အပိုင်းရှေးရန် – အပိုင်း (၁) ၊ အပိုင်း (၂) ၊ အပိုင်း (၃) ၊ အပိုင်း (၄) ၊ အပိုင်း (၅) ၊ အပိုင်း (၆) ၊ အပိုင်း (၇) ဇာတသ်ိမ်း
ဧကရီရဲ့ ငရဲခန်း 🏵️အပိုင်း (၂)🏵️
ရေးသားသူ – မောငအြောငမြွိုး
”ကိုရယ် ကိစ်စမရှိပါဘူး။ ကားမရလည်း ဒီမှာပဲ တဈညတည်းကြတာပေါ့”
”ခစွရြယ် ဒီမှာတည်းတာ ကိဈစမရှိဘူး။ ကိုယတ်ို့အလုပတ်ှေ လှှဲထားတာ နှစ်ပတတ်ောငရြှိပြီ။ ရတဲ့ကားနဲ့ပဲ ပြနကြှတာပေါ့။ ညနေ ၅ နာရီမှာ ကားကြုံတွေ ရှိတယလြို့ ပြောကြတာပဲ။ ကိုတို့ မင်ျဂလာဆောငဖြို့လည်း နောကြ ၂ လလောကဆြိုတော့ စစီစဉခြငွပြှီ”
”အင်းပါ ကိုရယ်။ ကားရရငတ်ော့ ပြနကြှတာပေါ့။ ဒါပမယေ့ြ ဒီလိုမှို့လေးမှာ ကားရဖို့ မလှယဘြူးထငတ်ယန်ောြ ကို”
”အင်း ခစွြ ကိုဂိတမြှာ သှားစုံစမ်းကြည့်ြဦးမယ်”
”ခစွြ ကားက တဈစီးပဲ ရှိတော့တယ်။ လောရြီကားပဲ ရတယ်။ သှားမှာလား ခစွြ”
”အင်း ကိုရယ် သှားရတော့မှာပေါ့။ စာခွုပခြွုပတ်ဲ့သူ မအားတော့ရင် ဘယလြိုလုပမြလဲ။ ဒီညပဲ ရတာနဲ့ ပြနရြမှာပေါ့”
”ကနွတ်ဲ့ပစ်စည်းတွတေော့ ကိုငယလြာရင် ထည့ပြေးလိုကမြယတ်ဲ့။ အခုတော့ အဝတန်ည်းနည်းနဲ့ အရေးကြီးတာတွပေဲ ယူခဲ့တယ်”
သို့သောြ ထိုကားပေါတ်ှင် ဧပရယ် သတိမထားမိသော အခကြကြှီးတဈခကြြ ရှိနသညေကြို မသိခဲ့။ ကားပေါရြောကမြှ ပါလာသော ခရီးသည် ၆ ယောကလြုံး ယောကြွားတွခညွြေး ဖြစ်နသဖြေင့ြ ဧပရယ် စိတပြူမိသည်။ ကားက ခပကြွဲကြဲ။ ခေါငမြိုးပေါတ်ှင် ကုနတ်ှေ အပြည့တ်ငထြားသောလြည်း ကားက ကြီးသဖြင့ြ နရောလှတတ်ှေ များနသည်ေ။ ဧပရယ် သူ့ဖကသ်ို့တိုး၍ တိုးတိုးလေး မကြန်ှာငယလြေးဖြင့ြ ပြောမိသည်။
”အဈကို ယောကြွားတွခညွြေးပဲ ဧပရယကြှောကတ်ယ်။ လမ်းမှာ တဈညလုံး နရေဦးမှာ။ မိန်းမဆိုလို့ ဧပရယ် တဈယောကတ်ည်း”
ဧပရယပြှောပုံက တုနတ်ုနရြီရီလေးနှင့ြ အတောလြေး ကြောကန်သညေ့ဟြန်။
”မကြောကပြါနဲ့ ဧပရယရြယ်။ ကိုယတ်ဈယောကလြုံး ရှိပါတယ်”
”အဈကို လူတွကေ ဓားပြတိုကမြယ့ြ လူတွတေော့ မဟုတလြောကပြါဘူးနောြ”
ခရီးသည် ၆ ယောကလြုံးက အသကြ ၃၀ ကြောြ ၄၀ ဝန်းကငွြ လူလတပျိုင်း အလုပကြှမ်းသမားရုပတ်ှေ။
”မဟုတပြါဘူးကြာ ပုံစံကြည့်ရြတာ ရာဘာခွံ အလုပသ်မားတွေ နမှောပါ။ ကြည့်ပြါလား အထုပတ်ှေ အပိုးတွနေဲ့”
”အင်းအင်း။ ဒါပမယေ့ြ သတိနဲ့နနေောြ။ တဈကားလုံး ယောကြွားတွခညွြေးပဲ။ ဧပရယ် ကြောကတ်ယ်”
