ညည်းထကြ လညတ်ယ်
ရေးသားသူ – အာသာပြေ (မန်း)
မလှှဲသာလို့သာ ရီလေးမှာ စကဘြီးကို ဆှဲပြီး ထွကလြာရသည်။ ဒီ ကြညကြှညအြေး ဆိုသော မိန်းမဆီကို သှားချင်တ်ာ မဟုတပြေ။ ဒီမိန်းမက ရပသ်ိရှာသိ နှာဘူးမဖြစ်သည်။ အသကကြ သုံးဆယလြောကြ။ လူကတော့ လှသည်။ မိန်းမချင်ြး မနာလိုလောကအြောင် လှသည်။ သူက စွေးရုံထဲတွင် ကလေးဝတ် အဝတအြစားလေးတွေ ရောင်းသည်။ ဒါပမယ်ေ့ ဒါက အဓိက အလုပမြဟုတ်။ စွေးထဲတွင် နေ့ပြနတ်ိုးပေးတာက ကြညကြှညအြေး၏ အဓိကအလုပဖြစ်သည်။
ကြညကြှညအြေးဆိုငမြှာက ကောငလြေးတွေ တရုန်းရုန်းနဲ့ အမြဲစညကြားနသည်ေ။ ရီလေးမှာ ကြညကြှညအြေးကို ကြည့်လြို့ရတာမဟုတ်။ ကြညကြှညအြေးက မုဆိုးမဆိုပမယ်ေ့ အပျိုရှုံးလောကအြောငကြို ဝတစြားပြငဆြငသ်ည်။ သသှေားသော ယောကြွားထားခဲ့သည့် စီးပြား ဥဈစာများနှင့် ခမွြးသာနသည်ေ။ ရငထြဲက ဘယလြိုပဲ မကြနပေပြမယ်ေ့ တကယ့် တကယမြှာတော့ ရီလေးမှာ ကြညကြှညအြေး နှင့် မကင်းနိုငပြါ။ မနကဖြှန် မနကြ အမေ့ကို ဆေးခန်းပြရမည်။ ဒါကြောင့် လိုသောငှကေို ကြညကြှညအြေးထံမှ ယူရမည်။
အမေ့နှလုံးရောဂါက တဈလတဈကြိမ် ဆေးခန်းသှားပြရသည်။ ဆေးခန်းက အထူးကုဆရာဝနကြှီး၏ ဆေးခန်းဆိုတော့ ငှကလေိုသည်။ ရီလေး အပခြွုပဆြိုငကြ ခွုပရြတယဆြိုပမယ်ေ့ လိုသလောကတ်ော့ မရနိုင်။ ဒါကြောင့် လိုတာကို ကြညကြှညအြေးထံ မနေ့ကတည်းက ပြောထားသည်။
အခွိနကြ ညနေ (၆) နာရီခန့် ဖြစ်နပြေီ။ ရီလေး လကမြှ လကပြတန်ာရီ လေးကို ကြည့်ရင်း စကဘြီးကို ဖိနင်းလိုကသ်ည်။ (၇) နာရီတွင် ရည်းစားဖြစ်သူ ခငထြှန်း နှင့် ခွိန်းထားသေးသည်။ ဒါကြောင့် ရီလေး၏ စိတတ်ှေ လောနတောဖြစ်သည်။
“ ဟယ်… ရီလေး… လာ…. မမက မင်းကို စောင့်နတော…. အခုပဲ အပြငသ်ှားတော့မလို့… ထိုင်ဦးနောြ…”
“ ဟုတကြဲ့….”
ရီလေး အိမရြှေ့မှ ကောခြုံတဈလုံးတွင် ဝငထြိုငလြိုကသ်ည်။ ကြညကြှညအြေး အိမအြတွင်းပိုင်းသို့ ဝငသ်ှားရာသို့ လှမ်းကြည့်မြိသည်။ မနာလိုစရာကောင်းလှသည်။ ကြည့်ပြါဦး။ ခါးက သေးသေးလေး။ အောကဖြကကြ တငသ်ားကြီးတွကေ တလုံးတခဲကြီး။ လုံးတဈ၍ လမ်းလွှောကလြိုကတ်ိုင်း တလှုပလြှုပ် တုနခြါနသည်ေ။
“ ဟင်း…”
သကပြှင်းခလွိုကပြှီး ရီလေးအကြည့်ကြ အိမရြှေ့လမ်းမဖကဆြီသို့ လှှဲလိုကသ်ည်။
“ ရီလေး… ရော့… ဒီမှာ ပိုကဆြံ….”
ရီလေး လှမ်းယူပြီး ငှကေို ရလေိုကသ်ည်။
“ ဒါနဲ့ စကားမစပ် ထွန်းထွန်းတဈယောကလြည်း မတွေ့ပါလား… ဘယပြွောကန်လေဲ….”
“ ဟင်…ဟို…”
ဗှုံန်းကနဲ ရီလေး မကြန်ှာလေးတဈခုလုံး နီရဲသှားပြီး ဘာပြောရမှန်းမသိအောင် ဖြစ်သှားသည်။ ထွန်းထွန်းဆိုတာက ရီလေး၏ရည်းစား ခငထြှန်းကို မေးနခွင်ေးဖြစ်သည်။ ရီလေး တံတွေးတဈခကြြ မှိုခလွိုကပြှီးမှ….
“ ဟို… ကမွလည်း မတွေ့မိဘူး အဈမ…။ ပြန်ဦးမယ် အဈမ…။ အိမမြှာ အမတဈေယောကထြဲ ထားခဲ့တာ….”
ပြောပြောဆိုဆို ရီလေးက မတတ်ပထြရပသ်ည်။
“ အေးအေး ညီမလေး…. မှောငန်ပြေီ…. စကဘြီးကို သတိထားနင်း….”
“ ဟုတကြဲ့ အဈမ…”
ရီလေး စကဘြီးကို ခပသ်ုတသ်ုတန်င်းပြီး ပြနလြာခဲ့သည်။ အိမပြေါကဝြမှ ရပပြှီး ရီလေးကို ကြည့်နသေော ကြညကြှညအြေး၏ အပြုံးများက တဈဝကတ်ဈပကြြ ရပသ်ှားသည်။
“ ငါကြားတဲ့ သတင်း ဟုတမြှာပါ….။ ရီလေး နဲ့ ခငထြှန်း ကြိုကန်ကြတေယဆြိုတာ သချောသလောကပြဲ…။ ငါ တဈခွန်းထဲ ထောကလြိုကတ်ာနဲ့ ကောငမြလေး မူပကြသ်ှားတာ….။ မဖြစ်ဘူး…. မဖြစ်ဘူး… ကိုယ့်အိမထြဲက ပစ်စည်းတော့ သူများဆီ အပါမခံနိုငဘြူး… ဟင်း….”
