အောစာအုပ်

မဟောင်းတဲ့အခစြျ

မဟောင်းတဲ့အခစြျ
ရေးသားသူ – နတဆြိုးကြီး

နိဒါန်း…

ကြှနတ်ောြ့ရဲ့ အပြောဆြုံး အခွိနလြေးပါပဲ……။ ကြှနတ်ောသ်ိပခြစွရြတဲ့ သမီးလေးရယ်… ကြှနတ်ောြ ရငခြုနရြဆုံး လူရယ်… အေးခမွြးတဲ့ မိသားစုလေး တဈခုလို နရတော အရမ်းဝမ်းသာမိတာ အမှနပြါ….။

“အခစြျ အခစြျ..
အသဈတွဖြစ်ေပမေဲ့
စွဲလမ်းခဲ့တဲ့ ခစွသ်ူဆိုတာ
တဈဦးတည်း…”

ကြှနတ်ောြ လေးနကစြှာ မတွေးပဲ.. ခရွေးလိုကသ်ော ကာရံမရှိသော စာလေး …။ စာလေးရဲ့ အောကမြှာ ၅ နှစ် သာသာ သမီးလေး ပုံတူ……။ ၎င်းင်းင်း…. ၎င်းင်းင်းတို့နှင့ြ အတူ ကြှနတ်ောြ ဖြတသ်န်းခဲ့ရသော ဘဝတိုတိုရယ်… မဆုံးသော အကြောင်းအရာများဆီသို့… မှတတ်မ်းတငထြားသော စာအုပလြေး……။

အခန်း (၁)

လူပျိုပေါကစြ ဂွိုထောငစြ ဆိုသလို… အောငခြန့ြ တဈယောကြ တကျကသိုလ် နောကဆြုံးနှစ်လောကရြောကလြာတော့… အပေါင်းအသင်းကောင်းမှု နှင့ြ အငတ်ာနကြ ပြန်းကားများ ကောင်းမှုကြောင့ြ အတောြ ကဲမယ် ဆှဲမယ် ဖြစ်နခွေိန်…..။

အောငခြန့ြ က အမညန်ဲ့ လိုကအြောင် ရုပရြည် သန့ပြှန့သ်ည်။ Gem ဆော့ထားသော ကြေးဇူးကြောင့ြ Body က ပျိုတိုင်းငေးရလောကသ်ော ကိုယခြန်ဒာမွိုး…။ ပထမနှစ်ကတည်းက King ဖြစ်ခဲ့သော အောငခြန့ြ အဖို့ သိပထြှထွထေေူးထူး ကောငမြလေး တွကေို လိုကစြရာမလို …။ အလိုလို ကြှဆင်ေးပြီးသား…..။

အခုလဲ အောငခြန့ြ ကြောင်းမှာ အလှဆုံး Queen ဆိုသူ ရူပဗဒမေဂွောမှ ပန်းမှတသ်ဇင် နှင့ြ တကျကသိုလ် အခန်းလှတ် တဈခန်းထဲမှာ iPhone S7 Plus နှင့ြ….

“လူတွေ မှငကြုနမြယ် အဈကို …”

“ပန်းမှတကြလည်းကြာ ကိုယ့်ခစွသ်ူ အလှတရားတွေ မှတတ်မ်းတငထြားရုံလေးကို…”

“အဲဒါဆိုလဲ မှနမြှနလြုပကြှာ ရှကတ်ယ်… ပြီးတော့ ….”

“စကားမပြောနဲ့ကြာ ဒီမှာ record နှိပထြားတာ “

ပန်းမှတ် ခွထေောကကြ မတတ်ပရြပပြှီး ကိုယတ်ပိုင်း စားရေးစားပြဲပေါမြှောကပြှီး ကုန်းနရတော အဆငပြှသေောလြည်း ဂငွြးဘောင်းဘီက ဒူးလောကြ ရောကန်သညေ့အြပြင် ဖုန်းကငမြရာနှင့ြ အရိုကခြံရသည့ြ အတွကြ ရှကသ်လိုလိုတော့ရှိသည်။

အောငခြန့ြ ဘာကိုမှ ဂရုမစိုကြ သူအာရုံရှိတာက ပန်းမှတ် ပနတ်ီအပြာကြားလေးနှင့ြ လုံးနသေော တငပြါးလေး…။ ပနတ်ီက သေးတော့ ပန်းမှတ် တငပြါးကြီးကြီးတို့က မနိုငမြနင်း အပြငသ်ို့ လုံးထွကန်လသေည်ေ…။ အောငခြန့ြ ထိုမှငကြှင်းများကို ရိုကရြင်းတန်းလန်း… လကတ်ဈဖကကြလည်း ဖငလြုံးလုံးကို ပြတသ်ပန်လသေည်ေ…။ ပြတသ်ပရြင်း ပနတ်ီကြားလေးကို အောကသ်ို့ ဖြည်းဖြည်းလေး ဆှဲခွှတလြိုကသ်ည်..။ ဖုန်းကငမြရာကို အောကသ်ို့ တဖြည်းဖြည်းချင်ြး ခွိနလြိုကသ်ည်…။ ဖြူဖြေးသော ဖငမြှောင်း၏ အောကန်ားတွင်…. စိပြီးပူးကပန်သေော ပန်းမှတ်၏ ဖုတဖြုတလြေးက အောငခြန့ြ ရင်းနှီးပြီးဆိုသောလြည်း… ဘယန်ှခါကြည့်ကြှည့ြ.. ကာမရာဂကို ထိန်းခွုပရြန် မဖြစ်နိုငခြွေ..။ ထိုအချင်ြးအရာထကြ ဆိုးတာက… အနံ…။

ပန်းမှတကြ ရုပကြလေးလှသောလြည်း အနအထေိုငကြှမ်းသည်…။ ပြဈစလကခြတ် နတယေလြို့ပဲ ပြောရမလား… ဖြစ်သလို နတယေလြိုပဲ ပြောရမလား… ကိုယန်ံပြင်းတယပြဲ ပြောရမလား … အောငခြန့ြ နှာခေါင်းထဲသို့ ဖုတဖြုတန်ံ့ နှင့ြ သေးနံ ခပပြှပြလေး ဝငလြာလသည်ေ…။ ထိုအချင်ြးအရာကလည်း တောကခြါနီးမီးခဲကို လနှငေ့ြ မှုတလြိုကသ်လို… ရဲခနဲ ထောင်းခနဲ ဖြစ်စသည်ေ…။

“မှနမြှနကြှာ… လူတွေ တွေ့ကုနမြယ်…”

ပန်းမှတအြပြောက နောကကြနွသေေးသည်…။ အောငခြန့ြ တဈယောကြ ဂငွြးဘောင်းဘီထဲမှ အတင်းရုန်းထွကန်သေော လီးကို ထုတန်လပြေေီ…။ ထိုနောကြ….

“အား….. နာတယအြကို…. အတင်းထိုးထည့တ်ော့တာပဲ…”

“ဆောတီး.. ပန်းမှတ် .. ကို နဲနဲလောသှားတယ်… အခစွကြ အရမ်းလှတာကိုး… ဟီး..”

ရုတတ်ရကြ ဖုတဖြုတထြဲ ဝငသ်ှားသော လီးဒဏကြှောင့ြ ပန်းမှတ် ပြောခွင်းသာ…။ ဒီလိုအတွေ့အကြုံက ပန်းမှတအြဖို့တော့ ရိုးနပြေီ..။ လီး ဝငသ်ှားသောလြည်း အောငခြန့ကြ ရပန်သဖြေင့ြ….

“လုပမြှာဖြင့ြ လုပကြှာ… ဘာလို့ ရပန်တောလဲ..”

“ခစွန်ာတယဆြိုလို့လေ… ဒါဆို လုပတ်ော့မယန်ောြ….”

အောငခြန့်လီးကို ဖုတဖြုတထြဲမှ ဖြည်းဖြည်းချင်ြး ပြနထြုတလြိုကလြသည်ေ…။ ဖုတဖြုတ်၏ ဘေးသားတို့က လီးတွင် ကပပြါလာပြီး ဖုတဖြုတ် အပြငသ်ား နဲနဲစူထွကလြာလသည်ေ….။ ဖုတဖြုတထြဲမှ အခစွအြရညခြွှဲခွှဲတို့ လီးတွငကြပလြာပြီး အပြငန်ဲနဲ ထုတလြိုကသ်ည့ြ လီးတဝကခြန့ကြ ပြောငလြကန်သည်ေ..။ ပန်းမှတ် ဖုတဖြုတကြ စုပမြွော့ ပါသညထြင်၏…။ အတွင်းသားတို့က အတင်း ဆှဲစုပထြားသလို အောငခြန့ြ ခံစားရလသည်ေ…။ အရသာခံပြီး တဝကလြောကြ ဆှဲထုတအြပြီး.. လီးကို တဖြည်းဖြည်းချင်ြး တရဈချင်ြး ပြနသ်ှင်းလိုကသ်ည်…။ ဖုတဖြုတ် အတွင်းသား၏ နူးညံ့ခွင်း နှင့ြ စုပယ်ူအားတို့က အောငမြှတအြတွကြ ဘာနဲမှ မလဲနိုငသ်ော.. ပန်းမှတ်၏ သဘာဝက ပေးသော လကဆြောငမြှနပြမာ….။

“အီးးးးး…… အားး…. ပန်းမှတကြို သနားပါ ကိုရယ်… ပန်းမှတကြို မနှိပစြကပြါနဲ့တော့နောြ… မှနမြှနလြေး လုပပြေးပါ ကိုရယ်…”

ပန်းမှတ် အရမ်းကောင်းနမှန်ေး အောငခြန့ြ ကောင်းကောင်းသိသည်….။ ဒီစကားပြောတော့မယဆြိုတာလဲ မှန်းထားပြီးသား…။ သို့သောြ ခပသ်ှကသ်ှကြ မလုပသ်ေး……။ အခကြြ ၂၀ ခန့ြ ဖြည်းဖြည်းလေး စိမပြှီးလိုးနသည်ေ…။ ဖုတဖြုတထြဲမှ အရညကြှညမြွားသာမက… အဖြူခပစြေးစေးတွပေါ.. ပါလာလပြေီ….။ ဖုတဖြုတအြတွင်း ညှဈအားကလည်း စောစောကထကြ ပြင်းလာလပြေီ….။ ထိုအခါမှ… အောငခြန့ြ စပြီး ခပသ်ှကသ်ှကြ ဆောင့တ်ော့သည်….။ အောငခြန့ြ ဆောင့ပြုံက ပညာသားပါသည်…။ စကောဝိုင်းလို ကစားပြီး ဆောင့န်တေော့ ပန်းမှတ် ဖုတဖြုတ် နံရံ တဈခုလုံး နရောအနှံ့ ထိုးမိနသည်ေ။။

“ဖတ်…ဖတ်..ဖတ်…..”

“အာ… အားး…. အီး… အီး… အား…. ဆောင့ပြါ ကိုရယ်…. ဆောင့ပြါ…. အား…. အရမ်းကောင်းတယ်…”

ပန်းမှတ် ပြီးတော့မညကြို အောငခြန့ြ သိသည်။ထို့ကြောင့ြ….

”ပကလြကလြှနကြှာ… ဒီလိုကြီးက အားမရဘူး… နောကပြှီး… ပန်းမှတလြဲ ကိုနောကကြ ဆောင့တ်ော့ ပေါငန်ာမှာပေါ့”

“ဟာကြာ…. အမြဲ အဲလိုပဲ… အင်းပါ…”

အားမလို အားမရ လသေံလေးနှင့ြ ညည်းပြီး စာရေးစာပြဲပေါြ ပကလြကလြေး လှနပြေးလိုကလြသည်ေ။ အောငခြန့ကြ ကနွသေော ခွထေောကြ ၂ ချောင်းကို မှှောကလြိုကရြင်း…. ပြူထွကန်သေော ဖုတဖြုတ် ဖောင်းဖောင်းထဲကို အဖြူရည် ပစွပြစွတ်ို့ ပနသေေော လီးဖြင့ြ ထိုးထည့လြိုကလြသည်ေ..။

“အား.. ကိုရယ် ခပမြှနမြှနလြေး လုပပြေးနောြ…”

“အင်း ဆောင့ပြေးမယန်ောြ ခစွြ…”

အောငခြန့ြ ဆောင့လြဲ ဆောင့ြ.. အပေါအြင်ျကြီလည်း လှနရြင်း… ပန်းမှတ် နို့နှစ်လုံးကို အငမ်းမရ စုပယ်ူလိုကသ်ည်…။ ပန်းမှတတ်ဈယောကြ ဖုတဖြုတထြဲ လငွမြှနစြှာ ဝငန်သေော လီး၏ အရသာနှင့ြ နို့စို့ခံရသော အရသာတို့က ဘာနဲမှ မတူအောင်.. ကောင်းလှန်းနတေဲ့ အတွကြ.. တီကောငကြို ဆားနဲ့ တို့ သလို လူးလှင့န်လသေည်ေ…။ အောငခြန့ြ၏ ဆောင့ခြကြတ်ှကလေည်း တဖြည်းဖြည်း ပြင်းလာလပြေီ….။

“အားးးး..အာ….အားးး….အားးးးး…အု…အု….”

အပြငမြှ အသံကြားမညစြိုးသဖြင့ြ ပန်းမှတ် ကိုယ့်ပါးစပကြို လကန်ှင့ြ အုပလြိုကလြသည်ေ။

“ဖတ်…ဖတ်..ဖတ်….”

“ကို ပြီးတော့မယ်…ခစွရြေ…အားး….အား..”

“အာ…အာ.. အထဲမှာ…အာ.. မပြီးနဲ့…အားးး..”

ပန်းမှတပြှောစကား နောကကြခွဲ့လပြေီ…။ သုတရြည် နှေးနှေးတို့က ပန်းမှတ် ဖုတဖြုတထြဲသို့ အရှိနန်ှင့ြ တိုးဝငသ်ှားခဲ့လပြေီ..။ အောငခြန့ြ လီးကို ခွှတလြိုကသ်ညန်ှင့ြ ဖုတဖြုတထြဲမှ သုတရြညတ်ို့ ပြနအြနထြှကကြုနလြသည်ေ။

“ညဈပတပြှီ ကိုရယ်…. ဘောင်းဘီပြနဝြတရြင် အရညတ်ှေ ကြကကြုနတ်ော့မှာပဲ… နောကပြှီး… တဈခုခုဖြစ်ရင် ဒုကျခ … ဘာမှန်းမသိဘူး…”

ပန်းမှတ်.. ပြောရင်းဆိုရင်း… ဘောင်းဘီ ပြနဝြတန်သည်ေ။ အောငခြန့ကြတော့.. သူ့လီးတွင် ပနသေေော စောကရြည် ဖြူဖြူတို့ကို တဈရူး နှင့ြ သုတပြှီး ဘောင်းဘီပြနဝြတန်သည်ေ…။ ပန်းမှတ် ဘောင်းဘီဝတပြှီး ပြယောင်းယောင်းရှိသော ဆံပငတ်ို့ကို လကန်ှင့ြ သပပြှီး…

“ကို .. သှားတော့မယန်ောြ… နောကမြှ တွေ့မယ်… နောကတ်ခွိနကြ စတော့မှာ…”

ခေါင်းလေး တဈခကြြ ဆကပြှရင်း ဆေးလိပဖြှာကာ… ပန်းမှတ် နောကကြွောကို ကြည့်န်မေိတော့သည်။

အခန်း (၂)

“ဘဝတကြေ့… ခဏအတွေ့မှာ သာယာလို့ထင်… ထိုအရာကို .. အခစွဟြု ခေါမြလား”

ဆောင်းရာသီဟု ဆိုသောလြည်း နလညေခြင်း အလင်းရောငကြ စူးရှလှ၏..။ အအေး ၂ လုံး .. လူ ၂ ဦး ထိုငခြုံ ၂ လုံး စားပြဲတဈလုံး နှင့ြ တဈလံသာသာရှိသော နရောအဝန်းအဝိုင်းလေးတဈခု ငှိမသ်ကလြို့နလသေည်ေ။ ငှိမသ်ကမြှုကို ထိုးဖောကြ ပေါကခြှဲ လိုကသ်ညကြ ပန်းမှတသ်ဇင်…။

“ဘယလြို လုပကြှမလဲ အဈကို… ပန်းမှတတ်ော့ စိတည်ဈတာပဲ”

သောကလြကစြ ဆေးလိပ် မီးခိုးများ အကြားမှ ခပပြှင်းပြင်း လပေူတဈခကြြ မှုတထြုတလြိုကသ်ည်..။

“ခကတ်ယ်.. ပန်းမှတရြယ်… ကိုတို့က ကြောင်းမှ မပြီးသေးတာ..”

“ကို … အဲ့စကားတော့ မပြောနဲ့ နှစ်ယောကလြုံး မှားခဲ့လို့လေ… ပန်းမှတ် တဈယောကတ်ည်းကြောင့ြ မဟုတဘြူး..”

ထိုစကားသံ ဒေါသကြောင့ြ နဲနဲ ကယွသ်ှားသညထြင်….။ မလှမ်းမကမ်း စားပြဲမှ ထိုငန်သေော ကောငမြလေး ၂ ယောကြ လှည့ကြှည့သ်ည်။

“ကဲပါ ပန်းမှတရြယ် … အာလုံး ကို့တာဝနထြား…”

“ဒါဆိုလဲ …ပြီးရော … မမကေေ သူနဲ့ လာတွေ့ပါတဲ့”

“ဘာ…!!!!!!!”

စောစောက ကောငမြလေး ၂ ယောကြ ထပလြှည့ကြှည့ပြှနသ်ည်။ အောငခြန့ြ အသံလွှော့ရင်း

“နပေါဦး ..ပန်းမှတ် ဗိုကကြှီးတဲ့ ကိဈစ ပန်းမှတ် အမေ သိသှားပြီ… ဟုတလြား…”

“ဟိုလေ…အဲဒါက…အဲဒါက..”

“မှနမြှနပြှောပါ ပန်းမှတရြယ်…..”