”အေးပါကြာ အေးပါ ကိုယသ်တိနဲ့ နပေါ့မယ်”
ဧပရယ် ဒီမွှစိုးရိမန်တေော့ ကောင်းကြောြ မကြမြှနန်ကတ်ပပြှီး ငနဲတွကေို အကဲခတကြှည့ရြသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဧပရယကြ ချောချောလှလှလေးမို့ ထိုသူတွေ အသည်းအသန် ခပရြိုင်းရိုင်း ကြည့်န်ကြတောတော့ အမှန်။ မိန်းမ မမှငဖြူးသူတွေ ကြနတောပဲ။ စားမတတ် ဝါးမတတန်ှင့ြ။
ဒီတော့လည်း ကောင်းကြောြ အကြံထုတရြပြနသ်ည်။ ဒီလူတွနှငေ့ြ ညအထိ နလေို့မဖြစ်။ သို့သောြ တခွားကားကလည်း မရှိ။ ဧပရယကြ ကိုယ့ကြို ယုံကြညအြားထားနသညေမြို့ သူကလေး မှည့တ်ဈပေါကြ မစွန်းစဖေို့ ကိုယ့မြှာ တာဝနအြပြည့ရြှိသည်။
သူစိတထြငလြို့လား မသိ။ ဟို ၆ ယောကရြဲ့ ပုံစံကလည်း ဘာတွနှေီးနှော တိုငပြငန်ကြသေည် မသိ။ မကြရြိပမြကြကြဲတွေ ပြနသလေိုလို။ တီးတိုးစကားတွေ ပြောနသလေိုလို။ ကောင်းကြောြ မလိုသေးလိုသေး အကြံထုတရြတော့သည်။ ဒီလူတွနှငေ့ြ မမှောငခြင် ခွဲမှပါပင်။ ဒါပမယေ့ြ ကားက ကုနကြားမို့ တောကလြွှောကြ မောင်းနလေိုကတ်ာ။ အဲ… ဂိတတ်ှမှောတော့ ရပသ်ည်။ ဂိတတ်ဈခုခုမှာတော့ ဆင်းရမည်။
အနည်းငယ် မှောငလြာသညအြထိ အခွင့မြသာသေး။ သတိနှင့ြ အမြဲနနရေသေညမြို့ ကောင်းကြောြ အာရုံထဲမှာ အန်တရာယအြငှေ့အသကတ်ှေ ခံစားနရသေလိုလို။ ကားပေါမြှ လူ ၆ ယောကြ အမူအယာကလည်း တဖြည်းဖြည်း ကြမ်းတမ်းလာလိုကတ်ာ လူစငစြဈမှ ဘီလူးသရဲဖြစ်တော့မိနှယ်။ ကားဒရိုငဘြာနှင့ြ စပါယယ်ာကရော။ သူတို့တွလည်ေး အတူတူပဲလား။
ကောင်းကြောြ လကသ်ီးကို ကစွကြစွပြါအောင် ဆုပထြားပမယေ့ြ ကြောရိုးထဲက စိမ့တ်ကလြာလိုကတ်ာ ငှကဖြွားတကသ်ည့န်ှယ်။ ဧပရယကြတော့ ကောင်းကြောြ လကမြောင်းကို တင်းတင်းဆုပထြားသည်။ ယခုအခွိန် အားကိုးစရာက သူပဲရှိတယလြေ။
ကောင်းကြောြ ကိုယကြို မတမြတပြှငထြိုငလြိုကပြှီး ဧပရယ့ပြုခုံးကို ဖကထြားလိုကသ်ည်။ သူတို့လှုပလြှုပရြှားရှား ဖြစ်သညကြို မှငလြွှင် ကနွလြူများကလည်း မကြခြညွမြပြတ် စောင့ကြှည့န်ကြသေည်။
”ဘာဖြစ်တာလဲဟေ့”
လမ်းတဈလွှောကြ အတောမြှောငလြာသည့အြပြင် လူနအေိမခြှလည်ေး မရှိတာမို့ ထိုသူတို့ အတင့ရြဲလာကြသည်။
”ဟဲဟဲ ဒီကညီလေးတို့က မင်ျဂလာဆောငတ်ာ မကြာသေးဘူးထငတ်ယ်။ ဟဲဟဲ ညီမလေးကလည်း ချောလည်းချော ခန်ဓာကိုယလြည်း လှဆိုတော့ ဟင်းဟင်းဟင်း”