ကြညကြှညအြေး သကပြှင်းခပြှီး အိမထြဲ လှည့်ဝငခြဲ့လသည်ေ။
ခငထြှန်းတို့ ရီလေးတို့ဆိုတာက အသကြ (၂၀) (၂၃) ဝန်းကငွတ်ှေ ဖြစ်သည်။ ခငထြှန်းက ယောကြွားပီသသော ရုပရြညရြှိသည်။ အားတဲ့အခွိနမြှာ မှို့ဦးဘုရားကြီးဝင်းထဲက ဝိတရြုံမှာ ကစားနတတေသ်ူဆိုတော့ ခန်ဓာကိုယတ်ောင့်တင်း ကြံ့ခိုငမြှုကတော့ ပြောစရာမလိုပေ။
ခငထြှန်းက ဆိုငကြယ် ကယရြီသမား ဖြစ်သည်။ ဒါပမယ်ေ့ ခငထြှန်းတို့မှာက မိသားစုများကာ မပြလညေသ်ဖြင့် ကြညကြှညအြေး၏ လောင်းရိပအြောကမြှ မလှတကြင်းနိုငပြေ။ ခငထြှန်းက မှနမြှနရြညရြည် ရှိသည့်အပြင် ကြညကြှညအြေးအိမကြို ဝငထြှကသ်ှားလာပြီး လိုအပတ်ာမှနသ်မွှ ကူညီလုပကြိုငပြေးနသေူဖြစ်သည်။ ဒါကြောင့်လည်း ကြညကြှညအြေးက စတနောဗလပြနှင့် ခငထြှန်းအတွကြ ဆိုငကြယတ်ဈစီးဝယပြေးကာ အတိုးမယူဘဲ အုံနာခကို ဆိုငကြယသ်ို့ သှင်းငှအဖြေဈ လုပပြေးခဲ့သည်။ အခုဆို ဆိုငကြယဖြိုး တဈဝကလြောကြ ကြသှေားပြီဖြစ်သည်။
တကယတ်ော့ ရီလေးဆိုတဲ့ မိန်းကလေးကလည်း အကညွြးတနသ်ူတဈယောကြ မဟုတပြါ။ အသားညိုညို စိမ့်စိမ့်လေး၊ နှာတံစင်းစင်း မကြလြုံးဝိုင်းဝိုင်းလေးဖြင့် သူ့နရောနှင့်သူ အခွိုးကကြာ အမို့အမောကြ အသိမအြကားလေးများဖြင့် အလှတွေ ဝံ့ဝံ့ကြှားကြှားရှိသော မိန်းကလေး တဈယောကဖြစ်သည်။ ရီလေးမှာ ဆှတခြူးချင်သ်ူတွပေေါသော ပန်းလေးတဈပြင့်ပင် ဖြစ်သည်။
ကြညကြှညအြေး၏ အိမမြှပြနလြာပြီး အိမသ်ို့ ပိုကဆြံဝငထြား၍ ရီလေး ပြနထြှကခြဲ့သည်။ သူ ကြညကြှညအြေးထံ သှားနတေုန်း အမေ့ညီမ သူမ၏ဒေါလြေးအိမတ်ှင် အမရေောကန်သဖြေင့် အမေ့ကို ရီလေး စိတခြသွှားသည်။ ရည်းစားနှင့် တွေ့ရတော့မညဆြိုတော့ ရီလေး ရငတ်ှခေုနန်မေိသည်။
ဒီတဈခါ ခွိန်းတာက ထူးထူးဆန်းဆန်းဖြစ်သည်။ နှစ်ယောကထြဲ တွေ့ချင်တ်ယတ်ဲ့။ အရေးကြီးတာ ပြောစရာရှိလို့ လာခဲ့ပါတဲ့။ ရငတ်ှေ တဒိတဒြိတခြုနန်သည်ေ့ကြားက ရီလေး၏ အတွေးထဲတွင် ကြညကြှညအြေး၏ ပြုံးစစ မကြန်ှာပေးက ပေါလြာသည်။
ခငထြှန်း သူ့ဆီမလာတာကို ရီလေးကို မေးရသညတ်ဲ့…။ ဘယလြာမလဲ။ ရီလေးက မသှားရဘူးလို့ ခငထြှန်းကို မှာထားတာ။ ဆိုငကြယအြုံနာခ ပေးစရာရှိတာကို ဆိုငမြပိတခြင် ဆိုငမြှာသှားပေးလို့ ပြောထားသည်။ အဈကိုထွန်းကို ဒီမိန်းမနှင့် ဘယလြိုမှ စိတမြခနွိုင်။ စိတခြစွရာလည်း မရှိ။ ကြညကြှညအြေး ဆိုတာက နာမညကြှီး မုဆိုးမမို့ အပျိုတွထကေရြဲသည်။ ကောငလြေးတွနှင်ေ့ တရုန်းရုန်းနသည်ေ။ ဒီထဲမှာမှ အဈကိုထွန်းက ကြညကြှညအြေး၏ အိမသ်ို့ အဝငအြထွကရြှိပြီး အရင်းနှီးဟု ဆိုရမည်။ ဘယလြိုနည်းနဲ့မှ အဈကိုထွန်းကို ကြညကြှညအြေးနှင့် အဖြစ်မခံနိုင်။ ရီအေး ရငကြွိုးရမည့်အဖြစ်ကို အရောကမြခံနိုငပြေ။
အခုလည်း ခငထြှန်းက နှစ်ယောကထြဲ တွေ့ချင်တ်ယ် ဆိုတာကို ရီလေး လကခြံလိုကတ်ာ ဒီအကြောင်းလည်းပါသည်။ အရငတ်ုန်းက နှစ်ယောကထြဲ တွေ့ချင်တ်ယခြွိန်းတိုင်း ရီလေးက ရှောငန်ခေဲ့သည်။ အကြောင်းအမွိုးမွိုးပြခဲ့သည်။ အခုတော့ အန်တရာယကြ နီးကပလြာပြီဖြစ်တော့ သူ့ကို လိုကလြွောသင့်သလောကြ လိုကလြွောကာ ကိုယ့်ဖကကြ အပိုငခြညွရြန် လိုအပန်ပြေီ။ လကထြပဖြို့ ကတိပြုသဈစာဆိုထားကြတဲ့ သူတွပေဲဟာ။ ဘာနဈနာစရာရှိတာမှတလြို့ဟု ရီလေး တွေးရင်း စိုးရိမစြိတ်၊ မခံချင်စြိတတ်ှနှင်ေ့ ဆုံးဖြတခြကြခြပြှီး ထွကလြာခဲ့တာ ဖြစ်သည်။
“ လာ…ရီလေး…အိမထြဲဝင်….”
အဈကိုထွန်းက ရီလေး၏ လကမြောင်းတဈဖကကြိုဆှဲပြီး အိမထြဲသို့ ဆှဲခေါသ်ည်။
“ ဦးလေးသိန်းရော…ဘယသ်ှားလဲ…”
“ ဦးလေးသိန်းက ဆိုငကြယည်ထွကဆြှဲတယ်…။ နေ့ခင်းက အလှူအိမမြှာ သှားပြီးလုပပြေးနလေို့….”
ခွိန်းသည့်နရောက ခငထြှန်းတို့ ဆိုငကြယဂြိတမြှူး ဦးလေးသိန်း၏ အိမတ်ှငဖြစ်သည်။ ဝါးထရံကာ သှပမြိုး ဆယပြအေိမလြေး။ ဦးလေးသိန်းမှာ မိန်းမဆုံးသှားတာကြာပြီဖြစ်ပြီး အိမထြောငခြှဲ သားတဈယောကကြ သူ့အိမန်ှင့်သူနတောကြောင့် ဦးလေးသိန်းမှာ တဈကိုယရြတဈေကာယသမား ဖြစ်သည်။ အခုတော့ အိမတ်ှင် ဦးလေးသိန်းမရှိ၍ ခငထြှန်းနှင့် ရီလေးတို့ နှစ်ယောကထြဲဖြစ်သည်။
“ ကဲ…. ဘာပြောမှာလဲ အဈကိုထွန်း… နှစ်ယောကထြဲ ပြောချင်တ်ယဆြို….”
“ ခစွတ်ယ်… ရီလေးရယ်…. သိပခြစွတ်ာပဲကြာ….”
