အောစာအုပ်

ပီအေ

ပီအေ
ရေးသားသူ – Directionless

ဦးကြောခြေါငအြဖို့ အသကကြှီးမှ မုတဆြိတပြွားလာစွဲတာ ခံရသလားတော့ မသိ။ သူ့မိတဆြှလည်ေးဖြစ်၊ ငယပြေါင်းလည်းဖြစ်တဲ့ ဦးစောမောငကြ သူ့ကုမျပဏီမှာ ခတ်ေတခဏ ရုံးသှားထိုငဖြို့ ပြောတုန်းက ဦးကြောခြေါင် လုံးဝ စိတမြဝငစြားခဲ့။ ဒါကလည်း သူ့မှာ အကြောင်းရှိသည်။

ဦးကြောခြေါငဆြိုသည့သ်ူက အလုပလြုပစြရာမလိုဘဲ အခွိနတ်နလြွှင် ဝငင်ှရှေိနသေူလေ။ သူ့ကိုယသ်ူ သူဌေးဟု ခေါင်းစဉြ မတပန်ိုငသ်ောလြည်း ဦးကြောခြေါငသ်ည် ငှကြေေးနောကခြံတော့ အတောရြှိခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် သူသည် မိန်းမရ ကံကောင်းသူဟုလည်း ဆိုရမည်။ လှနခြဲ့သော ငါးနှစ်ကြောကြွောကြ ဆုံးပါးသှားပြီ ဖြစ်သော သူ့မိန်းမ ဒေါသ်ူဇာသည် ဆှကြေီးမွိုးကြီးထဲမှ ဖြစ်သည်။ သူတို့နှစ်ယောကြ ညားခါစတုန်းကဆို သူမဘကကြ ပိုငဆြိုငမြှုက သူ့ထကတ်ောင် များသညဟြု ဆိုလို့ရသည်။

အခုတော့ သှားလသေူကြီး၏ ပိုငဆြိုငမြှုက သူ့ဟာတွေ ဖြစ်လာခဲ့တာ ကြာလှပြီ။ ဒီတော့ ဦးကြောခြေါင် လုပခြငွတ်ာ လုပလြို့ရသည်။ လုပခြငွတ်ာတွလည်ေး လုပခြဲ့ပြီးပြီ ဖြစ်သည်။ ကောင်းတာတွေ ရှိသလို၊ ဆိုးတာတွေ ရှိသည်။ ကောင်းတာတွကတေော့ ပေါတ်ငလြုပပြှီး၊ ဆိုးတာတွကတေော့ ဒိုငလြွှိုလေး လုပခြဲ့သည်။ အဲဒီလို ကိဈစပေါင်းစုံ လုပခြဲ့တာထဲမှ အခုပြောမည့ြ ဇာတလြမ်းနှင့ြ သကဆြိုငတ်ာကို ရှေးပြောရမညဆြိုလွှင် ခငမြငရြာ ခငမြငကြှောင်း မိတဆြှတဈေခွို့၏ အလုပတ်ှတွင်ေ ရှယယ်ာဝငထြားခွင်းသာ။

ဒါကြောင့လြည်း အစောတုန်းက ဆိုခဲ့သလို ဦးကြောခြေါငသ်ည် ဘာအလုပမြှ လုပစြရာ မလိုဘဲ အခွိနတ်နလြွှင် ဝငင်ှရှေိနခေဲ့တာပင် ဖြစ်သည်။ ဒီလိုမွိုး အလုပလြုပစြရာ မလိုသည့ြ သူ့ကို ဦးစောမောငကြ သူ့ကုမျပဏီမှာ ကြီးကြပသ်ူအဖြစ် သှားထိုငပြေးဖို့ စကားအစပျိုးတုန်းက ကြားကြားခွင်း အတောြ စိတရြှုပခြဲ့တာပင်။ ဦးစောမောငသ်ာ အောပြရေးရှင်းလုပဖြို့ ဆိုပြီး ဆေးရုံကုတငပြေါမြှာ ပကလြကကြလေး ဖြစ်မနလွှင်ေ ဦးကြောခြေါင် ငှင်းမိမှာ သချောပါသည်။

“စဉြးစား မနစမြေးပါနဲ့ ကြောခြေါငရြာ ..။ မင်းကို အမြဲတမ်းလည်း လုပခြိုင်းတာ မဟုတဘြူး .. ခဏတဖြုတပြဲ ..။ ငါ ဆေးရုံက ပြနဆြင်းရင် မင်း ဆကလြုပပြေးစရာ မလိုပါဘူး .. “

ငယသ်ူငယခြငွြးလည်းဖြစ်၊ လူမမာလည်းဖြစ်သည့ြ ဦးစောမောငကြ ဒီလိုဆိုလာတော့ ဦးကြောခြေါင် ဘာပြောရမှန်း မသိ။ နဂိုကတည်းက မကြန်ှာကြောတင်းသည့ြ သူ့မကြန်ှာသည် ပိုပြီးတော့ တင်းနမှောမှန်းတော့ သချောပါသည်။ သူ့မကြန်ှာကို တစိုကမြတမြတ် ကြည့်န်သညေ့ြ ဦးစောမောင်၏ အကြည့်တ်ှကေို ကြာတော့ သူတုံ့ပြနတ်ောင် မကြည့်ရြဲ။ ဒရဈခွိတထြားသည့ြ ပုလင်းထဲမှ ဆေးရညစြကြ တဈစကခြှင်း ကနွသညေကြို ငေးကြည့်န်မေိသည်။

“ဟေ့ကောင် ကြောခြေါင် .. ဘာတွေ လွှောကင်ေးနတောလဲ ..။ ငါပြောတာရော ကြားရဲ့လား ..။ ခွီးမှပဲ “

ဦးစောမောငဆြီမှ အသံကယွကြယွြ ထွကလြာမှ ဦးကြောခြေါင် သူငယခြငွြးဖြစ်သူကို ကမန်းကတမ်း ကြည့်ရြသည်။ ဒါတောငမြှ သူ့အကြည့်ကြ လူနာခန်းထဲကို ဝငလြာသည့ြ စပါယရြှယန်ပစ်ြဆီသို့ ရောကသ်ှားသေးသည်။ အဖြူရောင် ရငဖြုံးအင်ျကြီထဲမှ ဖောင်းဖောင်းကြှကြှ ဖြစ်နသေော ရငသ်ားအစုံနရောတွင် သူ့မကြလြုံးက ရပန်ားသှားသည်။

“ကဲ .. ဦးလေး .. ဒီမှာ အိုဗာတင်းရပြီ .. ဦးလေး သောကခြငွရြင် အဆငသ်င့ပြဲနောြ “

မကြန်ှာထားခွိုခွိုနှင့ြ ပြောနသညေ့ြ သူနာပြုဆရာမလေး၏ စကားကြောင့ြ ဦးကြောခြေါင် ပထမဆုံးအကြိမအြဖြစ် ဦးစောမောင် နရောတွင် သူရောကခြငွသ်ှားသည်။ ထိုအခကြကြ နပစြပမြလေးက ဦးစောမောငကြို နောကကြွောဘကမြှ ပြေ့ပြီး အိုဗာတင်းကို ဇွန်းနှင့ြ တဈဇွန်းချင်ြး ယုယုယယ တိုကကြွှေးသညကြို မှငသ်ောအခါ ပို၍ သချောသှားသည်။

“စောမောင် .. မင်း အကူအညီတောင်းလို့ ငါလုပရြတာနောြ ..။ ပြီးတော့မှ ငါလုပတ်ာ အဆငမြပြဘေူးဆိုပြီး ငါ့ကို အပြဈမတငန်ဲ့ “

ဦးကြောခြေါငဆြီမှ အောင့သ်ကသ်ကန်ှင့ြ လှမ်းပြောသံကြားမှ နပစ်ြမလေးနှင့ြ အဆငပြှနသေညေ့ြ ဦးစောမောငကြ သူ့ကို လှမ်းကြည့်ဖြောရြသည်။

“မတငပြါဘူးကြာ .. ငါလည်းပဲ တခွား စိတခြရွတဲ့သူ မရှိလို့ပါ ..။ နောကပြှီး ငါ့တူမ သီတာဆှကလေည်း အခုမှ အလုပဝြငခြါစဆိုတော့ ဘာမှ မယမြယရြရ မလုပတ်တသ်ေးလို့ပါ ..။ ကြေးဇူးပဲကြာ ကြောခြေါင် .. “

ဒီနောကတ်ော့ ဦးစောမောငကြ သူ့ကို ကုမျပဏီနှင့ြ ပတသ်ကသ်ည့ြ ကိဈစတဈခွို့ကို ဆကရြှင်းပြချင်သ်ေးသည်။ ဒါပမယေ့ြ ဦးစောမောင် ပြောတာတွကေို ဦးကြောခြေါင် နားထောငခြငွစြိတ် မရှိတော့ပါ။ စပါယရြှယန်ပစ်ြဆိုတာနှင့ြ ကိုကည်ီသည့အြလား စပါယရြှယ် ထွားပြီး ဖောင်းကြှနသညေ့ြ ရငသ်ားတဈစုံက သူ့အာရုံကို ဖမ်းစားထားသည့ြ အတွကကြှောင့သ်ာ။ စိတကြူးနှင့ြ နပစ်ြမလေး၏ ဘလောကဈြကို ခွှတ်၊ ရငသ်ားထွားထွားတွကေို အားရပါးရ ဆုပန်ယ်၊ ထဘီအနီရောငကြို လှနတ်ငပြှီး နောကကြနေ ကောင်းကောင်းကြီး လိုးဆောင့န်မေိသည်။

“စောမောင် .. ငါ .. ငါ ပြနတ်ော့မယ် “

ကြာကြာထိုငန်လွှင်ေ ဒီထကြ ပိုပြီး ခကလြာနိုငတ်ာမို့ ဦးစောမောငကြို ကမန်းကတမ်း ထနှုတဆြကပြှီး ပြနလြာရသည်။ ဒါတောင် နည်းနည်းအလုပမြလုပတ်ာ ကြာသလို ဖြစ်နသညေ့ြ ပုဆိုးအောကကြ ကောငကြ ခေါင်းပြနမြကခွငွြ။ ကိုယန်ှင့မြကြာ အမြဲတမ်း ဆောငလြာသည့ြ ယောကြြားကိုင် ပိုကဆြံအိတကြို ပုဆိုးရှေ့က ကာ၍ ဦးကြောခြေါင် သူ့ကား ရပထြားရာသို့ မှနမြှန် လွှောကလြာရသည်။

ကားထဲရောကလြို့ ပိုကဆြံအိတကြို ဖယလြိုကတ်ော့ သူ့ကောငကြှီးက ပုဆိုးအောကမြှာ ခပဖြောင်းဖောင်း ရှိနသေေးသည်။ မင်းလည်း အလုပဖြစ် .. ငါလည်း အလုပဖြစ်အောင် တဈခုခု ငါကြံပါ့မယ့ကြှာဟု ဦးကြောခြေါင် စိတထြဲမှာ ပြောရင်း ကားကို မောင်းထွကလြာခဲ့တော့သည်။

———————————————

“ကြှပါ အနကြယ် ..။ အနကြယစြော ပြောထားလို့ သမီး အနကြယ် လာမှာကို စောင့န်တောပါ . “

“အင် … အောျ “

GMT ဆိုသည့ြ ကုမျပဏီတံဆိပ် ရိုကန်ှိပထြားသည့ြ မှနတ်ံခါးအနကကြို ဆှဲဖြင့လြိုကသ်ညန်ှင့ြ သူ့ကို လှမ်းနှုတဆြကသ်ည့ြ မိန်းမလှတဈဦးကြောင့ြ ဦးကြောခြေါင် ရုတတ်ရကြ ဘာပြောပြနရြမှန်းတောင် မသိလိုကြ။ အံ့အားသင့န်သညေ့ြ သူ့မကြလြုံးအစုံက တပထြားသည့ြ မကြမြှနဝြိုင်းထဲတွင် ပြူးကယွသ်ှားမိမှာတော့ သချောပါသည်။

“သမီးက သီတာဆှပေါ ..။ အနကြယစြော တူမဆိုတာပါ ..။ အနကြယစြော ပြောထားမယ် ထငတ်ာပဲ .. “

သီတာဆှေ ..။ စောမောငရြဲ့တူမ .. ။ ရုတတ်ရကြ ရှော့ခဖြစ်သှားသည့ြ ဦးကြောခြေါင် ဦးနှောကကြ အခုမှ ပြနအြလုပလြုပလြာသည်။

“အေး .. သီတာဆှဆေိုတာ သမီးလား ..။ စောမောငကြတော့ ပြောထားတယ် ..။ တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ် “

ပုံမှန် အသိပြနဝြငလြာပြီးသည့န်ောကတ်ှငတ်ော့ ဦးကြောခြေါင်၏ ညာဉကြ ဇကလေး စပြလာသည်။ ကမ်းပေးလိုကသ်ည့ြ သူ့လကကြို ပြနလြည် လကဆြန့ပြှီး နှုတဆြကသ်ည့ြ သီတာဆှေ လကကြလေးကို ခပကြှာကြာလေး ကိုငထြားမိသည်။ ပြုံးပြုံလေး ဖြစ်နသညေ့ြ သီတာဆှေ မကြန်ှာလေး အိုးတိုးအမ်းတမ်း အမူအယာပြောင်းသှားမှ မလှှတခြငွြ လှှတခြငွန်ှင့ြ လှှတပြေးလိုကသ်ည်။

“သမီး .. အနကြယ့ကြို မင်းအနကြယရြဲ့ ရုံးခန်းလေး ပြပါဦး “

“အောြ .. ဟုတကြဲ့ .. ရှင့ြ … သမီးနောကကြ လိုကခြဲ့ပါ အနကြယ် “

နှစ်ယောကသ်ားကြား ပြောစရာ စကားမရှိသလို ရုတတ်ရကြ တိတဆြိတသ်ှားမှုကို ဦးကြောခြေါငကြ ဦးဆောငဖြှိုခွင်းလိုကပြှီးနောကြ သီတာဆှနေောကမြှ သူကပကြာ လိုကသ်ှားသည်။ အကငွ့ပြါနသညေ့ြ မကြစြိကမူ လမ်းလွှောကလြိုကတ်ိုင်း တဈလုံးချင်ြး စွင့ကြာ လှုပရြှားနသညေ့ြ ၃၆ လကမြထကြ မနည်းနိုငသ်ည့ြ တငအြိုးလုံးတွဆေီက မခွာ။ ကောင်းလိုကသ်ည့ြ အိုး .. ငါတော့ ရတနာပုံ ဆိုကပြှီ လား မသိ ..။ ရငထြဲတွင် ဒိန်းတပတ်ပန်ှင့တ်ောင် ကုလားဘုရားပြဲ လှည့သ်လို ဖြစ်နသည်ေ။

ဦးကြောခြေါင် စိတလြှုပရြှားမညဆြိုလည်း စိတလြှုပရြှားစရာပင်။ ပီအေ ရာထူးပေးပြီး ခန့ထြားသညဆြိုသော သီတာဆှသညေ့ြ တကယ့အြပြံစားပင်။ ရုပရြညကြ တောတ်ောခြွောပြီး ကိုယလြုံးကိုယပြေါကကြ ပြပစွေသ်ည်။ အတိုင်းအထွာတွကေ သူ့နရောနှင့သ်ူ ဖြံ့ဖြံ့ဖြိုးဖြိုး ရှိသည်။ ဒီကြားထဲ ဆံပငအြုံကလည်း ကောင်းပြီး ဖြောင့စြင်းသည်။ ဒီခတ်ကြေီးထဲတွင် တွေ့ရခဲ့သည့ြ ဆံရှညမြလေး။ ကြောလညကြို ကြောပြှီး တငပြါးအထိ ရောကသ်ည်။ ဦးကြောခြေါငတ်ို့ အကြိုကပြင်။ ပြောရမညဆြိုလွှင် ဘာဆိုဘာမှ ပြောစရာ မလိုသည့ြ တကယ့ြ အမိစား။ အမိုကစြား ..။

အဲ .. သီတာဆှနှငေ့ြ ပတသ်ကလြွှင် ဘာမှ ပြောစရာ မရှိတာတော့ မဟုတ် ..။ တဈခုတော့ ပြောစရာ ရှိသည်။ အဲဒါကလည်း တဈခုဆို တဈခုဆိုသလောကပြင်။ တခွားတော့ မဟုတ်။ သီတာဆှသည်ေ တောတ်ောကြှီးကို နုံအသည့ြ မိန်းမတဈယောကြ ဖြစ်နခွင်ေးသာ …။

ဘာလိုလိုနှင့ြ ဦးစောမောင်၏ GMT ကုမျပဏီသို့ ဦးကြောခြေါင် ရောကန်သညေမြှာ တဈပတကြှာသှားပြီ ဖြစ်သည်။ ဒီတဈပတအြတွင်း ဦးကြောခြေါငခြငမြွာ သူ့စိတကြိုသူ မနည်းထိန်းနရသေည်။ မဟုတလြွှင် ဦးစောမောငကြ သူ့ပီအအဖြေဈ ခန့ထြားခဲ့သည့ြ သီတာဆှကေို အခန်းထဲခေါသ်ှင်း၊ တံခါးပိတပြှီး၊ ရုံးစားပြဲပေါတ်ငကြာ ကောင်းကောင်းကြီး လိုးနမေိမှာ သချောသည်။

ဒါတောင် သီတာဆှကေို လုံးဝကြီး လကလြှတထြားသညတ်ော့ မဟုတ်။ ထိကပါး ရိကပါး လုပတ်ာ မဟုတသ်ည့တ်ိုင် အကြောင်းအမွိုးမွိုးပြပြီး သီတာဆှကေို တဈခုမဟုတ်၊ တဈခု ခေါခြေါခြိုင်းနမေိသည်။ အဲဒီလို ခိုင်းခိုင်းနမေိလို့လည်း သီတာဆှေ အကြောင်းကို ဦးကြောခြေါင် ပို၍ သိလာခွင်း ဖြစ်သည်။ ဘာကြောင့ြ ဦးစောမောငကြ လုပင်န်းတွကေို သူမရှိလွှင် စိတမြခသွညကြိုလည်း နားလညလြာသည်။

သီတာဆှသည်ေ ချောတာတော့ အတောခြွောသည်။ သူမပုံစံက နာမညကြှီးမောဒြယလြြ သငဇြငဝြင့ကြွောန်ှင့ြ အိချောပိုကို ပေါင်းစပထြားသလိုလို။ ရုပရြညရြူပကာမှာ အခုခတ်စေကားသုံး ပြောရမညဆြိုလွှင် နိုင်းထကြ မနည်းပေ။ သို့သောြ စဉြးစားဆငခြှငဉြာဏန်ိုငစြှမ်းကတော့ သုံးလောကတ်ောင် ရှိရဲ့လားမသိ။ ကာတွန်းဆရာ အောပြီကယွဆြှဲထားသည့ြ ကာတွန်းတဈကြကန်ှင့ြ ကြကတ်ိကို တူနသညေ့သ်ူသာ။

ကိဈစတောတ်ောမြွားများကို ရိုးရှင်းစွာသာ တွေးပြီး၊ အယုံလည်း လှယတ်တသ်ူဖြစ်သည်။ တခွား မကြည့်န်ှင့ြ . ဟိုတဈနေ့က အဖြစ်အပကြကြိုပဲ ကြည့်ြဦး။ ဦးကြောခြေါငကြ ဖိုငတ်ဈခုကို သူ့ရုံးခန်းထဲက ဗီဒိုအပေါတ်ငပြေးဖို့ ခိုင်းသညကြို သီတာဆှကေ ရှညရြှညဝြေးဝေး မစဉြးစားဘဲ ခိုင်းသည့အြတိုင်း လုပသ်ည်။

သံဗီဒိုက အတောမြှင့သ်ည်။ သူမ အရပန်ှင့ြ မမှီသည့န်ရောမို့ ခုံတဈလုံး ခုရယုံမက၊ ခွဖြေားတောင် ထောကရြသေးသည်။ လကမြှှောကြ၊ ခွဖြေားထောကထြားသည့ြ သီတာဆှေ အနအထေားက ဦးကြောခြေါငအြတွကတ်ော့ မယဗြမာပြဲကို ရှေ့ဆုံးတန်းမှ ကြည့်ရြသညန်ှင့ြ မခွား။ ပြော့ပြောင်းသည့ြ စကပထြဘီအနကရြောငအြောကမြှ တင်းကားထွကန်သညေ့ြ အိုးနှစ်လုံးကို နောကကြကိုငပြှီး တဖန်းဖန်း မှညအြောငကြို အားရပါးရ ဆောင့န်ချင်ေမြိတော့သည်။

ဒါတွပေဲလားဆိုတော့ မဟုတသ်ေး။ ရုံးခန်းထဲတွင် ကောဖြီခွကြ မှောကသ်ှားလို့ သုတပြေးပါဆိုပြီး ခိုင်းတာက တဈမွိုး၊ ဘောပငအြနီရောင် ပြောကသ်ှားလို့ ရှာပေးပါဆိုပြီး ခိုင်းတာက တဈမွိုး၊ စသညဖြှင့ြ သီတာဆှကေို အမွိုးမွိုး ခိုင်းကြည့်သ်ည်။ သူခိုင်းသမွှ ဘာမှ သံသယမဝငဘြဲ အကုနလြိုကလြုပပြေးသညကြို တွေ့သည့အြခါ ဦးကြောခြေါငမြှာ သဘောအကကြှီး ကသွလို၊ ရှေ့ဆကဖြို့လည်း ဆငကြှံကြံနမေိသည်။

ပြီးခဲ့သည့ြ သောကြာနေ့ကတော့ အကြံကောင်း တဈခု သူရသည်။ သို့သောလြည်း ထိုအကြံရသည့ြ အခွိနကြ ညနဘကြေ ရုံးဆင်းခွိန် ဖြစ်နပြေီမို့ ဦးကြောခြေါင် ဘာမှ အကောငအြထညဖြောခြှင့မြရလိုကြ။ အခု တနင်ျလာနေ့ရောကပြှီ။ ဒီနေ့တော့ သူ့အကြံအတိုင်း လှုပရြှားရမည်။ ဦးကြောခြေါင် ကြကြနေပေန်ပကြှီး ပြုံးမိရင်း လကထြဲတွင် ကိုငထြားသည့ြ ရာဘာဘောလုံး အသေးလေးကို အားရပါးရ ဖြစ်ညှဈနမေိသည်။

“ဂွတမြောနင်း .. အနကြယ် “

“မောနင်း … သီတာ “

စိတဆြောပြီး ရုံးကို စောရောကန်သညေ့မြို့ သူ့အခန်းထဲကို ဝငလြာသည့ြ သီတာဆှကေ အရငစြနှုတဆြကသ်ည်။ ဦးကြောခြေါင် တနပြှနန်ှုတဆြကလြိုကပြှီး လကထြဲကိုငထြားသည့ြ ရာဘာလုံးလေးကို သီတာဆှမှငေအြောင် တမငတ်ကာ ပြထားလိုကသ်ည်။ သူ့မကြစြိကတော့ သီတာဆှေ တကိုယလြုံးကို အလှတမြပေးဘဲ လိုကကြှည့န်မေိသည်။

ဒီနေ့ သီတာဆှေ ဝတလြာသညကြ အပေါဘြကတ်ှင် ဗှီရှိတပြုံဖောထြားသည့ြ ဘလောကဈြအပြာနုလေးဖြစ်ပြီး၊ အောကဘြကတ်ှငတ်ော့ စကငန်ီစတိုငလြဟြုခေါရြမည့ြ ဘောင်းဘီအနကရြောင် အရှညဖြစ်သည်။ ပြီးခဲ့သည့ြ တဈပတလြုံး ထဘီ သို့မဟုတ် စကတအြရှညန်ှင့တ်ှေ့ရပြီး၊ ဒီနေ့တော့ စတိုငလြဘြောင်းဘီနှင့မြို့ သီတာဆှေ ပုံစံက တမူထူးခွားနသည်ေ။ အထူးသဖြင့ြ သှယလြသွည့ြ ပေါငတ်နတ်ှေ၏ အနအထေားကို အတိုင်းသားမှငန်ရသေည်။

“စတိုငလြဘြောင်းဘီနဲ့ သီတာက တယလြိုကတ်ာပဲ .. “

“အောြ .. ဟုတလြား .. အနကြယ် .. အဟင်း .. ဟင်း “

ရမျမကလြှိုင်းသံ ဟပပြှီး ခွီးမှမ်းလိုကသ်ည့ြ ဦးကြောခြေါင် စကားကို သီတာဆှကေ သဘောရိုးနှင့ြ တွေးကာ ရယပြှုံး၍တောင် တုံ့ပြနန်သေေးသည်။ ဦးကြောခြေါင် စိတထြဲတွင် ဖြစ်ပကြန်သညေ့ြ အတွေးတွကေိုသာ သူမ သိလွှငတ်ော့ နရောမှာပင် မေ့လဲသှားမလား မသိ။

“ဒီနေ့တော့ အလုပမြွားမယန်ောြ .. သီတာ ..။ နေ့လညန်ှဈနာရီထိုးမှာ အရေးကြီး မီတငရြှိတယ် .. “

“ဟုတ် .. ဟုတကြဲ့ .. သမီးသချော ပြငဆြငထြားပါ့မယ် “

အလုပအြကြောင်း ပြောလိုကလြို့လား မသိ။ သီတာဆှေ အသံက စိတလြှုပရြှားသည့ြ အသံသို့ အနည်းငယ် ပြောင်းသှားသည်။ ဒါကို ဦးကြောခြေါင် ခကြခြငွြး ရိပမြိသည်။ ခပပြှုံးပြုံး ဖြစ်နသညေ့ြ မကြန်ှာအမူအယာကို ခကြခြငွြးတညလြိုကပြှီး လကထြဲကိုငထြားသည့ြ ရာဘာလုံးကိုလည်း အဆကမြပြတ် ညှဈနလေိုကသ်ည်။ ပြီးနောကြ သီတာဆှကေို မကြည့်တ်ော့ဘဲ စားပြဲပေါတ်ှင် တငထြားသည့ြ ဖိုငတ်ှဲတဈခုကို စိတဝြငတ်စားနှင့ြ ဖတန်လေိုကသ်ည်။

ရုံးခန်းဝတွင် မတတ်ပကြလေး ရပန်သညေ့ြ သီတာဆှေ ခနတဖြုတတ်ော့ ဘာလုပရြမှန်း မသိ။ သူများ ဘာပြောဦးမလဲဟု ရပစြောင့န်သညေကြို ဦးကြောခြေါင် မကြလြုံးကို မသိမသာပင့ကြှည့လြိုကြ၍ မှငန်ရသေည်။ တအောင့လြောကန်လေို့ သူ့ဆီမှ ဘာစကားသံ မကြားသောအခါ တိတတ်ိတလြေး ကိုယကြိုယို့၍ ပြနထြှကသ်ှားသညကြို တွေ့ရသည်။ သူ့မှငကြှင်းမှ သီတာဆှေ ပြောကသ်ှားသညန်ှင့ြ ဦးကြောခြေါင် ကြည့်န်သည်ေ ဖိုငကြို ဘေးသို့ ဖယထြားလိုကသ်ည်။ တညထြားသည့ြ သူ့မကြန်ှာသည် တဖြေးဖြေး ပြန်၍ ပြုံးလာခဲ့သည်။

နေ့လညခြင်း မီတငပြှီးသညအြထိတော့ ဦးကြောခြေါင် တခွား အကြံအဖန် ဘာဆိုဘာမှ လုပခြွိနမြရလိုကြ။ မီတငကြလည်း တကယကြို အရေးကြီးသည့ြ ကိဈစမို့၊ အဲဒီထဲကို အာရုံနှစ်ထားရသည်။ အဆငပြှပြနှေငေ့ြ မီတငပြှီးသှားလို့ ဖိတခြေါထြားသည့ြ လူတွေ ပြနသ်ှားတော့မှ ဦးကြောခြေါငလြည်း အနားရတော့သည်။

လကထြဲကိုငထြားသည့ြ ရာဘာလုံးလေးကို ဆုပယ်ူပြီး ရုံးခန်းအပြင် သူထွကလြာတော့ (ရုံးဆင်းခွိန် လှနသ်ှားပြီမို့) တဈရုံးလုံးတွင် သူနှင့ြ သီတာဆှကလှေဲလို့ တခွားသူ မရှိတော့။ သီတာဆှသညေပြင် ပြနဖြို့ ပြငဆြငန်ခွပြေေီ။ သူမထိုငရြာ စားပြဲရှိ အံဆှဲများကို တဈခုချင်ြး သော့ပိတန်သညေကြို တွေ့ရသည်။

ဦးကြောခြေါင် ထွကလြာသညကြို သီတာဆှေ မမှင်။ အောကဆြုံးဘကရြှိ အံဆှဲကို ကုန်း၍ သော့လှည့ခြတန်သည်ေ။ ဦးကြောခြေါင် သူ့ကိုယသ်ူ သတိပေးကာ ထိန်းနသညေ့ကြှားမှ ဒီတဈခါတော့ ဘယလြိုမှ မရတော့။ သီတာဆှနေားက အဖြတတ်ှင် ရာဘာလုံး မကိုငထြားသည့ြ လကကြ ဖြိုးစွင့သ်ည့ြ တငပြါး တဈဖကကြို သှားပုတမြိသည်။ ခနဆိုမှ ခနလေး ဖြစ်သည့တ်ိုင် တင်းရင်းပြည့ဖြှိုးသည့ြ အတွေ့က ဦးကြောခြေါငလြကကြို ဖမ်းစားသှားသည်။