”ကိုကြီးသာဆိုရငတ်ော့ ညီမလေးလို မိန်းမရရင် တဈညတည်းနဲ့ သပြေောပြှီ ဟဲဟဲဟဲ”
ဘာတွပြေောလို့ ပြောနမှန်ေး မသိ။ ဧပရယ် ဂရုမစိုကပြဲ မကြန်ှာကို တဈဖကသ်ို့ လှည့ထြားလိုကသ်ည်။ ကောင်းကြောကြတော့ မကြန်ှာပေါြ ဦးထုပတ်ငကြာ အိပခြငွယ်ောငဆြောငန်ရောမှ ခရီးပန်းထားသဖြင့ြ မှေးကနဲ အိပပြွောသ်ှားသည်။
ကားက ညနေ ၄ နာရီခွဲခန့တ်ှင် စထွကခြဲ့ခွင်း ဖြစ်သည်။ ကိုကလည်း အိပပြွောန်ပြေီထငသ်ည်။ ဤကားပေါတ်ှင် ပါလာသောသူ ၆ ယောကလြုံးမှာ အသကြ ၃၀ ကြောြ ၄၀ ပတဝြန်းကငွရြှိ ယောကြွားကြီးများသာ ဖြစ်ပြီး ကြုံရာကပြန်း လုပကြိုငသ်ူ အလုပကြှမ်းသမားများ ဖြစ်ဟနရြှိသည်။ ထိုသူတို့၏ အသားအရမှော ညိုမည်းချောကသ်ှေ့နပြေီး ပုဆိုးတိုတိုများကိုသာ ဝတထြားကြသဖြင့ြ ကြီးမားသနမြာသော ခန်ဓာကိုယကြှီးများမှာ ကြှကသ်ားမှောင်းများ ပုံမကစွှာ ထွကပြေါန်သည်ေ။ ထို့ပြင် ဒရိုငဘြာနှင့ြ စပါယယ်ာမှာလည်း ကားစထွကခြွိနမြှစ၍ တိုးတိုး တိုးတိုးနှင့ြ ဘာတွပြေောနကြမှေန်း မသိ။ တဈခါတဈရံ တဟီးဟီးနှင့ရြယ်၍ ဧပရယ့ကြို လှမ်းကြည့်သ်ေးသည်။
အခွား ၆ ယောကမြှာလည်း ဧပရယ်၏ လှပဖြူဝင်းသော ကိုယလြုံးကို စားမတတ် ဝါးမတတ် မီးတောကန်သေော မကြလြုံးများနှင့ြ ကြည့်န်ကြသေည့အြပြင် တဈခါတဈရံ ဧပရယန်ှင့ြ မကြလြုံးချင်ြးဆုံမိပါက မကြစြိမှိတပြှခွင်း၊ ရိုင်းရိုင်းပြပြ မကြားတကြား ပြောခွင်းတို့ကို လုပန်ကြသေဖြင့ြ ဧပရယမြှာ ကိုယဟြနကြို တတန်ိုငသ်လောကြ အလှမပေါအြောင် ထိုငရြင်း စိတကြဉွြးကြပန်မေိသည်။ သို့သောြ ဧပရယ် ဘယလြိုနနေေ လှပလှန်းသော ရုပရြညန်ှင့ြ ခန်ဓာကိုယအြလှကို မဖုံးကြယန်ိုင်။
ဧပရယ် ဝတထြားသညကြိုလည်း ကြည့်ပြါဦး။ ကြကသ်ှေးရောင် ရငဖြုံးအင်ျကြီလကပြှတ် ခါးတိုလေးကို တင်းယင်းစွာ ဝတထြားသဖြင့ြ တဈခါတဈခါ ကိုယခြန်ဓာအလှုပတ်ှင် ဖြေးဥ၍ ရှှရေောငဝြင်းနသေော ခါးသားလေးက အင်ျကြီနှင့ြ ထဘီကြားမှ လကန်ှဈဆဈခန့ြ ပေါပြေါသ်ှားတတသ်ည်။ ထို့ပြင် အင်ျကြီသားမှာလည်း ပါးလှှာပြော့ပြောင်းနသဖြေင့ြ သချောကြည့်လြွှင် ရုန်းကြှဖောင်းအိနသေော ရငသ်ားအစုံပေါမြှ ဘောလြီရငပြုံခွကလြေးကို မှငန်ရသေည်။
