စိတဝြိဉာဉစြစေားရာ
ရေးသားသူ – ဇွဲမာနအြောင်
“ကိုမှတဆြှေ လူစုံပြီလား စုံရငထြှကရြအောင် နပြညေတ်ောဝြငတ်ာ အရမ်းနောကကြနွမယ်ေ”
“ဟုတကြဲ့ စုံပြီထငတ်ာပဲဗွ။ ခဏလေးဗွာ။ ဟဲ့ ကတုံးမ နင့ယ်ောကြြားကော ”
“လာပြီဦးလေး ကလေးရှူးသှားတညန်လေို့ ”
“အေးအေး မှနမြှနလြာခိုင်းလိုကြ ဦးဝင်းတငတ်ို့ မိသားစု စုံပြီနောြ ”
“ဟုတကြဲ့ဆရာ စုံပြီ။ ဟိုမှာ ဟိုသားအဖလည်း ပြေးလာပြီ ဆရာ”
“ဟုတပြှီ ဟုတပြှီ ရပြီ ကိုစညသ်ူရေ ရှေ့မှာတွေ့တဲ့ ဆိုငကြှ ရပြဦးဗွာ နေ့လညစြာ မစားရသေးဘူး ”
“ဟုတကြဲ့ ကိုမှတဆြှေ မှကနသ်ာနားက တောငကြှီးကဖေးပဲ သှားလိုကမြယလြေ။ အဲ့ဒီဆိုငကြ ပေါကစြီနဲ့ ဝကသ်ားပေါင်းက တောငကြှီးမှာတော့ နာမညကြှီးပဲဗွ ”
“အဆငပြှတေဲ့ဆိုငသ်ာ မောင်းဗွာ”
ကားစထွကတ်ော့ ညနေ ၃ နာရီခွဲနပြေီ။ ဒီအတိုင်းဆို နပြညေတ်ောကြိုရောကတ်ာ ညနကတ်ော့မည်။ သိပန်ောကမြကခွငွြ။ မနကကြှ အလုပသ်မားတဈဖြဲ့ ကြိုပြီး ပြနတ်ကရြမည်။ ပစ်စည်းများရင် တငန်တောနဲ့ပဲ နေ့တဝကန်ီးနီး သှားနိုငသ်ည်။ တောငကြှီးပြနရြောကတ်ာလည်း နောကကြနွိုငသ်ည်။ မတတန်ိုင် ကားသမားဆိုတော့လည်း ဖငပြူအောင် မောင်းရဦးမည်။
လဘကရြညဆြိုငမြှာ စားသောကကြှပြီး ပြနထြှကကြာ နီးမသင်ျကာ၍ အဖောခြေါလြာသော ကောငလြေးကို
” ဟွောင့ြ ကိုဖြိုး လူရကြညေ့ကြှာ”
“ဟုတ် အာစိ။ ဘကြီး ဦးမှတဆြှေ၊ ဦးဝင်းတငတ်ို့မိသားစုက ၃ ယောကြ၊ ဦးချင်ြး ကတုံးမတို့က ၃ ယောကြ၊ ကနွောရြယ် အာစိရယ် အားလုံး ၉ ယောကဗြွ”
“အေး အဲ့ဒါဆို ကြောကခြဲတဈလုံးကောကပြှီး မောငကြွောကခြဲ တို့နဲ့ အဖောလြိုကခြဲ့လို့ပြောပြီး ခေါခြဲ့ကြာ”
“ဟုတ် အာစိ”
ကိုဖြိုးလည်း လမ်းဘေးက ကြောကခြဲတဈလုံးကို ကောကယ်ူပြီး
“မကြောကခြဲရေ တို့နဲ့ အဖောလြိုကခြဲ့ပေးဟေ့”
“လီး မကြောကခြဲပါလား ပြောငခြွောခြွောန်ဲ့ ”
“ဟီးဟီး အာစိကလည်း မောငကြွောကခြဲကြီးပဲ ခေါန်တေော့ ပြောင်းခေါကြှည့တ်ာပါ”
“တကတ်ကြ မကြန်ှာပြောငမြနနေဲ့”
တောငကြှီးအဆင်းလမ်းအတိုင်း light truck လေးတဈစီး နပြညေတ်ောသ်ို့ တအိအိဖြင့ြ ခရီးနှငခြဲ့သည်။ ကားပေါသ်ို့ရောကသ်ောြ ကိုမှတဆြှမှေ
“ကိုစညသ်ူ မသိလို့မေးဦးမယဗြွာ။ ခုနက ကြောကခြဲလေးတဈလုံးကို ဘာလို့တငလြာတာလဲ”
“ဒီလိုဗွ ဒါက ကိုးမှို့ရှငအြပိုင် နယတ်ှလဗွေော။ ရှမ်းပြညန်ယဆြိုတော့ ၉ ဂဏန်း ရှောငရြတယလြို့ ရှေးအဆကဆြကြ လကဆြင့ကြမ်းလာတော့ ကနွောတ်ို့လည်း ရှေးထုံးမပယတ်ဲ့ သဘောပါဗွာ။ အတိအကတွော့ ကနွောလြည်း မပြောပြတတဘြူးဗွ”
