အောစာအုပ်

အသက်နှင့်ရမ္မက်

အသကန်ှင့ရြမျမကြ
ရေးသားသူ – ကမျဘာကြောရြတနာဝင်းထိန်

သနလြငွြ-ကူးတို့သင်ျဘောဆိပသ်ို့ ရောကသ်ောအခါ သူတို့မွှောလြင့ြ ထားသလို “သီတာ” တဈနှစ်တို့က မရှိ ဒေါကတ်ငထြားသညဆြို၍ အသင့ရြှိနသေော တိုင်းလုံးကြောြ ပေါသ်ို့ အပြေးအလှှား တကခြဲ့ကြရသည်။ သင်ျဘောအပေါထြပကြ လူအနည်းငယခြွောငသ်ဖြင့ြ ဦးပိုင်းခရီးဝေးသှား အိပခြန်းများနောကြ ကပလြကြမြှာ နရောယူကြသည်။

အဲ… ရုတတ်ရကြ လပြင်ေးဝှေ့လိုကသ်ဖြင့ြ ပငလြယသ်ို့ ဦးတညထြားသော သင်ျဘောဦးက လညသ်ှားသည်။ လကေ ပြင်းလာသည်။ မိုးပေါကလြေးများ ကလွာသည်။ ကြပသ်ိပန်သေော ခရီးသညမြွားက တဖကသ်ို့ စုပြုံတိုးဝှေ့နကြေ၏။ ဝလှင်ေ နှင့ြ ခွိုမာ တို့ တသိုကကြ ရီလေးနှယကြို ဝင်းနောင် ရငခြှငထြဲသို့ မရောကရြောကအြောင် ဖိတိုးပေးကြသည်။

“ဘာမှန်းလဲမသိဘူး……. တအားတိုးတာဘဲ”

“မိုးပကတ်ယဟြ…….”

“တောကြ….. သူများသားသမီးတွမွေား ကောင်းစားနလေိုကတ်ာ..”

“မိုးထဲ လထေဲမှာ အဲဒီအနှေးထညကြ အကောင်းဆုံးဘဲ”

မထိတထိ နောကပြှောငန်ကြသေော လူငယတ်ဈသိုကအြသံကို အားလုံးကြားနကြသေောလြည်း ဂရုမစိုကကြှခွေ။ ဝလှင်ေ….. ခွိုမာ… သကသ်ကန်ှင့ြ မိသူတို့ အုပစြုက သင်ျဘောဦးခန်းဒေါင့ရြှိ ဝင်းနောငန်ှင့ြ ရီလေးနှယတ်ို့ အတွဲကိုသာ ဖိတိုးပေးနကြသေည်။

ထိုစဉြ အသကြ (၃၀) ကြောြ ဒေါငကြောင်းကောင်းနှင့ြ ကုလားဒိန် တဈယောကကြ ခွိုမာ၏ ပြည့ဝြန်းကြီးမားသော တငပြါးကို မသိမသာ ဖိကပတ်ိုးနသည်ေ။ ပထမတော့ ခွိုမာ သတိမထားမိသေး။နောကမြှ သိသိသာသာကြီး ပေါငန်ှဈလုံးဖြင့ြ ခွကာ တငပြါးကြီးကို ကပတ်ိုးဝှေ့နသေော ကုလားဒိနကြို သတိထားမိသှားသည်။ ခိုးလုခိုးလုနှင့ြ ကြီးမားသော ပေါငကြှားမှ သူ့လီးကြီးက ခွိုမာ့ဖငကြှားသို့ တိုးဝငလြာမှ ခွိုမာ ရှကဒြေါသနှင့ြ

“ဘယလြို ဖြစ်နတောလဲ…. ပါးကြိုးသှားမယ်…… ဟင်း…”

အကယွကြှီးလည်း မအောရြဲ။ သင်ျဘောပေါြ လူလညခြေါင် အနှိုကခြံရသညဟြူသော ပြူနာမွိုးလည်း ခွိုမာ မဖြစ်ရဲ။

“ဆောရြီးနောြ….. မိုးပကလြို့ တိုးမိတာ….. ခွင့လြှှတပြါ…”

အံမယ် အသံက တကယ့ပြညာတတ် လူ့ယဉကြွေးတဈယောကရြဲ့ တောင်းပနတ်ိုးလွှိုးသံမွိုး…။

“မိုးပကရြင် ဟိုဘကတ်ိုးပေါ့….. နှမချင်ြးမစာမနာ…”

“ဒေါသက အရမ်းကြီးတာဘဲနောျ….. ဒေါသအရမ်းကြီးတာ မကောင်းဘူး”

ခွေးကုလား ခွိုမာ့နားဝကို တိုးကပပြှီး ဘာတွပြေောနမှန်ေး မသိ…။ ဝလှင်ေ၊ မိသူနဲ့ သကသ်ကတ်ို့က ခွိုမာ့အဖြစ်ကို သတိမထားမိကြခွေ။ ရီလေးနှင့ြ ဝင်းနောငတ်ို့ကိုသာ စုပြုံတိုးဝှေ့ရင်း နောကပြှောငန်ကြသေည်။ ရီလေးဝတထြားသော Hawaii ရှပကြလေးပေါမြှ ပငလြယကြမ်းခွေ ရှကလြှပြေိုငပြှဲ ဒီဇိုင်းလေးထဲမှ မောငန်ှံနှစ်ဖောကြဲ့သို့ ကပဖြိနအေောငပြင် တိုးဝှေ့နကြေ၏။ မိုးက ဝေါကနဲ သည်းသည်းထနထြန် ရှာသည်။ လနှငေ့မြိုးရော၍ ခပပြှင်းပြင်းလေး ပကသ်ှင်းနေ၏။

“ဟိုမှာ သင်ျဘောအလယခြုံက အတွဲလည်း ယိုသုတထြားတဲ့ ပေါငမြုံ့နှစ်ခပြလြို ခွာလို့ မရတော့ဘူး တွေ့လား။ အဲဒါ နငတ်ို့ မိုးကို ကြေးဇူးတင်။”

မိသူက တဈဖကမြှ ဝငကြဈပြနသ်ည်။ ဝင်းနောငကြတော့ ရီလေးကို ခပတ်င်းတင်းလေး ဖကထြားရင်းမှ သနလြငွစြှန်းဘကြ ပငလြယပြှငဆြီသို့ မကြမြှောငကြုတကြှည့န်ေ၏။

“လေ…. အရမ်းပြင်းတယ်…. နောျ..”

သူ့အသံက စိုးရိမသ်ံပါသည်။ မိန်းကလေးများက သူ့အသံကိုမကြား။ ဝေါကနဲ လနှငေ့မြိုး တဈခကြပြကသ်ှင်းလိုကတ်ိုင်း စီကနဲညံအောင် အောလြိုကကြှသည်။

ခွိုမာတဈယောကတ်ော့ ပြူနာတကန်ရသေည်။ ဗလကောင်းကောင်း လူရညသ်န့သ်န့ြ ကုလားကလည်း မကြဖြှူဆိုကလြေ ဆရာကြိုကလြေ မိုးပကသ်ှင်းလတေိုင်း ခွိုမာ့ဖငကြှီးကို သူ့ပစ်စည်းကြီးဖြင့ြ အတင်းခွတိုးနေ၏။ ထီးပါသူက ထီးဖြင့ကြာသည့န်ှယ် မိုးကာပါသူတွကလေည်း မိုးကာကို ခေါင်းမှီးခွုံကာ ကုတန်ကြသေညမြို့ ခွိုမာနှင့ြ ကုလားဒိနအြဖြစ်ကို သတိမထားမိကြ။

ခွိုမာ့တဈကိုယလြုံး နတပြူးနသလေို တုနရြငလြာသည်။ ရှကစြိတ် ကြောကစြိတဖြှင့လြည်း အသံက မထွကတ်ော့….။ တောကြ ဒီနေ့မှ အောကခြံဘောင်းဘီလေးလည်း ဝတမြလာမိ။ သင်ျဘောလကရြမ်းကို ကစွကြစွကြိုငပြှီး ဘေးစောင်းလည့်၏။ ထိုအခါမှ ကိုရှှကေုလားက ပေါတ်ငကြှီးကို နို့နှိုကလြေ၏။

“အိုး…… ရှင်… ဘယလြိုဖြစ်နတောလဲ…..”

“မင်းနို့လေးတွကေ ကိုငခြငွစြရာ လုံးကစွန်တောကိုး….”

“ရှင်… ရှင်… မစောကြားနဲ့နောြ…. ကမွ… အောလြိုကမြှာ…”

ကုလားလကတ်ှကေ သိပကြွှမ်းကငွသ်ည်။ ခွိုမာ့နို့သီးခေါင်းလေးတွကေို အင်ျကြီအပေါကြနေ ရှာတွေ့နိုငသ်ည်။ ခပည်ှဈညှဈလေး ဆတကြနဲ ခွပစ်ေလိုကသ်ည်။ ခွိုမာ့ရငထြဲ မိုးကြိုးပစ်လိုကသ်လို ဒိန်းကနဲ ခုနဆြောင့သ်ှားပြီး ဒူးတွေ ညှတခြငွသ်ှားသည်။

“ဝေါ…. ဝေါ… ဝူး….. ဟေး……. ဟေး…”

မိုးသံလသေံတွနေဲ့ ခရီးသညတ်ှအသေံက ဆူညံနသည်ေ။ သင်ျဘောတဈဖကထြဲကို စုပြုံတိုးဝှေ့နကြသေည်။ ကုလားက သူ့ဂွာကငအြင်ျကြီနဲ့ ခွိုမာ့မကြန်ှာလေးကို ဆှဲဖုံးလိုကသ်ည်။ ခွိုမာ ရုန်းကနဖြယရြှားဖို့ အခွိနမြရခငမြှာဘဲ ပူနှေးတဲ့ သူ့နှုတခြမ်းထူထူကြီးတွကေ ခွိုမာ့ နှုတခြမ်းပါးလှပလြှပလြေးကို အုပယ်ူ ငုံခဲပြီး စုပန်သည်ေ။

“ပြှတ်….ပြှတ်……ဟင်း…”

“ဝေါ… ဝူး… ဟေး… သင်ျဘောစောင်းနတယေဟြေ့….”

ခွိုမာ တခွို့အသံတွေ ကြားတယ်။ တခွို့ မမှတမြိတော့ဘူး။ ခွိုမာ့နှုတခြမ်းကို အကြာကြီး စုပန်မ်းနတေဲ့ ကုလားဒိနဟြာ ခွိုမာ့ဖငကြှားထဲသို့ မာတောငန်တေဲ့ သူ့လီးတနကြှီးကိုပါ ထိုးသှင်းခလွိုကပြါတယ်။ လူကြားသူကြားမှာ ခွိုမာ့မှာ ရှကလြိုကတ်ာ…….။

“ဝေါ… ဝူး… အပေါထြပကြ လူတွေ မွှထိုငကြှပါ….”

သင်ျဘောအမှုထမ်းတွေ ပြာယာခပ် ပြေးလှှား အောဟြဈနကြသေည်။ တဈဖကတ်ည်း စုပြုံတိုးဝှေ့တဲ့ ခရီးသညတ်ှကေိုလည်း မွှထိုငကြှဖို့ လိုကပြှောနကြသေည်။

“ပြှတ်….. ပြှတ်… မင်းလေးကို လိုးချင်လြိုကတ်ာကြာ..”

သရေေးရှငရြေးကြားမှာ ကုလားက နှာထနသညေမြို့ ခွိုမာ သူ့ရငဘြတကြို ဆောင့တ်ှန်းပြီး…

“ရှင်…. ရှင်…. အရမ်းလှနန်ပြေီနောြ…. ကမွ….. ကမွ… အင့ြ…”

“ပြှတ်……ပြှတ်…….ပြှတ်…..”