“ဟိုဝှာ မဖြစ်လို့ ဆီးစဈကြည့်တ်ုန်းကလေ….. ဟို…အဲ့ စဈတဲ့ဟာ.. သန့စြငခြန်းထဲမှာ မေ့ခဲ့…”

“အေး..ကောင်းရောပေါ့ကြာ…”

အောငခြန့ြ မိုးကြိုးအတောင့လြိုကြ ပစ်ခခွံရသလို ဖြစ်သှားသည်။ အောငခြန့ြ စဉြးစားထားတာက ပန်းမှတကြို ချော့မော့ပြီး ဗိုကကြိဈစ ဖြရှင်ေးရန် အကြံ…။ အခုတော့ … ပြသနာက ထငထြားသညထြကြ ပိုပြီး ကြီးနလပြေေီ…။ သို့သောြ အောငခြန့ြ အဖေ မဆုံးခငကြ အောငခြန့ကြို ဆုံးမခဲ့သော စကားရှိသည်…။

“သား…. ယောင်ျကြားကောင်းဆိုတာ လုပရြဲရင် ခံရဲရတယကြှ.. တာဝနယ်ူရဲရတယ်… ဘယကြိဈစမဆို မလုပခြင် အကြာကြီး စဉြးစားလို့ရတယ်… အေး လုပပြှီးရငတ်ော့ ဆုံးအောငလြုပ်.. အကြိုးအပြဈ.. အကုန် ခံပတေော့…။ အဲဒါမှ ယောကြြားလို့ ခေါတ်ယကြှ…။ ငါ့သား ယောင်ျကြားစဈစဈ ဖြစ်ပါစကြော”

ထို့ကြောင့ပြင် အောငခြန့ြ ပန်းမှတအြမနှငေ့ြ တွေ့ရန် လကခြံခဲ့သည်….။ သို့သောြ လူငယဘြဝကို ဆုံးရှူံးရတော့မညဆြိုသော အတွေးကလည်း ရှိပြနသ်ည်…။ စိတည်ဈနသညေကြ အမှန်….။

အခုလို လညကြတုံးကြီးဝတပြှီး ယောပုဆိုးကြီးကလည်း အနရအေထိုငရြ ကြပလြှသည်..။ အဆင့မြှင့ြ စားသောကဆြိုငတ်ှင် အဲကြန်းများ ဖြင့ထြားသောလြည်း အောငခြန့ြ ခွှေးဇောများ ပြနပြှီး တဈရှူး ခဏခဏ ထုတသ်ုတန်ရသေည်..။ ပန်းမှတန်ှင့ြ သူ့အမကလေည်း ရောကလြာတော့မည်…..။

“ဟိတ်…. ကို တဈယောကတ်ည်း ပငွြးနပြေီလား..”

“ဟင် ….ပန်းမှတ်…. ပန်းမှတမြမရေေော…..”

“အခုမှ ကြောကပြှနလေိုကတ်ာ…. မမကေေ ဝငစြရာတဈခုရှိလို့ ပန်းမှတကြို အရငလြှတလြိုကတ်ာကိုရဲ့”

“အောြ…ဟုတလြား…..”

“မကြောကပြါနဲ့ ကိုရယ် မမကေေ အေးဆေးပါ… နောကပြှီး ဆိုရှယကြတွယ်.. ခတ်ဆေနတ်ယ်.. အေးဆေး”

ပန်းမှတကြ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောနသေောလြည်း…အောငခြန့ြ နသောသညမြရှိ… ရတဈေခွကမြော့ခလွိုကသ်ည်. . ရငအြေးလို အေးငှားပေါ့…။

“ဟော.. မမတေေောင် လာနပြေီ.. မမေေ.. သမီးတို့ ဒီမှာ….”

အောငခြန့ြ သောကန်သေော ရခွကြေ အသာခပြှီး လှည့ကြှည့လြိုကသ်ည်။ လဒေီရှူးအနီရောင်… အသားကပ် စတောကြငန်ှင့ြ…. စကပကြ ဒူးဖုံးရုံသာသာ…. လညပြင်းအဟိုကြ အင်ျကြီကို အပေါမြှ ကုတထြပထြားပြီး စလင်းဘတကြို လကမြှာ ခွိတပြှီ… တောင့တ်ောင့တ်င်းတင်း….. ၃၀ နှစ်လောကသ်ာ ထငရြသည်..။

“အနတ်ီ့ နာမညကြ မာလာသဇင် ပါ.. တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ် သား..”

ဟု ဆိုကာ.. လကဆြှဲနှုတဆြကရြန် လကကြမ်းပေးလသည်ေ…။ အောငခြန့ြ ထိုအခါမှ သတိပြနဝြငလြာလသည်ေ ..။ ဘယအြခွိနကြ မတတ်ပရြပပြှီး ဘယအြခွိန် လကလြှမ်းမိမှန်းမသိ….။ လကန်ှေးနှေး နူနူးညံ့ညံ့ လကြ၏ အထိအတွေ့….။

“ဟုတ်….”

“သားက လူချောပဲ… အဲ့ဒါကြောင့ြ သမီးလေး ကြိုကတ်ာကိုး..”

“ဟုတ် အနတ်ီ ကြေးဇူးပါ…”

“ဒါနဲ့ မေးပါဦးမယ်… အနတ်ီ့ သမီးကို တကယ် မတ်ေတာ ရှိပါတယန်ောြ…”

“ဟုတကြဲ့… တကယမြတ်ေတာရှိတာပါ…”

“အိမထြောငတ်ဈခုမှာ မတ်ေတာရှိရုံနဲ့ မလုံလောကဘြူးကြ…. မင်း အလုပတ်ဈခုခု လုပမြှ ရမယ်”

“ဟုတ်…ဒါပမေဲ့ ကနွောကြ ကြောင်းမပြီးသေးတော့.. အလုပကြ ….”

“အဲ့ အတွကြ မပူပါနဲ့ အနတ်ီဖြင့ထြားတဲ့ BAR တဈခုရှိတယ်… အဲ့မှာလုပပြေါ့….”

ပန်းမှတကြ ဝငပြှီး..

”အဲဒါ ကောင်းတယ် ကို…. ပန်းမှတလြည်း သဘောတူတယ်…”

“ဟုတ် အနတ်ီ.. ကနွောြ လုပပြါ့မယ်…”

“အေးကြယ်…. အနတ်ီသမီးလေး ဆိုးသမွှ မင်း သည်းခံရမယန်ောြ….။ သူအဖကေ သူ ၃ နှစ် သမီးလောကကြတည်းက ဆုံးသှားတာဆိုတော့…. ဖခငမြတ်ေတာ ငတရြှာတယကြှယ်…”

“ဟုတကြဲ့ပါ အနတ်ီ…. ကနွောြ သည်းခံနိုငပြါတယ်”

“အေး.. မှာစရာရှိတာ မှာပြီး… စားစရာရှိတာ စားတာပေါ့…။ နောကမြှ မင်း မိဘတွနေဲ့ တွေ့ပြီး မင်ျဂလာကိဈစ စကားပြောတာပေါ့..”

အောငခြန့ြ တဈယောကြ အစားပဲ အာရုံထားပြီး စားနသည်ေ…။ ထမင်းစားပြီးတော့ အခွိုရညသ်ောကမြည် အပြု… ဆုံဆည်းတိုကဆြိုငသ်ော လကတ်စုံ…. ပန်းမှတလြကမြဟုတ် သူ့မမလေကြေ…..

“သားသောကလြေ….”

“ရပါတယ် အနတ်ီ.. ကနွောကြ မမှာပဲ အနတ်ီ့ အအေးကို မှားသောကမြိတော့မလို့ပါ… ကနွောြ မှာလိုကပြါမယ်… အနတ်ီသောကပြါ..”

ပန်းမှတအြမကေ ပြုံးပြရင်း… အအေးခွကကြို လှမ်းကိုငလြိုကလြသည်ေ…။ အနီရောင် ဆိုးထားသော နှုတခြမ်းနီတို့က ခွကလြေးတွင် စွန်းကနွရြဈနသည်ေ…။ လှပသော နှုတခြမ်းအစုံက အခွိုရည် နီနီတို့ကို သသပေလြှပစွာထိပြီး လညခြွောင်းတလွှောကြ ဆင်းသှားသညကြို မှငန်ရသေည့အြလား….။ အောငခြန့ြ တသကြ မှငဖြူးသမွှ အလှပဆုံးသော နှုတခြမ်းတစုံ…. ပြီးတော့ နှုတခြမ်းကို လွှာဖြားလေးနှင့ြ သပလြိုကပြုံက… အောငခြန့ြ အကြည့်ြ လှဲလိုကသ်ည်….။

“ကဲ ..အနတ်ီ ကိဈစလေးရှိလို့ သှာလိုကြဦးမယ်… ဘတခေါတည်း ရှင်းသှားမယန်ောြ…”

ဟု ပြောကာ ဆိုကာနှင့ြ ထလိုကခြွိန်…. ဟိုကန်သေော လညပြင်းပေါကမြှ ဝင်းခနဲနအေောင် ထွကလြာသော ရငမြှှာတဈစုံ.. ပြီးတော့… လှည့ထြှကသ်ှားပြီး လူတိုင်းငေးရလောကသ်ည့ြ တငတ်ဈစုံ…. အောငခြန့ြ တဈယောကြ.. ဒေါမြာလာသဇငကြို ပြုံးပြမိလား.. သို့မဟုတ်… ပါးစပ် အဟောင်းသားနှင့ြ ငေးနမေိသလား အောငခြန့ကြိုယတ်ိုငပြင် မသိတော့ပြီ…..။

အခန်း (၃)

ဘာလိုလိုနဲ့ အောငခြန့န်ှင့ြ ပန်းမှတသ်ဇငတ်ို့ မင်ျဂလာဆောငပြှီးခဲ့သညမြှာ (၇) လ ထဲသို့ပင် ရောကခြဲ့လသည်ေ။ ဒါလဲ လှယလြှယလြေးတော့မဟုတခြဲ့…။ အောငခြန့အြမကေ လုံးဝသဘောမတူ..။ ပန်းမှတ် နောကကြှောင်း မကောင်းဘူးဟု သိထားလို့ ဖြစ်သည်…။ နောကတ်ဈခကြကြ သားဖြစ်သူ ပညာမစုံသေးတာလည်း ပါသည်…။ ပန်းမှတတ်ို့၏ မွိုးရိုးကြောင့လြည်း ပါသညထြငသ်ည်…။ ဒေါမြာလာသဇငကြှောင့လြည်း ပါသည်…။

ဒေါမြာလာသဇငကြ သသှေားသော ယောကြာြး၏ နောကမြိန်းမ ….။ ၁၆ နှစ်သမီး ဘဝတွင် ခစွသ်ူနှင့ြ ခစွရြညလြူးပြီး မဖုံးနိုငသ်ည့အြဆုံး မှို့က သူဌေးကြီး တဈယောကကြို ကောကယ်ူလိုကသ်ည်…။ သူဌေးကြီးကလည်း ကိုယဝြနမြှာ သူ၏ ကိုယဝြနဟြု ထငပြှီး မယားကြီးကို ကြာရှင်းပြီး ဒေါမြာလာကို ယူခဲ့သည်။ သူဌေးကြီးက နှလုံးရောဂါအခံ ရှိသောကြောင့ြ မယားကြီးက လိငမြှုကိဈစတို့ကို တတန်ိုငသ်မွှ မရှိအောင် ဘာသာရေးနှင့ြ ဆှဲဆောငထြားသောလြည်း ၎င်းင်းင်းကို မသိသော ဒေါမြာလာ သည်.. ကလေးမှေးပြီးပြီးချင်ြး အစွမ်းကုန် ပြုစုလသည်ေ..။

အတနင်ယ် သကသ်ာလာသော နှလုံးရောဂါသည်.. ဒေါမြာလာ လကထြကတ်ှင် မကြာခဏဆိုသလို ဖောကတ်တလြသည်ေ..။ အမှနအြတိုင်းဆိုလွှင် သူဌေးကြီးသည် ဒေါမြာလာနှင့ြ လိုးရင်းပင် အသကပြါသှားခွင်းသာ ဖြစ်သည်။ သူဌေးကြီး ဆုံးတော့ ဒေါမြာလာ အသကြ ၂၀ ဝန်းကငွလြောကြ…။ ပန်းမှတသ်ဇငကြ ၃ နှစ်သမီးလောကြ…။ ဒေါမြာလာ နောကအြိမထြောငမြပြုတော့ … သမီးလေးအရှယရြောကရြင် သူမလို မမှားစချင်ြေ…။

အောငခြန့ကြတော့ ပန်းမှတတ်ို့အိမ် လိုကန်ရသေည်..။ အောငခြန့ြ အိမသ်ာသှားပြီး အိပယ်ာသို့ ပြနလြာလသည်ေ..။ ပန်းမှတ် ဗိုကဖြောင်းဖောင်းနှင့ြ မအိပသ်ေးတာကြောင့ြ

“ပန်းမှတ် ..အိပတ်ော့လေ…. ကိုယဝြနဆြောငဆြိုတာ စောစော အိပရြတယ်…”

“မအိပခြငွဘြူး ကိုရယ်…. ကို့ရဲ့ အထိအတွေ့ကို လိုချင်လြို့….”

“ဟာ..ပန်းမှတကြလဲ ဗိုကကြှီးနဲ့ မဖြစ်ဘူးလေ…”

“ ဘာလဲ ကိုက အဲ့စိတမြရှိရအောင် တခွားကောငမြနဲ့ နနတေောလား…”

“မဟုတရြပါဘူး ခစွရြယ်…. ခစွတ်ှကြ မကောင်းမှာ စိုးလို့ပါ..”

“ဒါဆို အလုပန်ဲ့ သကသ်ပြေ…”

ပန်းမှတ် ကာမ ကိဈစကို အလှနကြှိုကမြှန်း အောငခြန့ယ်ူပြီးမှ သိလသည်ေ…။ အခုလည်း ဗိုကကြှီးနှင့ြ ဆန်ဒရှိနပြနေသ်ည်…။ ပန်းမှတ် လကကြ အောငခြန့ြ ညအိပဘြောင်းဘီသို့ ပြတသ်ပန်ပြေီ…။

“စိတမြပါဘူးလဲ ပြောသေးတယ်… ကို့ဟာကြီးက ဘောင်းဘီတောင် ပေါကထြှကတ်ော့မယ်….”

“ဒါကတော့ ခစွကြ ပြုစု တောတ်ာကိုး…..”

ပန်းမှတ် ပြောနရင်ေးနှင့ပြင် လကကြ ဘောင်းဘီကို ဆှဲခလွိုကသ်ည်…။ အောငခြန့အြလိုကသ်င့ြ ဖငကြှှပေးလိုကသ်ည်…။ ပန်းရောငဝြင်းပြီး တင်းနသေော လီးထိပဖြူးကို ပန်းမှတ် ရခေဲချောင်းငတန်သေော ကလေး တဈယောကလြို တပြှတပြှှတ် မှညအြောင် စုတလြသည်ေ….။

အောငခြန့ြ မကြလြုံး မှိတလြိုကခြွိနတ်ှင် အာရုံမှာပေါလြာတာက …. ပန်းမှတအြမေ…. ပြုံးပြရင်း…အအေးခွကကြို လှမ်းကိုင်…အနီရောင် ဆိုးထားသော …လှပသော နှုတခြမ်းအစုံက အခွိုရည် နီနီတို့ ကို သသပေလြှပစွာ ထိပြီး လညခြွောင်းတလွှောကြ ….. အလှပဆုံးသော နှုတခြမ်းတစုံ….ပြီးတော့ နှုတခြမ်းကို လွှာဖြားလေးနှင့ြ သပလြိုကပြုံက…
အောငခြန့ြ ဆကမြစဉြးစားချင်တ်ော့…ထပလြဲ မပြဈမှားချင်တ်ောာ.. ထို့ကြောင့ြ…

“ခစွြ ..ကို မနနေိုငတ်ော့ဘူးကြာ… လုပရြအောင်… လေးဘကကြုန်းပေး…..”

ဟု ပြောလိုကသ်ညန်ှင့ြ ပန်းမှတ် ဗိုကကြလေးကို ပင့ကြာ… လေးဘကထြောကလြိုကလြသည်ေ…။ အောငခြန့လြည်း ပန်းမှတ် သရတွေေ ပနသေေော လီးထိပဖြူးကို ပန်းမှတ် ဖုတဖြုတ် ပြဲပြဲလေး၏ အဝတွင် တေ့လိုကသ်ည်။ ဗိုကကြ ၇ လ ကြောပြှီမို့လားမသိ… ဖုတဖြုတမြှာ နဲနဲ ပြင့အြာနသည်ေ..။ ထို့အပြင် အရလေေး အနည်းငယ် ထွကန်သည်ေ။

“ခစွြ…ခစွထြဲက အရညတ်ှေ ထွကန်ပေါလား…”

“ထွကပြစေ ကိုရာ…လုပမြှာသာ လုပပြါ…. ဖြည်းဖြည်းတော့ လုပန်ောြ ကို….”

“အင်း..အင်း..”

အောငခြန့ြ နှင်းဆီပြင့ြ ပြင့န်သလေို အနည်းငယ် အာနသေော ဖုတဖြုတထြဲသို့ လီးကို တရဈချင်ြးသှင်းလိုကသ်ည်..။

“အား..ကောင်းလိုကတ်ာ ကိုရယ်…”

“အင့ျ….အင့ျ….အင့ျ…..”

ထို အခွိန်…ဒေါမြာလာ တဈယောကြ ..မီးဖိုခန်းတွင် အလုပရြှုပန်သည်ေ။ အိမဖြောမြွားရှိသောလြည်း စိတတ်ိုင်းမကသွောကြောင့ြ ကိုယတ်ိုင် စွပပြှုတလြုပန်ခွင်ေးဖြစ်သည်။ စွတပြှုတလြုပရြန် ညနကမှေ ဈေးသှားပြီး လတလြတဆြတဆြတရြသော ကြကသ်ားကိုအသား နုပန်ုပစြင်း အရိုးဖယထြားပြီး သပသ်ပထြား.. စောစောက ကြကအြသားခညွြး နုပန်ုပဆြစင်းထားသညကြို ဆား နနှင်း အခွိုမှုန့ြ ကြကသ်ားမှုန့ြ နဲနွဲနှင့ြ နှယ်….ထိုသို့ ပြုလုပန်စဉြေ..မီးပေါတ်ှင် နှားနို့ တညထြားသည်။

ကြကအြရိုးများကို ဓါးနှင့ြ အရိုးကြဲရုံ ခုတ် ဆား နနှင်း အခွိုမှုန့ြ ငံပြာရညန်ဲနဲ သံပုရာသီး အရည် နဲနဲညှဈ…ကြကသ်ှနဖြှူ ၃၊ ၄ တကန်ှင့ြ ဂငွြးထောင်းထည့ြ.. ပြီးတော့ နှားနို့အိုး ပြတသ်ည် အထိ ခဏ နှပထြားလိုကသ်ည်။ နှားနို့ အပြတကြောင်းပြီး အနတေောြ ဖြစ်မှ မီးပေါကြ ခဏခွ စောစောက ကြကရြိုး အိုးကို မီးပေါတ်ငပြှီး ရေ အနည်းငယထြည့ပြှီး နုပန်ုပစြင်းထားသော ကြကသ်ား နည်းနည်း ထည့လြိုကသ်ည်။

ကြကသ်ားအိုး ပြတသ်ညန်ှင့ြ ဆီအိုးတင် စောစောက ကြကသ်ားခညွြး နုပန်ုပစြင်း ထားသညကြို အနတေောလြုံး အနည်းငယ် နီလာသည် အထိ ကြောကြာ ဆီစဈထားသည်။ ဆီ စဈထားစဉြ နှားနို့အိုးပြနတ်ငကြာ နှေးထားသည်။ ပြီးမှ ဆလပရြှကန်ှင့ြ ခရမ်းခဉွသ်ီး နံနံပင် တို့ ကို လှသလို ပြငဆြငကြာ ကြကသ်ားလုံးကြောထြည့ြ.. နှားနို့ထည့ြ… ကြကစြှပပြှုတကြို အရညခြညွြး အသာ စဈထည့ပြှီး သမီး ရှိရာ အပေါထြပ် အိပခြန်းသို့ တကခြဲ့သည်။

အိပခြန်း တံခါးခေါကရြန် အလုပ်… တံခါးမှာ အနည်းငယ် ဟနတောကြောင့ြ ဖြင့မြည် အပြု…..