“ရှင်းရောဗြာ ဟားဟား”
“ဟားဟား ကနွောကြတော့ မသိတာ မသိဘူးပဲ ပြောတတတ်ယ် ကိုမှတဆြှရေေ ”
“ကောင်းပါတယဗြွာ ဟားဟားဟား”
ဒီလိုနဲ့ ည ၈ နာရီကြောတ်ော့ ယင်းမာပငမြှာ ထမင်းစားနားပြီး ဆကထြှကလြာလိုကတ်ာ နပြညေတ်ောကြို ည ၁၁ ကြောတ်ော့ ရောကသ်ှားသည်။ ပါလာတဲ့ မိသားစုတွကေို သူတို့အိမလြိုကပျို့ပြီး ကိုမှတဆြှကေ သူ့အိမမြှာပင် တည်းရန် ခေါသ်ောကြောင့ြ လိုကလြာခဲ့သည်။ ရောကတ်ော့ ခွလကေဆြေးကြောပြီး စကားထိုငပြှောကြပြီး အိပဖြို့ပြငတ်ော့ ကနွောြ တဈခုသတိရပြီး
“ကိုမှတဆြှေ ဒီမှာသူခိုးတွေ ဘာတွမွေား ရှိနမလေားဗွ”
“ရှိတယ် အဈကိုကြီးရေ။ အရငန်ေ့ကပဲ ဟိုဘကလြမ်းက အိမကြို ဖောကသ်ှားတယတ်ဲ့ ”
ကိုမှတဆြှရေဲ့ သားက ဝငပြှောသည်။ ဟုတမြှာ ဒီရပကြှကကြ လူပြတသ်ည်။ အိမတ်ောတ်ောမြွားများကလည်း လူမနကြေ။ တဈအိမန်ှင့ြ တဈအိမလြည်း အလှမ်းဝေးလှသည်။
“ဒါဆို မဖြစ်ဘူးဗွ။ ကနွော့ကြား ဘကထြရီက အပြငမြှာ။ တောကြှာ မ သှားလို့ တိုငပြတန်မယ်ေ ”
ပြောရင်း ဖြာရယ် ခေါင်းအုံးရယ် စောငပြါးလေး တဈထညဆြှဲပြီး ခွံပြငထြှကခြဲ့သည်။
“အာစိ အထဲသှားပါ ကနွောအြိပလြိုကမြယ် ကားပေါမြှာ”
“ရတယ် မင်းအထဲမှာပဲအိပ် ငါဒီမှာ အေးအေးဆေးဆေး အိပခြငွလြို့။ အထဲမှာဆို စကားပြောနရတောနဲ့ အိပရြမှာမဟုတဘြူး။ သှားသှား အိပတ်ော့”
“ဟုတ် ဟုတ်”
ကားပေါဖြွာလေးခင်း ခေါင်းအုံးလေးခပြှီး စောငခြှုံကာ အိပမြယလြုပလြိုကတ်ော့ ညနကေ တငလြာတဲ့ ကြောကခြဲလေးကို ကားထောင့မြှာ တွေ့လိုကသ်ည်။ ကဲ မင်းလည်း ဒီည ကားပေါမြှာပဲအိပတ်ော့ မနကမြှ အောကခြတွော့မယ် ဟုတွေးပြီး ပငပြန်းလာသဖြင့ြ နှစ်နှစ်ခွိုကခြွိုကြ အိပပြွောသ်ှားသည်။
“အဈကို အဈကို ညီမကို စောငန်ည်းနည်းလောကြ ပေးခွုံပါလား။ မိုးကလွာတော့ အေးလို့ပါ”
အိပမြကလြိုလို တကယလြိုလိုနှင့ြ ဘေးက လှုပန်ှိုးနသေော ကောငမြလေးအသံကြောင့ြ စညသ်ူ နိုးလာသည်။ မိုးကလည်း ဖြဲဖြဲလေးကပြှီး လအဝှေေ့မှာ မိုးစကလြေးတွေ ကားထဲ ဖနွြးပကလြိုကသ်လို အေးစိမ့စြိမ့န်ှင့ြ။ စညသ်ူလည်း ဘေးက မိုးကာတွကေို ခလွိုကပြှီး
“မင်းက ဘယလြိုလုပပြှီး ကားပေါရြောကန်တောလဲ”
“အဈကိုတို့ပဲ ညနကေ ခေါလြာတာလေ”
စညသ်ူ ခေါင်းတွကြေီးသှားသည်။
“ဒါ.. ဒါဆို မင်းက မကြောကခြဲ….”