“အမေ့ .. အိုး .. အနကြယ် “

အာမဍေိတသ်ံပြုရင်း သီတာဆှေ ကိုယကြိုမတကြာ ဦးကြောခြေါငဘြကသ်ို့ လှည့ကြှည့သ်ည်။ သူမ မကြန်ှာတွင် ထိတလြန့သ်ှားမှု၊ အလိုမကမွှု၊ နားမလညန်ိုငမြှုတို့က အစီအရီ ပေါလြာသည်။ သီတာဆှေ အမူအယာကြောင့ြ ဦးကြောခြေါင် တဈခုခု ပြောမှ ဖြစ်တော့မညဆြိုတာ သိသည်။ အရိုးခံ မကြန်ှာပေးကို အတတန်ိုငဆြုံး ဖနတ်ီးလိုကပြှီး

“ဘာမှ မဟုတဘြူး .. သီတာ ..။ ဒီနေ့ အလုပကြှီးတဈခုပြီးသှားတဲ့ အထိမ်းအမှတလြုပတ်ာ .. “

“ဟင် … အောျ “

သီတာဆှေ မကြန်ှာပေါတ်ှင် စိတရြှုပထြှေးမှုက ပြောကမြသှား။ သူမ ပုံစံကို ကြည့်ပြှီး ဦးကြောခြေါင် အနည်းငယတ်ောင် လန့သ်ှားသည်။ မကြန်ှာအမူအယာ မပြောင်းအောင် ကြိုးစားထိန်းရင်း ဖြရှင်ေးခကြြ ဆကပြေးရသည်။

“ဘယလြိုမှ မဖြစ်နဲ့ သီတာ ..။ အနကြယတ်ို့ နှစ်ယောကကြို အားကစားအသင်းတဈခုလိုပဲ သဘောထား ..။ အနကြယကြ နည်းပြ ..။ သီတာက အားကစားသမားပေါ့ ..။ အရေးကြီးတဲ့ပြဲတဈခု ပြီးသှားတဲ့အခါမှာ ကိုယ့အြသင်းသားကို ဒီလိုမွိုး ဂုဏပြှုတာ မဆန်းဘူး ..။ သီတာ နိုငင်ံတကာ သတင်းတွေ ကြည့်ရြင် တွေ့နမှောပဲလေ .. “

“အိုး .. ဟုတသ်ားပဲ အနကြယ် … သမီး သိတယ် .. သူတို့တွေ အဲဒီလို လုပကြှတာကို “

မကြန်ှာလေး ကြညလြငသ်ှားပြီး သူ့စကားကို အပြည့အြဝ ထောကခြံလိုကသ်ည့ြ သီတာဆှေ အသံကြားမှ ဦးကြောခြေါင် သကပြှင်းကို အသာလေး ခိုး၍ခရွသည်။ ကံမကောင်းလွှင် ဆကဈြရှူရယဟြာရကဈြမန့ဆြိုပြီး တရားစွဲခံရမည့ြ ကိဈစက သီသီလေး လှတသ်ှားသည် မဟုတလြား။

“ဟုတပြှီ .. သီတာ ..။ ဒါဆို အနကြယ် ပြန်ဦးမယ် ..။ မနကဖြှနမြှ တွေ့မယ် .. ဖိုကတ်င်း “

ပါးစပကြ ဖိုကတ်င်းလို့ ပြောလိုကပြမယေ့ြ ဦးကြောခြေါငလြကကြ လကသ်ီးဆုပပြှီး မှှောကပြှသည် မဟုတ်။ သီတာဆှေ တငပြါးရှိရာသို့ လှဈခနဲ ရောကသ်ှားပြီး ဖတခြနဲ မှညအြောငကြို ပုတလြိုကသ်ည်။ ထို့နောကတ်ော့ သီတာဆှကေို ပြနလြှည့ကြှည့မြနတေော့ဘဲ ရုံးခန်းပေါကရြှိရာသို့ ခပသ်ုတသ်ုတ် လွှောကလြာခဲ့တော့သည်။

ထိုနေ့ညက ဦးကြောခြေါင် စိတလြှုပရြှားလှန်းသဖြင် အစောပိုင်းက အိပလြို့တောင် မရ။ သီတာဆှေ၏ ပုံရိပမြွားကို မှငယ်ောငပြှီး သူ့ဖြားဖကတ်ောကြ မာမာကြီး ဖြစ်နသည်ေ။ နောကဆြုံး မနနေိုငတ်ော့သည့တ်ှင် မကြီးမငယန်ှင့ြ ဂွင်းတိုကလြိုကရြသည်။ ဒီတော့မှ စိတတ်ှေ အနည်းငယင်ှိမသ်ှားပြီး အိပလြို့ရသည်။ ဒါတောငမြှ မနကဘြကတ်ှင် အစောကြီး ပြနန်ိုးနသဖြေင့ြ အိပရြေး မဝတဝနှင့ြ ရုံးကို ထွကလြာခဲ့ရသည်။

ဦးကြောခြေါငအြတွကြ ကံကောင်းသညဟြု ဆိုရမည်။ သီတာဆှကေ ရုံးကို သူ့ထကြ စောရောကန်သည်ေ။ မီးခိုးရောင် စလကခြဘြောင်းဘီရှညကြို အနကရြောငဘြလောကဈြနှင့တ်ှဲ၍ ဝတထြားသည်။ စတိုငလြကြသွည့ြ အပြင် သူမကိုယအြခွိုးအစားနှင့ြ လိုကဖြကလြှသည်။ နိုငင်ံခွားဇာတလြမ်းကားတွထေဲမှာ တွေ့ရတတသ်ော လုပင်န်းရှင် အမွိုးသမီး အသှငမြွိုးဖြစ်သည်။

ဒီနေ့လည်း မနေ့က ဇာတလြမ်းကို ဆကသ်ည့အြနနှငေ့ြ ထိုငရြာမှ ထနှုတဆြကသ်ည့ြ သီတာဆှနေား အဖြတတ်ှင် တငပြါးတဈဖကကြို လကသ်ရမ်းလိုကသ်ည်။ ဒီတဈခါတော့ သီတာဆှေ မကြန်ှာ ပကြမြသှား။

“မောနင်း အနကြယ်”

ဆိုပြီး ပြုံး၍ နှုတဆြကတ်ာတောင် အပြုံးမပကြခြွေ။ ထို့နောကတ်ော့ ဦးကြောခြေါငသ်ည် အလုပကြို အာရုံနှစ်ထားသည့ဟြန် ပုံဖမ်းကာ နလေိုကသ်ည်။ သီတာဆှကေိုတော့ ရံဖနရြံခါ ခေါြ၍ ဟိုဟာလုပခြိုင်း၊ ဒီဟာလုပခြိုင်းသည်။ ထိုအခွိနမြွိုးတွင် သူ့မကြန်ှာကို ပို၍ တညကြာထားပြီး လကထြဲရှိ ရာဘာလုံးကိုလည်း အဆကမြပြတ် ဖစွည်ှဈပြသည်။ တဈကြိမ် နှစ်ကြိမဆြိုသလောကတ်ော့ သီတာဆှနေား မသိမကာ ကပသ်ှားပြီး သူမတငပြါးဖြိုးဖြိုးတွကေို သှားသှားဆော့သည်။

ညနဘကြေ ရုံးဆင်းခွိနရြောကသ်ည့ြ အခွိနတ်ှင် သီတာဆှေ တငပြါးနှင့ြ ဦးကြောခြေါငလြကြ တောတ်ောယ်ဉပြါးနပြေီ ဖြစ်သည်။ ဦးကြောခြေါင် အိမပြှနဖြို့ အပြငထြှကလြာတော့ သူတို့ ရုံးခန်းထဲတွင် ရှိသည့ြ တခွားသူများ မရှိတော့။ တကယတ်ော့ ဦးစောမောင်၏ ရုံးတွင် ဝနထြမ်းကလည်း နည်းပါးပါသည်။ သူတို့နှစ်ယောကြ အပါအဝငမြှ စုစုပေါင်း ငါးယောကသ်ာ ရှိသည်။ ဒါတောင် ရှိသည့ြ လူငါးယောကထြဲက အခွားယောကြြားနှစ်ယောကကြ တောတ်ောမြွားများ အပြငသ်ှားနရသေည်။ ပြောရမညဆြိုလွှင် အခွိနတ်ောတ်ောမြွားများတွင် ဦးကြောခြေါငန်ှင့ြ သီတာဆှကေ နှစ်ယောကထြဲ သီးသန့သ်ာ ရုံးထဲတွင် ရှိနသလေို။

အခုလည်း သီတာဆှနှငေ့ြ သူသာ ရုံးထဲတွင် ရှိနလသေည်ေ။ ဦးကြောခြေါငကြ မပြနခြင် နှုတဆြကသ်ည့ြ အနနှငေ့ြ သီတာဆှေ စားပြဲနားသှားကာ သူမတငပြါး တဈဖကစြီကို တဈခကြခြငွြး ပြတ်၍ လကသ်ရမ်းလိုကသ်ည်။ အိမကြို ရိကျခာယူသှားသည် သဘော။ ဒီအတွေ့လေးနှင့ြ သူ့မှာ ဂွင်းတိုကခြငွြ ဂွင်းတိုကရြမှာ မဟုတလြား။

———————————————

ဗုဒျဓဟူးနေ့ အရောကတ်ှငတ်ော့ ဦးကြောခြေါင် သီတာဆှနှငေ့ြ ပတသ်ကြ၍ ရှေ့ဆကတ်ိုးဖို့ ဆုံးဖြတခြကြကြို အခိုငအြမာခွ လိုကသ်ည်။ သူ့အတွကြ ကံကောင်းချင်တ်ော့ ဒီနေ့တွင် တခွားသူများက ရုံးတွငရြှိမနေ။ ယောကြြားနှစ်ယောကြ အလုပကြိဈစနှင့ြ အပြငသ်ှားရပြီး၊ ကနွန်သညေ့ြ တခွား အမွိုးသမီးက နမကေောင်းလို့ဆိုပြီး ခွင့တ်ိုငသ်ှားသည်။ ဒီတော့ သီတာဆှနှငေ့သ်ူ နှစ်ယောကထြဲသာ ရုံးမှာ ရှိနသည်ေ။

ရုံးရောကရြောကခြငွြး ဦးကြောခြေါင် အလုပရြှုပယ်ောင် ပြသည်။ သီတာဆှနှငေ့တ်ောင် ကောင်းကောင်း စကား မပြောဖြစ်။ သူမကိုလည်း ရုံးခန်းထဲသို့ မခေါခြဲ့ခွေ။ ခါတိုင်းဆို မနကြ ရုံးရောကပြှီဆိုလွှင် သူမကို တဈခုမဟုတ် တဈခု ခေါခြိုင်းလေ့ရှိသဖြင့ြ သီတာဆှစေိတထြဲ စနိုးစနောင့တ်ောင် ဖြစ်မိသည်။ ရှညရြှညဝြေးဝေးတော့ သိပမြတွေးမိဘဲ ဦးကြောခြေါင် အလုပမြွားနလေို့သာ ဖြစ်မညဟြု ယူဆလိုကသ်ည်။

နံနကဆြယန်ာရီလောကြ အရောကတ်ှင် သီတာဆိုပြီး သူမ နာမညကြို လှမ်းခေါသ်ံကြားသဖြင့ြ သီတာဆှေ ဦးကြောခြေါင် ရုံးခန်းထဲ ခပသ်ှကသ်ှကြ ဝငသ်ှားလိုကသ်ည်။

“အနကြယ် .. ဘာများ ခိုင်းစရာရှိလို့လဲ ရှင် “

ပြုံးခွိုသည့ြ မကြန်ှာလေးနှင့ြ မေးလိုကပြမယေ့ြ မကြမြှောငကြှီး ကုတပြှီး စိတပြကြလြကပြကြဖြစ်နသညေ့ြ ဦးကြောခြေါင် အသှငကြှောင့ြ သူမမကြန်ှာလေး ပြနတ်ညသ်ှားရှာသည်။

“အနကြယ် .. ဘာများ အဆင် .. မ ..ပြလေို့လဲ “

“ဟုတတ်ယ် .. သီတာ .. အဆငမြပြဘေူး ..။ တောတ်ောကြှီး အဆငမြပြဘေူး ..။ အနကြယ့ရြာဘာလုံးလေး တွေ့မိသေးလား .. “

“ရှင် .. ရာဘာဘောလုံး အပြာလေးလား ..။ ပြောကြ .. ပြောကန်လေို့လား အနကြယ် “

“အေး .. ပြောကန်တယ်ေ .. မတွေ့ဘူး ..။ အဲဒီအလုံးလေး မရှိလို့ မဖြစ်ဘူး ..။ အနကြယကြ အဲဒါလေးကို ညှဈပြီးကစားနမှေ အလုပကြို အာရုံစူးစိုကပြှီး လုပန်ိုငတ်ာ .. “

“ဟုတ် .. ဟုတကြဲ့ .. သမီး ဝိုင်းရှာပေးမယ် အနကြယ် “

ဒီရာဘာလုံးက ဦးကြောခြေါငအြတွကြ ဘယလြောကအြရေးကြီးသညမြှန်း သီတာဆှေ သဘောပေါကသ်ှားသဖြင့ြ ပြာယာခတသ်ှားသည်။ ရာဘာလုံး ရှာမတွေ့လို့ ဦးကြောခြေါင် အလုပလြုပလြို့ မရဘူးဆိုလွှင် သူမတို့ ကုမျပဏီအတွကြ အကြီးအကယွြ ပြသနာပင်။ အခုတလော ကုမျပဏီမှာ အလုပမြွားနမှန်ေး သီတာဆှေ သိထားသဖြင့ြ ဒီကိဈစသည် သူမအတွကြ ခေါင်းဆငန်င်းခံရသလောကြ အရေးကြီးနသည်ေ။

နာရီဝကန်ီးပါးလောကြ ကြာအောင် သီတာဆှေ ဦးကြောခြေါင်၏ ရာဘာလုံးကို နရောအနှံ့ လိုကရြှာသည်။ ဦးကြောခြေါငအြတွကြ ပေးထားသည့ြ ရုံးခန်းထဲရော၊ အပြငဘြကတ်ှငပြါ ရှာသည်။ ရှာသညမြှ စားပြဲအောကြ၊ ဗီဒိုအောကတ်ှပေါ မကနွြ ရှာရသညမြို့ တဈခွို့နရောများတွင် သူမ ကုန်း၍ တဈဖုံ၊ လေးဘကထြောကြ၍ တဈသှယန်ှင့ြ ဖြစ်သည်။ သီတာဆှနေောကမြှ ထပကြှပမြကြာ လိုကပြါလာသူ ဦးကြောဆြှေ အဖို့တော့ ဒီမှငကြှင်းတွကေ ရမျမကမြီးကို ပို၍ တိုးအောင် လုပဆြောငပြေးနသညေသ်ာ။ တင်းရင်းပြည့ဖြှိုးသည့ြ တငသ်ားတွေ၊ ဒူးဖုံယုံ စကပအြောကမြှ အကာအကြယမြဲ့သော ခွသလေုံးသား ဝင်းဝင်းလေးတွေ၊ ဝဲခနဲ ခါခနဲ ဖြစ်သှားတတသ်ည့ြ ဆံပငရြှညရြှညတ်ှေ .. အားလုံးအားလုံးက သူ့ငပဲအတွကြ အားဖြည့စြာတွခညွြေးပင်။

“မတွေ့ဘူး အနကြယ် .. နရောလည်း စုံနပြေီ “

နရောအနှံ့ ရှာပြီးလို့ ဦးကြောခြေါင် ရုံးခန်းထဲ ပြနရြောကလြာသညတ်ှင် သီတာဆှသည်ေ ဦးကြောခြေါင် စားပြဲဘေးရှိ သူမထိုငန်ကြေ ခုံတွင် ဝငထြိုငလြိုကပြှီးနောကြ ညည်းညူ၍ ပြောသည်။ အရေးကြီး ကိဈစများ တိုငပြငလြွှင် သီတာဆှအနေနှငေ့ြ စားပြဲ မကြန်ှာချင်ြးဆိုငတ်ှင် မထိုငဘြဲ ဦးကြောခြေါငန်ှင့ြ နီးကပရြာ ထိုငခြုံတွင် ဝငထြိုငလြေ့ ရှိသဖြင့ြ အလိုလို ထိုငမြိသှားခွင်း ဖြစ်သည်။

“ပြသနာပဲ သီတာ .. ဒီအလုံးမရှိရင် ငါ ဘာမှ အာရုံစိုကလြို့ မရဘူး “

ဦးကြောခြေါင်၏ လသေံက အလိုမကမွှု အပြည့န်ှင့ြ မာထနန်သည်ေ။ ထိုလသေံကြောင့ြ သီတာဆှေ မကြန်ှာလေး ညိုးသှားပြီး ခေါင်းလေးငုံ့ကာ မဝံ့မရဲ ပြောရှာသည်။

“ဟို .. ဟိုလေ .. သမီး ဘာလုပပြေးလို့ရမလဲ .. အနကြယ် “

သကပြှင်းတဈခကြြ ဟူးခနဲ မှုတထြုတရြင်း ဦးကြောခြေါင် သီတာဆှကေို ကြည့်သ်ည်။ သူ့အကြည့်ကြ အဖြူရောင် ရှပအြင်ျကြီထဲမှ ဖြိုးဖြိုးမောကမြောကြ ထွကန်သညေ့ြ စနနှစ်ေခိုငန်ရောတွင် ရပသ်ှားသည်။ အင်ျကြီစနှစ်ဖကကြို ထိန်းထားရသည့ြ ကြယသ်ီးတွသည်ေ ရငသ်ားထွားထွားတွကေို အတင်းအကြပ် ထိန်းထားနရဟေနရြှိသည်။ အပခြွီကြိုးသာ မခိုငလြွှင် အခွိနမြရှေး ပြင့ထြှကသ်ှားနိုငသ်ည့အြလား။ အောကခြံဘရာ အနီကလည်း အင်ျကြီအဖြူရောငကြှောင့ြ ထင်းထင်းကို မှငန်ရသေည်။ ဦးကြောခြေါင် လညခြွောင်းထဲ တကလြာသည့ြ တံတွေးကို အမှနမြွိုခလွိုကရြသည်။

“ပြော .. ပြောပါ အနကြယ် .. သမီး တတန်ိုငတ်ာ ရှိရင် “

“အောျ .. အေး .. သမီး တဈခုတော့ ကူညီလို့ရမယ် “

ဒီစကားသံ ကြားတော့ သီတာဆှေ အတောဝြမ်းသာသှားသည်။ ထို့အတွကကြှောင့ြ ဦးကြောခြေါငကြ သူမမကြန်ှာအစား ရငသ်ားတွကေို စိုကကြှည့ရြင်း ပြောနသညေကြို သတိမထားမိ။

“ဟုတ် .. ဟုတကြဲ့ .. ပြောပါ အနကြယ် “

“ဒီလို သီတာ ..။ အနကြယအြတွကြ လုံးဝိုင်းပြီး နူးနူးညံ့ညံ့ဖြစ်မယ့ြ အရာတဈခုလိုတယ် ..။ ဒါမှ အနကြယ့လြကကြ နသေားတကဖြှဈပြီး အနကြယလြည်း အလုပထြဲကို အာရုံစူးစိုကလြို့ ပြနရြမှာ ..။ ဒါကို သီတာ သိပါတယ် ..။ အနကြယ့အြတွကြ အဆငပြှဆေုံးက ကိုငန်ကြေ ရာဘာလုံး ..။ ဒါပမယေ့ြ အခု ဒီအလုံး မတွေ့တော့ သီတာဆီက တဈခုခု ငှားသုံးရမှာပဲ “

“သမီးဆီက .. ဟုတလြား အနကြယ် .. ဘာကို ငှားရမှာလဲ “

“သီတာ့ နို့တွေ “

“ရှင် .. သမီးနို့တွေ “

သီတာဆှေ မကြလြုံးလေးများ ဝိုင်းသှားပြီး လကန်ှဈဖကကြ အလိုလို ရငဘြတကြို ယှကြ၍ ကြယလြိုကသ်ည်။

“ဟုတတ်ယ် .. အနကြယ် ကြည့်ရြသလောကြ သမီးနို့တွကေ အသင့တ်ောဆြုံးပဲ ..။ ပုံပန်းသှငပြှင် အရ သမီးနို့တွကေ ဝိုင်းဝိုင်းမို့မို့နဲ့ ..။ နောကပြှီး ညှဈလို့လည်း အဆငပြှမယေ့ြ ပုံစံပဲ “

“အန် .. အနကြယကြ သမီးနို့တွကေို သုံး .. သုံးချင်တ်ယ် “

စိတအြားတကကြှှစွာ ပြောနသညေ့ြ ဦးကြောခြေါငကြို ကြည့်ရြင်း သီတာဆှေ အသံတုနတ်ုနလြေးနှင့ြ တုံ့ပြနရြှာသည်။ သူမအတွကတ်ော့ ဦးကြောခြေါင်၏ ဖြရှင်ေးနည်းက အရမ်းကို ထူးဆန်းနသည်ေ။

“ဟုတတ်ယ် .. သီတာ .. ရာဘာလုံးအစားလေ “

“အင်း .. ဟို .. ဟို “

အတင်းအကြပ် ငှင်းဆနသ်ည် မဟုတဘြဲ ဝခွေဲမရဖြစ်နသညေ့ဟြနသ်ာ ရှိသည့ြ သီတာဆှေ ပုံစံကြောင့ြ ဦးကြောခြေါင် သူ့အကြံ အောငန်ိုငသ်ညဆြိုတာ သိသည်။ လသေံအေးအေးနှင့ြ ထပမြံပြီး ဖြောင်းဖသွည်။

“သီတာပဲ ပြောတယ် ..။ သမီး တတန်ိုငတ်ာ ကူညီမယဆြို ..။ ပြီးတော့ ပီအတဈေယောကရြဲ့ အလုပကြ သူ့အထကအြရာရှိကို ကူညီဖို့ မဟုတဘြူလား ..။ တခွားအတွေးတွေ ဝငမြနနေဲ့ ..။ အနကြယအြနနေဲ့ သမီးနို့တွကေို အလှဲသုံးစား လုပတ်ာ မဟုတဘြူး .. အလုပကြိဈစသပသ်ပပြဲ “

စကျကန့ပျိုင်းလောကတ်ော့ သီတာဆှထေံမှ ဘာတုံ့ပြနသ်ံမှ မကြားရ။ တအောင့လြောကကြှာမှ စိတဆြုံးဖြတလြိုကဟြနန်ှင့ြ ဦးကြောခြေါင် မကြန်ှာကို စိုကကြှည့ရြင်း ယဲ့ယဲ့လေး ပြုံးပြရှာသည်။ ပြီးတော့ ခေါင်းညိတပြှသည်။

“ဂွတ် .. ကောင်းတယ် .. ဒါဆို အဆငပြှသှေားပြီ “

အကြီးအကယွြ ဝမ်းသာသှားသော ဦးကြောခြေါငတ်ဈယောကြ အခွိနမြဆိုင်း ခကြခြငွြး လှုပရြှားသည်။ နောကမြှီထိုငခြုံကို သီတာဆှနှငေ့ြ နီးကပအြောင် ရှှေ့လိုကယ်ုံမက ညာဘကလြကကြိုလည်း သူမရငသ်ားတွေ ရှိရာသို့ ဆန့ထြုတလြိုကသ်ည်။ သူနှင့ြ အနီးဆုံး နို့တဈဖကကြို ထိတွေ့သညန်ှင့ြ ခပတ်င်းတင်း ဆုပကြိုငလြိုကပြှီး နှုတကြနေ “ဘဲရီးဂွတ်”လို့ ထပပြှောသည်။

“ကောင်းတယ် .. သီတာ .. ဒါကောင်းတယ် “

ဦးကြောခြေါငလြကကြ သှကသ်ှကလြကလြကန်ှင့ြ လှုပရြှားနသလေောကြ သီတာဆှကမေူ ကြောကရြုပတ်ဈရုပလြို မလှုပမြယှကန်ှင့ြ ထိုငကြာနသည်ေ။ မကြန်ှာကိုလည်း သူမ နို့တွအေား တဈလုံးချင်ြး အကအွနကိုငန်သညေ့ြ ဦးကြောခြေါင် လကကြို ငုံ့မကြည့်မြိအောင် သတိထားနရသေည်။ စိတထြဲကလည်း အလုပအြတွကြ အလုပအြတွကဟြု အကြိမကြှိမ် ရရှတေန်သည်ေ။

သီတာဆှသော ထိုသို့ ဖြစ်နပမေယေ့ြ ဦးကြောခြေါငအြတွကတ်ော့ ကောင်းကောင်းကြီးကို အဆငပြှနသေည်ေ။ သီတာဆှေ့ နို့တွကေ သူထငထြားသည့အြတိုင်း ကိုငလြို့ကောင်းမှကောင်း။ အင်ျကြီတဈထပ်၊ ဘရာတဈထပ် ခံနသေေးသည့တ်ိုင် နူးညံ့တင်းထွတန်မှေုက အပြည့ြ။ တဈဖကပြှီး တဈဖကြ ဘကပြှောင်းပြီး ကကြနွန ကိုငကြှည့သ်လို၊ သာသာဖြေးဖြေး ဆုပန်ယသ်ည်။ အိစကတ်င်းရင်းသည့ြ အရသာက လကဖြဝါးထဲပင် စိမ့ဝြငလြာသလိုလို။

လေးငါးမိနဈလောကြ ဆုပကြစားပြီးသောအခါတွင် နည်းနည်း အသိပြနဝြငလြာသည်။ အရမ်းကြီး အရဲကိုးလို့ မဖြစ်ဟု ကိုယ့ကြိုယကြို သတိပေးပြီး နို့တွေ့ကို လှှတပြေးလိုကသ်ည်။ ဒါတောငမြှ မာတောငစြပြုနပြေီ ဖြစ်သည့ြ နို့သီးလေးတဈဖကကြို လကမ်၊ လကည်ိုးသုံးပြီး တဈခကြဖြစွလြိုကသ်ေးသည်။

“ရပြီ သီတာ ..။ အနကြယ် တောတ်ောြ စိတတ်ညင်ှိမသ်ှားပြီ …။ အရေးကြီး ရီပို့လေး လုပလြိုကြဦးမယ် ..။ သီတာလည်း လုပစြရာရှိတာ လုပတ်ော့ .. “

“ဟုတ် .. ကဲ့ .. အနကြယ် “

သီတာဆှေ ဦးကြောခြေါငကြို ခေါင်းညိတပြှရင်း ခပမြှနမြှနထြရပကြာ ရုံးခန်းအပြငဘြကသ်ို့ ထွကလြာခဲ့တော့သည်။

နေ့လညထြမင်းစားခွိနပြှီးလို့ ရုံးပြနတ်ကပြှီး သိပမြကြာလိုကြ ဦးကြောခြေါငကြ သူ့ကို ကောဖြီတဈခွကလြာပို့ပါဆိုသဖြင့ြ သီတာဆှေ သူ့အခန်းထဲ ရောကသ်ှားပြနသ်ည်။ ဦးကြောခြေါင် ထိုငန်ရောသို့ တိုးကပသ်ှားပြီး ကိုယကြိုကိုင်းကာ ကောဖြီခွကကြို ခပြေးရနပြှငသ်ည်။ ကောဖြီခွကကြိုသာ အာရုံစိုကန်သညေမြို့ ဦးကြောခြေါင် လကတ်ဈဖကြ မှောကတ်ကလြာသညကြို သီတာဆှေ သတိမထားလိုကြ။

တငပြါးတဈဖကကြို လာပုတသ်ညကြို ခံလိုကရြသည်။ ရုတတ်ရကမြို့ သီတာဆှေ ရငထြဲ ထိတခြနဲ ဖြစ်သှားပြီး ကိုယကြို တွန့မြိသည်။ လကကြပါ အလိုအလွောကြ လှုပခြါသှားပြီး ကောဖြီရညတ်ှကေ ဦးကြောခြေါင် ပေါငပြေါသ်ို့ ဖိတကြကြုနသ်ည်။

“အို .. ဆော .. ဆောရီး အနကြယ်”

သီတာဆှေ မကြန်ှာက စိုးရိမတ်ကြီး အသှငဖြစ်သှားပြီး ခကြခြငွြးပင် စားပြဲပေါရြှိ တဈရှူးဗူးထဲမှ တဈရှူးရှကတ်ောတ်ောမြွားများ ဆှဲထုတကြာ ဦးကြောခြေါင် ပုဆိုးကို သုတပြေးသည်။ ဖိတသ်ှားသညကြ ကောဖြီတဈဝကလြောကြ ဖြစ်လို့ နရောတောတ်ောမြွားများ စိုသှားရှာသည်။

တောသ်ေးသည်။ ဦးကြောခြေါငကြ ကောဖြီကို သိပအြပူကြီး မသောကသ်ည့အြပြင်၊ နို့ကိုလည်း ခပမြွားများ ထည့ခြိုင်းထားလို့။ မဟုတလြွှင် လဥနှင့ြ လိငခြွောင်း ပြုတပြှီးသား ဖြစ်သှားနိုငသ်ည်။ ဒါတောငမြှ ပုဆိုးသားကို ဖောကပြှီး ထွကလြာသည့ြ ကောဖြီတွကေ တောတ်ောပြူသေးသည်။ ဦးကြောခြေါင် အတွင်းခံဘောကဆြာဝတလြာလို့သာ တောတ်ော့သည်။

“ဂွကြားကို သုတ် .. မှနမြှန် .. ပူတယ်”

ဖြစ်လာသည့ြ အခွအနေကေို အကောင်းဆုံး အသုံးခသွည့အြနနှငေ့ြ ဦးကြောခြေါင် အခွင့အြရေး အပြည့အြဝ ယူလိုကသ်ည်။ သီတာဆှကေ ကိုယကြိုကိုင်း၍ ပေါငခြှကြားကို တဈရှူးများဖြင့ြ သုတပြေးခွိနတ်ှင် သူ့လကကြ ကုန်းထားသည့ြ သီတာဆှေ တငပြါးတဈဖကကြို မိမိရရ ထပကြိုငလြိုကသ်ည်။ သီတာဆှကတေော့ သူ့အာရုံနှင့သ်ူ၊ ဦးကြောခြေါငလြကကြို သတိတောင် မထားမိ။

