အောစာအုပ်

မောတယ်ကိုကိုရယ် ( အသစ်စက်စက်)

ဒီစာအုပ်လေးကတော့ စာဖတ်သူတို့ အကြိုက်တွေ့စေမယ့် ဇာတ်လမ်းကောင်းလေးတစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။ အောက်တွင် ဆက်လက်ဖတ်ရှုပါ…


“ဘော် … ဘော်”
“ဘူ … ဘူ”
ကမ်းနားမှာ သင်္ဘော ကပ်ပြန်ပြီ။ ဦးဦးးဒီသင်္ဘောနဲ့ ပြန်ပါလာမှာလား။ ညိုမီ စက်ဘီးလေးနဲ့ သွားသွားကြည့်ရတာ အမော။ လူတွေသာ ကုန်သွားတယ်။ ကိုက ပါမလားဘူး။ ညိုမီ စိတ်ညစ်တယ်။ သင်္ဘောကြီးရယ် ဘာလို့များ ကိုကို့ကို ခေါ်မလာတာလဲ။ စိတ်မကောင်းစွာနဲ့ စက်ဘီးလေးကို တွန်းပြီး ညိုမီ ပြန်လာခဲ့တယ်။ ကိုကိုရယ် ဘယ်တော့များမှ ပြန်လာမှာလဲ။ ညိုမီ လွမ်းလှပြီ။
ကိုကို ရန်ကုန်မှာ ပျော်နေပြီလား။ ကိုကို ပြန်မလာတော့ဘူး။ အတွေးတွေက ဝမ်းနည်းစိတ်ကို ခေါ်ဆောင်လာတယ်။ မျက်ရည်တွေနဲ့ အတူပေါ့။ ညိုမီ တိတ်တိတ်လေး ငိုချလိုက်တယ်။ ကိုကို မကောင်းဘူး။ ညိုမီ့တယောက်ထဲကို ထားသွားတယ်။ ရန်ကုန်မှာ ကျောင်းသွားတက်တဲ့ ကိုကို ရီးစားတွေများ တွေ့နေပြီလား။ ညိုမီ့ရင်ထဲမှာ စိုးရိမ်စိတ်တွေ တဖွားဖွားပေါ်လာတယ်။ အတွေးတွေနဲ့ ရူးပြီ ကိုကိုရယ်။

ညိုမီ့အိမ်နဲ့ ကိုကို့အိမ်က ကပ်ရပ်။ နှစ်ထပ်တိုက် နှစ်လုံးက ခြံစည်းရိုးပဲ ခြားတယ်။ ဖေဖေတို့ကတော့ အောက်မှာပဲ အိပ်တယ်။ ပွဲရုံလိုမျိုး ဖွင့်ထားတော့ ညိုမီ့ကို သိပ်အောက်မဆင်းခိုင်းဘူး။ ညိုမီ စာကျက်လို့ရအောင် အိမ်ပေါ်ထပ်မှာ ထားတယ်။ ညိုမီ့အခန်းထဲက ပြတင်းပေါက်နဲ့ ကိုကို့အခန်း ပြတင်းပေါက်နဲ့က ကပ်ရပ်ပဲ။ တိုက်နှစ်လုံးခြားနေပေမယ့် ကိုကို ခုန်ကူးတတ်တယ်။ ညဖက် ကိုကို ခုန်ကူးလာပြီး ညိုမီ့အခန်းထဲမှာ အိပ်ခဲ့တဲ့ နေ့ရက်တွေကို ညိုမီ ဘယ်လိုလုပ်မေ့လို့ရမှာလဲ။ ကိုကို အရမ်းဆိုးတယ်။ ညိုမီ အရမ်းလွမ်းတယ်။
အမှန်ဆို ညိုမီက သိပ်လှတဲ့ ပန်းကလေးပါ။ ဖေဖေ မေမေရဲ့ ကောင်းမွေတွေ ဆက်ခံခွင့်ရထားတော့ လှတာပေါ့။ မျက်လုံးဝိုင်းဝိုင်းလေးရယ်၊ ပါးချိုင့်လေး နှစ်ခုရယ်၊ လေးထောင့်ဆန်တဲ့ မျက်နှာ၊ ကျောလယ်လောက်ရှည်တဲ့ ဆံပင်၊ ရှိသင့်ရှိထိုက်တာထက် ပိုနေတဲ့ ရင်တွေ တင်တွေနဲ့ ညိုမီ သိပ်လှတယ်။ ၈ တန်းလောက်မှာ ညိုမီ အလှသွေးတွေ ကြွယ်လာတယ်။ ရာသီပန်းပွင့်ပြီး ညိုမီ ထွားလာတယ်။ ရင်တွေ ထွားလာတယ်။ တင်တွေ ကားလာတယ်။ ညိုမီ လူကြီး ဖြစ်လာပြီတဲ့။ အဲဒီတုန်းက ကိုကိုနဲ့ ညိုမီက ဘာမှ မဖြစ်သေးပါဘူး။ ကိုကိုလဲ ရိုးရိုးသားသား၊ ညိုမီလဲ ရိုးရိုးသားသား ဘာစိတ်မှ မရှိသေးဘူး။ ကိုကိုက ညိုမီ့ထက် တနှစ်ကြီးတယ်။ တတန်းလဲ ကြီးတယ်။ ညိုမီ ဆယ်တန်းပြီးတဲ့အချိန် ကိုကို ရန်ကုန်မှာ ကျောင်းသွားတက်ရမယ်တဲ့။ ကိုကိုက စာမှာ သိပ်တော်တာ။ အင်ဂျင်နီယာကျောင်း သွားတက်ရမှာတဲ့။ ညိုမီနဲ့ ကိုကို ခွဲရမယ့်နေ့လေးကို ညိုမီ သိပ်သတိရတာပဲ။ တသက်လုံးလဲ မေ့နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။
အဲဒီညက မိုးတွေ သည်းသည်းမဲမဲ ရွာတယ်။ ညိုမီ ဆုတောင်းတယ်။ သင်္ဘောတွေ မထွက်ပါစေနဲ့လို့။ ကိုကိုနဲ့ မခွဲချင်ဘူး။ ညိုမီ ငိုနေတာ သိလို့ ကိုကို ပြတင်းပေါက်ကနေ ကျော်ပြီး ညိုမီ့အခန်းထဲကို ဝင်လာတယ်။
“မငိုပါနဲ့ ညိုမီရယ် ကိုကိုက ရန်ကုန်မှာ ကျောင်းသွားတက်မှာပါ”
“ညိုမီ ကိုကိုနဲ့ မခွဲချင်ဘူး”
ညိုမီ ကိုကို့ကို ချစ်တယ်။ ကိုကို့ ရင်ခွင်ထဲမှာ ခေါင်းလေးတိုးပြီး တအီးအီး ငိုပစ်လိုက်တယ်။ ပြောမပြတတ်အောင် ဝမ်းနည်းမှုက မျက်ရည်တွေ မဆည်နိုင်အောင် ညိုမီ ဖြစ်နေပြီ။
“မငိုနဲ့နော် တိတ် တိတ်”
“ဟင့် ဟင့် ငိုမှာပဲ ကိုကိုက မနက်ဖြန်ဆို သွားတော့မှာ”
“ညိုမီ ကိုကို့ကို ချစ်လား”
“ချစ်တာပေါ့ ကိုကိုရယ် ညိုမီ့စိတ်ထဲမှာ ကိုကိုပဲ ရှိတာ ကိုကို မသိဘူးလား”
“သိတယ် သိတယ် မော့ပါအုံးကွာ”
မျက်ရည်တွေ တွဲလွဲခိုနေတဲ့ကြားက ကိုကို့ကို မော့ကြည့်လိုက်တယ်။ ကိုကို ညိုမီ့ကို နမ်းတယ်။ ညိုမီ ရင်တွေ တုန်လိုက်တာ။ ကိုကို တခါမှ ဒီလိုမျိုး မနမ်းဖူးဘူး။ ညိုမီ ကြောက်တယ်။ နှုတ်ခမ်းလေးကို တင်းတင်းစေ့ထားတဲ့ကြားက ကိုကို့ နှုတ်ခမ်းတွေက ညိုမီ့နှုတ်ခမ်းတွေကို သွေးဆောင်နေတယ်။ ညိုမီ မတွန်းရက်ဘူး။ ကိုကို ညိုမီ့ကို ဖက်ထားတယ်။ ဖက်ထားတဲ့လက်တွေက တဖြေးဖြေး အောက်ဆင်းလာတယ်။ ညိုမီ့တင်ပါးတွေနားကို ကိုကို့လက်တွေ ဝဲလာတယ်။ ညိုမီ ကြောက်တယ်။ ရင်တွေခုန်တာလဲ အရမ်းပဲ။ ထိန်းထားတဲ့ကြားက ကိုကို့နှုတ်ခမ်းတွေက ညိုမီ့နှုတ်ခမ်းတွေကို စုပ်ယူသွားတယ်။ အသဲအူတွေ ဗြောင်းဆန်မတတ်ပဲ ကိုကိုရယ်။ ညိုမီ့စိတ်တွေ ယိမ်းယိုင်သွားတယ်။ ကိုကို့လက်တွေ ညိုမီ့တင်ပါးကို ပွတ်တယ်။ ကိုကို ဆိုးတယ်။ နမ်းနေရင်း ညိုမီ ကုတင်ပေါ်ကို လဲကျသွားတယ်။

“ညိုမီ”
“ရှင်”
“ချစ်တယ်နော်”
“ချစ်တာပေါ့ ကိုကိုရယ်”
ပက်လက်ကလေး ဖြစ်နေတဲ့ ညိုမီ ရှက်လိုက်တာ။ ရင်သားတွေက မို့လိုက် မောက်လိုက်နဲ့ ရင်တွေ တအားခုန်တယ်။ ကိုကို့အကြည့်တွေက ညှို့ဓါတ်တွေ အပြည့်ပါနေတယ်။ ကိုကို့လက်တွေက လှိုင်းထနေတဲ့ ညိုမီ့ရင်သားတွေအပေါ်ကို ဝဲလာတယ်။ ကိုကို ညိုမီ့ရင်သားတွေကို အုပ်ကိုင်လိုက်တယ်။ ကိုကိုရယ်။ အရည်တွေ ပျော်ကျသွားမတတ် ရင်တွေခုန်လိုက်တာ။
“ညိုမီ ချွတ်ပေးပါလား ကိုကိုကြည့်ချင်တယ်”
ငြင်းဆန်တဲ့စကားတွေ မဆိုချင်ပါဘူး။ ပြုစားခံထားရတဲ့သူတွေလို ညိုမီ ကြယ်သီးတွေကို ချွတ်ပေးလိုက်တယ်။ တပိုင်းတစ ပေါ်လာတဲ့ ဘော်လီအောက်မှာ ညိုမီ့ရင်သားတွေ တပိုင်းတစ ပေါ်နေမှာပဲ။
“လှလိုက်တာ ညိုမီရယ်”
ကိုကို ညိုမီ့ကို နမ်းတယ်။ ရင်သားနှစ်ခုကြားကို ဖွဖွလေး နမ်းတယ်။ အဟင့်။ ကြက်သီးတွေ ဖြန်းဖြန်းထပြီး ရုန်းကန်အော်ဟစ် ပစ်လိုက်ချင်တာပဲ။ မနေတတ်ဘူး။ ယားတယ်။ ညိုမီ ကိုကို့ကို တွန်းဖယ်လိုက်ရမှာလား။ ဒါမှမဟုတ် ဖက်ထားရမှာလား။ ညိုမီ မသိတော့ဘူး။ ခေါင်းအုံးလေးကို ဆုပ်ထားရင်း မျက်စိမှိတ်ထားပစ်လိုက်တယ်။ ရှက်လို့။ နူးညံ့တဲ့ ရင်သားတွေပေါ်မှာ ကိုကို အနမ်းတွေ ချွေချလိုက်တယ်။ ဖွဖွလေး နမ်းတယ်။ ညိုမီ့တကိုယ်လုံး ရွရွလေး အကြောတွေ တင်းလာတယ်။