ခွိုမာ အသံမထွကတ်ော့ဘူး။ ကြှမ်းကငွတ်ဲ့ ကုလားရဲ့ နှုတခြမ်းစုပခြှင်းကို ခံလိုကရြတယဆြိုရငဘြဲ ဆီးခုံလေးမှာ ဖိန့ဖြိန့တ်ုနအြောင် မောကကြှှပြီး ခွဖြေားလေးတွေ မှောကတ်ကသ်ှားရတော့တယ်။

မိုးနှင့လြကလေည်း ပြင်းထနလြာပြီး သနလြငွဘြကကြမ်းက ပန်းတန်းတွနေဲ့ နီးကပန်တယ်ေ ဆိုတာလောကတ်ော့ ဝင်းနောင် ခန့မြှန်း၍ရသည်။ သနလြငွရြနေံခကြစြကရြုံကို မှုံမှုံဝါးဝါး မှငလြိုကရြပြီ။

“ဝေါ…….ဝေါ…..ဝူး….”

“ဟေး… သတိထားကြ….. သင်ျဘောမှောကပြှီ…..”

လှိုင်းပုတသ်ံ ကြားနရတေယ်။ ဝမ်းဗိုကထြဲကို ရတွဝေငေန်လေို့ မအီမလယကြှီး ခံစားနရတေယ်။ မကြလြုံးကို အားယူပြီး ဖြင့လြိုကတ်ော့ အသကကြယဘြော ဘေးမှာ ကိုရှှကေုလားက လုံခညွမြရှိဘူး….. ပကလြကကြှီး…..။ ဓနိပငတ်ှကေ အုပန်တယ်ေ……။ ဟယ်…… ခွိုမာထဘီလည်း မရှိတော့ပါလား ဒုကျခဘဲ…… ပြူနာ။ ကုလားဆီးခုံဟာ အမှှေးတွေ ထူထပမြဲနကန်တယ်ေ…..။ သူ သတိရနပေုံရတယ်။ ခွိုမာ့ကိုယလြည်း သူကယလြာပုံဘဲ……။

“ဒီမှာ… ရှငသ်တိရလား…… ဟင်”

ခွိုမာ အရဲစွန့ပြှီး မေးလိုကရြတယ်….။ သူ ဖငပျိုင်းကို ရထေဲမှာ နှစ်ထိုငထြားပြီး ပေါငန်ှဈလုံးကို ပူးကပထြားတယ်။

“ကိုယ်… သတိရတာကြာပြီ…..။ အမိ….. သတိလဈနတောကြာပြီ….”

“အို….. ဟင်…… ဒါဖြင့ျ……. ရှင်…..”

“ဟုတတ်ယ်…….. ကိုယ်…. မင်းကို တခွီလိုးပြီးသှားပြီ….”

ခွိုမာ ရှကဒြေါသနဲ့ သူ့မကြန်ှာကို ရှှံ့တွနေဲ့ ကောကပြေါကပြဈနမေိတယ်။ သူ မရှောငဘြူး.။ ဒေါသကြီးတတတ်ဲ့ ကလေးတဈယောကကြို ကြည့်န်ပေုံမွိုးနဲ့ ကြည့်န်တယ်ေ….။

ခွိုမာ့လကတ်ှေ ညောင်းကိုကလြာတဲ့အထိ သူ့ကိုရှှံ့တွနေဲ့ ကုတခြှဈပြီး ပေါကလြို့ အားရတော့ ဟီးခပြှီး ငိုပစ်လိုကမြိသည်။

“ရကစြကလြိုကတ်ာ…… ရကစြကလြိုကတ်ာ….”

ပါးစပမြှ ဒီစကားကိုလည်း ထပခြါထပခြါ ရှတဆြိုမိတယ်။ ကုလားက ခွိုမာ့ပုခုံးလေးကို ညငည်ငသ်ာသာလေးကိုငရြင်း……

“ခစွလြို့ပါ ကလေးရယ်……။ ကိုယ့အြပြဈကို ဝနခြံပါတယ်…..။ နှစ်ယောကအြတူတူ အသကကြယဘြောနဲ့ မွောလာပြီး ဒီမှာလာတငန်တေော့ မင်းမှာလည်း ထဘီမရှိ… ကိုယလြည်း လုံခညွြ မရှိဆိုတော့ လုပမြိတာပါ…..။ ခွင့လြှှတန်ောြ…… နောြ……. ကလေး…”

ဂုတသ်ားဖြေးဖြေးကို ယုယုယယလေး ဒူးထောကန်မ်းနတေဲ့ ကုလားပေါငကြှားက လီးကြီးဟာ နှံတွရှေှံ့တွနေဲ့ မတထြောငပြှီး ဆတကြနဲ ဆတကြနဲ တုနန်တယ်ေ…။ ခွိုမာ့မကြစြိဟာ လီးကြီးကို စွစေောင်းကြည့်လြိုကမြိတယ်။ လုံးပတအြရှညတ်ှဟော ရငစြို့ချင်စြရာ တုတခြဲရှညလြွားတယ်။ ဒါ…. ဒါကြီး….. ငါ့စောကပြတထြဲ လိုးဝငပြှီးပြီတဲ့။

စောကဖြုတကြှီးဟာ အလိုးခံထားရလို့ထငပြါရဲ့…. နှံတွထေဲမှာ နဈပြီး ပုန်းကြယန်သည်ေ။ ခွိုမာ အားရပါးရ ငိုပြီး မောလာသည်။ အလိုလို ပြော့ခွလောပြီး ကုလားရငအြုပကြှီးထဲကို လှဲခမွှီတွယလြိုကသ်ည်။

ကုလားက ဘောကြင်းကြီးကိုယူပြီး ခွိုမာ့ဖငအြောကကြို ထိုးထည့်ပေးတယ်….။ ထိုငဖြို့ပေါ့လေ။ မထူးတော့ဘူးလေ…… ခွိုမာ အပျိုပြနဖြစ်မှာမှ မဟုတဘြဲ ဝမ်းနည်းနလေို့ကော ဘာထူးဦးမှာလဲ။ အသကဘြေးက လှတခြဲ့တာပဲ… တောလြှပြီလေ။ ရီလေးတို့ ဝလှင်ေ၊ မိသကန်ှင့ြ မိသူ၊ ကိုဝင်းနောငတ်ို့ရော အန်တရာယကြင်းကြရဲ့လား။ မိမိလကရြှိ အခွအနေကလေည်း ကုလားသနားမှ အသကခြမွြးသာရမည့ြ အနအထေား။

ခွိုမာ ကြားဖူးခဲ့သည်။ တွံတေးတူးမှောင်းအတွင်း သင်ျဘောနဈစဉကြ ဆောင်းအငှိမ့မြင်းသမီး ဝင်းဝင်းအေးအား ရထေဲမှ ဆယယ်ူပြီး မုဒိမ်းသမားလေးယောကြ စိပပြှနပြေေ အားရအောင် စပယ်ှကပြှီးမှ သတပြဈလိုကသ်ော သတင်းကို လှဈကနဲ သတိရလိုကသ်ည်။ ယခုလည်း ဤကုလားကို ကလနကြဆနလြုပန်ခွင်ေးထကြ အလိုကသ်င့ြ ဆကဆြံ စပယ်ှကခြှင်းကို ခံလိုကခြှင်းက ခွိုမာ့အတွကြ အခွအနေကေောင်းများ ဖနတ်ီးယူနိုငသ်ည်။

ကုလားထိုးပေးသော ဘောကြင်းအလယကြို ဖငထြိုငခြလွိုကသ်ောအခါ ပေါငန်ှဈဖကကြ အလိုအလွောကြ ဘေးသို့ ကားတငထြားသလို ပြဲနသည်ေ။ ရှှံ့နှှံများ ပကြေံနသေော ခွိုမာ့ပေါငမြွား၊ ဗိုကသ်ားများကို ရနှငေ့ြ ပကဆြေးနသေော ကုလားမကြန်ှာက တကယကြှငန်ာယုယနဟန်ေ ထငရြှားနေ၏။ ဘောကြင်း တဈဖကဆြီကို လကန်ှင့ြ ဆုပကြိုငထြားရင်း ကုလားလုပသ်မွှကို တွတွလေေေး ကြည့်န်သေော ခွိုမာ့မကြန်ှာမှာ ရှကခြှင်း၊ အားနာခွင်း၊ ထိတလြန့ခြှင်းတို့ ရောထွေး ယှကသ်န်းနသည်ေ။ ဘာပြောရမှန်း မသိအောင် ဝဒနောပေါင်းစုံ ခံစားနရသေည်။

ကုလားက နှံထဲတွင် ဒူးထောကရြင်း ခွိုမာ့စောကဖြုတကြှီးအား မှဈရဖြငေ့ြ ကုန်းကုန်းပကကြာ ပြတသ်ပဆြေးကြောနေ၏။ ပငကြိုယအြသားဖြူဖြေးစွတန်သေော ခွိုမာ့စောကဖြုတကြှီးမှာ သာမနမြိန်းကလေးများ စောကဖြုတထြကြ (၂) ဆခန့ြ ကြီးနလသေည်ေ။

“ဘာလို့… .ဟို….. ရဆေေးနတောလဲလို့……”

“ယကပြေးမလို့လေ…… မကြိုကဘြူးလား…. ဟင်…..”

“ဟာ…. သရေေးရှငရြေး… ကြားထဲမှာ… ဟင့အြင်း… ဟင့အြင်း…”

“သရေေး….. ရှငရြေးမို့ လုံခညွမြပါ….. ထဘီမပါဘဲ လွှောကပြှေးနတောထကြ ဒီလို လူသူကင်းတဲ့နရောလေးမှာ အားရပါးရလိုးပြီးမှ ဘာလုပကြှမလဲ… ဘယသ်ှားကြမလဲ စဉြးစားကြရတာက ပိုပြီး နသောထိုငသ်ာ ရှိတာပေါ့….”

ခွိုမာ ပေါငန်ှဈလုံးကို စေ့ပစ်လိုကရြင်း ခေါင်းခါလိုကြ၏။

“ရှင်… အားရအောင် လုပပြှီးပြီဘဲ….. ရှင်….. တောပြါတော့……..”

“ကိုယမြှမဝသေးတာ…. မင်း အေးအေးဆေးဆေး အလိုးခံရင် ကိုယမြင်းအတွကြ အစစအရာရာ တာဝနယ်ူမယ်။ ဒါမှမဟုတရြငတ်ော့ မင်းတဈယောကထြဲ ဓနိတောထဲမှာ နခေဲ့ပတေော့……။ အေး….. မသမာသူ (၁၀) ယောကလြောကန်ဲ့ တွေ့လိုကရြင် မင်းပစ်စည်းလေး စုတပြှတသ်ှားမယ်…… အစဉမြသင့ရြငလြည်း ရထေဲမွောပစ်ချင်ြ မွောကြမှာ….”