ဘောလြီပေါမြှ ပန်းကနုတမြွားကိုပါ ဖောကထြှင်း မှငန်ရသေည့အြပြင် ဘောလြီအပြငသ်ို့ လွှံထွကန်သေော တင်းယင်းလုံးဝန်းသည့ြ ရငသ်ားစိုငအြခွို့ကိုပါ အတောထြငရြှားစွာ မှငန်ရသေည်။ ဧပရယ်၏ လညတ်ိုင် ကြော့ကြော့ဝင်းဝင်းလေးမှာလည်း စိနဆြှဲကြိုး အသေးတဈခု ဆငမြှန်းထားရာ ဧပရယ်၏ အလှအပများမှာ အန်တရာယကြို ဖိတခြေါန်သကေဲ့သို့ ရှိသည်။
ကားပေါပြါလာသူများကလည်း ဧပရယ်၏ တင်းယင်းမို့မောကသ်ော ရငသ်ားများ၊ လုံးတင်း၍ လိမျမောရြောင် ထဘီအပြော့လေးထဲမှ တင်းယင်းစွာ ရုန်းကြှနသေော တငသ်ားများ၊ လုံးဝန်းဖြောင့စြင်း၍ ထဘီပြော့အောကမြှ ကောကကြှောင်းအတိုင်း ပေါန်သေော ဧပရယ်၏ ပေါငတ်ံလှလှ နှစ်ချောင်းတို့ကို မကြတ်ောငမြခတ် ဟနမြဆောငပြဲ ကြည့်ရြင်း တဈယောကန်ှင့ြ တဈယောကြ ဘာတွတွတေထြိုးနကြသေည် မသိ။
ဧပရယ် မနတတေတ်ော့။ ကိုကတော့ ဧပရယ့ဘြေးတွင် မကြန်ှာပေါသ်ို့ ဦးထုပတ်ဈလုံးတင်၍ အိပမြောကနွသည်ေ။ ယောကြွားကြီး ၆ ယောကကြ မကြတ်ောငမြခတတ်မ်း ပေါတ်ငကြှီး ကြည့်န်ကြသေဖြင့ြ ဧပရယ် ကိုယလြုံးလေးကို မောင့ဖြကသ်ို့ လှည့ြ၍ ထိုသူများကို တစောင်းကြောပေး ပုံစံမွိုးဖြစ်သှားအောင် လှည့ြ၍ ရငသ်ားအလှကို ကြယလြိုကသ်ည်။
သို့သောြ ထိုသို့လုပလြိုကခြှင်းက ထိုသူများအတွကြ မှငကြှင်း ပိုကောင်းသှားစသည်ေ။ ဧပရယ်၏ တင်းယင်းနသေော ကြောပြငပြေါမြှ ခွိတ် ၇ ခုတပ် အသားရောငဖြွော့ဖြော့ ဇာဘောလြီလေးကို ထိုသူများ မှငအြောင် တမငပြှသကဲ့သို့ ဖြစ်နသည်ေ။ ဧပရယ်၏ အင်ျကြီမှာ ပုံမှနအြတိုင်း ရုတတ်ရကကြှည့လြွှင် မသိသာသောလြည်း သချောကြည့်လြိုကပြါက အတောပြါးသည်။ အထဲမှ အသားရောင် ခွိတ် ၇ ခုတပ် ဇာဘောလြီလေးကို အထင်းသား မှငန်ရသေည့အြပြင် ဘောလြီခွိတမြွားကိုပါ ရမကသ်ှေးကြှဖြယ် မှငန်ရသေည်။ ဧပရယ်၏ ပြည့ဖြှိုးသော ပုခုံးသားလေး နှစ်ဖကပြေါတ်ှင် ဘောလြီကြိုးလေးက အနည်းငယ် နဈဝငန်ရော ထိုယောကြွားများအတွကြ အလှနကြောင်းသော မှငကြှင်းဖြစ်နသည်ေ။
ဘောလြီလေးကလည်း ကြပထြုပန်သည်ေ။ ထို့ပြင် ဧပရယမြှာ ခပစြောင်းစောင်းလေး ဖြစ်နသဖြေင့ြ သေးသှယသ်ော ခါးနှဲ့လေးမှာ လိမကြစွန်ပြေီး ခါးသားဖြူဖြူနုနုလေးမှာ ရမျမကသ်ှေးကြှဖြယ် လကြ ၃ လုံးစာခန့ြ ပေါန်သည်ေ။ ထို့ပြင် ဘေးတိုကြ မှငန်ရသေော တင်းအိနသညေ့ြ ရငသ်ားများမှာလည်း ဘောလြီဝတခြဲ့၍သာ တောတ်ော့သည်။ ဘရာစီယာသာ ဝတခြဲ့ပါက ထိုယောကြွားများ မညသ်ို့ဖြစ်နမည်ေ မသိ။