“အကုန်ချွတ်လိုက်ကွာ”
ညိုမီ ဘယ်လိုလုပ် ငြင်းရက်မှာလဲ။ ရှက်တာတော့ ရှက်တာပေါ့။ ဒါပေမယ့် သိပ်ချစ်ရတဲ့ ကိုကို ဖြစ်နေတယ်လေ။ ချစ်တတ်စိတ်နဲ့ ချောက်ကမ်းပါးကို ခုန်ချပစ်လိုက်တော့မယ်။ ဘာတွေဆက်ဖြစ်မယ်ဆိုတာ ညိုမီ သိတာပေါ့။ ကိုကို ပန်းခူးတော့မယ်။ ညိုမီ့ပန်းလေး နွမ်းတော့မယ်။ ဒါပေမယ့် ချစ်တယ်ကိုကိုရယ်။ ကိုကို လိုချင်ရင် အကုန်ယူသွားနိုင်ပါတယ်။ မိန်းကလေး တယောက်ရဲ့ ချစ်တဲ့စိတ်ကြောင့် စွန့်လွှတ်နိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ညိုမီ ရှက်တယ် ကိုကိုရယ်။
“ကိုကို ချွတ်ပေးနော်”
ညိုမီ ရှက်ရှက်နဲ့ပဲ နောက်လှည့်ပေးလိုက်တယ်။ ဘော်လီက ဂျိတ်တွေ တခုပြီး တခု ပြုတ်သွားပြီး ညိုမီ့ကိုယ်ပေါ်က ဘော်လီကို ကိုကို ချွတ်လိုက်တယ်။ ညိုမီ ရှက်လိုက်တာ။ ဒီဘက်ကို ပြန်မလှည့်ရဲဘူး။ ရင်သားတွေက ဟာလာဟင်းလင်းနဲ့ တခါမှ ညိုမီ ဒီလိုမနေဖူးပါဘူး။

“ဒီဘကျလှညျ့ပါအုံး ညိုမီ”
“ဟငျ့အငျး ရှကျတယျဆို”
နုနုဖှေးဖှေး ရငျသားဆိုငျတှကေို ညိုမီ လကျကလေးနဲ့ ကာထားမိတယျ။ ရှကျစိတျက မှှနျထူနတောပဲ။ ကိုကို ညိုမီ့ ပုခုံးလေးကို ကိုငျပွီး ဆှဲလှညျ့တာပေါ့။ ညိုမီ ကိုကို့ကို မကွညျ့ရဲဘူး။
“လကျတှေ ဖယျပါအုံး ညိုမီရဲ့”
ကိုကို ညိုမီ့လကျတှကေို ဖယျလိုကျတယျ။ ညိုမီ ဖယျရငျကောငျးမလား မဖယျရငျကောငျးမလား စဉျးစားပါသေးတယျ။ ကိုကို စိတျဆိုးမှာလဲ ကွောကျတယျ။ လကျတှကေို တှနျ့ဆုပျ တှနျ့ဆုပျနဲ့ ဖယျလိုကျတော့ ညိုမီ့ရငျသားဆိုငျတှေ ကိုကို မွငျသှားတယျ။
“သိပျလှတာပဲကှာ”
ကိုကို ကွညျ့တယျ။ တယုတယနဲ့ ကွညျ့တယျ။ ညိုမီ့ရငျသားတှကေ လှပါတယျ။ အရမျးကွီးမထှားသေးပမေယျ့ ရှယျတူမိနျးကလေးတှထေကျတော့ ပိုကွီးတာ အမှနျပဲ။ နို့သီးခေါငျးလေးက သခြောမထောငျသေးဘူး။ နို့အုံထဲမှာ မွုပျနတေယျ။ မမေပွေောတာတော့ အပြိုနို့ဆို အဲဒီလိုပဲတဲ့။ ကိုကို့အကွညျ့တှကေ တပျမကျမှုတှေ ပါလာတယျ။ ညိုမီ ကွကျသီးထမိပါတယျ။
“သိပျလှတယျကှာ”
ကိုကို ညိုမီ့ရငျသားတှကေို နမျးတယျ။ ညိုမီ ဘယျလိုနရေမှာလဲ ကိုကိုရယျ။ တခါမှ အနမျးမခံဖူးတဲ့ ရငျသားတှကေို ကိုကို နမျးတယျ။ ညိုမီ့တကိုယျလုံး ထိနျးခြုပျလို့မရအောငျ တှနျ့လိမျကောကျကှေးတကျသှားတယျ။
“ဟငျ့အငျး ဟငျ့အငျး”
ညိုမီ ငွငျးမိသလား။ မ သံပေးမိတာလား။ ညိုမီ မသိတော့ဘူး။ တကယျကို မနတေတျဘူး ကိုကိုရယျ။ ညိုမီ အရမျးယားတယျ။ ကိုကိုကတော့ ဆကျနမျးတော့တာပဲ။ အသဲယားဆုံးက ကိုကို ညိုမီ့နို့သီးလေးကို စို့လိုကျတဲ့အခြိနျပဲ။
“အီ”
ညိုမီ့စိတျတှေ ဂယောကျဂယကျ ဖွဈကုနျတယျ။ ကိုကို ညိုမီ့နို့လေးကို စို့တယျ။ နှုတျခမျးတှကေို အတငျးကိုကျထားမိတယျ။ ရငျသားတှကေ ကိုကို့ကို ခစြျတယျထငျပါရဲ့။ အစှမျးကုနျ ကော့ကော့ပေးတယျ။ ကိုကို ဖှဖှလေး စို့နရေငျး လြှာလေးနဲ့ တို့တယျ။ ညိုမီ ညိုမီလေ ဘယျလိုမှ ထိနျးလို့မရတော့ဘူး။ သှေးတှေ ပွောငျးပွနျစီးသှားသလိုပဲ။ ညိုမီ့စိတျတှေ ထိနျးမရတော့ဘူး။
“ဟငျ့ ကိုကိုရယျ”
မွုပျဝငျနတေဲ့ နို့သီးခေါငျးလေးကို ကိုကို့လြှာက လိုကျဆှတယျ။ ပွောမပွတတျတဲ့ တုနျရီလှိုကျမောမှုအောကျမှာ ညိုမီ မြောသှားတယျ။ ညိုမီ ကိုကို့အနမျးအောကျမှာ မြောသှားတယျ။ တခါမှ မဖွဈဘူးတဲ့ ခံစားခကြျတှနေဲ့အတူ ညိုမီ့ရငျထဲမှာ ကိုကို့ကို ခစြျတဲ့စိတျတှေ လြှံတကျလာတယျ။ ခစြျတယျ ကိုကိုရယျ။ ညိုမီ့ရငျသားတှကေလဲ ကိုကို့ကိုခစြျတယျထငျပါရဲ့။ ကော့ကော့ပေးတယျ။ ကိုကို့ရဲ့ အနမျးတှကေ ပိုမွနျလာတယျ။ ညိုမီ့ရငျတှလေဲ ပိုတုနျလာတာပေါ့။ ထိနျးမရအောငျ ဖွဈသှားတာက ကိုကို ညိုမီ့နို့သီးခေါငျးလေးကို အားရပါးရ အထကျအောကျ ယကျပဈလိုကျတာပါပဲ။
“အို ကိုကို ဟငျ့ ယားတယျဆို ဟငျ့”
“အာ”
ညိုမီ ငွီးတှားမိတယျ။ ပေါငျကွားထဲက ညိုမီ့ပနျးလေးက ဆဈဆဈ ဆဈဆဈနဲ့ ယားတကျလာတယျ။ မထိနျးထား နိုငျတော့အောငျကို ပှငျ့ထှကျကုနျတယျ။ မွိုသိပျထားလို့ မရတော့ဘူး။ ညိုမီ တအားကော့ပဈလိုကျမိတယျ။ သုံးလေးခါလောကျ တုနျရီလှိုကျမောသှားပွီး ပနျးလေးထဲက အရညျတှေ ထှကျကလြာတယျ။ တခါမှ မခံစားဖူးတဲ့ အရသာမို့ ညိုမီ့ရငျတှေ ခုနျတာ အရမျးပဲ။ ကိုကို သိသှားမှာလဲ ရှကျတယျ။ ကိုကို့လကျတှကေ ညိုမီ့နို့တှကေို ကိုငျနရေငျးကနေ အောကျကိုဆငျးလာတယျ။ ထမီပေါျကနေ ပနျးလေးကို အုပျကိုငျလိုကျတော့ ညိုမီ တုနျတကျသှားတယျ။ မငွငျးရကျပါဘူး။ ငွငျးဆနျဖို့လဲ အားမရှိဘူး။ ကိုကို ပေးတဲ့အထိအတှေ့မှာ ညိုမီ မြောသှားပွီ။ ညိုမီ့ပနျးလေးကို တယုတယ ကိုကို ကိုငျတယျ။ ညိုမီ မနတေတျတော့ဘူး။
“အဟငျ့”
ရုနျးတာမဟုတျပါဘူး ကိုကိုရယျ။ ညိုမီ ယားလှနျးလို့ပါ။ ကိုကို ညိုမီ့ပနျးလေးကို လကျညှိုးလေးနဲ့ ပှတျပေးတယျ။ ထမီလေးက အိပျရငျ ဝတျတဲ့ထမီဆိုတော့ ပါးတာပေါ့။ အတှငျးခံကလဲ ပါးပါးလေး။ ကိုကို့လကျညှိုးရဲ့ အထိအတှေ့ကို ညိုမီ အလူးအလဲ ခံရတော့တာပဲ။ ဆဈဆဈ ဆဈဆဈနဲ့ ယားတကျလာတယျ။ မနတေတျဘူး ကိုကိုရယျ။ ကိုကို့လကျညှိုးလေးက ညိုမီ့ပနျးပှငျ့လေးရဲ့ ထိပျပိုငျးကို ဖိပွီး ပှတျတယျ။ ညိုမီ တကယျကို နလေို့မရတော့ဘူး။ ကိုကို့ကို တအားဖကျထားတာပေါ့။ နှုတျခမျးလေးကို တအားကိုကျထားတဲ့ကွားက ဟငျ့ကနဲ ဟငျ့ကနဲ ငွီးတှားသံလေး ထှကျထှကျလာတယျ။ ညိုမီ့အသှေးအသားတှေ ပှကျပှကျဆူကုနျပါပွီ။
“ညိုမီ ထမီခြှတျလိုကျကှာ”
ညိုမီ ရှကျတယျ။ စိတျတှကေ မှှနျထူနပွေီ။ ထမီလေးကို ခြှတျလိုကျရငျ အရညျတှစေိုနမေယျ့ အတှငျးကို ကိုကို မွငျသှားမှာပေါ့။ ရှကျလိုကျတာ ကိုကိုရယျ။ ထမီလေးကို အသာလေး အောကျကို လြှောပေးလိုကျတယျ။ ကိုကို ဆှဲခြှတျပွီး ခုတငျအောကျကို ပဈခလြိုကျတာပေါ့။ မှှနျထူတကျသှားတာပဲ။ ညိုမီ့တကိုယျလုံးမှာ အတှငျးခံလေး တခုပဲ ကနြျတော့တယျ။
“ခြှတျလေ ညိုမီ”
“ညိုမီ ရှကျတယျ ကိုကိုရယျ”