အသံတုနတ်ုနယ်ငယ်ငန်ှင့် ပြောရင်း ခငထြှန်းက ရီလေးကိုဖကကြာ နရောအနှံ့ နမ်းတော့သည်။ လကတ်ဈဖကကြ အင်ျကြီပေါမြှပင် နို့အုံလေးတွကေို ခွပေေးနပြေီး လကတ်ဈဖကကြ ထဘီပေါမြှပင် စောကဖြုတလြေးကို ပြတပြေးနသည်ေ။ ရီလေးမှာ ပထမ ရုန်းကနင်ှင်းဆနရြန် စဉြးစားလိုကသ်ေးသည်။ နောကတ်ော့ ကိုယကြ ငှင်းလိုကရြင် မငှင်းတဲ့သူရှိရင် ပါသှားနိုငတ်ယဟြု တွေးပြီး ငှိမန်လေိုကသ်ည်။
ငှိမန်လေိုကကြာမှ ရီလေး၏ ရငထြဲတွင် လှိုကကြနဲ လှိုကကြနဲ ဖိုလာသည်။ ခငထြှန်းက သူမ၏ နှုတခြမ်းအစုံကို ဆှဲစုပလြိုကပြှီး ရီလေး၏ကြောမှ အင်ျကြီဇဈလေးကို ဖြုတကြာ အင်ျကြီကို ခွှတပြဈလိုကသ်ည်။ ဘရာစီယာလေးအတွင်း မလုံတလုံဖြစ်နသေော နို့တင်းတင်းလေးနှစ်လုံးကို နမ်းနသည်ေ့ ခငထြှန်းမှာ အငမ်းမရ ဖြစ်နသည်ေ။
ခငထြှန်းက ရီလေး၏ လကတ်ဈဖကကြို အသာဆှဲပြီး သူ့လီးကြီးကို အကိုငခြိုင်းပြနသ်ည်။ ခငထြှန်း၏ လီးကြီးက အတောပြငကြှီးသည်။ သူမ၏ လကကြလေးနှင့် အားကုနဖြစွည်ှဈဆုပထြားသည့်ကြားမှ ဆတကြနဲ ဆတကြနဲ ရုန်းနသေေး သည်။
“ အင်း…ဟင်း….အဈကိုထွန်းရယ်….”
ရီလေးတဈယောကြ အရာရာကို မေ့လွော့ကာ အတွေ့နောကသ်ို့ ပါသှားခွပြေီ။ သူမ၏ အသံလေး မဆုံးခငမြှာပင် ခငထြှန်းက ရီလေး၏ နှုတခြမ်းလေးကို ဆှဲစုပလြိုကပြှနကြာ စောကဖြုတလြေးကို ထဘီပေါမြှ ခပကြှမ်းကြမ်း ပြတပြေးနပြနေတ်ော့ ရီလေး၏ စိတထြဲတွင် မရိုးမရှဖြင့် အားမလိုအားမရကြီး ဖြစ်နရလေတေော့သည်။
ခငထြှန်းက ရီလေးကို ခေါင်းအုံးပေါြ လှဲသိပပြေးလိုကသ်ည်။ ရီလေး၏ လညတ်ိုငလြေးများ နို့လေးနှစ်လုံးနှင့် ရငည်ှန့်သားလေးများကို နမ်းပေးရင်းက တဖြေးဖြေး အောကဖြကကြို လွှောပြီး သူမ၏ ခကြကြလေးကိုပါ နမ်းပေးနတေော့သည်။ ရီလေးကလည်း
“အင်း…ဟင်း…ဟင်း…”
အသံလေးများဖြင့် ညီးတွားလကြြ သူမ၏လကကြလေးများက ခငထြှန်း၏ခေါင်းက ဆံပငတ်ှကေို ပြတသ်ပထြိုးမှှပေးနတေော့သည်။ ထိုအခွိနမြှာပင် ရီလေး၏ ကိုယလြုံးလေးမှာ လူးလူးလှန့်လှန့် ဖြစ်လာကာ သူမ၏ ပေါငလြေးတဈဖကကြို ဆှဲ၍ထောင် ပေးလိုကသ်ော အခွိနတ်ှငတ်ော့ ခငထြှန်းက သူမ၏ထဘီလေးကို ဆှဲ၍ခွှတပြေးလိုကတ်ော့သည်။ ထို့နောကြ ခငထြှန်းက ရီလေး၏ ဖြူဖြူဖြေးဖြေး ပေါငလြုံးကြီးနှစ်ဖကကြို နမ်းနပြေီး ကနွတ်ဈဖကကြိုတော့ လကဝြါးကြီးနှင့် ပြတပြေးနေ၏။ အဲဒီနောကတ်ော့ ခငထြှန်းက ရီလေး၏ ပေါငန်ှဈလုံးကြားထဲ ခေါင်းဝငပြှီး မို့မို့လေးဖောင်းနသေော စောကဖြုတလြေးကို လကန်ှင့်အသာဖြဲပြီး စောကစြေ့ခွှနခြွှနလြေးကို သူ၏ လွှာကြီးဖြင့် ကလိပေးတော့သည်။
“ အ… အဈကိုထွန်း…. အင်း… ဟင်း…. အဈကိုထွန်းရယ်…. ဘာတွလေုပန်တောလဲကြယ်…. အင်း…. ဟင်း…. အင်း…. အား… ဟ… အင်း….”
ရီလေး၏ ခါးလေးမှာ ကော့ကော့တကလြာရင်း သူမ၏ အသကရြှူသံများသည် ပြင်းထန်၍ လာရသည်။
“ အင်း… ဟင်း… ဟင်း…. ရီလေး မနနေိုငတ်ော့ဘူးကြယ်….”
ရီလေးက ပြောရင်း အားမလိုအားမရဖြင့် ခေါင်းအုံးကို သူမ၏ လကဖြှင့် ဆုပခြွနသေည်ေ။ ရီလေးတဈယောကြ သကပြှင်းခလွိုကတ်ိုင်း စဈကနဲ ကငွကြနဲ ခံစားရကာ ခငထြှန်းက သူမ၏ စောကခြေါင်းထဲသို့ လွှာကို အဆုံးထိ ထိုးသှင်းလိုကခြွိနမြှာတော့ ရီလေး၏ ဖငမြွားက လူးရင်းလှန့်ရင်း ကြှတကသ်ှားရသည်။
ခငထြှန်းက ရီလေး၏ စောကမြှှေးများကို ဖြဖြလေးဆှဲ၍ စောကဖြုတအြတွင်းသားများကိုပင် သူ၏ နှုတခြမ်းကြီးများက ငုံပြီး စောကပြတအြကြဲကြောင်းအတိုင်း ကလိပေးနပြနေသ်ည်။ ရီလေးခငမြွာ ကော့၍ကော့၍တကန်ရင်ေး စောကဖြုတလြေးတဈခုလုံး ပူနှေးလာပြီး ရငထြဲတွင် ဟာကနဲ ဟာကနဲ ဖြစ်ကာ အသဲထဲထိ ကငွပြှီး အေးစိမ့်သှားသည်။ တဈခါတဈခါမှာတော့ ရီလေး၏ စောကစြေ့လေးကို ခငထြှန်း၏ လွှာကြီးက ကလိလိုကသ်ောအခါတွငတ်ော့ ဘယလြိုကြီးခံစားသှားရမှန်း မသိ။ ခငထြှန်း၏ ဦးခေါင်းကိုထပြီး အတင်းလှမ်းဖကြ ဆှဲယူကာ နှုတခြမ်းချင်ြး တေ့စုပန်မ်းပစ်လိုကသ်ည်။ ထိုအခါမှာတော့ ခငထြှန်းက သူမ၏ ဖငကြှီးတွကေို ဆုပခြွပေေးနပြနေသ်ည်။
သူတို့ နှစ်ယောကစြလုံး ကာမစိတတ်ှေ ပြင်းပြင်းထနထြန် တကကြှှနကြပြေီ ဖြစ်သည်။ ခဏကြာသောအခါတွင် ခငထြှန်းက ရီလေးကို တစောင်းလှဲအိပခြိုင်းပြီး နောကကြနေ ရီလေး၏ ပေါငတ်ဈလုံးကိုမပြီး ဖြဲကာ နီတာရဲနသေော စောကဖြုတလြေးထဲသို့ လီးကြီးကို တေ့ပြီး အသာအယာဆောင့်၍ သှင်းလိုကသ်ည်။
“ ဗွဈ… ပြှတ်… အ… အ… နာတယ်…. အဈကိုထွန်းရယ်… ဟင်း…. ဟင်း…..”