ဧပရယ် ဝတထြားသော ဘောလြီမှာ ခွိတ် ၇ ခုပါသောလြည်း အခွားအမွိုးသမီးဝတ် ဘောလြီများနှင့ြ ပုံစံဆငတ်ူသည်။ ဘောလြီကြိုးမှာ အနည်းငယသ်ေးပြီး ဘောလြီကို အပါးစား ပိတခြွောစအနုဖြင့ြ ပြုလုပထြားသည်။ ရငပြုံခွကန်ရောသာ အနည်းငယထြူသော ပိတရြှိပြီး ကနွန်ရောများမှာ ခန်ဓာကိုယတ်ှင် တင်းယင်းစွာ ကပန်သည်ေ။ ထို့ပြင် ဧပရယ်၏ လုံးဝန်းဖြံ့ထွားသော တငသ်ားတဈလုံးမှာလည်း ခုံပေါမြှ အနည်းငယ် ကြှနသဖြေင့ြ ပိတပြွော့ထဘီပါးလေးအောကမြှ ပငတ်ီအရာလေးကို ထငရြှားစွာ မှငန်ရသေည်။
တဖြည်းဖြည်းနှင့ြ ကားပေါမြှ ယောကြွားများ၏ အပြုအမူများမှာ ရိုင်းသထကြ ရိုင်းလာသည်။ မှောငလြာသည့အြပြင် လမ်းဘေးတွင် အိမခြှတဈေခုမှ မရှိသဖြင့ြ ထိုသူတို့ အတင့ရြဲလာကြသည်။ ဧပရယ်၏ ဘေးတိုကမြှငရြသော ခန်ဓာကိုယကြောကကြှောင်း မှငကြှင်းကလည်း ကောင်းလှန်းနသည်ေ။ ရငသ်ားအစုံက ရှေ့ကို လုံးဝန်းစွာ ကော့ထွကန်ပြေီး သေးသှယခြပြရြပသ်ော ဝမ်းဗိုကသ်ားနှင့ြ ခါးကဉွကြဉွလြေး။ ထိုအောကမြှ ရဖြညေ့ထြားသည့ြ ပူစီဖောင်းများလို လုံးကော့နသညေ့ြ တငစြိုငတ်င်းတင်းအိအိကြီးများက ထိုသူတို့အား စိတရြိုင်းများ အစွမ်းကုန် ဝငစြသညေမြှာ မဆန်းပါ။
ကူလီတဈဦးက ဧပရယ် ကောင်းစွာကြားနိုငသ်ော အသံဖြင့ြ
”တောကြ အိုးကြီးတွကေ တင်းနတောပဲကြာ။ လိုးလိုကရြရငတ်ော့”
ဟု သူ့ဘေးမှလူကို လှမ်းပြောပြီး ဧပရယကြို ပြီတီတီ လှမ်းကြည့်သ်ည်။ ဧပရယ်၏ ပန်းနုရောင် နှုတခြမ်းလေးနှစ်လှှာမှာ ကြောကရြှံ့မှုနှင့ြ ရှကမြှုကြောင့ြ တဆတဆြတ် တုနန်သည်ေ။ မဖြစ်တော့။ ကို့ကို နိုးရတော့မည်။
”ကို ကိုရေ ထပါဦး”
”အင်း အင်း ခစွဘြာလဲ”
”ဘယန်ရော ရောကန်ပြေီလဲ မသိဘူး။ ကားပေါမြှာလည်း ယောကြွားတွခညွြေးပဲ။ ခစွြ ကြောကလြာပြီ။ ကားပြောင်းလို့ရရင် ပြောင်းစီးရအောငန်ောြ ကို”
”အာာ ခစွကြလည်း ဒီအခွိနကြှီး ဒီနရောမှာ ဘယလြိုကားပြောင်းစီးမှာလဲ”
ထိုစဉတ်ှငပြင် စပါယယ်ာက
”ဟားဟား ငါတို့အခစွလြေး ဘာတွေ တိုးတိုး တိုးတိုး ပြောနတောလဲ မသိဘူး။ ငါတို့ကိုလည်း ပြောမှပေါ့”
ဟု အောပြှောလိုကသ်ည်။ ဧပရယရြော ကောင်းကြောပြါ စပါယယ်ာစကားကို မကြားသလိုနရင်ေး အကြံထုတန်ကြသေည်။ ထိုသူတွေ၏ ရနမြှ လှတအြောင် ဘယလြိုလုပရြမလဲ။ ကောင်းကြောြ အကြံထုတန်သည်ေ။