“မကြောကခြဲတော့ မဟုတပြါဘူး နန်းယှန်းပါ။ ကြောကခြဲလေးနဲ့ ပါလာတာပါ။ အဈကို့ကို ဒုကျခမပေးပါဘူး။ အခုလည်း အရမ်းအေးနလေို့ပါရှင်”
စညသ်ူလည်း လန့လြန့န်ှင့ြ ဖုန်းမီးဖြင့ပြှီး နန်းယှန်းမကြန်ှာကို ကြည့်လြိုကတ်ော့ အသားဖြေးဖြေးနှင့ြ ကောငမြလေး ခမွြးနလေို့ နှုတခြမ်းလေးတွေ တဆတဆြတ် တုနန်သည်ေ။ လကလေည်း ကြမ်းတာကိုး။ ချောမောလှသော ရုပသ်ှငကြှောင့ြ စညသ်ူလည်း ကြောကရြှံ့စိတတ်ှေ လှင့ပြါးကုနပြှီး အိပယ်ာဘေးတခွမ်း ကပပြေးလိုကပြှီး
“လာလေ ဒီဘကမြှာ လာလှဲလို့ရပါတယ်။ စောငကြသေးတော့ နှစ်ယောကမြလုံမှာပဲ စိုးရိမတ်ာ”
“ရတယ် နန်းယှန်း အဈကို့ဘကြ တိုးအိပမြယလြနေောြ”
စညသ်ူ ကြောထဲ စိမ့သ်ှားပြီး
“ရ…ရပါတယ်”
“ခစ်ခစ် မကြောကပြါနဲ့ အဈကိုရယ် နန်းယှန်း ဘယသ်ူ့ကိုမှ ဒုကျခမပေးပါဘူး”
“အင်းပါ လာ”
စောငလြေးမပြီး ခေါလြိုကတ်ော့ စောငထြဲထိုးဝငရြင်း နန်းယှန်းတဈယောကြ စညသ်ူ့ရငခြှငထြဲ ရောကသ်ှားသည်။
“နန်းရဲ့ အဝတစြားတွကေ စိုနတေော့ အဈကို့ကို အားနာစရာကြီး”
“စောငတ်ှပေါ စိုကုနမြှ ခကမြယန်ောြ။ ခဏလေး ကနွောြ့အင်ျကြီ ဝတထြားမလား အပိုပါတယ်”
“နပေါစေ မဝတတ်ော့ပါဘူး အဈကို ဖကထြားပေးပေါ့ နှေးနအေောင်”
“ကနွောြ့အကြီတွပေါ စိုကုနမြှာပေါ့ ခွှတထြားလိုကလြေ ဟီးဟီး”
“ဟှန့ြ လူလညကြှီး ခွှတပြါဘူး”
“သဘောပါဗွာ စိတထြဲရှိသလိုနပေါ နချင်ေသ်လိုနပေါ။ တဈခုပဲ ကြောကအြောငတ်ော့ မလုပန်ဲ့နောြ”
“ဟင် အဈကိုကလည်း အခုပုံက အဆငမြပြလေို့လား”
“ပြလှန်ေးလို့ ခကန်တော နန်းယှန်းရေ”
“ခစ်ခစ် ဟိုဘကတ်ိုး”
ဒီလိုနဲ့ အေးစကစြကြ စိုစိစိ ကိုယလြုံးလေးကို ဖကထြားလိုကပြှီး နှစ်ယောကသ်ား ငှိမန်လေိုကကြှသည်။ နန်းယှန်းတော့မသိ စညသ်ူတော့ ရငတ်ှခေုနန်ပြေီလေ။ နန်းယှန်းက ရငခြုနပြါတော့မလား တွေးရင်း ကြကသ်ီးထပြီး နန်းယှန်းကို အလန့တ်ကြား ငုံ့ကြည့်လြိုကမြိသည်။ ရငခြှငထြဲကနေ ပြုံးပြုံးလေး မော့ကြည့်န်သေော နန်းယှန်းကို မှုနပြှပြလမ်းမီးရောငကြှောင့ြ တွေ့လိုကရြပြီး ကြောကရြှံ့စိတမြွားအစား ကြငန်ာစိတကြ တိုးဝငလြာသည်။ စိတမြထိန်းနိုငတ်ော့ပဲ နန်းယှန်းရဲ့ နဖူးလေးကို အသာငုံ့နမ်းလိုကသ်ည်။