“ပုဆိုးကို ဖြလေိုကြ .. ငါ့အောကခြံပါ စိုသှားတာ”

ဦးကြောခြေါငကြမူ သီတာဆှေ၏ စွင့ကြားနသေော တငသ်ားတဈဖကကြို ဆုပကြိုငထြားယုံမက စတင်၍ပင် နယသ်ည်။ သီတာဆှေ ဒီနေ့ဝတထြားသည့ြ စကတထြဘီ အပြော့သားမို့ တငသ်ားတွကေို ကိုငရြတာ အငမြတနမြှ အားရဖို့ ကောင်းသည်။ အိစကန်သညေ့ြ တငအြိုးကို လကန်ှင့ပြှတလြိုကြ၊ ဖစွည်ှဈလိုကြ လုပယ်ုံမက ဖငသ်ားနှစ်ခုကြားထဲသို့ လကကြိုပါ စမ်းထိုးကြည့်သ်ည်။

ဦးကြောခြေါင် လကကြ အလုပမြွားနသလေို၊ သီတာဆှေ လကကြလည်း အလုပမြွားနသည်ေ။ အခုအခွိနတ်ှင် သူမစိတထြဲရှိတာက ဦးကြောခြေါင် အပူဒဏမြှ သကသ်ာသှားဖို့သာ ဖြစ်သဖြင့ြ ဦးကြောခြေါင်၏ ခိုင်းစမှေုကို ရှညရြှညဝြေးဝေး တွေးမနနေိုငအြား။ ခိုင်းသည့အြတိုင်း ခါးပုံစကို ဖြလေိုကပြှီး ပုဆိုးက လွှောကသွှားသညတ်ှင် တဈရှူးရှကမြွားကို ထပမြံယူ၍ အောကခြံဘောင်းဘီကို သုတပြေးလိုကသ်ည်။

သူမလကန်ှင့ြ အောကခြံဘောင်းဘီအတွေ့တွင် ဦးကြောခြေါင်၏ လီးကြီးက မာတကန်ပြေီ ဖြစ်သည်။ သီတာဆှေ လကကြလေး တုနသ်ှားပြီး ရှေ့ဘာဆကလြုပရြမညမြှန်း မသိ ဖြစ်သှားရှာသည်။ အခွအနေကေို မကြခြှမပြေတ် လေ့လာနသေူ ဦးကြောခြေါငကြ ဒါကို သတိထားမိပြီး သီတာဆှေ ဖငအြိုးကို အားထည့ည်ှဈရင်း ထပပြှောသည်။

“လုပ် .. လုပလြေ သီတာ .. မှနမြှနသ်ုတ်”

အောကန်ှုတခြမ်းတဈဖကကြို စိတလြှုပရြှားစွာနှင့ြ သီတာဆှေ ကိုကလြိုကပြှီး၊ ဦးကြောခြေါင် အမိန့အြတိုင်း စိုနသညေ့ြ အောကခြံဘောင်းဘီကို စသုတသ်ည်။ ကြားတွင် တဈရှူးစနှင့ြ အောကခြံဘောင်းဘီသား ရှိနသေေးသည့တ်ိုင် ဦးကြောခြေါင် လီးကြီး၏ ပူနှေးသော အတွေ့က သူမလကမြှာ ရရှိနသည်ေ။

သီတာဆှသည်ေ လိငကြိဈစနှင့ြ ပတသ်ကြ၍ အတွေ့အကြုံ မရှိသူတော့ မဟုတပြါ။ အိမထြောငမြကသွေးပမယေ့ြ ခစွသ်ူရည်းစား ရှိပြီး ထိုခစွသ်ူနှင့ြ အတူ အိပဖြူးခဲ့သည်။ ကာမဆကဆြံဖူးသည်။ ဒါကလည်း သဘာဝတော့ ကပြါသည်။ သီတာဆှလေို မိန်းမချောမွိုးကို ခစွသ်ူရည်းစား အဖြစ်ရလွှင် ဘယယ်ောကြြားမဆို တကလြိုးဖို့ ကြိုးစားမှာပင်။ သီတာဆှေ ကိုယတ်ိုငကြလည်း သူမခစွသ်ူ စိတတ်ိုင်းကနွပေေးမှာ သချောလှသည်။

သို့သောြ သီတာဆှသည်ေ ခစွသ်ူရည်းစား ဟောတဈယောကြ ဟောတဈယောကြ ရှိသူတော့ မဟုတပြါ။ လကရြှိခစွသ်ူ ကိုဝင်းနိုငဆြိုသူမှာလည်း သူမနှင့ြ အထကတ်န်းကြောင်းတုန်းကတည်း သူငယခြငွြးများ ဖြစ်သည်။ သူငယခြငွြး အဖြစ်မှ ခစွသ်ူဖြစ်လာသူမို့ သီတာဆှသည်ေ ကိုဝင်းနိုငကြို တောတ်ောခြစွသ်ည်။ ကိုဝင်းနိုငကြလည်း သီတာဆှကေို တောတ်ောတ်နဖြိုးထားသည်။ ဒီတော့ သီတာဆှသည်ေ ကိုဝင်းနိုငမြှလှဲ၍ တခွားအတွေ့အကြုံမရှိ။

အခုတော့ ပထမဦးဆုံး အကြိမအြဖြစ် ကိုဝင်းနိုင် လီးမဟုတသ်ည့ြ တခွားယောကြြား၏ လီးနှင့ြ သူမ တွေ့နရသေည်။ လိငတ်နကြို သချော မမှငရြသည့တ်ိုင် ထိတွေ့မှုအရ မသေးလှသညကြို သိနရော စိတထြဲတွငလြည်း အံ့အားသင့န်သည်ေ။ တဈရှူးရှကမြွားနှင့ြ လီးတလွှောကြ သုတပြေးနရင်ေး ပိုပြီး မာမာလာသညကြိုလည်း တွေ့ရသည်။

“ဒီလောကဆြို .. ရ .. ရပြီ ထငတ်ယ် .. အနကြယ် ”

မတတသ်ာသည့အြဆုံး သီတာဆှေ လကခြှာလိုကတ်ော့ ဦးကြောခြေါင် သူမကို လှမ်းကြည့်သ်ည်။ သီတာဆှေ ပါးပြငဖြှေးဖြေးလေးများသည် နီရောငသ်မ်းနသည်ေ။ ဦးကြောခြေါင်၏ အကြည့်စြူးကို မခံနိုငသ်ည့န်ှယ် မကြလြှှာလည်း ခထွားသည်။

“ရပြီ .. သီတာ .. အဆငပြှသှေားပြီ”

“ဟုတကြဲ့ .. ဒါဆို သီတာသှားမယန်ောြ”

စိတလြှုပရြှားမှုကြောင့ြ သီတာဆှေ သူမကိုယသ်ူမတောင် ဦးကြောခြေါင် ခေါသ်လို သီတာဟု သုံးမိသှားသည်။ တကယဆြို ဒီအသုံးက သူမခစွသ်ူ ကိုဝင်းနိုငန်ှင့ြ တွေ့လွှငသ်ာ ပြောလေ့ရှိသော အသုံးဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့ြ ဦးကြောခြေါငကြ သီတာဟု တဖြဖြ ခေါန်သညေ့တ်ိုင် သူမက သမီးဟုသာ ပြနပြှောပြောနခေဲ့တာ ဖြစ်သည်။ အခုတော့ သူမခစွသ်ူ ကိုဝင်းနိုငအြတွကြ အထူးသတမြှတထြားသည့ြ အသုံးနှင့ြ ဦးကြောခြေါငကြို တုံ့ပြနန်မေိပြီ။

“ခနလေး .. ပုဆိုးကို ပြနခြညွပြေးသှားဦး ”

ကိုယကြိုယို့ထားရာမှ ပြနမြတမြညအြပြု၊ ဦးကြောခြေါင် စကားကြောင့ြ သီတာဆှေ ပေါငလြညလြောကအြထိ ပြလွေော့နသညေ့ြ ပုဆိုးစကို ပြနဆြှဲကာ အလွှငအြမှန် ခညွပြေးလိုကသ်ည်။ တကယဆြို ဒီကိဈစက ဦးကြောခြေါင် သူ့ဖာသာ လုပလြို့ရနိုငမြှန်း သူမ သိသင့သ်ည်။ သို့သောြ အခုလောလောဆယတ်ှင် ဒါကို မစဉြးစားမိခွေ။ သူမဘကကြ အပြဈလုပထြားသလို ဖြစ်လို့ ဦးကြောခြေါင် အဆငပြှဖေို့က ပိုအရေးကြီးနသည်ေ။

“ရပြီ .. ဂွတဂြွော့ .. သီတာ ”

ခွီးကြူးစကားနှင့အြတူ ဦးကြောခြေါင် လကကြ နှုတဆြကသ်ည့ြ အနနှငေ့ြ သီတာဆှေ တငသ်ားတဈဖကကြို ဖတခြနဲ ပုတလြိုကပြှနသ်ည်။ ဒီလိုမွိုး အမူအကငွ့ကြို ယဉပြါးစပြုနသညေ့တ်ိုင် နည်းနည်းအားပါးသညမြို့ သီတာဆှေ ဆတခြနဲတောင် တုနသ်ှားသည်။ ဦးကြောခြေါငကြတော့ ဒါကို မသိကြိုးကြှနပြှုရင်း သူ့ပေါငခြှကြားကို လကည်ိုးနှင့ြ ညှှနပြှသည်။

“ဒီလို အခွအနေနေဲ့တော့ အလုပလြုပလြို့ မဖြစ်ဘူး သီတာ ..။ အနကြယ် အိမပြှနလြိုကတ်ော့မယ် ..။ မနကဖြှန် မနကမြှ တွေ့မယ်”

“ဟုတကြဲ့ .. အနကြယ်”

ဦးကြောခြေါင် စကားကြောင့ြ သီတာဆှေ မကြန်ှာလေး ငယသ်ှားပြီး “ဆောရီး” ဟု ထပမြံပြောကာ အခန်းအပြငဘြကသ်ို့ ထွကသ်ှားလတေော့သည်။

———————————————

နောကတ်ဈနေ့ မနကတ်ှင် ဦးကြောခြေါင် ရုံးရောကသ်ညန်ှင့ြ သီတာဆှကေို ရုံးခန်းထဲ လှမ်းခေါသ်ံကြားရသည်။

“ငါ ဒီနေ့ အရမ်း စထရပမြွားနတယ်ေ သီတာ ..။ မနကြ ၉ နာရီခွဲမှာ ဘနကြောကကြ ကုမျပဏီတဈခုနဲ့ ကြနဖြရန့ကြောလ် ပြောစရာ ရှိတယ် ..။ အရေးကြီး ကိဈစဆိုတော့ ငါ့စိတတ်ှေ ကြညလြင် ပြတသ်ားနမှေ ဖြစ်မယ် ..။ ဒီတော့ သီတာ နင့န်ို့တွကေို လောလောဆယ် ခနသုံးဖို့ လိုနတယ်ေ .. ဟုတပြှီလား”

သီတာဆှေ နားလညအြောင် ဦးကြောခြေါင် လသေံမှနမြှနန်ှင့ြ ရှင်းပြသလို သူ့လကန်ှဈဖကကြိုလည်း ကားဟှန်းတီးသလို ပုံစံမွိုး လုပပြှသည်။

မနေ့ကအဖြစ်ကြောင့ြ စိတမြကောင်းဖြစ်နသေူ သီတာဆှေ၊ မဆိုင်းမတွပင် ခေါင်းညိတကြာပြရင်း ဦးကြောခြေါင် စကားကို လကခြံလိုကသ်ည်။ ထုံးစံအတိုင်း ဦးကြောခြေါင်၏ စားပြဲဘေးရှိ ထိုငခြုံတွင် ကိုယကြိုမတပြှီး ဝငထြိုငသ်ည်။ ခါးကိုပင် မသိမသာ ကော့ပေးလိုကရြာ ရငသ်ားထွားထွား နှစ်ဖကကြ ဝတထြားသည့ြ ဗှီရှိတတ်ီရှပအြောကမြှ မောကြ၍တကလြာသည်။

“ဟူး .. ကောင်းတယ် .. သီတာ .. ကောင်းတာ .. အခုမှ အဆငပြှတေော့တယ်”

ဦးကြောခြေါင်၏ ပုံစံက တကယကြို ဖိအားများနသညေန်ှင့တ်ူသည်။ သီတာဆှနေို့တွေ့ကို အသုံးပြုပုံက မနေ့ကထကြ ပိုပြီး ကြမ်းသည်။ နို့တွကေို ပယပြယန်ှယန်ှယ် နယသ်လို၊ နို့သီးခေါင်းနှစ်ဖကကြိုလည်း ပြတပြှတဆြှဲသည်။ သီတာဆှေ အတတန်ိုငဆြုံး ကိုယကြိုငှိမကြာထားပြီး ထိုငန်ရသေည်။ သူမစိတတ်ှကတေော့ မငှိမမြသကြ လှုပရြှားနသညေမြှာ မိုးသကလြပြင်ေးထဲက ဝါးရုံပငင်ယလြိုပင်။

“သချောတယ် .. သီတာ .. သချောတယ် .. ဒီနို့တွေ့က ရာဘာလုံးထကြ ပိုကောင်းတယ် .. ကိုငရြတာ ပိုနူးညံ့တယ် .. နူးညံ့ပြီး တင်းနတောပဲ ”

ဦးကြောခြေါင် နှုတမြှ ခွီးမှမ်းသံကြောင့ြ သီတာဆှေ ယောငယ်မ်း၍ ခေါင်းညိတပြှမိသည်။ ထိုအခိုကြ နို့တဈဖကကြို ကိုငထြားသည့ြ ဦးကြောဆြှလကေကြ မာတကစြပြုသည့ြ နို့သီးခေါင်းတဈဖကကြို ဆတခြနဲ ဆှဲလိုကပြှနသ်ည်။ သီတာဆှေ အိုးခနဲ ဖြစ်ပြီး မကြန်ှာလေး အနည်းငယ် မဲ့သှားသည်။ နာကငွမြှုနှင့အြတူ တကိုယလြုံး ရှိန်းဖိန်းတကသ်ှားသည့ြ ခံစားမှုက သူမကိုယအြနှံ့ ပြန့သ်ှားသည်။ ဦးကြောခြေါငကြ ဒါကို သတိမထားမိဟနန်ှင့ြ

“အနကြယ် တဈခု အကြံပေးရမယဆြိုရင် သီတာ နောကတ်ဈနေ့ ရုံးလာရင် ဘရာစီယာဝတမြလာတာ ကောင်းမယ် ..။ ဒါမှ မဟုတလြည်း ရုံးရောကတ်ာနဲ့ ခွှတထြားလိုကြ ..။ အဲဒါဆို ကိုငရြတာ ပိုအဆငပြှလေိမ့မြယ်”

“ဟုတကြဲ့ .. ဘရာမပါတာ ပိုအဆငပြှတယေဆြိုရင် ထားခဲ့လိုကမြယလြေ”

“ကောင်းတယ်”

ဦးကြောခြေါင် ကြကြနေပေန်ပကြှီး ပြုံးလိုကပြှီး နို့လုံးတွကေို ဆကလြကဆြော့ကစားနလေိုကသ်ည်။ စုစုပေါင်း အခွိနဆြယမြိနဈခန့ြ ကြာသှားပြီမှ တောလြောကသ်င့ပြှီဟု တွကပြှီး လကကြို ရုတသ်ည်။ ကိဈစပြီးပြီဆိုတာကို နားလညသ်ည့အြလွောကြ သီတာဆှလည်ေး ထိုငရြာမှထကာ ပြနထြှကလြာခဲ့သည်။

ဦးကြောခြေါင် ပြောထားသည့အြတိုင်း မနကြ ၉ နာရီခွဲလောကတ်ှင် ဘနကြောကကြနေ ဖုန်းလာသည်။ သီတာဆှပင်ေ လကခြံ၍ ဖြဆေိုပြီး ဦးကြောခြေါင် ရုံးခန်းသို့ လှှဲပေးလိုကသ်ည်။ ဦးကြောခြေါင် လကခြံ၍ စကားပြောသညကြို သူမ ကြားနရသေည်။ အစောပိုင်းတွင် အသံတိုးတိုးနှင့ြ ဖြစ်သောလြည်း ခနနတေော့ ဦးကြောခြေါင် လသေံက မှင့လြာသည်။ အလုပကြိဈစက အကြိတအြနယဆြိုတာကို သီတာဆှေ နားလညသ်ှားပြီး စိတထြဲ ဘုရားတမိနသည်ေ။

ထိုအခိုကမြှာပင် ဦးကြောခြေါင်၏ ဟန်းဖုန်းမှညသ်ံ ထပကြှားရပြီး၊ လကခြံ၍ ပြနဖြှနသေညေကြို နားစွင့န်သဖြေင့ြ သီတာဆှေ ကြားရပြနသ်ည်။ ထို့နောကြ

“သီတာ .. လာဦး ”

သံပြတန်ှင့ြ လှမ်းခေါလြိုကသ်ည့ြ ဦးကြောခြေါငအြသံက အခန်းတံခါးကို ဖောကထြှင်း၍ ထွကလြာသညမြို့ သီတာဆှေ ထိုငန်ရောမှာ ထကာ အပြေးတဈပိုင်းနှင့ြ လှမ်းလာခဲ့သည်။

ရုံးခန်းတံခါး ဖြင့ဝြငလြိုကခြှင်း မှငရြသည့ြ ဦးကြောခြေါင် အမူအရာအရ အရမ်းအရေးကြီးနမှန်ေး သီတာဆှေ ခန့မြှန်းမိသည်။ ဦးကြောခြေါငသ်ည် လကတ်ဈဖကကြ ရုံးဖုန်းကိုကိုငကြာ ပြောနပြေီး၊ ကနွတ်ဈဖကကြ ဟန်းဖုန်းကို ပါးမှာကပ်၍ ထားသည်။ သီတာဆှကေို မှငတ်ော့ ခေါင်းတဈဖကကြို စောင်း၍ ဟန်းဖုန်းကို ပါးနှင့ပြုခုံးကြားတွင် ညှပလြိုကပြှီး လှတသ်ှားသည် လကန်ှင့ြ နုတစြာရှကအြပိုင်းတဈခု သူမအား လှမ်းပေးသည်။

လကထြဲရောကလြာသည့ြ အဝါရောင် မှတစြုစာရှကထြဲမှ စာသားကို မှငလြိုကရြသညတ်ှင် သီတာဆှေ ပါးစပလြေး အဟောင်းသားဖြစ်သည်။ ခပသ်ော့သော့ လကရြေးနှင့ြ ရေးထားသညကြ “ငါ ဆီးသှားချင်တ်ယ် .. ဒါပမယေ့ြ ဖုန်းပြောတာ ရပလြို့မဖြစ်ဘူး” ဆိုသည့ြ စာကြောင်း။ ထိုစာသား၏ ဆိုလိုခကြကြို စကျကန့ပျိုင်း အနည်းငယကြှာသညအြထိ သီတာဆှေ တွေးလို့မရ။ ဦးကြောခြေါင် ဆီးသှားချင်သ်ော ကိဈစသည် သူမနှင့ြ မညသ်ို့ သကဆြိုငသ်ညမြသိ။ ထိုကိဈစကို သူမ ဘယလြို ဖြရှင်ေးရမယမြှန်းလည်း မသိခွေ။

သီတာဆှေ ဘာလုပရြမှန်း မသိဖြစ်နစဉေမြှာပင် ဦးကြောခြေါငကြ နောကထြပ် မှတစြုစာရှကတ်ဈခုကို လှမ်းပေးပြနသ်ည်။ သီတာဆှေ လှမ်းယူလိုကရြာ စာကြောင်းတဈခု ရေးထားတာ တွေ့ရသည်။

“ပုံးတဈလုံး ရှာခဲ့”

သီတာဆှေ မကြလြုံးများ ပြူးကယွဝြိုင်းစကသ်ှားသည်။ သူ .. သူက .. ရုံးခန်းထဲမှာ ဖုန်းပြောနရင်ေး ပုံးတဈလုံးနဲ့ ဆီးသှားချင်တ်ယ် .. ဒုကျခပဲ။

သီတာဆှေ မကြလြုံးများက ခကြခြငွြးပင် ဘေးနားပတဝြန်းကငွကြို လိုကကြှည့ပြှီး ပုံးနှင့တ်ူမည့အြရာကို အလောတကြီး ရှာသည်။ မတွေ့။ ကိုယကြိုလှည့ပြှီး ရုံးခန်းအပြငဘြကသ်ို့ အမှန် ပြနထြှကလြာခဲ့သည်။ ကိုယ့စြားပြဲရှိရာသို့ ပြနရြောကလြာပြီး ပုံးနှင့တ်ူမည့ဟြာကို လိုကရြှာသည်။ ရှာလို့မတွေ့။ သီတာဆှေ နားသယစြပတ်ှင် ခွှေးစေးကလေးများ ပြနလြာသညအြထိ စိတအြိုကလြာသည်။

(ပြသနာပဲ .. ငါ ဘာလုပရြမလဲ)

ဦးကြောခြေါင်၏ ရုံးခန်းထဲသို့ သီတာဆှေ ပြနဝြငလြာခဲ့သည်။ ဒီတဈခါတော့ မကြစြိကို ရှငရြှငထြားမိလို့လား မသိ။ မဟောဂြနီရောငတ်ောကန်သညေ့ြ အလုပစြားပြဲကြီး ဘေးရှိ ပလတစြတဈ အမှိုကခြှင်းကို သှားတွေ့သည်။ ဟုတပြှီ … ။ အဖြရှောတွေ့သှားဟနန်ှင့ြ သီတာဆှေ မကြန်ှာလေး ဝင်းသှားပြီး စားပြဲနားရှိရာသို့ မှနမြှနတ်ိုးသှားသည်။

အမှိုကခြှင်းအား ဆောင့ကြှောင့ထြိုင် ကောကယ်ူလိုကပြှီးနောကြ အထဲမှာ ရှိသည့ြ စကျကူအမှိုကစြ အခွို့ကို ဘေးသို့ သှနထြုတသ်ည်။ ကုနသ်ှားသညန်ှင့ြ နောကမြှီခုံတွင် ထိုငန်သညေ့ြ ဦးကြောခြေါင်၏ ခွထေောကန်ှဈဖကြ ရှေ့တွင် ခပြေးလိုကသ်ည်။ ဦးကြောခြေါငကြ သူမ လှုပရြှားမှု မှနသ်မွှကို အစအဆုံး လိုကကြှည့န်သည်ေ။ ဖုန်းနှစ်လုံးနှင့ြ အလုပကြိဈစ ပြောနမှေုကတော့ မပြီးသေးပါ။

သီတာဆှေ ခွီတုံခွီခနွှင့ြ ခနတဖြုတ် ဦးကြောခြေါငန်ားတွင် ဆကရြပန်မေိသည်။ သူမ စိတထြဲ ဦးကြောခြေါငကြိုပဲ ကြောပေးပြီး ကိဈစပြီးသညအြထိ စောင့ရြမလား၊ ဒါမှမဟုတ် အပြငဘြကကြို ထွကသ်ှားပြီး ခနနမှေ ပြနလြာရမလား တွေးနသည်ေ။ သို့သောြ သူမ အတွေးကို ဦးကြောခြေါင် ထပမြံ၍ ပေးလိုကသ်ည့ြ မှတစြုစာရှကကြ ဖြိုခွင်းလိုကသ်ည်။ သီတာဆှေ ကမန်းကတမ်း ဖတကြှည့သ်ည်။

“အနကြယ့ဟြာကို ထုတပြှီး ပုံးနဲ့တည့အြောင် ခွိနထြားပေး”

“အနကြယ့ဟြာ” ဆိုသော အသုံးကို နားလညဖြို့ သီတာဆှေ စကျကန့ပျိုင်းလောကြ စဉြးစားလိုကရြသည်။ ဦးကြောခြေါင် ဘာကိုဆိုလိုသညမြှန်း မှန်းဆမိလိုကခြွိနတ်ှငမြူ သီတာဆှခေေါင်းတဈခုလုံး ခွာခွာလညသ်ှားသလို ခံစားရသည်။ မကြန်ှာပြင် တဈခုလုံး သှေးမရှိသလို ဖြူဖတဖြှူလွောလြည်း ဖြစ်သှားသည်။

(သူ .. ဆီသှားဖို့ ငါက သူ့ဟာကြီးကို ထုတပြှီး ကိုငထြားပေးရမယ် ..။ အမလေး .. ဒုကျခပဲ .. ငါ ဘယလြိုလုပရြမလဲ ..။ သူကရော ငါ့ကို ဒါမွိုး ခိုင်းလို့ရလို့လား ..။ လုပကြှပါဦး .. သီတာ .. နင် .. နင် စဉြးစားစမ်း)

ရုံးခန်းတဈခုလုံးတွင် ဦးကြောခြေါင်၏ ဖုန်းပြောသံကသာ အဆကမြပြတ် ကြီးစိုးထားသည်။ သီတာဆှေ ခေါင်းတဈခုလုံး ထူပူလာသည့တ်ိုင် သူမ ဘာဆကလြုပရြမညကြို စဉြးစားမရ။ ထိုအခွိနတ်ှင် ဖုန်းပြောနသညေ့ြ ဦးကြောခြေါင်၏ လသေံမှင့လြာပြီး လကဖြှင့ြ စားပြဲပေါရြှိ မှတစြုစာအုပကြို လေးငါးခကြြ ရိုကပြှသည်။ သီတာဆှကေိုလည်း မကြလြုံးပြူးပြီး စိုကကြှည့သ်ည်။

သီတာဆှေ အခွိနဆြှဲလို့ မဖြစ်တော့။ ဦးကြောခြေါင်၏ ပုံစံက အရေးတကြီးအသှင် ပုံပေါကန်သည်ေ။ မနေ့ကလည်း အမှားတဈခု သူမ လုပထြားသလို ဖြစ်၍၊ ဒီနေ့ ထပမြံ၍ အမှားလုပလြို့ မဖြစ်။ အောကန်ှုတခြမ်းကို ခဲကာ ကိုကလြိုကပြှီး သီတာဆှေ ဦးကြောခြေါငရြှေ့တွင် ဒူးထောကထြိုငလြိုကသ်ည်။

သီတာဆှေ အမူအရာကို မှငတ်ော့ ဦးကြောခြေါင် ကြနပေဟြနဖြှင့ြ ခေါင်းတဈခကြြ ဆတပြှလိုကပြှီး ထိုငန်ရောမှ ထကာ မတတ်ပရြပသ်ည်။ ဦးကြောခြေါငသ်ည် ဒီနေ့တော့ ပုဆိုးနှင့ြ မဟုတ်၊ စတိုငလြဘြောင်းဘီရှညန်ှင့ြ ဖြစ်သည်။ သီတာဆှလည်ေး ပေါကတ်ဲ့နဖူး မထူးတော့ဘူး သဘောထားကာ ဦးကြောခြေါငန်ား ကပသ်ှားပြီး ဘောင်းဘီဇဈကို ဆှဲဖြင့လြိုကသ်ည်။

“အမေ့”

ထငမြှတမြထားဘဲ ဘှားခနဲ ပေါထြှကလြာသည့ြ လီးကြီးကြောင့ြ သီတာဆှေ အနည်းငယ် လန့သ်ှားသည်။ ယောကြြားနှင့ြ ပတသ်ကပြှီး အတွေ့အကြုံမရှိတာ မဟုတသ်ည့တ်ိုင် လီးဆိုသညကြိုတော့ ကိုယ့ရြည်းစားဖြစ်သူ ကိုဝင်းခိုငဟြာမှ လှဲ၍ သီတာဆှေ တခွား မမှငဘြူးပါ။ အခုလည်း သူမ စိတထြဲ ထငထြားသညကြ ဦးကြောခြေါငကြ အတွင်းခံတော့ ဝတထြားမညဟြု။ ဘောင်းဘီဇဈဖြင့ပြှီးလွှင် အတွင်းခံ ရှိနေဦးမညဟြု တွကထြားခွိနတ်ှင် ထငထြားသလို မဟုတလြို့ အံ့အားသင့မြိသည်။ ပို၍ စိတလြှုပရြှားရသည်။

သီတာဆှေ မရဲတရဲနှင့ြ လှမ်းကိုငလြိုကသ်ည်။ မသိမသာ တုနန်သေော လကသ်ည် ချောမှေ့သော အရပြေားညိုညိုကို ထိလိုကသ်ညန်ှင့ြ ပို၍ တုနတ်ကသ်ည်။ ဖုန်းပြောနသညေ့ြ ဦးကြောခြေါင်၏ လသေံက ထိုအခိုကြ ခန ရပသ်ှားသည်။

ဦးကြောခြေါင်၏ လီးက သိပပြှီးတော့ ရှညလြွားသည် မဟုတ်။ သီတာဆှေ ရင်းနှီးနသညေ့ြ ကိုဝင်းခိုင် အချောင်းနှင့စြာလွှင် နည်းနည်းပဲ ပိုရှညမြည့ြ အသှငရြှိသည်။ သို့သောြ လီးလုံးပတကြတော့ အတောြ တုတမြည့ြ သဘောရှိသည်။ အခုလိုမွိုး မပြော့တပြော့ ဖြစ်နသေော အခွိနတ်ှငပြင် ကိုဝင်းခိုင် အချောင်း မာနသလေောကကြို ထွားသည်။

(အို .. ငါ ဘာတွေ လွှောကတ်ှေးနမေိပါလိမ့ြ …)