“အို……… တောစြမ်းပါ……”

ကုလားပစ်မှတကြ ခွိုမာ့ရငကြို တိုကရြိုကထြိမှနသ်ည်။ ထိတလြန့တ်ကြား ကုလားစကားကို လှမ်းပိတရြင်း ချောကခြှားစွာ ဝဲယာသို့ မကြလြုံးဝိုင်းလေးနှင့ြ ကြည့်ြ၏။ ဘယကြှည့ကြှည့ြ ဓနိတောက ပိတအြုပန်လသေည်ေ။ တညငဘြကကြမ်းဆိုသညကြိုတော့ ယဘေုယတွှကမြိသည်။ ရနကြုနဘြကကြမ်းတွင် ဓနိတောမရှိ။ ဘယန်ရောရောကန်သလေဲ ဆိုသညကြိုလည်း မဝခွေဲတတ်။ ခကသ်ညကြ မိုးသည်းထနန်ဆေဲပင်။

“ကမွတို့ အအေးပတပြှီး သကေုနလြိမ့မြယ် သိလား……”

သူ့ကြည့်ရြတာ လီးကြီးတဈကိုငကြိုငဖြှင့ြ ခွိုမာ့ကို လိုးရနသ်ာ အာသာပြင်းပြနဟနေရြှိသည်။ တခွားဘာကိုမွှ တွေးတောမိပုံ မရခွေ။ ခွိုမာ နှုတခြမ်းလေးကို ကိုကထြားလိုကြ၏။ ဒေါသမကြလြုံးစူးစူးလေးဖြင့ြ သူ့မကြန်ှာကို စိုကကြှည့လြိုကြ၏။ ရငဘြတမြှ လမှှေးအုံကြီးအထိ အမှှေးတွကေ ဆကန်သည်ေ။ ကြီးမားခိုငခြန့သ်ော ရငအြုပကြှီးကြားမှ ရငဘြတမြှှေးကြမ်းကြီးများက ခွိုမာ့နို့ကြီးများကို ခွလကြြ မထိတထိ ပြတသ်ပန်သည်ေ။ အမှှေးကြမ်းကြီးများ အထိအတွေ့က ခွိုမာ့ရငကြို ဖိုကနဲ လှိုကကြနဲ ခံစားနရပြေီး မဲနကကြှီးမားသော သူ့လီးကြီးက ဗိုကကြို၎င်းင်းင်း ပေါငခြှံနှင့ြ ဆီးခုံမို့မို့လေးကို၎င်းင်းင်း တရှရှ ပြတသ်ပပြေးနပရေော ကြကသ်ီးတဖြန်းဖြန်းထရင်း လကန်ှဈဖကကြ ဘောကြင်းကိုသာ ခွကိုငကြာ တွန့လြိမကြော့ပြံနမေိရှာသည်။

မှဈရကေ ဝေါကနဲ တကလြာလိုကြ ပြနကြသွှားလိုကဖြှင့ြ ဆူညံနသကေဲ့သို့ မိုးနှင့လြကလေည်း မရပမြနားတမ်း တိုကခြတရြှာသှန်းလကြြ ရှိနပြနေပြါသည်။ သဘာဝသည် သူ့အား အလိုတူအလိုပါ အားပေးအားမှှောကြ လုပပြေးနသည်ေ။ သူ့အသကရြှူသံက ပိုမိုပြင်းထနလြာသည်။ စောကဖြုတကြှီးကို တဝကြီး ငုံ့ကြည့်န်သေော သူ့မကြလြုံးများက ဝင်းလကတ်ောကပြနသည်ေ။

ယခု အခွိနတ်ှင် သူ့လကထြဲရှိ ခွိုမာ့ကိုယခြန်ဒာကို လုပခြငွသ်လိုသာလုပ် ငုတတ်ုတထြိုငကြှည့န်ရေုံပဲ တတန်ိုငသ်ည်။ ထူအမ်းအမ်း စောကဖြုတ် နှုတခြမ်းသားကို သူက ပူနှေးစိုစွတသ်ော လွှာကြမ်းကြီးဖြင့ြ “ပြှတ်” ကနဲ ယကလြိုကလြရော နှေးကနဲဖြစ်သှားပြီး စောကဖြုတပြှငကြှီးမှာ တွန့ကြနဲ ဖြစ်သှားရ၏။ ခွှနမြှသောလွှာကို စောကဖြုတန်ှဈခွမ်းကြားသို့ ထိုးသှင်း၍ အကြဲကြောင်းအတိုင်း ဆုနခြွီဆနခြွီ ယကန်ပြနေရြာ ခွိုမာမှာ တင်းမထားနိုငတ်ော့ဘဲ စောကပြတလြေး ဟစိဟစိ ဖြစ်သှားရပြနလြသည်ေ။

စငစြဈ ခွိုမာသည် လီးနံ့ပင် မရဖူးသေးသော အပျိုစင် အပျိုစဈစဈလေးတဈဦး ဖြစ်သည်။ ယခုကဲ့သို့ စောကဖြုတကြို ပယပြယန်ယန်ယကြှီး အယကခြံရလသေောအခါ မရိုးမရှ ခံချင်စြိတမြှာ တားမရဆီးမရ ပြင်းထနလြာပရော လကဖြှူဖြူလေးများက ကုလား၏လီးအား မရဲတရဲ လှမ်းကိုငရြင်း ဂွင်းတိုကပြေးနမေိလသည်ေ။ ကုလားကလည်း ခွိုမာ ခံချင်လြာမှန်း သိလိုကသ်ညန်ှင့ြ လီးကြီးကို ခွိုမာ့စောကဖြုတကြှီး အပေါသ်ို့ တေ့တငပြှီး ပြတသ်ပန်ေ၏။

“အင့ျ…. အင်း….. အ…. အား…… ကြှတ်… ကြှတ်….. ဟင်း…. ဟင်း…”

မရှိးမရှခံစားနရသေော ခွိုမာ့မကြန်ှာလေးမှာ ရစေိုနသေော ဆံနှယမြွား ဖယိုဖရဲ ဖုံးအုပထြား၍ တမွိုးပင် လှပနပြနေသ်ည်။ ကုလား၏ နှုတခြမ်းထူထူကြီးများက မို့မောကလြုံးကစွန်သေော ခွိုမာ့နို့သီးခေါင်းလေးများကို ငုံခဲပြီး လွှာဖြင့ြ ကလိပေးနပြနေရြာ ခွိုမာ မနတတေတ်ော့ပါ။

“အောင့မြလေး…. နောြ…. အင်း…. ဟင်း… ဟင်း… ကြှတ်… ကြှတ်…… အား..”

ဓနိတောကို ဖြတသ်န်းတိုကခြတလြာသော မိုးသကလြပြင်ေးက ခွိုမာ၏ဝဒနောကို ပကြရြယပြှုနသယေောင် ဆူညံစွာ မှညဟြီးနသည်ေ။ သူ့မကြန်ှာမှ ခံစားမှုကလည်း တဖြေးဖြေး အရှိနမြှင့များလာဟနတ်ူသည်။ ပါးစပမြှ “ဟင်း ဟင်း” ဟူသော အံကြိတထြားသည့ကြှားမှ ပေါကကြှဲလှင့စြငလြာသော ကာမဓာတလြှှမ်းခွုံမှုက အရှိနပြှင်းစွာ ထွကပြေါလြာသည်။

ခွိုမာ သူ့မကြန်ှာကို မဝံ့မရဲလေး မော့ကြည့်မြိသည်။ အငမ်းမရ လှုပရြှားနသေောလြည်း သူ့အမူအယာက မတရား အနိုငကြငွ့လြိုစိတ် ကင်းမဲ့နသည်ေ။ တဈခါတရံ ခွိုမာ ဆတကြနဲ ခါးလေးကော့တကသ်ှားလတေိုင်း လှုပရြှားမှုမှနသ်မွှ ရပတ်န့ပြှီး ခွိုမာအား နာသှားသလား ဆိုသော အကြည့်မြွိုးလေးဖြင့ြ ကြည့်တ်တသ်ည်။ လုံးပတကြှီးမားလှသော သူ့တနဆြာကြီးမှာ ခွိုမာ့စောကဖြုတထြဲ ဝငပြှီးပြီဟု သူပြောလို့သာ ခွိုမာယုံရသည်။ ဤထုထညပြမာဏနှင့ြ ခွိုမာ့ပစ်စည်းလေးမှာ ဘယလြို့မှ ဘယသ်ို့မှ မတနမြရာဖြစ်သည်။

ဒဈအထကပျိုင်း လိငတ်နခြေါင်းကြီးက နီရဲပြောငတ်င်းလကြြ လိငတ်နတ်ဈခုလုံးကို ငိုကမြှေးနအေောင် လေးလံကြီးမားလှန်းလှသည်။ ကုလားလူမွိုးပီပီ သူ့လိငတ်နတ်ဈလွှောကြ အမှှေးအမွှငမြွား ကြိုးတို့ကြဲတဲ ပေါကန်ပေုံကြီးက ခွိုမာ့ စောကခြေါင်းအတွင်းသားများကို ဘယသ်ို့ဘယပြုံ ပြတသ်ပန်ှိုးဆှအား ကောင်းလမညေလြည်းဟု တွေးကြည့်ရြုံနှင့ြ ကြကသ်ီးတဖြန်းဖြန်းထချင်စြရာ ကြီးမား မာတောငန်ေ၏။ အကြောကြီးများ ထောငထြနသေော လိငတ်နတ်ဈလွှောကြ အခွို့နရောများတွင် ရှှံ့နှံများပကြေံနဆေဲပင် ရှိသေးသည်။

ရရှည်ေ ကလိခွင်း နှိုးဆှခွင်းကို ခွိုမာ မခံခွိမခံသာ မအီမလညကြှီး ဖြစ်လာသည်။ စောကခြေါင်းလေး ထဲမှ စိမ့ကြငွပြှီး ဆီးသှားချင်စြိတကြိုပင် မနည်းထိန်းထားနရေ၏။

“ဆီးသှားချင်လြာပြီ…”

မတတသ်ာသည့အြဆုံး ခွိုမာ ရှကရြှကန်ှင် သူ့အား ပြောလိုကြ၏။

“ပေါကခြလွိုကပြေါ့……. ဘာဖြစ်လဲ…… ပေါကလြေ……”

“အာ…….. ထိုငပြှီးပဲ…… ပေါကတ်တတ်ယ်…..”

“ဒီလိုပဲ ပေါကလြိုကလြဲရတာပဲကြာ….”

သူ့အမူအယာက လူပမာတဈဦးကို ချော့မှူ ပြောဆိုနသညေကြဲ့သို့၎င်းင်းင်း…. စိတကြောကန်သေော ကလေးတဈယောကကြို သေးတညန်သကေဲ့သို့၎င်းင်းင်း ညငသ်ာ၍ ဂရုဏာပြည့လြှလေ၏။ နှစ်ယောကထြဲ တဈယောကလြိငအြင်ျဂါကို တဈယောကြ ရှင်းလင်းစွာ ကိုငတ်ှယ် ပြတသ်ပန်ရောမှ သေးပေါကတ်ာလောကတ်ော့ ရှကစြရာမဟုတတ်ော့ဟု ခွိုမာ သဘောထားက ဘောကြင်းလေးအတွင်း ပကလြကကြလေးထိုငရြင်းမှပင် သေးပေါကလြိုကရြ၏။

သူက စောကပြတန်ှဈခွမ်းကို အသာလေးဖြဲပေးထားရာ ယခုကဲ့သို့ သေးပေါကရြသညမြှာ အရသာရှိကြောင်း ခွိုမာတဈခါမှ မခံစားခဲ့ရဖူးခွေ။ စောကစြိလေးမှ သေးများ တသှငသ်ှငကြဆွင်းလာနသညေကြိုပင် သူက မမှငဖြူးသည့အြလား အတနကြှာ စိုကကြှည့န်ရော ခွိုမာ့ခငမြွာ သေးကို မနည်းကြီး ညှဈပြီး ပေါကလြိုကရြလသည်ေ။

“ဘာမှန်းလဲမသိဘူး…… သေးပေါကတ်ာလည်း ကြည့်န်တောပဲ…”

ဟု ခွိုမာက သူ့ပုခုံးကို ဆတကြနဲတွန်းရင်း မာနမြဲသလို ပြော၏။ သူက ရှကမြကြန်ှာကြီးဖြင့ြ ဟီးကနဲ တဈခကြရြယလြိုကသ်ည်။

“ဖငကြို နည်းနည်းကြှထားနောြ…. ဒါမှ လီးဝငတ်ဲ့အခါ မနာမှာ”

“ဟင် လုပမြလို့လား..”