“အား..ကောင်းလိုကတ်ာ ကိုရယ်…”

“အင့ျ….အင့ျ….အင့ျ…..’

သမီးဖြစ်သူ ပန်းမှတကြ လေးဘကထြောကလြွှကြ သားမကဖြစ်သူ အောငခြန့ကြ အနောကမြှနပြေီး ဖြည်းဖြည်းချင်ြး ဆောင့န်သည်ေ။ လီးကြီးမှာ ဝငလြိုကြ ထွကလြိုကြ အကြော အပျိုင်းပျိုင်းဖြင့ြ…. ဒေါမြာလာ အနှစ် ၂၀ ကြောလြောကြ ပြောကဆြုံးနသေော ကာမရာဂတို့ ကို လှုပန်ိုးသလို …. ထိုအချင်ြးအရာကို မပြုမူ မမှငတ်ော့.. မခံစားရတော့သညမြှာလည်း အနှစ် ၂၀ ကြောြ….။ ဒေါမြာလာ အာခေါငတ်ှခွေောကလြာသည် သှေးသားထစ အပျိုရိုင်းလေးတဈယောကလြို ရငခြုနမြှုမှနလြာခဲ့ပြနသ်ည်။

သားမကန်ှင့ြ ယောကျခမ မသင့တ်ောဘြူးဆိုသော အတွေး… ငါ့သမီး အလိုးခံနရပေါလားဆိုသော အတွေး… အတွေးများစွာ နှင့ြ ခေါင်းထဲတွင် ပြည့န်သေောလြည်း မကြလြုံးက သားမကြ၏ လီး အဝငအြထွကအြား မလှတတ်မ်း မကြတ်ောငမြခပ် ကြည့်မြီနသည်ေ မဟုတပြါလား။ ။

အခန်း (၄)

ဒေါမြာလာ အခန်းဝမှ အသာလေး ထွကခြဲ့လသည်ေ။ သို့သောြ သူမ၏ သားမကြ အောငခြန့ြ၏ လီးထိပန်ီနီ နှင့ြ အကြောပျိုင်းပျိုင်း တုတတ်ုတခြိုငခြိုင် လီးကြီးကတော့ မကြစြိထဲက မထွကြ….

“ဝူး….”

လပေူများ နှင့ရြောပြီး သကပြှင်းအရှညကြှီး မှုတထြုတလြိုကသ်ည် ။ အာချောကသ်ညကြတကြောင်း… ရငတ်ုနန်သညေကြတကြောင်း ..တခါမှ မသောကဖြစ်သော ရခေဲရေ သောကရြန် ရခေဲသတ်ေတာကို ဖြင့လြိုကသ်ည်။ လအေေးတိုက မကြန်ှာရော ရငဘြကပြါ ထိတွေ့သှားသည်။ မီးခဲပေါြ ရဖြန်ေးသလို ရှဲခနဲ မှညသ်ညလြို့တောင် ဒေါမြာလာ ထငသ်ည်။ ဖနခြှကြ ကြညကြှညထြဲ ထည့လြိုကရြာ ရခေဲရေ၏ အအေးနှင့ြ ဖနခြှကြ အပြငတ်ှင် ရသေီးလေးများ တွဲခိုသှားသည်။

ဒေါမြာလာ ဖနခြှကကြိုကြည့်ရြင်း စောစောက သားမကြ၏ စောကရြညပြနသေေော လီးကြီးကို ပြနမြှငန်မေိတော့သည်။ အတွေးအာရုံကို ဖကြကြာ မော့သောကလြိုကသ်ည်…။ ဆူးရှထုံကဉွသ်ော ခံစားမှုက လညခြွောင်းတလွှောကြ ဆင်းသှားလသည်ေ။ …

“အား..ကောင်းလိုကတ်ာ ကိုရယ်…. ခစွြ အပေါကြ တကဆြောင့ပြေးမယလြေ..”

“ဖြစ်ပါ့မလား ပန်းမှတရြယ် ကိုယဝြနကြှီးနဲ့ဟာကို….”

“မသိဘူးကြာ… လုပခြငွတ်ယ်”

“အင်း…ဖြေးဖြေးတော့ လုပန်ောြ… ခစွြ”

အောငခြန့ြ ပကလြကအြနအထေားနှင့ြ လီးကြီးကတော့ လှတတ်ော့မဲ့ ဒုန်းပြံသဖြယ်…။ ပန်းမှတ် နှုတခြမ်းလေး အသာ ကိုကရြင်း ဗိုကကြလေး ပင့ကြာ.. ထိုငခြလွိုကသ်ည်..။အောကကြ အောငခြန့ကြ မသိမသာ ကော့ပေးထားသည်။ လီးသည် ဖုတဖြုတ် အတွင်း တရဈချင်ြး ဝငသ်ှားပြီး အဆုံးရောကတ်ော့ ပန်းမှတ် ခဏငှိမလြိုကသ်ည်..။ အနအထေား အခွအနေေ ကိုကြည့်ပြှီး အသာ ပြနကြှှလိုကသ်ည်။

အတွင်းထဲကတော့ မနာ သို့ပမေဲ့ အဆုံးမှာ နဲနဲတော့ ပိတကြာကာကြီး ဖြစ်နသည်ေ။ ကိဈစမရှိ ..နဲနဲ မှနမြှနလြေး ဆောင့ကြှည့သ်ည်..။ အနည်းငယ် အောင့သ်ောလြည်း အရှိနတ်ကန်သေော ကာမဖီးက ပိုကောင်းနသည်ေ။ ပန်းမှတဆြောင့ခြကြြ နဲနဲ မှနလြာသည်။ အောငမြှတလြည်း ပန်းမှတ် ဆောင့သ်ညဒြဏကြို ကြာကြာ မခံနိုငပြဲ လီးရမွေား ပန်းမှတ် ဖုတဖြုတ် ထဲ ပန်းထည့လြိုကလြသည်ေ။

(စကားခပြြ.. ကိုယဝြနဆြောငမြွား၏ ခံစားခကြန်ှင့ြ ၎င်းင်းင်းနှင့ြ အတူနသေော ယောကြြားများ၏ ခံစားခကြမြွား ကြဲလှဲနပေါက သည်းခံ ဖတရြှုပေးပါရန်)

အောငမြှတ် ကိဈစပြီးသညန်ှင့ြ ကိုယပြေါမြှ ပန်းမှတကြို အသာလှဲခပြေးရင်း ..

“ကို.. ရချိုးလိုကြဦးမယကြှာ… ပနတေောတွလေဲ သန့ရြှင်းရင်းပေါ့…”

ဟုဆိုကာ…အိပယ်ာမှ ထလိုကသ်ည်။ စောစောက မခွှတလြိုကရြသော အင်ျကြီခွှတပြှီး အဝတခြှင်းထဲ ပစ်ထည့လြိုကသ်ည်။

“ရမချိုးခင် ရဆင်ေးသောကလြိုကြဦးမယန်ောြ… ခစွြ..”

ပန်းမှတ် စကားပြနမြရတော့ နှစ်ခွိုကစြှာ အိပပြွောြ သှားပပြေီ။ အိပပြွောန်သေော ပန်းမှတပြါးကို နမ်းလိုကရြင်း ရသေောကရြန် အိမအြောကရြှိ ရခေဲသတ်ေတာနားသို့ ဆင်းခဲ့လသည်ေ။

ဒေါမြာလာ ရခေဲရကေို ဇိမခြံသောကန်ရောမှ ခွသေံလိုလိုကြားသဖြင့ြ မီးဖိုခန်းမှ အမှနထြှကလြိုကသ်ည်။ တအိမလြုံး မီးပိတထြားသဖြင့ြ အပြငမြှ အလင်း ခပမြှိနမြှိနတ်ို့တော့ ရှိနသည်ေ။ ခွသေံကြားရာ လှမ်းကြည့်လြိုကတ်ော့ သူ့သားမကြ အောငခြန့ြ…။ အဝတန်ှင့တ်ူသညဆြိုလို သဘကကြလေးတောငမြပါ..။ ယောကြြားတဈယောကြ ရှိသင့သ်ည့ြ ရုပရြည်.. ရငအြုပတ်ို့က ခွှေးအနည်းငယစြို့လို့..။ ပြီးတော့ အောငခြန့ြ လီးကြီး တဈခွီးပြီးသောလြည်း ပြနမြကသွေး.. ထောငလြို့ မတလြို့နဆေဲ..။

အင်းလေ သူလဲ မိန်းမ ဗိုကကြှီးနတေော့ ဘယဝြပါ့မလဲဟု ဒေါမြာလာ တွေးလိုကမြိသည်။ တကယလြို့သာ သားမကမြဟုတပြဲ တခွား သူစိမ်းသာ ဒီနရောမှာသာဆို ဒေါမြာလာ ပြေးပြီး စုပမြိလမလေား… သို့မဟုတ် နောကကြဖတပြှီး လီးကြီးကို ကိုငမြိလမလေား … စသညဖြှင့ြ အတွေးတို့ကမဆုံး မကြတ်ောငပြငမြခတ် သမကြ၏ လီးကြီးကို ကြည့်န်မေိတော့သည်။ ဒါကို မသိရှာသော အောငခြန့ကြတော့ ရသေောကပြှီး အပေါသ်ို့ ပြနတ်တသ်ှားခဲ့ပြီ ဖြစ်တော့သည်။

အခန်း (၅)

“ညက ကောင်းကောင်း အိပပြွောရြဲ့လား..”
စားနသော မိသားစု ထမင်းဝိုင်းလေး၏ တိတဆြိတန်မှေုကို ဒေါမြာလာ ဖကြစြီးရင်း ပြောလိုကသ်ည်။ အောငခြန့ြ ကိုယဟြာ့ကိုယ် မလုံသလို ဖြစ်နမေိသည်။ ပန်းမှတကြတော့ သူမဟုတသ်လိုနှင့ြ..

“ပြောပြါတယ် မမရေေဲ့….ဒါနဲ့ ကိုရေ ခစွြ ဗိုကကြ ၇ လထဲတောင် ရောကလြာပြီဆိုတော့ သားလေး လိုချင်လြား မီးမီးလေး လိုချင်တ်ာလား”

“ဘာလေးပဲဖြစ်ဖြစ် ကိုယရြတဲ့ ကလေးက ကိုယ့ရြတနာ ပဲပေါ့ ခစွရြယ်”

“အာ ..မရဘူးကြာ ပြော… သားသားလေးလား မီးမီးလေးလား…”

“မီးမီးလေးပေါ့ ခစွရြယ်”

ဟု အောငခြန့ြ တဈယောကြ စိတမြပါတပါ ပြောလိုကသ်ည်။ ဒါကို ပန်းမှတ် စိတတ်ိုင်းကပြုံမရ…။ သူ့အမေ ဒေါမြာလာဘကြ လှည့ပြှနသ်ည်။

“မမရေေော ဘာလေး လိုချင်လြဲ”

“ညည်းယောကြြားရော မမရေေော ဘာလေးရရ ရငခြုနရြအောင် အနဒြရာဆောင်းတောင် မရိုကခြိုင်းဘူး မဟုတလြား….။ ကဲ မနကစြာ ကောင်းကောင်းစား စကားမပြောနဲ့တော့”

ဟု ပြောလိုကတ်ော့မှ ပန်းမှတ် ငှိမကြွ သှားသည်။ သို့သောြ သိပကြွနပေပြုံမရ…။ မကြန်ှာက မကြနပေသ်ည့ြ မကြန်ှာ..။ သို့သောြ သိပမြကြာလိုကြ မကြန်ှာ တမွိုး ထပပြှောင်းသှားသည် နာကငွသ်ည့ြ အမူ အရာ…။ အောငခြန့ြ ပန်းမှတကြို ကြည့်ရြင်း….

“ခစြျ ဘာဖြစ်တာလဲ….”

“ဗိုကြ….ဗိုကန်ာ…….နာတယ် အမရေေ..လုပပြါဦး”

ထိုအခွအနေတေို့အရ… စားလကစြ မနကစြာကို ပစ်ထားခဲ့ပြီး အောငခြန့န်ှင့ြ ဒေါမြာလာတို့ ဆေးရုံသို့ သုတခြှတငေရြတော့သည် မဟုတပြါလား။

အောငခြန့ြ တဈယောကြ ဖုန်းလေးထဲမှ ပုံလေးများကို ကြည့်ရြင်း ပြုံးနမေိသည် ။ ထိုဖုန်းကို ထုတကြှည့မြိတာလဲ တဈနေ့ ဘယန်ှဈကြိမမြှန်းမသိ ..။ ထိုပုံကို ကြည့်မြိသညကြလည်း ဘယန်ှဈကြိမမြှန်းမသိ…။ ဖခငတ်ဈယောကရြဲ့ သမီးလေးအပေါြ ခစွသ်ော ခစွခြှင်းတို့ကို အောငခြန့ြ မညသ်ို့မွှ ပုံမဖောန်ိုင် ။ ခစွသ်ည် မှတန်ိုးသည် တွယတ်ာသည် ဟူသော ခပန်ိမ့န်ိမ့ြ အသုံးမွိုးနှင့ြ သမီးလေး မထိုကတ်န်…. ထိုထကလြည်း ပိုပြောစရာမရှိ ။ တွေးနတေုန်း…

“တီ…တီ….တီ…တီ…”

ပန်းမှတ် ဆီက ဖုန်းဝငလြာခွင်း ဖြစ်သည်။

“အင်း…ခစွပြှော…”

“ကိုရေ…ဒီနေ့ည ခစွင်ယင်ယကြ သူငယခြငွြးတွေ တွေ့ဆုံပြဲရှိလို့ သှားမှာ … အဲဒါ ကို့ကို လှမ်းပြောတာ”

“ကလေး နို့ဆာနမယေလြေ ခစွြ ..မသှားလို့ ဖြစ်ရင် မသှားပါနဲ့လား”

“ကလေးက နို့ဗူးစို့နတောပဲ …မသှားလို့ မရဘူး…”

“ဟိုရောကရြင် ကလေးအတွကြ မတည့တ်ာတွေ စားမိမှာစိုးလို့ ပြောတာ”

“မသိဘူးကြာ… ဒီမှာ အကုနပြှငပြှီးနပြေီ သှားမှာပဲ… ပန်းမှတကြ ခွုပခြယွတ်ာ မကြိုကဘြူးနောြ..”

“အဲဒါဆိုလဲ နောကမြကစွနေဲ့ဦးနောြ…”

“အာ…ညစာစားမှာပါဆိုမှ…..မသိဘူးကြာ ..ဒါပဲ”

“ဒါဆို ကလေးကို နို့တိုကသ်ှား…..ဟလို…ဟလို…”

အောငခြန့ြ ဖုန်းခွ ပြီး ခေါင်းခါလို့သာ…….။ ဒေါမြာလာ တဈယောကကြတော့ မှေးရပြီဆိုကတည်းက အလုပမြသှားတော့ သမကဖြစ်သူနဲ့သာ အလုပတ်ှေ အကုန် လှဲထားလိုကသ်ည်။ သားအခစွမြှေးအနှစ်ဆိုသလို လကပြေါကြ အောကကြို မခွ နို့တိုကခြွိနမြှ လှဲရင် ကလေးက ဒေါမြာလာ လကထြဲမှာ …။ ကလေး အမဖြစ်ေသူ ပန်းမှတကြိုတောင် ကလေးက သိပမြခငတ်ှယ်… အဖြားဖြစ်သူ ဒေါမြာလာကိုပဲ အမလေို့ ထငန်လေားမသိ။

အခုလည်း နို့ဗူးကို စို့လိုကြ ပါးစပကြ ထုတလြိုကြ ပြနထြှေးလိုကြ ပြနစြို့လိုကန်ှင့ြ လုပခြငွသ်လို လုပန်သည်ေ။ ဒေါမြာလာကတော့ မှေးလုပသ်မွှ အကုန် ကြည့်ကြောင်းနသည်ေ။

“ဒေါကျ…ဒေါကျ..ဒေါကျ…”

အသံကြားရာဘကြ ဒေါမြာလာ ကြည့်လြိုကရြာ ပန်းမှတသ်ဇင်…။ ၆ လကမ် ဒေါကဟြု ခေါသ်ော ဒေါကဖြိနပ် နှင့ြ တမိုကစြကပ် ဟုခေါသ်ော မိနီစကပ်… လညဟြိုကအြင်ျကြီတိုတို….။ နို့စို့ကလေးရှိတော့ နို့တို့က တင်းပြီး လုံးထွကန်သည်ေ။

“ဟဲ့…..ဟဲ့….သမီး …… အောငမြလေး…. ဒါက ဘယသ်ှားမလို့လဲ..”

“သူငယခြငွြး မိတဆြုံစားပြဲလေ မမရေေဲ့…”

“ညည်းအေ….ကလေးမှေးထားတာ ….ကိုယ့ကြလေးကိုလဲ ဂရုစိုကပြါဦး”

“အာ…မမကေလေဲ မမရှေေိနတောပဲ…သမီးက မှေးပြီးကတည်းက ခုမှ ထွကရြတာ..”

“ဟဲ့…ဒါဆို ကလနေို့တိုကသ်ှားဦး…”

“မတိုကတ်ော့ဘူး..နို့နံတွေ နံကုနမြယ် ပြီးရင် မမေေ့ မှေးမက သေးပေါကြဦးမယ်…”

“ဟဲ့….အောြ ..အဲလို မပြောရဘူးလေ ကိုယမြှေးထားတာ မဟုတတ်ာကနွတောပဲ….”

“မသိဘူး..မသိဘူး…သှားတော့မယ်….”

“ဟဲ့…မိပန်း….ဘယလြို ကလေးမှန်း မသိဘူး…..”

စကားပင် မဆုံးသေး အိမတ်ခါး ဒုန်းခနဲ ပိတကြာ…ထွကသ်ှားလပြေီ။

ည၈ နာရီထိုးလပြေီ…. ဒေါမြာလာတဈယောကြ မှေးခွီရင်း သမီး နှင့ြ သားမကအြလာ မွှောန်မေိသည်။ တနကေုနလြည်း ဒီ မှေးနှင့ြ ၂ ယောကတ်ည်း မဟုတလြား။ ကလေးကတော့ သူ့အမမွှေောရြင်း နှစ်နှစ်ခွိုကခြွိုကြ အိပပြွောန်လပြေေီ။

“သားတောင် ပြနလြာပြီလား”

ခွံတံခါး ဖြင့ဝြငလြာသော အောငခြန့ကြို ကြည့်ရြင်း ဒေါမြာလာ နှုတဆြကလြိုကသ်ည်။

“ဟုတ် ပြနလြာပြီ အမေ …သမီးလေး အိပန်ပြေီလား… ပေးပေး အမေ သားကို”

“အေး ..ရော့..သချော ပြေ့ထားဦးနောျ….”

“ပန်းမှတ် ပြနမြလာသေးဘူးလား အမေ”

“အေး မလာသေးဘူးကြယ်… သား အိမထြဲဝငန်ှင့ြ မှေးလေးကို ပုခတထြဲထည့ထြားလိုကြ သူအိပန်ပြေီ အမေ ခွံတံခါး ပိတလြိုကြဦးမယ်”

ဟု ဆိုကာ ဒေါမြာလာ ခွံဝအရောကြ…

“အင်း…မဆိုးနဲ့ကြာ သူများခွံဝကြီးမှာ… အို…အား….”