ခငထြှန်း၏ လီးကြီးက ရီလေး၏ စောကဖြုတထြဲသို့ တဝကမြရှိတရှိ ဝငန်ပြေီး စောကဖြုတတ်ဈခုလုံး ပြည့်ကြပန်သည်ေ။ ခငထြှန်းက လီးကိုဆကပြှီး မသှင်းတော့ဘဲ နို့လေးတဈဖကကြို ကုန်းစို့ပေးနသလေို ကနွန်ို့လေးတဈလုံးကိုလည်း လကဖြှင့် ရှရှလေး ခွပေေးနသည်ေ။ မကြာမီမှာပင် ရီလေး၏ ဖငကြှီးများက နောကသ်ို့ ကော့ကော့တကလြာသည်။ အလိုကသ်ိသော လီးကြီးကလည်း ရီလေး၏ စောကဖြုတလြေးထဲသို့ တဈခကြခြငွြး မှနမြှနဆြောင့်၍ သှင်းပေးနသည်ေ။
“ဖြတ်… ပြှတ်… ဖြတ်… အား…. အား…. အင်း… ကြှတ်… ကြှတ်….”
မှညသ်ံများနှင့်အတူ ရီလေး၏ ရငထြဲတွင် မောလာသလို ခငထြှန်း၏ လီးကြီးကလည်း သူမ၏ စောကဖြုတထြဲတွင် တဖြေးဖြေး ပိုကြီးလာပြီး ပြည့်ကြပန်တေော့သည်။ လီးကြီးက ဆောင့်ခကြမြှနမြှနဖြှင့် စောကဖြုတထြဲတွင် ဝငထြှကန်သေောလြည်း ရီလေးမှာ အားမလိုအားမရ ဖြစ်နရခွေင်းကြောင့် ဒီ့ထကြ ဆောင့်အား ကောင်းစရန်ေ သူမ၏ ဖငကြှီးကို နောကသ်ို့ ကော့ကော့ပေးနသည်ေ။
“ပြှတ်…. ဖြတ်… အင်း… အား… ဖြတ်…. ပြှတ်… ပြှတ်… အား…. အား….”
တဈခါတွငတ်ော့ မလုပတ်တလြုပတ်တန်ှင့် ဖငကြှီးကို နောကသ်ို့ကော့အပေးနှင့် ခငထြှန်း၏ လီးကြီးက ဆောင့်အဝင် အံကိုကဆြုံသှားကာ ရီလေးခငမြွာ ခငထြှန်း၏ လီးကြီး ရငခြေါင်းထဲထိ ရောကသ်ှားသလားဟုပင် အောကမြေ့သှားရသည်။
“ အ… အား… တဈခါထဲကိုပဲ အောင့် အောင့်သှားတာပါပဲ အဈကိုထွန်းရယ်….”
ခငထြှန်းက သူမ၏ နို့လေးများကို အတင်းခွပေေးနရင်ေး သူ၏ ဆောင့်ခကြတ်ှကေ ပိုမှနဆြနလြာလသည်ေ။ နှစ်ဦးသား ခွှေးတွရှေှဲနပမေယ်ေ့ ရငထြဲ အသဲထဲမှာတော့ အေးနကြသေည်။
“ ပြှတ်… ဗှဈ… စွပ်… ဖြတ်… ဖြတ်…. အင်း…. ဟင်း…. အင်း…. ဟင်း…. အင်း…. ဆောင့်…. ကြမ်းကြမ်းဆောင့်စမ်းပါ…. အဈကိုထွန်းရယ်… ရီလေး ဘယလြိုဖြစ်လာမှန်းမသိဘူး….”
ခငထြှန်းက အတင်းဆောင့်၍ ဆောင့်၍ ကြုံးလိုကသ်ောအခါတွငတ်ော့ နှစ်ဦးသား ကာမပန်းတိုငသ်ို့ ရောကသ်ှားကြပြီး စောကရြညန်ှင့် သုတရြညမြွား ရှှဲရှှဲစိုသှားကြလသည်ေ။ အတနင်ယကြှာအောင် နှစ်ယောကသ်ား ပကလြကလြှနပြှီး အနားယူနပြေီးမှ ခငထြှန်းက ရီလေး၏ နှုတခြမ်းလေးများကို ခပမြွှဉြးမွှဉြး စုပန်မ်းသည်။ ရီလေးကလည်း အားကမွခံ ပြန်၍နမ်းသည်။
“ အင်း…အဈကိုထွန်း…လှဲလိုကျဦး…”
နှုတခြမ်းချင်ြးခွာ၍ ရီလေးက ပြောသည်။ ခငထြှန်းက ရီလေး၏ နှုတခြမ်းတွကေို စုပန်မ်းနရောမှခွာ၍ ပကလြကလြှနခြလွိုကသ်ည်။ ထိုအခါ ရီလေးက လှဲနရောမှ ဗှုန်းကနဲ ကောကခြါငငခြါ ထပြီး မာမာတောင့်တောင့်ကြီးဖြစ်ကာ စင်းနသေော ခငထြှန်း၏ လီးကြီးကို လကတ်ဈဖကဖြှင့် ကိုင်၍ နမ်းပစ်လိုကသ်ည်။
ရီလေးက အားရကြနပေစြှာဖြင့်နမ်းပြီး ပြန်၍လှဲအခတွှင် သူတို့နှစ်ယောကမြှာ တစောင်းလေး မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် ဖြစ်သှားသည်။ ရမကစြိတတ်ှေ ပြန်၍ထလာပြီဖြစ်သော ရီလေးသည် သူမ၏ ပေါငတ်ဈဖကကြို ခငထြှန်း၏ အပေါသ်ို့ ခွတငလြိုကသ်ည်။ ခငထြှန်း၏ လီးတနကြှီးကလည်း ရီလေး အားရပါးရ နမ်းပစ်လိုကပြှီးနောကြ တင်းကနဲ တင်းကနဲဖြစ်ကာ တစထကတ်စ စံခွိနမြှီအောငပြင် မာတောငလြာနပြေီ ဖြစ်သည်။ အခုလို ရီလေးက သူမ၏ပေါငကြှီးကို ခငထြှန်း၏ပေါငပြေါသ်ို့ ခွတငလြိုကပြှနတ်ော့ သူ၏ လီးတနကြှီးမှာ ရီလေး၏ စောကဖြုတန်ှင့် မလှတမြလပဖြစ်ကာ ထိုးထောကမြိနသည်ေ။
ခငထြှန်းသည် သူ၏ပေါငတ်နကြှီးတဈဖကကြို ရီလေး၏ ပေါငန်ှဈလုံးကြားသို့ ထိုးသှင်းလိုကရြာက လီးတနကြှီးကို စောကပြတဝြတွငတ်ေ့၍ ခါးကြီးကော့ပြီး လိုးသှင်းလိုကသ်ည်။
“ ဗွှတ်… ဖြတ်… အင့်… အင်း… ဟင်း… အဈကိုထွန်းရယ်…. ဟင်း…. ဟင်း….”
ရီလေး၏ ခါးက တွန့်သှားရာမှ သူမ၏ စောကပြတကြှီးကို ကော့ပေးလိုကရြာ ခငထြှန်းကလည်း သူမ၏ ခါးလေးကို ဆှဲဆှဲပြီး ဆောင့်ဆောင့် လိုးပါတော့သည်။
“ ပြှတ်… ပြှတ်… စွပ်… ပြှတ်… ဖြတ်…. စွပ်… ပြှတ်… ပြှတ်… အား… အင်… ဟင်း…. ဟင်း… ပြှတ်…. ပြှတ်….”
လီးတနကြှီး တဈချောင်းလုံး ဝငသ်ှားပြီဆိုကတည်းက ရီလေး၏ မကြလြုံးတွကေ မှေးစင်းကသွှားကာ သူမ၏ မကြန်ှာလေးမှာ ကြိတမြနိုင် ခဲမရပုံစံမွိုး ဖြစ်နသည်ေ။ ခငထြှန်း၏ ဆောင့်ခကြတ်ှကလေည်း စီးစီးပိုငပျိုငရြှိလှသလို ပြင်းလည်းပြင်း ထနလြှသည်။ လီးကြီးကလည်း သူမ၏ စောကစြေ့လေးကို ဖိဖိသိပသ်လိုဖြစ်နေ၍ ရီလေးမှာ အသဲခိုကအြောင် ကောင်းနရလေသည်ေ။
“ ပြှတ်… ဖြတ်… စွပ်… ပြှတ်… ပြှတ်… ဖြတ်… ဖြတ်… စွပ်… ဟင်း… ဟင်း… ဟင်း….”