မဆီမဆိုင် ဦးကြောခြေါငန်ှင့ြ ကိုဝင်းခိုငအြား နှိုင်းယှဉမြိသှားသဖြင့ြ သီတာဆှေ ထိုအတွေးကို ခေါင်းထဲက မောင်းထုတလြိုကပြှီး လုပပြေးစရာရှိတာ ဆကလြုပသ်ည်။ ဒီကိဈစက မှနမြှနပြှီးသှားမှ ဖြစ်မည်။ လကန်ှင့ြ ထိမိသှားသည့ြ လီးကို အသာဆုပကြိုငလြိုကပြှီး ရှေ့က ပုံးနှင့တ်ည့အြောင် ထားပေးသည်။ ဦးကြောခြေါင် ဆီးသှားခွိနတ်ှင် ဘေးဘကကြို ဖိတစြငမြသှားဖို့ အာရုံစိုကထြားရသဖြင့ြ သီတာဆှေ အကြည့်တ်ှသည်ေ လီးတနကြှီးထံမှ လှှဲလို့ မရခွေ။

ဦးကြောခြေါငကြတော့ သီတာဆှေ အဖြစ်ကို ကြည့်ပြှီး သဘောအကကြှီး ကနွသည်ေ။ လီးအား နူးညံ့လှသော သီတာဆှေ လကဖြဝါးကလေးနှင့ြ ဆုပကြိုငထြားခွင်း ခံနရလေရော သူ့ခငမြွာ ကိုယ့စြိတကြို မနည်းထိန်းနရသေည်။ လီးကိုလည်း အတတန်ိုငဆြုံး အခုထကပျို၍ မာတတမြလာအောင် သတိထားရသည်။ အခုအခွိနတ်ှင် သီတာဆှေ သံသယ မဝငဖြို့က အရေးကြီးသည်။ ဆီးသှားချင်သ်ညဟြု ပြောထားသည့အြတိုင်း ရအောင် ဆီးသှားမှ ဖြစ်မည်။ စိတကြို ကြိုးစားထိန်းပြီး ဆီးသှားဖို့အတွကြ အကြောတွကေို လွှော့လိုကသ်ည်။

လကထြဲကိုငထြားသည့ြ အသားချောင်းညိုညိုကြီးက တဈခကြတ်ုနသ်ှားသညတ်ှင် သီတာဆှေ ယောငပြှီးတောင် ညည်းမိသည်။ ဘာမှန်း မသိခငမြှာပင် လိငတ်နထြိပအြကြဲကြောင်းလေး နရောမှ ရပန်ေးတဈခု ထွကကြလွာသည်။ သီတာဆှေ တကိုယလြုံး ဘာဖြစ်မှန်း မသိ ထူပူသှားသည်။ သတိကို အနိုးကြားဆုံး ဖြစ်အောင် ထားပြီး ဦးကြောခြေါင် ကိဈစပြီးသညအြထိ သူမ ဆကကြိုငထြားသည်။ အသကတ်ောင် သူမ ရှူမိရဲ့လား မသိ။ အလွှငမြပြတ် ထွကန်သညေ့ြ အတန်းက တဖြေးဖြေး အရှိနန်ည်းပြီး ကုနသ်ှားမှ သီတာဆှေ အသကကြို ဝဝလငလြင် ရှူရသည်။

ကိဈစပြီးပြီ ထငသ်ဖြင့ြ သီတာဆှေ လကလြှှတမြညဟြု တွေးလိုကစြဉမြှာပင် ဦးကြောခြေါငကြ မှတစြုစာရှကတ်ဈခု ထပပြေးပြနသ်ည်။ သီတာဆှေ ကမန်းကတမ်း ဖတကြှည့ရြာ “လှုပပြှီးခါပေး” ဆိုပြီး ရေးထားတာတွေ့သည်။ သီတာဆှေ ခိုင်းသည့အြတိုင်း လုပပြေးလိုကသ်ည်။ အစကတ်ဈခွို့ ထွကကြသွညကြို တွေ့သည်။ ထို့နောကတ်ော့ ကိဈစပြီးပြီဆိုတာ တွကလြိုကသ်ည့ြ သီတာဆှေ လိငတ်နကြို ဘောင်းဘီထဲ ပြနထြည့ရြန် ပြငသ်ည်။

ဦးကြောခြေါငဆြီမှ ချောင်းဟန့သ်ံတဈခကြြ ကြားလိုကရြပြီး သူ့လကထြဲ ကိုငထြားသည့ြ မှတစြု (Pad) ကို စားပြဲနှင့ြ ရိုကပြှသည်။ ထပပြှီးတော့ လှုပပြေးဖို့ ပြောမှန်း သီတာဆှေ နားလညလြိုကသ်ဖြင့ြ လီးကို မလှှတရြဲသေးဘဲ ဆကခြါပေးသည်။ အခုအကြိမတ်ှငတ်ော့ ဘာမှ ထပထြှကမြလာ။ သို့သောြ သီတာဆှေ ဘာမှ ပြနမြပြောရဲဘဲ ဦးကြောခြေါင် ကြနပေသ်ညအြထိ လှုပခြါပေးနမေိသည်။ လှုပရြင်း ခါရင်းနှင့ြ လကထြဲရှိ လီးက အနည်းငယ် ပိုပြီးထွားတတလြာသညကြို သူမ သတိပြုမိသည်။

သီတာဆှေ အနည်းငယလြန့သ်ှားပြီး မော့ကြည့်လြိုကစြဉတ်ှင် ဦးကြောခြေါငကြ သူမကို မှတစြုစာရှကတ်ဈခု ဖြုတပြေးတာ ခံရသည်။

“ထိပကြို သုတလြိုကြ”

ဘာပြီးလွှင် ဘာလုပရြမညဆြိုတာကို အစီအစဉတ်ကြ စဉြးစားထားနိုငသ်ည့ြ ဦးကြောခြေါင်၏ တွေးခေါဉြာဏကြို သီတာဆှေ ကြိတကြာခွီးကြူးမိသည်။ တောတ်ောြ တောတ်ဲ့ အနကြယ်။ သူမသာဆိုလွှင် ဒီလိုမွိုး စဉြးစားနိုငမြှာ မဟုတ်။

မှာကြားသည့အြတိုင်းလုပဖြို့ စားပြဲပေါရြှိ တဈရှူးဗူးကို လှမ်းယူမညပြှငတ်ော့မှ သီတာဆှေ အခကတ်ှေ့သည်။ ခါတိုင်းရှိနကြေ နရောတွင် ဘာတဈရှူးဗူးမှ မတွေ့။ ဘာဆကလြုပရြမှန်း မသိပြီမို့ ဦးကြောခြေါငမြွား မှတစြုစာရှကထြပပြေးမလားဆိုပြီး အားကိုးတကြီးဖြင့ြ မော့ကြည့်သ်ည်။ ဦးကြောခြေါငကြ သူမ အခကအြခဲကို သတိမထားမိဘဲ ဖုန်းနှစ်လုံးနှင့ြ အလုပမြွားနသညေကြို တွေ့ရသည်။

အကြံတဈခုခုများ ရနိုငမြလားဆိုပြီး သီတာဆှေ အခန်းပတလြညကြို မကြစြိကစားမိသည်။ အထောကအြကူ ပြုနိုငလြောကသ်ည့ြ အရာ ဘာဆိုဘာမှ မတွေ့။ သန့စြငခြန်းသို့ ပြေးပြီး အိမသ်ာသုံးစကျကူ အခွို့သှားယူလွှင် ကောင်းမလား။ ဒါလည်း မဟုတသ်ေး။ လကထြဲကိုငထြားသည့ြ လီးကို ဒီအတိုင်းထားခဲ့ရမှာ ဖြစ်သည်။ မတောြ အရတဈေခွို့ကနွန်လေို့ ဘောင်းဘီသားကို သှားပလွှင်ေ ပြသနာ ဖြစ်ဦးမည်။ ဦးကြောခြေါငထြံမှာ အတွင်းခံမှ မရှိတာ …။

(ဟူး .. မတတန်ိုငပြါဘူး)

သီတာဆှေ ဆုံးဖြတခြကြတ်ဈခုကို ရဲရဲခလွိုကပြှီး လီး မကိုငထြားသည့ြ တခွားလကန်ှင့ြ စိုထိုင်းထိုင်း ထိပဖြူးကို လှမ်းသုတလြိုကသ်ည်။ ဒါကို မှငလြိုကရြသည့ြ ဦးကြောခြေါင် အတောပြင် အံ့အားသင့သ်ှားသည်။ နှုတကြတော့ ဘာမှ ထုတမြပြော။

လကဖြဝါးပြငန်ှင့ြ ထိပဖြူးအား သုတပြေးပြီးသည့န်ောကြ လီးတနကြို သချောကိုငပြှီး ဘောင်းဘီထဲသို့ သီတာဆှေ ခပမြှနမြှနပြင် ထည့ပြေးလိုကသ်ည်။ ဇဈပါ ပြနဆြှဲတငပြေးပြီးနောကြ အမှိုကပြုံးကို ကောကကြိုင်၍ သီတာဆှေ ဦးကြောခြေါင် ရုံးခန်းထဲမှ အပြေးတပိုင်းနှင့ြ ထွကလြာမိတော့သည်။ မဟုတလြွှင် ဦးကြောခြေါငထြံမှ မှတစြုစာရှကတ်ဈခု ရောကလြာနိုငသ်ေးသည် မဟုတလြား။ အခုလောလောဆယတ်ှင် သီတာဆှေ ဦးကြောခြေါငဆြီမှ ဘာညှှနကြှားခကြမြှ နောကထြပ် မလိုချင်တ်ော့ပါ။

သူ့ကို ကြောပေးကာ ထွကသ်ှားသည့ြ သီတာဆှေ၏ နောကပျိုင်းအလှကို လိုကကြှည့ရြင်း ဦးကြောခြေါင် ကြကြနေပေန်ပကြှီး ပြုံးမိသည်။ သူ့အကြံသည် ထငထြားတာထကပြင် အောငမြှငန်ခေဲ့သညလြေ …။

ကနွသ်ည့ြ နေ့တဈပိုင်းလုံး ဦးကြောခြေါင် နောကထြပ် ဘာဆိုဘာမှ ထပမြံ၍ မလှုပရြှားတော့ပါ။ ထို့အပြင် နှစ်ယောကစြလုံး တိုငပြငထြားသည့အြလား ဆီးသှားသည့ကြိဈစကိုလည်း ထုတဖြောစြကားစ၍ မပြောခဲ့ကြခွေ။ အခုအခွိနတ်ှင် ထုံးစံလို ဖြစ်နပြေီ ဖြစ်သော သီတာဆှေ နို့လုံးတွအေား စထရပစ်ြလွှော့ခွင်းအတွကြ အသုံးပြုတာ၊ ဂုဏပြှုတဲ့ သဘောမွိုးဆိုပြီး တငပြါးဖြိုးဖြိုးများအား လကဆြော့ကစားတာ ဒါတွကေိုတော့ ရုံးမဆင်းခင် ဦးကြောခြေါင် နည်းနည်း ထပလြုပခြဲ့သေးသည်။

နောကတ်ဈနေ့ မနကတ်ှငတ်ော့ ဦးကြောခြေါငတ်ဈယောကြ ရုံးကို သီတာဆှေ မရောကခြငမြှာပင် စောစောစီးစီး ရောကလြာခဲ့သည်။ သီတာဆှနှငေ့ြ ပတသ်ကြ၍ နောကထြပတ်ဈဆင့ြ တကရြန် သူက ကြံထားခဲ့သည်။

ပုံမှန် ရုံးတကခြွိနအြရောကတ်ှင် သီတာဆှေ ရောကရြှိလာသည်။ ဗှီပုံလညပြင်းပေါကပြါ ဘလောကဈြအနီအကြပကြို၊ ဒူးဖုံးယုံ အနကရြောငစြကတန်ှင့ြ တွဲ၍ ဝတလြာသည်။ ကိုယတ်ိုင်းနှင့အြတိ ကပန်သညေ့ြ ဒီဇိုင်းမို့ အခွိုးကလွှသော သီတာဆှေ ကိုယလြုံးလေးအား အတိုင်းသား လှဈဟပြနသညေ့ြ အလား။ သှေးလညပြတမြှု မှနလြာသော ဦးကြောခြေါင် မဆိုင်းမတွပင် သီတာဆှေ အနားသို့ တိုးသှားသည်။ လကန်ှဈဘကစြလုံးကို ဆန့လြိုကပြှီး အနီရောငဘြလောကဈြအောကမြှ မောကကြှှနသညေ့ြ တောငပြူစာနှစ်လုံးကို လှမ်းဆှဲလိုကသ်ည်။

(ဟေး .. ဟုတလြှခညွလြား)

ဦးကြောခြေါင် စိတထြဲမှ ဝမ်းသာသှားသည့ြ အတွေး။

“တောတ်ယ် .. သီတာ .. ဂွတဂြွော့ .. ဘရာဝတမြလာဘူး”

ခါတိုင်းနှင့မြတူဘဲ လကထြဲတွင် အိခနဲ စီးခနဲ ဖြစ်သှားသည့ြ ခံစားခကြကြို ဦးကြောခြေါင် အပြည့အြဝ ရရှိသည်။ သို့သောြ ဦးကြောခြေါင် ဒီအတွေ့တွင် သာယာမနနေိုငအြားပါ။ ဒီထကအြရေးကြီးသည့ြ အကြံကို အကောငအြထညဖြောဖြို့ ရှိနသဖြေင့ြ ဘလောကဈြသားအပေါတ်ှင် အနည်းငယ် အရာထငသ်လို ဖြစ်နသေော နို့သီးစူစူလေး နှစ်ဖကကြို တဈခကြစြီ ဆှဲပြီး လှှတလြိုကသ်ည်။ ပြီးနောကြ ဘာမှ ထပမြပြောတော့ဘဲ မကြန်ှာကို တညတ်ညထြားလိုကပြှီး သူ့ရုံးခန်းထဲသို့ ခွာခနဲ လှည့ဝြငသ်ှားလသည်ေ။

ဦးကြောခြေါင် သီတာဆှေ အနားမှ ပြောကသ်ှားပြီး သိပမြကြာလိုကပြါ။ မနေ့က အတိုင်း နိုငင်ံခွားကုမျပဏီ တဈခုထံမှ ကြနဖြရန့ကြောလတ်ဈခု ထပမြံ၍ ဝငလြာသည်။ ဦးကြောခြေါငဆြီသို့ သီတာဆှေ လှှဲပေးလိုကပြှီး သူမ နားစွင့ကြာ ထောငန်မေိသည်။ အစပိုင်းတွင် ဦးကြောခြေါင် ပုံမှနလြသေံနှင့ြ ပြောနပမေယေ့ြ ငါးမိနဈလောကြ ကြာသောအခါ လသေံက တဖြေးဖြေးခွင်း မှင့တ်ကလြာသညကြို ကြားရပြနသ်ည်။ ထို့နောကြ မိနဈပိုင်းမွှ ထပကြှာသှားပြီးနောကြ ရုံးခန်းထဲမှ ဦးကြောခြေါင်၏ အသံဝါဝါကြီးကို လှမ်းကြားရသည်။

“သီတာရေ .. ငါ ဆီးသှားချင်ပြှနပြှီ”

သီတာဆှေ ကိုယကြလေး ဆတခြနဲ တုနသ်ှားပြီး သူမကိုယသ်ူမ သတိမထားမိခငမြှာပင် ဦးကြောခြေါင် အခန်းရှိရာသို့ လွှောကလြှမ်းသှားမိသည်။ ရုံးခန်းတံခါးကို ဆှဲဖြင့လြိုကသ်ညန်ှင့ြ ဦးကြောခြေါငကြ သူမအတွကြ အဆငသ်င့ပြှင် စောင့န်သညေကြို တွေ့လိုကရြသည်။

ဦးကြောခြေါငသ်ည် စားပြဲနောကရြှိ နောကမြှီခုံတွင် ကိုယကြိုလွှောကာ ထိုငန်ပြေီး ဝတထြားသည့ြ စတိုငဘြောင်းဘီကို တငပြါးလှတအြောင် ဆှဲခွှတထြားသည်။ ဒီနတေော့ ဦးကြောခြေါင် အောကခြံဘောင်းဘီ ဝတထြားသည်။ သို့သောြ ထိုအောကခြံဘောင်းဘီကလည်း ဖယလြကြသ်ားဖြစ်ပြီး လီးနှင့ြ လီးဥများက ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပေါထြှကန်သည်ေ။ သီတာဆှေ ရုတတ်ရကြ ကြောငတ်ကတ်ကဖြစ်ပြီး ထိုမှငကြှင်းကို ငေးကြည့်န်မေိသည်။

“ရပမြနနေဲ့လေ သီတာ .. မှနမြှနလြုပ် ”

လသေံမာမာနှင့ြ လှမ်းပြောလိုကသ်ော ဦးကြောခြေါင် အသံကြောင့ြ ငေးကြောငကြှောင် ဖြစ်နသေော သီတာဆှေ အသိဝငလြာသည်။ ခွလှမြေးကို ခပသ်ုတသ်ုတလြွှောကြ၍ ဦးကြောခြေါငန်ား တိုးသှားပြီး ခွဲကားပေးထားသော ခွထေောကန်ားတွင် ဒူးထောကကြာ ထိုငခြလွိုကသ်ည်။ သီတာဆှသော သချော ခေါင်းအေးအေးထားပြီး စဉြးစားလွှင် ဒီနတေော့ ဦးကြောခြေါငတ်ဈယောကြ ဖုန်းတဈလုံးသာ ကိုင်၍ စကားပြောနသညေကြို တွေးမိမှာ ဖြစ်သည်။ တကယဆြိုလွှင် အားနသေော လကတ်ဈဖကန်ှင့ြ သူ့ကိဈစသူ ဖြရှင်ေးနိုငသ်ညသ်ာ။ အခုတော့ ဒီအခကြကြို သီတာဆှေ လုံးဝကို မတွေးမိ၊ သတိမထားမိခွေ။

စားပြဲအောကခြှနေားတွင် အဆငသ်င့ရြှိနသေော အမှိုကခြှင်းကို သီတာဆှေ လှမ်းယူလိုကပြှီး ဦးကြောခြေါင် ရှေ့တွင် မနေ့ကအတိုင်း ခပြေးလိုကသ်ည်။ ပြီးသညန်ှင့ြ သူမလကကြ မပြော့တပြော့ အနအထေား ဖြစ်နသေော လီးကို လှမ်းကိုငလြိုကသ်ည်။ စိတထြငလြို့လား မသိ။ သီတာဆှေ လကထြဲရှိ လီးတနည်ိုညိုကြီးသည် မနေ့က အနအထေားထကြ ပိုပြီး မာနသညေကြို တွေ့ရသည်။ ဦးကြောခြေါငတ်ဈယောကြ ဘယလြောကပြဲ စိတလြှုပရြှားမှုကို ထိန်းထားသည် ဆိုစကောမူ သူ့အကြံကို သူအားရမိပြီး စိတတ်ကကြှှနရော ငပဲကပါ လိုကတ်ကကြှှနသညေလြေ။

သီတာဆှကေ လီးကို အလိုကတ်သိ လှမ်းကိုငလြိုကပြှီမို့ ဦးကြောခြေါင် သူ့အကြံ တဈဝကအြောငမြှငပြှီ ဆိုတာ သိလိုကသ်ည်။ ဖုန်းပြောနရောမှ ကိုယကြို ရှေ့သို့ အနည်းငယကြိုင်းလိုကသ်ည်။ လှတန်သညေ့ြ လကန်ှင့ြ အနီးဆုံးဖြစ်သော သီတာဆှေ နို့တဈဖကကြို ဘလောကဈြပေါမြှ အုပကြာ ကိုငသ်ည်။ အိစကန်ှေးထွေးသော ရငသ်ားဆိုငမြွားဆီမှ အရသာက လကဖြဝါးထဲသို့ စိမ့ဝြငလြာပြနသ်ည်။

လီးတနအြား သီတာဆှေ လကဖြဝါးနုနုလေးဖြင့ြ ဆုပကြိုငထြားသောကြောင့ြ ဖြစ်တညလြာသော အရသာ၊ နို့လုံးမို့မို့များအား လကတ်ဈဖကန်ှင့ြ စိတကြှိုကဆြှဲ၍ ဆော့နရသေော အရသာ .. ဒီအရသာ နှစ်ခု ပေါင်းစုံလာသောအခါ ဦးကြောခြေါင် ဟနဆြောငမြှုကို ဘယလြိုမှ ထိန်းမထားနိုငတ်ော့။

(ဟင် .. ဘယလြို ဖြစ်တာပါလိမ့ြ)

သူမလကန်ှင့ြ ကိုငပြှီး ပုံးနှင့တ်ည့အြောင် ခွိနထြားပေးသည့တ်ိုင် ဆီးသှားသညကြို မတွေ့ရလို့ သီတာဆှေ တွဝသှေေားသည်။ လီးအရပြေား မဖုံးတဖုံး ဖြစ်နသေော ထိပဝြကို စူးစိုကပြှီး ကြည့်မြိသည်။ ဆီးသှားရများ ခကန်သလေားလို့ တွေးမိပြီး ဖြဖြလေး ကိုငထြားသည့ြ လကကြို အနည်းငယ် လှုပကြှည့သ်ည်။ ဘာမှ ထွကကြမွလာဘဲ လကထြဲရှိ အသားချောင်းကြီးသာ ထွား၍ မာတကလြာသညကြို အထိတတ်လန့ြ တွေ့လိုကရြသည်။

သီတာဆှေ တောတ်ောစြိတအြိုကသ်ှားပြီး မကြမြှောငတ်ောင် ကုတမြိသည်။ ဦးကြောခြေါငတ်ဈယောကြ ဖုန်းအရေးတကြီး ပြောနသညေ့အြခွိနတ်ှင် ဘာမဟုတသ်ည့ြ ကိဈစလေးတောငမြှ သူမ အနနှငေ့ြ ဖြစ်မှောကအြောင် မလုပန်ိုင်။ အနကြယ် ဦးကြောခြေါင် အဆငပြှအေောင် ဘယလြိုလုပပြေးရပါ့မလဲ။ နောကဆြုံးတွင် အကြံတဈခု ရသည်။ လကထြဲကိုငထြားသော လီးကို အပေါအြောကဆြှဲကာ လှုပပြေးလိုကသ်ည်။ ထိပဖြူးနရောရှိ အရပြေားသည် ပြဲသှားလိုကြ၊ ပြနစြုသှားလိုကြ ဖြစ်နသည်ေ။

သီတာဆှတဈေယောကြ ဦးကြောခြေါင် ဆီးသှားဖို့ ကိဈစနှင့ြ လုံးပန်းနခွေိနတ်ှင်၊ ဦးကြောခြေါငလြကကြ မှှတဈေကောငအြလား လမ်းရှာကာ ဗှီပုံလညပြင်းပေါကဝြမှ အထဲသို့ ကြူးကြောဝြငလြာသည်။ ခါတိုင်းလို အင်ျကြီအပေါကြနေ ကိုငခြှင်း မဟုတဘြဲ ပကတိရငသ်ားဆိုငမြွားကို ထိတွေ့လာသညမြို့ သီတာဆှေ ကိုယကြလေး တွန့သ်ှားသည်။ ဒီအတွေ့က သူမအတွကြ နသေားတကြ ဖြစ်မနေ။ ဦးကြောခြေါငအြား မောကြှည့လြိုကတ်ော့ သူမ ဘာဖြစ်နသညေကြို သတိထားမိဟန် ရှိပုံမပေါြ။ ဖုန်းကိုသာ အရေးတကြီး ဆကပြှောနသည်ေ။

ဦးကြောခြေါငတ်ဈယောကတ်ော့ ဇိမကြလွိုကသ်ည့ြ ဖြစ်ခွင်း။ သီတာဆှေ လကဖြဝါးနုနုလေးက လီးကို ပြတဆြှဲပေးနပြေီး၊ လကတ်ဈဖကန်ှင့ြ ရငသ်ားဆိုင် တဈစုံကို စိတကြှိုကြ ဆုပန်ယလြို့ ရနသညေလြေ။ အားရပါးရ နယရြင်း အရှိနရြလာသညတ်ှင် တင်းမာနပြေီ ဖြစ်သော နို့သီးလေးများကို လကည်ိုး၊ လကမြသုံးကာ ပြတခြွသည်ေ။ ဦးကြောခြေါင်၏ လကအြရှိနန်ှင့ြ သီတာဆှေ စိတတ်ှေ တဈမွိုး ဖြစ်လာသည်။ သူမ မကြလြုံးလေးများသည် ခပမြှေးမှေးတောင် ဖြစ်ချင်န်သည်ေ။

“ဟာကြာ .. ဘာလဲဟ !!”

သူမကိုယသ်ူမ သတိမထားမိခငမြှာပင် ဖီလငအြနည်းငယ် ဖြစ်လာသူ သီတာဆှေ .. ဦးကြောခြေါင် စိတဆြိုးမာနဆြိုးနှင့ြ အောင်ေါကပြှီး လကထြဲကိုငထြားသော ဖုန်းကို ဂွပခြနဲမှညအြောင် ခလွိုကမြှုကြောင့ြ လန့ဖြှန့သ်ှားသည်။

ဘာကြောင့ြ ဦးကြောခြေါင် ဒေါသတကြီး ဖြစ်ရသညကြို သီတာဆှေ နားမလည်။ မကြလြုံးလေး အဝိုင်းသားနှင့ြ ဘာများ ဖြစ်တာပါလိမ့ဟြု အသည်းအသန် စဉြးစားသည်။ ထိုရောအခါ သူမ သတိပြုမိသညကြ သူမလကန်ှင့ြ ဆုပကြိုငထြားသော ဦးကြောခြေါင်၏ လီးကြီးသည် အဆမတန် မာတောငန်သည်ေ ဆိုတာကို။ ပုံးနှင့တ်ည့အြောင် အောကဘြကသ်ို့ ခွိနထြားနိုငဖြို့ ဝေးစွ။ အခန်းမကြန်ှာကကြကြိုပင် ဒုံးကညွတ်ဈစင်းလို ခွိနရြှယထြားနသည်ေ။ သီတာဆို အိုခနဲ ရရှတေမြိပြီး လကကြို လီးပေါမြှ လှှတလြိုကသ်ည်။

“မင်း ဘယလြိုလုပလြိုကတ်ာလဲ သီတာ .. ကြည့်စြမ်း !!”

နီရဲနသေော ထိပဖြူးနှင့အြတူ၊ အကြောပျိုင်းပျိုင်းထနသေော လီးကြီးကို မယုံနိုငစြှာ ငေးစိုကကြှည့ရြင်း သီတာဆှေ ဘာလုပရြမှန်း မသိ။ သူမ စိတထြဲတွင် အကြောင်းအရာ မွိုးစုံက ဖြတပြှေးနသေောလြည်း ပါးစပကြမူ ဘာစကားသံမှ ထုတဖြောလြို့မရပါ။ ဦးကြောခြေါငသ်ာ ဒေါသတကြီးနှင့ြ ဆကပြှောနသည်ေ။

“ကြနဖြရန့ကြောလကြ ပကြသ်ှားပြီ .. ငါလည်း ဆီးသှားလို့မရဘူး ..။ မင်းကြာ .. သီတာ .. တောတ်ောအြသုံးမကတွာပဲ”

“သီတာ .. သီတာ”

(သီတာဆှေ ဘယလြို ပြနပြှောရမှန်း မသိဘဲ အသံလေး တုနဝြငသ်ှားသည်)

“ဆောရီး ..”

ဒေါသတကြီး ဖြစ်နသေော ဦးကြောခြေါငအြား ရငမြဆိုငရြဲသည့အြလွောကြ သီတာဆှေ ခေါင်းလေး ငုံ့ကသွှားသည်။ သူမ စိတထြဲတွင် ဦးကြောခြေါင် ဆီးသှားလို့ မရခွင်းသည် သူမ အပြဈလား၊ တခွားကြောင့လြားဆိုတာ အခုထကထြိ တွေးလို့ မရသေးခွေ။

“ဆောရီး .. ဟုတလြား …။ ဆောရီးတဈလုံးနဲ့ ပြီးသှားမယ့ြ ကိဈစလား ..။ မရဘူး .. မင်းစခဲ့တဲ့ ပြသနာ .. မင်းပြီးအောငရြှင်း”

“ပြီးအောငရြှင်း ..”

ဦးကြောခြေါင်၏ စကားကို နားမလညသ်ည့အြလွောကြ သီတာဆှေ သံယောငလြိုကပြှီး ရရှတေမြိသည်။

“ဟုတတ်ယ် .. မာနတောကနေ ပြော့သှားအောင် လုပခြိုင်းတာ နားလညလြား”

ဦးကြောခြေါင် လသေံကို အနည်းငယလြွှော့ခလွိုကပြှီး သူ့လကကြို ဆုပကြာပြပြီး ဂွင်းတိုကသ်ည့ပြုံစံ လုပပြှသည်။ ဒီလိုပုံစံကို တခါတလေ ကိုဝင်းခိုငအြား လုပပြေးနကြမေို့ ဦးကြောခြေါင် ဘာဆိုလိုသညကြို သီတာဆှေ သဘောပေါကသ်ှားသည်။ သူမ မကြလြုံးလေးများ ဝိုင်းသှားရပြနသ်ည်။

“အန် .. အနကြယဆြိုလိုတာက ..”

“ဟ .. ဟုတတ်ယ် .. စကားရှညမြနနေဲ့ .. မှနမြှနလြုပတ်ော့ ..”