ဒေါမြာလာခွံဝ လှမ်းကြည့်လြိုကတ်ော့ လူရိပ် ၂ ခု..။ကြည့်လြိုကတ်ော့ တဈယောကကြ ဒူးထောကပြှီး ဖငန်ားလေးကို မကြန်ှာအပထြားသည်။ အရှေ့တဈယောကတ်ော့ ကုန်းသယောငယ်ောင် ခါးလေး ကုန်း ပြီး ဒူးကို လကထြောကထြားသည့ြ ပုံမွိုး..။ ထိုနရောက အိမရြှေ့ဆိုသောလြည်း သဈပငကြှီး တဈပငရြှိလို့ အမှောင် အရိပ် ကောင်းကောင်းရှိသောနရော..။ ဒေါမြာလာ ကြည့်န်ရင်ေးနှင့ပြင် အရိပြ၂ ခု ပုံပြောင်းသှားသည်။ ဒူထောကန်သေူမှ မတတ်ပရြပပြှီး နောကကြ ဆောင့ခြလွိုကသ်ည်။

“အား……ဖြည်းဖြည်းလုပပြါဆို…..”

“မနနေိုငတ်ော့ဘူးကြာ…မင်းလေးက အရမ်းလှနတေုန်းပဲကိုး..”

ဒေါမြာလာ ..ထိုသူ ၂ ယောကြ ဘာလုပန်လေဲ ဆိုတာ ခကြခြငွြး သိလိုကသ်ည်။ ခုခတ်ကေလေးတွေ မလှယပြါလား..ဟု မှတခြကြပြှုလိုကသ်ည်။

“ အိ…အား…အီး…မှနမြှနလြုပကြှာ… အိမကြလူတွေ သိကုနမြယ်”

ထိုစကားသံကိုကြားတော့ ဒေါမြာလာ ဒေါသထွကသ်ှားသည်…။ ထိုအသံမှာ တခွားလူ မဟုတ် ပန်းမှတသ်ဇင် အသံ ..။

“ဟဲ့…ပန်းမွတ် …ဒီကို လာခဲစမ်း…”

“ဟင်…အမေ…”

“အမိုကမ်……ခွေးလို လုပန်ကြတေယ်… ဟုတလြား…”

ဟု ဆိုကာ..ပန်းမှတ် နားရှကကြို ပကြထြှကမြတတ် လိမဆြှဲလိုကသ်ည်။ နောကကြ ဆောင့န်သေော ကောငကြ အခွအနေမဟေနမြှန်း သိသောကြောင့ြ ဘောင်းဘီ ဆှဲတငပြှီ လဈသှားလပြေီ။ ပန်းမှတကြတော့ ဒူးမှာရှိသော အောကခြံဘောင်းဘီ အလိမလြိုကကြို ဆှဲတငဖြို့ပင် အခွိနမြရတော့ပဲ မိခင်၏ ဒေါသတကြီး ဆှဲခေါရြာနောကြ ပါသှားလပြေီ။

“နင်…ကလေးလည်း ရှိရဲနဲ့ ခွေးဇာတခြင်းနတယ်ေ ဟုတလြား…. နင့ကြိုမှေးတာ ငါ့အမှားပဲ”

“သမီး လှတလြပခြငွတ်ယ် …သမီးကို မတားနဲ့.. ဒီကလေးမှေးပြီး ကတည်းက သမီးကို ဘယသ်ူ ဂရုစိုကကြှလို့လဲ”

“ဟဲ့ ..လှတလြှတလြပလြပ် နချင်ေရြင် အိမထြောငမြပြုနဲ့ပေါ့…. ညည်းဟာ့ညည်း ကမှင်းချင်တ်ိုင်း ကမှင်းရအောင် ဒီအိမကြ ဇရပမြဟုတဘြူး…. နောကပြှီး အဲလောကြ ဖငသ်ရမ်းရအောင် နငကြ ဖာသညမ်…. လား…”

“…………..”

“……………”

အောငခြန့ြ မညသ်ည့စြကားမွှပြောရန် မရှိတော့ …။ ပုခတထြဲမှ သမီးလေး မကြန်ှာကိုကြည့်ရြင်း မရတွကေန်ိုငသ်ော အရကခြှကြ ပေါင်းများစွာ ပါးစပထြဲသို့ လောင်းထည့န်မေိတော့သည် မဟုတပြါလား။

အခန်း (၆)

“သားရေ ..အောငခြန့ြ ထပါဦး…”

“ဟင် အမပေါလား..ဘာဖြစ်လို့လဲ”

အောငခြန့ြ ညက သောကလြကစြ ဧည်းခန်း ထိုငခြုံပေါမြှာပဲ အိပပြွောသ်ှားခဲ့သည် မဟုတပြါလား။ ဒေါမြာလာ တဈယောကြ သမကဖြစ်သူ လကထြဲသို့ စာတဈစောင် ထည့ပြေးလိုကရြင်း

“ပန်းမှတ် မရှိတော့ဘူး သား.. သူ ထွကသ်ှားပြီ..”

“နေဦး ..အမေ သား စာဖတကြှည့လြိုကြဦးမယ်..”

ဟု ဆိုကာ..စာကို ဖြင့ကြှည့လြိုကတ်ော့… ပန်းမှတ် လကရြေးလှလှလေးနှင့ြ….

သို့
ခစွသ်ော ကိုကို နဲ့ မမေေ

ပန်းမှတ် မိုကမြှန်း သိပါသည်။ ဒါပမေဲ့ ပန်းမှတ် ကိုယ့ခြှထေောကပြေါြ ကိုယ် ရပကြှည့ခြငွတ်ယ်။ ကလေးတွဲလောင်းနဲ့ အိမထြောငသ်ည် ဘဝမွိုး ပန်းမှတ် မကြိုကဘြူး။ ပန်းမှတ် လှတလြပခြငွတ်ယ်။ အခစွန်ဲ့ ဘဝဟာ တကယတ်ော့ အများကြီးကြာတာ ပန်းမှတ် သိအောင် ကြိုးစားလိုကြဦးမယ်။ သမီးလေးကို ဂရုစိုကပြေးမယလြို့ ထငပြါတယ်။ သမီးလေးက သူ့ကို ခစွတ်ဲ့ သူတွကြေားမှာ နခေဲ့ရတာဆိုတော့ စိတလြဲ ခပြါတယ်…။

ခစွရြသော
ပန်းမှတသ်ဇင်

အောငခြန့ြ ဘာမှ မပြောလိုတော့ ။ ဆေးလိပ် တဈလိပကြို ဆေးလိပဗြူးထဲမှ ထုတသ်ောကရြင်း ယောကျခမဖြစ်သူ ဒေါမြာလာကို ကြည့်လြိုကရြာ …

“မင်း မိန်းမက လောကကို လှယလြှယလြေး ထငန်တယ်ေ…. ငါ့ သမီးလေးတော့ ဒုကျခ ရောကတ်ော့မယ်… သားရယ် အခုတော့ ဘယလြို လုပကြှမလဲ……”

ပြောနရင်ေးနှင့ပြင် ဒေါမြာလာ မကြရြညတ်ို့ ကလွာလပြေီ…။ အောငခြန့ြ စိတအြိုကလြာသောကြောင့ြ သောကလြကစြ ဆေးလိပကြိုငကြာ အပြငသ်ို့ ထွကခြဲ့လတေော့သည်။ သောကလြကစြ ဆေးလိပကြ အငှေ့တထောင်းထောင်းနှင့ြ အောငခြန့ြ ပါးစပတ်ှင် တပလြွှကြ …..။ အောငခြန့ြ တဈယောကြ ဆေးလိပ် အတောလြေး သောကဖြစ်ခဲ့တာကတော့ ပန်းမှတ် အိမကြ ထွကပြှီး ကတည်းကပင်။

ဒေါမြာလာ ပိုငသ်ော Bar သို့ ရောကလြာသော စာများကို Bar မနန်ဂွော ဖြစ်သော အောငခြန့ြ တဈစောငခြငွြး ကြည့်န်လသေည်ေ။ ထို အထဲတွင် တဈစောငကြ ထူးထူးခွားခွား နိုငင်ံခွားမှ DHL နှင့ပျို့လိုကသ်ော စာ…။ စာကို ဖြင့ကြှည့တ်ော့ ပန်းမှတသ်ဇင်၏ စာ…။ စာကတော့ သူအခု UAE မှာ အဆငပြှတေဲ့ အကြောင်း သူ့ ငယရြည်းစားနှင့ြ လကထြပပြှီး ဘဝတဈခု ထူထောငရြန် ဖြစ်ကြောင်း ၊ ဘဝတဈခု ထူတောငပြှီးရင် သှဇီမှာပဲ အခွခွေ နိုငင်ံသား ခံယူတော့မည် ဖြစ်ကြောင်း ၊ နောကဆြုံး အနနေဲ့ ကြာရှင်းစာခွုပ် ပို့လိုကပြှီ ဖြစ်ကြောင်း ၊ရေးထားသည်။

အောငခြန့ြ ခပမြဲ့မဲ့ ပြုံးလိုကရြင်း အောြ …မင်းရဲ့ သမီးလေးကို မေ့နပြေီပေါ့.. ဟု တွေးပြီး ဒေါမြာလာထံ ဖုန်းခေါကြာ.. ပန်းမှတထြံမှ စာတဈစောင် ရောကန်ကြေောင်း ပြောလိုကလြသည်ေ။

“နောကလြဲ ..လာခဲ့ပါဦးဗွာ…”

“ကိုအောငခြန့တ်ို့ကတော့ အလုပလြုပသ်လား မမေးနဲ့ဗွာ… ခငဗြွားရှိမှ ဒီဆိုငကြ ဝနဆြောငမြှု ပိုကောင်းလာတယ်”

“မဟုတတ်ာပဲဗွာ.. ကနွောကြ မလုပတ်တ် မကိုငတ်တပြါဗွ…”

ဧည့သ်ညန်ှင့ြ နှုတဆြကစြကားပြောရင်း ရုံးခန်းထဲသို့ ဝငလြာရာ.. ဒေါမြာလာ ရောကန်သညေကြို တွေ့တော့ အောငခြန့ြ အနည်းငယတ်ော့ အံသှသှားသည်။ သောကလြကစြ ဝိုငကြို ပါးစပထြဲလောင်းခရွင်း ဒေါမြာလာ အခွအနေကေို လှမ်းကြည့်လြိုကသ်ည်။ သမီးဖြစ်သူ၏ စာကို တွတွဝေဝေေေ ဖတန်သည်ေ။ အင်ျကြီအပြော့သားတို့က ကိုယပြေါသ်ို့ အိကနွသည်ေ။ မီနီစကပန်ှင့ြ တွဲဖတဝြတဆြငထြားပြနသ်ည်။ မိတကြပပြါးပါးလေး လိမ်းထားရုံမှ လှဲပြီး ဘာမှမပါသည့ြ သဘာဝမကြန်ှာအလှ…။

“သား အခု ဘာဆကလြုပမြလဲ..”

“ဘာမှ လုပမြရတော့တာ အမလည်ေး သိနတောပဲ..”

“အောြ..မှေးရကြိုးနပတ်ဲ့ သမီး… အမနကေေောင်းလား ဆိုတာတောင် မပါဘူး… ဒီအမေ မုဆိုးမကြီးကို ပစ်သှားရကတ်ဲ့ သမီး..”

ပြောရင်းဆိုရင်း ဝိုငမြွားကို မော့ သောကလြိုကသ်ည်။ မော့သောကလြိုကမြှ သတိထားမိတာက ဝိုငပြုလင်းကုနခြါနီးနပြေီ ဖြစ်သည်။ အောငခြန့ြ ဝိုငပြုလင်းကို ဖောကပြှီး တငုံလားပဲ သောကရြသေးသည်။ မိတကြပမြလိမ်းထားသော ဒေါမြာလာ ပါး ၂ ဖကကြ ပန်းရောငသ်န်းနပြေီ။ မကြဝြန်းအိမထြဲမှာတော့ မကြရြည် အပြည့ြ…။

“သမီးလေး တဈယောကြ မှေးထားပါတယ် .. အားကိုးရမလားမှတတ်ယ်… မှေးတဈယောကထြားခဲ့ပြီး ဒုကျခတွနေဲ့ ပစ်ထားခဲ့တယ်… အခုတော့ ဘယသ်ူကို အားကိုးရမှာလဲ…ဟင့ြ…”

ပြောရင်းဆိုရင်း ဒေါမြာလာ ငိုသံလိုလို ပါလာလပြေီ။ အောငခြန့ြ ဒေါမြာလာကို ကြည့်န်မေိတော့သည်။ ဒေါမြာလာ အောငခြန့ကြို အားကို တကြီး ကြည့်ရြင်း အောငခြန့ြ လကကြို ဆုပကြိုငလြိုကသ်ည်။

“သားပဲရှိတော့တယ်.. အရငကြတော့ သမီးလေးကို မွှောလြင့ခြဲ့သေးတယ်..”

“စိတမြပူပါနဲ့ အမရယ်ေ… သား အမေ့ အတွကရြော အမေ့မှေး အတွကရြော ကြိုးစားပါ့မယ်.. စိတခြပြါ အမရယ်ေ”

ပြောနရင်ေး အောငခြန့ြ ထိုငရြာမှ အနည်းငယ် ထရင်း ဒေါမြာလာပါးပေါမြှ မကြရြညတ်ို့ကို သုတပြေးရန် လကအြလှမ်း…။ လှမ်းနသေော လကကြို ဒေါမြာလာ ရိုကခြလွိုကသ်ည်။

“ငါ အခုထိ မင်းယောကျခမပဲ ရှိသေးတယန်ောြ… မလေးမစားနဲ့..”

ဟု ဆိုကာ ဒေါမြာလာ ထထွကသ်ှားသည်။ ကာမကိဈစနှင့ြ ကင်းကြာနသေော ဒေါမြာလာမှာ အခုထိ ချောတုန်း ကိုယလြုံးကိုယပြေါကြ ပြောစရာမရှိ…။ ဇွနသ်ငဇြာလောကြ မကိတပြမေဲ့ အခုခတ်ေ မောဒြယတ်ှလေောကတ်ော့ အိပန်သလေောကပြဲ ရှိသည်။ အောငခြန့ြ မစားရအညှောခြံ ဘဝနှင့ြ ဒေါမြာလာ နောကကြွောကို ကြည့်ရြင်း.. ဝိုငတ်ကြိုင် မော့ခလွိုကတ်ော့သည်။

“ဟဲ့ ကောင်းလေးတွေ ဟိုဝိုင်းက ခေါန်တယ်ေ….. ဒီကိုလာဦး”

ဒီနေ့ ဒေါမြာလာ လန်းလန်းဆန်းဆန်း တကတ်ကကြှှကြှ Bar ကောငတ်ာတွင် ထိုငပြှီး အသေးစိတည်ှနကြှားနသည်ေ။ ဒေါမြာလာ ညှနကြှားနတေော အောငခြန့လြည်း အလုပလြုပရြတာ ထိုငပြင် မထိုငရြ။ အောငခြန့ြ ကောငတ်ာနား အရောကြ..

“သား..ပငပြန်းနပြေီလား…ဒီနေ့ အိမပြှနရြင် အမနေဲ့ လိုကခြဲ့..”

အောငခြန့ြ ခေါင်းငှိမပြှပြီး ဘာမှမပြောပဲ ပြနထြှကလြာခဲ့သည်။ ညနေ အိမပြှနခြွိန် စကား တဈခွန်းမှ မပြောမိ….။

“တခါတလေ သူများမောင်းတဲ့ ကား လိုကစြီးရတာ ဇိမကြသွားပဲ”

“ဟုတ်”

“ဘာလိုလိုနဲ့ ဆိုငမြလာရတာတောင် ၇ လလောကရြှိပြီ… စားသုံးသူ ပိုများလာတယန်ောြ..”

“ဟုတ်”

“တောသ်ေးတာပေါ့ မင်းရှိနသေေးလို့ အားကိုးနရတော..”

“ဟုတ်”

“မင်းကလည်း အဲဒီ ဟုတဆြိုတာပဲ တတလြား… ဘာမှန်းလဲ မသိဘူး… ပြေးကြည့်မြှ ဒီ ၂ ယောကရြှိတာ… သူက စကားကို သချောပြနမြပြောဘူး..”

“အမေ ကန်ောျ ကားမောင်းနလေို့ပါ..”

အောငခြန့ြ ပြနပြှောလိုကတ်ော့မှ ဒေါမြာလာတဈယောကြ ငှိမကြသွှားပြီး ဟိုဘကလြှည့သ်ှားသည်။ ဒေါမြာလာကို အောငခြန့ြ တဈခကြြ လှမ်းကြည့်လြိုကရြင်း.. ရည်းစားတဈယောကကြို စိတဆြိုးသလို ဆိုးနသေော ဒေါမြာလာကိုကြည့်ပြှီး အောငခြန့ြ ပြုံးလိုကမြိတော့သည်။

အိမရြောကတ်ာနဲ့ ဒေါမြာလာ ကလေးကို အိမဖြောလြကမြှ ယူလိုကပြှီး နို့ဘူးတိုကကြာ ကြည့်န်သည်ေ။

“ကလေးက အမေ့ကို သူ့အမေ မှတန်လေား မသိဘူးနောြ… ဟဲ.. ဟဲ”

အောငခြန့ပြှောသောလြည်း ဒေါမြာလာကတော့ ပြန် မပြော… ကလေးသာ မှူနသည်ေ။ အောငခြန့ကြ ထပပြှီး

“အင်းလေ အခုလည်း အမပေဲ ပြုစုနရတော မဟုတလြား ကလေး အမပေဲပေါ့”

ထိုအခါမှ..ဒေါမြာလာက..