ရီလေးမှာ မကြလြုံးမဖြင့်ဘဲ ဟင်းကနဲ ဟင်းကနဲဖြစ်ကာ ကော့ကော့ပေးနသည်ေ။ မကြာမီမှာပင် ရီလေးက ခငထြှန်းကိုဖကထြားသော လကလြေးများမှာ ပို၍တင်းကြပစြှာ ဖကလြာသလို ခငထြှန်း၏ လကတ်ှကလေည်း သူမ၏ ခါးလေးကို အတင်းပင် လှမ်းဖကလြိုကတ်ော့သည်။
“ ပြှတ်… ပြှတ်… စွပ်… ဖြတ်…. စွပ်… ဖြတ်…. အ… အင်း…. အင်း…. အင်း…. အား…. အား….”
တခဏအတွင်းမှာပင် နှစ်ယောကသ်ား ပျိုငတ်ူပြီးသှားကြလတေော့သည်။
ဒီနေ့ ဆိုငကြယအြုံနာခကို ကြညကြှညအြေး၏ ဆိုငသ်ို့ ခငထြှန်းဝငပြေးရာ ဆိုငပြိတထြားကြောင်း တွေ့ရသည်။ ဘေးဆိုငမြှ ကြညကြှညအြေးမှာ နမကေောင်းသဖြင့် ဆိုငမြထွကကြှောင်း၊ ခငထြှန်းလာလွှင် ညကအွိမသ်ို့လာခဲ့ရန် မှာထားကြောင်း ခငထြှန်းကို ပြောပြသည်။ ယ
ရည်းစားဖြစ်သူရီလေး တားထားသဖြင့် ကြညကြှညအြေး၏ အိမသ်ို့မသှားဘဲ ခငထြှန်း နခေဲ့သောလြည်း အခုတဈခါတော့ မတတန်ိုငတ်ော့ပါ။ သှားရပတေော့မည်။ ဆိုငကြယအြုံနာခကလည်း ပေးရနရြှိသည်။ ဒီငှကေ အုံနာခဆိုပမယ်ေ့ ဆိုငကြယဖြိုးကို အတိုးမရှိ ပြနသ်ှင်းနရခွေင်းဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် ကြေးဇူးရှငဖြစ်သော ကြညကြှညအြေးမှာလည်း နမကေောင်းဖြစ်နသည်ေ။ ပြီးတော့ သူ့ကို အိမသ်ို့လာခဲ့ရန် သချောလည်း မှာထားသဖြင့် ခငထြှန်းမှာ မသှားလို့ မဖြစ်တော့။ ကြညကြှညအြေး၏ အိမသ်ို့ ည(၇)နာရီလောကတ်ှင် ရောကလြာခဲ့သည်။
ခငထြှန်းအိမပြေါသ်ို့ လှမ်းတကလြိုကပြှီး ကြည့်လြိုကတ်ော့ အိမရြှေ့တွင် ဘယသ်ူ့ကိုမှ မတွေ့ရခွေ။ ကြညကြှညအြေး နှင့် အဖောလြာနသေော သူမ၏အဒေါကြှီးမှာ ရှာသို့ပြနသ်ှားတာ တဈလလောကရြှိပြီဖြစ်ကြောင်း ခငထြှန်းသိထားသည်။ ထို အဒေါကြှီးကို ခငထြှန်း၏ ဆိုငကြယဖြှင့်ပင် သင်ျဘောဆိပသ်ို့ လိုကပျို့ပေးခဲ့ရခွင်းဖြစ်သည်။
အိမပြေါသ်ို့ ခငထြှန်းရောကလြာပြီး မညသ်ူ့ကိုမှ မတွေ့ရတော့ ခငထြှန်း နားစွင့်ကြည့်မြိသည်။ ပထမ ဘာသံမှမကြား။ နောကမြှ အခန်းထဲဖကမြှ တအင်းအင်း ညီးသံ ကြားရသည်။
“ အင်း…အင်း….အင်း….”
ညီးသံက ဆကတ်ိုကကြှီး ထွကပြေါလြာသညမြို့ ခငထြှန်းမှာ ဘယလြိုမှ မနနေိုငတ်ော့ဘဲ အခန်းထဲထိ ဝငလြာခဲ့သည်။ အခန်းထဲက ကုတငထြကတ်ှငတ်ော့ ကြညကြှညအြေးမှာ ပကလြကလြေးလှဲနပြေီး တအင်းအင်းနှင့် ညီးနသည်ေ။ ခငထြှန်း ကုတငန်ားသို့ တိုးကပလြိုကသ်ည်။ ကြညကြှညအြေးကိုခေါရြန် ပါးစပပြှငပြှီးတော့မှ မခေါဖြစ်တော့ဘဲ အနီးကပမြှငတ်ှေ့နရသေော ကြညကြှညအြေးကို ငုံ့ကြည့်န်မေိသည်။
အမြဲတန်း လှလှပပနတတေသ်ော ကြညကြှညအြေးမှာ နမကေောင်းနသေောလြည်း မိတကြပပြါးပါးလေး လိမ်းထားသည်။ အသကရြှူလိုကတ်ိုင်း ရငသ်ားထွားထွားကြီးတွကေ နိမ့်ခွီမှင့်ခွီဖြစ်ကာ လှိုင်းထ နသလေို ခပကြားကားဖြစ်နသေော ပေါငန်ှဈလုံးကလည်း တောင့်တင်း ဖြောင့်စင်းလှသည်။ တဈခါမှ ကြညကြှညအြေးကို ဒီလို အနီးကပ် သသခွေောခွာ မကြည့်ဖူးသော ခငထြှန်းမှာ တဒင်ျဂအတွင်း ရည်းစားဖြစ်သူ ရီလေးကို မေ့သှားရုံမွှမက ကြညကြှညအြေးကို ကြည့်ရင်း တပမြကစြှာဖြင့် သူ၏ ရာဂစိတမြှာ ထကြှလာကာ ပုဆိုးအတွင်းမှ သူ၏ လီးချောင်းကြီးကလည်း တဖြောင်းဖြောင်းထ၍ လာသည်။
“ အင်း… အား… အမလေး…. ဟင်း… ဟင်း…. ခမွြးလိုကတ်ာ… ဖကထြားစမ်းပါ…. အင်း… အမလေး….”
ကြညကြှညအြေးမှာ ခေါင်းလေးခါရမ်းရင်း မခံမရပန်ိုငလြောကအြောင် ခံစားနရသေော ပုံစံနှင့် စောစောကထကြ အသံပိုကယွကြာ ညီးလာသည်။ အနားမှရပ်၍ သူမကို တပမြကစြှာ ငုံ့ကြည့်န်သေော ခငထြှန်းမှာ ဗှုန်းကနဲ ဘာလုပရြမှန်းမသိ။ ခွမကေိုငမြိ လကမြကိုငမြိ ဖြစ်သှားရသည်။
“ အဈမ…အဈမ…”
“ အင်း…. အမလေး…. ခမွြးလိုကတ်ာ…. ဖကထြားစမ်းပါ…. အင်း…. အမလေး….”
ခငထြှန်း ဘာမှစဉြးစားမနတေော့ပါ။ ခဏလောကြ ဖကလြိုကရြလည်း မနည်းဘူးဟူသော အတွေးဖြင့် ကုတငစြောင်းသို့ဝင်၍ ထိုငကြာ ကြညကြှညအြေးကို ငုံ့၍ ကစွကြစွပြါအောင် ဖကလြိုကမြိသည်။ ဒီလိုဖကလြိုကကြာမှ ကြညကြှညအြေး ဝတထြားသော အင်ျကြီ၏ အောကတ်ှင် ဘာမှ အခုအခံ ဝတမြထားဘဲ လုံးဝန်းနူးညံ့လှသော အတွေ့နှင့်အတူ ဖြံ့ထွားသော နို့အုံနှစ်လုံးက ခငထြှန်း၏ ရငဘြတသ်ို့ မိန်းမောဖြယ် ထိတွေ့လာသည်။ ခငထြှန်းထပ်၍ တိုးကာ တင်းကြပစြှာ ဖကလြိုကမြိသည်။
“ အင်း….အင်း…ဟင်း…အင်း….အင်း….”