နန်းယှန်းက စိတဆြိုးဟနမြပြပဲ အပြုံးလေးနှင့ြ တုန့ပြှနန်သေောကြောင့ြ အသဲတွယေားပြီး ပါးလေးမှတဆင့ြ နှုတခြမ်းဖူးဖူးလေးဆီကို အနမ်းများ တရစပ် ခွှခရွေင်း တိုးဖကထြားမိတော့ နန်းယှန်းကလည်း ခပတ်င်းတင်း ပြနဖြကထြားသည်။ စညသ်ူလည်း နန်းယှန်းရဲ့ ပါးပြငန်ှဈဖကကြို စုံကိုငပြှီး နှုတခြမ်းလေးတွေ ငုံစုပရြင်း လွှာကို နန်းယှန်းပါးစပထြဲ ထိုးထည့မြှှပြေီး လွှာချင်ြး စီးချင်ြးထိုးနသည်ေ။ ထို့နောကြ နန်းယှန်းရဲ့ နို့တွကေို စိုနသေော အင်ျကြီပေါမြှ အုပကြိုငလြိုကပြှီး နို့သီးခေါင်းလေးတွကေို ပြတပြေးလိုကတ်ော့ နန်းယှန်းရငဘြတလြေး ကော့တတလြာသည်။
နှုတခြမ်းခွင်း နမ်းနတောကို ရပလြိုကပြှီး နန်းယှန်းရဲ့ခါးလေးကို ကိုငမြကာ သူမအင်ျကြီမှ ကြယသ်ီးများကို ပါးစပဖြှင့ကြိုကကြာ ဖြုတလြိုကသ်ည်။ နန်းယှန်းရဲ့ နို့တွကေ လူနှင့မြလိုကြ။ လူကောငကြသာ ခပသ်ေးသေး နို့တွကေ ထွားလှန်းလှသည်။ အင်ျကြီကို အကုနခြွှတလြိုကပြှီး ဘရာစီယာကို အပေါသ်ို့ ပင့လြှနကြာ နို့သီးခေါင်းလေးကို နှုတခြမ်းနှင့ည်ှပပြှီး လွှာနဲ့ထိုးကစားလိုကတ်ော့ နန်းယှန်းတဈယောကြ ငှီးသံပါ ထွကသ်ညအြထိ ကော့တကသ်ှားသည်။ လှတန်တေဲ့ နို့သီးခေါင်းတဈဖကကြိုလည်း လကည်ိုးလကမြနှင့ြ ခွရင်ေး ဖြဖြလေး ပြတကြစားပေးနသည်ေ မဟုတလြား။
နို့အုံကြီးကို ငုံစို့လိုကြ ဆုပကြိုငလြိုကြ နို့သီးခေါင်းလေး ကိုကဆြှဲလိုကန်ှင့ြ အားရအောင် ကစားပြီး နို့စိုရင်း နန်းယှန်းလုံခညွလြေးကို ဖြညခြရွင်း အဖုတလြေးကို စမ်းကြည့်လြိုကသ်ည်။ အမှှေးပါးပါးနှင့ြ အဖုတဝြလေးက စိုနပြေီး ခွှဲကြိကြိနှင့ြ။
စညသ်ူလည်း နို့တွကေို တဈလှည့စြီ ငုံစို့ရင်း နန်းယှန်းအဖုတလြေးကို လကတ်ဈဖကဖြှင့ြ ဖြဖြလေး ဝလုံးရေးပေးရင်း အစိလေးကို ဖိဖိခွပေေးလိုကသ်ည်။ နန်းယှန်းတဈယောကလြည်း လူးလှန့ရြင်း လုံခညွကြ ကြင်းလုံးကြှတန်ခွပြေေီ။ ခုနက ခမွြးလို့ဆိုပြီး အတူခွုံခဲ့တဲ့ စောငပြါးလေးကလည်း ဘေးမှာ အပုံလိုကြ။ ရမျမကမြီးက တောကလြောငန်ပြေီလေ။ ခမွြးရကောင်းမှန်း မသိတော့။