“အင်းလေ… လိုးကြရအောင်… သိပခြမွြးလာပြီ”

သူက အကြောင်းပြခကြဖြှင့ြ ခွိုမာ့ကို စလိုးပါလပြေီ။ လီးထိပကြှီးက အဆမတန် ကြီးမားနသဖြေင့ြ မဝငပြဲ တဈနရော ခွိုမာက စောကပြတကြို အသာ မရဲတရဲ ဖြဲပေး၏။

“ပြှတ်…. ပြဈ…”

“အီး… အီး…. အ…. အား….. မဝငဘြူး… မဝငဘြူး….”

“မဝငဘြူး… အား…. အား…. နာတယ်…. အရမ်းနာတယ်…..”

မဝငပြါ လုံးဝကြီး အပေါကန်ှင့ြ မတည့သ်ော လီးထိပကြှီးက ခွိုမာ့ စောကခြေါင်းအဝတွင် တဈတဈဆို့ဆို့ကြီး ဖြစ်နေ၏။ သူက လကမြလွှော့။ ခွိုမာ့စောကစြိလေးကို ကဗွာကယာ တထုတထြုတ် မှညအြောင် ပြတသ်ပပြေးလိုကသ်ည်။ ကငွစြိမ့သ်ှားသော အရသာကို စောကစြိလေးမှ ခံစားနရေ၍ ခွိုမာ မကြစြိလေးမှိတကြာ အံကြိတခြံနစဉြေ

“ဗွဈ…. ပြှတ်…. အား… အား….”

ရုတတ်ရကကြှီး သူ့လီးကို ဆောင့သ်ှင်းခလွိုကလြသည်ေ။ မဆန့မြပြဲကြီး ဝငသ်ှားသဖြင့ြ နာကငွလြှသောလြည်း စောကပြတအြတွင်းပိုင်းမှ မခံစားဖူးသော ကာမအရသာ ထူးခွားမှုကို “ရှီး” ကနဲ ပါးစပမြှ အသံထွကအြောင် ခံစားလိုကမြိလတေော့သည်။ အပြငလြောက၏ သဘာဝအအေးဒါဏသ်ည် အံသှဖြယ် ကောင်းလှစွာ လှင့ပြွံကြယပြွောကသ်ှားကြပြီး ထူးဆန်းသော ကာမဓာတအြပူရှိနမြွားက စောကပြတဝြမှတဈဆင့ြ ကိုယအြနှံ့အပြား ပူနှေးဖိန်းရှိန်းလကြြ စီးဝငပြွံ့နှံ့သှားလရော ခွိုမာ့လကမြွားက ထိုကုလားဒိန်၏ အမှှေးထူလဗှဈနှင့ြ ဖငကြှီးအား ကုတတ်ှယဖြကထြားမိကာ ငရံ့ပြာလူး တွန့လြိမကြောကကြှေးနပတေေော့သည်။

“ပြှတ်…. စွတ်….. ဖြတ်….. ပြှတ်…”

“အား… အင်း…. ဖလူး…. ဖူး… အင်း… အင်း”

ကုလားဒိန် ဆောင့ခြကြတ်ိုင်း အသကပြါသှားမတတ် ပြင်းထနလြှသည်။ ခွိုမာ့ကဲ့သို့ အပျိုစငလြေးကိုမဆိုထားဘိ ကလေးတဈယောကအြမပင်ေ စအိုရှုံ့သှားအောင် ပြင်းထနလြှသော လိုးခကြမြွားဖြစ်ရာ ခွိုမာ့ခငမြွာ သတိမေ့မွောမတတ် ဖတွဖြတွလြူးလကြြ မခွိမဆန့ြ ခံစားနရပေါတော့သည်။

“ဖြေးဖြေးလုပပြါရှင်…. ကမွ အသကပြါထွကသ်ှားဦးမယ်…. အမလေးနောြ… အင်း… ဟင်း…. ဟင်း… ဟင်း…. အား…. အား…”

“အစမို့လို့ နာနတောပါကြာ… နောကတ်ော့ ချောငသ်ှားမှာပါ။ မင်းစောကဖြုတကြှီးက နည်းနည်းနောနောမှ မဟုတတ်ာ……”

“ဒါနဲ့ ရှငပြှောတော့ ကမွသတိလဈနတေုန်း ရှငလြုပပြှီးသှားပြီဆို ဘာလို့အခု အရမ်းကြပန်လေဲ…..”

“အလကားပြောတာပါ….. မင်းမခံမှာစိုးလို့ ကိုယပြှောတာ။ မင်းသတိရတော့ မင်းစောကဖြုတမြှာ ရှှံ့တွပနေတေေဲ့ဥဈစာ မင်းသတိမထားမိလို့ပါ”

“ကြည့်စြမ်း… အ…. အ….. လူလညကြှီး…. ဟင်း… ဒီက သတိလဈနတေုန်း လိုးပြီးသားပဲလေ မထူးတော့ပါဘူးဆိုပြီး ခံတာ သိလား…… ဟှန်း….”

“ဟဲ ဟဲ အခုတော့ ခံလို့ကောင်းနပြေီမို့လားကြာ…”

“တောပြါ… လူကိုညာလိုးတာ…. သိပမြုန်းတယ် သိလား…”

“အဲဒီ…. ညာလိုးရတဲ့ အရသာမှ ပိုကောင်းတာ သိလား… ဟားဟား..”

“ပြှတ်…. ပြှတ်…. စွတ်…. စွတ်…. ဖြတ်…”

“အ… အင့ျ…. အင့ျ… အာ…. အား… ဟင်း…. ဟင်း… ဟင်း…. ကြှတ်….. ကြှတ….”

ကုလားဒိနဆြောင့လြိုကတ်ိုင်း လီးကြီးက ရှညလြွားလှန်းသောကြောင့ြ မသိမသာ ကြေးသှားပြီးမှ “ပြှတ်” ကနဲဝငသ်ှားလေ့ရှိရာ ခွိုမာ့ခငမြွာ အသဲနှလုံးကို လကတ်ံရှညရြှညကြှီးဖြင့ြ ဆတကြနဲ ဆှဲနှုတခြံလိုကရြသလို ဆကတ်ိုကကြှီး ခံစားနရပြေီး မနားတမ်း ဆောင့လြိုးလိုကသ်ော လီးကြီးဒဏကြှောင့ြ စောကပြတလြေးမှာ ကြိန်းစပန်ာကငွလြာပြီး စောကခြေါင်းအတွင်းမှ ဖိန့ဖြိန့တ်ုနအြောင် ကောင်းသော အရသာကို သှားလေးများ ကစွကြစွမြှညအြောင် ခံစားရင်း သုတရြမွေားပင် ပန်းထုတလြိုကမြိလတေော့သည်။

ကုလားဒိန်၏ လီးမဲမဲကြီးမှာလည်း ခွိုမာ၏ သုတရြမွေားဖြင့ြ သံမဏိချောင်းကြီးပမာ ပိုမိုမာတောင် ပြောငတ်င်းလာပြီး မကြာခင် ဝင်းကနဲ ဆတကြနဲဖြစ်ကာ စူးရှပြင်းထနသ်ော အရှိနဖြှင့ြ ခွိုမာ့စောကပြတအြတွင်းသို့ လီးရညမြွား ပန်းထည့လြိုကသ်ညကြို ပူကနဲ ပူကနဲ ခံစားလိုကရြပြီး နှစ်ဦးသား တဈယောကကြို တဈယောကြ ကစွကြစွပြါအောင် ဖကထြားမိကြလတေော့သည်။

———————————————–

မိသူ ဇဝဇဝေါဖြင့ြ ဆှဲမိဆှဲရာကို ဆှဲလာမိသည်။ မှဈရေ နောကကြွိကြိတို့က ခေါင်းကို မကြာခဏ ဖုံးလှှမ်းစသဖြေင့ြ အသကရြှူမှားမတတ် ခံစားနရေ၏။ သကသ်ကန်ှင့မြိသူ မလှမ်းမကမ်းမှ သကကြယပြဉွခြပြကြှီးကို ဆှဲကိုငမြိကြသည်။ အလားတူ ဆှဲကိုငလြာသူများကြားဝယ် အသကင်ါးဆယခြန့တ်ရုပကြှီးမှာလည်း ဖြူဖတဖြှူရောြ မကြန်ှာဖြင့ြ ပါးစပမြှ တွေ့ကရာ အောဟြဈအကူအညီတောင်းနသည်ေ။ ပတဝြန်းကငွသ်ည် ငရဲပြကန်သည်ေ။ ငိုသံအောဟြဈသံ စူးစူးရှရှ အောန်ရင်ေးမှ ရမှန်ေးသှားတော့ ဝူးဝူးဝါးဝါး အောသ်ံများဖြင့ြ ရှုပရြှုကခြပန်လသေည်ေ။

မိသူနှင့သ်ကသ်ကတ်ို့ ဆှဲကိုငမြိထားသော အနီအဖြူကြား ဆေးသုတထြားသော အသကကြယ် ပဉွခြပြကြှီးသည် သင်ျဘောမှောကခြွိနတွငအြဝေးကို လှင့စြငသ်ှားဟနတ်ူသည်။ တွယယ်ူသူ နည်းပါးလှသည်။ မိသူမကြန်ှာလေးမှာ အားရပါးရ အောဟြဈပြီး အကြောကလြှနကြာ ငိုကြှေးထား သောကြောင့ြ မကြခြှံလေးများ မို့အမ်းနသည်ေ။ တဈခွီတဈခွီ ဝေါကနဲ ပုတတ်ငလြိုကြ သော လှိုင်းအရှိနကြှောင့ြ လကမြှဆှဲကိုငထြားသော အသကကြယပြဉွခြပြကြှီး လှတမြထွကရြန် တင်းတင်းကြီး ကိုငထြားနရသေည်။ ငိုချင်စြိတဖြှင့လြည်း မကြန်ှာလေးမှာ အားကိုးရာမဲ့ ငိုမဲ့မဲ့လေး ဖြစ်နရှောလသည်ေ။

မိသူမှာ တရုတစြဈစဈ ဖြစ်ပြီး အဖတရေုတ်၊ အမတရေုတ် စဈစဈဖြစ်ရာ တရုတစြကားကိုလည်း ကြှမ်းကငွစြှာ ပြောတတသ်ူဖြစ်လသည်ေ။

“မိသူ….. နင့ဘြေးက တရုတကြှီးကို အကပမြခံနဲ့ ကြောကအြားလန့အြား ဖကလြိုကရြင် နှစ်ယောကလြုံး နဈသှားလိမ့မြယ်။ ငါပြောတာကြားရဲ့လား”

သကသ်ကကြ အားကစားမယပြီသစွာ စိတဓြာတခြိုငမြာသည်။ အခွအနေကေို ယထာဘူတကကြ ခေါင်းအေးအေးဖြင့ြ စဉြးစားဆုံးဖြတန်ိုငသ်ည်။ သို့သောြ ပညာရှိမကြီး သတိပေးခွိနမြှာ မိသူအတွကြ သိပန်ောကကြခွဲ့ပြီ ဖြစ်လသည်ေ။ ရအေောကထြဲတွင် တရုတကြှီး၏အောကပျိုင်းက မိသူဖငကြှီးကို မညှာတမ်း ဖိကပတ်ှယမြိသှားသည်။ ရနဈေနသေူဝါးကို ထိုးမည့သ်ူတွကလေည်း ပေါပါဘိ။ မိသူ ကြိုးစားရုန်းကနသ်ောလြည်း တရုတကြှီးက တကယဘြဲ ကြောကရြှံ့လသလေား တမငပြှုလသလေားတော့ မသိ။ မိသူ၏နောကမြှ ကြောပိုးအိတလြို ပိုးပြီးခွထား၏။ မိသူ လကကြလည်း မလှှတရြဲသဖြင့ြ တရုတကြှီးအား တတောငဆြဈဖြင့သ်ာ တွန်းဖယရြုံသာ ပြုနိုငလြသည်ေ။

“ဦးလေးကို ကူညီပါကြာ…. ဦးလေး ရမကေူးတတလြို့ပါ……”

တရုတကြှီးအသံက တုနတ်ုနခြိုကခြိုကရြှိလှသည်။

“ဦးလေးလကကြှီးက ဒီပဉွခြပြကြှီးကို ကိုငပြါလား။ ဘာလို့ ရနဈေသူချင်ြး လိုကတ်ှယန်ရတောလဲ။ အကုနသ်ကေုနလြိမ့မြယ် သိလား….”