တဖြေးဖြေး ကြညကြှညအြေးမှာ ငှိမကြသွှားသည်။ နုဖတန်သေော ကြညကြှညအြေး၏ အသားစိုငမြွားက ခငထြှန်း၏ ရာဂစိတမြွားကို မီးထိုးပေးနသည်ေ။ ခငထြှန်း သူ့စိတတ်ှကေို ဘယလြိုမှ မထိန်းနိုငတ်ော့ပေ။ အတနင်ယမြွှ ကြာသောအခါ ကြညကြှညအြေးက မကြလြုံးလေးဖြင့်၍ ကြည့်လိုကသ်ည်။
“ ဟင်… အထွန်း…”
ကြည့်လြိုကသ်ော အကြည့်န်ှင့် ထွကပြေါလြာသောအသံက အလန့်တကြားပုံစံမွိုး လုံးဝမပေါကသ်ည့်အပြင် ညို့ယူဖမ်းစားလိုကသ်ော ရမကအြကြည့်နှင့် ရမကသ်ံလေး ဖြစ်သည်။ ခငထြှန်း၏ စိတတ်ှေ ဘယလြိုမှ မထိန်းနိုငတ်ော့ပါ။ သူမ၏ နဖူးလေးကို ဖြဖြလေး ငုံ့နမ်းလိုကသ်ည်။
“ ခစွတ်ယ် မမရယ်…. သိပခြစွတ်ာပဲ…”
“ မင်းလိုပါပဲ… အထွန်းရယ်…”
နှစ်ယောကစြလုံး၏ အသံတွကေ တုနခြိုကန်ကြသေည်။ နှစ်ဦးသား စိတမြွားကို လှှတပြေးလိုကကြှကာ နှုတခြမ်းခွင်း စုပလြိုကကြှသည်။ တောတ်ောန်ှင့် မခွာကြ။ ကြညကြှညအြေးက ခငထြှန်း၏ ကြောပြငကြို ပြန်၍ဖကထြားသည်။ ခငထြှန်း၏ လကမြွားကလည်း အင်ျကြီပေါမြှပင် ကြညကြှညအြေး၏ နို့နှစ်လုံးကို ပယပြယန်ယန်ယ် ဆုပခြွပေေးနသည်ေ။ မကြာမီ နှိပသ်ီးလေးတွကေို တဈလုံးခွင်း ဖြုတပြှီး ကြညကြှညအြေး၏ အင်ျကြီလေးကို ခွှတပြဈလိုကသ်ည်။ ပြီးတော့ သူမ၏ ဘရာစီယာ လေးကိုပါ ဆကပြှီး ခွှတပြဈလိုကသ်ည်။
ခငထြှန်းသည် ဖောင်းဖောင်းအိအိလေး ဖြစ်နသေော ကြညကြှညအြေး၏ နို့အုံလေးကို လကန်ှဈဖကဖြှင့် စုံကိုငပြှီး စို့ပေးသည်။ ကြညကြှညအြေးကတော့ သူမ၏ လကခြွောင်းလေးများကို ခငထြှန်း၏ ဆံပငမြွားကြားသို့ ထိုးဖြပေးနသည်ေ။ ခငထြှန်းက ကြညကြှညအြေး၏ တငသ်ားကြီးတွကေို ပြတပြေးနရောမှ သူမ၏ ထဘီကို ခွှတလြိုကတ်ော့သည်။
လီးနဲ့ဝေးနတော ( ၂ ) နှစ်ကြောရြှိနပြေီဖြစ်သော စိမ်းစိမ်းညို့ညို့ မို့ထွကန်သည်ေ့ ကြညကြှညအြေး၏ စောကဖြုတလြေးကို ရှရှလေး ပြတပြေးနသည်ေ။ အနရခေကသ်ော ကြညကြှညအြေးက ခငထြှန်း၏ နှုတခြမ်းကြားသို့ သူ့လွှာလေး ထိုးသှင်းကာ နှုတခြမ်းကို စုပန်မ်းလိုကသ်ည်။
“ ဟင့်… အင်း… အထွန်းရယ်…. လိုးမှာဖြင့် လိုးတော့ကြယ်…. မမ မနတတေတ်ော့ဘူး….”
ကြညကြှညအြေး၏ ပေါငန်ှဈလုံးကို ဒူးကြေး၍ ထောငလြိုကပြှီး စိမ်းစိမ်းညို့ညို့ဖောင်းနတေဲ့ စောကဖြုတအြကြဲကြောင်းလေးထဲသို့ ခငထြှန်းက သူ့လီးကြီးကို အသာတေ့ပြီး ဖိသှင်းလိုကတ်ော့သည်။
“ ဗွဈ…ဗွဈ…ပလှတ်…ပြှတ်…”
“ အား….အား….နာတယ်….အထွန်းရယ်…”
ခငထြှန်း၏ ရငဘြတကြို ကြညကြှညအြေးက စုံတွန်းထားလိုကသ်ည်။ အရငကြ အလိုးခံခဲ့ဖူးပမယ်ေ့ မခံဖြစ်တာကြာပြီဖြစ်တော့ အသဈဖြစ်နသေော စောကဖြုတကြ ကဉွြးပြီး ကြိန်းနသည်ေ။ ခငထြှန်း၏ လီးကြီးတဈချောင်းလုံးကတော့ ကြညကြှညအြေး၏ စောကပြတထြဲသို့ တဆုံးဝငသ်ှားခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။ ကြညကြှညအြေးသည် ခငထြှန်းကို အသာဖကပြှီး ထားလိုကသ်ည်။
“ ပြှတ်… ဖြတ်… စွပ်… ပလှတ်…. ပြှတ်…. ပြှတ်…. အင်း… အင်း… အင်း… ဟင်း…”
ခငထြှန်းက လိုးနရင်ေး ကြညကြှညအြေး၏ နို့လေးများကို ကုန်း၍စို့လိုကရြာ ကြညကြှညအြေးသည် တငပြါးလေး တွန့်သှားပြီး ရမ်းလိုကရြသဖြင့် စောကရြညမြွားမှာ ပို၍ထွကလြာရတော့သည်။
“ ပြှတ်…ဖြတ်…ပလှတ်…ဖြတ်….ဖြတ်….”
“ အင်း…အိုး…အင်း…အင်း…”
ခငထြှန်းက တဈခကြခြှင်း မှနမြှနလြိုးပေးလိုကတ်ော့ ကြညကြှညအြေးက ခံနိုငရြည် နည်းနည်းရှိလာသည်။ ကြညကြှညအြေး၏ စောကဖြုတန်ှုတခြမ်းသားလေးများမှာ ခငထြှန်း ဆောင့်လိုးလိုကတ်ိုင်း ခွကခြှကဝြငသ်ှားပြီး လီးပြနဆြှဲအထုတတ်ှင် စောကပြတန်ှုတခြမ်းသားများမှာ လီးကို ကပကြပပြှီးပါလာကာ အပြငသ်ို့ စူ၍စူ၍ ထွကလြာကြသည်။
“ ပလှတ်… ပြှတ်… ဖြတ်…. ဖြတ်… စွပ်…. အင်း… ဟင်း…. အထွန်းရယ်….”
ထွကလြာသော အရညမြွားကြောင့် လီးဝငလြီးထွကသ်ံများ ပို၍ထွကလြာကြပြီး တရှိနထြိုး ဆောင့်ဆောင့်ပြီးဝငလြာသော ခငထြှန်း လီးကြီးကို ကြညကြှညအြေး၏ စောကဖြုတအြတွင်းသားလေးများက ညှဈပြီး ဆှဲဆှဲပေးနသည်ေ။
“ ပြှတ်… ဖြတ်… ပလှတ်… ဖြတ်… ဖြတ်… အင်း… ဟင်း… ဟင်း…. အင်း…. အင်း….”