ညိုမီ ကိုကို့ ရငျခှငျထဲကို ခေါငျးလေး ဝှေ့ပွီး မကြျနှာကို ဖှကျထားလိုကျတယျ။ ရှကျတာကိုး။ ကိုကို ပွုံးနတေယျ။ သဘောကမြှာပေါ့။ ညိုမီ့တကိုယျလုံး သူ ထငျသလို နမျးရှုံ့ဆော့ကစားနတောကိုး။
“ခြှတျလိုကျပါကှာ”
“ရှကျတယျ ကိုကိုရာ ခြှတျပေး”
ကိုကို ရီတယျ။ ညိုမီ့အတှငျးခံလေးကို ကိုကိုခြှတျလိုကျတယျ။ ညိုမီ နှုတျခမျးလေး ကိုကျပွီး တငျပါးလေးကို ကွှပေးလိုကျရတာပေါ့။ အတှငျးခံလေးက မကြှတျခငြျဘူး။ ပနျးလေးရဲ့ အရညျတှေ စိုနတေော့ ကပျနတေယျ။ ကိုကု ညိုမီ့ပနျးလေးကို စိုကျကွညျ့တယျ။ ရှကျလိုကျတာ။ ညိုမီ ပေါငျတှကေို လိမျလိုကျပွီး
“အဲဒီလို မကွညျ့နဲ့ ကိုကိုရာ ညိုမီ ရှကျတယျဆို”
“ပေါငျလေးကားလိုကျ ကိုကို ကွညျ့ခငြျတယျ”
ညိုမီ မကြျစိမှိတျပွီး ပေါငျလေးကို ကားလိုကျတယျ။ ရှကျလိုကျတာ။ အရညျတှေ စိုနမှောပဲ။ ပနျးလေးကို ကိုကို စိုကျကွညျ့တယျ။ ကိုငျကွညျ့တယျ။ ညိုမီ အသဲတှေ ယားလိုကျတာ။ ကိုကို့လကျညှိုးလေးက ခုနကအတိုငျးပဲ အသာလေးပှတျတယျ။ ကိုကို ပိုဆိုးလာတယျ။ ညိုမီ့နို့သီးခေါငျးလေးကိုလဲ စို့တယျ။ ညိုမီ မနတေတျဘူး။ ယားလှနျးလို့ ထှနျ့ထှနျ့လူးနတောပဲ။ ကိုကို့လကျညှိုးလေးက ညိုမီ့ပနျးလေးရဲ့ အကှဲကွောငျးကို ပှတျတယျ။ အရညျတှေ စိုနတေော့ ကိုကို ပှတျလို့ ပိုကောငျးတယျထငျတာပဲ။ လကျညှိုးလေးက ပနျးပှငျ့လေးရဲ့ အသားနုနုလေးကို ပှတျပှတျသှားတာ ညိုမီ သိပျရငျခုနျတာပဲ။ ကိုကို့ကို တအားဖကျထားပွီး တအားကော့ထားပေးမိတယျ။ အရညျတှကေလဲ ဝေါကနဲ ဝေါကနဲ ထှကျပါ့။ တခါမှ အဲဒီလောကျ မထှကျဘူးဖူး။ အရညျတှေ တခါတခါ ထှကျသှားရငျ ညိုမီ့ရငျတှေ သိမျ့သိမျ့တုနျသှားတာပဲ။ ညိုမီ့ပနျးလေးကိုလဲ ညိုမီ တအား တအား ညှဈပဈလိုကျမိတယျ။ ညိုမီ နှမျးသှားတယျ။ မောတယျ။ ခဏခဏ အရညျတှေ ထှကျနရေငျ ညိုမီ သမှောပဲ။
“ညိုမီ ကောငျးလား”
“ဟငျ့ ရှကျတယျဆို မေးနဲ့”
ကိုကို အငျ်ကြီတှေ ခြှတျပွီး ညိုမီ့ပေါျမှာ လာအိပျတယျ။ ညိုမီ ပေါငျလေးကားပေးလိုကျရတာပေါ့။ ကိုကိုက ညိုမီ့ပေါငျကွားထဲမှာ အတငျးနရောယူလိုကျတယျ။ ကိုကို့ပေါငျကွားထဲကို ညိုမီ မကွညျ့ရဲဘူး။ ခပျရှညျရှညျဟာကွီးက တောျတောျကွီးတာတော့ ညိုမီ သတိထားလိုကျမယျ။ အဲဒါကွီးနဲ့ ညိုမီ့ပနျးလေးထဲ ထညျ့လိုကျရငျ။ ညိုမီ အတှေးတှနေဲ့ တုနျလှုပျသှားတာ တကယျပါ။ ကွောကျလှနျးလို့ ဖငျကွောလေးပါ ရှုံ့သှားမိတယျ။ ကိုကို တကယျထညျ့တော့မှာပါလား။ ကိုကို့ဟာနဲ့ ညိုမီ့ပနျးလေးကို ပှတျတယျ။ ညိုမီ ယားတယျ။ တအားယားတယျ။ ကိုကို နို့ကိုလဲ စို့တယျ။ တဖကျကလဲ နယျတယျ။ ညိုမီ ဘယျလိုနရေမှာလဲ ကိုကိုရယျ။ တှနျ့လိမျကောကျကှေးပွီး တအားယားတာပဲ။ တကိုယျလုံး ပေါကျကှဲမတတျ အကွောတှေ တငျးတကျလာတယျ။ ကိုကို ညိုမီ တှနျ့လိမျနတေဲ့ကွားက ညိုမီ့ပနျးလေးကို တေ့လိုကျပွီး ဖိခပြဈလိုကျတယျ။
“အား”
“နာတယျ မရဘူး ကိုကို”
“အား နာတယျ နာတယျ”
ညိုမီ့ပနျးလေးထဲကို ကိုကို အတငျးထိုးထညျ့တယျ။ ညိုမီ အောျဟဈငိုပဈလိုကျတာပေါ့။ ကိုကို့ကိုလဲ တှနျးတယျ။ မရဘူး။ ကိုကို ဖိထားပွီး ဆောငျ့ခတြယျ။ ညိုမီ့ဘဝမှာ အနာကငြျဆုံးအခြိနျပါပဲ။ တခါမှ အဲဒီလောကျ မနာဖူးဘူး။ အသကျရှုလို့ မရဖွဈသှားအောငျကို ကိုကို အဆုံးထိ သှငျးပဈလိုကျတယျ။ ညိုမီ့ပနျးလေး ကှဲမတတျပါပဲ။ ညိုမီ ရုနျးကနျမရတဲ့အဆုံး ခေါငျးအုံးလေးကို ကစြျကစြျပါအောငျ ဆုပျထားမိတယျ။
“ဟငျ့ ဟငျ့ ဟငျ့ အားး နာတယျ မလုပျပါနဲ့တော့ နာတယျ အားးး”
ညိုမီ ငိုတာပေါ့။ ပနျးလေးအထဲမှာ တခုခု စုတျပွတျသတျသှားသလိုပဲ နာလိုကျတာ တဆဈဆဈနဲ့။ ကိုကို ညိုမီ့ကို နမျးတယျ။ လညျတိုငျတှကေို နမျးတယျ။ နားရှကျကို နမျးတယျ။ ကိုကို ဖွေးဖွေးလေး ပွနျထုတျတယျ။ ညိုမီ နာလှနျးလို့ ညှဈထားတာပေါ့။ ကိုကို ထုတျမရတော့ ပွနျထညျ့တယျ။ တအားနာတယျ။
“အား ကိုကို နာတယျ နာတယျ အားးး”
တားနတေဲ့ကွားက ကိုကို ဆောငျ့တာတှေ ကွမျးလာတယျ။ အံကွီးကွိတျပွီး ဆောငျ့ဆောငျ့ခတြာ။ ညိုမီ သတောပေါ့။
“သပွေီ အားးး သပွေီ သပွေီ ဟငျ့ ဟငျ့ အားးး”
လူတကိုယျလုံး ထူပူရှိနျးပိနျးသှးတာပဲ။ သှေးတှေ အရမျးတိုးလာတယျ။ မောတယျ။ ညိုမီ အရမျးမောတယျ။ ကိုကိုကလဲ အံကွီးကွိတျပွီး တအားဆောငျ့တယျ။ ညိုမီ တအားဖကျပွီး ကိုကိုဆောငျ့သမြှ ခံရတော့တာပေ့ါ။ အသကျအောငျ့ပွီး ခံကွညျ့တယျ မရဘူး။ မရဘူး။ ကိုကို ပိုကွမျးလာတယျ။ ညိုမီ့နို့တှကေိုလဲ ခပျတငျးတငျး စှဲဆုပျပွီး ဆကျတိုကျကွီး ဆောငျ့ပဈလိုကျတာ။ အဆကျမပွတျပါပဲ။ နောကျဆုံးတခကြျ အပွငျးဆုံး ဆောငျ့ခလြိုကျပွီး အဆုံးထိ ထိုးနှဈပဈလိုကျတာ။ ညိုမီ ငိုလိုကျတာ ပွောမနနေဲ့။
“အား အား အား သပွေီ ညိုမီ သပွေီ အားးး”
အသညျးခိုကျအောငျ နာကငြျပမေယျ့ ညိုမီ ရငျတလှပျလှပျနဲ့ ခံစားရတယျ။ နာကငြျတဲ့ ခံစားမှုနောကျမှာ လှိုငျးလုံးလေးတှလေို ကြနေပျနှဈသိမျ့မှုက ညိုမီ့ရငျကို လာလာရိုကျခတျတယျ။ ညိုမီ့ပနျးလေးကို ကိုကို ခူးသှားပွီ။ ညိုမီ ပေးနိုငျပါတယျ။ လိုလိုခငြျခငြျ ပေးလိုကျတာပါ။ ခစြျတယျ ကိုကိုရယျ။ အရမျးပဲ။
ကိုကို တအားမောသှားတယျ ထငျတယျ။ ညိုမီ့ကိုယျပေါျမှာ လှဲခပြွီး အမောဖွတေယျ။ နဖူးမှာ ခြှေးတှလေဲ စို့လို့။ ခဏလောကျ အနားဖွပွေီးတဲ့အခြိနျမှာ ကိုကို ညိုမီ့ကို နမျးတယျ။
“ညိုမီ ကောငျးလားဟငျ”
“သှား အရမျးနာတယျ မကောငျးဘူး”
ကိုကို့ဟာက ညိုမီ့ပနျးလေးထဲမှာပါ။ မာတောငျနတောပဲ။ တဒိတျဒိတျတိုးနတေဲ့ သှေးခုနျသံကိုတောငျ ညိုမီ ခံစားနရေတယျ။ ကိုကို လုပျပေးတဲ့ ကြနေပျနှဈသိမျ့မှုက တောငျကရြလေိုပဲ မရပျနိုငျတော့ဘူး။ ဟုတျတယျ။ ညိုမီ့စိတျထဲမှာ လှိုငျးလုံးလေးတှေ တလုံးပွီး တလုံး ကွီးထှားလာတယျ။ ကိုကို့ဟာကို ညိုမီ ညှဈတယျ။ မသိမသာလေးပဲ။ ခံစားခကြျက မပွောတတျဘူး။ တခါမှ အဲဒီလို မထညျ့ဖူးတာ။ ညိုမီ အဲဒီလို ညှဈပေးရတာကို ကွိုကျတယျ။ ကိုကိုလဲ ကွိုကျမှာပဲ။ ညိုမီ့နှုတျခမျးတှကေို လာနမျးတယျ။ တခကြျ နှဈခကြျ ဆကျတိုကျ ညှဈလိုကျမိတော့ ကိုကို သတိထားမိသှားတယျ။ တခကြျ ပွနျဆောငျ့တယျ။ ညိုမီ့စိတျတှေ တဖှားဖှား ထလာရော။ ညိုမီက ညှဈလိုကျ။ ကိုကိုက အသာလေးဆောငျ့လိုကျနဲ့။ ကိုကို အမောပွသှေားတဲ့အခြိနျမှာ ခုနကလိုပဲ ပွနျဆောငျ့တော့တာပဲ။ ညိုမီ နာတယျ။ ကြိနျးနအေောငျ နာတယျ။ ဒါပမေယျ့ ခှာလို့မရဘူး။ ရပျလို့မရဘူး။ ရငျထဲမှာ တဖှားဖှားပေါျလာတဲ့ လိုခငြျတပျမကျမှုကို ကိုကိုကသာ အဆုံးသတျပေးနိုငျမှာပါ။