စညသ်ူက နန်းယှန်းကိုယပြေါတ်ှင် ကနွန်တေဲ့ တဈခုတည်းသော ဘရာစီယာလေးကို ကြောအောကြ လကန်ှိုကပြှီး ဖြုတလြိုကတ်ော့ နန်းယှန်းက ကိုယလြုံးလေးကြှပေးရင်း စညသ်ူ့အင်ျကြီ ကြယသ်ီးတွကေို လှန်းဖြုတကြာ ခွှတပြေးလိုကသ်ည်။ တဆကထြဲ နန်းယှန်းက အပေါပျိုင်းဗလာဖြစ်သှားသော စညသ်ူ့ရငဘြကကြို လကဖြှင့ြ ဖြည်းညင်းစွာ ပြတသ်ပပြှီး လညပြင်းကို လှမ်းဆှဲကာ နှုတခြမ်းချင်ြး အနမ်းတွေ ဖလှယရြင်း ပကလြကကြလေး လှဲခသွှားသည်။ ထိုအနမ်းတွင် ငတမြှတတ်ောင့တ်သော ဆန်ဒတဈခုကို စညသ်ူတဈယောကြ နန်းယှန်းကို ဖကကြာနမ်းရင်း ခံစားမိလိုကသ်ည်။
စညသ်ူက ကိုယခြန်ဓာနှစ်ခုကို ခွာလိုကပြှီး ခပသ်ှကသ်ှကပြင် ပုဆိုးနှင့ြ အောကခြံဘောင်းဘီကိုပါ တဈခါထဲ လုံးပြီးခွှတကြာ ကားနောကမြှီးဘကသ်ို့ ကနထြုတလြိုကသ်ည်။ အဝတမြဲ့သှားသော ခန်ဓာကိုယန်ှဈခု ပူးကပသ်ှားပြီး နန်းယှန်းက စညသ်ူ့လီးကို ဆုပကြိုငလြကြြ ပြတသ်ပပြေးနသည်ေ။ စညသ်ူကလည်း အရမွေားဖြင့ြ စိုအိနသေော နန်းယှန်းစောကဖြုတလြေးကို ပြတသ်ပကြစားရင်း အစိလေးကို လကည်ိုးဖြင့ြ ဖိကာခွပေေးလိုကသ်ည်။
“အဈကို နန်းရဲ့ နို့တွကေိုစို့ကြာ တအားစို့”
“ဒီလိုလား နန်း”
ပြောရင်း နို့တွကေိုစို့ကာ လကကြလည်း စောကဖြုတအြတွင်း တဖြည်းဖြည်းသှင်းရင်း လကန်ှဈဆဈခန့ရြှိလောကတ်ှင် ဂွီစပေါ့ကိုစမ်းပြီး အသာလေး ဖိကာဖိကာ ကစားပေးလကြြ လကမြဖြင့လြည်း အစိလေးကိုခွရင်ေး နန်းယှန်းရဲ့ ရမျမကတ်ှကေို အစွမ်းကုန် တောကလြောငစြလေိုကသ်ည်။
“အား..ဟ..ဟ.. ကို… နန်း မနနေိုငတ်ော့ဘူးကြာ။ ကို… နန်းကို လုပပြါတော့။ တအားထိုးထည့လြိုကတ်ော့ကြာ နောြ… ကို နောြ လို့”
“နန်း အရမ်းလိုချင်န်ပြေီလားဟင်။ ကို… နန်းကို အဆုံးထိ ခစွတ်ော့မယန်ောြ”
“ခစွပြါ ကိုရယ် ဟိုး အထဲထိရောကအြောင် တဆုံးထိုးထည့ပြှီး ခစွလြိုကန်ောြ”
စညသ်ူလည်း ကိုယကြိုမတရြင်း လီးကိုကိုငကြာ နန်းယှန်းရဲ့ စောကဖြုတကြို လီးဖြင့ြ တဖတဖြတန်ှင့ြ ရိုကပြှီး အစိလေးကို လီးဖြင့ြ ထိုးဆှလိုကသ်ည်။
“အား… ကို ထိုးထည့လြိုကလြေ တအားထိုးထည့လြိုကြ”