ခငထြှန်းက အားရပါးရဆောင့်နပြေီး ကြညကြှညအြေးက ကော့ကော့ပြီး အလိုးခံနသည်ေ။
“ ပြှတ်… ပလှတ်… ပြှတ်…. ဖြတ်… ဗလှတ်… ပြှတ်… ဟင်း… ဟင်း… နာနာဆောင့်စမ်းပါ…. အထွန်းရယ်… မမ… ပြီးချင်ပြှီ ….”
ထိုအခါမှာတော့ ခငထြှန်း၏ ရငမြှာလည်း ဗလောငဆြူနပြေီမို့ အားကုနဆြောင့်ပြီး လိုးပစ်လိုကတ်ော့သည်။
“ ဖြတ်… ပြှတ်… ဖြတ်…. အား…. အမလေး… လေး… အထွန်းရယ်… အား…. အား….”
အသံများနှင့်အတူ သူတို့နှစ်ဦးမှာ ထွေးနအေောငဖြကထြားပြီး သူတို့၏ ကိုယမြွားမှာ ဆတကြနဲ ဆတကြနဲ တွန့်ခါသှားတော့သည်။
“ ကောင်းလိုကတ်ာ အထွန်းရယ်…”
ဟူသော ကြညကြှညအြေး၏ လသေံသဲ့သဲ့လေးက အမောတကောလေး ထွကလြာလတေော့သည်။ ခငထြှန်းနှင့် ကြညကြှညအြေးတို့မှာ ကုတငပြေါတ်ှင် နှစ်ယောကစြလုံး အဝတအြစားများ မရှိကြဘဲ ဝတလြဈစလဈဖြင့် ပကလြကလြှနကြာ အနားယူနကြသေည်။ ခဏမွှကြာလွှင် ကြညကြှညအြေးက ခါးတဈဆဈခွိုး ထထိုငလြိုကပြှီး ခငထြှန်း၏ လီးကြီးကို ငုံ့ကြည့်သည်။ တဈခွီပြီးသှားသောလြည်း လီးကြီးက မာမာတောင့်တောင့်ကြီး ဖြစ်နသေေးကာ အရညတ်ှကေ စိုရှှဲနသည်ေ။
ကြညကြှညအြေးက အနားမှ သူမ၏ ထဘီကို ကောကယ်ူလိုကပြှီး ခငထြှန်း၏ လီးကြီးကိုရော ပေါငကြှားတဈခုလုံးကိုပါ သုတပြေးလိုကသ်ည်။ ထိုသို့ ယုယုယယ သုတပြေးနရင်ေး ခငထြှန်း၏ လီးကြီးက တဖြေးဖြေးပို၍ မာကြောလာကာ ထောငမြတ်၍ ထလာသည်။ အကြောအပျိုင်းပျိုင်းထပြီး အားရစရာကြီး ဖြစ်လာသည်။
ကြညကြှညအြေးက ခငထြှန်း၏ လီးကြီးကို သူမ၏ လကလြေးတဈဖကဖြှင့် ပြတသ်ပပြေးနရင်ေး သူမ၏ ဦးခေါင်းကို ဗှုန်းကနဲ ငုံ့လိုကပြှီး လီးကြီးကို သူမ၏ ပါးစပထြဲသို့ ထိုးသှင်းကာ အားရပါးရ စုပတ်ော့သည်။
“ အ…အင်း…မမ…အင်း…ဟင်း…”
ခငထြှန်း၏ ကိုယလြုံးကြီးမှာ တွန့်ကနဲ တဈခကြဖြစ်သှားပြီး ခါးကြီးမှာ ကော့၍ တကလြာသည်။ ပြီးတော့ ခငထြှန်း၏ လကန်ှဈဖကမြှာ ကြညကြှညအြေး၏ ဆံပငတ်ှကြေားထဲသို့ ထိုးသှင်းကာ အားမလိုအားမရဖြင့် ပြတသ်ပ်၍နသည်ေ။ ခငထြှန်း၏ မကြန်ှာက မဲ့မဲ့သှားလကြြ တအင်းအင်း ညီးညူ၍နသည်ေ။ ထို့နောကြ ခငထြှန်း၏ လကတ်ဈဖကကြ သူမ၏ နို့အုံများဆီ ရောကသ်ှားပြီး ဆုပန်ယ်၍ ပေးနသလေို ကနွသ်ော လကတ်ဈဖကကြလည်း ကြညကြှညအြေး၏ စောကဖြုတလြေးကို လကည်ှိုးလကမြတို့ဖြင့် ဖြဲဖြဲပြီး စောကစြေ့လေးကို ကလိပေးနသည်ေ။
ကြညကြှညအြေးမှာလည်း ခါးလေးတွန့်ပြီး တငပြါးလေးတွေ ရမ်းကာ ကာမစိတတ်ှေ အရမ်းပြင်းထန်၍လာသည်။ ကြညကြှညအြေးက ခငထြှန်း၏ လီးကြီးကို လကန်ှဈဖကဖြှင့် စုံကိုငပြှီး သူမ၏ ပါးစပထြဲသို့ သှင်းလိုကြ ပြနထြုတလြိုကြ လုပကြာ လွှာလေးဖြင့် ဒဈကြီးပတလြညကြို ယကပြေးနသည်ေ။ ခဏအကြာမှာတော့ ကြညကြှညအြေးသည် ပကလြကလြှနန်သေော ခငထြှန်း၏ ကိုယလြုံးကြီးပေါသ်ို့ တကခြှကာ လီးကြီးကို လကန်ှင့်ကိုငလြကြြ သူမ၏ စောကဖြုတထြဲသို့ သှင်းကာ ခငထြှန်း၏ ကိုယပြေါသ်ို့ မှောကခြလွိုကသ်ည်။
စူစူမို့မို့ လေးဖြစ်နသေော ကြညကြှညအြေး၏ စောကဖြုတလြေးသည် လီးကြီး၏ ဒဏကြှောင့် အတွင်းသို့ ခွကြ၍ ဝငသ်ှားသည်။ ကြညကြှညအြေး၏ ဖငကြှီးများ ပြန်၍ မှောကလြိုကတ်ော့ သူမ၏ စောကဖြုတန်ှုတခြမ်းသားတွကေ လီးကြီး၏ အကြောကြီးတွနှင်ေ့ ညှိပြီး ပြနကြှှ၍ ဖောင်းကားလာပြနသ်ည်။ နှုတခြမ်းချင်ြးစုပကြာ မကြန်ှာချင်ြးပူးကပန်ပမေယ်ေ့ ခါးအောကပျိုင်းကတော့ ပူးလိုကခြှာလိုကဖြှင့် ကြညကြှညအြေးမှာ အပေါမြှတကြ၍ စိတရြှိတိုင်း လိုးနသည်ေ။
“ ဖြတ်… ဗွှတ်… စွပ်… ဖြတ်…. ဖြတ်… အင်း… ဟင်း… ပြှတ်…. ပြှတ်….”
ခငထြှန်းက အောကကြနေ ကြညကြှညအြေး၏ ဆောင့်ခကြအြတိုင်း သူ့လီးကြီးကို ကော့ကော့ပြီး ပြနဆြောင့်ပေးနရင်ေး နို့လေးတွကေို တပြှတပြှှတဖြှင့် စို့ပေးကာ ဖငသ်ားကြီးများကို ဆုပန်ယခြွမှေ၍ ပေးနသည်ေ။
“ ဖြတ်… ဗွှတ်… စွပ်…. ဖြတ်…. ဖြတ်… အင်း…. ဟင်း…. ပြှတ်…. ပြှတ်…. ဟင်း… ဟင်း…..”