ဦးကြောခြေါင် သီတာဆှအေား စဉြးစားခွိန် မပေးနိုငအြား။ အခုအခွိနသ်ည် အရေးကြီးသည့ြ အခွိန်။ အကယ်၍ သီတာဆှသော ခေါင်းအေးအေးထားပြီး စဉြးစားနိုငလြွှင် ရိုကထြားသည့ြ ဂွငကြ အကြီးအကယွလြှဲသှားနိုငသ်ည် မဟုတလြား။

သို့သောြ သီတာဆှကလေည်း သီတာဆှပင်ေ။ ဦးကြောခြေါင် စိတဆြိုးမာနဆြိုးနှင့ြ ပြောသည့ြ စကားတွကသော သူမအတွေးကို ကြီးစိုးထားပြီး သူမကြောင့ြ ကြနဖြရန့ကြောလ် ပကြသ်ှားရသညဟြု အတွေးရောကန်သည်ေ။ နောကထြပ် အမှားတဈခုကို လုပမြိပြီဟု နောငတ်ရနရော ဦးကြောခြေါင် အမိန့စြကားဆုံးသညန်ှင့ြ လကကြ လီးကြီးကို ပြနဆြုပကြိုငမြိသှားသည်။ ထို့နောကတ်ှငတ်ော့ ..

သီတာဆှေ၏ လကဖြဝါးနုနုလေးနှင့ြ ပြတတ်ိုကမြိကြောင့ြ ဖိန်းရှိန်းတကလြာသောအရသာက လီးတနကြှီးမှတဆင့ြ ဦးကြောခြေါင် တကိုယလြုံးသို့ ပြန့န်ှံ့လာသည်။

“ဟုတပြှီ .. သီတာ .. မှနမြှနလြေး”

ဦးကြောခြေါင် ပြောဆိုသည့အြတိုင်း သီတာဆှေ လကကြို အရှိနတ်ိုး၍ လှုပရြှားသည်။ နီရဲနသညေ့ြ ထိပဖြူး၏ အကြဲကြောင်းလေးမှ တဆင့ြ သုတရြညကြှညမြွား စိမ့ထြှကကြလွာသည်။ သီတာဆှကေ လီးဒဈအရင်းပိုင်းနရောမှ ကိုငထြားသည် ဖြစ်ရာ လကလြှုပရြှားလိုကတ်ိုင်း အရညကြှညတ်ဈခွို့က လကဖြဝါးထဲသို့ ရောကရြှိလာသည်။ တဖြေးဖြေးနှင့ြ လီးတနကြို ဆီသုတလြိမ်းသလို ဖြစ်ပြီး သီတာဆှေ လကထြဲ ချောမှေ့လာသည်။ လှုပရြှားရတာ အဆငပြှလောသည့တ်ိုင် သီတာဆှေ စိတထြဲ စနိုးစနောင့ြ ဖြစ်မိသည်။ သို့သောြ သူမ နှုတကြတော့ ဘာမှ ထုတမြပြောပေ။

“ကောင်းတယ် … လုပလြုပ်”

ဦးကြောခြေါငကြတော့ ဇိမအြကကြှီး ကနွလပြေေီ။ သီတာဆှေ ဂွင်းတိုကပြေးနမှေုကို မကြလြုံးမှိတ် ခေါင်းမော့ကာ ငှိမခြံနသလေို၊ သူမ နို့ကြီးများကို လကန်ှင့ဆြှဲ၍ ဆော့နသည်ေ။ ဘလောကဈြအင်ျကြီအတွင်းသို့ နှိုကပြှီး ဆုပန်ယန်သညေ့တ်ိုင် အခုအခွိနတ်ှင် သီတာဆှအတွေကြ ထူးဆန်းသော အကြောင်းအရာ ဖြစ်မနတေော့ပေ။ လုပရြိုးလုပစြဉြ တဈခုလို သူမ ယူဆလိုကပြှီဖြစ်သည်။

“ဟုတပြှီ .. မရပန်ဲ့ .. လုပ် လုပ် … အား”

အကြောပေါင်းတဈထောင် စိမ့သ်ှားသလို ဦးကြောခြေါင် ခံစားလိုကရြပြီးနောကြ လီးတနကြှီးက အတင်းမာဆုံး ဖြစ်သှားသည်။ ဘာဖြစ်သညဆြိုတာကို သီတာဆှေ သိလိုကခြွိနမြှာပင် ထိပဖြူးဝမှ သုတရြညဖြှူများ ပစွခြနဲ ပန်းထွကလြာသည်။ ပထမဦးဆုံး အသုတကြ အရှိနပြှင်းသည်။ ရှေ့တွင် ခထွားသော အမှိုကပြုံးကို ကြောြ၍ အောကခြံကောဇြောပေါအြထိ စငကြသွည်။ နောကထြပ် ထွကလြာသည့ြ အသုတမြွားကမူ အရှိန် သိပမြရှိတော့။ ပုံးထဲသို့ တဈခွို့တဈဝကကြပြှီး၊ ကနွသ်ည့ြ အရညမြွားက ထိုငခြုံအစွန်းနှင့ြ သီတာဆှေ လကဖြမိုးပေါတ်ှငသ်ာ တင်၍ ကနွန်ခေဲ့သည်။

ဆုံလညခြုံမှ ဖငကြှီးကြှတကလြာသညအြထိ အကောင်းကြီး ကောင်းသှားသော ဦးကြောခြေါင် ခနနမှေ တငပြါးကို ပြနထြိုငခြနွိုငသ်ည်။ သံချောင်းလို့ ပြောမရသည့တ်ိုင် ရာဘာချောင်းအမာကြီးလို တင်းနခေဲ့သော လီးသညလြည်း အခုမှ စတင်၍ ပြော့ပြောင်းသည်။

ကိဈစပြီးပြီဆိုတာ နားလညလြိုကပြှီမို့ လီးကိုငထြားသောလကကြို လှှတလြိုကပြှီး သီတာဆှေ သူမလကကြိုသုတဖြို့ တဈရှူးဗူးကို လိုကရြှာသည်။ တဈရှူးဗူးက ရှိနကြနေရောတွင် ရှိမနပြန်ေ။

“ရပြီ သီတာ .. အဆငပြှသှေားပြီ ..။ ဒါပမယေ့ြ ဟိုဟိုဒီဒီ လွှောကပြကေုနတ်ာတော့ မကောင်းဘူး”

အသကကြို ပုံမှနဖြစ်အောင် ပြနရြှူနရင်ေးမှ ဦးကြောခြေါင် ကြမ်းပြငကြောဇြောပေါရြှိ သုတရြညကြှကကြို လကည်ိုးထိုးပြပြီး ပြောသည်။ သီတာဆှေ နှုတခြမ်းထောင့စြှန်းလေးကို မသိမသာကိုကပြှီး ခေါင်းလေး ငုံ့လိုကသ်ည်။ စိတထြဲတွငတ်ော့ သိပမြကြနပြေ။ တကယဆြိုလွှင် ဒီပပြကေုနသ်ည့ကြိဈစက သူမကြောင့ြ မဟုတဘြဲ ဦးကြောခြေါငကြှောင့ြ ဖြစ်ရသည် မဟုတလြား။ သို့သောြ စိတထြဲရှိသည့အြတွေးကိုတော့ သီတာဆှေ နှုတကြနေ ထုတဖြောြ၍ ပြောမနတေော့ပါ။

ဦးကြောခြေါင် သူ့လီးကို အတွင်းခံဘောင်းဘီထဲ ပြနဆြှဲထည့လြိုကပြှီး ထိုငန်ရောမှ ထသည်။

“ကဲ .. သီတာ .. အနကြယတ်ော့ အပြငကြို အလုပကြိဈစနဲ့ သှားလိုကြဦးမယ် ..။ ဒီပနတေောတွေ သီတာ ရှင်းထားလိုကြ .. ဟုတပြှီလား”

မှာစရာရှိသညကြို မှာပြီးသညန်ှင့ြ ဦးကြောခြေါင် ရုံးခန်းထဲမှ ထွကလြာခဲ့သည်။ သီတာဆှေ ဂွင်းတိုကပြေးမှုကြောင့ြ ပြီးလိုကရြသညမြို့ ကိုယ့လြကကြို သုံးရတာထကြ ပိုကောင်းနသည်ေ။ ဦးကြောခြေါင်၏ မကြန်ှာသည် စပဖြှီးဖြီးနှင့ြ ကြနပေအြားရသည့ြ အသှငရြှိနသည်ေ။ သီတာဆှကတေော့ ဒီမကြန်ှာကို မမှငလြိုကြ။ စားပြဲနားတွင် ဒူးထောကထြိုငကြာ ကနွန်ခေဲ့သည်။ သူမ အာရုံထဲတွင် ကောဇြောပေါတ်ှင် ပကနွေန်သညေ့ြ ကိဈစကို ဘယလြိုရှင်းရမညကြိုသာ စဉြးစားနမေိသည်။

———————————————

ညနပေိုင်း သုံးနာရီကြောကြွောလြောကမြှ ဦးကြောခြေါင် ရုံးထဲသို့ ပြနရြောကလြာသည်။ လုပင်န်းကိဈစနှင့ြ ပတသ်ကသ်ော စာရှကစြာတမ်း တဈခွို့ကို သံဗီဒိုတဈလုံး၏ အောကဆြုံးအကန့ထြဲသို့ ထည့န်သဖြေင့ြ ဦးကြောခြေါင် ပြနလြာသညကြို သီတာဆှေ သတိမထားမိ။ သားကောငကြို ကြားချောင်းသလို ချောင်းနသေော ဦးကြောခြေါငကြသာ သီတာဆှကေို လှမ်းမှငသ်ည်။ သူ့ဘကသ်ို့ ကြောပေးကာ ကုန်းထားသလို ဖြစ်နသေော သီတာဆှေ နောကဘြကသ်ို့ အလိုလို တိုးကပသ်ှားသည်။ တငရြင်းပြည့ဖြှိုးသော တငသ်ားများကို အနကရြောငစြကတထြဲမှ ဖောင်းကားထွကမြည့ဟြနန်ှင့ြ မှငန်ရသေည်။

“သီတာ .. အလုပတ်ှမွေားနတောလား”

“အမေ့!!”

အနားနားတိုးကာ နှုတဆြကလြိုကသ်ည့အြပြင် တငပြါးတဈဖကကြို ဆုပကြိုငခြှင်း ခံရသဖြင့ြ သီတာဆှေ ကိုယလြုံးလေးတောင် တုနတ်ကသ်ှားသည်။ ဦးကြောခြေါငမြှန်း သိလိုကပြမယေ့ြ သီတာဆှေ မညကြဲ့သို့ တုံ့ပြနစြကားဆိုရမည် မသိ။ မနကတ်ုန်းက ဂွင်းတိုကပြေးလိုကရြသည့ြ အဖြစ်အပကြကြ ဦးနှောကထြဲမှ အခုထကထြိ မထွကသ်ေးလရော ဦးကြောခြေါငန်ှင့ြ ရငဆြိုငရြမှာကိုလည်း မကြန်ှာပူနသည်ေ။ နောကပြှနလြှည့မြကြည့်ဖြစ်သလို၊ ကုန်းထားရာမှလည်း ကိုယကြို ပြနမြမတမြိခွေ။

ဦးကြောခြေါငအြတွကတ်ော့ အဆငပြှလေိုကသ်ည့ြ ဖြစ်ခွင်း။ တငပြါးတွကေို ပြတသ်ပန်ရောမှ လကကြို အောကဘြကသ်ို့ လွှောဆင်းသည်။ စကတကြ ဒူးဖုံးယုံသာ ရှညသ်ညမြို့ ဦးကြောခြေါငလြကကြ သှယလြဝွင်းမှတန်သညေ့ြ ခွတနေအြပေါပျိုင်းကို စမ်းမိသည်။ ရှရှလေး ပြတပြေးလိုကပြှီးနောကြ လကကြို အထဲသို့ လှနထြိုးကာ အပေါဘြကသ်ို့ ဆှဲတငသ်ည်။ စကတန်ောကပျိုင်းက အပေါသ်ို့ ရှေ့တကသ်ှားပြီး ပေါငတ်နဖြှိုးဖြိုးများ၏ အတွင်းပိုင်းကို စမ်းမိသည်။

“အင်း ..”

“အီး ..”

နှစ်ဦးစလုံး နှုတမြှ ညည်းသံထွကကြလွာသည်။ သီတာဆှကေ မညသ်ည့အြကြောင်းဖြင့ြ ညည်းသည် မသိသောလြည်း၊ ဦးကြောခြေါငကြမူ ရမျမကစြိတန်ှင့ြ ညည်းမိတာဖြစ်သည်။ အခုခကြခြငွြး သီတာဆှေ စကတကြို လှနတ်ငပြှီး နောကကြနေ ဆောင့လြိုးချင်န်သည်ေ။ တဲတဲလေးကနွန်သေော အသိစိတန်ှင့ြ သူ့ကိုယသ်ူ ပြနထြိန်းနရသေည်။ မနကကြတဈခွီ ကောင်းကောင်းပြီးထားသည့တ်ိုင် ခေါင်းပြနထြောငခြငွစြပြုပြီ ဖြစ်သော ဖြားဖကတ်ောကြို စိတထြဲမှ ချော့နရသေည်။

လကကြို စကတအြောကလြွှိုလိုကပြမယေ့ြ သီတာဆှေ၏ စောကပြတကြိုတော့ ဦးကြောခြေါင် လှမ်းကိုငဖြို့ မကြိုးစား။ ဒီလောကထြိတော့ အရဲကိုးဖို့ မသင့ဟြု စဉြးစားမိလို့ ဖြစ်သည်။ ပငတ်ီပါးပါးလေး အုပန်တေဲ့ တငပြါးဆိုငမြွားကို စမ်းမိသညဆြိုယုံနှင့ြ ကြနပေလြိုကသ်ည်။ ပငတ်ီအောကကြိုတောင် လကလြွှိုမနတေော့ဘဲ အပေါမြှသာ ခပတ်င်းတင်း ညှဈလိုကသ်ည်။

“အားရစရာကြီး .. တောကျ”

ဘယဘြကတ်ငအြိုးရော၊ ညာဘကတ်ငအြိုးရော တဈခကြခြငွြးစီ အားရပါးရ ဆုပန်ယရြင်း ဦးကြောခြေါင် နှုတကြ ကြိတမြနိုငခြဲမရ ရရှတေမြိသည်။ ထို့နောကတ်ှငတ်ော့ ဘာမှ ထပမြလုပတ်ော့ဘဲ လကကြို ပြနထြုတလြိုကပြှီး သီတာဆှနေားမှ ခွာကာ ရုံးခန်းထဲသို့ ဝငသ်ှားသည်။ သီတာဆှသောလွှင် ပေါငလြညလြောကအြထိ လိပတ်ငန်သော စကတန်ှင့ြ၊ ကုန်းလကြအြနအထေားအတိုင်း ကနွရြဈခဲ့ရှာသည်။ ဦးကြောခြေါင် အခန်းထဲဝငသ်ှား၍ တံခါးပိတသ်ံကြားမှ သူမကိုယကြို ပြနမြတမြိသည်။ တွန့လြနန်သညေ့ြ စကတကြိုလည်း ပြန့သ်ှားအောင် လကဖြှင့ြ ပြနဆြှဲခရွသည်။

ညနေ ၄ နာရီလောကတ်ှင် ထူးဆန်းစွာဖြင့ြ နိုငင်ံခွားကုမျပဏီတဈခုထံမှာ နောကထြပဖြုန်းကောလတ်ဈခု ဝငလြာပြနသ်ည်။ နိုငင်ံခွားကောလဟြု သိလိုကသ်ညန်ှင့ြ သီတာဆှေ ဦးကြောခြေါငဆြီ လှှဲပေးလိုကသ်ည်။ သူမစိတထြဲမှာတော့ မနကကြအဖြစ်အပကြကြို သတိရပြီး လေးလံလကြရြှိသည်။ ဆကပြှီးထိုငန်ရမေလား၊ ဒါမှမဟုတ် မသိမသာလေး ရုံးမှ လဈထွကသ်ှားရမလား တွေးနမေိသည်။

သို့သောြ သီတာဆှေ ဆုံးဖြတခြကြြ မကခွငမြှာပင် အခန်းထဲမှ ဦးကြောခြေါင်၏ လှမ်းခေါသ်ံ ကြားရပြနသ်ည်။ ထုံးစံအတိုင်း လှမ်းခေါလြိုကသ်ည့စြကားက (ငါဆီးသှားချင်လြို့ အခန်းထဲ ဝငခြဲ့) ဆိုတာ။

သီတာဆှေ သှားရမလို၊ မသှားရမလို ခွီတုံခွီခဖြှဈပြီး ပကပြေ၍ ရပန်လေိုကသ်ေးသည်။ သို့သောြ သူမနားထဲတွင် ဦးလေးဖြစ်သူ ဦးစောမောင် ဆေးရုံမတကခြငကြ မှာကြားသှားသော စကားကို ပြနကြှားယောငမြိသည်။ ဒီရကပျိုင်းအတွင်း ကုမျပဏီတွင် အရေးကြီးကိဈစများ ရှိနိုငပြှီး သူမအနနှငေ့ြ ဦးကြောခြေါငအြား တတန်ိုငသ်မွှ အကူအညီ ပေးရနဖြစ်သည်။ သီတာဆှေ ရငသ်ားထွားထွားတွေ မို့တကလြာသညအြထိ အသကကြို ရှူသှင်းလိုကပြှီးနောကြ လေးလံသည့ြ ခွလှမြေးများနှင့ြ ဦးကြောခြေါင် အခန်းထဲသို့ ဝငလြာခဲ့သည်။

ဒုတိယအကြိမအြဖြစ် ဦးကြောခြေါငရြှေ့တွင် ဒူးထောကကြာ ထိုငမြိပြီးသောအခါ သူမလကန်ှင့ြ ယဉပြါးသလို ဖြစ်နပြေီဖြစ်သော လီးကို လှမ်းကိုငသ်ည်။ ဘယလြိုမှ မလုပရြသေးပါလကြန်ှင့ြ လီးကြီးသည် ရာဘာဒုတတ်ဈချောင်းလို မာတင်းတကန်သည်ေ။ သူမ ဦးကြောခြေါငကြို မကြလြုံးလေးလှန်၍ ကြည့်လြိုကသ်ောအခါ မှတစြုစာရှကပျိုင်းတဈခု လှမ်းပေးတာ ခံရပြနသ်ည်။

“အဆငပြှအေောင် လုပလြိုကြ”

ဘာလုပပြေးရမညဆြိုတာကို သိနသဖြေင့ြ ပါးမို့မို့လေး နှစ်ဖကြ အနည်းငယ် နီမှန်းသှားသညအြထိ သီတာဆှေ ရှကအြန်းအန်းဖြစ်သှားသည်။ သို့သောလြည်း လကထြဲကိုငထြားမိသော လီးကိုတော့ အပေါအြောကဆြှဲလှုပပြှီး စတင်၍ ဂွင်းတိုကပြေးနမေိသည်။

ဦးကြောခြေါငလြီးနှင့ြ သူမလကြ ထိတွေ့နမှေုသည် တဈကြိမလြည်းမဟုတ်၊ နှစ်ကြိမလြည်း မဟုတတ်ော့ပြီမို့ ပြောရမညဆြိုလွှင် သီတာဆှအတွေကြ စိမ်းနသည်ေ မဟုတတ်ော့ခွေ။ ထို့အတူ ကြိုးစားပမ်းစားနှင့ြ ဂွင်းတိုကပြေးနခွေိနတ်ှင် ဦးကြောခြေါငလြကကြ သူမ ဘလောကဈြအင်ျကြ ီအတွင်း နှိုကပြှီး နို့အုံတွကေို ဆော့ကစားနသညေမြှာလည်း ထူးဆန်းသော အကြောင်းရင်းခွာ ဖြစ်မနတေော့ပါ။ နှစ်ဦးစလုံး အသားကနွသလေို ခံစားနရသေည်။

သို့သောြ သီတာဆှေ နောကထြပ် ပြသနာတဈခုနှင့ြ ထပမြံ၍ ရငဆြိုငရြသည်။ ဦးကြောခြေါင် လီးကြီးက တောတ်ောန်ှင့ြ သုတမြလှှတန်ိုငခြှင်းပင်။ ညာလကန်ှင့ြ သူမ ဂွင်းတိုကသ်ည်။ လကည်ောင်းလာလို့ သူမ ဘယလြကပြှောင်းသည်။ ဒါလည်း မပြီးသေး။ နောကဆြုံးတွင် စိတမြရှညတ်ော့သည့အြဆုံး လကတ်ဈဖကကြ လီးကိုဆုပကြိုငပြှီး ဂွင်းတိုကပြေးတုန်း၊ ကနွတ်ဈဖကကြ လဥများကို ရှရှလေးပြတကြာပေးသည်။ ဒါကတော့ ဦးကြောခြေါင် ခိုင်းလို့မဟုတ်။ မှနမြှနအြရညထြှကမြှ မှနမြှနကြိဈစပြီးမှာလို့ သီတာဆှေ တွေးထားသဖြင့ြ တတသ်မွှ မှတသ်မွှ လုပပြေးခွင်းဖြစ်သည်။

အခွိနကြ ကြာသထကြ ကြာလာသည်။ သီတာဆှေ လကကြောကဝြတတ်ှပင်ေ နာလာသလို ဖြစ်လာသည်။ လကတ်ှလည်ေး ညောင်းလှပြီ။ တောသ်ေးသည်။ သီတာဆှေ စိတသ်ကသ်ာစရာ သတင်းကို ဦးကြောခြေါငကြ သူ့လကအြား နို့ကိုနှိုကန်ရောမှ ရုတလြိုကပြှီးနောကြ ဖုန်းခွကကြို လကဝြါးနှင့ပြိတ်၍ လသေံတိုးတိုးနှင့ြ လှမ်းပြောသည်။

“သီတာ .. အနကြယပြှီးတော့မယ် .. သိပမြကြာတော့ဘူး ..။ ဒီတဈခါတော့ မနကကြလို ပပြကေုနတ်ာ မဖြစ်စနေဲ့တော့”

ဦးကြောခြေါင်၏ အဆုံးသတစြကားကြောင့ြ စိတအြေးသှားသည့ြ သီတာဆှေ ခကြခြငွြးကို စိတပြူလာရပြနသ်ည်။ သူမထိုငန်ရော ဘေးပတဝြန်းကငွကြို လှည့ပြတကြှည့ပြှီး တဈခုခုနှင့မြွား ဦးကြောခြေါငသ်ုတရြညကြို ခံထားနိုငမြလား လိုကရြှာသည်။ အမှိုကခြှင်းကိုတော့ တွေ့သည်။ သို့သောြ မနကတ်ုန်းက ထွကသ်ည့အြရှိနန်ှင့ြ ပမာဏအတိုင်းသာဆိုလွှင် ဒီပုံးတည့တ်ည့ထြဲ ဝငအြောင် ထိန်းထားနိုငပြါ့မလားဆိုတာ သူမ သံသယဝငမြိသည်။

ဝခွေဲမရဖြစ်နသညေ့အြတွကအြလွောကြ လုပမြိလုပရြာအဖြစ် ဦးကြောခြေါငအြား အားကိုးတကြီးနှင့ြ မောကြှည့သ်ည်။ ဒီတဈခါတော့ ဦးကြောခြေါငသ်ည် ဖုန်းပြောနပမေယေ့ြ သူမထံမှ အကြည့်ကြို လှှဲမသှားပါ။ သီတာဆှေ ဘာမေးချင်သ်ညကြို တပအြပသ်ိနသညေ့အြလား သူ့ပါးစပကြို ဟကာပြရင်း အတွင်းဘကသ်ို့ လကည်ိုးနှင့ြ ထိုးပြသည်။

သီတာဆှေ မကြမြှောငကြွုံ့၍ ဦးကြောခြေါင် ဘာကိုဆိုလိုမှန်း အပြေးအလှှား စဉြးစားရပြနသ်ည်။ ဘာအဓိပျပါယမြှန်း သိလိုကသ်ောအခါတွငမြူ မကြဝြန်းလေးများ ဝိုင်းစကသ်ှားရပြနသ်ည်။ ဟင် … သူက .. ငါ့ပါးစပန်ဲ့ အရညတ်ှကေို ဖမ်းခိုင်းထားတာပါလား .. ကြိုငပြဲ။

ဦးကြောခြေါင်၏ လကတ်ဈဖကကြ ဆန့တ်န်းထွကလြာပြီး သီတာဆှခေေါင်းကို နောကဘြကမြှနေ၍ လာကိုငသ်ည်။ ဘာဆိုဘာမှ ကန့ကြှကင်ှင်းဆနခြှင်း မပြုနိုငခြငမြှာပင် ခေါင်းကို ရှေ့ဘကသ်ို့ဆှဲယူ နှိမ့ခြခွှင်း ခံရသည်။ သီတာဆှေ တဈခုခုပြောဖို့ ပါးစပဟြလိုကသ်ည့ြ အခွိနတ်ှင် လီးထိပဖြူးက နှုတခြမ်းနုနုနှစ်ဖကကြို ဖြတကြွောြ၍ အတွင်းသို့ ရောကရြှိသှားသည်။ နောကဆြကတ်ှဲ အဖြစ်အပကြမြွားကို တားဆီးဖို့ သီတာဆှေ အခွိနမြမှီတော့ခွေ။

သီတာဆှေ ပါးစပန်ှင့ြ လီးတနထြိပဖြူးအား ငုံမိသှားသညန်ှင့ြ ဦးကြောခြေါင် အီးခနဲ ကြနပေအြားရသံကြီး ထွကပြေါပြှီး လူက ဆုံလညခြုံပေါမြှ ကြှတကသ်ည်။ လီးဥများထံမှ လွှံတကလြာသော သုတရြညမြွားသည် လီးတနတ်လွှောကြ ပြေးထွကလြာပြီး သီတာဆှပေါးစပထြဲသို့ တဗှောဗှော ပန်းထွကကြုနသ်ည်။ သူ့လကန်ှင့ြ ခေါင်းကို နောကဘြကမြှ ဖမ်းထိန်းကာ ကိုငထြားသညမြို့ သီတာဆှေ ဘယလြိုမှ ရုန်းထွကလြို့မရ။ လညခြွောင်းထဲသို့ ပန်းကလွာသော သုတရြညမြွားကို မတတန်ိုငသ်ည့အြဆုံး တဂွတဂြှတန်ှင့ြ မွိုခလွိုကရြတော့သည်။

အရှိနပြှင်းပြင်းနှင့ြ ပန်းထွကလြာသော လရညတ်ှေ ကုနသ်ညအြထိ ဦးကြောခြေါင် သီတာဆှခေေါင်းအား ခွုပကြိုငထြားမှုကို လှှတမြပေးပါ။ တင်းတင်းကို ဆုပကြိုငထြားယုံမက အာခေါငထြဲရောကသ်ညအြထိ ထိုးထည့ထြားသဖြင့ြ သီတာဆှလေဲ ဘာမှ မတတန်ိုင်။ လကန်ှဈဖကန်ှင့ြ ဦးကြောခြေါင် ပေါငလြုံးများကို အတင်းလှမ်းတွန်းပြီး နောကထြပထြိုးမထည့အြောင် တောင့ခြံထားရသည်။ မဟုတလြွှင် ပါးစပထြဲသို့ လီးကြီးတဈချောင်းလုံး ဝငသ်ှားမှာ သချောလှသည်။

“အား … ကောင်းတယ် .. အခုမှ နသောထိုငသ်ာရှိတာ”

ကြနပေအြားရသော အသံကြီးနှင့ြ ဦးကြောခြေါင် ရရှတေလြိုကပြှီး သီတာဆှခေေါင်းနောကမြှ လကကြို ဖယလြိုကသ်ည်။

“အဟှတ် .. အဟှတ်”

ခေါင်းကြှနိုငသ်ညန်ှင့ြ သီတာဆှေ ချောင်းတဟှတဟြှတဆြိုးသည်။ သူမ မကြဝြန်းများသညကြား မိနဈပိုင်းအတွင်း ဖြစ်သှားသော အဖြစ်အပကြကြို မယုံကြညန်ိုငစြှာနှင့ြ အပြူးသားဖြစ်နသည်ေ။ ပါးစပထြဲ တဈခုခုဖြစ်နသလေို ခံစားရပြီး၊ ခေါင်းထဲတွငတ်ော့ မူးနောကန်ောကဖြစ်သည်။ သီတာဆှေ ကြောငစြီစီလေးဖြင့ြ ဦးကြောခြေါငကြို မော့ကြည့်လြိုကသ်ောအခါ ဦးကြောခြေါငကြ လီးဒဈအား လကည်ိုးထိုးပြသညကြို တွေ့လိုကရြသည်။

“ထိပမြှာ ကနွန်သေေးတယ်”

စကားလုံး ရှာမရသည့ြ သီတာဆှေ ခေါင်းကို အသာပြနင်ုံ့၊ လွှာနီတာရဲလေး လှဈထုတကြာ လီးထိပဖြူးကို လှမ်းလကြလြိုကသ်ည်။ တကယတ်မ်းတော့ ထိပဖြူးဝတွင် ဘာအရညကြှညမြှ ကနွန်တေော့သည် မဟုတ်။ အားလုံးက သူမ လညခြွောင်းထဲသို့ ကဆွင်းသှားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သောြ သချောအောငဆြိုပြီး သီတာဆှေ လေးငါးခကြလြောကြ လွှာနှင့လြကြပြေးသည်။ ပြီးနောကတ်ှငတ်ော့ ပြော့ခွစပြေုနပြေီဖြစ်သော လီးကို အလိုကတ်သိနှင့ြ ဦးကြောခြေါင် ဘောင်းဘီထဲ ပြနထြည့ပြေးလိုကပြှီး ခေါင်းငိုကစြိုကခြကြာ ရုံးခန်းထဲမှ ပြနထြှကလြာခဲ့တော့သည်။