“အာ ဟငျ့”
“ညိုမီ ညှဈတယျကှာ”
“ညှဈတယျ ညှဈတယျ ကိုကိုဆိုးလို့”
“ဆောငျ့တယျ ဆောငျ့တယျ သိပျညှဈလို့”
“အားးး ဖွေးဖွေး ကိုကိုရယျ နာတယျ အား”
“ကောငျးလား”
“အားး အား ဟငျ့အငျး ဟငျ့အငျး”
ညိုမီ စလိုကျမိတဲ့ ဇာတျလမျး ကိုကို မရပျတော့ဘူး။ ပှဲကွမျးပွီ။ ခုနကလို မဟုတျဘူး။ ပေါငျတှကေို ဆှဲထောငျပွီး ရငျဝမှာ ကပျလိုကျတယျ။ ညိုမီ့ပနျးကလေးက ကိုကို့ကို ကော့ပေးလိုကျသလိုပါပဲ။ ကိုကို ဖွေးဖွေးလေး ထညျ့တယျ။
“အား နာတယျ ကိုကို အား အား”
တကယျလဲ နာတယျ။ ကိုကို့ဟာက ညိုမီ့ပနျးလေး အတှငျးနကျနကျထဲထိကို ဝငျလာသလိုပဲ။ နာတယျ။ ညိုမီ့ပနျးလေးထဲက အတှငျးသားလေးတှကေို ခပျပွငျးပွငျး ပှတျဆှဲတာ ညိုမီ မခံနိုငျဘူး။ တဇတျဇတျတုနျအောငျ ရငျတှေ တုနျတကျလာတယျ။ ဒီတခါ ပိုထိတယျ။ ညိုမီ မခံနိုငျဘူး။ ကိုကို ဘယျလိုထညျ့နလေဲ မသိဘူး။ ဖွေးဖွေးခငြျးထညျ့နတော။ ပိုဆိုးတယျ။ အသားနုလေးတှကေို ကိုကို့ဟာနဲ့ ဖွေးဖွေးပှတျသှားတာ ပိုခံရခကျတယျ။ ဟိုးအတှငျးနကျနကျထိ ကို့ကို့ဟာကွီးက ထိုးခှဲသှားတယျ။ ညိုမီ့ရငျဝမှာတောငျ လာစို့နသေလိုပဲ။ ညိုမီ ခံရခကျလိုကျတာ။ အဟငျ့။
အဆုံးထိ ဝငျသှားပွနျတော့လဲ ပွနျထုတျစခေငြျတယျ။ အထဲမှာ ကွပျတပျတပျကွီး။ ညိုမီ မနတေတျဘူး။ ပွညျ့ကွပျညကျပွီး ကှဲထှကျမတတျ ညိုမီ ခံစားရတယျ။ ကိုကို ပွနျထုတျဖို့ ကွိုးစားတယျ။ ဟငျ့အငျး မထုတျနဲ့ ကိုကိုရယျ။ ညိုမီ ကွောကျတယျ။ တအားပဲ ညှဈထားပဈလိုကျတယျ။ တအားကွီး ကော့တကျလာတဲ့ ညိုမီ့နို့တှကေို ကိုကို အသာလေး ကိုငျပွီး နယျတယျ။ လကျညှိုးနဲ့ လကျမက ညိုမီ့နို့သီးခေါငျးလေးကို ခြတေော့။ အမေ့။ ဟငျ့အငျး ဟငျ့အငျး။ ညိုမီ မနတေတျဘူး။ မနတေတျဘူး။ အရမျးယားတယျ။ သပျလြှိုထားသလို ဝငျနတေဲ့ ကိုကို့ဟာကွီးက ပိုကွီးလာသလိုပဲ။ ညိုမီ အောျဟဈပဈလိုကျခငြျတယျ။ ကိုကို ကပျတိုးလေး ညှောငျ့တယျ။ ညိုမီ့ကို သတျနတောလား ကိုကိုရယျ။ ဟငျ့။
ကပျတိုးလေး ညှောငျ့နတေဲ့ ကိုကို့ဆောငျ့ခကြျတှကေို ညိုမီ ဘယျလိုရငျဆိုငျရမှာလဲ။ အထဲမှာ အသားနုနုလေးတှကေို ဖိပွီး ခြနေသေလိုပဲ။ ညိုမီ ပိုပိုပွီး ယားတကျလာတယျ။ ခံရခကျလှနျးတော့ ညိုမီ့တငျပါးတှပေါ ကော့ကော့ပဈလိုကျတယျ။ ကိုကို အဆောငျ့ ညိုမီ အကော့ ထိတယျ။ ထိတယျ။ အဟငျ့။ ကိုကို့ကို တအားဖကျပွီး ညိုမီ ကော့ကော့ပေးတယျ။ ကိုကိုလဲ ကွိုကျလို့လား မသိဘူး။ တဖွေးဖွေး ဆောငျ့တာတှေ မွနျလာတယျ။ အရညျတှလေဲ တအားစိုနတေော့ ပိုသှကျတာပေါ့။ ညိုမီ မသိတော့ဘူး။ ဘာမှ မသိတော့ဘူး။ ကိုကို့ရဲ့ ဆောငျ့ခကြျတှအေောကျမှာ ညိုမီ မေ့မြောမတတျပဲ။ တခကြျခွငျး ဆောငျ့ခကြျတှေ အောကျမှာ ခံရခကျတဲ့ ဝဒေနာကို ညိုမီ ကွိုကျလာတယျ။ ကောငျးလိုကျတာ ကိုကိုရယျ။ နာကငြျမှုနဲ့အတူတူ တသိမျ့သိမျ့တုနျအောငျ ဆောငျ့ဆောငျ့ဝငျလာတဲ့ ကိုကို့အခစြျတှကေို ညိုမီ ရူးသှပျစှာ လကျခံမိတယျ။
“အားး ဟာ”
“ဟငျ့အငျး ဟငျ့အငျး”
ပါးစပျက ဘာတှမှေနျးမသိအောငျ ငွီးတှားပဈလိုကျတယျ။ ကိုကိုဆောငျ့တာ ပိုကွမျးလာတယျ။ အနားကပျပွီး ဆောငျ့နတောကနေ ကိုကို့ဟာကွီးကို အဆုံးထိ ထုတျပွီး ခဏရပျသှားတယျ။ ကောငျးလိုကျတာ ကိုကိုရယျ။ ဟငျ့။ ကိုကို ခဏလေးရပျပွီး အသကျကို ဝအောငျရှူတယျ။ ညိုမီ့ကို တအားဖကျတယျ။ ပွီးလဲပွီးရော တရှိနျထိုး ထိုးထညျ့ပဈလိုကျတယျ။
“အမလေး ကိုကိုရဲ့ အမလေး အမလေး နာတယျ နာတယျ နာတယျ”
“အား အား အား”
တဆုံးဆှဲထုတျပွီး တဆုံးဆောငျ့ထညျ့ပဈလိုကျတဲ့ ကိုကို့ဆောငျ့ခကြျတှကေို ညိုမီ ဘယျလိုခံစားရမှာလဲ။ ဓါးနဲ့ မှှနျးနသေလိုပဲ။ လူတကိုယျလုံး ထူပူရှိနျးပိနျးပွီး အသကျတောငျ မရှူနိုငျတော့ဘူး။ နာတယျ နာတယျ။ ကိုကို။ ညိုမီ ကိုကို့ ရငျဘတျကို ထုတယျ။ ရိုကျတယျ။ မရတော့ဘူး။ အရှိနျနဲ့ မောငျးနတေဲ့ ရထားကွီးလိုပဲ။ ကိုကို အဆကျမပွတျ လုပျလိုကျတာ ညိုမီ ဖတျဖတျကို မောသှားတာပဲ။ ဟငျ့။ အရညျတှေ ဗွနျးကနဲ ထှကျထှကျသှားတာလဲ အကွိမျကွိမျပဲ။ မလှုပျနိုငျတော့ဘူး။ တကယျကို ညိုမီ့တကိုယျလုံးမှာ အားမရှိတော့တာ။ ကိုကိုနောကျဆုံးတခကြျ အပွငျးဆုံးဆောငျ့ထညျ့ပွီး အရညျတှေ ပနျးထုတျပဈလိုကျတယျ။
“အားးး နာတယျ သပွေီ သပွေီ ရှီးးး”
သားအိမျဝနားကို ကိုကို့ဟာကွီး တေ့ပွီး အရညျပူတှေ ပနျးထုတျလိုကျတာ ဘယျလိုမှနျးကို မသိတော့ဘူး။ ညိုမီ မေ့မြောမတတျပဲ။ ပူကနဲ ဖွဈဖွဈသှားတဲ့အရသာကို ညိုမီ မနတေတျတာ။ ကိုကို့ကိုသာ သိမျးကွုံးဖကျထားပဈလိုကျတယျ။ ကိုကိုက အားမရှိတော့တဲ့အတိုငျးပဲ ညိုမီ့ကိုယျပေါျမှာ ထပျရပျကွီး။
“ကိုကို အရမျးဆိုးတယျကှာ”
“ကောငျးလား ညိုမီ”
“ဘယျလိုကွီးမှနျး မသိဘူး ကိုကိုရယျ”
ကိုကိုနဲ့ ညိုမီ အဲဒီညက အိပျလို့ မပြောျပါဘူး။ ကိုကိုနဲ့ ခှဲရတော့မယျဆိုတာ သိနတေော့ ညိုမီ သိပျဝမျးနညျးတာပဲ။ ကိုကို ခစြျသမြှကို အလိုလိုကျမိတယျ။ မငွငျးဆနျခငြျဘူး။ ကိုကို့ကို အကောငျးဆုံး ပေးဆပျလိုကျခငြျတယျ။ ညိုမီ့ရဲ့ အပြိုပနျးလေးကို ကိုကို ခူးသှားတယျ။ အားရပါးရ မှှေးကွူသှားတာ တညလုံးပါပဲ။တကိုယျလုံး နာကငြျကိုကျခဲနပေမေယျ့ ညိုမီ ကြနေပျပါတယျ။ ခစြျတယျ ကိုကိုရယျ။
အဲဒီလိုညမြိုးကို ဘယျတော့မှ ပွနျရောကျမှာလဲ။ ညိုမီလေ သငျ်ဘောသံကွားတိုငျး ကိုကို ပွနျလာပွီလားလို့ တှေးမိတယျ။ မြှောျမိတယျ။ ကိုကိုနဲ့ ခစြျခဲ့တဲ့ညလေးကို ပွနျတှေးတိုငျး ညိုမီ ရငျတှခေုနျတယျ။ စိတျထဲမှာလဲ တမြိုးပဲ။ တအားငိုခငြျတယျ။ ကိုကို့ကို လှမျးတယျ ကိုကိုရယျ။ ကိုကို့ကို ခစြျတဲ့ စိတျနဲ့ ညိုမီ ရူးပွီ ထငျပါရဲ့။
.~~~~~*~.
