ပုံပြငဟြောင်းလေးတဈပုဒြ
ရေးသားသူ – အမညမြသိ
“ကလင် ကလင် ကလင်….”
စကဘြီးဘဲလသ်ံကြားလို့ ဒေါကြွော့ခိုင် ခေါင်းလေးမော့ကြည့်မြိသည်။
“အနတ်ီရေ ဇွဲမာန် ရှိလား”
“ရှိတယ် သမီးရေ။ အပေါထြပမြှာ ပစ်စည်းတွထညေ့န်တယ်ေ။ သားရေ အောကဆြင်းခဲ့ဦး။ ဒီမှာ အေးမှလေး ရောကန်တယ်ေ”
“ဟုတ် လာပြီ အမရေေ”
အမေ့ကို အသံလှမ်းပြုရင်း စာအုပတ်ဈခွို့ကို သတ်ေတာထဲထည့ပြှီး အောကထြပသ်ို့ ဆင်းလာခဲ့သည်။
“အေးမွ ထူးထူးဆန်းဆန်း ဘာလဲဟ”
“နင် မနကဖြှန် ကြောင်းသှားတော့မှာလေ။ အဲ့ဒါ ငါ့ကို မုန့လြိုကကြွှေးဦး”
“ဟာ… နငကြလည်း ပစ်စည်းတွေ သိမ်းလို့ မပြီးသေးဘူးဟ”
“လာပါဟာ ငါလှမ်းနရမှော။ ခဏလေး တဈနရော သှားထိုငရြအောငဟြာနောြ။ လာပါ ဇွဲမာနရြာ”
ခစွသ်ူရဲ့ အသံတိမဝြငသ်ှားပြီး မကြရြညလြေးတွေ ဝိုင်းလာတော့ ကနွောလြည်း မနနေိုငတ်ော့ပြီ။
“အမရေေ သား အေးမှနဲ့ အပြငခြဏသှားဦးမယ် ”
“အေး အေး အရမ်းမကြာနဲ့နောြ လုပစြရာတွေ ရှိသေးတယ်”
“ဟုတ် မမေေ…”
“လာ နင့စြကဘြီးနဲ့ပဲ သှားရအောင်။ ငါ့ဘီး ထုတမြနတေော့ဘူး”
စကဘြီးလေးနင်းထွကလြာတော့ ခစွသ်ူလေးက ခါးလေးဖကပြှီး ကြောပြငကြို ပါးလေးအပကြာ ငှိမ်၍ လိုကလြာသည်။
“အေးမှ နငဘြာစားမှာလဲ”
“ဘာမှမစားဘူးဟာ ငါဖကထြားချင်တ်ယ် ဒီလိုလေး။ ငါလှမ်းနရမှော သိလား။ နငကြ မနကဖြှနည်နဆေို သှားပြီ။ ငါတို့ကြောင်းက နောကလြကုနလြောကမြှတဲ့။ ငါလှမ်းနမှော”
ပြောရင်း တသိမ့သ်ိမ့ြ ရှိုကင်ိုနသေော ခစွသ်ူလေးကြောင့ြ ရငထြဲဆို့နင့လြာသည်။ ၁၀ တန်းအောငစြာရင်းတွထွကေပြှီး သကဆြိုငရြာ တကျကသိုလ် အသီးသီးကို သှားရောကကြှရမည့ြ ခစွသ်ူနှစ်ဦး၏ နှုတဆြကခြွိန်။ အတွေ့အကြုံ အသဈတွကေို ရငခြုနမြွှောလြင့ရြင်း ခစွသ်ူလေးကိုလည်း သနားမိပြနသ်ည်။
” အေးမှ ငါတို့ ဘယသ်ှားကြမလဲ”
” ခစွသ်ူများနေ့က ငါတို့ ချောကလကြ ထိုငစြားခဲ့တဲ့နရော သှားမယလြေ။ ငါ့မှာ ချောကလကပြါတယ်။ နင့ကြို ကြှေးချင်လြို့ ”