———————————————

နောကတ်ဈနေ့ ရောကသ်ောအခါ …

ဒီနေ့တော့ သီတာဆှေ ရုံးလာတာ နောကကြသွည်။ ဦးကြောခြေါင် ရုံးရောကသ်ည့အြခွိနတ်ှင် သီတာဆှကေို မတွေ့။ တခွား အမွိုးသမီးဝနထြမ်းသာ ရှိသည်။ ဦးကြောခြေါင် စိတထြဲတွင် နည်းနည်းတောင် လန့သ်ှားသည်။ သို့သောြ ဖြစ်သမွှအကြောင်း အကောင်းခညွြးပဲလို့ တွေးကာ နလေိုကသ်ည်။ ရှိသည့ြ ဝနထြမ်းအမွိုးသမီးကိုလည်း အပြငကြိဈစတဈခု ဖနတ်ီးကာ ကြံဖနခြိုင်းလိုကသ်ည်။ ရုံးကိုလည်း ပြနမြလာဖို့ တဈခါထဲ မှာလိုကသ်ည်။ သူကတော့ သီတာဆှေ ရုံးအလာကို ကောဖြီတဈခွကဖြွောသ်ောကရြင်း စောင့န်ိုငမြိသည်။

သိပတ်ော့ ကြာကြာမစောင့လြိုကရြပါ။ တဈငုံချင်ြး သောကန်သေော ကောဖြီ ကုနတ်ော့မည့ဆြဲဆဲတွင် သီတာဆှေ ရုံးထဲဝငလြာသညကြို သူ့အခန်းတံခါး ဖြင့ထြားသဖြင့ြ လှမ်းမှငလြိုကရြသည်။ သီတာဆှသည်ေ မနေ့ကလို ဒူးဖုံးအောငရြှညသ်ော စကတမြီးခိုးရောငကြို အဖြူရောငဘြလောကဈြနှင့ြ တွဲ၍ ဝတထြားသည်။ ထူးဆန်းသညကြ ဘလောကဈြပေါတ်ှင် မီးခိုရောငကြုတကြို ထပ်၍ ဝတထြားခွင်း ဖြစ်သည်။ ဘယလြိုပဲဝတဝြတ် သီတာဆှသည်ေ ချောမောလှသော သူမရုပရြညန်ှင့လြိုကအြောင် ဝတဆြငတ်တသ်ူမို့ ပုံစံက ကြည့်လြို့ကောင်းလှသညသ်ာ။ သို့သောြ သူမ မကြန်ှာလှလှလေးက ခါတိုင်းလို မဟုတ်။ ညိုးငယန်ရှောသည်။

ဦးကြောခြေါငကြ သီတာဆှအေား လှမ်းကြည့်န်သလေို၊ သီတာဆှကလေည်း သူ့အား တနပြှနကြှည့ရြင်း ရုံးခန်းထဲသို့ ဝငလြာသည်။

“အနကြယ် .. သီတာ အနကြယန်ဲ့ တဈခုဆှေးနှေးချင်တ်ယ်”

ပါးနပလြှသည့ြ ဦးကြောခြေါင် ထိုငန်ရောမှ ခကြခြငွြးထကာ ရုံးခန်းဝနားသို့ ရောကလြာသော သီတာဆှေ ရှိရာသို့ တိုးကပသ်ှားသည်။

“လာလေ သီတာ … ပြောစရာရှိတာ ပြော ..။ လာလာ .. ဒီမှာ ထိုငပြှောရအောင်”

ဒီနတေော့ ဦးကြောခြေါငတ်ဈယောကြ လူကြီးလူကောင်းအသှင် ပေါကန်သည်ေ။ သီတာဆှအေား လေးလေးစားစား ဆကဆြံယုံမက လကဖြှင့အြခန်းထောင့တ်ှင် ရှိနသေော ဆိုဖာခုံရှညကြှီးကို ထိုးပြသည်။ သီတာဆှေ ကိုယကြလေးကိုယို့ ခေါင်းကို မသိမသာ ညိတပြှလိုကပြှီး ဦးကြောခြေါင် ညှှနပြှသည့ြ ဆိုဖာခုံ၏ တဈဖကတ်ှင် ဝငထြိုငသ်ည်။ နှစ်ယောကထြိုင် ဆိုဖာခုံမို့ သီတာဆှေ ဝငထြိုငလြိုကသ်ညန်ှင့ြ ဦးကြောခြေါငကြ တခွားဘကတ်ှင် နရောယူလိုကသ်ည်။

ဆိုဖာခုံက ခပအြိအိမို့ သီတာဆှတေို့ နှစ်ယောကထြိုငလြိုကသ်ည့အြရှိနန်ှင့ြ အထဲသို့ တောတ်ောန်ှဈဝငသ်ှားသည်။ သီတာဆှဝတေလြာသော စကတကြ ဒူးခေါင်းကိုကြောကြာ ပေါငတ်နဝြင်းဝင်းများဆီသို့ လိပတ်ကသ်ည်။ သီတာဆှေ ပြနဆြှဲခမွညဟြု ပြုစဉမြှာပင် ဦးကြောခြေါငလြကကြ ဒူးခေါင်းတဈဖကပြေါြ လာတငတ်ာခံရသည်။

သီတာဆှေ အကြည့်ကြ ထိုလကကြို ငေးကြည့်န်ခေိုကြ ဦးကြောခြေါငကြ ရင်းရင်းနှီးနှီးလသေံနှင့ြ စမေးသည်။

“ပြောလေ .. သီတာ … အနကြယ် ဘာလုပပြေးရမလဲ”

“ဟို .. ဟိုလေ”

သီတာဆှေ အကြည့်ကြ ဦးကြောခြေါငလြကတ်ှငသ်ာ ရောကန်ပြေီး ခနလောကတ်ော့ စကားလုံးရှာမရနဟြနန်ှင့ြ ထဈအနသည်ေ .. တအောင့န်မှေ

“ပြောရမှာတော့ အား .. အားနာတယ် အနကြယ် ..။ သီတာ ဒီမှာ ဆကမြလုပန်ိုငတ်ော့ဘူး”

နောကဆြုံးတွငတ်ော့ အားတင်းကာ ပြောရင်း သီတာဆှေ ဦးကြောခြေါငအြား လှမ်းကြည့်လြိုကသ်ည်။ သူမ စကားကြားတော့ ဦးကြောခြေါငသ်ည် အံ့အားသင့သ်ှားဟနရြသည်။ နဖူးကြောများ တွန့သ်ှားသညအြထိ မကြမြှောငကြုတလြိုကပြှီး

“ဘာဖြစ်လို့လဲ သီတာ ..”

“ဘာ .. ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့”

ဒူးခေါင်းနရောတွင် ရောကန်သေော ဦးကြောခြေါငလြကကြ ပေါငတ်နအြပေါဘြကသ်ို့ ရှေ့လာပြီး ခပရြှရှပြတပြေးနမှေုကြောင့ြ သီတာဆှေ စကားသံ ခနတိတသ်ှားရပြနသ်ည်။ ပြီးမှ ရှှရငေအြစုံ့ မို့တကလြာသညအြထိ အသကကြို အားယူရှူသှင်းလိုကပြှီး သူမ တဈညလုံး စဉြးစားထားသော စကားကို ဆကပြှောရသည်။ ပေါငတ်နဖြှိုးဖြိုးပေါတ်ှင် ပြေးလှှားစပြုနသေော လကကြိုတော့ တတန်ိုငသ်လောကြ သူမအာရုံထဲမှ ဖြောကထြားရသည်။

“ဘာဖြစ်လို့လဲ ဆိုတော့ .. မ .. မ နေ့က ကိဈစကြောင့ပြါ”

“မနေ့က ကိစ်စကြောင့ျ …။ မနေ့က ဘာဖြစ်လို့လဲ သီတာ ”

ဦးကြောခြေါင်၏ လသေံက ပို၍ စိတပြူသည့အြသှင် ဖြစ်သှားပြီး ဆိုဖာဟိုဘကစြှန်းတွင် ထိုငန်ရောမှ သီတာဆှဘကေသ်ို့ ထပတ်ိုးလိုကသ်ည်။
လူချင်ြးနီးကပသ်ှားမှုကြောင့ြ ကြိုးစားပြီးအားတင်းကာ ပြောနသေူ သီတာဆှေ ပိုပြီး စိတလြှုပရြှားလာရသည်။ ဖိုလှိုကန်သေော ရငသ်ည် အထကအြောကြ အတကအြဆင်း အနိမ့အြမှင့ြ မှနမြှနဖြစ်လာသည်။ မကြလြှှာကို အလိုလို ခလွိုကမြိပြီး တိုးညင်းသော လသေံနှင့ြ ဆကပြှောရှာသည်။

“မနေ့ကဖြစ်ခဲ့တဲ့ အဖြစ်အပကြကြို သီတာ မကြလညေဘြူး အနကြယ်”

“မကြလညေဘြူး .. သီတာ .. ဟုတလြား ..။ အနကြယသ်ိသလောကြ မကြလညေစြရာ ဘာမှ မရှိဘူး ..။ သီတာ စိတည်ဈစရာလည်း မရှိဘူးလေ ..။ သီတာက ပီအတဈေယောကအြနနေဲ့ အနကြယကြို လုပပြေးခဲ့တာပဲ ..။ လုပပြေးတာမှ တကယကြို ပြောငမြှောငအြောင် ကူညီခဲ့တာ ..။ ဘရာဗိုလို့တောင် ခွီးမှမ်းရမှာ”

ကြနပေအြားရသည့ြ လသေံနှင့ြ ခွီးမှမ်းပြောဆိုမှုကြောင့ြ သီတာဆှေ ပါးပြငလြေးပေါတ်ှင် ပန်းသှေးရောငတ်ောင် ဖြတပြှေးသှားသည်။

“ကြေးဇူးပဲ အနကြယ်”

ဟု တုံ့ပြနပြှောပြီး ဆကပြှောဖို့အတွကြ ခွီတုံခွီခွ ဖြစ်နဟန်ေ အသံတိတသ်ှားပြနသ်ည်။ ခနနမှေ အားတင်းလိုကဟြနဖြှင့ြ ..

“ဟုတတ်ော့ ဟုတပြါတယ် အနကြယ် .. ဒါပမယေ့ြ”

“ဒါပမယေ့ြ ဘာဖြစ်လဲ သီတာ ..”

“ဟို .. ဟိုလေ .. သီတာဆိုလိုချင်တ်ာက .. သီတာ့မှာ ခစွြ .. ခစွသ်ူရှိတယ်”

နောကဆြုံးတော့ သီတာဆှသည်ေ သူမပြောချင်သ်ည့ြ စကားကို ပြောဖြစ်အောင် ပြောလိုကန်ိုငသ်ည်။ သို့သောြ ဦးကြောခြေါငကြမူ သီတာဆှေ ဘာကိုဆိုလိုချင်မြှန်း နားမလညသ်ည့ဟြနဖြှင့ြ စူးစိုကကြှည့သ်ည်။

“ခစွသ်ူ .. အဲဒါဘာဖြစ်လဲ .. သီတာ ..။ အနကြယ် မင်းဘာကို ဆိုလိုမှန်း နားမလညဘြူး”

ပုံမှနလြသေံဖြင့ြ ပြောနရောမှ အနည်းငယမြှင့တ်ကလြာသော လယေူလသေိမ်းကြောင့ြ သီတာဆှေ မကြန်ှာလေး ပျိုတော့မည့ြ မိုးကောင်းကငန်ှယ် မှိုင်းပသွှားသည်။ မကြဝြန်းလှလှလေးတွငလြည်း မကြရြညစြများ ခိုတွဲ၍လာသည်။

“သီတာလေ .. သီတာ့ခစွသ်ူအပေါြ သဈစာမဖောကခြငွဘြူး ..”

“သဈစာဖောကတ်ယ် ..။ ဟာကြာ .. သီတာဆှေ.. မင်း ဘာတွေ မဟုတကြဟုတကြ လွှောကတ်ှေးနတောလဲ ..”

“မဟုတဘြူးလေ .. အနကြယ် .. မနေ့က အနကြယ့ဟြာ ..”

သီတာဆှေ ဆကမြပြောရဲဟနန်ှင့ြ အသံတိတသ်ှားသည်။ ရှိုကသ်ံတဈခကြကြို အင့ခြနဲ ကြားလိုကရြသည်။

“ဘာ အနကြယ့ဟြာလဲ သီတာ ..။ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောစမ်းပါ ..။ အနကြယ့လြီးကို ပြောတာ မဟုတလြား”

“ဟုတတ်ယ် အနကြယ် ..။ အနကြယ့လြီးက သီတာ့ပါးစပထြဲ ရောကလြာတယလြေ ..။ သီတာ ဖောကပြှနတ်ဲ့ မိန်းမ ဖြစ်ပြီ အနကြယ် .. အင့ြ”

ပြောရင်းဆိုရင်းနှင့ပြင် သီတာဆှေ အသံက ဝမ်းနည်းသည့ဟြန် ပို၍ ပေါကလြာသည်။ ဦးကြောခြေါငကြမူ သီတာဆှအေား သနားစရာသတ်တဝါ တဈကောငန်ှယ် စိုကကြှည့ရြင်း သူ့ခေါင်းကို ဖြညှင်ေးစွာ ခါသည်။ ပြီးမှ ခွိုသာသော လသေံအေးအေးနှင့ြ သီတာဆှအေား ဖြောင်းဖရွှာသည်။

“သီတာ .. ဒီမှာကြည့်ြ အနကြယ် ရှင်းပြမယ် ..။ ဟုတတ်ယ် .. သီတာပြောသလို အနကြယ့လြီးက သီတာ့ပါးစပထြဲ ရောကခြဲ့တယ် ..။ ဒါပမယေ့ြ သီတာဖောကပြှနတ်ာလည်း မဟုတဘြူး ..။ ဒါ ဆကဈြကိဈစလည်း မဟုတဘြူး ..။ အနကြယ် အကူအညီလိုတဲ့အခွိန် သီတာက ပီအကေောင်းတဈယောကအြနနေဲ့ ကူညီတာပဲ ရှိတယ် ..။ ပီအဆေိုတာ သီတာဆှေ သိတယဟြုတ် ..။ ပါဆငန်ယ် အဆင့စြတန့ြ ..။ ကိုယ့ရြဲ့ဘော့ဈ အလုပကြိဈစပြီးမှောကဖြို့ ကူညီပေးတာ ပီအလေေ ..။ အဆင့စြတန့ြ တဲ့ .. သဘောပေါကလြား ..။ မနေ့က ကိဈစက ပြောရမယဆြိုရင် …”

စကားအရှညကြှီး ပြောရင်း တောကလြွှောကရြှင်းပြသှားသော ဦးကြောခြေါင် နောကထြပဆြကဖြို့ စကားလုံးရှာမရဟနဖြှင့ြ လကဖြဝါးကို လထေဲမှှောကကြာ ခါရင်း စဉြးစားနသည်ေ။ သီတာဆှကမေူ မကြလြုံးလေး အဝိုင်းသားနှင့ြ ဦးကြောခြေါင် ပြောသမွှကို နားစိုကထြောငန်သည်ေ။ ဦးကြောခြေါင် စကာလုံး ရှာနသညေ့အြခွိနတ်ှင် သူမကိုယတ်ိုင် စကားလုံး ရှာနဟနေဖြှင့ြ အသံတိတစြဉြးစားနသည်ေ။ ဦးကြောခြေါငကြ သီတာဆှထကြေ အရင် စဉြးစားမိသှားပုံပေါကသ်ည်။ လထေဲဝှေ့ယမ်းနသေောလကကြ ရပသ်ှားပြီး

“ဖိအားလွှော့တာ.. အင်ျဂလိပလြိုပြောရင် စထရပ် ရီလိဈ ..”

“ဖိအားလွှော့တာ .. စထရပ် ရီလိဈ .. ဟုတလြား .. အနကြယ်”

ဒီစကားကို ရင်းနှီးနသညေ့ဟြနန်ှင့ြ သီတာဆှေ ဦးကြောခြေါငန်ောကမြှ သံယောငလြိုကြ၍ ပြောမိသည်။ ဦးကြောခြေါငကြ သီတာဆှေ စကားကို ထောကခြံသည့ဟြနန်ှင့ြ ခေါင်းညိတပြှလိုကသ်ည်။ ချောင်းဟန့ကြာ လညခြွောင်း ရှင်းလိုကပြှီး ဆကပြှောသည်။

“ဟုတတ်ယ် .. စထရပ် ရီလိဈ ..။ ပြောရမယဆြိုရင် သီတာနို့တွကေို သုံးတာနဲ့ သဘောတရားအရ အတူတူပဲ ..”

ထိုစကားကို ပြောပြီးနောကြ ဦးကြောခြေါငသ်ည့ြ သရုပပြှသည့ဟြနဖြှင့ြ သီတာဆှေ နို့နှစ်ဖကကြို လကဖြှင့ြ လှမ်းကိုငသ်ည်။ ရငသ်ားများကို လကဖြှင့ဆြုပကြိုငခြံရမှုကြောင့ြ သီတာဆှကေိုယကြလေး တွန့သ်ှားသည်။ သို့သောြ သူမကိုယကြို ရုန်းထွကခြှင်းတော့ မပြုလုပပြါ။

နို့တွေ့ကို ကိုငမြိသှားသော ဦးကြောခြေါင်၏ လကကြ ဘလောကဈြအောကမြှ ခပမြာမာအသားကို စမ်းမိသည်။ ထိုရောအခါ အလိုမကသွည့ဟြနန်ှင့ြ သီတာဆှအေား လှမ်းကြည့်သ်ည်။

“သီတာ .. ဘရာဝတလြာတာလာ??”

ဦးကြောခြေါင် အမေးကြောင့ြ သီတာဆှေ မကြန်ှာလေး ဖြူလွောသ်ှားသည်။ မဝံ့မရဲ လသေံနှင့ြ ရှင်းပြရှာသည်။

“ဟုတ် .. ဟုတတ်ယ် ..။ သီတာ .. သီတာလေ .. စိတတ်ှရှေုပပြှီး … ဆောရီး”

“အခုခွှတလြိုကြ သီတာ ..”

“ရှင် !!”

ဦးကြောခြေါင် စကားကြောင့ြ သီတာဆှေ မကြလြုံးလေးများ ဝိုင်းစကသ်ှားမိသည် …။

“ဟုတတ်ယ် သီတာ .. ခွှတလြိုကလြေ ..။ အနကြယတ်ို့ ဒီဘရာကိဈစနဲ့ ပတသ်ကပြှီး သဘောတူညီမှု ရထားတယ် မဟုတလြား”

“ဟုတ် .. ကဲ့ .. ရှင့ြ .. ဆောရီးပါ အနကြယ်”

သီတာဆှေ သူမအမှားကို သိလိုကသ်ညမြို့ ခေါင်းကလေးငုံ့ကာ တောင်းပနရြင်း ဘလောကဈြပေါကြ ထပဝြတလြာသော ကုတအြင်ျကြီကို အရငဆြှဲဖယသ်ည်။ လညပြင်းပေါကန်ရောမှ ကိုင်၍ ကုတအြင်ျကြီကို ဘယည်ာထပခြေါကလြိုကပြှီး ဆိုဖာ၏ လကတ်န်းတွင် လှမ်းတငသ်ည်။ ပြီးသညန်ှင့ြ ဘလောကဈြ အောကစြနှစ်ဖကကြို လကဖြှင့ြ ကိုငပြှီး ခေါင်းပေါမြှ ကြောြ၍ ပင့ခြွှတသ်ည်။ ဝမ်းပြငသ်ား ရှပရြှပလြေးနှင့ြ ခကြန်ကန်ကလြေးက ဦးကြောခြေါင် မှငကြှင်းထဲ အရငရြောကလြာသည်။ ထို့နောကတ်ော့ မို့ဝန်းဖြူဖြေးသော စနနှစ်ေခိုငအြား ခဲရောင် ဇာပြင့မြွားပါသော ဘရာနှင့ြ ထုပလြကြသ်ား မှငလြိုကရြသည်။

ဘရာ၏ရငပြုံက အကြီးစား မဟုတသ်ညမြို့ နို့လုံးအိအိများ၏ အပေါတ်ဈဝကလြောကကြ အပြငဘြကသ်ို့ လွှံကနွသည်ေ။ မှငကြှင်းက အသကရြှူမှားချင်စြရာ။ ရှှီခနဲ လမခွှေနမြိအောငကြို ဦးကြောခြေါင် စိတထြိန်းလိုကရြသည်။ ဒါတောငမြှ လွှာက အငှိမမြနနေိုငသ်ဖြင့ြ ကိုယ့န်ှုတခြမ်းကိုယ် ပြနသ်ပမြိသည်။

သီတာဆှကတေော့ ရမျမကခြိုးဝစေ ပြုနသေော ဦးကြောခြေါင် မကြန်ှာအား သတိမထားမိ။ သူမလုပစြရာ ရှိသည့ြ နောကဆြုံးအဆင့ဖြစ်သော ဘရာနောကကြ ခွိတကြို လကတ်ဈဖကဖြှင့ြ နောကပြှနတ်ှန်း၍ ဖြုတသ်ည်။ ကနွသ်ည့ြ လကတ်ဈဖကကြတော့ ရှေ့ဘကရြှိ ရငပြုံခွကန်ှဈခုဆကန်သေော အလယန်ရောမှ ထိန်းကိုငထြားသည်။ တဈခါမှ သူစိမ်းယောကြြားတဈဦး ရှေ့တွင် အင်ျကြီမခွှတဘြူးသဖြင့ြ ရှကကြိုးရှကကြန်း ဖြစ်နသည်ေ။

“ဖယ် .. ဖယလြိုကလြေ .. သီတာ”

အာလုတသ်ံနှင့ြ လှမ်းပြောလိုကသ်ော ဦးကြောခြေါင် စကားအဆုံးတွင် ရှကအြန်းအန်းဖြစ်နသေော အမူအရာနှင့ြ သီတာဆှေ ရှေ့ဘကကြ လကကြိုရုတသ်ည်။ ခဲရောငဘြရာလှလှလေးက သူမလကထြဲ ပါသှားသည်။ ဦးကြောခြေါင် အကြည့်ကြမူ ဘရာနောကသ်ို့ ပါမသှား။ ဟင်းလင်းပြငထြဲတွင် ပေါထြှကလြာသော ငှလဝေန်းနှစ်ဆူကို အငမ်းမရ လှမ်းကြည့်သ်ည်။ ပြီးသညန်ှင့ြ လကန်ှဈဖကစြလုံးက ဆန့တ်န်း ရောကရြှိလာသည်။

သီတာဆှေ နို့ကြီးတွကေို ဦးကြောခြေါငကြောင်းကောင်းကြီး ကိုငတ်ှယဖြူးသည်။ ပြောရလွှင် သူ့လကန်ှင့ြ စိမ်းမနပေါ။ သို့သောြ မကြစြိထဲတွင် ထင်းထင်းရှင်းရှင်း ပကတိအတိုင်း မှငရြသညကြတော့ ဒါက ပထမဦးဆုံးပင်။ နို့လုံးတွကေ ကြီးသည်၊ မို့မောကန်သည်ေ။ အိတွဲခွင်းတော့ မရှိ။ နို့သီးတွကမေူ ခပသ်ေးသေးဖြစ်ပြီး ဆှဲကာဆော့ပေးမှုကြောင့လြား မသိ။ ရှညထြှကြ စူကြှနသည်ေ။ နို့သီးစူစူလေးများအား ခွံရံထားသော အဝိုင်းလေးကမူ ပန်းရောငသ်ှေးပြေးနသည်ေ။ ခွုံငုံကာပြောရမညဆြိုလွှင် အပြဈပြောစရာ မရှိအောင် လှပသော အလှ ..။

“သီတာ .. မင်း နို့တွကေ သိပလြှတာပဲ .. “

“ဟုတ် … ဟုတကြဲ့ “

ဦးကြောခြေါင်၏ အားတကသ်ရော ခွီးမှမ်းသံကြောင့ြ သီတာဆှေ ကြောငတ်ကတ်ကလြေးနှင့ြ ပြနဖြှမေိသည်။ ဘရာခွှတပြှီးသှားပြီမို့ ဘလောကဈြကို အပေါကြနေ ပြနဝြတရြင် ကောင်းမလား စဉြးစားသည်။ သို့သောြ ဦးကြောခြေါင် လကကြ နို့ကြီးတွပေေါကြ မခွာသေးဘဲ ဆကလြကကြိုငထြားသဖြင့ြ ဘာပြောရမှန်း မသိ။

“ကဲ .. သီတာ .. မနေ့က ကိဈစနဲ့ ပတသ်ကပြှီး စိတရြှင်းသှားပြီ မဟုတလြား”

ဖြူဖြေးအိစကသ်ော အသားဆိုငန်ှဈလုံးကို လကင်ါးချောင်းတဈဖကစြီနှင့ြ အားရပါးရ ဆုပရြင်း ဦးကြောခြေါင် မေးရိုးမေးစဉအြတိုင်း မေးသည်။ သီတာဆှေ ခပသ်ှကသ်ှကပြင် ခေါင်းညိတပြှရင်း ပြနဖြှသည်ေ။

“ဟုတကြဲ့ .. သီတာ နားလညသ်ှားပါပြီ …။ ကြေးဇူးတငပြါတယ် အနကြယ် .. အခုလို ရှင်းပြတဲ့အတွကြ”

“အာ .. မလိုပါဘူးကြာ .. ရပါတယ် ..။ အနကြယ် ခံစားနရတေဲ့ ဖိအားတွကေို လွှော့ပေးဖို့က သီတာ့ အလုပတ်ာဝနဆြိုတာ အခုတော့ သဘောပေါကပြှီဟုတ်”

ပါးစပကြ အဆကမြပြတပြှောရင်း လကန်ှဈဖကကြလည်း အဆကမြပြတ် လှုပရြှားနသည်ေ။

“ဟုတ်”

သီတာဆှေ ထပမြံ၍ ခေါင်းညိတပြှရှာသည်။

“တကယတ်မ်းတော့ အနကြယ် အရမ်းဖိအားများတဲ့အခွိနဆြို .. ဒီဟာတွကေို သုံးတာလောကန်ဲ့တင် အဆငမြပြလေောကဘြူး သီတာ”

လသေံအေးအေးနှင့ြ ပြောရင်း “ဒီဟာ” ဆိုသော စကားတွင် ဦးကြောခြေါင် နို့ကြီးနှစ်ဖကကြို အောကဘြကခြှမ်းမှ ပင့ကြာ ပုတသ်ည်။ နို့လုံးလုံးကြီး နှစ်ဖကကြ ဘောလြီဘောလို ခုနတ်ကသ်ှားသည်။ သီတာဆှေ စိတထြဲ ဖငွြးခနဲတောင် ခံစားလိုကရြသည်။ ယောငယ်မ်း၍ လညခြွောင်းကို လှုပရြှားပြီး မွိုခမွိသည်။

“အခုတောင် .. မနေ့က ကိဈစတွရေော .. သီတာ အလုပဆြကမြဆင်းတော့ဘူးဆိုတဲ့ အပြောတွရေော .. အကုနပြေါင်းပြီး အနကြယဖြိအားတွေ တကလြာတယ်”

“ဒီမှာကြည့်စြမ်း !!”

ဦးကြောခြေါငလြကကြ နို့တွကေိုဆှဲနရောမှ ခွာသှားပြီး ဝတထြားသည့ြ ပုဆိုးကို လှမ်းဖြလေိုကတ်ာ တွေ့ရသည်။ ခါးပုံစံပြပြေီး ကြှတသ်ှားသညန်ှင့ြ ဘှားခနဲ အရှင်းသား ပေါထြှကလြာသော လီးကြီးကို မှငလြိုကရြရာ သီတာဆှေ မကြဝြန်းများသည် ပန်းကနပြှားဝိုင်းလောကန်ီးနီး ပြူးကယွသ်ှားရပြနသ်ည်။

“အဲဒီတော့ အနကြယ် ရှင်းပြခဲ့သလို သီတာ ပီအကေောင်းတဈယောကြ လုပရြမယ့ြ ဝတ်တရားအတိုင်း ဖိအားတွကေို လွော့ပေးစမ်းကြယ် ..။ လုပ် လုပ် .. သီတာက လိမျမာပါတယ်”

သီတာဆှမကြေလြုံးများသည် အပြူးသားဖြစ်နသညေ့တ်ိုင် ဦးကြောခြေါငလြကကြ သူမခေါင်းအား လှမ်းဆှဲပြီး ဖိခလွိုကသ်ညတ်ှင် ဂလနဂြဆန် ငှင်းဆနသ်ညတ်ော့ မလုပမြိပါ။ လကတ်ဈဖကန်ှင့တ်ောင် မကြန်ှာကို ဖုံးကြယသ်လို ဖြစ်သှားသော ဆံပငမြွားအား နားသယန်ောကသ်ို့ လှမ်းတငလြိုကသ်ည်။

ဦးကြောခြေါငကြလည်း အလိုကသ်ိပါသည်။ သီတာဆှေ လုပရြကိုငရြ လှယအြောင် သူမခေါင်းအား ကိုငမြထားသည့လြကန်ှင့ြ မာတောငစြပြုနပြေီ ဖြစ်သော လီးကို မတန်အေောင် ထိန်းကိုငထြားပေးသည်။ ထိုရောအခါ ငုံ့ကလွာသော သီတာဆှေ နှုတခြမ်းပါးလေး နှစ်ဖကန်ှင့ြ လီးဒဈ ထိသည်။ နူးညံ့သော ခံစားမှုလှိုင်းက ထိပဖြူးဝမှတဆင့ြ ကိုယအြတွင်း ပြံ့နှံ့လာသောအခါ ဦးကြောခြေါင် ဖငကြှီးကို ကြှပြီး အားနှင့ထြိုးထည့လြိုကသ်ည်။

“အု .. အု .. အိ”

တင်းခံမထားနိုငသ်ည့အြလွောကြ နှုတခြမ်းလှှာနှစ်ခုကို ဖြင့ဟြလိုကသ်ညတ်ှင် လီးထိပဖြူးကြီးက အတင်းပင် အထဲသို့ ကြှံဝငဆြင်းလာသည်။ အထဲရှိနသေော လွှာလေးအား အမှုမထားဟနန်ှင့ြ တွန်းတိုကပြှီး လညခြွောင်းဝထိ ဦးတညသ်ှားသည်။ သီတာဆှေ ဦးကြောခြေါင် ပေါငန်ှဈဖကကြို လကဖြှင့ြ ကမန်းကတမ်း ရိုကပြှီး အခကြပြေးရသည်။

“အို .. အိုကေ .. သီတာ .. ဖြေးဖြေး .. အခွိနယ်ူပြီးမှ လုပ် ..”