ကိုကို ပွနျလာတော့မယျတဲ့။ ဒီည ကိုကို ပွနျရောကျမယျ။ ဝမျးသာလိုကျတာ။ အရမျးဝမျးသာတာပဲ။ တနှဈလောကျ ခှဲနရေတာ ကိုကို ပွနျလာပွီဆိုတဲ့ သတငျးကွားရတာ ညိုမီ တအားဝမျးသာလိုကျတာ။ ညိုမီ တအားပြောျတာပဲ။ တခကြျတီးလောကျမှာ သငျ်ဘောကပျတယျ။ ညိုမီ သှားကွိုတာပေါ့။ ကိုကို ပိုခြောလာတယျ။ အသားတှလေဲ ပိုဖွူလာတယျ။ ဝမျးသာလှနျးလို့ မကြျရညျတောငျ လညျတယျ။ ဦးဦးတို့ ဒေါျဒေါျတို့ ရှေ့မှာမို့လို့ ကိုယျရှိနျသပျနရေတာ။ ကိုကို့ကို ပွေးဖကျခငြျလိုကျတာ။ တအိမျလုံးကလဲ ဝမျးတှသောနတေယျ။ စကားပွောကွဆိုကွနဲ့ မိုးစငျစငျလငျးရော။ ကိုကိုကတော့ ပငျပနျးလာလို့ ခဏအိပျတယျ။ ညိုမီက ဈေးသှားဝယျတာပေါ့။ ကိုကို ကွိုကျတဲ့ ဒေါျပုမ ကောကျညှငျးပွနျပေါငျးကို သှားဝယျထားတယျ။ ငရုပျကောငျး မုနျ့ဟငျးခါးလဲ ဝယျထားတယျ။ ပဲမှုနျ့နဲနဲ ငါးဖယျကွောျ၊ ဘူးသီးကွောျ၊ နံနံပငျ ထညျ့ပွီး ကိုကို အားရပါးရ စားတာ။ ညိုမီ တအားဝမျးသာတာပဲ။
“မစားရတာကွာလို့လား မသိဘူး အရမျးကောငျးတယျ”
“စား ကိုကို စား မဝသေးရငျ နောကျတထုပျထညျ့စား”
“စားမှာ ညိုမီလဲ စား”
“ဟုတျ ကိုကို”
ကိုကို လောဘကွီးတယျ။ မုနျ့ဟငျးခါး စားနရေငျးနဲ့ ကောကျညှငျးပွနျပေါငျး စားတယျ။
“ကောကျညှငျးပွနျပေါငျးလဲ ကောငျးတယျ”
“စား ကိုကို ကိုကို ကွိုကျတဲ့ ဂြိုးတှေ ဒေါျပုမ အခပြျလိုကျ ထညျ့ပေးလိုကျတယျ”
“ဟား ဟား ဒေါျပုမရော နကေောငျးတယျမှတျလား”
“ကောငျးပါ့ ကိုကို ဒေါငျဒေါငျမွညျပဲ”
“ကောကျညှငျးပွနျပေါငျးက ရနျကုနျမှာ မရှိဘူး ဟိုမှာတုနျးကဆို အရမျးစားခငြျတာပဲ”
“ငရုပျကောငျး မုနျ့ဟငျးခါးရော”
“အဲဒါလဲ မရှိဘူး ရနျကုနျမုနျ့ဟငျးခါးက အဆီတှေ ဝေ့ပွီး စားလို့မကောငျးဘူး”
“ခိ ခိ ဒီမှာက ငါးကလဲ ပေါတယျလေ လတျလတျဆတျဆတျနဲ့ ရခေဲရိုကျ အရသာ ဘယျတူမလဲ”
“ညိုမီလဲ ပိုခြောလာတယျ”
“ဟိဟိ ကိုကို ဟငျးရညျထညျ့”
“အငျး ထညျ့ ထညျ့ ငါးဖတျတှေ မြားမြားထညျ့”
မုနျ့ဟငျးရညျနဲ့ ကောကျညှငျးပွနျပေါငျး တို့တို့စားတာ ကိုကို့အကငြျ့။ ပလုတျပလောငျးနဲ့ စားနတေဲ့ ကိုကိုက အရငျအတိုငျးပဲ။ ညိုမီ တအားပြောျတယျ။ ဦးဦး ဒေါျဒေါျတို့ကတော့ စားပွီး အလုပျသှားလုပျကွတယျ။ လူကွီးတှေ မရှိမှ
“ညိုမီ ကိုကို့ကို သတိမရဘူးလား”
“ရတာပေါ့ ကိုကိုရဲ့ အရမျးလှမျးတယျ ကိုကိုရော”
“လှမျးတာပေါ့ကှာ ရှှတျ”
“အို ကိုကို ဒေါျလေးရှိသေးတယျ မလုပျနဲ့”
“ညလာခဲ့မယျ”
“အငျး ရှှတျ”
“ညိုမီ လာခဲ့”
“လာဘူး ဟိဟိ”
ညိုမီ ကိုကို့ပါးကို ရှှတျကနဲ နမျးပွီး ထှကျပွေးတာ မရဘူး။ ကိုကို အရမျးမွနျတယျ။ ညိုမီ့ကိုယျလုံးလေးကို အနောကျကနေ သိမျးဖကျပွီး တအားခြုပျထားတာ။ ညိုမီ အသကျရှူတောငျ ကွပျတယျ။ ညိုမီ့ကို ဒီဘကျဆှဲလှညျ့ပွီး ကိုကို နမျးတာပေါ့။ ညိုမီ ရငျတှခေုနျလိုကျတာ မပွောနဲ့။ နှုတျခမျးခငြျး တေ့နမျးမလို့ နောကျဖေးက ဒေါျလေးက အသံပွုတော့မှ ကိုယျရှိနျသပျလိုကျတာ။ အိမျပွနျခါနီး တိုးတိုးလေး ပွောတယျ။ ညကရြငျ ကိုကိုလာမယျတဲ့။ ညိုမီ့ရငျတှေ ခုနျလိုကျတာ။
အိမျပွနျရောကျတော့ အိမျအလုပျတှေ လုပျရတာပေါ့။ မမေကေ သိပျမမာခငြျဘူး။ ညိုမီက သမီးမိနျးကလေးဆိုတော့ အိမျမှုကိစ်စ အကုနျလုပျရတယျ။ အိမျအကူ မခေါျပါဘူး။ ညိုမီပဲ ဟငျးခကြျတယျ။ ကိုကို ထမငျးလာစားမလား မသိဘူး။ မစားလဲ ဟငျးတခှကျ ပို့ပေးလိုကျမယျ။ ကိုကို ကွိုကျတဲ့ ငရံ့အူဟငျး ခကြျတာပေါ့။ ဖဖေလေဲ ကွိုကျတယျ။ ငရံ့အူဆီပွနျ ခပျစပျစပျလေး။ ကိုကို သိပျကွိုကျမှာပဲ။
အိမျသနျ့ရှငျးရေးလဲ ညိုမီပဲ လုပျတယျ။ ဟငျးခကြျလို့ ပွီးတော့ အိမျပေါျထပျကို ရှငျးမယျ။ မမေေ သငျပေးတဲ့အတိုငျးပဲ ကွမျးကို အုနျးခှံနဲ့တိုကျတာ။ လြှာထိုးတှေ ခငျးထားတော့ အစပျတှကွေားထဲကို ဖယောငျးတှထေညျ့ အုနျးခှံနဲ့ တိုကျ။ ပွောငျနတောပဲ။ နေ့တိုငျးတိုကျလို့လားမသိဘူး။ ကိုယျ့မကြျနှာကိုယျ ကွမျးပွငျမှာ ခပျရေးရေး ပွနျမွငျရတယျ။ တခွားအိမျတှကေတော့ ဒီအတိုငျးပဲ ရဝေတျနဲ့ ကွမျးတိုကျတာ။ ညိုမီတို့ အိမျကတော့ မရဘူး။ တံမကြျစီးလှညျး။ ရဝေတျနဲ့ တိုကျ။ ပွီးရငျ ဖယောငျးသုတျထားတဲ့ အုနျးခှံနဲ့ ထပျတိုကျ။ ပငျတော့ ပငျပနျးတာပေါ့။ ဒီနေ့တော့ ညိုမီ မပငျပနျးဘူး။ စိတျထဲမှာ တအားပြောျနတေယျ။ ကိုကို ပွနျလာလို့။
ညိုမီ လေးဘကျထောကျပွီး အုနျးခှံနဲ့ ကွမျးပွငျမှာ တိုကျနတေုနျး ညိုမီ့ဖငျကို လကျတဖကျက လာနှိုကျတယျ။ လနျ့လိုကျတာ မပွောနဲ့။ တကိုယျလုံး တုနျတကျသှားတာပဲ။ ညိုမီ လနျ့ပွီး အောျတော့မလို့ ကိုကိုပေါ့။ အတငျး ပါးစပျကို ပိတျထားတယျ။ ကိုကို တအားဆိုးတာပဲ။ ကိုကို အဲဒီလို ညိုမီ့ဖငျကို နှိုကျတာ စိတျထဲမှာ တမြိုးကွီးပဲ။ ကွကျသီးကို ဖွနျးဖွနျးထသှားတာပေါ့။ ကိုကို တအားဆိုးတယျ။ လကျက အငွိမျမနဘေူး။ ညိုမီ့နို့တှကေိုလဲ ကိုငျတယျ။ နယျတယျ။
“ကိုကို ဟငျ့ တအားဆိုးတယျနောျ”
“ထှားလာလိုကျတာ ညိုမီရယျ”
“အဲဒီလို ကိုငျနဲ့ကှာ”
အိမျနရေငျး အငျ်ကြီဆိုတော့ ပါးတာပေါ့။ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ခညြျအငျ်ကြီလေး ဝတျထားတာ။ ကိုကို့အကွိုကျ ဖွဈသှားတယျ။ အတှငျးခံကလဲ ပါးတော့ ကိုကို့လကျနဲ့ အုပျပွီး နယျတာ ညိုမီ့နို့သီးခေါငျးလေးတှတေောငျ ထောငျထလာတယျ။
“ဟငျ့”
ညိုမီ မနတေတျဘူး။ အနောကျက ကိုကို့ လကျညှိုးကွီးက ညိုမီ့ဖငျထဲမှာ လြှောကျနှိုကျနတေယျ။ ဘယျလိုကွီးမှနျး မသိဘူး။ ရငျတှေ ဒိနျးဒိနျးခုနျလာတယျ။ တကိုယျလုံး ထူပူလာတာပေါ့။
“ကိုကို မဆိုးနဲ့ကှာ”
“ခစြျခငြျတယျ ညိုမီရယျ”
“တကိုယျလုံး ညဈပတျနတေယျ ကိုကိုရဲ့ ရမေခြိုးရသေးဘူး”
“ဒါဆို ကိုကို ခြိုးပေးမယျ”
“လုပျနဲ့ မမေေ တကျလာအုံးမယျ”
“ခဏလေးပါ ညိုမီရယျ နောျ နောျ”
“အတငျးပါလားနောျ”
“လာပါ ညိုမီရဲ့”
ကိုကိုလေ ညိုမီ့အခနျးထဲ အတငျးခေါျသှားတယျ။ ခုတငျနားတောငျ မရောကျဘူး။ အတငျးတှနျးတယျ။ ညိုမီ မှောကျရပျကလေး ဖွဈနတေုနျး။ ထမီကို ခြှတျခပြဈလိုကျတယျ။
“ကိုကို”
ညိုမီ့အတှငျးခံလေးပါ ခြှတျခပြဈလိုကျတယျ။ ညိုမီ ရှကျလိုကျတာ။ တခါမှ အဲဒီလို မနဖေူးဘူး။ ကုတငျနားမှာ ဖငျကွီးကုနျးပွီး ကိုကိုက အနောကျက နှိုကျတယျ။
“ဟာ ဟငျ့”
ကိုကို့လကျကွီးက ညိုမီ့ပနျးလေးကို ပှတျတယျ။ ညိုမီ မနတေတျဘူး။ တကိုယျလုံး တုနျတုနျတကျလာတာ အရညျတှဆေို စိုတကျလာတယျ။
“တအားလှတယျကှာ”
“ဟငျ့ အထဲကို မနှိုကျနဲ့နောျ”
“ွပွတျ”
ကိုကိုပေါ့။ မနှိုကျနဲ့ဆို နှိုကျတယျ။ ညိုမီ့ပနျးလေးထဲကို လကျညှိုး ထိုးထညျ့လိုကျတယျ။ ညိုမီ နာတာပေါ့။ ရုနျးထမလို့ပါပဲ။ မရဘူး။ ကိုကို ညိုမီ့ ကြောကုနျးကို ဖိထားတယျ။
“ဖွေးဖွေး ဟငျ့ နာတယျ ကိုကိုရဲ့”
“စီးနတောပဲကှာ”