ခါးကိုတင်းတင်းဖကပြှီး ပြောလာသော အေးမှစကားကြောင့ြ ရငထြဲလှိုကသ်ှားသည်။ ၁၀ မိနဈလောကြ စကဘြီးနင်းလာပြီး ထင်းရှူးတောစပန်ားရောကတ်ော့ ကုန်းစောင်းလေးနားမှာ စကဘြီးရပလြိုကပြှီး ထိုငစြရာရှာကြသည်။
“အေးမှ နငင်ိုမနနေဲ့လေ”
“ဟာ.. ငိုချင်န်တောကို ငိုမှာပဲ”
“ဘယမြှာလဲ ချောကလကြ ဟိုနားလေး သှားထိုငစြားရအောင်”
ထငရြှူးပငကြှီး၏ အောကခြှတွင်ေ ထင်းရှူးဆီထုတထြားသောကြောင့ြ အပင်၏ ပငစြညမြှာ ခွကကြှီးဖြစ်နပြေီး မှအနေည်းငယ် နိမ့သ်ဖြင့ြ တောရြုံ မမှငန်ိုငသ်ော နရောလေးကို ရှေးလိုကသ်ည်။
“လာ အေးမှ အပငသ်ှားမမှီနဲ့ အင်ျကြီတွေ မဲကုနမြယ်”
“အင်းပါ”
မကြန်ှာချင်ြးဆိုငထြိုငပြှီး ချောကလကလြေး ခွံ့ကြှေးရင်း မကြရြညကြနွသေော ခစွသ်ူလေးကို ဆှဲပြေ့လိုကပြှီး နဖူးလေးနမ်းရင်း မကြရြညတ်ှေ သုတပြေးနလေိုကသ်ည်။ ချော့စရာ စကားရှာမရ။
“မငိုပါနဲ့ အေးမှရယ်။ ကြောင်းမတူပမယေ့ြ ပိတရြကကြှ ပြနတ်ှေ့ရမှာပဲ”
ချော့မရ အေးမှက ငိုနတေုန်း။ ကြံမိကြံရာနှင့ြ အေးမှလကထြဲက ချောကလကကြို ကိုကပြှီး အေးမှမကြန်ှာလေးကို ဆှဲမော့ကာ ခွံ့ကြှေးလိုကသ်ည်။ ထိုချောကလကအြပိုင်းလေး ကုနသ်ညအြထိ ပါးစပန်ှင့ြ ခွံ့ကြှေးပြီး သေးသေးလေးသာ ကနွတ်ော့သဖြင့ြ အေးမှပါးစပထြဲ လွှာနှင့ြ ထိုးထည့ပြေးလိုကသ်ည်။ အေးမှရဲ့ ဝငသ်ကထြှကသ်ကတ်ို့က ပါးပြငမြှာ ရိုကခြတလြကြြ။
အေးမှလည်း ချောကလကကြို ဖမ်းယူရင်း လွှာကိုလည်း ဆှဲစုပလြိုကသ်ည်။ ကနွောလြည်း အေးမှရဲ့ အောကန်ှုတခြမ်းလေးကို စုပန်မ်းလိုကရြင်း ခါးလေးဖကကြာ အေးမှကိုယလြုံးလေးကို ဆှဲယူလိုကတ်ော့ အလိုကသ်င့လြေး လှဲခလွာသည်။ အေးမှဖငလြေးကို ကိုငပြှီးပြတရြင်း မကြန်ှာကို အနမ်းများ ဆကတ်ိုကခြွှကော ခစွသ်ူရဲ့ မကြရြညတ်ှကေို နှစ်သိမ့စြတေော့သည်။