ဦးကြောခြေါငကြပင် အပေါစြီးကနေ အခွိနယ်ူပြီးလုပလြို့ ပြောနသဖြေင့ြ သီတာဆှေ ဘာပြနပြှောရမှန်း မသိ။ နောကတ်ော့ ပြောစရာ စကားကို မစဉြးစားနိုငသ်ညန်ှင့အြတူတူ လုပစြရာရှိတာ ပြီးသှားအောင် လုပပြေးလိုကမြညဟြု နှလုံးသှင်းပြီး ပါးစပထြဲဝငန်သေော လီးကိုယလြုံးကို လွှာနှင့ပြတဆြှဲသည်။

“ကောင်းတယ် .. ရှီး … ကောင်းတယ်.. သီတာ .. ဂွတ် .. ဂွတဂြွော့”

နှုတမြှ တဖြဖြ ခွီးကြူးရင်း ဦးကြောခြေါင် သီတာဆှေ ခေါင်းကို တဖြေးဖြေးခွင်း ပေါငရြင်းထိရောကအြောင် ဖိခသွည်။ နူးညံ့လှသည့ြ အာခေါငသ်ားလေးများနှင့ြ ထိတွေ့ရသောအရသာအပြင် လွှာနီတာရဲလေးက ပေးသော အတွေ့ကပါ ထပပြေါင်းလိုကသ်ောအခါ ဦးကြောခြေါင် လီးက တမဟုတခြှင်း ကြီးထွားတကသ်ည်။

ဦးကြောခြေါင် သီတာဆှခေေါင်းကို ထပဖြိခရွန် ကြိုးစားပမယေ့ြ သီတာဆှကေ သူ့အကြံကို သိနသညေ့အြလား ပါးစပထြဲ မဝငန်ိုငသ်ေးသော အရင်းပိုင်းကို လကဖြှင့ြ အရငလြှမ်းဆုပလြိုကသ်ည်။ ဦးကြောခြေါင်၏ အကြံ မအောငမြှငလြိုကြ။ သို့သောြ သူက ထပတ်ှန့တ်ကပြှီး သီတာဆှကေို လကဖြယဖြို့ အမိန့ပြေးတာမွိုးတော့ မလုပတ်ော့ပါ။ သီတာဆှကေ အလိုကတ်သိနှင့ြ ခေါင်းကို ရှေ့တိုးနောကင်ငလြုပပြှီး လီးကိုစတငစြုပပြေးနလေို့ ဖြစ်သည်။ ဒါ့အပြင် လီးအရင်းအား ကိုငထြားသော လကကြလဲ ဂွင်းတိုကပြေးသလို လှုပခြါပေးသည်။

“အား … ရှီ .. ကောင်းလိုကတ်ာ … လုပ် လုပ် .. အဲဒီလိုမွိုး”

သီတာဆှေ တခွားနရောများတွင် ဘယလြောကြ အရညအြချင်ြး ရှိသညတ်ော့ မသိ။ လီးစုပသ်ည့ြ နရောတွငတ်ော့ တောတ်ောကြှီး ကြှမ်းကငွသ်ညကြို ဦးကြောခြေါင် သတိထားမိသည်။ သူမ ခစွသ်ူဆိုသော ကိုဝင်းခိုငကြို စုပပြေးနကြေ ဖြစ်ရမည်။ ဘယလြိုပဲဖြစ်ဖြစ် အခုတော့ သီတာဆှေ၏ ထိုကြှမ်းကငွမြှုက ဦးကြောခြေါငအြတွကြ ကောင်းကောင်းကြီး အလုပဖြစ်စနသေညေသ်ာ။

ဦးကြောခြေါင်၏ လကကြ သီတာဆှခေေါင်းအား လှမ်းပြီး ထိန်းပေးထားစရာတောင် မလိုတော့ပေ။ မကြန်ှာတဈဖကခြှမ်း၌ သိမ်းကာစုထားသော ဆံပငရြှညရြှညမြွားအား ကိုငပြေးထားယုံသာ လိုအပသ်ည်။ သီတာဆှကေ သူမဖာသာ သူမခေါင်းကို နိမ့လြိုကြ ကြှလိုကန်ှင့ြ လီးကြီးအား ပါးစပထြဲ တိုးဝငပြှနထြှကဖြစ်အောင် ပြုလုပရြင်း ပါးကလေးများ ဖောင်းလာသညအြထိ အားတကသ်ရော စုပပြေးနသည်ေ။ လီးစုပသ်ံ တပြှတပြှှတန်ှင့ြ ဦးကြောခြေါင်၏ အသကပြှင်းပြင်းရှူသံ တရှူးရှူး တရှဲရှဲကသာ အခန်းထဲတွင် ကြီးစိုးထားသည်။

“ကောင်းတယ် .. သီတာ .. စုပစြုပ် ..”

လှတန်သော လကတ်ဈဖကကြ နို့ကြီးတွကေို လှမ်း၍ဆှဲကာဆော့ရင်း ဦးကြောခြေါင် ဖငကြှီးကို လှုပကြာ သီတာဆှေ ပါးစပကြို စတင်၍ လိုးဆောင့သ်ည်။ တောငကြုန်းတဈခုပေါသ်ို့ ခွကေုနသ်ုတ်၍ ပြေးတကရြသလို ဦးကြောခြေါင် အားကုနထြုတသ်ည်။ လီးတန် အရင်းပိုင်းကို ဆုပကြိုငထြားသော သီတာဆှေ၏ လကသ်ညသ်ာ နှုတခြမ်းသားများနှင့ြ ဆီးစပ် မထိတွေ့ရအောင် တားဆီထားသည့ြ တဈခုတည်းသော အတားအဆီး ဖြစ်၏။ မဟုတလြွှင် လီးကြီးတဈခုလုံး သီတာဆှေ ပါးစပထြဲ ဝငရြောကပြွောကကြှယသ်ှားမှာ သချောလှသည်။

နောကထြပ် ငါးမိနဈခန့ြ ကြာအောင် မာရသှနပြှေးသလို တောကလြွှောကဆြှဲပြီးနောကြ ဦးကြောခြေါင် လီးတလွှောကြ ကငွစြိမ့တ်ကလြာသည်။

“ထွကြ .. ထွကတ်ော့မယ် … သချော မွိုခွ .. သီတာ ..။ အပြငကြို တဈစကမြှ မကစွနေဲ့ “

လကန်ှဈဖကစြလုံးနှင့ြ သီတာဆှေ ခေါင်းအား ညှပကြိုငလြိုကပြှီးနောကြ ဦးကြောခြေါင် ကြားရိုင်းတဈကောင်၏ အားမာနဖြှင့ြ သီတာဆှပေါးစပထြဲသို့ လီးတနအြား ထိုးထည့သ်ည်။ အားပါလှသော ဆောင့ခြကြမြွားကြောင့ြ သီတာဆှေ လကသ်ညလြည်း လီးတနအြရင်းအား ဖမ်းကိုငထြားခွင်း မပြုနိုငတ်ော့။ တံတွေးရညမြွားဖြင့ြ ပကြေံစိုရှှဲနသေော လီးတဈချောင်းလုံး သူမပါးစပထြဲ တိုးဝငပြှနထြှကဖြစ်နသည်ေ။

“အား … ရှဈ .. ထွကြ .. ထွကပြှီ”

ဝမ်းခေါင်းသံကြီးနှင့ြ ဦးကြောခြေါင် အောည်ည်းပြီးနောကြ သီတာဆှခေေါင်းအား သူ့ပေါငရြင်းနှင့ြ ထိသညအြထိ ဖိကပထြားလိုကသ်ည်။ လညခြွောင်းဝကို ကြောြ၍ ရောကန်သေော ဒဈလုံးကြီးသည် အစွမ်းကုန် တင်းမာသှားပြီးနောကြ သုတရြညတ်ှေ ဒလဟော ပန်းထွကကြုနသ်ည်။ ဘာမှန်း မသိလိုကခြငမြှာပင် အရညပြစွပြစွတ်ှအေား သီတာဆှေ မွိုခလွိုကရြရှာသည်။

ဦးကြောခြေါင် ဖငကြှီးတဈခုလုံး ဆတခြါဆတခြါ တုနန်သည်ေ။ ထို့အတူ သီတာဆှေ၏ လညတ်ိုငသ်ှယသ်ှယလြေးသညလြည်း ဆတခြါဆတခြါ တုနန်ရှောသည်။ ဦးကြောခြေါင် တဈခကြကြော့တိုင်း သီတာဆှေ တဈခကြမြွိုခနွရတေော့သည်။

“ဝိုး .. အနကြယ် တကယပြဲ ဖိအားတွမွေားနတောကိုး .. ဟူး”

တဈစကမြကနွြ ကုနသ်ညအြထိ သုတရြညမြွားအား စုပယ်ူလိုကပြှီးနောကြ လီးကြီးအား ပါးစပထြဲမှ ထုတပြေးလိုကခြွိနတ်ှင် သီတာဆှေ အတောလြေးပင် မောဟိုကန်ရှောသည်။ သီတာဆှေ နည်းတူ ဦးကြောခြေါငသ်ညလြည်း ဟောဟဲဟောဟဲ ဖြစ်နသည်ေ။ သီတာဆှေ၏ မှတခြကြကြို ဘာမှ ပြနမြပြောနိုငပြဲ ယောငယ်ောငလြေးပြုံး၍သာ ထောကခြံသည့အြနနှငေ့ြ ခေါင်းညိတပြှရှာသည်။

ဦးကြောခြေါင်၏ အပြုံးမကြန်ှာသည့ြ မည့သ်ည့အြဓိပျပါယဆြောငသ်ညကြို သူသာလွှင် အသိဆုံးဖြစ်ပတေော့မည်။

ထိုနေ့မှစ၍ နောကထြပရြကမြွားတွငတ်ော့ ဦးကြောခြေါငတ်ဈယောကြ သူ့ပီအဖြစ်ေသူ သီတာဆှေ၏ နောကတ်ိုးတာဝန် ဖြစ်သော လီးစုပပြေးခွင်းအမှုကို ကောင်းကောင်း အသုံးခလွတေော့သည်။ နေ့စဉန်ေ့တိုင်းလိုလို အနည်းဆုံး နှစ်ကြိမ် ဒါမှမဟုတ် သုံးကြိမလြောကတ်ော့ သီတာဆှခငေမြွာ သူ့လီးအား စုပပြေးရသည်။ ထိုသို့စုပပြေးရာတွင် တခါတလတေော့ ဦးကြောခြေါင် ဘာမှဝငရြောကမြစွကဖြကြ။ ထိုငခြုံတွင် အခန့သ်ား ကြောဆန့ကြာထိုငရြင်း ခွတနေမြွားကို ကားပေးထားလိုကယ်ုံပင်။ သီတာဆှသောလွှင် မာတောငန်သညေ့ြ လီးကြီးကို ပါးစပထြဲ အထုတအြသှင်းလုပပြှီး ကောင်းကောင်းကြီး စုပပြေးရရှာသည်။ သီတာဆှေ ပြုစုသမွှ ဦးကြောခြေါငကြ အလိုကသ်င့ြ ခံစား၊ စံစားနယေုံသာ ..။

သို့သောြ တဈခွို့သောအခွိနမြွားတွငမြူ အရမ်းကိုဖိအားများသညဟြူသော အကြောင်းပြခကြန်ှင့ြ သီတာဆှအေား အခန်းအလယတ်ှင် ဒူးထောကထြိုငခြိုင်းပြီး၊ သူက လကန်ှဈဖကန်ှင့ြ သူမခေါင်းအား ညှပထြိန်းကိုငပြှီး ပါးစပပြေါကအြား ကောင်းကောင်းလိုးတော့သည်။

ဘယလြိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့နှစ်ဦး၏ ဖိအားလွှော့ခွင်းကိဈစသည် လီးထိပဝြမှ ပန်းထွကလြာသော သုတရြညမြွားကို သီတာဆှေ တဈစကမြကနွြ သောကမြွိုခရွခွင်းနှင့သ်ာ အမြဲ ပြီးဆုံးခဲ့သည်။ ထိုအတွကြ ဦးကြောခြေါင်၏ အကြောင်းပြခကြကြတော့ ရုံးခန်းထဲတွင် ပကြေံခွင်း မဖြစ်အောငဆြိုသော အခကြပြငဖြစ်တော့သည်။

အားလုံးကို ခွုံငုံ၍ ပြောရမညဆြိုလွှင် ဦးကြောခြေါငအြတွကြ အကောင်းဆုံးသော အခွအနေတဈေခုကို လကဝြယပျိုငပျိုင် ရရှိထားသညဟြု ဆိုရပမည်ေ။

သို့သောြ ဦးကြောခြေါငဆြိုသူကား ဦးကြောခြေါငပြင်။ ပါးရညန်ပရြညရြှိပြီး ဘဝတလွှောကလြုံး လညလြွှငလြညသ်လို စားသုံးလာခဲ့သညမြို့ ဒီမွှနှင့ြ သူ့ခငမြွာ မကြနပေန်ိုင်။ ဦးကြောခြေါငအြတွကတ်ော့ မှကဆြိုသညမြှာ တခွားဘကတ်ှင် ပိုစိမ်းသညလြို့ ခံယူထားသညသ်ာ။ ထို့အတွကကြှောင့ြ သူလုံးဝ စိတကြွနပေသ်ှားဖို့အတွကရြန် သီတာဆှအေား ဘယလြိုလုပပြှီး လိုးရမလဲဆိုတာ အမြဲအာရုံရောကန်သည်ေ။

တဈနည်းနည်းနှင့တ်ော့ သီတာဆှေ ပငတ်ီကို ခွှတပြှဈနိုငအြောင် သူကြိုးစားရမည်။ ဤသညကြား ဦးကြောခြေါငအြတွကြ အဓိကပန်းတိုငပြင် ..။ အီးလိုသာဆိုရလွှင် ultimate goal ဟု ပြောရမလား မသိ။

ထိုငန်ကြေ ဆုံလညခြုံပေါတ်ှင် ကိုယကြိုခပလြွော့လွော့ အနအထေားနှင့ြ ငှိမသ်ကစြှာ ထိုငန်ရင်ေး ဦးကြောခြေါင် သူ့ဦးနှောကကြို အပြေးအလှှား အလုပပြေးမိသည်။ သီတာဆှကေို ဘယလြိုလိုးရမလဲဆိုတာ ဒီရကပျိုင်းအတွင်း အသည်းအသန် စဉြးစားနရလေို့လား မသိ။ သူ့ခေါင်းတွင် ဆံပငဖြှူတွပင်ေ ထပတ်ိုးလာသလို ခံစားရသည်။ ဟူး .. ကြောခြေါင် .. မင်း ကြံစမ်း။

ပြီးခဲ့သော မိနဈပိုင်းအတွင်းကပင် သီတာဆှတဈေယောကြ သဈသားစားပြဲကြီးအောကြ ဒူးထောကကြာ ဝငပြှီး သူ့လီးအား တဈခွီပြီးအောင် စုပပြေးခဲ့သေးသည်။ အခုတော့ ဦးကြောခြေါင် နောကထြပ် ထပလြိုချင်န်သေေးသည်။ တကယကြို ရလလေိုလေ အိုတဈဆေ အကြီးစားပင်။

(ကြောခြေါင် .. ကြောခြေါင် .. သိပလြောဘမကြီးစမ်းနဲ့)

ကိုယ့ကြိုကိုယ် ပြနဆြုံးမ ဖြောင်းဖပြှီး ဦးကြောခြေါင် သကပြှင်းခသွည်။ တခွားလုပစြရာလည်း လောလောဆယ် မရှိသဖြင့ြ ဘာရယမြဟုတဘြဲ စားပြဲအံဆှဲကို လှမ်းဖြင့သ်ည်။ အထဲမှာ မှငလြိုကရြသော ပါးစပအြနံ့ပြောကဆြေး (မင့ြ)ဗူးကို လှမ်းယူပြီး ဆေးလုံးဖြူဖြူလေးနှစ်ခုကို လကဝြါးထဲ ခေါကခြလွိုကသ်ည်။ ပါးစပထြဲ ထည့မြယဆြိုပြီး လကကြိုမှှောကလြိုကခြွိနတ်ှင် သူ့ခေါင်းထဲတွင် အကြံတဈခုက ဖြတခြနဲ ပေါလြာတော့သည်။

———————————————

ဦးကြောခြေါင်၏ အကြံသဈကို အကောငအြထညဖြောဖြို့တော့ ရကအြနည်းငယ် စောင့လြိုကရြသည်။ အခုရကပျိုင်းအတွင်း GMT ကုမျပဏီက အလုပတ်ောတ်ောဖြစ်ထွန်းသည်။ ထိုရောအခါ ဦးကြောခြေါငတ်ဈယောကြ ပို၍ဖိအားများသလို ခံစားရသည်။ ဦးကြောခြေါင် ဖိအားများခွင်း၏ နောကဆြကတ်ှဲ အကြိုးတရားကား သီတာဆှေ တဈယောကြ ပိုပို၍ သူ့လီးအား စုပပြေးလာရခွင်းသာ ဖြစ်သည်။

ဒီတဈပတ် ရုံးဖြင့သ်ည့ြ တနင်ျလာနေ့မှ စ၍ သီတာဆှေ တဈယောကြ သူမပါးစပကြို နားရသညဟြူ၍ မရှိ။ ဦးကြောခြေါင်၏ စံခွိနကြ တိုးလာပြီး တဈရကကြို အနည်းဆုံး လေးငါးခါလောကြ လီးစုပပြေးနရသေည်။ သချောသာ တွကကြှည့မြညဆြိုလွှင် သီတာဆှေ တဈယောကြ သူမအလုပကြို သူမလုပရြသညထြကြ ရုံးခန်းထဲတွင် ဦးကြောခြေါငလြီးကို စုပပြေးရတာက ပိုများသညဟြုတောင် ဆိုရမလား မသိ။

အခုလည်းကြည့်ြ။ မိနဈနှစ်ဆယ် နီးပါးလောကြ ကြာအောင် ဦးကြောခြေါငလြီးအား သုတရြညတ်ှေ ပန်းထွကသ်ညအြထိ ရုံးခန်းထဲ စုပပြေးခဲ့တာမှ ဘယလြောကမြှ မကြာသေး။ ဆယမြိနဈသာသာလောကပြဲ ရှိဦးမလား မသိ။ ရုံးခန်းထဲမှ ဦးကြောခြေါင်၏ “သီတာရေ အထဲ ဝငခြဲ့ပါဦး” ဆိုသည့ြ အသံကြောင့ြ သီတာဆှေ စိတတ်ှေ လေးလံသှားရရှာသည်။

သီတာဆှသည်ေ အပြော့သားထဘီစကတ် အနကရြောငကြို အဖြူရောင် ရုံးဝတရြှပအြင်ျကြီနှင့တ်ှဲ၍ ဝတဆြငထြားသည်။ ထဘီစကတကြ ဘေးခွဲဖြစ်ပြီး လမ်းလွှောကလြိုကတ်ိုင်း ဖြူဖြေးသှယတ်န်းသော ပေါငတ်နတ်ဈဖကအြား ဒူးအထကလြောကထြိ မှငန်ရသေည်။ မိန်းမဝတရြှပအြင်ျကြီကမူ ကြယသ်ီးတပဖြစ်ပြီး မို့ဝန်းသော စနနှစ်ေခိုငအြား လုံလုံခွုံခွုံဖြစ်အောင် ဖုံးကြယထြားပေးသည်။ သီတာဆှေ၏ အတွေးက ဒီလိုမွိုး လုံလုံခွုံခွုံဝတထြားလွှင် သူမအင်ျကြီထဲသို့ လကန်ှိုကပြှီး နို့တွကေို ဦးကြောခြေါင် မသုံးနိုငဟြူသော အတွေး။

သို့သောြ ဦးကြောခြေါငကြ သူမပါးစပအြား မလိုးခငမြှာ နို့တွကေို အင်ျကြီပေါကြနေ ကောင်းကောင်းကိုငပြှီး ဆုပန်ယလြိမ့မြညဆြိုသော အခကြကြိုတော့ မေ့သှားခဲ့သည်။ မနကပျိုင်း တဈဆကရြှငပြှီးလို့ သူမ ရုံးခန်းထဲမှ ပြနထြှကလြာခွိနတ်ှင် ခပကြှကြဖြေဈေသှားသော အင်ျကြီရှေ့ပိုင်းကို မနည်းပင် ပြန့အြောင် ပြနလြုပထြားခဲ့ရသည်။

ငှင်းဆနလြို့ရမှာ မဟုတသ်ည့အြလွောကြ သီတာဆှေ စိတလြွှော့ပြီး ရုံးခန်းထဲ ဝငလြာခဲ့သည်။ လမ်းလွှောကလြာရင်း မေးရိုးနှစ်ဖကကြို လကဖြှင့ြ စမ်းကြည့်သ်ည်။ မိနဈနှစ်ဆယခြန့ြ နမ်းစတော့ ပလှမှေုတပြေးခဲ့ရသဖြင့ြ ပါးရိုးတွကေ အတောည်ောင်းနသည်ေ။ ကြမ်းပြငတ်ှင် ဒူးထောကထြိုငခြဲ့ရသဖြင့လြည်း ဒူးခေါင်းနရောက အနည်းငယ် နာနသည်ေ။ တတန်ိုငလြွှင် သီတာဆှေ ဒီလောကမြှနမြှနကြှီး ဦးကြောခြေါင် လီးအား စုပမြပေးချင်တ်ော့။ ဒီလိုနှုန်းထားအတိုင်းသာ ဆကသ်ှားမညဆြိုလွှင် ဒီနေ့တော့ တဈနေ့တာအတွကြ အများဆုံး စံခွိနအြဖြစ် တငထြားခဲ့သော ချောကကြှိမဆြိုသည့ြ နှုန်းကို ကြိုးမညလြား မသိ။ သီတာဆှေ စံခွိန် မကြိုးချင်ပြါ။

“ဒီမှာ ထိုင်ဦး သီတာ ..”

တောသ်ေးသည်။ ဒီတဈခါ ဦးကြောခြေါင် ခေါတ်ာ အလုပကြိဈစနှင့ြ ပတသ်ကဟြနရြှိသည်။ စားပြဲရှေ့က ထိုငခြုံကို ညှှနပြှပြီး ထိုငခြိုင်းလို့ ဖြစ်သည်။ ဒီလိုမှ မဟုတဘြဲ လီးစုပပြေးရမညဆြိုလွှင် သူ့ရှေ့က ကြမ်းပြငကြို ညှှနပြှပြီး ဒူးထောကထြိုငခြိုင်းမှာ ဖြစ်သည်။ တဈခါတဈလတေော့ သူမကို သဈသားစားပြဲကြီးပေါြ ကန့လြန့ဖြှတ် ပကလြကလြနကြာ အိပခြိုင်းပြီး သူက စားပြဲဟိုဘကစြှန်းမှနေ၍ ပါးစပကြို သုံးလေ့ရှိသည်။ ဒါကလည်း တခါတလမှေ ဖြစ်သည်။ များသောအားဖြင့တ်ော့ သီတာဆှေ ဒူးထောကထြိုငပြှီး စုပပြေးရတာက ပိုများလသည်ေ။

သီတာဆှေ ထိုငခြုံမှ ဝငထြိုငလြိုကပြမယေ့ြ ဦးကြောခြေါငကြ စကားကို ခကြခြငွြးစမပြောသေးပါ။ တဈစုံတဈခုတွင် အတွေးနဈနဟနေဖြှင့ြ သချောစဉြးစားနတော တွေ့သည်။ ခနနမှေ ..

“အင်း … သီတာရေ .. အနကြယတ်ော့ ဘယလြိုပြောရမှန်း မသိဘူး”

စိတသ်ကသ်ာသလို ဖြစ်နသညေ့ြ သီတာဆှေ အနကြယ်ဦးကြောခြေါင် စကားကြောင့ြ စိတထြဲမတညမြငှိမ် ဖြစ်လာသည်။ ဘာ .. ဘာများ ဖြစ်ပြနတ်ာပါလိမ့ြ …။

“ဟိုလေ .. ပြောရမှာ အားတော့နာတယ် … သီတာ ပါးစပကြ အနံ့အကြောင်း ပြောချင်တ်ာ .. အဲ ဒါလေး ..”

သီတာဆှေ မကြတ်ောငလြေးများ တဖတွဖြတွြ ခတသ်ှားသည်။

“သီတာ့ ပါးစပကြ အနံ့ဟုတလြား .. အနကြယ် .. ဘာဖြစ်လို့လဲ”

“ဟုတတ်ယ် .. သီတာ .. ဘယလြိုပြောရမလဲ .. သီတာပါးစပကြ စကားပြောလိုကတ်ိုင်း အနံ့တဈမွိုး ရနတယ်ေ”

ဦးကြောခြေါငကြ ထိုစကားကိုပြောရင်းနှင့ြ သူ့အဆိုကို အားဖြည့ဟြန် နှာခေါင်းဝကို လကခြွောင်းလေးများဖြင့ြ ပိတပြှသည်။ ဒီစကားနှင့ြ အမူအရာကြောင့ြ သီတာဆှေ မကြန်ှာလေး ညိုသှားရှာသည်။ မသိမသာခေါင်းလေး ငုံ့ကသွှားပြီး ဝမ်းနည်းသည့အြသံနှင့ြ တုံ့ပြနပြှောသည်။

“သီတာလည်း စိတမြကောင်းဘူး ..။ နည်းနည်းတော့ သတိထားမိတယ် ..။ မနေ့က ညနတေုန်းကဆိုရင် သီတာ့ခစွသ်ူနဲ့တွေ့တော့ သူကတောင် ပြောသေးတယ် ..။ သီတာ့ပါးစပကြ အနံ့တဈမွိုးရနတယေတ်ဲ့”

“ဟုတတ်ယ် .. သီတာ ..။ ကြည့်ရြတာ .. အနကြယ့အြရညတ်ှကေို သီတာ အမြဲမွိုခနွရလေို့ ဖြစ်မယ်”

သီတာဆှေ ထိုစကားကို ခေါင်းညိတ်၍ ထောကခြံလိုကသ်ည်။ ဒီအခကြကြှောင့ြ ဆိုတာ ဖြစ်နိုငသ်ည်။ ဦးကြောခြေါင် သူမပါးစပကြို ဖိအားလွှော့ဖို့ဆိုပြီး မသုံးခငကြ ဒီလိုမွိုး အနံ့မရခဲ့ပါ။ ကိုဝင်းခိုငကြလည်း သူမနှင့ြ နမ်းစုပတ်ိုင်း ဘာကြနပြလိန်းမှ မတတခြဲ့ပေ။ အခုကြမှ ဖြစ်ခွင်း ဖြစ်သည်။ သို့သောြ ဒီကိဈစကို ဘယလြိုဖြရှင်ေးရမယမြှန်း မသိ။ တကယတ်မ်းတော့ ဖိအားများသညဆြိုသူက သူမ မဟုတ်။ ဦးကြောခြေါငသ်ာလွှင်။ သူမက ပီအတဈေယောကအြနနေဲ့ ကူညီခွင်းသာ။ အကယ်၍သာ ပါးစပကြို မသုံးဘဲ တခွားနည်းလမ်းနှင့ြ ဖြရှင်ေးလို့ရမညဆြိုလွှင် သူမဝမ်းသာမိမှာ သချောပါသည်။

သီတာဆှေ အတွေးထဲတွင် နှစ်မွောနခေိုကတ်ှင် ဦးကြောခြေါင် ထိုငန်ရောမှထကာ သူမနားသို့ လွှောကလြာသညကြိုတွေ့ရသည်။ သီတာဆှေ၏ နောကဘြကရြောကလြာပြီး လကန်ှဈဖကကြို ယှကကြာဆန့ထြုတရြင်း သူမနို့တွေ့ကို လှမ်းကိုငလြိုကသ်ည်။ နောကကြနေ သိုင်းဖကခြှင်း ခံရသလိုမို့ သီတာဆှေ ကိုယကြလေးအနည်းငယ် တွန့သ်ှားသည်။ ဦးကြောခြေါငကြ သူမ နားနားကပ်၍ သူစဉြးစားထားသညကြို ဆကပြှောပြနသ်ည်။

“သီတာ့ပါးစပကြို မသုံးဘဲ စထရပလြွှော့တဲ့ နည်းလမ်းတဈခုတော့ အနကြယတ်ို့တ‌ဈတွေ ရှာဖို့ လိုအပန်ပြေီ”

“ဟုတ် .. ဟို .. ဟိုလေ .. သီတာ့လကန်ဲ့ ပြနပြှီး ဂွင်းတိုကပြေးရမလား အနကြယ်”

“မကောင်းဘူး .. သီတာ .. အဆငမြပြဘေူး ..။ အဲဒီနည်းက ပတောကြံတာတွေ များတယ်”

သီတာဆှေ အကြံပြုခကြကြို ကန့ကြှကလြိုကရြင်း ဦးကြောခြေါင် သူ့နှာဝသို့ ပြန့န်ှံ့လာသော ကိုယသ်င်းနံ့နံ့လေးကို ခိုး၍ ရှုလိုကမြိသည်။ သီတာဆှသည်ေ ဉာဏရြညထြိုင်းသလောကြ သူမကိုယသ်ူမတော့ ဘယလြိုအလှပြငရြမညဆြိုတာ ကောင်းကောင်းကြီး သိပသည်ေ။ ဆံကသောအနံ့က သင်းသင်းလေးမှှေးနသလေို၊ ကိုယသ်င်းနံ့ကလည်း ယဉယ်ဉလြေးနှင့ြ ဆှဲဆောငန်သည်ေ။ အနီးကပ် နောကဘြကမြှ မှငန်ရသေော ပါးပြငဖြှေးဖြေးလေးကို မနမ်းရှိုကမြိအောင် ဦးကြောခြေါင် မနည်းကို စိတထြိန်းထားရသည်။ ရမျမကဇြော၏ ထွကပြေါကအြဖြစ် လောလောဆယ် သုံးလို့ရနသေော နို့လုံးအိအိတွကေိုသာ လကန်ှဈဖကဖြှင့ြ ခပတ်င်းတင်း ညှဈကာဆော့ပစ်လိုကသ်ည်။

“အနကြယတ်ဈခု စဉြးစားမိတာတော့ ရှိတယ် .. သီတာ လကခြံမလား မသိဘူး”

“ဟုတ် .. ဘာများလဲ အနကြယ် ပြောပါဦး”

“ဒီလိုလေ .. အနကြယတ်ို့ ပါးစပအြစား နောကထြပအြပေါကတ်ဈပေါကကြို ပြောင်းသုံးရင် ကောင်းမယ်”

“နောကထြပအြပေါကြ ”

ဦးကြောခြေါင်၏ စကားအား နားမရှင်းမှုကြောင့ြ သီတာဆှေ သူမခေါင်းလေးကို လညပြှနလြှည့ရြင်း မေးသည်။ နို့တွအေား ဆုပန်ယန်သညေ့ြ လကကြို လှှတလြိုကပြှီး ဦးကြောခြေါင် သီတာဆှရှေေ့က စားပြဲပေါတ်ှင် တစောင်းဝငထြိုငလြိုကသ်ည်။ စိတအြားထကသ်နသ်ည့ြ အမူအရာနှင့ြ သီတာဆှအေား အပေါစြီးမှ ငုံ့ကြည့်ရြင်း သူ့စကားကို ဆကသ်ည်။

“ဟုတတ်ယ် .. ပါးစပမြဟုတတ်ဲ့ အပေါကြ ..။ စောကဖြုတအြပေါကြ ..။ ဒါမှမဟုတ် စအိုအပေါကြ”

“စအိုအပေါကြ … အာ .. မဟုတတ်ာ!!”