ဧပရယကြလည်း ချောချောလှလှလေးမို့ ထိုသူတွေ မိန်းမမမှငဖြူးသလို ကြည့်န်ကြသေညကြတော့ အမှနပြင်။ ဒီကားပေါမြှာတော့ ဆကစြီး၍ မဖြစ်တော့။ ကားက အဝေးပြေးလမ်းပေါတ်ှင် မဟုတတ်ော့။ ဘယအြခွိနကြတည်းက လမ်းကြောင်းပြောင်းသှားသည် မသိ။ သဈပငမြွားကြားမှ ဖုနထြူထူ မှလမြေးပေါတ်ှင် မောင်းနသည်ေ။ ဧပရယရြော ကောင်းကြောပြါ ဘယရြောကန်မှန်ေး မသိကြ။
”ကားဆရာ ကားဆရာ ခဏရပပြေးပါဦး။ ကြှနတ်ော့ြ အမွိုးသမီး အပေါ့သှားချင်လြို့”
လကမြထပရြသေးသောလြည်း ပြသနာများကို လွော့သှားစချင်ေသ်ဖြင့ြ အမွိုးသမီးဟု သုံးနှုန်းလိုကသ်ောလြည်း ထိုသူများက နောကဆြုတမြည့ပြုံမပေါြ။
”ဟားဟား ရပပြေးရမှာပေါ့ ရပပြေးရမှာပေါ့ ဟီးဟီး”
”မှနမြှနကြိဈစရှင်းခဲ့ ဟီးဟီးး။ ခငဗြွားမိန်းမက ချောတယ် တောင့တ်ယန်ောြ ဟီးးး။ ခငဗြွား ကံကောင်းတာပဲ ညတိုင်း ဟီးးး ဟဲဟဲ”
ကာဆရာက အကြောင်းမရှိပဲ တဟီးဟီး ရယန်သည်ေ။ အခွားယောကြွားများကလည်း ပြုံးစိစိနှင့ြ။
”ကဲ ငါတို့ပူတူတူးလေးက ရှူရှူးပေါကခြငွလြို့တဲ့ ဟားဟား ပေါကပြါစေ ပေါကပြါစေ”
ဧပရယ် တဈခကြြ မကြစြောင်းထိုးကြည့်မြိသည်။
”ဟားး ခစွလြေးက မကြစြောင်းထိုးရင် ပိုလှ”
”ကဲ ကဲ သှားစရာရှိတဲ့ ကိဈစတွလည်ေး သှားထားကြ သှားထားကြ ဟင်းဟင်း အလုပလြုပဖြို့ ကနွသ်ေးတယ်”
”ဟင်း ဟင်း ကိုယ့လြူတို့ အစာစားဖို့ ပြငထြားကြ ဟင်းဟင်း”
ဟင်း မဖြစ်တော့။ ကာမဘီလူးတွေ၏ ကားကိုစီးလာမိပြီ။ ဧပရယန်ှင့ြ ကောင်းကြောြ ထိုသူများကို မကြားယောငပြှု၍ ကားပေါမြှ ဆင်းလာကြသည်။ အထုပမြွားကိုမူ ကားပေါတ်ှငပြင် ထားခဲ့ကြသည်။
”ကို ခစွတ်ို့ ခစွတ်ို့ ဘယလြိုလုပကြှမလဲဟင်”
”အင်း ခစွြ ကိုယတ်ို့ ထွကပြှေးကြရအောင်။ အထုပတ်ှေ ကားပေါမြှာဆိုတော့ ကိုတို့ပြေးမယလြို့ ထငကြှမှာ မဟုတဘြူး”
”ကို ဘယန်ရောရောကန်မှန်ေးမှ မသိတာ။ လမ်းမလည်း မတွေ့ဘူး။ တောကြီးထဲမှာ ဘယသ်ှားကြမှာလဲ”
”အင်း ဒီညတော့ တောထဲမှာပဲ ဖြစ်သလို နရတေော့မှာပေါ့။ ခစွရြယ် မကြောကပြါနဲ့။ ကိုယတ်ဈယောကလြုံး ရှိပါတယ်။ နောကန်ေ့မနကမြှ ကားတဈစီးစီးကို အကူအညီတောင်းပြီး သှားကြတာပေါ့”
ကောင်းကြောန်ှင့ြ ဧပရယတ်ို့ ခွေဦးတည့ရြာ ပြေးလာကြသည်။ သို့သောြ လူသှားလမ်းအတိုင်း ပြေးမိနကြသေညကြို နှစ်ယောကလြုံး သတိမထားမိ။