“အာ ဟငျ့”
“ညိုမီ ကိုကိုမရှိတုနျး မယားဘူးလား”
“မသိဘူး မသိဘူး ဘာတှမေေးနတောလဲ ဟငျ့ ဟငျ့”
ကိုကို့လကျညှိုးက တအားဆိုးတယျ။ ညိုမီ့ပနျးလေးထဲမှာ ဝငျလိုကျထှကျလိုကျနဲ့။ ညိုမီ့ ဒူးခေါငျးတှတေောငျ ညှတျကသြှားခငြျတယျ။ အဝငျအထှကျ မွနျလာလေ ညိုမီ ပိုမနတေတျလပေဲ။ ဆဈဆဈ ဆဈဆဈနဲ့ ယားတကျလာတယျ။
“ဟငျ့ တောျတော့နောျ ကိုကို ညိုမီ မနတေတျဘူး”
“ကောငျးလားဟငျ”
“ဟငျ့ ကောငျးတယျ တမြိုးကွီးပဲ”
“ဒါဆို ပိုကောငျးအောငျ လုပျပေးမယျ”
ညိုမီ့ရငျတှေ ထိတျကနဲ ဖွဈသှားတာပဲ။ ကိုကို ညိုမီ့ ပေါငျတှကေို ကားခိုငျးပွီး သူ့ဟာနဲ့ ညိုမီ့ပနျးလေးကို လာထောကျတယျ။ တမြိုးမှ တမြိုးကွီးပဲ။ ညိုမီ တအားရှကျတယျ။ ဖငျကွီးကုနျးပွီး ကိုကိုက နောကျကနေ လုပျတော့မှာပေါ့။
“လှလိုကျတဲ့ စောကျဖုတျကွီးကှာ”
“အာ ရှကျတယျဆို မပွောနဲ့ အဲဒီလို ဟငျ့”
“ဖငျလဲ လှတယျ ညိုမီရယျ ဟငျး ဟငျး”
ကိုကို့ရဲ့ သဘောကတြဲ့အသံက မာနျပါနတေယျ။ ညိုမီ လှတာ သခြောပါတယျ။ အိမျအလုပျတှလေုပျတော့ ခန်ဓာကိုယျက ပိုပွီးဖှံ့ဖွိုးလာတာပေါ့။ တငျတှဆေို ကားတကျလာတာ အရမျးပဲ။ ကိုကို့အခစြျခံပွီးကတညျးက ညိုမီ့နို့တှလေဲ ထှားလာတတယျ။ ကိုကို့ဟာကွီးက ပိုကွီးလာသလိုပဲ။ ညိုမီ့အပေါကျဝမှာ တေ့ထားတာ ညိုမီ လှညျ့မကွညျ့ရဲဘူး။ ရှကျလို့။
“အာ နာတယျ နာတယျ”
ကိုကို့ဟာက တအားကွီးလာတာပဲ။ မဆနျ့ဘူး။ မဆနျ့ဘူး။ ညိုမီ ရုနျးလိုကျရတယျ။ မခံနိုငျဘူး။ အပေါကျဝကို တေ့ပွီး ထိုးထညျ့တာတောငျ မဝငျဘူး။ ဟငျး။ ညိုမီ့စိတျတှေ ကတုနျကယငျ ဖွဈသှားတယျ။ ကွောကျတယျ ကိုကိုရယျ။
“ဟငျ့အငျး ဟငျ့အငျး မရဘူးနောျ ကိုကို”
“ညိုမိ့ဟာက တအားကဉြျးတာပဲ”
ဟငျ့။ ညိုမီ့ဟာ ကဉြျးတာ မဟုတျဘူး။ ကိုကို့ဟာ တအားကွီးနတော။ မဝငျဘူး။ ကိုကို ပွနျတေ့တယျ။ ညိုမီ့အပေါကျဝလေးကို တေ့ပွီး ပှတျတယျ။ ဟငျ့။ ဘယျလိုကွီး လုပျနတောလဲ ကိုကိုရယျ။ ကိုကို ညိုမီ့ခါးကို ကိုငျတယျ။ အပေါကျဝကို တေ့ပွီး ဖိခပြဈလိုကျတယျ။
“အားး နာတယျ နာတယျ”
ဒီတခါ ရုနျးလို့လဲ မရဘူး။ တအားနာတယျ။ နာလှနျးလို့ ညိုမီ မကြျရညျတောငျ ဝဲတယျ။ ခေါငျးတရမျးရမျးနဲ့ ရုနျးတာ မရဘူး။ ကိုကို ညိုမီ့ခါးကို ကိုငျပွီး ဖိခတြယျ။ ညိုမီ လကျက လြှောကျစမျးတာပေါ့။ ခုတငျတိုငျကို တှေ့တော့ ကစြျကစြျပါအောငျ ကိုငျထားရတယျ။ တအားနာတယျ။ တအားနာတယျ။ ကိုကို့ဟာက တအားကို ကွီးနတော။ ညိုမီ့အထဲမှာ ပွညျ့ကွပျနတောပဲ။ ညိုမီ ကိုကို့ကို လှညျ့ကွညျ့တယျ။ ကိုကို တောျတောျ စိတျထနတောလား မသိဘူး။ အံကွီးကွိတျပွီး အားနဲ့အငျနဲ့ ဖိထညျ့နတော။ ကွောကျစရာကွီး။
“ဟငျ့ ကိုကို တောျပါတော့ နာတယျ နာတယျ အားး”
“ပွီးပွီ ပွီးပွီ ခဏလေး ခဏလေး”
ကိုကို့ဆီးခုံ ညိုမီ့ဖငျလေးနဲ့ ထိသှားတဲ့အခြိနျမှာ ညိုမီ အနာကငြျဆုံးပဲ။ ဘယျလိုမှကို မနနေိုငျတာ။ ကိုကို့ဟာက အရငျကထကျ ပိုရှညျလာတယျ။ ညိုမီ့သားအိမျကို လာထောကျနတော နာတာ တအားပဲ။
“ပွနျထုတျလိုကျပါ ကိုကိုရယျ နောျ”
တောငျးပနျလဲ မရပါဘူး။ ပွနျထုတျပွီး ပွနျထညျ့တာပဲ။ ညိုမိ အရမျးကွောကျတယျ။ ပွနျဝငျလာရငျ ခံရမယျ့ ဝဒေနာကို ညိုမီ မခံစားနိုငျဘူး။ ကိုကိုကတော့ မရဘူး။ ပွနျထုတျပွီး ပွနျထညျ့တာပဲ။ ဖွေးဖွေးခငြျး ဝငျလာတဲ့ ကိုကို့ဟာက ညိုမီ့ရငျဝထိအောငျ ရောကျလာသလိုပဲ။ ညိုမီ အသကျတောငျ မရှူနိုငျဘူး။ သုံးလေးငါးခါ အလူးအလဲ ခံလိုကျပွီးမှ နဲနဲသကျသှားတယျ။ ညိုမီ ယားနတောတှေ နဲနဲလြော့သှားတယျ။ ဟုတျတယျ။ ညိုမီ သိပျမနာတော့ဘူး။ တမြိုးကွီးပဲ။ ဟငျ့။
နာတာလြော့သှားပမေယျ့ ခံစားခကြျက ပိုဆိုးလာတယျ။ တခကြျပွီး တခကြျ ပိုမွနျလာလေ ညိုမီ့ရငျတှေ တအားခုနျလပေဲ။ ကိုကို သှငျးတာ ထုတျတာ ပိုမွနျလာတယျ။ အရညျတှလေဲ အရမျးထှကျတာပဲ။
“ဟငျ့ ကိုကို ဖွေးဖွေးဆို”
“အာ အာ နာတယျ ဟငျ့”
ကိုကို ခပျသှကျသှကျထညျ့ပွီး အဆုံးနားရောကျမှ ဆောငျ့ထညျ့လိုကျတာ ပိုထိတယျ။ ညိုမီ့ရငျကို ဒိနျးကနဲ ဒိနျးကနဲပဲ။ တကိုယျလုံး တုနျတုနျတကျသှားတာ။ သိပျဆိုးတဲ့ ကိုကို့ဟာကွီးကို ညိုမီ တအားညှဈထားတယျ။ မရဘူး။ မရတော့ဘူး။ အရညျတှေ တအားစိုနတေော့ ဖမျးလို့မမိတော့ဘူး။ ဝငျခငြျတိုငျး ဝငျ၊ ထှကျခငြျတိုငျး ထှကျနတေော့တာပဲ။
“အမလေး သပေါပွီ ကိုကိုရယျ ဟငျ့
အနားကပျပွီး ဆကျတိုကျဆောငျ့တာ ညိုမီ မနနေိုငျဘူး။ အောျခငြျတာပေါ့။ အောကျက မမေတေို့ ကွားသှားမှာလဲ ကွောကျတယျ။ မှေ့ယာကို မကြျနှာအပျပွီး ကိုကို ဆောငျ့သမြှ ညိုမီ ခံရတော့တာပေါ့။ ကိုကို မညှာဘူး။ တအားဆောငျ့တာ။ မွနျလဲ မွနျလာတယျ။ တအားလဲ ကော့ပွီး မှှေ့တယျ။ ခံစားခကြျတှကေ ဘယျလိုမှနျးကို မသိတာ။ ညိုမီ့အသကျပါထှကျလောကျတယျ။ ကိုကို မှှေ့တာ တအားဆိုးတယျ။ သူ့ဟာနဲ့ ညိုမီ့အတှငျးသားတှကေို ကလောျထုတျနသေလိုပဲ။
“အဟငျ့ အဲဒီလိုကွီး အဲဒီလိုကွီးတော့”
“အမလေး အမလေး”
တကိုယျလုံး ပူထူတကျသှားအောငျ ဆကျတိုကျဆောငျ့တာ။ ကိုကို ညိုမီ့တငျပါးတှကေို ညှဈပွီး အငျနဲ့ အားနဲ့ ဆောငျ့တာ ခုတငျတိုငျဆို လှုပျရမျးနတောပဲ။ ညိုမီ သပွေီ။ ညိုမီ သပွေီ။ ဗွနျးကနဲ ဗွနျးကနဲ အရညျတှေ ထှကျကတြာလဲ ခဏခဏ။ ညိုမီ ကုနျးတောငျ မကုနျးနိုငျတော့ဘူး။ ဒူးတှေ ယိုငျနဲ့ပွီး ညှှတျကသြှားတယျ။ အဟငျ့။ တောျပါတော့ ကိုကိုရယျ။
ကိုကို ညိုမီ့ခါးကို ဖကျပွီး ခုတငျပေါျကို တငျပေးတယျ။ ညိုမီ တကယျလဲ မထောကျနိုငျတော့ဘူး။ ဒူးတှကေ အားမှမရှိတော့တာ။ ခုတငျပေါျတငျပွီး ဆကျကုနျးခိုငျးတာပေါ့လေ။ ဒူးထောကျပွီး အနောကျဖကျကို ဖငျကွီး
ကုနျးပေးရတာပေါ့။ အရညျတှေ စိုရှှဲနတေဲ့ ညိုမီ့အဖုတျထဲကို ကိုကို တေ့ပွီး ဖွေးဖွေးလေး ထညျ့ပဈလိုကျတယျ။
“အား နာတယျ ကိုကို နာတယျဆို ဟငျ့”
“စီးနတောပဲကှာ ကောငျးလိုကျတာကှာ”
“ဟငျ့ သပေါပွီ ကိုကိုရယျ”
ကိုကို့ဆီးခုံက ညိုမီ့အဖုတျကို လာကပျသှားတဲ့အခြိနျ ကိုကို ညိုမီ့တငျပါးတှကေို တအားညှဈတယျ။ ဖိပွီး နယျတယျ။ အားရပါးရ ဆုပျကိုငျပွီး ကိုကို့ စိတျကွိုကျ ဆောငျ့တော့တာပဲ။
“အား နာတယျ ကိုကို နာတယျ နာတယျ အားး”
“ဟငျ့ နာတယျ နာတယျ အားး”