စညသ်ူလည်း လီးကိုကိုငကြာ နန်းယှန်းစောကဖြုတထြဲ ဖြည်းဖြည်းချင်ြး ထိုးထည့ရြင်း နို့တွကေို တဈလှည့စြီ ဆုပကြိုငပြှီး နန်းယှန်းစောငဖြုတရြဲ့ စေးကပကြပ် ခွှဲတဲတဲ အရသာကို မကြလြုံးမှိတခြံစားရင်း အဆုံးထိ ထိုးသှင်းလိုကသ်ည်။
“အာ့… ကို… အား…”
နန်းယှန်းလည်း ခေါင်းကို ဘယည်ာခါရမ်းရင်း စညသ်ူ့လကမြောင်းနှစ်ဘကကြို တင်းတင်းဆုပကြိုငရြင်း အံကြိတကြာ ငှီးသံလေးထွကရြင်း စောကဖြုတထြဲ တိုးဝငလြာသေား လီးရဲ့အရသာကို တဝကြီး ခံစားလိုကရြသည်။ အကြောတွေ တဖငွြးဖငွြးနှင့ြ လိုအငဆြန်ဒများ ပြည့ဝြသှားသလို ခံစားလိုကရြပြီး စညသ်ူ့ကြောပြငကြို လှမ်းဖကကြာ ခါးကိုကော့ပေးရင်း စညသ်ူ့လိုးခကြတ်ှကေို ခံယူမိနသည်ေ။
စညသ်ူလည်း လီးဝငခြွောသှားသောအခါ ဆီးခုံချင်ြးရိုကသ်ညအြထိ တဆုံးဆောင့ခြကြာ လိုးရင်း အရှိနမြှှင့တ်ငလြိုကသ်ည်။ လိုးနရင်ေး နန်းယှန်းနှုတခြမ်းတွကေို ငုံ့ကာ စုပန်မ်းလိုကသ်ည်။ နန်းယှန်းကလည်း စညသ်ူ့ကြောပြငကြို ဖကထြားသော လကတ်ှကေို လညပြင်းသို့ ပြောင်းဖကလြိုကပြှီး စညသ်ူ့နှုတခြမ်းတွကေို ပြနလြညန်မ်းရင်း အခကြကြကြ လိုးနကြသေည်။ ၅ မိနဈခန့ကြှာအောင် လှကြေီးထိုးရိုးရိုးနှင့ြ လိုးနရောမှ
“နန်း အပေါကြနပေေးကြာ နန်းနို့တွကေို ဆုပကြိုငပြှီး လိုးချင်လြို့”
“ဟုတ်”
စညသ်ူက ပကလြကလြှနပြေးပြီး နန်းယှန်းက အပေါမြှ တကခြှကာ စညသ်ူ့လီးကိုကိုငပြှီး စောကဖြုတဝြတေ့ကာ တဖြည်းဖြည်း အဆုံးထိရောကအြောင် ထိုငခြလွိုကပြှီး စကောဝိုင်းဝိုကကြာ သူမအစိလေးနှင့ြ စညသ်ူ့ဆီးခုံကို ပြတခြွပေေးနပြေီး လီးကလည်း သားအိမဝြထောကကြာ ကာမအရသာကို အဆုံးထိ ပေးစွမ်းနသည်ေ။ စညသ်ူကလည်း နို့နှစ်ဖကကြို ဆုပကြိုငပြှီး နို့သီးခေါင်းလေးတွကေို ခွလေိုကြ ဆုပကြိုငလြိုကဖြှင့ြ စိတတ်ိုင်းကြ ပင့လြိုးပေးနသည်ေ။
လိုးနရင်ေး နန်းယှန်းကိုယလြေး တုနတ်ကသ်ှားပြီး စညသ်ူ့ကိုဆှဲထကာ လညပြင်းကိုဖကပြှီး အငမ်းမရနမ်းရင်း စညသ်ူ့ရငခြှငထြဲ ပြော့ကသွှားသည်။ စညသ်ူလည်း အသာလေးဖေးမကာ နန်းယှန်းမကြန်ှာအနှံ့ အနမ်းများ ခွှခရွေင်း နန်းယှန်းဖငကြို ဆုပကြိုငကြာ ရှေ့နောကြ ကစားပေးလိုကသ်ည်။