”ကို ခစွမြောလာပြီ။ နောကကြ လိုကမြလာတော့ဘူး။ ခဏနားကြရအောင်”
——————————————-
”ဟွောင် ဆောကြှီးက အလန်းကြီးနောြ ငါတို့တော့ ပြတာပဲ”
”အေး ပြနလြာမှ ယောကြွားကိုခွုပပြှီး မိန်းမကို ကောင်းကောင်းလိုးပေးရမယ်’
”ဟွောင် ၈ ယောကလြိုးတာ ခံနိုငမြှာလား”
”ဒီလောကတ်ောင့တ်ဲ့ဆောြ ခံနိုငမြှာပေါ့။ မခံနိုငဘြူးဆို မင်းက မလုပပြဲနမှောလား”
”တောကြ သူဌေးသမီးလေးထငတ်ယ်။ ဖြူဖြေးနတောပဲ။ လိုးလိုကရြလို့ကတော့”
”ဟာ လုပမြှာပေါ့ လီး ဒီလောကခြွောတဲ့ နတသ်မီးလေးကို ဘယကြောင် မလိုးပဲနမလေဲ”
”တောကြ ငါတို့တော့ ဆှမွေိုးမေ့တော့မှာကြ ဟားဟား။ ဆောလြေးက ဖြေးပြီး သန့န်တောပဲ။ ပစ်စည်းတွကလေည်း တင်းယင်းနတောပဲ”
”အေးကြ ဘောလြီကြိုးတွဆေို တင်းနတောပဲ။ ဘောလြီကြိုးနှစ်ချောင်းဆှဲပြီး လိုးလိုကရြလို့ကတော့ ဟင်းဟင်း”
”ဖငတ်ှကလေုံးပြီး အိနတောကြ။ လေးဖကထြောကခြိုင်းပြီး ဖငခြရွမယ်”
”ဟွောင် ၁၅ မိနဈတောင် ရှိနပြေီ ပြနမြလာသေးဘူး”
”အိတတ်ှထေားခဲ့တာပဲ ဖြင့ကြှည့စြမ်း”
”ဟ ဘောလြီလေးတွဟေ မှှေးနတောပဲ ဟားဟား။ ပငတ်ီတွကလေည်း မှှေးနတောပဲကြ”
”ဟာ ဟွောင် ငါတို့တော့ပြပြီ။ ပိုကဆြံအိတထြဲမှာ တဈသောင်းတနတ်ှေ အပြည့ပြဲ”
”ဟာ ဒီမှာလည်းဆှဲကြိုးတဈကုံး ဟားဟား”
”အေး မင်းတို့ အဲဒါပဲမကန်ေ။ ဟိုဟာမက ပြေးပြီလား မသိဘူး”
”လီးတယ် လှှတသ်ှားဦးမယ်။ ဟွောင် အခွအနေေ တဈခကြသ်ှားကြည့်ြဦး”
မာလက အုပစြုထဲမှ တဈယောကကြို အခွအနေကြညေ့ရြန် လှှတလြိုကသ်ည်။
”ဟ မတွေ့တော့ဘူး ပြေးပြီထငတ်ယ်”
”တောကြ လီးပဲ လီးလုပန်ကြတောလား လိုကရြှာကြလေ”
”အေး လိုကရြှာမယ်”
”တောကြ လှတသ်ှားပြီထငတ်ယကြှာ”
”အဝေးကြီး မရောကလြောကသ်ေးဘူး။ သချောရှာမယ်။ လူဖြန့ရြှာမယ် တွေ့ရင် ဝီစီမှုတလြိုကြ”
”ငါလိုးပဲကြာ ငါတို့တော့ ငတပြှနပြှီထငတ်ယ်”
”တောကျ စားရခါနီးမှကြာ လီးပဲ”
မာလတို့မှာ နာရီဝကခြန့ြ ရှာသောလြည်း မတွေ့ကြသဖြင့ြ နှမွောတသ တောကတ်ခေါကခြေါကြ ဖြစ်နကြတေော့သည်။
”ဟာ ဟွောငတ်ှေ ဒီမှာ မှကတ်ှကေို လူတိုးထားတယ်။ လမ်းကြောင်းအတိုင်း ကားနဲ့လိုကကြှမယ်။ တကကြှ သူတို့ရှာရောကသ်ှားရင် ငါတို့ငတပြှီကြ”
”တောကြ ဟွောငတ်ှလေီးပဲ နာရီဝကလြောကတ်ောငရြှိနပြေီ မတွေ့သေးဘူး လီးပဲကြာ”
”အေးကြာ ရှာဖကရြောကသ်ှားလောကပြှီ။ တောကြ ဆောကြ အလန်းစားကြီးကြာ တောကြ”