မခံနိုငျဘူး။ ညိုမီ့ လကျတှေ ခွထေောကျတှေ ကုတျကှေးသှားအောငျ ခံစားရတယျ။ အဝငျအထှကျ မွနျလာလေ ညိုမီ ခံရခကျလပေဲ။ ဖငျကို တအားဆုပျပွီး ဆောငျ့တာ ကိုကို့ဟာကွီးက တဆုံးဝငျ တဆုံးထှကျ ညိုမီ ငိုပဈလိုကျခငြျတယျ။ ဟငျ့။ ရုနျးလို့လဲ မရဘူး။ တဇတျဇတျ နာကငြျနတောတောငျ ရုနျးမထှကျနိုငျတာ ကိုကို့ဟာကွီးကွောငျ့ပဲ ဖွဈရမယျ။ ဝငျခငြျတိုငျးဝငျ ထှကျခငြျတိုငျးထှကျနတေဲ့ ကိုကို့ဟာကွီးက ညိုမီ့အဖုတျထဲက အရညျတှကေို ကလောျထုတျနသေလိုပဲ။ အရညျတှေ အံအံကတြာလဲ ခဏခဏ။ ညိုမီလေ မေ့မွောမတတျ ခံစားရတယျ။ တခကြျတခကြျဆို ညိုမီ မကြျဖွူတောငျ လနျမတတျပဲ။ စိတျတှကေ လှငျ့ကနဲ လှငျ့ကနဲ ဖွဈဖွဈသှားတယျ။ ကိုကို လုပျပေးတဲ့အရသာကို နာကငြျနတေဲ့ ကွားက ညိုမီ စိတျထဲမှာ ကွိုကျလာတယျ။ ဟငျ့။ ဖွဈခငြျတာဖွဈတော့ ကိုကိုရယျ။ ညိုမီ ခေါငျးမထောငျတော့ဘူး။ ဖငျလေးကိုပဲ တအားကော့ပေးပဈလိုကျတယျ။ နာကငြျမှုက စက်ကနျ့မလပျ ဝငျလာတယျ။ ဟငျးကနဲ ဟားကနဲ ကဉြျကဉြျတကျသှားတဲ့ အရသာကလဲ ဆှမြေိုးမေ့မတတျပဲ။ အံလေးကွိတျပွီး ဖငျလေးကို ပဈပဈဆောငျ့ပေးလိုကျတယျ။ အဲဒီလိုလုပျတော့ ကိုကို ပိုကွမျးလာတယျ။ ခါးကို ကိုငျပွီး ဆောငျ့ဆောငျ့ထညျ့တာ။
“နာတယျ နာတယျ အားးး”
ညိုမီ့အဖုတျထဲ ပူထူထှကျသှားတာပဲ။ မခံနိုငျဘူး။ ဟငျ့အငျး။ ညိုမီ မခံနိုငျဘူး။ တောျပါတော့ဆို။ ညိုမီ ခေါငျးလေး လှညျ့ကွညျ့တယျ။ မကြျရညျတှကွေားထဲက ခိုးကွညျ့တော့ ကိုကိုက အံကွီးကွိတျပွီး အားရပါးရ ဆောငျ့ထညျ့နတော။
“ညိုမီရေ သမီးအောကျဆငျးလာအုံး”
မမေေ့ရဲ့ အောကျထပျက ခေါျသံကွောငျ့ ညိုမီ တအားလနျ့သှားတာပဲ။ နာကငြျတာတှတေောငျ မေ့ပွီး ကုနျးရုနျးထလိုကျမိတယျ။ မရဘူး။ ကိုကို ညိုမီ့ခါးကို တအားဖကျထားပွီး အသှငျးအထုတျ ခဏရပျသှားတယျ။
“လာပါပွီ မမေေ”
မမေေ့ကို အသံလေးပေးပွီး လှညျ့ကွညျ့လိုကျတော့ ကိုကို့မကြျနှာကွီးက ညိုနပွေီ။ စိတျအလိုမကတြဲ့ ပုံစံနဲ့။
“ကိုကို ညိုမီ သှားရတော့မယျ ဖယျအုံးလေ”
“ဖယျနဲ့ကှာ ခစြျလို့ မဝသေးဘူး”
“ဟာ ဟငျ့”
အနားကပျပွီး ဆကျတိုကျဆောငျ့တာ ညိုမီ့ရငျတှတေောငျ တုနျတယျ။ နားထငျကွောတှေ ထောငျထလာတယျ။ အသကျမရှူရဲဘူး။ ဆကျတိုကျကွီး ဆောငျ့တာ။ နောကျဆုံးတခကြျ မိမိရရ အပွငျးဆုံးဆောငျ့ပွီး ကိုကို့အရညျတှေ ပနျးထုတျပဈလိုကျတယျ။
“အား ကောငျးလိုကျတာ ညိုမီရယျ”
“ဟငျ့”
ညိုမီ ဘာမှ မပွောခငြျတော့ဘူး။ တကယျပဲ နုနျးခြိခှယေိုငျသှားတာပဲ။ တအိမျလုံး သနျ့ရှငျးရေးလုပျတာတောငျ အဲဒီလောကျ မမောဘူး။ ကိုကို အသနျးအသနျလုပျတာ ညိုမီ တအားမောတယျ။ ကိုကို့ဟာကွီးကို ဆှဲထုတျလိုကျတော့ ညိုမီ ခုတငျပေါျမှာ ခှခှေလေေး ပဈလဲကသြှားတာပေါ့။ အသကျကို မနညျးရှူရတယျ။ မောလိုကျတာ။
“ညိုမီ”
“လာပါပွီရှငျ့”
မမေေ့အောျသံက တောျတောျကယြျလာတယျ။ ညိုမီ ကိုကို့ကိုတောငျ လှညျ့မကွညျ့နိုငျဘူး။ ထမီလေးကို အမွနျပွငျဝတျပွီး အောကျထပျကို ပွေးရတာပေါ့။
“ညညျး ငါခေါျတာ မကွားဘူးလား”
“ကွားပါတယျ မမေရေဲ့”
“ကွားရငျ မွနျမွနျဆငျးလာခဲ့ပေါ့ မကြျနှာကလဲ နီရဲတှတျနတောပဲ ခြှေးတှလေဲ ထှကျလို့”
“ကွမျးတိုကျနလေို့ပါ မမေရေဲ့”
“အမလေးနောျ ကွမျးတိုကျတာ အဲဒီလောကျ ပငျပနျးရလား”
ဒိနျးကနဲ ညိုမီ့ရငျတှေ တုနျသှားတာပဲ။ မမေပေဲ ရိပျမိသှားသလား။
“မွနျမွနျလုပျနလေို့ပါ မမေရေဲ့”
“ထမီကလဲ ဘိုသီဘတျသီနဲ့ သှား အသဈတထညျသှားလဲခြေ ပွီးရငျ ငါ့သားစားဖို့ ငါးရံ့အူဟငျး သှားပို့”
“ဟုတျကဲ့ မမေေ”
မမေေ မသငျ်ကာဘူး။ မကြျလုံးတှကေ ညိုမီ့တကိုယျလုံးကို လြှောကျကွညျ့နတော။ ညိုမီလဲ ကွာကွာမနရေဲဘူး။ တောျကွာ ဟိုမေးဒီမေးနဲ့ ပေါျကုနျရငျ ဒုက်ခ။ မမေကေ နသေိပျမကောငျးတော့ စိတျက တိုနတေယျ။ တခုခုဆို ခကြျခွငျးရမှ။ ခေါျရငျ ခကြျခွငျးလာမှ။ နမေကောငျးတဲ့ကွားက သူ့သားစားဖို့တဲ့ ဟငျးသှားပို့ခညြျတဲ့။ ဟငျး။ မမေေ မသိဘူးနောျ။ ကိုကို ဘာလာလုပျသှားလဲဆိုတာ။ ညိုမီဆို ဒူးတှတေောငျ ခှခေငြျတယျ။ ကိုကို မကောငျးဘူး။
ထမီလဲတော့ ပေါငျကွားမှာ အရညျတှေ ပပှေနတောပဲ။ မွနျမွနျသုတျပွီး ထမီအသဈလဲလိုကျတယျ။ နာလိုကျတာ။ စပျတယျ။ စပျတယျ။ တအားစပျတာပဲ။ အားလားလား။ ထိလို့တောငျ မရဘူး။ ညိုမီ ထမီမွနျမွနျလဲပွီး ငါးရံ့အူဟငျးကို ပနျးကနျတခုထဲ ထညျ့ပွီး ဟိုဘကျအိမျသှားပို့တယျ။ လမျးလြှောကျတာ ကှတကှတ ဖွဈခငြျနတေယျ။ စပျတာ တအားပဲ။
“ဒေါျဒေါျ ကိုကိုစားဖို့ ငါးရံ့အူဆီပွနျ လာပို့တာ”
“အောျ အေး အေး ငါ့သမီးက တအားလိမ်မာတာပဲ နငျ့ကိုကိုကတော့ အိပျတုနျး”
“အဟီး ဟုတျ ထမငျးစားခုံမှာပဲ တငျခဲ့မယျနောျ”
“အေး အေး သမီး အုပျဆောငျးထဲ ထညျ့ထားခဲ့”
“ဟုတျကဲ့ ဒေါျဒေါျ”
ဟှနျး။ ကိုကိုလား အိပျမှာ။ ညိုမီ့အခနျးထဲမှာ လာသောငျးကနြျးသှားတာ သိရဲ့လား ဒေါျဒေါျရဲ့။ ညိုမီ့ဒူးတှဆေို ခြိနဲ့သှားတာပဲ။ ဟိုဟာလဲ တအားစပျတယျ။ ဟှနျ့။ ကိုကို လူဆိုး။ စိတျထဲမှာ ပှစိပှစိနဲ့ ကိုကို့ကို အပွဈတငျမိတယျ။ ကိုကိုရော။ ညိုမီ့အခနျးထဲမှာပဲလား။ ညိုမီ ကိုကို့ကို ကွောကျတယျ။ ခုနကလို တအားခစြျရငျ ညိုမီ သမှောပဲ။ ညိုမီ အပေါျထပျကို ပွနျမတကျဘူး။ ဟိုလိုလို ဒီလိုလိုနဲ့ နောကျဖေးခြောငျမှာ အခြိနျဆှဲနတေယျ။ ဖဖေေ ထမငျးလာစားမယျဆိုတော့ ပိုကောငျးသှားတာပေါ့။ ဟငျးပှဲတှေ ပွငျပွီး ခူးခပျပေးလိုကျတယျ။
“ဟောတော့”
ညိုမီ့အခနျးထဲမှာ ကိုကို မရှိတော့ဘူး။ ခုတငျပေါျမှာ အငျ်ကြီတထညျရယျ၊ ပိတျစတထညျရယျ။ အပေါျမှာ နားကပျလှလှလေး တရံရယျ။ ညိုမီ အငျ်ကြီအပုံကို မကြျစောငျးလေး ထိုးပဈလိုကျတယျ။ ဟှနျး။ လူခငြျးတှေ့တုနျးက ပေးရငျ ဘာဖွဈမှာလဲလို့။
“ကိုကို လူဆိုး”
ပိတျစလေးက အစိမျးရောငျလေး။ လှတယျ။ အပေါျအောကျ ဝမျးဆကျခြုပျရမယျ။ အငျ်ကြီက ဘယျလိုကွီးလဲ။ ကွိုးတခြောငျးထဲရယျ။ ဘောျလီလဲမဟုတျ။ ရှငျမီးလဲမဟုတျ။ တိုတိုလေး။ ညိုမီ့ရငျမှာ ကပျကွညျ့တော့ တငျပါးဖုံးရုံလောကျပဲ။ မဝတျရဲပါဘူး။ ဘယျလိုကွီးလဲ။
နားကပျလေးတော့ ကွိုကျတယျ။ ပစ်စညျးတှေ ဘီဒိုထဲ သိမျးပွီး ခုတငျပေါျခဏလှဲလိုကျတယျ။ ညောငျးတယျ။ ညိုမီ့ရငျတှေ တအားခုနျတာပဲ။ ကိုကို တအားခစြျသှားတာ ညိုမီ့စိတျတှေ အခုထိ လှုပျရှားနတေုနျးပဲ။ တောျတောျဆိုးတဲ့ ကိုကို။ မကြျစိလေး ခဏမှိတျလိုကျတာ တုနျးကနဲ အိပျပြောျသှားတယျ။ တအားပငျပနျးသှားတာပဲ။ အိမျမကျထဲမှာ ကိုကို ထပျလာခစြျသေးတယျ။ ညိုမီ တအားဖကျထားပဈလိုကျတာပေါ့။ ဟှနျ့။
တရေးနိုးလာတော့ အားနဲနဲရှိသှားတယျ။ လနျးလနျးဆနျးဆနျး ဖွဈသှားတော့မှ ကွမျးဆကျတိုကျလိုကျတယျ။ မလှယျဘူး။ ညောငျးတယျ။ ကိုကို တအားဆိုးတာပဲ။ ပေါငျကွားမှာ စပျဖငြျးဖငြျးနဲ့။ ညနဖေကျ ထမငျးစားသောကျပွီးတဲ့အခြိနျထိ စပျတာက မပြောကျဘူး။ ဟနျမပကြျ လုပျနပေမေယျ့ လမျးလြှောကျရငျ စပျတယျ။ ဆဈဆဈ ဆဈဆဈနဲ့ စပျလေ ကိုကို့ကို သတိရလပေဲ။ ကိုကိုကတော့ ဘယျသှားနလေဲ မသိဘူး။ ပေါျကို မလာဘူး။ မမေေ့ကို ဆေးတှေ ဘာတှေ လိမျးပေးပွီး အိမျနောကျဖေးတံခါးတှေ သခြောပိတျ၊ ငွီးစီစီရှိတာနဲ့ ရထေပျခြိုးလိုကျတယျ။ ရခြေိုးပွီးတော့ တကိုယျလုံး နံ့သားဖွူသနပျခါး သှေးပွီး လိမျးတာပေါ့။ အတှငျးခံတော့ မဝတျတော့ဘူး။ စပျလို့။ ဟာလာဟငျးလငျးနဲ့ နရေတာ တမြိုးပဲ။ မတတျနိုငျဘူးလေ။ ညိုမီ့အဖုတျလေးက အထိမှ မခံနိုငျတော့တာ။ တကိုယျလုံး မှှေးမှှေးကွိုငျကွိုငျလေး ဖွဈသှားမှ ကိုကို မနကျက ပေးတဲ့ နားကပျလေးကို ထုတျကွညျ့တယျ။ လှသားပဲ။