ကြောကစြိတကြှားမှ ဒေါသလေးက ခေါင်းထောငလြာသည်။ သကသ်ကကြလည်း အခွအနေကေို အကဲခပမြိဟနတ်ူသည်။ အသကကြယ် ပဉွခြပြတ်ဈဘကမြှ မိသူတို့ ရှိရာသို့ နိမ့လြိုကမြှင့လြိုကြ စောင်းသှားလိုကြ ဖြစ်နသေော ပဉွခြပြကြှီးကို ဖကတ်ှယပြှီး ရောကလြာသည်။

“ဦးလေးက ယောကြြားကြီးပဲ ကိုယ့ဘြာသာ လှတလြှတလြပလြပ် တွယပြါလား။ အရေးထဲမှာ အခွင့အြရေး မယူစမ်းပါနဲ့…”

တရုတကြှီးမကြန်ှာ ဟင်းကနဲ ဖြစ်သှားသည်။ သကသ်ကကြိုလည်း ဒေါသမကြလြုံးဖြင့ြ ပြနကြှည့လြိုကသ်ည်။

“ငါ တကယရြမကေူးတတလြို့ ဖကမြိတာပဲ။ နငတ်ို့က ငါ့ကို အရမ်းစွပစြှဲနကြတောဘဲ”

မိသူ(ကူကူး) လညပြင်းမှ တရုတကြှီးလကကြ ကြောကကြှောကလြန့လြန့ဖြှင့ြ အသကကြယဘြော ပဉွခြပြကြှီးကို လှမ်းကိုငလြိုကသ်ည်။ လှိုင်းတဈလုံး ဝငအြဆောင့န်ှင့ြ ကြုံလိုကရြသည်။

“ဟင်…… လူကြီးပြီး…. အခွိနမြစီးတဲ့ခွေးကြီး…. ကဲ… ဖြန်း…”

ကြကခြှင်းထဲမှ ကြကမြွား အချင်ြးချင်ြး ထခွပကြှသညကြို မှငဖြူးကြပလေိမ့မြည်။ အန်တရာယစြကကြှင်းသို့ စုံးစုံးနဈနဈ ရောကန်ကသွေည့တ်ိုင် လူ့မာနတို့ မလွှော့ကြပေ။

“မသာမလေး…. မတောလြို့ဖြစ်တာ… ငါ့ကို ပါးရိုကတ်ယပြေါ့…. သပတေေော့”

တရုတကြှီးလည်း လူပဘေဲ ဒေါသ၊ မာနနှင့ြ ယောကြြားဆိုသော မာနဖြင့ြ သကသ်ကကြို ဖကသ်ည်။ ပထမတော့ သကသ်ကြ အံအားသင့န်သည်ေ။ တရုတကြှီး ဤမွှလငွမြှနစြှာ သူ့အား ပြနလြညတ်ုန့်ပြနလြိမ့မြညဟြု ထငမြှတမြထားခဲ့ပေ။ တရုတကြှီးက သကသ်ကန်ှုတခြမ်းလေးများကို ဖိစုပလြတေော့သည်။ တခွိနတ်ည်း တဈပျိုငတ်ည်းမှာပင် မာတောငန်သေော လီးကြီးက သကသ်ကဗြိုကသ်ားလေးကို ထောကမြိသှား၏။ ကူကူး သကသ်ကအြဖြစ်ကို အသကအြောင့ြ၍ ငေးကြည့်န်ရေုံမှတပါး ဘာမှ မကူညီနိုငဖြစ်နလသေည်ေ။

ခဏအကြာတွင် သကသ်ကထြံမှ “အင့ြ” ကနဲ ရှိုကသ်ံ လှိုကလြှိုကလြေး ထွကပြေါလြာပြီး ဝမ်းနည်းကြကြေဲသော မကြလြုံးလေးများက ကူကူးအား ဝရေီမှုံဝါးစွာ ကြည့်န်ရှော၏။ တရုတကြှီးကိုယခြန်ဒာမှာ လွှပစြဈဓါတအြား ကောင်းကောင်းစီးဝငခြံရသော သံမဏိစကရြုပကြှီးအလား တဆတဆြတတ်ုနပြှီး သကသ်ကလြေးကို အားရပါးရကြီး အီးကနဲ အီး ကနဲ ပါးစပမြှအောကြာ ညောင့န်သညေကြို ကူကူး အံလေးကြိတကြာ မကြရြညမြွားကြားမှ ကြည့်န်မေိရလသည်ေ။

တရုတကြှီးလကတ်ဈဖကကြ ပဉွခြပြကြို မှဲမှံစွာ ကိုငထြားသကဲ့သို့ အခွားတဈဖကကြ သကသ်ကကြိုယလြေးကို ကြိုးကြသှေားမတတ် ကိုငတ်ှယကြာ ရအေောကမြှ ဖငန်ှဈခု ဆတကြနဲ ဆတကြနဲ ညောင့န်သညေကြို ကူကူးခငမြွာ မကြည့်ခြငွြ မှငန်ရလေသည်ေ။ အသကြ (၁၈) နှစ်သာရှိသေးသော သကသ်ကလြေးသည် အားကစားမှလှဲ၍ ဘာမှ စိတဝြငစြားခဲ့သူ မဟုတခြွေ။ ယခုကဲ့သို့ အန်တရာယကြှားတွင် အဓမျမအကငွ့ခြံနရခွေင်းမှာ နှမှောဖြယ် ကြကြေဲဖြယကြောင်းလှခွတေော့သည်။

“အဟီး… အဟဲဟဲ.. ဟဲဟဲ…. ဝူး… ဖလူး”

မှဈရမွေားကို ပါးစပမြှ မှုတထြုတရြင်း တရုတကြှီးက သှားဖြဲကြီးနှင့ြ အားရပါးရကြီး ရယလြသည်ေ။ သူ့ကိဈစ ပြီးသှားဟနတ်ူလသည်ေ။ မကြန်ှာကြီးက ကူကူးဘကသ်ို့ လှည့လြာနသည်ေ။ ကူကူး ရငထြိတသ်ှားသည်။ တရုတကြှီးအသှငမြှာ အသကအြန်တရာယ် ကို သတိမရနိုငတ်ော့ဘဲ ကာမမီးတောကန်သေော မကြလြုံးကြီးများဖြင့ြ ကူကူးထံသို့ တရှေ့ရှေ့ ခဉွြးကပလြာနပသေည်ေ။

ကူကူး အတတန်ိုငဆြုံး လှုပရြှား ရှောငဖြယသ်ောလြည်း သနမြာသော တရုတကြှီးလကတ်ဈဖကကြ နို့လေးကို မိမိရရ လှမ်းဆှဲခွင်း ခံလိုကရြသော တခဏတွင် ကူကူး မကြစြိ့လေးများ ပြာဝသှေားလသည်ေ။ ရအေောကထြဲတွင် တွန်းထိုးလှုပရြှားနသေော ဖငပျိုင်းကို မိမိရရကြီးခွယူကာ လီးကြီးက ကူကူးပေါငကြှားသို့ တိုးဝငဖြိသှင်းလာသည်။ ကူကူးဖငကြို လိမရြှောငန်သညေမြို့ လီးကြီးက ရုတတ်ရကြ မဝငပြဲဖြစ်နရော တရုတကြှီးက စိတမြရှညသ်ောဟနဖြှင့ြ ကူကူးတဈကိုယလြုံးကို လှမ်းဖကရြန် ဘောမှလကကြို လှှတလြိုကလြေ၏။

ကူကူး မကြစြိကို တင်းကနဲ ပိတထြားမိ၏။ သို့သောြ တရုတကြှီး သူ့ထံသို့ ရောကမြလာ။ မကြလြုံးကို ဖြင့ကြှည့လြိုကသ်ောအခါ သကသ်ကန်ှင့ြ တရုတကြှီးတို့ လုံးထွေး၍ လှိုင်းတွကြေားတွင် နဈမှုပသ်ှားသညကြို ကူကူး နောကဆြုံးတွေ့လိုကရြလသည်ေ။

“သကသ်ကြ……… သကသ်ကြ…”

အာခေါငခြှဈ၍ စူးစူးရှရှ အောလြိုကသ်ော ကူကူးအသံလေးမှာ အခွားသော ကယပြါ… ယူပါ…. အသံများနှင့အြတူ လှိုင်းလအသေံများကြားတွင် နဈမှုပ် ပြောကကြှယသ်ှားလသည်ေ။

“သူငယခြငွြးအတွကြ အသကပြေးသှားတာလား သကသ်ကရြယ်…….”

———————————————–

“ဟာ… အဖြစ်တွကတေော့ အမွိုးမွိုးပဲ ကြောသ်ီဟ”

“ဒါနဲ့ မင်းဆောလြေး ဟို… ရီလေးနှယကြရော……”

“သင်ျဘောနဈပြီဟေ့ ဆိုကတည်းက လူတွကေ ရောထွေးကုနတ်ယ်….။ အခွို့က အရမ်းဖကထြားကြတာလေ။ ဘောကြင်းတဈခုယူပြီး ရီလေးနှယပြဲဆိုပြီး လကဆြှဲ သင်ျဘောပေါကြ ခုနခြခွဲ့တာ…”

“ရီလေးနှယ် မဟုတဘြူးပေါ့”

“မဟုတဘြူး…. သူစိမ်း မိန်းကလေးတဈဦး ဖြစ်နတယ်ေ”

“ဟာ… မနေ့ကတော့ ကယဆြယရြေးအဖြဲ့က ဆယလြာတဲ့ အလောင်းတွေ သှားကြည့်တ်ယ်….”

“မင်းရဲ့ ရီလေးနှယ် ပါလာလား….”