”လီး ဟွောငတ်ှေ မရှာနဲ့တော့ ဆကသ်ှားမယ်။ ခဏနေ ရဲသှားတိုငမြှ ရဲတွလေိုကလြာဦးမယ်။ လာ သှားမယ်”
မာလတို့မှာ စားရခါနီးမှ ကပလြှတသ်ှားသဖြင့ြ မကြမနေပဖြစ်ကာ အချင်ြးချင်ြး ဆဲဆိုနကြသေည်။
”တောကြ ကားဆီကုနတ်ာပဲ အဖတတ်ငတ်ယ်”
”လီးလား ငါတို့မှမတွေ့တာ ဘာတတန်ိုငမြှာလဲ”
”ဟာ ဟွောငတ်ှေ ရှေ့မှာ ဟိုနှစ်ယောကြ လိုကြ လိုကြ မှနမြှနမြောင်း”
”ဟင် ကို ကို နောကမြှာ လိုကလြာကြပြီထငတ်ယ်”
”တောကြ လူမဆနတ်ဲ့ကောငတ်ှေ။ ခစွြ လာပြေးရအောင်”
”ဟာ ရှေ့မှာ ပြေးပြီ လိုကလြိုကြ”
ဧပရယန်ှင့ြ ကောင်းကြောမြှာ ခွုံပုတမြွားထဲသို့ ပတပြှေးသောလြည်း နောကမြှ ကားဖြင့ြ လိုကသ်ဖြင့ြ လှတန်ိုငခြှေ အလှနန်ည်းနသည်ေ။
”ဟားဟား မိပြီ ခစွလြေးက မပြောမဆိုနဲ့ ဘယထြှကသ်ှားတာလဲ”
”ခငဗြွားတို့ မိုကရြိုင်းလှခညွလြား ဒါကြုပမြိန်းမဗွ”
ကောင်းကြောကြ အနီးရှိ ထင်းချောင်းတဈချောင်းကို ကောကဆြှဲလိုကသ်ည်။
”ဟွောငတ်ှေ စလိုကရြအောင်”
ကောင်းကြောမြှာ လူရညသ်န့တ်ဈဦးသာဖြစ်ပြီး ငယစြဉကြစ၍ ရနမြဖြစ်ဖူးခဲ့သဖြင့ြ လူ ၄ ယောကြ၏ ဝိုင်းဝန်း ထိုးကြိတ် ရိုကန်ှကခြှင်းကို မခံနိုင်။
”ဟွောငတ်ှေ ဒီကောင့ကြို ကြိုးတုပထြားစမ်း။ ဘောင်းဘီခွှတထြားလိုကြ”
”ဟားဟား မာလ ဘာလုပမြလို့လဲ ဟွောင့ြ”
”ငါလိုးမ မေးမနနေဲ့ မှနမြှနခြညွစြမ်း”
မာလဆိုသူ ဒရိုငဘြာက ပြောလိုကသ်ညန်ှင့ြ အခွားသူများမှာ စောဒကမတကကြှတော့။ ကောင်းကြောအြား ပါးစပထြဲသို့ အဝတစြများ ထိုးထည့ြ၍ ပါးစပကြို အဝတစြီးကာ သဈပငတ်ှင် ခညွထြားလိုကသ်ည်။
”ဟဲ ဟဲ ခစွလြေး ကိုယတ်ို့က ခစွလြေးကို ဘာမှမလုပပြါဘူး။ ခစွလြေးအပေါကထြဲ ကိုယတ်ို့လီးပဲ ထည့မြှာပါ ဟဲဟဲ”
”ခစွလြေးရဲ့ အပေါကထြဲကို ကိုယတ်ို့လီးချောင်းတွေ ထည့ပြှီး လိုးရုံပဲ ဟဲဟဲ။ ခစွလြေးလည်း အကြိုးမယုတ် ကိုယတ်ို့လည်းဖီးရှိ ဟဲဟဲ”
”ရှင် ရှငတ်ို့ လူစိတမြရှိကြဘူးလား။ ဟင့ြ ဟင့ြ လှှတပြါ ကြှနမြကိုလှှတ် ဟင့ြ ဟင့ြ”
ကောင်းကြောမြှာ မိမိ၏ ဇနီးလောင်းလေးကို ထိုသူ ၈ ယောကြ ဘာလုပတ်ော့မညကြို သိသဖြင့ြ သာမနအြရှယ် လီးမှာ တောငမြတန်သည်ေ။ မာလဆိုသူက ကားကို ကောင်းကြောရြှေ့တည့တ်ည့တ်ှင် ဖငထြိုးလိုကပြှီး အောဟြဈရုန်းကနန်သေော ဧပရယကြို ဆှဲခေါလြာကြသည်။
အပိုင်း (၃) ဆကဖြတရြန် ဒီကိုနှိပပြါ