အေးမှရဲ့ အင်ျကြီကြယသ်ီးတွကေို ဖြုတလြိုကတ်ော့ မကြလြုံးဝိုင်းလေးနှင့ြ ငှိမပြှီး ကြည့်န်သည်ေ။ အတွင်းခံအင်ျကြီခွိတတ်ှေ ဖြုတမြနတေော့ပဲ အပေါသ်ို့ လှနတ်ငကြာ ဖြံ့ထွားခါစ နို့လေးတွကေို တဈလှည့စြီစို့ရင်း နို့အုံတွကေို ဆုပခြွပေေးလိုကသ်ည်။ အောကကြ ဖြားဖကတ်ောကြလည်း အေးမှရဲ့ နံကြားကိုထောကပြှီး တင်းနပြေီ။ အေးမှရဲ့ လကကြိုယူပြီး ကိုငခြိုင်းတော့ ငှင်းသည်။
“အာ.. မကိုငဘြူး ငါကြောကတ်ယ်။ ဒီအတိုင်းပဲနဟော”
“ဟာ.. အေးမှကလည်း ကိုငထြားပါဆို”
“မကိုငဘြူးလို့ နင့ကြိုဖကထြားမယ် နောြ”
ပြောရင်း လညပြင်းကိုဖကပြှီး သူ့ရဲ့နို့တွပေေါြ ဆှဲခတွော့ ငုံပြီးစို့ရင်း စကပရြဲ့ဇဈကို စမ်းကာ အောကသ်ို့ ဆှဲခတွော့ သူမ အကြောကအြကန် ငှင်းတော့သည်။
“မလုပန်ဲ့ ဇွဲမာန် ဒါတော့မလုပန်ဲ့ဟာ ငါကြောကတ်ယ်”
“ဘာကြောကတ်ာလဲဟ နငကြလည်း”
“မသိဘူး ကြောကတ်ယဟြာ။ ငါ့ကိုခစွရြင် မလုပန်ဲ့နောြ”
“မလုပဘြူးကြာ ဒီအတိုင်းပဲ ကိုငထြားမယန်ောြ ခွှတလြိုကြ ”
“အကုနမြခွှတဘြူး နင့လြကထြည့လြိုကြ”
“ပြီးရော”
အေးမှရဲ့နှုတခြမ်းတွကေို ပြနန်မ်းရင်း လကတ်ှကေ စကပအြောကမြှ ဖငလြုံးလေးကို အတွင်းခံပေါကြနေ ဆုပကြိုငပြှီး ပေါငကြှားထဲသို့ လကည်ိုးလေးဖြင့ြ မထိတထိ ပြတပြေးနလေိုကသ်ည်။ အေးမှလည်း ကနွော့လြညပြင်းကို အတင်းဖကရြင်း ပခုံးပေါသ်ို့ မကြန်ှာလေးအပကြာ တအင်းအင်းနှင့ြ။ ကနွောလြည်း လကကြို အရှေ့ဖကသ်ို့ ပြောင်းလိုကပြှီး
“အေးမှ ပေါငန်ည်းနည်းကားကြာ”
နားနားလေးကပပြှီး လသေံလေးနှင့ြ ပြောလိုကသ်ည်။ ပေါငလြေးနည်းနည်း ကားပေးတော့ အတွင်းခံထဲ လကန်ှိုကရြန် ပြငလြိုကစြဉြ အေးမှလကကြ ကနွော့လြကကြိုဖမ်းပြီး တားဆီးထားကာ ကနွော့ြ နှုတခြမ်းတွကေိုနမ်းရင်း ခေါင်းသာခါနသည်ေ။
“အေးပါ အထဲက မကိုငဘြူး။ အပြငကြပဲ ကိုငတ်ော့မယ်။ လှှတန်ောြ”
လို့ပြောလိုကတ်ော့မှပဲ ကနွောလြကကြို လှှတပြှီး လညပြင်းကို ပြနဖြကလြိုကသ်ည်။ နှုတခြမ်းကိုတော့ နမ်းနဆေဲ။ ကနွောလြည်း ဘောင်းဘီပေါကြနေ အေးမှအဖုတလြေးကို ပြတပြေးနရင်ေး ဘောင်းဘီလေး စိုထိုင်းလာတာကို သတိထားမိနသည်ေ။