“ဟိတျ”
“ဟငျ ကိုကို”
ဟိုဘကျခနျးက ကိုကို ဒီဘကျကို ကြောျတကျဖို့ ဟနျပွငျတယျ။ ညိုမီ ဒိတျကနဲ ဖွဈသှားတာပဲ။ ကိုကို လာပွနျပွီ။ အခနျးထဲကို ခပျတညျတညျနဲ့ ဝငျလာတယျ။ လူကိုတှေ့တာနဲ့ သိမျးကွုံးဖကျပဈလိုကျတော့တာပဲ။ ဟှနျ့။ လူဆိုး။
“ကိုကိုနောျ ဟှနျ့”
“မှှေးနတောပဲကှာ”
“မှှေးမှာပေါ့ တကိုယျလုံး နံ့သားဖွူသနပျခါး လိမျးထားတာ”
“ဒါဆို တကိုယျလုံးနမျးမယျကှာ”
“ဟာ ကိုကိုနောျ တအားကဲတယျ”
“ညိုမီက သိပျလှတာပဲကှာ နို့လေးတှဆေို တငျးနတောပဲ”
“အ နာတယျ ကိုကိုရဲ့ ကြိနျးနပွေီ”
“နေ့လညျက ကိုကို လာတော့ ညိုမီ ကွမျးတိုကျနတောလား”
“ဟငျ့ ဟုတျတယျလေ”
“ဖငျကွီးက အယျနတောပဲကှာ”
“အာ ကိုကိုနောျ”
ကိုကို ညိုမီ့တငျပါးတှကေို နယျတယျ။ ညိုမီ့တငျပါးတှကေ စပျဖငြျးဖငြျးဖွဈနတော။ နေ့လညျက ကိုကို တအားညှဈထားတာလေ။ ကိုငျမိတာနဲ့ ကိုကို မလှှတျတော့ဘူး။ ညိုမီ့တငျပါးတှကေို နယျတယျ။ စပျဖငြျးဖငြျးနဲ့ ညိုမီ့စိတျထဲ ဟငျးဟငျး ဟငျးဟငျး ဖွဈလာတာပေါ့။
“ညိုမီ ကိုကို ဝယျပေးတဲ့ ဂါဝနျ ဝတျကွညျ့ကှာ”
“ဘာဂါဝနျလဲ ဟိုရှငျမီးလား”
“ရှငျမီးမဟုတျပါဘူး ညဝတျဂါဝနျ”
“တိုတိုလေး ကိုကိုကလဲ”
“ဝတျကွညျ့ပါဆို ခြှတျ”
“ရတယျ ရတယျ ညိုမီ့ဘာသာ လဲမယျ”
“မရဘူး ကိုကို ခြှတျပေးမယျကှာ”
ညိုမီ ကိုကို့ ရငျခှငျထဲက ခှာပွီး အဝတျတှကေို လဲမလို့ ကိုကို ပေးမလဲဘူး။ ကိုကို ကိုယျတိုငျ ညိုမီ့အငျ်ကြီတှကေို ခြှတျတယျ။ ညိုမီ ရှကျတာပေါ့။ ဟိုကာ ဒီဆှဲနဲ့ နောကျဆုံးတော့လဲ ညိုမီ့တကိုယျလုံး ဘာအဝတျမှ မရှိတော့ဘူး။
“လာ ဒါလေး ဝတျကွညျ့”
ညိုမီ့ခေါငျးမှာ ဂါဝနျကို အတငျးစှပျပေးတယျ။ ညိုမီ ဝတျရတော့တာပေါ့။ ဘယျလိုမှနျးလဲ မသိဘူး။ ဂါဝနျက ခပျပါးပါး၊ တိုကလဲတို။ ဟိုမလုံ ဒီမလုံနဲ့။
“မိုကျတယျကှာ သိပျလှတာပဲ”
လှမှာပေါ့။ ညိုမီ့နို့တှဆေိုလဲ မပေါျ့တပေါျ။ တငျပါးကလဲ မလုံ့တလုံ။ ထိုငျရမလို ထရမလို။ ညိုမီ မနတေတျဘူး တကယျပါပဲ။ ကိုကိုကတော့ ကွိုကျမှာပေါ့။ မကြျလုံးတှေ အရောငျတှေ လကျလို့။ ညိုမီ ကွကျသီးတောငျ ထလာတယျ။
“ညိုမီ”
“ရှငျ”
“သိပျလှတယျကှာ”
“အို”
ကိုကို့လကျတှကေ ညိုမီ့ခါးကို ဖကျပွီး လကျတှကေ လိုကျစမျးတယျ။ ဟိုပှတျဒီပှတျနဲ့။ ညိုမီ ယားတာပေါ့။ တငျပါးတှကေိုလဲ ဖှဖှလေး နယျပွီး
“ညိုမီ သိပျလှတာပဲကှာ”
“အားလုံး ကိုကို့အတှကျပါပဲရှငျ”
“အဟားး”
ကိုကို ပြောျသှားတဲ့ပုံပဲ။ အဲဒီလို ပွောသာပွောရတယျ။ ညိုမီ ရှကျတယျ။ ရှကျပမေယျ့ ဘာလို့မှနျးကို မသိပါဘူး။ ပါးစပျက လှှတျကနဲ ထှကျသှားတယျ။
“ညိုမီ ကိုကို့ကို ခစြျလားဟငျ”
“ခစြျတာပေါ့ ကိုကိုရဲ့ မသိသေးဘူးလား”
“ကွားခငြျလို့ပါကှာ”
“အရမျးခစြျတယျ ကိုကို”
“အဟားး အဲဒါတှကွေောငျ့ သိပျခစြျတာ”
“အပိုတှပေါနောျ ဒီမှာတော့ ကြိနျးနပွေီ သိရဲ့လား ကိုကိုရဲ့”
“ကြိနျးနတေယျ”
“ဟိုဟာတှေ နာနပွေီ ကိုကိုရဲ့”
ညိုမီ ကိုကို့ရငျခှငျထဲ ခေါငျးလေး တိုးပွီး ခပျတိုးတိုးလေး ခြှဲပဈလိုကျတယျ။ တကယျလဲ ညိုမီ နာနတောပါ။ အပွဈဆိုခငြျတာ မဟုတျပမေယျ့ တကယျခစြျတယျဆိုတာတော့ ကိုကို့ကို သိစခေငြျတယျ။ ကိုကို ညိုမီ့ကို ဖကျထားတယျ။ အဲဒီလိုဆို ညိုမီ ကွားရတာပေါ့။ ကိုကို့ရငျခုနျသံတှေ။
“ပွပါအုံး ကိုကို ကွညျ့မလို့”
“အာ ကိုကိုကလဲ”
“ဟိုနရော နာနတော မှတျလား”
“အငျး”
“ဒါလေးရော ကြိနျးနသေေးလား”
“အို ကိုကိုနောျ”
အဝတျပါးပါးလေး အောကျမှာ စူထှကျနတေဲ့ ညိုမီ့နို့သီးခေါငျးလေးကို လကျညှိုးလေးနဲ့ တို့တယျ။ ဖိပွီး ပှတျတယျ။ ညိုမီ ဘယျလိုနရေမှာလဲ။ ညိုမီ့ တကိုယျလုံး တုနျတကျသှားတာပေါ့။
“ဒါလေး ကြိနျးနသေေးလား”
“ကြိနျးနတောပေါ့ ကိုကိုရဲ့ ဟငျ့”
“ဒါဆို မရတော့ဘူး လာ လာ”
ညိုမီ့ကို ကုတငျပေါျမှာ အိပျခိုငျးတယျ။ ညိုမီ လှဲခလြိုကျတော့ ကိုကို့အနမျးတှကေ ညိုမီ့ပါးပွငျပေါျကို ဝဲကလြာတယျ။ ခစြျတယျ ကိုကိုရယျ။
“ကိုကို ညိုမီ့ကို ခစြျလားဟငျ”
“ခစြျတာပေါ့ကှာ”
“ဘယျနရောကို အခစြျဆုံးလဲ”
“ဟောဒီနရော”
“အှနျ”
ကိုကို ညိုမီ့နှုတျခမျးတှကေို ဖိနမျးပဈလိုကျတော့ ညိုမီ ဘာဆကျပွောလို့ရတော့မှာလဲ။ မှတျသိပျတဲ့ ကိုကို့အနမျးတှကေို ညိုမီ တုံ့ပွနျရတော့တာပေါ့။ ကိုကို့လညျတိုငျကို တအားဖကျထားပွီး ကိုကို့ကို အတငျးပွနျနမျးပဈလိုကျတယျ။ ခစြျတယျ ကိုကိုရယျ။ ကိုကို အဲဒီလိုနမျးရငျ အသှေးအသားတှကေ ကွှလာတာ သိပျဆိုးတာပဲ။ ဘာမှ မသိတော့ဘူး။ ကိုကို့အခစြျကို ခံခငြျတဲ့စိတျကွောငျ့ ညိုမီ့တကိုယျလုံး ထိနျးမရတော့ဘူး။ ကိုကိုလဲ ညိုမီ့ကို တအားနမျးတယျ။ နှုတျခမျးခငြျး စုပျရုံမကဘူး။ လကျတှကေလဲ ညိုမီ့နို့တှကေို နယျတော့တာပဲ။ ညိုမီ မနတေတျဘူး ကိုကိုရဲ့။ ဟငျ့။
ကိုကို သိပျနမျးတတျတာပဲ။ နှုတျခမျးတှကေို နမျးရုံတငျမကဘူး။ လညျတိုငျလေးကိုလဲ နမျးတယျ။ နားရှကျလေးကိုလဲ နမျးတယျ။ သိပျအသဲယားတယျ။ ညိုမီ သိပျယားတာပဲ။ ကိုကို့ကို တအားဖကျထားပဈလိုကျတာပေါ့။ ကိုကို ညိုမီ့ နားရှကျလေးကို လြှာလေးနဲ့ တို့ပွီး ကလောျပဈတယျ။
“အိုး ကိုကို”
“မလုပျနဲ့ ဟငျ့အငျး ဟငျ့အငျး”
ညိုမီ့စိတျတှေ ထိနျးမရအောငျကို ဖွဈသှားတာပဲ။ နို့တှဆေို ကော့တကျလာတယျ။ အကွောတှဆေို တငျးကနဲပဲ။ ကိုကို သိပျဆိုးတယျ။ ညိုမီ့နို့သီးခေါငျးလေးကို ဖိပွီး ခြပေဈတယျ။ ညိုမီ မနတေတျဘူး။ ညိုမီ တကယျမနတေတျဘူးဆို။ တကိုယျလုံးကို တှနျ့လိမျသှားတာပဲ။ ရုနျးလို့လဲမရဘူး။ ကိုကို ဖကျပွီး တအားနမျးတယျ။
“တောျပါတော့နောျ”
“အရမျးယားတယျဆို ဟငျ့”
“ဟငျ့အငျး ဟငျ့အငျး”
“အာ”
ညိုမီ သိတယျ။ အကွောတှေ ဆှဲပွီး တအားကော့ပဈလိုကျတယျ။ ကိုကို့လကျကလဲ မရမက ညိုမီ့အဖုတျလေးကို ပှတျတော့တာပဲ။ နားရှကျကိုလဲ ကလိတာ တအား။ အောကျကလဲ ပှတျတာ အရမျးပဲ။ ထိနျးနတေဲ့ကွားက စိတျက လထေဲ လှငျ့ကနဲ ဖွဈဖွဈသှားရော။ ကိုကို့ကို ကစြျကစြျပါအောငျ ဖကျထားတဲ့ကွားက ဗွနျးကနဲ ဗွနျးကနဲ အရညျတှေ ထှကျကကြုနျတယျ။ ညိုမီ တအားမောတာပဲ။
“ဟငျ့အငျး ဟငျ့အငျး”
“အီ … ထှကျကုနျပွီ ကိုကိုရယျ ဟငျ့”
သုံးလေးငါးခါ တုနျတကျသှားတဲ့အခြိနျမှာ ညိုမီ့အရညျတှေ ထှကျတာ ရပျသှားတယျ။ သိပျမောတာပဲ။ လူတကိုယျလုံး နုံးခြိသှားတယျ။ အသကျကို ဘယျလိုရှူရမလဲ မသိဘူး။ ကိုကို့ကို ဖကျထားရငျး ညိုမီ့မကြျလုံးလေးကို မှိတျပွီး အမောဖွရေတာပေါ့။ မောတယျ ကိုကိုရယျ။
ပွီးပါပွီ။


ဆက်လက်ဖတ်ရှုရန် ကျွန်တော်တို့ဆိုဒ်လေးမှာနေ့စဉ် ဝင်ရောက်ဖတ်ရှုနိုင်ပါသည်။ အားပေးမှုကို ကျေးဇူးတင်ပါသည်။