“ကလေးက တောတ်ောြ ခစွဖြို့ကောင်းလာတယ် နောြ… ကြည့်ကြှည့ြ မင်းကို ပြုံးပြနတယ်ေ…”

ဟု ဆိုကာ ရငခြှငထြဲမှ ကလေးကို အနည်းငယ် ပင့ပြှီးပြလသည်ေ။ သို့သောြ အောငခြန့ြ မှငတ်ာက ကလေးကို မဟုတ်.. လညပြင်း ခပဟြဟလေး ဖြစ်နသညေ့ြ အင်ျကြီအောကကြ ဘောလြီ အဖြူရောငန်ှင့ြ ၎င်းင်းင်းဘောလြီနှင့ြ ပြည့ရြုံလောကသ်ာရှိသော သှေးကြောစိမ်းများ ရောယှကပြှီး ဝင်းနသေော နို့ တဈစုံ…။ ထိုအခွိန် ကလေးက ကနလြိုကသ်ောကြောင့ြ ကြာသှားသော အနှီးကို သပပြှီး ကလေးကို ပြနလြုံးပေးရာ မီနီစကပ် ခပပြှပြလေးက ပါလာပြီး ပေါကတ်ံ ဖြေးဖြေးသှယသ်ှယတ်ို့နှင့ြ အတူ…။ အောငခြန့ြ ပြုံးရုံသာ ပြုံးပြပြီး အိပခြန်းဆီသို့ တကခြဲ့လိုကတ်ော့သည်။

အိပခြန်းထဲရောကတ်ော့ ပေါကထြှကမြတတ် တောငန်သေော လီးကို ဘောင်းဘီခွှတပြှီး အပြငထြုတလြိုကသ်ည်။ လီးရည် ခွှဲခွှဲတို့က ဘောင်းဘီနှင့ြ ကပပြှီး အမွှငလြိုကပြင် ဖြစ်နသေေး၏…။ အောငခြန့ြ ကိုယလြုံးတီးနှင့ြ အိပယ်ာပေါြ လှဲခလွိုကလြသည်ေ။

အခန်း (၇)

….အိပခြန်းတဈခန်း…

အိပခြန်းထဲတွင် အိပန်သေော ဒေါမြာလာ သူမက.. ညအိပဝြတစြုံ အနီရောင် ပါးပါးလေးနှင့ြ ကပိုကရို ….။ အောငခြန့ြ ဝငလြာတော့ ဒေါမြာလာ အလန့တ်ကြား ထထိုငလြိုကသ်ည်။ မပြောမဆို ဒေါမြာလာ၏ ညအိပဝြတစြုံ အနီရောငကြို လှနလြိုကသ်ည်။ ပြီးတော့ တွန်းလှဲပြီး နို့ ၂ လုံးကို ဆုပန်ယလြိုကသ်ည်။ ပကလြကဖြစ်နသေော ဒေါမြာလာ မကြလြုံးလေး မှေးဆင်းသှားပြီး ဖီးယူနသည်ေ။

အောငခြန့ကြ နို့ကို ခပကြှမ်းကြမ်း ပြတန်ရောမှ အောကလြွှောခရွင်း.. ခွထေောကြ ၂ ချောင်းကို ကားလိုကသ်ည်။ အောကခြံဘောင်းဘီ ဖြူဖြူလေးမှာ ကြကန်သေော အရာလေးနှင့ြ ဖောင်းပြီး တင်းနသေော အရာတဈခု…။ အောငခြန့ြ အောကခြံဘောင်းဘီ အပေါကြပဲ ယကလြိုကသ်ည်။ စောကရြညန်ံ ခပသ်င်းသင်းက နှာခေါင်းဝတွင် ခပစြူးစူးလေးရလသည်ေ။ ဖောင်းပြီး တင်းနသေော နရောကို ယကလြဲယကြ လကန်ှင့လြဲ ပြတပြှီး အောငခြန့ြ ကိုယကြို မတလြိုကသ်ည်။ ပြီးမှ ဒေါမြာလာကို ပုခုံးမှ ကိုငပြှီး ဆှဲထူလိုကသ်ည်။

“စုပပြေး မာလာ…”

ဟုဆိုကာ ဘောင်းဘီ ခွှတပြေးလိုကလြသည်ေ။ ထောငမြတန်သေော လီးကြီးက ထိပတ်ှင် လီးရည် ခွှဲခွှဲတို့ တွဲခိုနသည်ေ။ ဒေါမြာလာလည်း လီးကြီးကို ကိုငကြာ ပါးစပန်ှင့ြ တေ့လိုကသ်ည်။ နှုတခြမ်းဝအရောကြ လီးရညန်ံ ညှီစို့စို့တို့ကြောင့ြ ဒေါမြာလာ ရုန်းရန် လုပသ်ောလြည်း အောငခြန့ြ ပါး ၂ ဖကကြို လကန်ှဈ ညှဈလိုကသ်ောကြောင့ြ ပါးစပ် ဟသှားသည်။ ဟနသေော ပါးစပ် ထဲသို့ လီးကို တဆုံးသှငလြိုကလြသည်ေ။ ဒေါမြာလာ ခေါင်းကို ကိုငရြင်း ပါးစပကြို ပိပိ အမှတန်ှင့ြ ထိုးဆောင့တ်ော့သည်။

လီးမှာတော့ သရတွေေ လရတွေေ လားမသိ ပြောငပြှီ အကြောပျိုင်းပျိုင်းထနလပြေေီ။ ဒီအတိုင်းဆကသ်ှားလွှင် အောငခြန့ြ ပြီးတော့မည် ဖြစ်သောကြောင့ြ ခေါင်းကိုလှတပြေးလိုကပြှီး အောငခြန့ြ လှဲအိပလြိုကသ်ည်။ ဒေါမြာလာမှ အပေါမြှ ဖြည်းဖြည်းချင်ြး ထိုငခြလွိုကလြသည်ေ။ နူးညံသော ပိပိ အတွင်းသားတို့၏ အထိအတွေ့ကြောင့ြ အောငခြန့ြ ပြီးတော့ မလိုလို ဖြစ်သှားသည်။ ဒေါမြာလာလည်း မကြလြုံးလေးမှိတ် ခေါင်းလေးမော့ကာ.. ဖြည်းဖြည်းချင်ြး ဖီးယူပြီး ထိုငခြလွိုကလြသည်ေ။

ဆောငခြကြတ်ို့က ခပကြှမ်းကြမ်း … အောငခြန့ကြလည်း အောကကြ ကော့ကော့ပေး… သိပမြကြာခင် အောငခြန့ြ တဈယောကြ တကိုယလြုံးရှိ အကြောများ လှုပခြတပြှီး လရတေို့ ဒလဟော အခဲလိုကြ အရှိနန်ှင့ြ ပန်းထွကသ်ှားတော့သည်။

အောငခြန့ြ မောမောနှင့ြ တဈရူးတရှကြ ဆှဲယူလိုကသ်ည်။ ပြီးမှ ဗိုကပြေါတ်ှင် အပုံလိုကြ ဖြစ်နသေော လရမွေားကို တဈရူးနှင့ြ သုတလြိုကသ်ည်။ လပေူတို့ တဈခကြြ မှုတထြုတလြိုကရြင်း.. အောြ မိန်းမရှိတာတောင် မလိုးရပဲ စွနပြဈခံရတဲ့ ငါ့ဘဝ… ယောကျခမ ချောချော တောင့တ်ောင့ြ ရှိတာတောင် မလိုးရတဲ့ဘဝ…။ ဂွင်းထုရသညကြို မနှစ်သကသ်ောလြည်း ဒီနေ့ ညနတေော့ ယောကျခမကို မှန်းထုလိုကရြသော အရသာက လိုးရသည့ြ အရသာထကပြင် ပိုကောင်းသေး၏ ။စိတကြူးထဲမှာတောင် ဒီလောကကြောင်းရင် …အပြငမြှာ ဆိုရငတ်ော့လား.. ဟု စိတထြဲတွင် ကြိတတ်ှေးရင်း လရမွေား သုတထြားသော တဈရှူးကို အမှိုကပြုံးထဲ ပစ်ထည့လြိုကလြတေော့သည်။

“အသားတွကေ သိပမြလတဘြူး ဖြစ်နတယ်ေ…”

“အသားတွေ ရခေဲသတ်ေတာထဲမှာ ထားရင် ဖြစ်တတတ်ာပဲလား…”

“အရငဆြိုငမြှာတုန်းကတော့ ဘယလြို စီမံထားလဲ မသိဘူး အဈကို အသားတွကေ ဒီအတိုင်းပဲ”

“ဟာ…ပြသနာပါပဲကြာ…”

စားဖိုမှုးနှင့ြ အောငခြန့ြ ခေါင်းချင်ြးဆိုင် ဆှေးနှေးနရပြေီ။ အခု ပြသနာက အစားအသောကပြှသနာ။ စားသုံးသူများမှ လာသော ပြသနာဖြစ်ပြီး အသားများ မလတဆြတခြှင်းဟူသော မပြလညေမြှု။ အောငခြန့ြ အသားတုံးကို ဟိုဘကြ ဒီဘကကြှည့လြိုကသ်ည်။ အနည်းငယ် ဖြူနပြေီး ဖြာဆုပဆြုပဖြစ်နသည်ေ။

“ကဲကဲ..အဲပြသနာ အတွကြ ဘာမှ မပူနဲ့ အမေ လူတဈယာကြ ခေါလြာတယ်..”

ဟု ပြောရင်း ဒေါမြာလာ ဝငလြာလသည်ေ။ သူမနောကမြှာ သူမ နှင့ြ မတိမ်းမယိမ်းဟု ထငရြသော အမွိုးသမီး တဈဦး…

“ဒါ အမေ့အသိ တဈယောကရြဲ့ အမွိုးသမီး ဒေါကြလွာ တဲ့..”

အောငခြန့ြ လှမ်းကြည့်လြိုကသ်ည် ..။ သူသိခဲ့သော ကလွာ ဖြစ်နလမေလေားလို့….။ သချောပါသည်.. သူသိသော ကလွာ.. ကလွာမှ ကလွာ အစဈ။

“အောြ..ဒါနဲ့ ကလွာ ဒါ တို့ပြောပြောနတေဲ့ တို့သားမကြ… ဒီက မနန်ဂွော ကိုအောငခြန့ပြေါ့”

“ဟုတ်..တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်…”

ဟု ကလွာ အလိုကသ်င့ြ နှုတဆြကလြိုကရြင်း… အောငခြန့ကြို ပြုံးပြလိုကသ်ည်။

“လာ ကလွာ ဒို့ဆိုငရြောကတ်ုန်း တဈခုခု စားပြီးဝဖနေပြေးပါဦး… စားဖိုမှုကြီး လကစြှမ်းပြလိုကပြါဦး..”

ဟုဆိုကာ ဒေါမြာလာနှင့ြ ဒေါကြလွာ တို့ ပြနထြှကသ်ှားလတေော့သည်။ အောငခြန့ကြတော့ ပြုံးရင်း ကနွခြဲ့ပြီး အရင် အတိတကြို အတွေး ပုံခွဲ့မိတော့သညမြဟုတပြါလား။ ။

……….……………………

“ဒီစာကြောင်းမှာ ..ပြုလုပသ်ူ ..ခံယူသူ …ကံ.. ကတ်တာ ကြိယာ ..နာမဝိသသနေ.. စတဲ့ ဟာတွကေို အရငကြှည့ရြတယ်… ပြုလုပသ်ူဟာ…. စာကြောင်းနောကြ…………”

အောငခြန့ြ စာကို စိတမြဝငစြား ဂိုကဆြရာမ၏ ပြောပုံ ဆိုပုံသာ ကြည့်န်မေိသည်။ ခပဟြိုကဟြိုကလြေး ဖြစ်နသေော ရငဘြကကြိုသာ ကြည့်န်မေိ၏ …။ ဘောလီ ခပခြွောငခြွောင် ဖြစ်နသေော ဂိုကဆြရာမလေး၏ နို့သီးခေါင်းကို မှငရြလို မှငရြငှား ခါးလေးဆန့ပြှီး မသိမသာ လှမ်းကြည့်လြိုကသ်ည်။ ဂိုကဆြရာမလေးမှ အောငခြန့ကြို ပြနကြှည့ရြင်း

“စာကို စိတဝြငတ်စား လုပရြတယကြှ… စိတမြဝငစြားရင် နှစ်ချင်ြးပေါကြ ဘယတ်ော့မှ မအောငဘြူး”

“ဟုတ် စိတမြဝငစြားတာ မဟုတပြါဘူး… အဈမက ဒီနေ့ ပိုလှ နသလေားလို့”

“ဟား..ကောငလြေး စာမရဘူးထငတ်ယ် … မှှောကပြှောနတယ်ေ..တို့က မှှောကပြှောလဲ ရိုကမြှာပဲ..”

ဟု ဆိုကာ… အောငခြန့ြ ပေါငရြင်းနားကို လှမ်းရိုကလြိုကသ်ည်။ လှမ်းရိုကလြိုကသ်ော လကကြ ပြနမြသိမ်းပဲ ဆကတ်ငထြားရင်း…

“ကဲပါ ..စာ ဆကသ်ငမြယ်..လိုကကြှည့န်ောြ…”

ဟု ဆိုကာ..စာဆကသ်ငလြသည်ေ။ အောငခြန့ကြလည်း ရငဘြကကြို ဆကကြှည့န်မေိသည်။ စာရှင်းနသေော ဂိုကဆြရာမလေးသည် ရုတတ်ရကဆြိုသလို ဘောပငထြည့ထြားသော ခွကကြို လကန်ှင့ြ တိုကခြမွိသှားသည်။ ဆရာမ ကောကမြည် အပြု အောငခြန့ကြ ဦးအောင် ကောကလြိုကသ်ည်။ စာပြဲအောကမြှ ပြန့ကြွဲနသေော ဘောပငမြွားကို ကောကရြင်း.. ဂိုကဆြရာမ အောကပျိုင်းကို ကြည့်မြိလိုကသ်ည်။

ဂငွြးစကပ် တိုတို၏ အောကြ အောကခြံဘောင်းဘီ အနီလေးက အောငခြန့ကြို ဖိတခြေါန်သလေိုလို။ ဂိုကဆြရာမလေးကပဲ တမင် ကားပြထားသညလြား အောငခြန့ြ မပြောတတ်။ အောငခြန့ြ ဂိုကဆြရာမ ပေါငကြှားထဲသို့ ခေါင်း နှင့ြ အတင်းတိုးဝငရြင်း ဘောင်းဘီအနီလေးကို နမ်းလိုကသ်ည်…. သေးနံလိုလို ပိပိနံလိုလို ခပသ်င်းသင်းလေး..။

“ဒေါကျ….. ခွပ်….”

အောငခြန့ြ ခေါင်း ကြိမ်းတတသ်ှားသည်။ ဂိုကြ ဆရာမ၏ ပတေံစောင်းနှင့ြ ခေါကလြိုကသ်ော လကသ်ံက အတောပြှင်းလသည်ေ။ အောငခြန့ြ စိတကြူယဉတ်ာ လှနသ်ှားသည်။

“စာကို သချော လိုကကြှည့ြ”

ဟု ဆိုကာ စာကို ဆကရြှင်းပြနသေော ဂိုကဆြရာမလေး ဒေါကြလွာ……..။ ။’

အခန်း (၈)

၁၀ တန်းကြောင်းသား ဖြစ်သူ အောငခြန့ြ တဈယောကတ်ည်း ရှိတာကြောင့ြ စိတလြှတကြိုယလြှတ် MP4 စကလြေးနှင့ြ နားကြပတ်ပကြာ ဂပြနကြား ကြည့်န်သည်ေ။ ထိုဂပြနကြားထဲတွင် ဂပြနမ် အသားဖြူဖြူက လေးဘကထြောကရြင်း နောကမြှ ဂပြနကြှီးမှ လိုးဆောင့န်ခွင်ေးဖြစ်သည်..။ ဂပြနကြားတို့ ထုံးစံအတိုင်း ဂပြနမ် အသံစူစူက နားကြဲမတတ်…။ အောငခြန့ြ မနနေိုငတ်ော့ပဲ JJ ဘောင်းဘီဟုခေါသ်ော ဘောင်းဘီအပြကို အနည်းငယလြွှောပြီး လီးကို ကိုငလြိုကသ်ည်။ မကြစြိမှိတလြိုကတ်ော့ ဂိုကဆြရာမလေးပုံ ပေါလြာလသည်ေ။

ဂပြနမ် အသံကို ဂိုကဆြရာမလေး အသံနှင့ြ ကူးပြောင်း စိတကြူးလိုကသ်ည်။ ဂိုကဆြရာမလေးက လကြ ၂ ဖကန်ှင့ြ အောငခြန့ြ လီးကို ထုပေးသညဟြု တွေးရင်း အရှိနပြါပါ ထုလသည်ေ။ ပါးစပကြလဲည်း …အား….ဆရာမ လုပလြုပ်…ကောင်းတယ် ဆရာမရယ် ..အရမ်းကောင်းတယ်….။

ထို အခြိန်

“ဆရာမ ဒီနေ့လာတာ စောပါလား..”

“ဟုတတ်ယရြှင့ြ ဒီနေ့ သှားစရာလေးရှိလို့ စောစော ထွကလြာတာ..”

အောငခြန့အြမနှငေ့ြ ဒေါကြလွာတို့ လှကေားခွငမြှာ ဆုံတွေ့ခွင်း ဖြစ်သည်။ အောငခြန့အြမကေ ဈေးသှားရနအြဆင်း .. ခပသ်ုတသ်ုတ် တကလြာသော ကလွာနှင့ြ အဆုံ ဖြစ်လသည်ေ။

“သားကတော့ ဂိမ်းဆော့မယဆြိုပြီး MP4 လေး ဖြင့ဆြော့နလရေေဲ့လေ..”

“ဟုတ်…အနတ်ီ့သားက ဉာဏတ်ော့ ကောင်းပါတယ်…”

“ဉာဏသ်ာ ကောင်းတာ ဆရာမရေ.. အပေါင်းအသင်းကပေါ့.. ဂိမ်းလေးနဲ့ဆိုတော့ ဒီနှစ် ၁၀ တန်းတောင် အောငပြါ့မလား မသိဘူး”

“အဲဒါကတော့ အနတ်ီ့သား ကြိုးစားမှုပဲပေါ့။ ကမွကတော့ အကောင်းဆုံးဖြစ်အောင် သငပြေးမှာပါ အနတ်ီ”

“ဒါဆို ဈေးသှားလိုကြဦးမယ် ဆရာမရေ.. သူ့အဖေ အတွကြ ဝကသ်ားလေး ဝယခြငွလြို့”

“ဟုတ် အနတ်ီ..”