ပေါငကြှားထဲ လကအြသာထိုးထည့ရြင်း ဘောင်းဘီဘေးက မွှော့ကြိုးလေးကို ဘေးကပကြာ အရညတ်ှေ တစိမ့စြိမ့ြ ထွကန်သေော အေးမှရဲ့ အမှှေးနုနုနှင့ြ အဖုတလြေးကို ပြတပြေးရင်းနဲ့ နို့တွကေို စို့လိုကသ်ည်။ ဘယလြောကမြှ မကြာလိုကြ အေးမှတဈယောကြ ကနွော့ခြေါင်းကို ဆှဲမပြီး နှုတခြမ်းတွကေို အတင်းနမ်းကာ အဖုတလြေး ပြစိပြစိဖြစ်ပြီး သကပြှင်းခကြာ ငှိမပြှီး ကနွော့ကြို အတင်းဖကထြားတော့သည်။
” အေးမှ အေးမှ နင့အြရညတ်ှေ ထပထြှကလြာတယဟြ”
“အာ… ဘာတွပြေောနတောလဲ ရှကစြရာကြီးဟာ”
“ထဦး ဒီမှာကြည့်လြို့”
“မကြည့်ဘြူး”
ကနွော့ရြငထြဲ မကြန်ှာအတင်းထိုးထည့ကြာ အရှကသ်ည်းနသေော ခစွသ်ူလေးအား ဆံပငမြွားကို ငုံ့နမ်းပြီး အရှကပြှစရေန်ေ ကြိုးပမ်းပေးရပြနသ်ည်။ ကနွော့လြီးကတော့ တင်းသထကြ တင်းလကြပြေါ့။ ဒီအတိုင်း ငှိမန်ကြရေင်း ၅ မိနဈခန့ကြှာတော့
“ဇွဲမာန် ဖယပြေးဦး ဟိုဘကလြှည့န်ေ”
“ဘယလြိုဖယရြမှာလဲဟ နငထြမှ ရမှာပေါ့”
“အဲ့ဒါဆိုလည်း နငမြကြည့်န်ဲ့ မကြစြိမှိတထြား”
“အင်း မကြည့်ဘြူး”
အေးမှလည်း ရငခြှငထြဲမှ ရုန်းထရင်း
“ဟိုဘကလြှည့န်နေောြ မကြည့်န်ဲ့”
” အေးပါဟာ မကြည့်ဘြူး”
“ရပြီ ပြနလြှည့တ်ော့”
ကနွောလြည်း ပြနလြှည့ရြင်းနဲ့ “ကြည့်ရြတော့မှာလား” လို့ မေးလိုကသ်ည်။
“မသိဘူးကြာ”
မကြန်ှာလေးနီနီ ရှကပြှုံးလေးနှင့ြ ရငထြဲ ပြေးဝငဖြကလြာသော ခစွသ်ူလေးကို ဆီးပြေ့ရင်း ရောကတ်တရြာရာ ခစွစြကားလေးများဖြင့ြ ထိုတဈညနေ ကုနဆြုံးခဲ့ပြနသ်ည်။ အိမပြှနလြမ်းမှာ စကားမဆိုမိကြပဲ လကကြလေး ဆုပကြိုငရြင်းနဲ့ ငှိမသ်ကတ်ိတဆြိတစြှာ။
ဒီနေ့ညဆို အိမန်ဲ့ခွဲပြီး အဝေးမှာ နရတေော့မှာပါလားဆိုတဲ့ အသိနဲ့ ဝမ်းနည်းသလိုလိုနှင့ြ သားအမိနှစ်ယောကြ ထိုငစြကားပြောနစဉြေ အေးမှ ထပရြောကလြာပြနသ်ည်။
“ဇွဲမာနရြေ…”
“ဟေ့ ငါရှိတယ် လာခဲ့”