“အား.. ကို… အမှှေးတွကေ စူးတယ်။ နန်းဟာလေး ယားလာပြနပြှီ ဘယလြိုလုပလြိုကတ်ာလဲ ခစွရြယ်။ နန်းအစိလေးကို ကို့အမှှေးတွကေ စူးနတယေကြှာ”
“နန်း အဲ့ဒါဆို ကုန်းလိုကန်ောြ”
“ဟုတ် ကို ”
“ပြှတ်”
နှုတခြမ်းချင်ြး တဈခကြန်မ်းလိုကပြှီး ခွထားတဲ့လီးကို ခွှတကြာ တဖကသ်ို့လှည့ပြှီး ဖငလြေးကုန်းကာ ခါးလေးခွကပြေးပြီး စောကဖြုတကြို နောကသ်ို့ အစွမ်းကုန် ပစ်ပေးရင်း
“ကို ဒီလိုလားဟင်”
“အင်း နန်းက အရမ်းခစွဖြို့ကောင်းတာပဲ”
“ပြှတ်”
နန်းယှန်းဖငလြုံးလေးကို နမ်းရင်း လီးကို တဆုံးထိ ထိုးထည့လြိုကသ်ည်။
“အား…သပေါပြီ ဖြည်းဖြည်း။ ကို… နန်းဟာလေး ကြိမ်းနပြေီ သိလား။ အရမ်းပဲ အောင့သ်ှားတာ အထဲက ဖြည်းဖြည်းလုပန်ောြ”
“ဆောရီးနန်းရယ် နန်းဖငလြေးကိုကြည့်ပြှီး အရမ်းစိတပြါသှားလို့။ ဖြည်းဖြည်းပဲ လိုးမယန်ောြ”
“ဟုတ်”
စညသ်ူလည်း ဖငလြုံးလုံးလေးကိုပြတပြှီး တဈခကြခြငွြး ထိန်းလိုးရင်း လီးထိပကြို သားအိမဝြနှင့ြ ထိအောင် ဂရုစိုကြ လိုးပေးနလေိုကသ်ည်။
“အား.. ဆောင့ြ… ကို… ဆောင့တ်ော့ မညှာနဲ့တော့ နန်းအရမ်းလာနပြေီ ပြီးတော့မယ်… အ.. အ… လိုးလိုကြ နန်းစောကဖြုတလြေးကို ကို့လီးနဲ့ လိုးလိုကြ… တအားလိုးကြာ… အ… အား… ပြီး… ပြီ… အဈကို…. နန်း…. အ…. ဟာ့ ဟာ့..”
အကြောတွေ တင်းခနဲ့ ဖြစ်သှားပြီး ရှေ့ကိုပုံကသွှားသော နန်းယှန်းဖငလြေးကို ဆုပကြိုငပြှီး လီးကို တဆုံးထိ ဖိဆောင့လြိုးရင်း နန်းယှန်းစောကဖြုတထြဲ အရညမြွား ပန်းထည့လြိုကသ်ည်။ လီးကိုတဆုံး ဖိကပထြားရင်း နန်းယှန်း အပေါသ်ို့ မှောကခြလွိုကကြာ ဘေးသို့လှိမ့ခြလွိုကပြှီး နန်းယှန်းကို အတင်းဖကထြားလိုကသ်ည်။ လီးကလည်း စောကဖြုတထြဲမှ ကြှတထြှကသ်ှားပြီး နန်းယှန်းလည်း စညသ်ူ့ဘကလြှည့ကြာ ရငခြှငထြဲတိုးဝငရြင်း ခေါင်းလေး ဖြကထြားလိုကသ်ည်။ စညသ်ူက မကြန်ှာလေး ဆှဲမော့ပြီး နဖူးလေးကိုနမ်းကာ ဖကအြိပထြားလိုကသ်ည်။
အိပမြကလြိုလို တကယလြိုလိုနှင့ြ နန်းယှန်းက သူ့ကို အဝတတ်ှေ ပြနဝြတပြေးနတော ခံစားမိပြီး မကြလြုံးဖြင့မြကြည့်န်ိုင်။ အရမ်းအိပပြွောသ်ှားသည်။
“အာစိ… အာစိ… ထတော့လေ လူသှားကြိုရဦးမယ်”
“ဟင်… ဘယန်ှဈနာရီထိုးသှားပြီလဲ”
“၆ နာရီခွဲနပြေီ အာစိ”