“အင်း… ရီလေးနှယ် ဝတထြားတဲ့ ရှကလြှဒေီဇင်းနဲ့ အင်ျကြီတဈခုကလှဲပြီး ကိုယကြ ပြယောင်းနတေော့ သူ့မိဘတွကရေော ရီလေးအလောင်းကို သိပမြမှတမြိကြဘူး”

“ဟား… စိတည်ဈစရာ ကောင်းလိုကတ်ာ…”

ပန်းလသွော နှုတခြမ်းအစုံကို ဟားကနဲ ဖြင့ပြှီး မကြလြုံးအစုံကို မှေးမှိတကြာ ကုလားထိုငန်ောကမြှီပေါသ်ို့ ခေါင်းကိုတငပြှီး ညီးညူလိုကသ်ော နန်ဒာအောငအြား ဝင်းနောင် တဈခကြကြှည့လြိုကသ်ည်။

“ညဈတယ်… ငါလည်းညဈတာပဲ။ ဒါပမေဲ့ အခစွကြို လွှပတ်ပကြြ အရှုံးခံလိုကြ အဆုံးခံလိုကရြလို့ ထိုငပြှီးလှမ်းနာကရွမဲ့ အဓိပျပါယမြဲ့ဘဝကို ငါလကမြခံဘူး”

“မင်းက ငါ့ဘကြ မှားဦးလှည့တ်ာပေါ့လေ”

“ဟုတတ်ယ်… မင်းလိုပဲ ခံစားနကြရေတဲ့ အဖြစ်တွေ လောကကြီးမှာ ဒုနဲ့ဒေးရှိတယ်။ ရငထြဲက ဝဒနောကို အနုပညာ ပုံရိပတ်ှအဖြေဈ ဖနတ်ီးယူတတခြှင်းဟာ ဘဝရဲ့တနဖြိုးကို မှင့တ်ငပြေးတာပဲ”

“အင်းပါ… သူဌေးမင်းရယ်…. မင်းငှားပေးထားတဲ့ အိမကြှီးမှာဘဲ ငါသှားနပြေီး ပန်းခွီကားတွေ ဆှဲပါတော့မယ်”

“အေးပါ… အဓိပျပါယရြှိရှိ အသကရြှငစြမ်းပါ နန်ဒာရယ်…”

ဝင်းနောငကြ ခိုငမြာသနစြှမ်းသော ယောကြြားကြီးစိတဓြာတ် အပြည့အြဝ နန်ဒာအောင် ရငတ်ှင်းသို့ သှတသ်ှင်းပေးခဲ့လသည်ေ။

ဒီနရောက အလှနသ်ာယာသည်။ ကြိုကခြေါကစြတေီမှ ဆည်းလည်းသံ လှငလြှငကြိုလည်း မပြတ် ကြားနရတေတသ်ည်။ သနလြငွြ ဘီအိုစီကြောြ၍ ဖြေးဖြေးလကလြကြ ပငလြယဝြကိုလည်း တွေ့နိုငသ်ည်။ ဤလှမ်းမောဖြယ် မှငကြှင်းမှာဘဲ နန်ဒာ နဈမွောချင်န်ေ၏။ ဝင်းနောင် တကူးတက ရှာပေးထားသော ဤနှစ်ထပပြဉွထြောင် အိမဝြန်းကယွကြှီးကိုမူ တိတဆြိတခြှင်းမှလှဲ၍ နန်ဒာ သိပမြနှစ်သကခြငွြ။ ပန်းနှယ် ပြတလြုံးများဖြင့ြ ခွံရံတညဆြောကထြားသော အိမကြှီးအသှငအြပြငကြ အိမတ်ဈဆောငထြကြ ဘုန်းကြီးကြောင်းကြီး တဈကြောင်းနှင့ြ ပိုမိုနီးစပန်သညေထြင်၏။ တဟဲဟဲ တောတိုးသံကြီးများ အဆကမြပြတ် ကြီးစိုးနသေော ဝါးရုံ၊ သီဟိုဋျဌြ၊ သရကြ၊ သှဇာ၊ မာလကာများ စုရုံးရောနှော ပေါကရြောကန်သေော ခွံဝန်းကယွကြှီးအလယတ်ှင် ရနေံဝနသေော အိမကြှီးအသှငကြ ချောကခြှားဖြယပြင်။

“ဆရာလေး…. တဈယောကထြဲ နရေဲရဲ့လားဗွာ…..”

ထမင်းခကြအြဖိုးကြီး ဦးစံအေးက နန်ဒာ့ကို မေးလိုကြ၏။

“ကနွော့အြတွကြ တဈဆသေူရဲဆိုတာ ဒဏျဍာရီပုံပြငတ်ှထေဲမှာဘဲ ရှိတာလို့ သိထားသူဆိုတော့ ဘယန်ရောမဆို ကနွောြ နရေဲပါတယ်… ဘကြီးစံအေး…”

ဒီတုန်းက ဦးစံအေး သကပြှင်းကြီး တဈခကြရြှိုကလြိုကသ်ံကို နန်ဒာအောင် ခပသ်ဲ့သဲ့ကြားခဲ့၏။ တောနလေူတန်းစားတို့သဘာဝ ဝိညာဉကြို ကြောကရြှံ့ကြ၏။ ထမင်းခကြြဦးစံအေး ပြနသ်ှားလွှင် နန်ဒာတဈယောကြ ပန်းခွီဆှဲချင်ဆြှဲမည် သို့မဟုတ် ဝင်းနောင် ဟိုတဈခေါကလြာစဉကြ ယူလာသော ဆနန်ီအမွိုးအစား ကကဆြကကြှီးကိုဖြင့ြ၍ မာမာအေးဖြစ်ဖြစ် ကိုတငလြှိုငဖြစ်ဖြစ် နှလုံးသားရသ အပီအပြင် သီချင်ြးလေးများ တိုးတိုးညငည်ငသ်ာသာလေး ပြံ့လှင့ခြံစားနိုငရြန် ဖြင့ထြားရင်း မှိန်းနမည်ေ။ ဤသို့သော သီးခွားအနုပညာကမျဘာလေးကို ပြည့ဝြစွာ တညဆြောကန်ိုငရြန် ဝင်းနောင် စီစဉပြေးထားခဲ့၏။

ဝင်းနောငသ်ည် တကယတ်ော့ နန်ဒာအောင်၏ ကြေးဇူးရှင်။ သူ့အလိုကြ အသကဝြငသ်ော ပန်းခွီကားခပြလြေးများ ရေးဆှဲပေးရမညကြ နန်ဒာ့ တာဝန်။ ထို့ကြောင့ြ သာမန် အရောငအြသှေး အမှငအြယူအဆတွထကြေ ဆန်းသဈသော ပန်းခွီကားမွိုးကိုသာ နန်ဒာရေးဆှဲရန် ဆုံးဖြတထြားသည်။ ယခုလည်း အပေါစြီးမှ ဖြေးဖြေးလှုပလြှုပ် မှှေးကြိုငသ်င်းပြံ့စွာ ပြင့န်သေော စကားပငကြို ဇတကြောငထြား၍ ပန်းခွီကားတဈခပြြ ရေးဆှဲရန် ခဲဖြင့ြ ကောကကြှောင်း ရေးဆှဲရင်း ဟိုးအဝေးသို့ ငေးမိခွင်းဖြစ်သည်။

ရနကြုနမြှဈဝမှ လှသင်ျေဘောများကို သေးကြေးစွာတွေ့ရသည်။ တဈခွိနကြ… ရှငမြှေးလှန်းဆိုသော သူငယမြလေး မင်းနန်ဒာအား ဒဂုံဘကကြမ်းသို့ မွှောန်လွှငေလြည်း ဤသို့ပင် မှုံမှုံရီရီပင် တွေ့ရလိမ့မြညထြငသ်ည်။ အောြ…. ဝဝေါးမှုံရီသော မှငကြှင်းကြားမှ ခစွရြသူကို တမ်းတလှမ်းမွှောရြခွင်း ဝဒနောကို ရှငမြှေးလှန်းခငမြွာ ခါးဆီးခံခဲ့ရရှာပသည်ေ။ နန်ဒာအောင် ရှငမြှေးလှန်းကို ကိုယခြငွြးစာမိသည်။ ဤသို့နှယ် ခစွရြသူကို လှမ်းတရသော သောကဝဒနောမွိုး နန်ဒာအောငကြိုယတ်ိုင် ခံစားခဲ့ရဘူးသညလြေ။

————————————————

“ကသဈကုန်းကို ပြနထြှကမြှာလား ဘကြီး”

“မထွကတ်ော့ဘူး ကောငလြေးရဲ့…. မိုးတွကလွောပြီ….”

နန်ဒာအောင် ကြောင်းလှယအြိတကြို ပိုကလြကြြ ကမ်းတန်းမှ ကြောင်းရှိရာသို့ ပြနလြှည့ြ ပြေးခဲ့ရသည်။ ကြောင်းတကရြသညမြှာ ဒုကျခရောကလြှသည်။ (၈) တန်းအောငပြှီး မှို့ကြောင်းကို တကရြသည့အြခွိနမြှစ၍ နန်ဒာ့ကဲ့သို့ ဒုကျခကြုံတွေ့ရသူ သုံးလေးဦး ရှိသည်။ ဒီအထဲ “ကသဈကုန်း” မှ အလုပလြာလုပကြှသူတွလည်ေးပါသည်။ မိုးမစဲသေးသဖြင့ြ ရပပြှီး ကြမ်းယာဆိုငတ်ှင် မိုးခိုရင်း ကသဈကုန်းကို ထွကမြည့ြ လှကေို ရှာနမေိသည်။

ထိုစဉြ ရနကြုနမြှ ဘတ်(ဈ)ကားတဈစီး ဆိုကလြာသည်။ ကားပေါမြှ ထီးများ မိုးကာများဆောင်း၍ နီးစပရြာ ဈေးဆိုငမြွားအတွင်းသို့ ခရီးသညမြွား အပြေးဝငကြုနကြှသည်။

“ကသဈကုန်းသှားတဲ့ လှဆေိပ် ဘယန်ားမှာလဲ.. ဟင်”

အသံကိုကြားရုံမွှဖြင့ြ နန်ဒာ စိတဝြငစြားခဲ့ရလသည်ေ။ ချောယဉသ်ော မမ၏အလှက နန်ဒာအောင် နှလုံးသားကို ကိုငလြှုပရြမ်းပစ်နသည်ေ။ ဝင်းပ ရှှမ်းစိုသော မကြန်ှာလေးမှ အပြုံး…။ ပြုံးလတေိုင်း ခွကဝြငသ်ှားသော ပါးခွိုင့လြေးနှစ်ဘကြ၊ ကနုကမာသှေး ဖြူစငသ်ော သန်တာသှယ် သှားလေးများ၊ ဝင်းဝင်းဝိုင်းဝိုင်း မကြဝြန်းနကလြေးများ၊ ပါးမို့မို့…. လှငလြှင်…. ရငအြလှမှ ကားစွင့ဖြှံ့ထွားလှသော တငပြါးသား ဝိုင်းဝိုင်းကြီးများက မိုးရရှေှဲစိုကပန်ကြသေည်။

“ ငါ့တူမက ဘယသ်ူ့အိမသ်ှားမှာလဲကြဲ့”

ထုံးစံအတိုင်း ကြမ်းကုနသ်ည် ဒေါစြပစြုက မေးလသည်ေ။

“ဦးအောငရြင်၊ ဒေါမြှရငတ်ို့အိမကြို သှားမလို့ပါ”

“အောြ… ဒါသူတို့ သားလေးလကြယ်ေ….။ သူလည်း ရှာကိုပြနမြှာ….”

မမမကြလြုံးများ နန်ဒာအောငကြို စူးစမ်းကြည့်လြကြြ

“ကမွ မမှတမြိတော့ဘူး နန်ဒာက လူကြီးဖြစ်နတောကိုး”

နန်ဒာအောင် ဒီအထိ စကားပြနပြှောရကောင်းမှန်းမသိ။ မမ အလှတွငသ်ာ ရငတ်ခုနခြုန် မိန်းမူးနသည်ေ။

“နန်ဒာ… မမကို မှတမြိလား.. ဟင်….”