“သား ဒီနေ့ ဘယသ်ှားဦးမလို့လဲ။ မနေ့ကလည်း အကြာကြီးပဲ။ ဒီကောငမြလေးကလည်း လှနတ်ယ်။ ခရီးသှားခါနီးအထိ မပြောချင်တ်ော့ဘူး”
အမလည်ေး ပြောဆိုပြီး အိမန်ောကဘြကကြို ထွကသ်ှားသည်။ အေးမှလည်း အခွအနေကေို ရိပမြိသည် ထငသ်ည်။ မကြရြညလြေးလညလြညန်ှင့ြ အနားကပကြာ
“ဇွဲမာန် ငါဒီနေ့ စိတတ်ှေ ထိန်းမရလောကတ်ော့ဘူး သိလား”
ရပြီ ဒီလောကဆြို သဘောပေါကပြှီ ကနွောလြည်း အမှနပြင်
“အမေ့ သား အေးမှကို အိမလြိုကပျို့လိုကြဦးမယ်”
“သား ကားဘယအြခွိနလြဲ အခွိနမြှီအောငပြှနခြဲ့”
“ဟုတ်”
စကဘြီးပြေးထုတရြင်း
“လာ အေးမွ သှားရအောင်”
နှစ်ယောကသ်ား စကဘြီးကိုယစြီနင်းရင်း ထွကလြာစဉြ မိုးလေးက တဖြဲဖြဲ။ မိုးကလည်း အမှတတ်ရနေ့ ကို အားဖြည့ပြေးသညထြငသ်ည်။
“ဇွဲမာန် အိမမြှာ ဘယသ်ူမှမရှိဘူး အိမသ်ှားရအောင်”
“အိုကေ ဘယသ်ူအရငရြောကလြည်း ပျိုငမြယလြေ”
ပြောရင်း စကဘြီးကို ဒုန်းနင်းပြေးတော့ အေးမှလည်း အားကမွခံ လိုကန်င်းရှာသည်။ စိတတ်ှကေ စောနသညေလြေ။ အိမရြှေ့ရောကတ်ော့ စကဘြီးဒေါကထြောကပြှီး အေးမှဆီက အိမသ်ော့ယူကာ ဖြင့ဝြငလြိုကသ်ည်။ အေးမှက တံခါးကို ကလန့ပြှနထြိုးပြီး ကနွော့ဆြီပြေးလာကာ ခါးကိုဖကပြှီး ရငထြဲ ငှိမန်သည်ေ။
“အေးမှ နငသ်ချောလား”
ခေါင်းလေးငှိမ့ပြှီး အဖြပြနေပြေးသည်။ ကနွာလြည်း သူ့ရဲ့ စိုရှှဲနတေဲ့ အင်ျကြီကို ခွှတခြလွိုကပြှီး နှုတခြမ်းကို ငုံနမ်းလိုကသ်ည်။ အေးမှလည်း အလိုကသ်ိစွာ လုံခညွကြို ဖြညခြလွိုကပြှီး
“ငါ မနေ့က တဈနကေုန် နမရေဘူးဟာ။ ညလည်း အိပမြပြောလြို့ နင့ဆြီ အရဲစွန့ပြှီး လိုကလြာတာ”
“ငါသိတယ် အေးမွ ငါလည်းတူတူပဲ”
သူမ ဖငလြေးတွကေိုငရြင်း နမ်းရင်းနှင့ြ အေးမှလကတ်ှကေ ကနွော့ပြုဆိုးကို ဆှဲဖြညခြလွိုကသ်ည်။ အိမန်ရင်ေးနဲ့ ထွကလြာတာမို့ အတွင်းခံဝတမြထား လီးက တရမ်းရမ်းနှင့ြ ထွကလြာသည်။ ကနွောလြည်း အင်ျကြီခွှတလြိုကပြှီး အေးမှရဲ့ဘရာစီယာကို ဆှဲလှနမြညလြုပတ်ော့ အေးမှက ကြောလှည့ပြေးသဖြင့ြ ခွိတမြွားကိုဖြုတပြှီး နို့တွကေို လှတလြပစြှာ ငုံစို့လိုကတ်ော့သည်။