ဟုဆိုကာ ကလွာ အပေါသ်ို့ တကခြဲ့လသည်ေ။ အိမတ်ံခါး အနည်းငယ် ဟနသည်ေ။ အောြ… ဒီကလေးတောတ်ောြ အဆော့ မကတ်ာပဲ ဟု ကောကခြကြခြမွိတော့သည်။ တံခါး ဖြင့ပြှီး အထဲဝငကြာ တံခါးသချော ပြနပြိတလြိုကသ်ည်။ ပြီးတော့မှ အောငခြန့ြ အခန်းရှိရာသို့ လှမ်းခဲ့သည်။

တံခါးဖြင့လြိုကတ်ော့ ကလွာ မှငရြကြားရသော မှငကြှင်းကြောင့ြ ကလွာ ဘာလုပရြမှန်းမသိ ဖြစ်သှားသည်။ ကြောပေးပြီး MP4 ကို လကတ်ဈဖကကြကိုငကြာ နောကတ်ဈဖကကြ လှုပန်ပြေီး တကိုယလြုံး တုနန်သည်ေ။ ပါးစပမြှလည်း…အား…. ဆရာမ လုပလြုပ်… ကောင်းတယ် ဆရာမရယ် .. အရမ်းကောင်းတယ်…. ဟု အောန်သေေးသည်။

ကလွာ အသာလေးဝငလြာပြီး အောငခြန့ြ ဘာလုပန်လေဲဟု သိချင်သ်ောကြောင့ြ အနားကပကြှညလြိုကတ်ော့… ကလွာ အံသှရမလား .. ဒေါသထွကရြမလား မသိဖြစ်သှားသည်။ MP4 ကိုကြည့်လြိုကတ်ော့ ဂပြန်လိုးကား …ဂပြနမြက အောကမြှ ကားထားပြီး ဂပြနကြှီးလီးမှာ အဝငအြထွကြ ခပကြှမ်းကြမ်း ဆောင့န်လသေည်ေ။ လီးအဝငအြထွကြ.. တို့နှင့အြတူ ဂပြနမ် ဖုတဖြုတမြှ ကပပြါလာသော ဖုတဖြုတန်ှုတခြမ်းသား။ ပြီးတော့… အောငခြန့ကြို ကြည့်လြိုကတ်ော့ အရှယန်ှင့ြ မလိုကအြောင် ကြီးမားနသေော လီးကြီး … လီးထိပမြှာ မှိုဖူးကြီးလို ပြောငပြှီ နီမှန်းနလသေည်ေ။

ကလွာ ဖုတဖြုတမြှ တဈခကြြ ဆဈခနဲ ဖြစ်သှားသည်။ ဖိုနှင့မ် တွေ့ဆုံခွိနတ်ှင် ဆရာကြောင်းသား မရှိ မောငန်ှမ မသိတော့သညကြို ကလွာ လကခြံလိုကသ်ည်။ အောငခြန့ြ ထုနသေော လီးကြီးကို ကလွာ မကြတ်ောင် မခပ် ကြည့်မြိနတေော့သည်။ တစုံတယောကကြ မိမိကိုကြည့်န်သညေဟြု စိတကြ ထငလြိုကသ်ော အောငခြန့တ်ဈယောကြ မကြလြုံးဖြင့ပြှီး နောကသ်ို့ လှည့ကြှည့မြိသည်။ ဖီးတကန်သေော အခွိနဖြစ်တာကြောင့ြ လကတ်ဖကကြ လီးကိုငရြကသ်ားနှင့ြ ..။

လှည့ကြှည့မြိတော မှငကြှင်းကြောင့ြ အောငခြန့ြ ဘာဆကလြုပရြမှန်းမသိ ဖြစ်သှားလသည်ေ။ သူ့လီးကို မကြတ်ောငမြခတ် ကြည့်န်သေော ဒေါကြလွာ…။

ကလွာ တဈယောကြ စောစောက မှငကြှင်းကို သူမသိသလို မမှငသ်လို နရင်ေး စာရှင်းပြနသည်ေ။ အောငခြန့ကြတော့ မကြန်ှာပူတာလား ရှကတ်ာလားမသိတော့.. ကလွာ မကြန်ှာကို မကြည့်ရြဲ ကိုယရြေးထားသော စာအုပကြိုသာ စိုကကြှည့န်မေိသည်။ စာရှင်းတာကတော့ ကြားတဈခကြြ မကြားတဈခကြြ..။ အောငခြန့ြ တဈယောကြ အရဲစွန့ပြှီး ဖြစ်ချင်တ်ာ ဖြစ်ပါစတေော့ဟု ဆုံးဖြတကြာ.. စာရှင်းနသေော ကလွာအား ..

“အဈမ ခုနက မှငတ်ာတွကေို အမေ့ကို မပြောပါနဲ့နောြ..”

“ပြောမယဆြိုရင်… မင်းဘာလုပခြငွလြဲ… မင်းက ငါ့ကိုလည်း ထည့ပြှီး စိတကြူးသေးတယ်.. အဲဒါ ဘာသဘောလဲ”

ကလွာ ပြောနတော ဒေါသသံမပါမှန်း သိသောလြည်း.. တိုငပြှောမယ် ဆိုသောကြောင့ြ အောငခြန့ြ ခေါင်းကြီးသှားသည်။ ထို့ကြောင့ြ ရိုကလြွှငလြဲ ခံရတော့မည်.. တိုငလြွှငလြဲ ခံရတော့မည်… ဂိုကဆြရာမ နောကမြလာရငလြဲ စာကကြရြ သကသ်ာသည်..။ မထူးဇာတခြင်းတာပဲ ကောင်းတယဟြု တွေးရင်း..

“ကနွောြ… ကနွောြ.. အဈမနဲ့ နချင်ေလြို့.. အဈမကို မှန်းပြီး လုပန်တော….”

ဟု နောကဆြုံးပိတ် အိပန်ှင့လြှယ် ပစွပြစွန်ှဈနှစ် တဆုံး ပြောခလွိုကတ်ော့သည်….။

“ဘာ !!..”

တကယတ်မ်း အဖြစ်က ကလွာသည် သူမရည်းစားနှင့ြ ယနေ့ ဂိုကပြေးရသော အခွိနတ်ှင် တည်းခိုခန်းသှားရန် စီစဉပြှီးသား..။ သို့သောြ.. အောငခြန့အြမနှငေ့ြ မတွေ့ခငကြ ဖုန်းဝငလြာပြီး သူမရည်းစား မလာဖြစ်တော့ကြောင်း ပြောလို့ ရည်းစားနှင့ြ စိတကြောကန်သေော အခွိန်…။ နောကတ်ဈခုက ကာမဆန်ဒ နိုးကြားလှယသ်ော ကလွာအဖို့ ရည်းစား ခွိန်းဆိုကတည်းက အောကခြံဘောင်းဘီ ကြကအြောင် ပိပိမှ ခစွရြကြညေမြွား ထွကခြဲ့သည်။ ခွိန်းတဲ့နေ့ ရောကတ်ော့လည်း ထိုအတွေးကြောင့ြ ပိပိထဲမှ အရညကြှညတ်ို့ တစဈစဈ ထွကန်ပြေီ..။ ဒီထကဆြိုးတာက အောငခြန့ြ ပြုမှုနသေော မှငကြှင်းက သူမအား ထပလြောင်း ထကြှသောင်းကနွြးစသည်ေ။

သို့သောြ.. ဆရာမဂုဏြ ကို မလေးမစား လုပမြညစြိုးသောကြောင့သ်ာ ခပတ်င်းတင်း နရခွေင်း ဖြစ်လသည်ေ။ ဘာ…. ဆိုသော အသံ နည်းနည်း ကယွသ်ှားမှန်း ကလွာကိုယတ်ိုငလြဲ သိသည်။ စိတထြဲမှာ ထိန်းထားသော ကာမစိတတ်ို့ကြောင့ြ တဖကကြ အသံကယွသ်ှားခွင်းသာ….။ ဒါကို အောငခြန့ကြ မသိ.. မိုးကြိုးပစ်ပြီဟု ထငလြိုကလြသည်ေ။ ကလွာက အောငခြန့ကြိုဆကပြှီး

“အောငခြန့ြ ဒီဘကလြှည့စြမ်း..”

အောငခြန့ြ ကိုယလြုံးသာ လှည့လြိုကသ်ည်။ မကြန်ှာတော့ မမော့ရဲ…။ ခေါင်းခေါကတ်ော့မလား.. ရိုကတ်ော့မလား.. သို့မဟုတ် ငါ မသငတ်ော့ဘူးများ ပြောပြီး ထပြနမြလား မသိ…။ မကြစြိမှိတ် ခေါင်းငုံရင်း ရတော့မည့ြ အပြဈဒဏကြို စောင့န်လသေည်ေ။

“ငါ့ မကြန်ှာကိုကြည့်စြမ်း…”

အောငခြန့ြ မရဲတရဲ မော့ကြည့်လြိုကသ်ည်။ ဘာလုပလြုပ် အောငခြန့ြ ခံယူရတော့မည် မဟုတပြါလား။

“မင်း ကတိတော့ ပေးရလိမမြယ်…”

“ဟုတ်..ပြောပါ အဈမ..”

“တခွားတော့ မဟုတဘြူး မင်း ဒီနှစ် ၁ဝ တန်း အောငအြောင် ဖြရမေယ်..။ နောကပြှီး ငါသငတ်ဲ့စာကို ဂုဏထြူးပါအောင် ဖြရမေယ်…။ နောကပြှီး ဘယကြိဈစမဆို မင်းနဲ့ငါနဲ့ ၂ ယောကပြဲ သိရမယ်…။ ပေးနိုငမြလား”

“ဟုတ်.. ပေးနိုငပြါတယ်…”

“အဲဒီကတိတွေ ပေးနိုငရြင် မင်းလုပခြငွတ်ာ အဈမ အကုန် လိုကလြွောမယ်…”

အောငခြန့ြ နားမလညသ်လို ကြည့်န်စဉြေ ကလွာ၏ လကြ ၂ ဘကကြ အောငခြန့ြ ပခုံးပေါသ်ို့ ရောကသ်ှားပြီ ဖြစ်လသည်ေ။

အခန်း (၉)

အတွေ့အကြုံ မရှိသေးသော အောငခြန့ြ သူကြည့်ဖြူးသည့ြ ဇာတကြားထဲကလို ကလွာ့ နှုတခြမ်းကို ဆှဲစုပလြိုကသ်ည်။ ကလွာက တွန်းလိုကပြှနသ်ည်။

“အောြ..မင်းမှာလဲ ခိုးချင်တ်ာကပြာလို့ လကကြခွာလို့ ဆိုသလို ဖြစ်နပြေီ… နမ်းတယဆြိုတာ မိန်းကလေး အောကန်ှုတခြမ်းကိုပဲ သကြားလုံး စုပပြှီး ငုံသလို ငုံရတယ်…”

ဟုပြောကာမှ အောငခြန့ြ ရှကသ်လိုလို ဖြစ်မိသည်။ ကလွာ့ ပါး ၂ ဖကကြို လကန်ှင့ြ ထိန်းရင်း စောစောက ကလွာပြောသလို အောကန်ှုတခြမ်းလေး အသာ စုပလြိုကသ်ည်။ ကလွာက အလိုကသ်င့ြ ဆိုသလို အောငခြန့ြ အပေါန်ှုတခြမ်းကို ပြနစြုပလြသည်ေ။ ခဏကြာတော့ ကလွာ လွှာနှင့ြ အောငခြန့ြ နှုတခြမ်းကို သပရြင်း ပါးစပထြဲသို့ ထိုးထည့ပြေးလသည်ေ။ အခွအနေေ ပြောင်းလာသော အနမ်းကြောင့ြ အောငခြန့ြ အလိုကသ်င့ြ ဆိုသလို လွှာကို ပြနစြုပရြင်း နမ်းနမေိသည်။ ကာမ ဒီကရီ တတလြာခွင်းဖြစ်သောကြောင့ြ အောငခြန့ြ ကလွာနို့ကို အပေါမြှ ညှဈလိုကသ်ည်…။

“အား.. မရမ်းမညှဈရဘူးလေ.. နာတာပေါ့… ပြီးတော့ အင်ျကြီတွေ ကြမှကေုနမြယ်… ခဏနေဦး အင်ျကြီ ခွှတလြိုကြဦးမယ်..”

ဟု ဆိုကာ အင်ျကြီကို ခွှတန်လသေည်ေ။ ဘောလြီပဲ ကနွတ်ော့သော ကလွာ အနောကကြိုလှည့ရြင်း ဘောလြီခွိတ် ဖြုတခြိုင်းလသည်ေ။ တခါမှ ဘောလြီခွိတ် မဖြုတဖြူးတာကြောင့ြ အောငခြန့ြ တောတ်ောန်ှင့ြ ခွှတမြရ ….။ ဘောလြီခွှတပြှီးသှားသောအခါ ကလွာ ရှေ့သို့ ပြနလြှည့လြိုကသ်ည်။ ကလွာ၏ လုံးကစွန်သေော နို့ကို မှငသ်ောအခါ အောငခြန့ြ မနနေိုငတ်ော့ပဲ ကလွာကို တွန်းလှဲကာ… နို့သီးခေါင်းကို စုပယ်ူလိုကသ်ည်။ ကလွာ ကော့တတလြာသောလြည်း လူပျို နှားသိုးကြိုးပကြြ၏ စုပအြားကြောင့ြ နို့သီးခေါင်းလေး နာတတလြာသည်။

“အီး…အင်း.. စောစောက နမ်းသလိုပဲ အသာလေး လုပရြတယကြှ .. မင်းနဲ့တော့ ခကန်ပြေီ..”

“အဈမရယ်..သငပြေးမှတော့ အကုန် သငပြေးတော့နောြ…”

ကလွာ မကြစြောင်းလေး တခကြထြိုးလိုကရြင်း… ပကလြကလြှဲနရောမှ ထလိုကသ်ည်။ ပြီးမှ အောငခြန့ြ JJ ဘောင်းဘီကို ဆှဲခလွိုကသ်ည်။ ထောငမြကန်သေော လီးကြီးမှာ တဆတဆြတ် လှုပန်သည်ေ။ လီးထိပမြှာလည်း လရကြညေမြွားနှင့ြ..။ ကလွာ ဘာမပြော ညာမပြော အောငခြန့ြ လီးကို ကုန်းစုပလြိုကသ်ည်။ ပါးစပ်၏ အနှေးဓါတတ်ို့က အောငခြန့ြ တကိုယလြုံး ပြန့န်ှံသှားသည်။ လကတ်ဖကကြလည်း ထုပေးနပြေီး ပါစပစြုပအြားတို့က ပါးခွိုင့ဝြငအြောင် စုပန်သည်ေ။

“အဈမ….အ…မ …ဆကမြလုပန်ဲ့တော့… ကနွောြ ပြီးတော့မယ်…..”

ထိုအခါမှ ကလွာ အစုပရြပရြင်း လေးဘကထြောကလြိုကသ်ည်။ စကပအြတို ဝတလြာတာကြောင့ြ လုံးနသေော ဖငကြှီးနှင့ြ အတူ အောကခြံဘောင်းဘီ အနည်းငယ် မှငရြသည်။ အောငခြန့ြ စကပကြို အသာ မတငလြိုကသ်ည်။ အောကခြံဘောင်းဘီကို တဖြည်းဖြည်း ခွှတလြိုကသ်ည်။ ဖုတဖြုတန်ရောတွင် အောငခြံဘောင်းဘီနှင့ြ ကပပြှီး ခွှတလြိုကရြာ အောကခြံဘောငဘြီနှင့ြ စောကဖြုတကြှား စောကရြညကြှညတ်ို့ မွှငတ်န်းနသေေးသည်။

စောကပြတန်ံ ခပသ်င်းသငကြ လီးကို ထောငသ်ညထြကြ ထောငစြလသေည်ေ။ အောကခြံဘောင်းဘီပင် အဆုံးထိ မခွှတန်ိုင် အောငခြန့ြ စောကပြကကြို လွှာနှင့ြ ယကမြိတော့သည်။ ခဉွခြဉွင်ံငံ အရသာက ဘာအရသာနှင့မြှ မတူ ကောင်းမှနလြှသည်။ စောကဖြုတအြကြဲထဲ လွှာနှင့ြ ထိုးလိုကသ်ည့ြ အခါ နူးညံသော အထိအတွေ့နှင့ြ အရသာ ပိုစူးလာလသည်ေ။

အောကားတွသော ကြည့်ဖြူးပြီး အပြငမြှာ တကယမြမှငဖြူးသော စောကဖြုတကြို အသာဖြဲကြည့်လြိုကသ်ည်။ နီထွေးထွေး ရောငန်ှင့ြ စောကဖြုတ် အကြဲကြောင်းအောကြ စောကရြညမြွားနှင့ြ ခပခြွှဲခွှဲ ဖြစ်နသေော ထိပလြေး ခပည်ိုညိုရှိသော စောကပြတ် အတွင်း နှုတခြမ်းသား ၂ ခု..။ ထိုအရာကို အောငခြန့ြ လကည်ိုးလေးနှင့ြ ထိလိုကတ်ော့ ကလွာ ဆကခြနဲ ဖြစ်သှားသည်။ လကည်ိုးလေးကို အကြဲတလွှောကပြှတလြိုကတ်ော့ စောကရြညမြွား ကလွာလသည်ေ။ လကည်ိုးလေးနှင့ြ ဟိုစမ်းစမ်း ဒီစမ်းစမ်း အပေါကလြေးကိုရှာလေ ကလွာက တအီးအီး ..တအဲအဲ နှင့ြ ဖီးတတလြေ ဖြစ်နသည်ေ။

အောငခြန့ြ ရုတတ်ရကြ ဆိုသလို လကည်ိုးက စောကခြေါင်းထဲ ဝငသ်ှားလသည်ေ။ ကလွာ တဈယောကြ တဆကဆြကြ တုနန်တေော့သည်။ အောငခြန့လြည်း လကည်ိုးထုတပြှီး လီးနှင့ြ အပေါကတ်ည့တ်ည့ဟြု ထငသ်ော နရောကို ထိုးထည့လြိုကသ်ည်။ ထိုးတုန်းကတော့ အပေါကတ်ည့တ်ည့ဟြု မှန်းထိုးလိုကသ်ောလြည်း လရနှငေ့ြ စောကရြညတ်ို့ကြောင့ြ အပေါကလြှဲကာ စောကစြိကို ချောထြိုးမိသည်။

အောငခြန့ြ မလိုးဖူးသညသ်ာရှိသည် ဝငမြဝငတ်ော့ သိသည်။ နောကတ်ကြိမ် ထပထြိုးပြနသ်ည် ထပခြွောပြှီး စောကစြိကို ထိမိပြနသ်ည်။ တတိယ အကြိမ် လှဲပြီးသည့န်ောကြ ကလွာ စိတမြရှညတ်ော့..။ ချောထြိုးမိတိုင်း စောကစြိကိုထိပြီး လီးနှင့ြ စောကပြတကြို ပြတဆြှဲမိသလို ဖြစ်တာကြောင့ြ ကလွာ စောကပြတကြလည်း ယားလှပြီ….။ လူပျိုအစဈ အပေါကပြွောကန်တောကြောင့ြ

“မင်း ပကလြပလြှနလြိုကတ်ော့…ငါပဲ လုပပြေးတော့မယ်…”

ဟု စိတမြရှညသ်ော လသေံနှင့ြ ပြောလသည်ေ။ အောငခြန့ြ ဘာမှ မပြောတော့ပဲ ပကလြကလြှနလြိုကသ်ည်။ ထောငမြတန်သေော လီးကြီးက ဒုံးပြံထိပဖြူးကြီးလို ထောငမြတန်သည်ေ။ ကာမဆိပတ်တန်သေော ကလွာ ရှကမြနတေော့ပဲ.. လီးထိပကြို ကိုငကြာ စောကပြကြ အဝတွငတ်ေ့ပြီး တဖြည်းဖြည်း ထိုငခြလွိုကသ်ည်။ အောငခြန့ြ ခေါင်းလေးထောငလြာသည် အထိ ဖီးတတလြာလသည်ေ။

တရဈချင်ြး တထဈချင်ြး စောကပြတထြဲသို့ ဝငသ်ှားသော ခံစားခကြြ နှင့ြ နူးညံ့သော စောကခြေါင်း၏ အထိအတွေ့က အတောကြို ကောင်းမှနလြသည်ေ။ကလွာလည်း ခေါင်းလေးမော့ရင်း ဖီးခံလသည်ေ။ စောကရြညန်ှင့ြ လီးရတေို့က အောငခြန့ြ၏ ကြိုးတို့ကြဲတဲ လီးမှှေးများတွင် ရှှဲနှစ်နသည်ေ။ ကလွာလည်း အပေါမြှနပြေီး မှင်းစီးနသလေို ဆောင့်ခကြပြှင်းပြင်းနှင့ြ ဆောင့လြသည်ေ။ အခကြြ ၅၀ လောကြ ဆောင့ပြှီးသောအခါ..