မမ မေးခွန်းလေးထဲတွင် မွှောလြင့ခြကြလြေးများ ရောစွကန်သညေမြို့ မမှတမြိဘူးဟု ဖြရမှော နန်ဒာ အားနာနမေိ၏။

“အေးလေ… မင်းက မှတမြိမှာ မဟုတတ်ော့ပါဘူး…..။ မမ… ရှာကထွကသ်ှားတာပဲ (၁၀) နှစ်ကြောန်ပြေီ….. ဟာပဲ…”

မမ ရှာကထွကသ်ှားတာ (၁၀) နှစ်တောင် ဆိုပါလား…။ နန်ဒာအတွေးအာရုံထဲ နဈမွောနစဉြေ…..

”ဟဲ့… နန်ဒာ… ဟိုမှာ ကိုခွေးရဲ့လှေ ရှာပြနမြလို့တဲ့။ မင်းတို့ မောငန်ှမတွေ လိုကသ်ှားကြလေ”

ဒေါစြပစြုကို ကြေးဇူးတငရြမည်။ မမ၏ခရီးဆောင် သားရအေိတကြလေးကို ဝိုင်းဆှဲကိုငပြေးရင်း လှဆေီသို့ ဆင်းခဲ့ကြ၏။ မိန်းမဆောင်း ထီးလေးတဈလကကြို မမကိုယင်ှေ့နှေးနှေးလေးဖြင့ြ ပထမဆုံး ပူးပူးကပကြပ် နရသေည့ြ အတွေ့အကြုံမှာ နန်ဒာအောငအြတွကြ တဈသကလြုံး မေ့မရနိုငသ်ည့ြ အထိအတွေ့ ဖြစ်သည်။

“အရမ်းခမွြးနလေား….. မောငလြေး… ဟင်..”

“အင်း… ဟင်း… ဒီနေ့မှ… မိုးကာ… မေ့ကနွရြဈတယ်….”

မမက တမင် ပူးကပတ်ိုးပေးရင်း ဂရုဏာစိတဖြှင့ြ ထီးမိုးပေးသညကြို ငအောငတ်ို့ ဖောကပြှနလြိုကပြုံက လီးတောငန်ေ၏။ မတတန်ိုင်။ ပေါငန်ှဈလုံးဖြင့ြ လီးပူပူကြီးကို ဖိညှပအြုပထြိန်းထားရင်း စိတကြို မနည်းငှိမအြောင် ထားနခေဲ့ရသည်။

မမ… ငအောငတ်ို့အိမတ်ှင် တဈလကြောခြန့အြထိ နရင်ေး ပညာရေးဌာနမှ ကလွာမည့ြ အလုပခြန့စြာကို စောင့န်ခေဲ့သည်။ ကသဈကုန်း မူလတန်းတွငလြည်း စတနောဆရာမအဖြစ် လုပအြားပေးရင်း အမတေို့နှင့လြည်း ကောကစြိုကဆြင်း လိုကသ်ှားတတသ်ေးသည်။ မမမှာ အမေ့သူငယခြငွြး ဒေါတ်ငအြုန်း၏သမီးဖြစ်ပြီး မိခင် နောကအြိမထြောငပြှုသှားသဖြင့ြ အမေ့ထံတွင် တဈလမွှ နခေဲ့သေးသညဆြို၏။ ထိုစဉကြ နန်ဒာအောငကြ (၄) နှစ်သားလောကရြှိမည် ဖြစ်သောလြည်း အဖြားအိမတ်ှင် အနမွေားခဲ့သည်။ အမှတမြထငဘြဲ တဈအိမထြဲ အတူနရသေော မမကို နန်ဒာအောင် သနားပြီး သံယောဇဉတ်ှယခြဲ့ရ၏။ နန်ဒာအောငအြပေါတ်ှငလြည်း မောငအြရင်းပမာ ဂရုစိုကပြှီး စာပြပေးတတသ်ဖြင့လြည်း ရင်းနှီးမှုမှနခြဲ့ကြ၏။

တဈနေ့ နန်ဒာအောင် အိမသ်ာတကန်စဉြေ မမ အမှတတ်မဲ့ အိမသ်ာတံခါးလာဖြင့တ်ာ လန့အြောခြဲ့ရသည်။

“အမလေး…. လန့လြိုကတ်ာဟယ်… နန်ဒာကလဲ…”

အိမသ်ာထဲမှာရှိနသညေကြ နန်ဒာ။ တံခါးလာဖြင့သ်ူက မမဖြစ်ပြီး သူကပင် လန့န်လတေေော့သည်။

“မမကလဲ ကနွောကြ လန့ရြမဲ့ဟာကို…. ဟား.. ဟား…”

“ခွေးလေး… လူရှိတယလြို့ အသံပေးပါလား… ဟှန်း…. အခုတော့ ရငတ်ှကေို တုနသ်ှားတာပဲ….. ဟင်း…..”

မမမကြန်ှာလေး နီမှန်းပြီး နှုတခြမ်းလေးတွေ တုနန်သည်ေ။ ထိုနေ့မှစ၍ မမ… နန်ဒာ့ကို မသိမသာ ခပရြှောငရြှောင် လုပတ်တ်၏။ တဈခါတလလည်ေး ငေးတေးတေးလေး တွေးနတတေသ်ည်။

ထိုနေ့က မိုးသည်းထနန်သည်ေ။ မနေ့က ကောကစြိုကလြိုကသ်ှားပြီး အအေးပတ် အဖြားဝငန်သဖြေင့ြ အိမတ်ှင် မမနှင့ြ ကနွောပြဲ ရှိနသည်ေ။ အဖနှငေ့ြ အမကေ လယထြဲ ဆင်းသှားခဲ့ကြသည်။

“ဟင်း… ဟင်း… ခမွြးလိုကတ်ာ… ဟင်း.. ဟင်း…”

မမ လူမှန်းမသိအောင် ဖြားနသညေမြို့ နန်ဒာ ဆေးတဈခွကြ ဖြောတ်ိုကခြဲ့သည်။ အိမရြှေ့တံခါး၊ ပြတင်းပေါကမြွားကို လိုကပြိတလြိုကသ်ည်။ မိုးက လနှငေ့ရြော၍ သည်းထနစြှာ တိုကန်သည်ေ။ အိမရြှေ့ ရတေံလွှောကမြှ ရကသွေံမှာ အုန်းအုန်းနဲ့ ဆူညံနေ၏။

“ကနွောြ… ခွငထြောငခြလွိုကမြယန်ောြ… မမ…။ လတွကေေ အရမ်းတိုကန်တော…. ဆေးထပသ်ောကြဦးမလား… ဟင်… မမ….”

စတနောတွပေိုနမေိသော နန်ဒာအောင် အမှတမြထင် ခွငထြောငခြလွိုကသ်ည်။ ခွငထြောငထြဲတွင် မမနှင့ြ နှစ်ယောကထြဲ ဖြစ်နသည်ေ။ နန်ဒာ ရငတ်ှေ တဒိတဒြိတ် ခုနန်မေိသည်။ မမက ဂွမ်းစောငကြို ခွုံထားရင်း မမကိုယပြေါတ်ှင် ဟိုမှသညမြှ ဖြတသ်န်းလှုပရြှားနသေော နန်ဒာအောငကြို မလှုပမြယှကြ လိုကကြှည့န်ေ၏။ မမ မကြန်ကဝြန်းလေးများမှာ အရညလြဲ့နသည်ေ။ အဖြားကသွှားသောလြည်း မမ…. မလှုပမြရှားချင်ြ ဖြစ်နဟနေတ်ူသည်။

“နန်ဒာ… ကြောင်းမသှားရဘူးလား… ဟင်”

“မသှားတော့ပါဘူး… ဘယလြှမှလေည်း လိုကပျို့မှာ မဟုတဘြူး……”

အိမအြပြငတ်ှင် ဝူးကနဲ ဝေါကနဲ လကေ ဆောင့တ်ိုကန်ေ၏။

“ မိုးတွေ လတွနေေဲ့ ဒေါလြေးတို့ ပြနလြာဖို့ ကောင်းတာ…..”

“လမ်းမှာ မိုးခိုတဲလေးရှိတယလြေ…..။ တဈခါတဈလေ မိုးတွေ အရမ်းသည်းနရင်ေ အဖနေဲ့အမေ အဲဒီတဲမှာဘဲ တဈနကေုနအြိပပြှီးမှ ပြနလြာကြတာ မမရဲ့…”

“အိုး……”

မမက ဘယလြို အတွေးပေါကသ်ှားတယ် မသိဘူး။ အိုး….ကနဲငှီးတွားရင်း တဖကကြိုစောင်းရင်း ပြုံးယောငယ်ောင် လုပန်တယ်ေ….။ နန်ဒာပြောတဲ့ စကားထဲမှာ ဘာမှ အထူးအဆန်း မပါတာတော့ အမှနပြဲလို့ ထငတ်ယ်။

“နန်ဒာ ခွငထြောငထြဲက ထွကတ်ော့လေ…”

“ဟာ… အပြငကြ အရမ်းခမွြးတယ် မမရဲ့..။ မမနားမှာ နတောကမှ သကသ်ာဦးမယ်… အဟင်း…”

အလိုကကြမ်းဆိုးမသိတဲ့ နန်ဒာအောငကြို မမ ငိုမလို တောင်းပနအြကြည့်လြေးနဲ့ ကြည့်ရြင်း….

“မကောင်းပါဘူး… နန်ဒာရဲ့…။ မင်းက ကလေးမှ မဟုတတ်ာ….. ထွကကြှာ…”

အောြ.. မမဆိုလိုတာကို နန်ဒာ သဘောပေါကပြှီ။

“ဘယသ်ူမှရှိတာမှ မဟုတတ်ာ”

နန်ဒာက ပကပေကြပလြုပန်တေော့ မမက ဆောင့ဆြောင့အြောင့အြောင့လြေး ခွငထြောင် အပြငကြိုထွကတ်ယ်။ ဒီမှာတင် တငပြါးအောကအြထိ လွှောကနွတေဲ့ ထဘီအောကကြ တငပြါးဖြေးဖြေးကြီးဟာ နန်ဒာ့ကို ဖိတခြေါတ်ော့တာပါဘဲ။ ဖငအြကြဲအစထိ မှငလြိုကရြတဲ့ နန်ဒာဟာ ကြားရဲလေးတဈကောငလြို မမကို ခုနအြုပပြှီး အိပယ်ာပေါကြို ဆှဲလှဲလိုကတ်ယ်။

“ဟဲ့….. အို… နန်ဒာ….. အာ….. ကြာ…”

မမလည်း ထဘီကို လုံးထွေးဆှဲတငရြင်း နန်ဒာ့လကကြ ရုန်းကနဖြို့ ကြိုးစားရှာပါတယ်။ ဒါပမေဲ့ ပြင်းထနတ်ဲ့ ရာဂမီးတောကကြှီး နန်ဒာ့ကို အငအြားကြီးမားစခေဲ့ပါတယ်။ မမ အောကပျိုင်း ဖငကြှီးတပြငလြုံး ဖြေးကနဲ ပေါလြာပြီး နန်ဒာ့ပေါငန်ှဈဖကခြှထားတဲ့ အောကမြှာ မလှုပသ်ာ မလူးသာ ဖိခထွားခွင်းကို ခံလိုကရြရှာတယ်။

“နန်ဒာ… မောငလြေး… မလုပကြောင်းဘူးနောြ… မောငလြေး..”