ဧည့ခြန်းထဲရှိ ထိုငခြုံပေါတ်ှင် ထိုငရြင်း အေးမှက အပေါမြှခွကာ သူမအဖုတကြို အတွင်းခံဘောင်းဘီပေါမြှ ထိုးဆှရင်း နို့တွကေိုစို့လိုကြ နှုတခြမ်းကိုနမ်းလိုကန်ှင့ြ အလုပမြွားလကြြ ရှိတော့သည်။ အေးမှကို မတတ်ပရြပကြာ ဘောင်းဘီလေးကို ခွှတခြပြေးရင်း အဖုတလြေးကို ရှှတခြနဲ နမ်းလိုကသ်ည်။ အမှှေးနုပါးပါးနှင့ြ ဖောင်းအိအိ စောကဖြုတလြေးက အရညလြေး စိုစိစိနှင့ြ။
အေးမှက သူ့အခန်းထဲ လကဆြှဲခေါသ်ှားပြီး ကုတငပြေါတ်ှင် ပကလြကကြလေး လှဲခပြှီး ပေါငလြေးစိကာ လကလြှမ်းကြိုရှာသည်။ ထွေးပိုကရြင်းနှင့ြ နို့တွစေို့ပြီး အဖုတဝြသို့ လီးတေ့ကာ ဖိထိုးကြည့်သ်ည်။ မရ ။
”အား… ဇွဲမာန် နာတယ်”
“အေး ခဏလေးပါ”
တဖြည်းဖြည်းချင်ြးလေး ဖိထိုးကာ ဝငသ်လောကကြို အသှင်းအထုတလြုပရြင်း တအိအိနှင့ြ လီးတဝကခြန့ြ ရောကလြာပြီ နှစ်ယောကလြုံး ဆန်ဒတွေ ပြင်းနသေောလြည်း ခကခြဲလှသည်။ နှုတခြမ်းလေးနမ်းရင်းနှင့ပြင် အဆုံးထိရောကအြောင် သှင်းလိုကပြှီး အသှင်းအထုတကြို အသာယာလေး လုပပြေးနလေိုကသ်ည်။ ကြပတ်ည်းလှသော အေးမှရဲ့ အဖုတတ်ှင်းကလည်း အတွေ့ထူးကို ပေးနိုငလြှသောကြောင့ြ ကနွော့မြှာလည်း ထိန်းသိမ်းရ ပငပြန်းလှ၏။ အရမ်းလည်း မကြမ်းရဲ။ အေးမှလည်း နာသှားနိုငသ်လို ကနွောလြည်း ပြီးသှားနိုငသ်ည်။ စိတကြို အနိုငန်ိုငထြိန်းရင်း ဖြည်းဖြည်းပင် လိုးနလေိုကသ်ည်။ နို့တွစေို့ရင်း နှုတခြမ်းလေး နမ်းရင်းပေါ့။
“အ့ အ့ ဇွဲမာန် အရမ်းကြပတ်ယဟြာ နာလိုကတ်ာ”
“အင်းပါ အေးမွရယ် ခဏပဲ သည်းခံနောျ”
“နင့ကြို ခစွလြှန်းလို့နောြ သိလား”
“အင်းပါ ငါနည်းနည်း မှနကြှည့မြယန်ောြ”
“အင်း အ့ အ့ ”
“အေးမွ နာသေးလား”
“အရမ်းမနာဘူး ရတယ် လုပ်”
“အင်း”