“အေးအေး ထပြီ ထပြီ။ ဟင်… ဒီကြောကခြဲလေး အိပယ်ာပေါြ ဘယလြိုရောကန်ပေါလိမ့ြ။ ဒါဆို ညက ဟာ… နန်းယှန်းရယ်…”
“အာစိ ဘာဖြစ်လို့လဲ”
“ဘာမှမဖြစ်ဘူး ကားရဆေေးထားလိုကျ။ ငါ ရေချိုးလိုကျဦးမယ်”
ဆပပြှာခွင်းလေးထုတပြှီး တံဘကလြေးပခုံးပေါတ်ငကြာ ရစညေရြှိရာဘကြ လွှောကလြာစဉြ ကိုမှတဆြှနှငေ့ြ တွေ့၍
“ကိုမှတဆြှေ ဒီနားမှာ ဘုန်းကြီးကြောင်း ရှိလားဗွ”
“ရှိပါတယ် ဘာဖြစ်လို့လဲ ကိုစညသ်ူ”
“ဘာမှမဟုတပြါဘူးဗွာ အလှူလေး လုပပြေးချင်လြို့ပါ”
“ဘယသ်ူ့အတွကလြည်းဗွ”
“ဒီလိုပါပဲဗြာ”
ရမေိုးခွိုးပြီး ကိုဖြိုးကိုခေါကြာ ဈေးဘကသ်ှားပြီး သင်ျကန်းတဈစုံနှင့ြ ထီး၊ ဖိနပ်၊ ယပတ်ောငမြွား၊ အခွားလှူဖြယပြဈစည်းများ ဝယယ်ူပြီး ဘုန်းကြီးကြောင်းရှိရာသို့ ထွကလြာခဲ့သည်။ ကြောကခြဲလေးက အိပကြပထြဲမှာ။
ဘုန်းပြီးကြောင်းသို့ ရောကပြှီး ကြောင်းထိုငန်ှင့ြ တွေ့ကာ ဖြစ်စဉတ်ခွို့ကို ခနွလြှပပြှီး အကြိုးအကြောင်း လွှောကထြားလိုကသ်ည်။ ကြောင်းထိုငဘြုန်းကြီးမှ
“အင်း… ဒကာလေးလည်း ရစကေပြါလို့ ကြုံခဲ့ရတယဆြိုပမယေ့ြ အစွဲအလန်းတော့ မထားစချင်ေဘြူး။ ဥပါဒါနကြှောင့ြ ဥပါဒရြောကတ်တတ်ယ် ဒကာလေး”
“တငပြါ့ဘုရား။ ဒါပမယေ့ြ တပည့တ်ောြ သူ့အတွကြ တတန်ိုငသ်လောကလြေး ကုသိုလပြှုပေးချင်လြို့ပါ ဘုရား”
“အေး… ကုသိုလပြှုပေးတာတော့ ကောင်းပါတယ်။ ကဲကဲ အာရုံပြု။ ဒါနဲ့ ဒကာမလေးနာမညကြ…”
“နန်းယှန်းပါ ဘုရား..”
“အေးအေး လိုကဆြို… ဣဒံမပေုညံ အာသဝခယာ ဝဟံဟောတု ………………”
“နန်းယှန်းရေ အမွှ အမွှ အမွှ….. ကောင်းရာ မှနရြာ ရောကပြါစေ နန်းရယ်..”
စညသ်ူ့မကြဝြန်းထဲက မကြရြညစြတဈခွို့ကြှကြလောသည်။ နန်းယှန်းတဈယောကြ ဘယဘြုံဘဝမှာ ဘာတွနေဲ့ ဆကလြကကြှုံတွေ့နရမေလဲ သူမတွေးနိုင်။ အဆငပြှစခေငွေတ်ာတော့ သူ့စတနောအမှန်။ နန်းတဈယောကြ သာဓုခေါန်ိုငရြဲ့လား အတွေးများစွာနှင့ြ ဘုန်းပြီးကြောင်းအဝမှာ ကြောကခြဲလေးကို အိပကြပထြဲမှထုတပြှီး လမ်းဘေးတဈနရောမှာ ခထွားခဲ့လိုကသ်ည်။ ဘုန်းကြီးကြောင်းကအပြန် တပည့ကြွောကြ
“အာစိ နန်းယှန်းက ဘယသ်ူလဲဗွ”
“မင်းခေါလြာတဲ့ မကြောကခြဲလကြော”
“ဗြာ….”
ပြီးပါပြီ။