စအိုပေါကဆြိုသည့ြ စကားတွင် သီတာဆှေ ရှံရှာဟနန်ှင့ြ မကြန်ှာလေးမဲ့သှားသည်။ ဟုတသ်ည်။ သူမခစွသ်ူ ကိုဝင်းခိုငန်ှင့တ်ောင် တဈခါမှ စအိုပေါကကြို အသုံးပြုတာ ခံဖူးခဲ့သည် မဟုတ်။ စအိုပေါကဆြိုသော စကားကြောင့ြ သီတာဆှေ မကြန်ှာလေးပကြသ်ှားသညကြို လူလညကြှီး ဦးကြောခြေါင် ဒကခြနဲ ရိပမြိသည်။

“အင်း .. စအိုပေါကတ်ော့ မသုံးတာ ကောင်းပါတယ်”

ဦးကြောခြေါင် နှုတကြ ထိုစကားကြောင့ြ မတညင်ှိမဖြစ်နသေော သီတာဆှေ စိတအြေးခမွြးသှားရသည်။ ယောငယ်မ်းပြီး ခေါင်းညိတပြှလိုကသ်ညတ်ှင် ဦးကြောခြေါငကြ ကြနပေအြားရဟနန်ှင့ြ လကခြုတတ်ဈခကြတ်ီးသည်။

“ကောင်းပြီ .. ဒါဆိုအဆငပြှသှေားပြီ”

“ဟုတလြား .. အနကြယ် .. အဆငပြှသှေားပြီ”

ဘာကြောင့ြ ဦးကြောခြေါင် ဝမ်းသာသှားသညကြို စဉြးစားမရဟနဖြှင့ြ သီတာဆှေ မေးမိသည်။

“ဟုတတ်ယ် .. ဒီလိုလုပမြယလြေ”

စားပြဲပေါတ်ှင် ထိုငန်ရောမှ ဦးကြောခြေါင် ခုနဆြင်းလိုကပြှီး သီတာဆှအေားလဲ ထိုငခြုံမှထအောင် လကန်ှဈဖကဖြှင့ြ ဆှဲထူလိုကသ်ည်။ အူကြောငကြှောငန်ှင့ြ သီတာဆှေ မတတ်ပရြပလြိုကသ်ညတ်ှင် သူမကိုယလြေးကို စားပြဲဘကသ်ို့ တွန်းပို့တာ ခံလိုကရြသည်။ သီတာဆှေ လကန်ှဈဖကကြ စားပြဲမကြန်ှာပြင် ထောကမြိသှားသည်။

“အနကြယ် .. ဘာလုပမြလို့လဲ”

ဘာမှန်းညာမှန်း မသိဘဲ စားပြဲဆီသို့ တွန်းပို့ခွင်း ခံလိုကရြသဖြင့ြ သီတာဆှေ ကမန်းကတမ်း လှမ်းမေးလိုကစြဉတ်ှင် ဦးကြောခြေါငကြ သူမတငပြါးနောကတ်ှင် ကပကြာ နရောယူလိုကသ်ည်။ မကြလြုံးလေး ကလယကြလယ် ဖြစ်နသေော သီတာဆှအေား ပါးစပ် နားရှကတ်ကခြွိတ် လောကမြတတ် ပြုံးပြလိုကရြင်း ဖြလေိုကသ်ညကြ ..

“အနကြယ် သီတာ့အဖုတကြို သုံးမလို့ …”

ဟု ဖြစ်တော့သည်။

“ဟင်!!”

သီတာဆှေ ထံမှ ဟငဆြိုသော အသံမှမဆုံးသေး။ ဦးကြောခြေါငကြ သူမကြောကို လကန်ှင့ဖြိခလွိုကရြာ စားပြဲအစွနတ်ှင် ကုနပြေးထားသောပုံစံ အလိုလို ရောကသ်ှားသည်။ ဦးကြောခြေါငကြ နောကမြှ ကပ်၍ ရပန်သညေဖြစ်ရာ ကော့တင်းတကလြာသော သီတာဆှေ ဖငလြုံးကြီးနှစ်ခုနှင့ြ သူ့ဆီးစပ် ပြေးအပမြိသည်။ ပုဆိုးအောကမြှ မာတင်းစပြုလာသော လီးကြီးက ဖငကြှားကို တည့တ်ည့ထြောကသ်ည်။ သီတာဆှေ ယောငပြှီး တငပြါးတွေ လှုပခြါမိသည်။

“သီတာပဲ ပြောတာလေ .. ဖငပြေါကကြိုတော့ မသုံးချင်ဘြူးဆိုတာ .. အဲဒါကြောင့ပြါ”

“အောျ .. အင်း”

သူပြောတာ ဟုတရြှာသားဟု သီတာဆှေ အတွေးရောကသ်ည်။

ဘာပြီးလွှငဘြာလုပရြမညဆြိုတာ သိနသေူ ဦးကြောခြေါငကြတော့ လကသ်ှကလြှသည်။ စကတထြဘီ၏ ဘေးခွိတန်ရောကို လကန်ှင့စြမ်းပြီး ဆှဲဖြင့လြိုကသ်ည်။ ထဘီစက ခါးနရောမှ ကြာသှားပြီး အောကခြံပငတ်ီ အဝါရောငလြေးကို လှမ်းမှငလြိုကရြသည်။ စွင့ကြားလှသော တငအြိုးတွကေ တောင့ခြံထားသဖြင့ြ ထဘီက အောကကြိုတော့ လွှောကမွသှား။ ဦးကြောခြေါငပြင် လကန်ှင့ဟြိုဘကဒြီဘကြ ထိန်းကိုငပြှီး တငပြါးတွကေို ကြောအြောင် လိပခြလွိုကသ်ည်။ ပြော့ပြောင်းသည့ြ ထဘီအနကလြေး ခွရင်ေးမှာ ပုံသှားခွပြေီ။

“အားပါးပါး .. တောကျ!!”

ဇာပငတ်ီပါးလေးနှင့ြ မလုံ့တလုံထုပထြားရှာသော တငအြိုးတွကေ ပြည့တ်င်းတောင့တ်င်းလှသည်။ ကားစွင့ဝြိုင်းစကကြာလည်း ရှိနသည်ေ။ တောသ်ေးသည်။ ဦးကြောခြေါင် အခုအသကအြရှယထြိ ရောဂါရယလြို့ မယမြယရြရ မရှိလို့။ မဟုတလြွှင် နရောတွင် နှလုံးရပပြှီး ကိဈစချောသှားနိုငသ်ည်။ မကြလြုံးရော၊ နှာခေါင်းပါ အပူရှိနတ်ှေ တမဟုတခြှင်း ပြင်းလာသညမြို့ ဦးကြောခြေါင် ပငတ်ီကို ခွှတဖြယဖြို့ပင် စိတမြကူးနိုငတ်ော့။ ပငတ်ီစတဈဖကကြို တင်းတင်းဆှဲဖယလြိုကပြှီး ဖငသ်ားတဈခွမ်းဖကပြေါသ်ို့ လှမ်းတငသ်ည်။

GMT ကုမျပဏီကို စရောကခြါစကတည်းက အမြဲတမ်း စိတကြူးယဉတ်ောင့တ် နခေဲ့ရသော သီတာဆှေ၏ အဖုတကြ ကုန်းပေးထားသဖြင့ြ ဖငကြှားကနေ ပြူးခနဲ ထွကလြာသည်။

“ရှှီ ..”

ဒီတဈခါတော့ ဝမ်းသာမှုကို ဘယလြိုမှ မထိန်းနိုငသ်ညမြို့ ဦးကြောခြေါင် လခွှနေဖြစ်အောင် ခွှနဖြစ်သှားသည်။ လခွှနေသ်ံကြားတော့ သီတာဆှသည်ေ စားပြဲပေါလြကထြောကြ ကုန်းထားရာမှ သူ့ကို နောကလြှည့ကြှည့သ်ည်။

“အန် .. အနကြယ် .. ဒီဟာက ဖိအားလွှော့တာဟုတ် .. တခွားဘာမှ မဟုတဘြူးနောြ ..”

“ဟုတတ်ယ် .. ဟုတတ်ယ် .. ဖိအားလွှော့တာ”

ကမူးရှူးထိုး ပြနဖြှလေိုကပြှီးနောကြ ဦးကြောခြေါင် ပုဆိုးကို ဖြခလွေိုကသ်ည်။ ပေါငကြှားရှိ လီးကြီးကတော့ နောကဆြုံးပိတ် အိတန်ှင့လြှယရြတော့မညကြို သိနသညေအြလား ခေါင်းထောငစြပြုနပြေီ။ ညာဘကလြကန်ှင့ြ လီးကို အရင်းမှလှမ်းကိုငလြိုကပြှီးနောကြ အပြူးသားထွကစြပြုနသေော စောကဖြုတဖြောင်းဖောင်းကြီးဆီသို့ ထိပကြို ပြေးကပသ်ည်။ သီတာဆှနှေုတမြှ အင်းခနဲ ညည်းသံထွကသ်ည်။

“ဖိအားလွှော့တာ သိလား .. သီတာ .. တခွားတွေးမနနေဲ့ .. အလုပအြကြောင်းပဲတွေး .. ဒါအလုပပြဲ”

အဆကမြပြတပြှောရင်း လီးထိပန်ှင့ြ အဖုတဝြကို စမ်းကာထောကသ်ည်။ အဖုတန်ှုတခြမ်းသားများက ပူနှေးနပြေီး အဝလေးကမူ ခပစြိုစိုဖြစ်နသညေကြို ဦးကြောခြေါင် သတိထားမိသည်။ နောကထြပတ်ဈခကြြ နှစ်ခကြလြောကြ ဒဈကိုဖိဖိထိုး၍ ဆှပေးလိုကပြှီး တတိယတဈခကြတ်ှငတ်ော့ အားနှင့သ်ုံးကာ ဖိသှင်းလိုကသ်ည်။

ပစွခြနဲ အသံက ခပကြယွကြယွြ ပေါထြှကလြာပြီး ဦးကြောခြေါင် လီးထိပကြ စောကဖြုတဝြထဲ မှုပဝြငသ်ှားသည်။ တင်းကြပန်ှေးထွေးသော အရသာကြောင့ြ ဦးကြောခြေါင် အူးခနဲ ရရှတေမြိပြီး ခေါင်းမော့တကသ်ည်။

“ဖကခြြ . ကြပလြှခညွလြား … အားပါးပါး”

စိတဆြန်ဒပြည့ဝြသှားယုံမက တင်းရင်းပြီး အိစကန်သညေ့ြ အရသာကြောင့ြ ဦးကြောခြေါင် အခိုကကြှီးခိုကကြာ အောည်ည်းသည်။ သီတာဆှခေါးအား ထိန်းကိုငပြှီး လမ်းကြောင်းမှနန်သညေ့ြ လီးအား ပို၍ တိုးဝငအြောင် ထပဆြောင့သ်ည်။ လီးက တင်းတင်းကြပကြှပန်ှင့ြ ထပဝြငပြှနသ်ည်။ ဒီတဈခါတော့ သီတာဆှသညေလြည်းပဲ အောင့မြထားနိုငတ်ော့ပဲ နှုတမြှ တရှီးရှီးနှင့ြ စတင်၍ ညည်းသည်။ လုံးပတတ်ုတလြှသည့ြ ဦးကြောခြေါင်၏ လီးကြောင့ြ သူမအပေါကလြေးသည် ကိုဝင်းခိုငထြကစြာလွှင် လမ်းပိုဖြင့ပြေးရရှာသည်။ ထိထိမိမိတော့ ရှိလှသည့ဖြစ်ခွင်း ..။

“ကောင်းတယ် .. သီတာ … အရမ်းကောင်းတယ် .. မင်း အဖုတကြ စပယရြှယကြို ကောင်းတယ်”

ကောင်းတယဆြိုသော စကားတွေ မိုးမှှနအြောငဆြိုရင်း ဦးကြောခြေါင် လီးကုနအြောင် ဆောင့ထြည့လြိုကသ်ည်။ အားပါးလှသည့ြ အခကြမြို့ သီတာဆှေ သူမကိုယစြားပြဲပေါြ လဲမကသွှားအောင် လကန်ှဈဖကဖြှင့ြ တင်းတင်းတောင့ခြံထားရသည်။ လီးကြီးကတော့ အဖုတထြဲတွင် တဈချောင်းလုံး ကုနအြောငမြှုပန်ပြေီး တငပြါးဖြေးဖြေးကြီး နှစ်ဖကန်ှင့ြ ဦးကြောခြေါင် ဆီးစပကြ ပထမဦးဆုံးအကြိမ် မိတဆြကသ်ှားသည်။

ထို့နောကတ်ှငတ်ော့ .. ခါးသှယသ်ှယလြေးအား ထိန်းကာကိုငထြားသော ဦးကြောခြေါင်၏ လကမြွားကား ပငတ်ီလေး မလုံ့တလုံဖုံးနသေော တငပြါးကြီးများပေါတ်ှင် ရောကရြှိနသည်ေ။ အီးလိုသာဆိုလွှင် ဂေါဂကြဈြဟု တငစြားခေါဆြိုရမည့ြ အကောင်းစား စံခွိနမြှီ လုံးဝန်းပြည့ဖြှိုးသော တငပြါးတဈစုံကို စိတကြှိုကြ နယဖြတ်၍ ဆုပဆြှဲသည်။ သီတာဆှေ အဖုတထြဲ မှုပဝြငန်သေော လီးကို လိုးဆောင့မြှုကိုလည်း တဈခကြလြေးမှတောင် မရပ်။ သူ့ဟာကြီးကို ပတပြတဆြှဲနသလေို ဖြစ်သော နူးညံ့လှသည့ြ အတွင်းသားများ၏ အရသာကို ကောင်းကောင်းကြီး ခံစားရင်း ရှိရှိသမွှသော အားတွကေို သုံးကာ ဆောင့သ်ည်။ ဆီးခုံနှင့ြ သီတာဆှေ နောကပျိုင်း ပြေးပြေးရိုကသ်ံသည် အခန်းထဲတွင် တဖတဖြတန်ှင့ကြို မှညဟြီးနတေော့သည်။

အခွိနကြှာလှသညန်ှင့အြမွှ သီတာဆှေ စောကဖြုတကြ အရညလြိုကပြှီး လိုးရတာ အဆငပြှခွေောမှေ့လာသည်။ သီတာဆှေ ကိုယတ်ိုငလြည်း ရှကတ်ာကြောကတ်ာတွေ ရှိမနတေော့ဘဲ အနကြယ်ဦးကြောခြေါင် ဖိအားလွှော့ဖို့ကိဈစကို တတန်ိုငသ်လောကြ ပြနကြူညီလာသည်။ ဦးကြောခြေါင် ဆောင့ခြကြတ်ှနှငေ့အြညီ သူမက နောကပြှန်၍ တငပြါးတွကေို တွန်းတွန်းပေးရာ နှစ်ဦးစလုံးအဖို့ ခံစားမှုဖီလင် မှင့သ်ထကမြှင့လြာအောင် ဖနတ်ီးပေးသလို ဖြစ်လာသည်။

သို့သောြ ဦးကြောခြေါငတ်ဈယောကြ အလငွလြိုခွင်း လုံးဝမရှိ။ ကောင်းမှနလြှသော အရသာကြောင့ြ မှနမြှနဆြနဆြန် ပြီးသှားမှာကို မလိုလားပါ။ လီးကို တဈခကြဆြောင့သ်ှင်းပြီး စောကဖြုတထြဲမှ အနှုတတ်ှင် အပြငသ်ို့ရောကအြောင် ခွှတပြှဈလိုကသ်ည်။ ကောင်းခါစပြုနပြေီဖြစ်သော သီတာဆှေ စိတထြဲ ဟာခနဲတောင် ဖြစ်သည်။ ဘာများဖြစ်တာလိမ့ဆြိုပြီး ကုန်းထားရာမှ မှနမြှနဆြနဆြန် လှည့ကြှည့သ်ည်။ သီတာဆှေ ထိုငခြဲ့သော ထိုငခြုံတွင် ဦးကြောခြေါင် ဝငထြိုငလြိုကရြင်း သူမကို လကပြှကာ လှမ်းခေါတ်ာ တွေ့သည်။

“လာ .. သီတာ .. တဈမွိုးစမ်းကြည့်အြောင် .. အနကြယ့်ပေါြ တကခြှလိုကြ ..”

ဦးကြောခြေါငအြတွကြ ကောင်းဖို့ကတော့ ဒီလိုကိဈစမွိုးတွငတ်ော့ သီတာဆှအေား နှစ်ခါရှင်းပြစရာမလို။ ဘာဆိုလိုသညမြှန်း ခကြခြငွြးသိပြီး ထိုငန်သညေ့ြ သူ့အပေါတ်ှင် တကခြှသည်။ ဆောင့ကြှောင့ထြိုငအြနအထေားနှင့ြ တကခြှပြီးနောကြ ဦးကြောခြေါင် မတန်အေောင် ထိန်းကိုငထြားသည့ြ လီးကို လကပြှောင်း၍ပင် ယူလိုကသ်ည်။ တခွားနောကထြပ် ဘာမှ တိုကတ်ှန်းစရာမလို။ အရညတ်ှရှေှဲရှှဲစိုနပြေီ ဖြစ်သော အဖုတဝြနှင့ြ ပြနတ်ေ့လိုကပြှီး ခွိနသ်ားကိုကသ်ညတ်ှင် တငပြါးကြီးနှစ်ဖကကြို အောကသ်ို့ ဖိခသွည်။

“အိုး .. ဖကခြြ”

သီတာဆှေ၏ ထိုအပြုအမူကြောင့ြ ဦးကြောခြေါင်၏ ရမျမကလြှိုင်းသည် အမှင့ဆြုံးအဆင့သ်ို့ ကူးပြောင်းသှားသည်။ လှပကြော့ရှင်းသော သီတာဆှကေိုယလြုံးအထကပျိုင်းကို ဖုံးကြယထြားသလို ဖြစ်နသညေ့ြ အင်ျကြီအား ရငဘြတရြှေ့ပိုင်းမှ စုကိုငပြှီး ဆှဲဖြင့သ်ည်။ ဖောကဖြောကဆြိုသော အသံတွေ မှညပြှီး ကြယသ်ီးတွေ အကုနပြှုတထြှကသ်ည်။

ဘရာမပါသော ရငန်ှဈမှှာက အကာအကြယမြဲ့စွာ ပေါထြှကလြာသညတ်ှင် ဦးကြောခြေါင် လကန်ှဈဖကကြ တဈလုံးခွင်းစီကို ဆုပစြှဲလိုကသ်ည်။ ပြီးသညန်ှင့ြ သူ့မကြန်ှာအား ရငည်ှန့ဖြှေးဖြေးများဆီသို့ ထိုးအပလြိုကပြှီး လွှာကြီးကိုထုတကြာ စတငလြကြတ်ော့သည်။

“အမလေး .. အနကြယ် … ရှီး .. ရှီး … အာ့ .. အား”

“အိုး … ပြတ် … ပြှတ် … ပြှတ်”

နို့သီးစူစူလေးနှစ်ခုအား တဈခုချင်ြးစီ ငုံ့စုပန်သညေ့ြ အခွိနတ်ှင် သီတာဆှတဈေယောကြ ဦးကြောခြေါင် ပုခုံးအား အားပြုကာ အစွမ်းကုနအြပေါစြီးမှ တကဆြောင့န်ပြေီဖြစ်သည်။ စိတတ်ကကြှှမှု အရှိနကြ သူမထံတွငလြည်း မှင့တ်ကန်ပြေီမို့ သီတာဆှေ၏ ဆောင့ခြကြတ်ှကလေည်း အားပါနသည်ေ။ ဦးကြောခြေါငတ်ောင် နို့သီးတွကေို လွှာနှင့ြ အကြာကြီး ငုံထားလို့မရ။

“အင်း .. ကောင်းတယ် .. သီတာရယ် .. သိပကြောင်းတယ် ..။ ဒီနည်းက ပါးစပအြနံ့မရှိစဖေို့အတွကြ အကောင်းဆုံးပဲ ..”

အသကကြို ဖုတလြိုကဖြုတလြိုကြ ရှူရင်းမှ ဦးကြောခြေါင် သီတာဆှေ စိတရြှင်းအောင် ထပမြံ၍ ရှင်းပြသည်။ မကြလြုံးလေးများ မှေးတေးတေးဖြစ်နသေော သီတာဆှကေ ဦးကြောခြေါငစြကားကို နားလညဟြနဖြှင့ြ ခေါင်းညိတပြှသည်။ ထိုရောအခါ ဦးကြောခြေါငကြ ပြုံးပြရင်း သီတာဆှေ မကြန်ှာလေးအား လကန်ှဈဖကဖြှင့ြ ညှပကြိုငသ်ည်။

“သချောအောင် အနကြယ် သီတာ့ ပါးစပအြနံ့ကို ခံလိုကြဦးမယ်”

ဘာမှန်းမသိခငမြှာပင် ဦးကြောခြေါင် နှုတခြမ်းတွကေ သူမနှုတခြမ်းများအား လာဖိကာ အတင်းစုပန်မ်းခွင်း ခံရသည်။ သီတာဆှေ အှန်းခနဲ ညည်းသံထွကပြှီး နှုတခြမ်းလှှာနှစ်ခု ခပဟြဟပြင့ထြှကသ်ှားသောအခါ သူ့လွှာကြီး အတင်းကို တွန်းထိုး၍ အထဲ ရောကလြာသည်။ သီတာဆှေ လုပမြိလုပရြာအဖြစ် သူမလွှာလေးနှင့ြ ကြူးကြောလြာသူ လွှာကြီးကို ဆီးပတ်၍ တောင့ခြံထားလိုကသ်ည်။

သီတာဆှတဈေယောကြ အောကဘြကကြို အာရုံမရောကဘြဲ ပါးစပထြဲသို့ ရောကလြာသည့ြ ဦးကြောခြေါငလြွှာနှင့ြ အလုပရြှုပန်ခေိုကြ၊ ဦးကြောခြေါငကြ ဖငကြှီးတွကေို ကော့ကော့တင့ပြှီး အောကကြနေ အပြတလြှုပရြှားသည်။ လေးငါးခကြလြောကြ ဇယဆြကသ်လို ဆကတ်ိုကဆြောင့တ်ငလြိုကပြှီးသောအခါ သူ့မကြလြုံးထဲတွင် ပြာဝသှေားသလို ခံစားရပြီး နားထငကြှောတွေ ပြင့ထြှကသ်ည်။

“ဖကခြြ … ရှဈ !!!”

နှုတခြမ်းချင်ြး အတင်းဖိကပထြားမှုက ကြာသှားပြီးနောကြ ဦးကြောခြေါင် အရုပကြှိုးပြတသ်ည့န်ှင့ြ ထိုငခြုံနောကသ်ို့ လနကြသွည်။ သီတာဆှေ စောကဖြုတထြဲ အဆုံးထိတိုငအြောင် နဈဝငန်သေော လီးထိပကြမူ သုတရြညပြူပူတွကေို မီးတောကပြေါကကြှဲသည့အြလား ပန်းထုတပြဈသည်။ သားအိမဝြတွင် နှေးခနဲနအေောင် ခံစားရလိုကသ်ည့ြ အတွေ့ကြောင့ြ သီတာဆှေ ယောငယ်မ်းပြီး အဖုတအြတွင်းသားများကို ကြုံ့မိသည်။

“ကောင်း .. ကောင်းတယ်”

ဒီစကားလေး နှစ်လုံးကိုတောင် ဦးကြောခြေါင် မနည်းရရှတေလြိုကရြသည်။ ကနွတ်ာတော့ ဘာမှ ထပပြှောမနနေိုငတ်ော့ဘဲ မကြလြုံးများကို မှိတထြားရင်း အသကကြိုပုံမှနဖြစ်အောင် ပြနရြှူနရသေည်။

မကြစြိမှိတရြင်း ငှိမသ်ကသ်ှားသည့ြ ဦးကြောခြေါငကြှောင့ြ သီတာဆှေ ဘာဆကလြုပရြမညမြသိ။ ဒီတဈခါ ဦးကြောခြေါင် ဖိအားလွှော့ခွင်းသည် နှစ်ယောကစြလုံးအတွကြ အတောပြငပြန်းစသညေသ်ာ။ သီတာဆှေ ခနတာမွှ ဦးကြောခြေါင် နည်းတူငှိမန်လေိုကပြှီး တအောင့လြောကအြကြာတွင် ဒီအတိုင်းခညွြး မသင့တ်ောဘြူးဟု အတွေးပေါကကြာ ဦးကြောခြေါငအြား ခွထားရာမှ ခွထေောကကြှှ၍ အောကဆြင်းလိုကသ်ည်။ သီတာဆှေ အလှုပတ်ှင် ဦးကြောခြေါင် မကြလြုံးများ ပြနပြှင့လြာသည်။

“အဆငပြှသှေားပြီ .. သီတာ ကြေးဇူးပဲ .. ပြနန်ားချင်န်ားတော့ …။ အောြ ဒါနဲ့ .. တလကစြထဲ အနကြယ့လြီးမှာ ပနတေောတွေ စငသ်ှားအောင် နည်းနည်းလကြပြေးသှားဦး”

ဟုတပြသေားပဲဟု သီတာဆှေ တွေးလိုကပြှီး ထိုငခြုံအောကသ်ို့ လွှော့ဆင်းကာ နှစ်ဦးသားအရညမြွား ပနသေေော လိငတ်နကြို လွှာနှင့လြကြပြေးလိုကသ်ည်။ ပါးစပအြနံ့ မနံစချင်ေလြို့ စောကဖြုတကြို သုံးလိုကရြသညဆြိုသော အခကြကြိုမူ သီတာဆှေ ထုံးစံအတိုင်း ယောငလြို့တောင် မတွေးမိခဲ့ပါ။

ဦးကြောခြေါငတ်ဈယောကကြတော့ သီတာဆှေ၏ လွှာအရသာလေးကို ခံစားရင်း စိတထြဲအပြောကြှီး ပြောန်သည်ေ။ ကမွြးစာများထဲတွင် သုံးနှုန်းသော ကောင်းကငဘြုံဆိုတာ ဘာမှန်းမသိပမယေ့ြ အခုလောလောဆယတ်ှင် သူ့ကိုယသ်ူ ထိုနရောသို့ ရောကန်သလေို ခံစားနရသေည်။

ထို့အတွကကြှောင့ြ ဇာတလြမ်းအစက ဆိုခဲ့သလို ဦးကြောခြေါငတ်ဈယောကြ အသကကြှီးမှ မုတဆြိတပြွားလာစွဲသမွိုး အဖြစ်အပကြန်ှင့ြ ကြုံတွေ့ရတာ ဖြစ်သည်။ ပြားတောငမြှ သီတာဆှဆေိုသော ပြားသည် ရိုးရိုးပြား မဟုတ် .. ပြားဘုရငမြဟု ဆိုရမည့ြ တကယ့အြမိုကစြားပင်။ တကယဆြိုလွှင် သီတာဆှသည်ေ ဦးကြောခြေါငအြတွကတ်ော့ ကနွော့ရြဲ့ပြားဘုရငမြလေးဟု တငစြားခေါရြမည့သ်ူသာ ဖြစ်တော့လသည်ေ။

ဤတွင် ပီအေ ဇာတလြမ်း ပြီးလသည်ေ …။

ပြီးပါပြီ။