အတိုငအြဖောကြ မညီစွာနှင့ပြင် အေးမှလေး ဟိုးအမှင့ကြှီးကနေ ပြုတကြသွလို လဟေုနစြီးခဲ့ရသည်။ အေးမှလေးပြီးသှားတော့ ကနွော့ကြို အတင်းကုတဖြကတ်ကရြင်း အဖုတကြလည်း လီးကို တအားညှဈထားသည်။ ညှဈထားတဲ့အခွိန် တဆုံးလိုးပေးလိုကရြာ အေးမှလည်း ကော့တကသ်ှားပြီး ကနွောလြည်း အေးမှအဖုတထြဲ အရညမြွား ပန်းထည့ကြာ နှစ်ယောကသ်ားဖကရြင်း မှိန်းမောနလေိုကကြှသည်။
” ထ ဇွဲမာန် ပြနဖြို့လုပတ်ော့ ၃ နာရီထိုးတော့မယ်။ အဖတေို့ ပြနလြာတော့မယ်။ နင် ကားဂိတ် ဘယအြခွိနသ်ှားမှာလဲ”
“၅ နာရီခွဲလောကမြှ သှားမှာပါ”
“အဲ့ဒါဆို ပြနတ်ော့လေ။ ငါ့ကိုမမေ့နဲ့နောြ ဇွဲမာန်”
မကြရြညလြေး စမ်းစမ်းနှင့ြ မှာရှာသည်။ ကနွောလြည်း အဝတတ်ှပြနေဝြတပြှီး နှစ်ယောကသ်ားဖကကြာ နမ်းကြပြနသ်ည်။
“သှားတော့ အရမ်းနောကကြနွမယ်ေ။ ငါလှမ်းနတော မမေ့နဲ့နောြ”
“အင်းပါဟာ စာရေးနောျ အေးမွ”
“အင်းပါ။ ငါကြောင်းရောကလြို့ အဆောငသ်ိရရငလြည်း လိပစြာပို့လိုကမြယ်။ ငါ့ဆီ စာမှနမြှနပျို့နောြ”
ပြောရင်းနဲ့ ငိုကနွခြဲ့သော အေးမှကို ကြောခိုင်းပြီး စကဘြီးလေးတွန်းကာ အိမပြှနခြဲ့သည်။ ရငထြဲက လှမ်းဆှတမြှုတွကေ ထိုအခွိနကြ နှိုင်းစရာမရှိခဲ့။
အိမရြောကြ ပြငဆြငပြှီး ကားဂိတဆြင်း ။ လိုကပျို့ကြသော သူငယခြငွြးများ ဆှမွေိုးများကို နှုတဆြကရြင်း သားအမိနှစ်ယောကြ ကားပေါတ်ကြ နရောယူကြသည်။
“သား… ဟိုမှာ..”
အမညှေှနပြှရာ ကြည့်လြိုကတ်ော့ “ဟင် အေးမှ အဝေးကနေ ငေးကြည့်န်ပေါလား…”။ ကားမှနကြို နောကသ်ို့ ဆှဲကပလြိုကပြှီး အေးမှမှငအြောင် လကပြှလိုကသ်ည်။
တဖြည်းဖြည်းနှင့ြ အေးမှအရိပကြလေး မှုနဝြါးပြောကကြှယသ်ှားတာ ၂၀၀၂ ခုနှစ်ကနေ အခုထိပါပဲ။ တဈခါမှ ပြနမြတွေ့ရတော့ပါဘူး။ တခါတရံ အမေ့ဆီက သတင်းအခွို့ ပြနကြှားနတောက လှဲလို့ပေါ့…။
“မဆုံနိုငပြှီလား… ဘဝတွကေ… နှလုံးသားနုနု အပြံသငခြါစအရှယ်.. ပုံပြငဟြောင်းလေးတဈပုဒြ… ရငမြှာရှိခဲ့တယ်… လှယအြိတတ်ဈလုံး ပခုံးထကမြှာ… အပြောဆြုံး ကြောင်းတကခြွိန်… ငါတို့ကြောင်းသားဘဝ……………”
ပြီးပါပြီ။