“အား …အဈမ…ကန်ောျ…. ပြီးတော့မယ်….. ပြီး….”
ဟု အောငခြန့ြ ပြောသံကြားသော အခါ ကလွာ စောကပြတမြှ လီးကို ခွှတပြှီး ပါးစပန်ှင့ြ ဆကင်ုံကာ စုပပြေးလသည်ေ။ အောငခြန့ြ လီးရညတ်ို့ ကလွာ ပါးစပ် ပြည့လြုနီးနီး အထိ အရှိနန်ှင့ြ ပန်းထုတလြိုကလြသည်ေ။ သုတရြညမြွားကို တဈရှူးထဲထွေးထည့ပြှီးနောကြ အသဈတဈရှကယ်ူကာ.. အောငခြန့ြ လီးကို သုတပြေးလသည်ေ။ အောငခြန့ကြတော့ မထနိုငသ်ေး..။ ပကလြကန်သေော အောငခြန့ြ ရငထြဲ ကလွာ လှဲခလွိုကလြသည်ေ။ ထိုအခွိန် အိမတ်ံခါးဖြင့သ်ံ ကြားလိုကရြသည်။

အောငခြန့အြမကေ ဈေးဝယရြင်း ဆရာမအတွကရြော သားဖြစ်သူအောငခြန့ြ စားရန် သဈတောသ်ီး ဝယခြဲ့လသည်ေ။ အိမရြောကသ်ညန်ှင့ြ ဈေးခွင်းတောင်းခကြာ သဈတောသ်ီး လှီးလိုကလြသည်ေ။ သဈတောသ်ီး စိတပြှီသော အခါ ပန်းကနထြဲထည့ရြင်း အောငခြန့ြ အခန်းသို့ ဝငလြိုကသ်ည်။

“ကဲ နားလညပြှီနောြ… ဒီလေ့ကငွ့ခြန်းလေး လုပလြိုကြ.”

“ဟုတကြဲ့ အဈမ..”

ဟု ပြောဆိုနသေော ဂိုကဆြရာမလေး ကလွာ နှင့ြ သားဖြစ်သူ အောငခြန့အြား တွေ့လသည်ေ။

“ဆရာမ နဲ့ သား စားဖို့ သဈတောသ်ီး ဝယလြာတယ် စားလိုကပြါဦးနောြ..”

“ဟုတ် ..အနတ်ီ ကြေးဇူးပါပဲ”

ဟု ဆိုကာ ပန်းကနလြှမ်းယူလိုကရြင်း အောငခြန့ြ ရေးနသော စာများကို ကလွာ တဈယောကြ ကြည့်န်လေိုကသ်ည်။ ပနကြနပြေးပြီး ပြနထြှကသ်ှားသော အခါမှ အောငခြန့န်ှင် ကလွာတို့ ဘောင်းဘီ ပြနဝြတကြှသညကြိုတော့ အောငခြန့အြမေ မသိနိုငတ်ော့ပြီ မဟုတပြါလား..။

အခန်း (၁၀)

ဂိုကဆြရာမလေး ကလွာနှင့ြ ၁ဝ တန်း ကြောင်းသားအောငခြန့တ်ို့ အခွအနေကေ အတောကြိုပင် တိုးတကခြဲ့သည်။ ဘယလြောကတ်ိုးတတသ်လဲဆိုရင် ကလွာ မလာတဲ့ရကဆြိုရင် အောငခြန့ြ အမထေံမှ စာမေးရန် ဖုန်းတောင်းပြီး Message နှင့ြ Sex chat လုပကြှသည်။ အားမရလွှင် ဖုန်းပြောပြီး Phone Sex လုပကြှသည်။ ဒါတငမြက အောငခြန့ြ ကို စာမေးလို့ရရင် လီးစုပပြေးသည်။ တခါတလေ ကလွာ အောငခြန့လြရကေို မွိုခတွတသ်ေးသည်။

အောငခြန့ကြလည်း ကနွသ်ော ဘာသာရပမြွားကို မရပဲ ရှိရင် ရှိမည်။ ကလွာ သငတ်ဲ့ ဘာသာကတော့ မေးသမွှ ရလသည်ေ။ အနည်းဆုံးတော့ မလုပရြဘူးဆိုသော နေ့တွဆေို နို့စို့တာ နမ်းတာ အဖုတန်ှိုကတ်ာ လောကတ်ော့ အောငခြန့ြ လုပန်ကြေ။ ကလွာ လာတဲ့ အခွိနကြိုပဲ အောငခြန့ြ မွှောန်တတေသ်ည်။

ကလွာကလည်း သူမရည်းစားနှင့ြ အဆငပြှသညေဟြု မရှိတော့။ သူမရည်းစားက အလုပကြိုပဲ စိတဝြငစြားသူ ဖြစ်သည်။ အရငကြတော့ အလုပဟြုဆိုလွှင် ကလွာ သည်းခံပေးသည်။ အောငခြန့န်ှင့ဖြစ်ပြီး နောကပျိုင်း သူမရည်းစားက အလုပဆြိုလွှင် ကလွာ ခွင့မြလှတတ်ော့။ အခုလည်း အောငခြန့ြ ကလွာဆီကို ဖုန်းဆကန်သည်ေ။

“ဟယလြို အဈမ …”

“အင်း မောငလြေးပြော…”

“အဈမ အခု ဘယမြှာလဲ”

“အိမမြှာပေါ့…”

“ဘယသ်ူရှိလဲ အဈမ အိမမြှာ”

“ဘယသ်ူမှ မရှိပါဘူးရှင်… ဘာလဲ… လိုချင်ပြှနပြှီလား… ကိုယတ်ောြ”

“ဟဲ..ဟဲ.. အဈမကလဲ ..”

“ကိုယတ်ောခြွော မနေ့က အနှိုကကြောင်းလို့ ဆီးအောင့န်ပြေီရှင့ြ… ဒီနေ့တော့ တောပြှီနောြ”

“အာ အဈမကလည်း ဒီမှာ ကနွောကြ ကိုငတ်ောငထြားပြီးပြီ..”

“ကိုငထြားပြီးလဲ မောငလြေးကြည့်န်ကြေ ကားလေးကြည့်ပြှီး လုပလြိုကပြေါ့..”

“အဈမ အသံ မကြားရရင် ဘယ် ဖီးတကမြလဲ …အာ့ဆိုလဲ ထားပါတော့ အောင်းထားလိုကတ်ော့မယ်… အဈမလာတော့ အဝသောကရြတာပေါ့… ဟဲ ဟဲ..”

“အကငွ့ပြုတလြေး ဘယသ်ူက လုပပြေးမယ် ပြောလို့လဲ..”

“အောြ ဒါနဲ့ .. အဈမ ကနွောြ့ကို ဆုခဖြို့ ပြငထြားတော့..”

“ဘာလို့..”

“အဈမ ပြောထားတာ မှတမြိလား… ကြောင်းစာမေးပြဲမှာ အဈမသငတ်ာ ဂုဏထြူးထွကရြင် ဆုခမွယဆြို..”

“အင်းလေ ..Report Card ရပြီလား .. ဂုဏထြူးထွကတ်ယပြေါ့..”

“ဟုတ် ထွကတ်ယလြေ ..အဲဒါကြောင့ြ ဆုခဖြို့ လုပထြားလို့ ပြောတာပေါ့…”

“ဟုတပြါပြီတဲ့ရှင်…ကဲ ဘာလိုချင်လြဲ ပြော…”

“တကယပြှောရမှာလား အဈမ”

“အင်း ပြောလေ..”

“အဈမ စာသငခြွိန် တခွိနလြုံး အဈမနဲ့ လိုးချင်တ်ယ်..”

“အို…မောငလြေးကလဲ…”

“ဘာလဲ မပေးဘူးလား …”

“ရောကမြှ ပြောမယကြှာ…နောြ… ဖုန်းခလွိုကတ်ော့မယ်..”

“မရှကပြါနဲ့ အဈမရယ် ကနွောြ အားဆေးသောကထြားလိုကမြယ် ဒါပဲနောြ”

ဟုဆိုကာ ဖုန်းခလွိုကတ်ော့သည်…

ကလွာ ဒီနေ့ ထွကလြာရတာ ကိုယ့ဟြာ့ကို မလုံမလဲ။ ကုတအြင်ျကြီအရှညန်ှင့ြ စာအုပအြခွို့ပိုကကြာ ထွကလြာခဲ့ခွင်း ဖြစ်သည်။ ကုတအြင်ျကြီ လကရြှညမြို့ လုံခွုံသညဟြု ထငရြသောလြည်း ထိုကုတအြင်ျကြီအောကတ်ှင် အဝတန်ှငတ်ူတယဆြိုလို့ တဈခုမှ မပါ။ အဖုတမြှေးတို့ကလဲ ဒီမနကကြမှ ကိုယတ်ိုငရြိတခြဲ့လို့ အမှေးပါသည့အြတွကြ လတေိုကရြင် အဖုတကြ အေးကနဲ..။ ဘယသ်ူမှ မသိသောလြည်း ကိုယတ်ိုငတ်ော့ သိနသညေ့အြတွကြ ရှကရြှကန်ှင့ြ ဖီးတကန်တောကြောင့ြ မကြန်ှာက ပန်းနုရောငပြင် သန်းနသေေး၏..။

လမ်းလွောကလြွှင် ကုတအြင်ျကြီက လှုပသ်ဖြင့ြ အရင် ဘောလြီပါသည့အြတွကြ ဘာမှ မဖြစ်သောလြည်း ယခုတော့ လမ်းလွှောကတ်ိုင်း ကုတအြင်ျကြီ အသားက နို့သီးခေါင်းနှင့ြ လာလာ ပြတမြိနသေေးသည်။ နို့သီးခေါင်းပြတမြိလေ အဖုတမြှ ယားလေ အရညကြထွကလြေ နှင့ြ အတောပြင် အနရခေကန်သည်ေ။

ထိုသို့ဝတလြာခွင်း အကြံက ခွှတရြလှယပြှီး ပြနဝြတရြလှယသ်ောကြောင့ြ ဖြစ်သည့အြပြင် အောငခြန့ကြို ဆုခရွနလြည်း ပါသည်။ အရေးထဲ ကားကမလာ..။ လာသည့ကြားကလည်း ကြပသ်ိပန်သည်ေ။ သို့သောြ မတတန်ိုင်။ ကားကြပလြဲ အခွိနန်ောကကြမွညစြိုးသောကြောင့ြ တကလြိုကလြာခဲ့သည်။ ၃ မှတတ်ိုငသ်ာ စီးရမည် ဖြစ်သောကြောင့ြ အပေါကန်ားမှာပင် စီးခဲ့သည်။

တကပြှီး သိပမြကြာခငပြင် ကလွာ့နားသို့ ယောကြြားတဈယောကြ နောကကြ ကပန်သညေကြို သတိထားမိလသည်ေ။ အောြ သူနောကမြှတတ်ိုငဆြင်းတော့မလားဟု ကလွာ အနည်းငယ် ဖယပြေးလိုကသ်ည်။ သို့သောြ ထိုသူလည်း ကလွာ တိုးသည့ဘြကသ်ို့ လိုကတ်ိုးနသည်ေ။ ကလွာ အခွအနေေ မဟနတ်ော့မှန်း သိသောလြည်း နောကြ ၃ မှတတ်ိုငပြဲမို့ သည်းခံနလေိုကသ်ည်။ ဒါကို ဟိုလူက သူကို အခွင့ြ အရေးပေးသည် အထငန်ှင့ြ တန်းကိုငထြားသော လကတ်ဖကြ ခလွိုကပြှီး ကလွာ ဖငန်ားလေးကို အကဲစမ်း ပြတသ်ပန်ပြေီဖြစ်သည်။

ကလွာ ထိုလူကို တခကြလြှည့ကြှညလြိုကသ်ည်။ ထိုလူကတော့ သူမဟုတသ်လို ရုတတ်ညကြှီးဖြင့ြ..။ မီးပြိင့ကြလည်း ဒီနေ့မှ ၂ ခါရှိပြီ .. မိနပြနေသ်ည်။ ထိုလူမှ ကလွာ ဖငကြို ပြတန်ရောမှ တဖြည်းဖြည်း အရှေ့ ရောကလြာလသည်ေ။ ကလွာ တတန်ိုငသ်မွှ ကိုယလြေးကို ကြုံ့ရင်း ကာကြယသ်ောလြည်း ထိုလူလကမြှာ ကုတအြင်ျကြီထဲသို့ပင် ရောကန်လပြေေီ။

ဘာမှ မဝတထြားသော ကလွာ တဈယောကြ ပေါငအြသာလေး လိမပြှီး တန်းကို ကစွကြစွပြါအောင် ဆုပထြားလသည်ေ။ ထိုလူကလည်း အတွေ့အကြုံရှိဟနတ်ူသည်။ ပေါင်းလေး တလွှောကြ ပြတပြှီး အပေါသ်ို့ တဖြည်းဖြည်း တကလြာလသည်ေ။ ကလွာ တဈယောကြ ကုတအြင်ျကြီဝတလြို့ ပူတာလား .. လူကြပလြို့ ပူတာလား အနှိုကခြံရလို့ ပူတာလားမသိ ခွှေးများ ကလွာလသည်ေ။

ထိုလူ ပေါငကြို ပြတသ်ပန်တေော့ ကလွာ ခွလေိမထြားသညကြ အနည်းငယ် အားလွော့သလို ဖြစ်သှားသည်။ ဒီ အခွင့အြရေးကို စောင့န်သေော ထိုလူသည် ကလွာ့ အဖုတလြေးကို လကခြလယန်ှင့ြ ပြတဆြှဲလိုကသ်ည်။ ယခငကြတည်းက စောကရြညထြှကန်သေော ကလွာ၏ အဖုတထြဲ ထိုလူလကခြလယကြ တဈဆဈလောကြ ဝငသ်ှားသည်။ လကကြို အငှိမမြနပေဲ သှင်းလိုကထြုတလြိုကြ ပြတလြိုကဆြှဲလိုကြ လုပန်သည်ေ။ ကလွာ့ဖငကြိုလည်း အနောကမြှ ထိုလူ့လီးကြီးနှင့ြ ထောကထြားသေး၏။ ကလွာ့ .. စိတရြိုင်းတို့က ထိုနရောတွငပြင် ထိုလူအား ကုတအြင်ျကြီလှနပြှီး ကုန်းပေးလိုကခြငွတ်ော့သည်။

ကလွာ တဈယောကြ စပယယ်ာ၏ မှတတ်ိုငအြောသ်ံကိုသာ စိတထြဲတွင် ရတွကေမြှတသ်ား မိတော့သည် မဟုတပြါလား။ ။

အခန်း (၁၁)

မှတတ်ိုငရြောကလြို့ ကလွာ တဈယောကြ ခပသ်ုတသ်ုတ် ဆင်းလာသောလြည်း အနောကမြှ ထိုလူ ပါလာသေးသည်။ ကားပေါမြှာတုန်းက ကလွာ့နား နားကပပြှီး ညီမလေး လိုကခြဲ့ပါလား ကောင်းအောငလြုပပြေးမယ်..ဟု မကြားတကြား ကပပြှောခံရသေး၏။ အောငခြန့ြ အိမအြပေါသ်ို့ရောကအြောင် ခပသ်ုတသ်ုတ် တကခြဲ့လသည်ေ။ အိမထြဲဝငဖြို့ အောငခြန့အြမေ တံခါ လာဖြင့ပြေးလို့သာ တောတ်ော့သည်။ ထိုလူက အနောကကြ ကပပြါလာတာကိုး။

ဘယမြိန်းကလေးမဆို မညမြွှလောကြ တဏှာကြီးကြီး လူစိမ်းနောကလြိုကြ အလိုးခံဖို့ ဆိုတာတော့ မဖြစ်နိုငမြှန်း ထိုလူသိသင့သ်ညဟြု ကလွာ စိတထြဲမှာ ပြောနမေိသည်။ အောငခြန့ြ အမကေ ဝမ်းသာအားရဖြင့ြ

“ဆရာမကို စောင့န်တော … ဒီမှာကြည့်ပြါဦး ဆရာမရယ်… ဆရာမ သငတ်ဲ့ ဘာသာ ဂုဏထြူးတောငပြါတယ်.. သား အရငကြဆို ဒီဘာသာက အမြဲ အောငမြှတရြရုံပဲရတာ…”

“သူ့ကြိုးစားမှုပေါ့ အနတ်ီရယ်… ကမွက သငရြုံ သငပြေးနိုငတ်ာ ..”

“အောြ …ဆရာမ .. သားက သူ့အခန်းထဲမှာ ဆရာမကို မွှောန်တယ်ေ ကြှားရအောငတ်ဲ့…”

“ဟုတ် ..ကမွ အခုပဲ ဝငတ်ော့မှာပါ..”

“ဆရာမရေ.. နားညီးဖို့သာ ပြငထြားလိုကတ်ော့ သားက သူ စာမေးပြဲ ဘယလြိုဖြကြေောင်း အစ အဆုံး ပြောပါလိမမြယ်… ဒီကလေးက ကလေးစိတ် မကုနသ်ေးဘူး ဆရာမရဲ့”

ကလွာ ခေါင်းလေးသာ ငှိမ့်ပြရင်း အင်း ..နားညီးမှာမဟုတဘြူး… သေးပေါကခြွိနသ်ာ မရမှာ… ခိခိ.. ကိုယအြတွေးနှင့ြ ကိုယ် ပြုံးလိုကမြိသည်။ ကလေးစိတ် မကုနတ်ာတော့ မှနလြိမမြယ် လူကိုတွေ့တာနဲ့ နို့စို့ချင်န်တေဲ့သူ.. ဟု စိတထြဲမှ ပြနပြှောရင်း အောငခြန့ြ အခန်းထဲ ဝငလြာခဲ့တော့သည်။

အောငခြန့ြ အခန်းထဲရောကတ်ော့ ကလွာ ထိုငတ်ောငမြထိုငရြသေး။ အောငခြန့မြှ…

“ဟဲ..ဟဲ..အဈမ Report Card တွေ့ပြီးပြီ မဟုတလြား ..”

“ရှူး… တိုးတိုးပြောပါ ကိုယတ်ောခြွောရယ် ..မင်းအမေ ကြားသှာဦးမယ်..”

“ဒါဆို ဆုပေးမယပြေါ့..ဟီး….”

“လူဆိုးလေးနောျ…”

ဟု ပြောနတေုန်းပင် ရှိသေးသည် အောငခြန့ြ မတတ်ပရြပန်သေော ကလွာ့နားကို ရောကလြာပြီး ကုတအြင်ျကြီကို ဆှဲခွှတလြိုကသ်ည်။ မိမှေးတိုင်း ဖြစ်သှားသော ကလွာ့အားကြည့်ပြှီး အောငခြန့ြ ပြောသ်ှားသည်။ အဖုတမြှေးတွကေ အရငကြလို ခပကြွဲကြဲ မဟုတတ်ော့ပဲ ပြောငပြှောငလြေးနှင့ြ ဖောင်းဖောင်းလေးဖြစ်နသည်ေ။ ဂွဆုံတွင် အဖုတကြှဲရာလေးမှအပ ဘာမှမရှိ။

အောငခြန့ြ ဒူးထောကပြှီး ကလွာ့ခွေ တဖကကြို ပုခုံးပေါတ်ငကြာ အဖုတလြေးကို လှမ်းနမ်းလိုကသ်ည်။ အရငကြလို စောကန်ံ့ သိပမြရတော့ မှှေးနသညေဟြုပငထြငရြသည်။ ကလွာတဈယောကြ နံရံကို မှီရင်း စောစောက အနှိုကခြံထားရသည့ြ အရှိနန်ှင့ြ အခု အောငခြန့ြ ယကပြှီး စောကစြိကို စုပပြေးနသေော အရှိနရြောပြီး ဖီးတတကြာ အောငခြန့ြ ခေါင်းကို ကိုငလြိုကပြှီး ပေါငကြှားထဲ အတင်းကပထြားမိသည်။

အောငခြန့အြထင် ကလွာ့ စောကရြညမြွား ယခငကြထကြ ပိုများနသညေဟြု ထငမြိသည်။ ပေါငမြှာလည်း စောကရြည် စီကြောင်း လကြ ၂ လုံးခန့ြ အရှည် စီးကြောင်းတဈခု…။ အောငခြန့ြ ယကန်ရောမှ မနနေိုငတ်ော့ပဲ ရုတတ်ရတ် မတတ်ပရြပရြင်း လီးကြီးကို ကလွာ့ အဖုတထြဲ ဆောင့ပြှီးထိုး ထည့လြိုကသ်ည်။

“အားးးးး……….”