ကြညကြှညအြေးမှာ အပေါမြှနေ၍ စိတထြဲရှိတိုင်း ဆောင့်နရောမှ တဖြေးဖြေး အသကရြှူသံတွေ ပြင်းကာ မော၍လာသည်။
“ ပြှတ်… စွပ်… ဖြတ်…. ပလှတ်… ပြှတ်…. ပြှတ်… ဟင်း…. ဟင်း…. အထွန်း…. မမကို…လိုးပေးဦး…. မမ မောနပြေီ….”
“ ခွှတလြိုကလြေ…မမ…”
“ ပြှတ်….ပလှတ်….”
ကြညကြှညအြေးက လီးကိုခွှတပြှီး ခငထြှန်း၏ ဘေးသို့ ပကလြကလြှနခြလွိုကသ်ည်။ တပျိုငန်ကထြဲမှာပင် ခငထြှန်းက ထ၍ထိုငသ်ည်။
“ နေ… နေဦး… မမ နားအုံးမယ်…”
ကြညကြှညအြေးက ပြောလိုကလြွှင် ခငထြှန်းက သူမ၏ကိုယပြေါသ်ို့ ဘေးမှနေ၍ မှောကလြိုကပြှီး နို့လေးနှစ်လုံးကို တဈလုံးစီ ခပမြှနမြှနလြေး စို့ပေးသည်။ ယခုကဲ့သို့ နားလိုကခြှင်းကြောင့် မောနသေော ကြညကြှညအြေးမှာ အမောပြစသေလေို ကာမရှိနတ်ကန်တေုန်း နားလိုကသ်ဖြင့် ကာမသှေးတို့က အထိုကအြလွောကြ အေးသှားကာ ကာမအရသာကို ကြာကြာလေး ခံစားနိုငလြသည်ေ။
“ အင်း…အထွန်း…ထဦး…”
ငါးမိနဈလောကကြှာတော့ ကြညကြှညအြေး၏ အသံက ထွကပြေါြ၍လာသည်။ ခငထြှန်း သူ၏ ကိုယကြိုကြှ၍ ပြနထြိုငလြိုကသ်ည်။ ကြညကြှညအြေးက ကုတငပြေါမြှ ဖငလြွှော၍ဆင်းကာ ကုတငအြောကတ်ှင် မတတ်ပရြပလြိုကသ်ည်။
“ လာ…အထွန်း…”
ခငထြှန်းကပါ ကုတငအြောကသ်ို့ဆင်း၍ ရပလြိုကသ်ည်။ ထိုအခါတွငတ်ော့ ကြညကြှညအြေးက ကုတငဘြောငကြို လကထြောကြ၍ ကုန်းလိုကသ်ည်။ ကြညကြှညအြေး၏ နောကသ်ို့ ပြူးထွကန်သေော စောကပြတကြ အရညလြဲ့၍ ပြောငတ်င်းနသည်ေ။ ခငထြှန်းက သူ့လီးကြီးကို တေ့လိုကပြှီး ဖိသှင်းလိုကသ်ည်။
“ ဗွဈ… ဗွဈ… ဖြတ်… ပြှတ်… အား…. အင်း…. ဟင်း…. ကြှတ်… ကြှတ်…. ကြှတ်… အား….”
အောကသ်ို့တွဲလောင်းကနွသေော နို့နှစ်လုံးကို ခငထြှန်းက လှမ်း၍ဆှဲပြီး အားရပါးရ ဆောင့်လိုးသည်။ ကြညကြှညအြေးကလည်း အောကန်ှုတခြမ်းကို ကိုကြ၍ အံကြိတပြှီး ခံသည်။
“ ပြှတ်… ပြှတ်… ဖြတ်…. ဖြတ်…. အား…. အား…. ကြှတ်…. ကြှတ်….”
ကြညကြှညအြေးကလည်း ခငထြှန်း ဆောင့်အားကောင်းစရန်ေ သူမ၏ ဖငကြှီးကို နောကသ်ို့တွန်းတွန်းပြီး ပြနဆြောင့်ပေးသည်။ ကြညကြှညအြေးမှာ ခါးကိုခွကြ၍ ကုန်းထားသည့်အပြင် ခငထြှန်း၏ ဆောင့်ခကြအြားကလည်း ပြင်းသောကြောင့် လီးထိပကြှီးက သားအိမဝြကို လာ၍လာ၍ ထောကန်သည်ေ။
“ ပြှတ်…စွပ်…ဖြတ်…ပြှတ်…ပြှတ်….”
“ အင်း… အင်း… နာနာဆောင့်…. အထွန်း…. မမကို မညှာနဲ့…. အင်း… ဟင်း….”
“ ပြှတ်…ဖြတ်….စွပ်…ပြှတ်….ပြှတ်….”
အသံတွကေ ပိုမှနလြာပြီး လိုးအားကလည်း ပို၍ကောင်းလာသည်။
“ ကောင်းလိုကတ်ာ အထွန်းရယ်…. ဟင်း…. ဟင်း….”
အားကုနဆြောင့်ဆောင့်ပြီး လိုးနတေော့ ရှေ့သို့ငိုကင်ိုကပြှီး ကကြသွှားပမယ်ေ့ ကြညကြှညအြေးက အကြနပေကြှီး ကြနပေန်သည်ေ။
“ ပြှတ်… စွပ်… ပြှတ်…. ပြှတ်… အင်း…. ဟုတပြှီ… အင်း… အင်း…. ဟုတတ်ယ်…. အမလေး…. ကောင်းလိုကတ်ာ… အား…. အင်း….”
မကြာခငမြှာပင် အဝငအြထွကမြှနမြှနဖြှင့် လိုးနသေော လီးကြီးက ပို၍မာကြောကြီးထွားလာပြီး ငေါကကြနဲ ငေါကကြနဲဖြစ်ကာ ကြညကြှညအြေး၏ စောကခြေါင်းထဲသို့ သုတရြညမြွား ပန်းထွကကြုနတ်ော့သည်။ ကြညကြှညအြေးကလည်း သူမ၏ တငပြါးလေးရှုံ့ပြီး သကပြှင်းခလွိုကတ်ော့ သူမ၏ စောကခြေါင်းထဲမှ စောကရြညမြွားကလည်း ရှီးကနဲ ပန်းထွကသ်ှားတော့သည်။
ကြညကြှညအြေးသည် ကုတငပြေါတ်ှင် ခငထြှန်း၏ ရငခြှငထြဲသို့ဝင်၍ နောကကြွောပေး၍ တစောင်းလေး လှဲနသည်ေ။ ခငထြှန်းကလည်း သူမ၏ နောကကြွောမှနေ၍ ကြညကြှညအြေးကို သိုင်းဖကထြားသည်။
“ အထွန်း…. မင်း မမကို တကယခြစွတ်ာလားဟင်….”
“ အင်း… တကယခြစွတ်ာပါ မမရယ်….”
ရည်းစားဖြစ်သူ ရီလေးထကပျိုပြီး အပေးကောင်းကာ ပြင့်လင်းရဲတင်းသော ကြညကြှညအြေးကို ခငထြှန်း စွဲမိခွပြေီ။
“ ဒါဆို မမကို လကထြပပြါလား…”
“ တကယပြှောတာလား…မမ…”
“ တကယပြေါ့…”
“ ဒါဆို မမကို ကနွောြ လကထြပပြှီး ယူမယ်…”
“ ဘယတ်ော့လဲ…. အထွန်း…”
“ အခုထဲက အိမမြပြနတ်ော့ဘူး… ဒီမှာ မမနဲ့ပဲ အိပတ်ော့မယ်….”
“ အို…ခစ်…ခစ်…သူ တောတ်ောကြဲ….”
“ မမကလည်း ခစွဖြို့ သိပကြောင်းတာကိုး…”
“ ခစ်…ခစ်…ခစ်…ခစ်…”
ကြညကြှညအြေး၏ သဘောခွေ့စွာ ရယမြောလိုကသ်ော အသံလေးက လှင့်ပြံ့၍သှားပါလတေော့သည်။
ပြီးပါပြီ။