မမဟာ နန်ဒာ့ရငကြို တွန်းဖယရြင်း တတွတတ်ှတ် ပြောနပမေေဲ့ အားနည်း ပြော့နှဲ့လှန်းနပေါတယ်။ ဒီကောငလြေး ထွားကြိုင်းကြီးမားသော အနအထေားကို မိမိကိုယတ်ိုင် အိမသ်ာတွင် တဈကြိမ် အိပခြန်းထဲတွင် အိပန်စဉေတ်ဈကြိမ် မှငဖြူးပြီးပြီ။ လူပျိုပေါကလြေးဆိုပမေဲ့ လိငတ်နကြ လကဆြော့လှန်းတာကြောင့ြ ကြီးမားထွားကြိုင်းပြီး ဒဈကြီးက နီရဲပြဲလနန်တောကို တွေ့မိကတည်းက စိတမြှာ လှုပရြှားခဲ့ရတယ်။ တဈခါတဈလေ နန်ဒာရချိုးနရင်ေး ပေါငကြှားကို မသိမသာ ခိုးကြည့်တ်ဲ့အခါ အမှောင်းလိုကြ ခုံးထနတေဲ့ လိငတ်နကြှီးရဲ့ အရှယပြမာဏဟာ ရငခြုံစရာကြီး ဖြစ်နခေဲ့တယလြေ…။

အလှတကာတွထကြေ ရငခြုနစြရာ အဆီအနှစ်ကြီး ဖြစ်တဲ့ မမစောကဖြုတကြှီးဟာ စောကမြှှေးလေးပါးပါးနဲ့ ခုံးကြှမောကမြို့နတောကို ပထမဆုံး တွေ့ရတယ်။ စောကပြတကြှီးဟာ တဈခါမှ အလိုးမခံရသေးတာမို့ ဖြူစငဝြင်းပပြီး တင်းမာနတယ်ေ။ စောကစြိခေါင်းလေးကအစ မသိမသာ ခပပြှူပြူလေး ထွကန်တယ်ေ။ နန်ဒာဟာ မမစောကခြေါင်းထဲကို သူလီးကြီးကို လိုးသှင်းဖို့ တေ့လိုကတ်ဲ့အခါမှာ မမဟာ စောငစြကိုဆှဲယူပြီး မကြန်ှာပေါကြို ဆှဲတငဖြုံးအုပထြားရှာတယ်။

“ပြှတ်” ကနဲ လီးဝငသ်ံနဲ့အတူ မမဒူးနှစ်ချောင်းဟာ ပျိုငတ်ူ ဆတကြနဲ ထောငသ်ှားတယ်။

“အ….အား…အား…”

လို့လည်း ပါးစပကြ တိုးတိုးလေး ငှီးတွားတယ်။

“ဝငသ်ှားပြီလား… မမ…. ဟင်….”

“အင်း….ဟင်း…ဟင်း..”

မကြန်ှာကို စောငစြနဲ့ အုပထြားရင်းက မမဟာ ရှကရြှကန်ဲ့ ခေါင်းကို တဆတဆြတ် ငှိမ့ပြှရှာတယ်။ နန်ဒာလေ… မမရဲ့ရှကပြှုံးလေး ပြုံးနတေဲ့ အပြုံးလေးကို မှငခြငွလြာတယ်။ လီးကို အဆုံးထိ မသှင်းသေးပဲ ရပထြားရင်းက မမစောကမြှှေးလေးတွကေို ဆှဲဆှဲပြီး ဖြကစားနမေိတယ်။

“ဘာလုပန်တောလဲ… နန်ဒာ…. တောကြှာ ဦးလေးတို့ ပြနလြာလို့တွေ့သှားရင်… မမ…. ခွေးဖြစ်မှာ သိလား… ဟင်းဟင်း…”

စောငကြှားက အသံလုံးကြီးနဲ့ မမပြောနတေဲ့ အသံဟာ ငိုသံတဈဝကစြှကပြှီး စိတလြှုပရြှား မောဟိုကသ်ံကြီးတွနေဲ့ လုံးထွေးလို့နပြနေတ်ယ်။ နန်ဒာ သနားသှားတယလြေ။

“မမကို… နန်ဒာ မင်ျဂလာဆောငပြှီးယူမှာ…. သိလား… အ… အား”

လီးကို ဆကလြိုးသှင်းရင်း ပြောလိုကတ်ဲ့ နန်ဒာ့စကားဟာ မမအတွကြ အမကြဖြှလင်ျေကာ ဖြစ်မလာခဲ့ဘူး။

“အင်…. အား…. အ.. မင်းက ငါ့ကိုယူမယ်…. အ… အ… နင့ကြို ငါယူရင်… ငါက ကလေးကို မုန့ပြေးကြိုကသ်လို ဖြစ်သှားမှာပေါ့…. နန်ဒာရယ်… အင့ြ… အဟင့ြ…”

လိုးနရင်ေးက မမမကြရြညတ်ှေ ပါးပြငမြို့မို့ပေါကြို ဖြတသ်န်းစီးဆင်းလာကြတယ်။

“မမရယ်… နန်ဒာ… မမ့ကို တကယခြစွတ်ာပါ….”

“ပြှတ်…. ပြလှတ်…. ပြှတ်…. စွတ်…. စွတ်…. ပြှတ်….”

အဆကမြပြတ် ဆောင့ထြည့်လိုကတ်ဲ့ နန်ဒာ့ဆောင့ခြကြကြ ပြင်းထနလြတောမို့ မမ စကားမတုန့်ပြနန်ိုငရြှာပါဘူး။

“အင့ျ…. အ… အဟင့ျ…. အှန့ျ…. အင့ျ…. အား… လား….”

မမရဲ့ ပေါငကြှီးနှစ်လုံးဟာ နန်ဒာ့ကိုယကြို တဈခါတလေ ညှပပြှီး တင်းတင်းကြီး ဆှဲညှဈထားတယ်။ လကန်ှဈဖကကြ စောငကြှီးကို ဆှဲယူပြီး မကြန်ှာကို အုပထြားတာမို့ နန်ဒာ ဆှဲဖယလြိုကတ်ယ်။

“ဟင့အြင်း.. ကြယ်….. မမ…. ရှကတ်ယ်….. ဟင်… အင်းဆို…..”

မမဟာ စောငကြို အတင်းပဲ ဆှဲကပထြားတာမို့ နန်ဒာဆောင့ဆြှဲပြီး ခွာပစ်လိုကတ်ယ်။ အခုနက အရှကမြကြန်ှာ ဒေါသတွနေဲ့ စီးကလွာတဲ့ မကြရြညတ်ှေ ချောကန်ပေါပြီ။ အောကန်ှုတခြမ်းလေးကို ခပဖြိဖိလေး ကိုကရြင်း နန်ဒာ့ကို မကြလြုံးလေး မှေးကြည့်န်တေဲ့ မမမကြန်ှာလေးဟာ အသဲပြငမြှာ တသကတ်ာ ဖကြမြရအောင် စွဲထငခြဲ့ရတော့တယ်။

“ကောင်းလိုကတ်ာ…. မမရယ်…. နန်ဒာ…. ပထမဆုံး လုပဖြူးတာ..”

“ဟိတ်….. ဒါ… အဈမကို ပြောတဲ့ စကားလား…… သှား….”

“မမက နန်ဒာ့မယားဖြစ်သှားပြီပဲ ဥစ်စာ….”

“ကြှတ်…. ကြှတ်…. နန်ဒာ… အရမ်းစကားများတာပဲ….. မှနမြှနလြုပ်…”

မှနမြှနလြုပလြို့ပြောရင်း မမဟာ အောကကြနပြေီး သုံးလေးခကြလြောကကြော့ ဆောင့လြိုကတ်ာမှာ နန်ဒာ့ ဆီးစပတ်ဈခုလုံး ကငွစြိမ့သ်ှားပြီး ဘယလြိုက ဘယလြို အရညတ်ှေ ထွကသ်ှားတယဆြိုတာတောင် နန်ဒာ ကောင်းကောင်းမမှတမြိဘူး။ မမဟာလည်း နန်ဒာ့ဖငကြှီးကို တအားဆှဲယူ ကော့ဆောင့ပြှီး တဟင်းဟင်းနဲ့ ကော့လိမ် တွန့ပြွံပြီး အားရပါးရကြီး ခံလိုကတ်ော့တာပါပဲ။ ဒါပမေဲ့…… မမရဲ့ ပါးပြငကြ ဒုတိယအကြိမမြှောကြ စီးကလွာတဲ့ မကြရြညဟြာ ဘာအဓိပျပါယလြဲလို့ နန်ဒာ အဓိပျပါယ် မကောကမြိခဲ့ပါဘူး။ အပြောင်းအလဲ မှနတ်ဲ့ မမဟာ အခုနလို ရှကရြှံ့ရှံ့လေး မဟုတတ်ော့ပဲ နန်ဒာ့ရှေ့မှာ ဖငကြှီးပြောငန်အေောင် လေးဘကကြှီးထောကပြေးပြနတ်ာမို့ ပြူးထွကလြာတဲ့ စောကဖြုတကြှီးကို နန်ဒာ ဒုတိယအကြိမ် လိုးမိပြနတ်ယ်။

အဲ့ဒီလို အကြိမကြှိမ် စိတရြှိတိုင်း လိုးပြီးမှ မမဟာ နန်ဒာ့ခေါင်းလေးကို နို့ကြီးနှစ်လုံးကြားမှာ ဖိကပထြားပြီး အင့ကြနဲ အင့ကြနဲ ရှိုကင်ိုခဲ့ပြနတ်ယ်….။ လိုးတာတဈခုပဲ နားလညခြဲ့တဲ့ နန်ဒာဟာ အဲ့ဒီအခွိနကြ ဘာဆိုဘာမှ မတွေးဖြစ်ခဲ့ဘူး။ နောကဆြုံးအခွီ နန်ဒာ့ကို တယုတယလြေး ပကလြကလြှနပြှီး မမက အပေါကြနေ လီးကြီးတည့တ်ည့ြ ခွထိုငပြှီး ဖိခလွိုကတ်ဲ့ အရသာဟာ နန်ဒာ့ဘဝကို မမ အုပစြိုးခဲ့တာပါဘဲ။

ကုန်းကုန်းကြကြကြီး လီးနဲ့စောကပြတ် အဝငအြထွကကြို ငုံ့ကြည့်ပြှီး ထဘီကို ဗိုကပြေါဆြှဲတငပြှီး ဖငကြှီးကို မှောကမြှောကပြှီး လိုးပေးသှားတဲ့ မမနို့ကြီးနှစ်လုံးကို စုံကိုငန်ယဖြတရြင်း နန်ဒာဟာ မမကို အစွဲလန်းကြီး စွဲလန်းခဲ့ရပါတယ်……..။

“မမကို…. ဝအောငလြိုးနောြ… နန်ဒာ… သိလား…”

“ဝအောငလြိုး” ဆိုတဲ့ ပစွပြစွန်ှဈနှစ် စကားကို မမက နန်ဒာ့နားဝမှာ ကပပြှောရင်း ထမီကို ဗိုကပြေါဆြှဲတငပြှီး လှနပြေးတယ်။ ပေါငန်ှဈလုံးကိုလည်း ဒူးကြေးပြီး ဖြဲပေးတာမို့ စောကဖြုတကြှီးဟာ ရဲရဲနီနီကြီး ပြဲအကလြာပြနတ်ယ်။

“အို…….”

နန်ဒာဆိုတာလည်း မမရဲ့ စောကဖြုတအြပေါမြှာ… အားရပါးရကြီး ပုံစံအမွိုးမွိုးနဲ့ လိုးလိုကမြိတော့တာပါပဲ…။

“အား…. လား…. လား….. ကောင်းလိုကတ်ာ… မောငလြေးရယ်….”

“အင်း…. အင်း…. အား…. အား… ကောင်းလိုကတ်ာ…. မမ…. ရယ်……”

ပြီးပါပြီ။