အသံ အနည်းငယ် ကယွသ်ှားသည်…။

“အဈမကလည်း မအောန်ဲလေ အမကေ ဟိုဘကအြခန်းမှာတငကြို..”

ဟု အောကသ်ံနှင့ပြှောင်းရင်း အောငခြန့ြ အောကခြံဘောင်းဘီကို ကလွာ့.. ပါစပထြဲ ထိုးထည့လြိုကသ်ည်..။

“အု…အု…အု..”

မတတ်ပရြပ် အလိုးခံရသောကြောင့ြ အဖုတ်၏ အတွင်းသားတို့က နရောမကြ။ အောငခြန့လြီးကြီးက အဖုတန်ံရံကို ဆောင့ကြာ တရစပ် ထိုးညှောင့န်လသေည်ေ။ ၂ ရကမြွှ စုထားသော အားတို့ကြောင့ြ အဝငအြထွကြ ဆောင့ခြကြတ်ို့က ကြမ်းသည် ။ နို့သီးခေါင်းကို စုပသ်ည့အြားနှင့ြ နို့တဖကကြို ညှဈနသညေ့ြ အားကလည်း သနလြှသည်…။ ကလွာတဈယောကြ မတတ်ပ် အလိုးမခံဖူးသည် ဖြစ်သောကြောင့ြ အဖုတလြှိုငခြေါင်းထဲ ပြည့သ်ိပ် ပြတတ်ိုကန်သေော လီး၏ အဝငအြထွကြ တို့ကြောင့ြ မကြာမီပင် တကိုယလြုံးရှိ အကြောပေါင်းစုံတို့ တုနခြါပြီး ပြီးဆုံးခွင်းဖြစ်သော ကာမ အထွဉအြထိပကြို ရောကရြှိသှားလတေော့သည်။

အဖုတ်၏ ရှုံ့မှု ပြမှု နှင့ြ အတူ အောငခြန့ြ လီးကို အဖုတကြှှတသ်ားတို့နှင့ြ လီးကို သရပငေစြီးထားသလို ညဈခွင်းကို အောငခြန့ြ ခံစားရသညန်ှင့ြ တပျိုငန်ကြ ကလွာ ပြီးသှားမှန်း အောငခြန့ြ သိလိုကသ်ည်။ အောငခြန့ြ အရှိနလြွှော့ပြီး ကလွာ့ကို နံရံအား လကန်ှင့ြ ထောကရြင်း အဖုတတ်ှင် လီးကို အသာတေ့ကာ ဆောင့လြိုကသ်ည်။ ကလွာတဈယောကြ ပြီးသှားသော အရှိနကြှောင့ြ အဖုတအြဝမှာ ခပကြှပကြှပလြေး ဖြစ်နသည်ေ။ အောငခြန့ြ၏ လီးကို အတင်းဆှဲညှဈထားသလို ဖြစ်တာကြောင့ြ အရမ်းကောင်းသော အရသာမွိုး…။

ကလွာကတော့ လကကြို ကစွကြစွပြါအောင် ဆုပရြင်း အောငခြန့ြ လီးဒဏကြို ကြိတခြံရတော့သည်။ အောငခြန့ြ သိပကြှာကြာ မလိုးနိုငတ်ော့ပဲ အဖုတထြဲသို့ လရမွေား ပန်းထည့လြိုကတ်ော့သည်။ လရေ ထွကလြာသောလြည်း အောငခြန့ြ လီးက ကမွသှား ကလွာ အဖုတဝြတွင် တဈစို့စို့ကြီး ဖြစ်နသည်ေ။

“ခဏဖယ်ဦးကြာ…အထဲမှာ တဈစို့စို့ကြီးနဲ့ ပူတောငန်ပြေီ..”

“အဈမကလည်း ခုမှ ၁ ခါ ရှိသေးတယ်…”

“ကမွ ရလေေးတော့ သောကပြါရစေဦးနောြ… အမောဆို့ပြီး အသကပြါသှားလို့ .. ကြောမြကောင်းကြားမကောင်း ဖြစ်နေဦးမယ်”

ရသေောကပြှီးတော့ အောငခြန့န်ှင့ြ ကလွာတို့ မီးကုနယ်မ်းကုန် ပုံစံပေါင်းစုံ လိုးကြလသည်ေ။ ထိုနေ့က ကလွာလဲ မွော့မွော့ပငကြနွသ်ည်။ တခန်းလုံး သုတရြည် နှင့ြ အဖုတရြညတ်ို့က နရော အနှံ့ တဈရှူးစတို့ကလည်း ဖြေးလို့။ အောငခြန့ြ လီးက မထောငန်ိုငတ်ော့အောင် ကြိမ်းနလပြေေီ။ ကလွာအဖုတမြှာလည်း ဟောင်းလောင်းကြီး ဖြစ်နသညေဟြု ထငရြလောကသ်ည်။ သှေးစ အနည်းငယန်ှင့ြ အရညကြှညတ်ို့က အဖုတမြှ ပေါငသ်ို့ပင် စီးကနွလပြေေီ ဖြစ်တော့သည်။

အခန်း (၁၂)

အောငခြန့န်ှင့ြ လိုးကြီးပြီးသည့ြ နေ့မှ စပြီး ၁ ပတလြောကြ ကလွာ နားလိုကရြသည်။ အဖုတထြဲမှာလည်း ကြိမ်းနသညေကြ တကြောင်းပါသည်။ ထို့ထကဆြိုးတာက ကလွာတဈယောကြ ရာသီသှေး ရပန်ခွင်ေး ဖြစ်လသည်ေ။ အရငကြလို အောငခြန့ြ ဆီ စာသငသ်ှားလွှင် လိငကြိဈစ စိတမြပါတော့..။ အရငကြလို အကိုငမြခံ အနှိုကမြခံတော့။

တဈလကြောလြာတော့ ကလွာ ကိုယ့်ကိုယကြို မလုံတော့ ဆီးစဈချောင်းလေး ဝယပြှီး စဈကြညလြိုကသ်ည်။ လိုင်းလေး ၂ တကလြာသည်။ ကလွာ ခွမကေိုငမြိ လကမြကိုငမြိ ဖြစ်လပြေီ။ မိမိသငန်သေော ကြောင်းသားအား မညသ်ည့မြကြန်ှာနှင့ြ ယူရမလဲ…။

“ဒါဆို ဆရာမလေးက သားကို မသငပြေးနိုငတ်ော့ဘူးပေါ့”

“ဟုတ် အနတ်ီ .. ကမွ လကထြပတ်ော့မှာမို့ပါ..”

“အေး..ဂုဏယ်ူပါတယကြှယ်… သားကတော့ စိတမြကောင်း ဖြစ်နတေော့မှာပဲ…”

“သူက တောပြှီးသားပါ အနတ်ီ ဒီအတိုင်းဆကကြှိုးစားရင် အောငမြှာပါ အနတ်ီ..”

“အေးပါကြယ်… သာကို နှုတဆြကသ်ှားဦးလေ..”

“မနှုတဆြကတ်ော့ပါဘူး အနတ်ီရယ်… ကမွ မင်ျဂလာဆောငကြိဈစနဲ့ သှားရဦးမှာမို့ပါ..”

“အေး..အေး…”

အောငခြန့ြ အကုနကြှားသည်။ သို့သောြ ကလွာ ဘာလို့ စာဆကမြသငတ်ော့လဲတော့ မသိ။ သူနဲ့ ဟိုနေ့က နတော နည်းနည်းလှနသ်ှားလို့လား။ ဒါမှမဟုတ်… ငါ့ကို စိတကြုနသ်ှားတာလား….။ ပြတင်းပေါကမြှ ကလွာ နောကကြွောကို ကြည့်ရြင်းသာ ကနွခြဲ့လသည်ေ။ အောြ အကုနတ်တအြောင် သငပြေးသှားတဲ့ ဆရာမလေး ကလွာ……။

—————————————

စားဖိုမှုးကြီးရယ် ကလွာရယ် ဒေါမြာလာရယ် အောငခြန့ရြယ် အလှတသ်ဘော အလုပအြကြောင်းပြောရင်း သောကရြင်းစားရင်းနှင့ြ အခွိနမြှာ သန်းခေါငယ်ံသို့ပင် ရောကလြာလပြေီ။ ကလွာကတော့ သိပမြမူးသေးပမေဲ့ ဒေါမြာလာကတော့ အတော့ကြို မူးနလပြေေီ ဖြစ်သည်။ အောငခြန့န်ှင့ြ ကလွာတို့ ဒေါမြာလာကို တွဲရင်း ကားပေါတ်ငရြသည်။ ကလွာကို တဈခကြပြှုံးပြရင်း အောငခြန့ြ ကားမောင်းထွကခြဲ့သည်။

ကားမောင်းလာရင်း ခဏကြာတော့ ဒေါမြာလာ အမူးလှနပြှီး ကားထဲတွင် အနတ်ော့သည်..။ အောငခြန့ြ ကားကို အိမရြောကအြောင် ဂရုစိုကမြောင်းရင်း ..အိမသ်ို့ ရောကခြဲ့လသည်ေ။ အိမရြောကတ်ော့ ဒေါမြာလာ အနဖြတမြွားနှင့ြ ပပြလေို့… ပါးစပကြလည်း ပလုံးပထွေးနှင့ြ ..ပြောနသေေးသည်။ အောငခြန့ြ တွဲရင်း အိပယ်ာပေါတ်ငပြေးလိုကသ်ည်..။ ဒီအတိုင်းထားလို့တော့ မဖြစ် ..အနထြားတာတွနေဲ့ဆိုရင် အအေးပတတ်ော့မည်… တောတ်ောလြည်း နံနပြေီ..။ စကပရြော အင်ျကြီပါ လဲပေးရတော့မည့ကြိန်း စိုကန်လသေည်ေ။

အောငခြန့ြ အရကြ ထည့ပြှီး ရခေဲရနှငေ့ြ သောကခြကြာ ရဲဆေးတငလြိုကသ်ည်။ ဒေါမြာလာကတော့ လောကကြီးနဲ့ အဆကအြသှယ် ပကြန်လပြေေီ…။ အောငခြန့ြ ဘာလုပမြှာလဲဟု သူ့ကိုယသ်ူ အကြိမကြှိမ် မေးနမေိသည်။

ဒေါမြာလာ့ အခန်းထဲ အောငခြန့ြ နောကတ်ဈကြိမ် ဝငလြိုကသ်ည်။ အပေါအြင်ျကြီခွှတရြနပြင် အောငခြန့ြ လကတ်ှေ တုနန်သည်ေ။ အခုအခွိနဆြို အိမဖြောတ်ှကေ အိပန်ပြေီ..။ ခေါင်းစွပအြင်ျကြီကို အောငခြန့ြ အသာပင့လြိုကသ်ည်။ ဗိုကသ်ား ဖြေးဖြေးတို့က နိမ့ခြွီ မှင့ခြွီ ..အဆီပိုဆိုလို့မရှိ… ပန်းမှတထြကပြင် လှနသေော ဗိုကသ်ား အထိအတွေ့ကလည်း နူးညံ့လှသည်။

အောငခြန့ြ ခွှေးတွစေို့လာသည်။ တခါမှ မလိုးဖူးသော ယောကြြားတဈယောကြ၏ ရငခြုနမြှုမွိုး..။ ဆကပြှီး အင်ျကြီကို မတငလြိုကသ်ည်။ ဇာဘောလြီ နို့နှစ်ရောငလြေးက တင်းပြီးလုံးနသေော နို့ ၂ လုံးကို မနိုငမြနင်း ထိန်းထားရလသည်ေ။ အပေါသ်ို့ မောကပြှီး စေ့တင်းနသေော ကြောင့ြ နို့ ၂ လုံး အလယကြ အမှောင်းလေးပင် ထငထြငရြှားရှား..။ အပေါအြင်ျကြီ ခွှတပြှီးတော့ သချောကြည့်လြိုကတ်ော့ ဇာဘောလြီမှာပါ စိုသယောငယ်ောင် ဖြစ်နသေောကြောင့ြ အောငခြန့ြ ဇာဘောလြီပေါကြို လကလြေးနှင့ြ တငပြှီး စမ်းကြည့်လြိုကသ်ည်။ ကိုယင်ှေ့နှေးနှေးက စိုနသေော ဇာဘောလြီပင် ချောကခြငွသ်လိုလို ဖြစ်နလပြေေီ။

အောငခြန့ြ စိတကြို ပြနထြိန်းရင်း သိုင်းဖတကြာ ကြောမှ ဘောလြီခွိတကြို ဖြုတလြိုကသ်ည်။ အောငခြန့ြ ရငဘြတမြာမာထဲသို့ ဒေါမြာလာ့ နို့ ၂ လုံး ပြားဝငသ်ှားလသည်ေ။ ဒေါမြာလာ အသကရြှူသည့ြ လကြေောင်းက အောငခြန့ြ နားထငသ်ို့ တိုးနလသေည်ေ။ အောငခြန့ြ ခွှေးများ သီးနအေောင် ကလွာသည်။ ခွိတဖြှုတပြှီးသော ဘောလြီကို ဖယရြန် အောငခြန့ြ မဝံမရဲ ရှိလှသည်။ မခွှတခြငကြ အမှောင်းလေး ပေါန်သေော နို့သည် အခုတော့ ခပလြွော့လွော့လေး…။ ဇာဘောလြီလေးကို လကတ်ုနတ်ုနဖြှင့ြ ဖယလြိုကသ်ည်…။ အောငခြန့ြ ရငတ်ဈခုလုံး ငလငွအြကြမ်းစား လှုပသ်လို တုနခြါသှားသည်။

ကလေးအမေ နို့သီးခေါင်းဟု ဆိုသောလြည်း မဲမနေ… အညိုရောငန်ုနု နှင့ြ ပန်းရောငန်ုနု ရောထွေးထားသော အရောငမြွိုး….။ လုံးနသေောလြည်း ဘေးသို့ တွဲမကြ။ ရငဘြတပြေါတ်ှင် ပုံမပကြြ တညန်သေော အနအထေားမွိုး…။ နို့လုံးမှာ သှေးကြောစိမ်းများ အခွို့ သှေးကြောနီများက တခွို့… အသားဖြူသူမို့ ဘယလြိုကြည့်ကြှည့ြ လှနသည်ေ။ ပကလြကြ အနအတေား ဖြစ်သောကြောင့ြ ၁၈ နှစ်သမီး နို့အရှယ် ဖောင်းသယောငယ်ောင်… ဖုသယောငယ်ောင်..။ နို့သီးခေါင်းလေးက အထဲဝငန်သေေးသည်။

အောငခြန့ြ မနနေိုငတ်ော့ပဲ .. လကြ၂ ဖကဖြှင့ြ အသာလေး ကိုငကြှည့လြိုကသ်ည်။ ပြောမပြတတအြောင် အိစကည်ှကည်ောသော အထိအတွေ့ …။ နို့ သီးခေါင်းလေးကို ကုန်းစုတမြိတော့လည်း…. ညိုနုနုအရောငလြေး ပြောကပြှီး ပန်းရောငသ်န်းလာသော နို့လေး….။ အောငခြန့ြ စကပကြို ထပခြွှတဖြို့ အားမရှိတော့ ။ လကတ်ဘကကြ နို့ကိုကိုင်…. ပါးစပကြ နို့စို့ရင်း ကနွလြကတ်ဘကကြ ပြောငတ်ငပြှီး ကြီးနသေော လီးကို အထကအြောကဆြော့ရင်း… ကိုယသ်င်းနံ … ပြီးတော့ သှေးကြောစိမ်းနီတို့ ဖြန့ကြကြထြားသည့ြ ရငအြုံ….. ပြီးတော့ ထောငပြှီး ဖုဖုလေးဖြစ်နတေဲ့ နို့သီးခေါင်း.. ပြီးတော့ နူးညံတဲ့ အထိအတွေ့ .. ပြီးတော့ … ပြီးတော့…. အောငခြန့ြ … သုတပြူပူတို့ ဒေါမြာလာ ဗိုကသ်ားဖြေးဖြေးပေါြ.. အရှိနန်ှင့ြ ပန်းထွကသ်ှားသည့ြ အခိုကအြတန်…..။

ဒေါမြာလာ မကြလြုံးဖြင့ဖြှင့ခြငွြး သိလိုကတ်ာက ခေါင်းကိုငသ်ည့ြ ဝဒနော ဖြစ်လသည်ေ။ မနေ့ညက အသောကမြွားသှားတာ ဖြစ်နိုငသ်ည်။ အင်ျကြီကြည့်တ်ော့ ညဝတအြင်ျကြီ…..။ ပြနတ်ှေးကြည့်သ်ည်။ ညက သောကတ်ာစားတာပဲ မှတမြိသည်။ ဘယလြို ဒီရောကလြာတာလဲ… ဒီအကြီကရော ဘယသ်ူ လဲပေးတာလဲ…။ ဆကတ်ှေးနလေဲ ပေါမြှာ မဟုတ်.. ဆကမြတွေးတာပဲ ကောင်းပါတယ် ဆိုပြီး ရချိုးခန်းထဲ ဝငလြိုကသ်ည်။

ရခွေိးခန်းလိပကြာဆှဲကာ ရချိုးရန် ညဝတအြင်ျကြီကို ခွှတလြိုကရြာ ….

“အို…..”

တကိုယလြုံး ဘာမှ မရှိတော့….. မိမိကိုယတ်ိုငဝြတလြွှင် ဘောလြီနှင့ြ အောကခြံဘောင်းဘီ ခွှတလြေ့မရှိ….။ အခုဟာက တကိုယလြုံး မိမှေးတိုင်း ဖြစ်နသည်ေ..။ ဗိုကမြှာလည်း တဈခုခု ပနသေလေိုကြီး ဖြစ်နသည်ေ။ နှပခြွေးပနသေလေိုလို ပိုကဆြကကြောပြသလေိုလို.. အသားပတသ်လိုလို…။ ပြနစြဉြးစားကြညလြွှင် အောငခြန့ြ နှင့ြ ပြနလြာရမည်…။ ကလွာက လဲပေးတာလဲ ဖြစ်နိုငသ်ည်။ သို့သောြ…. မှနထြဲတွင် ကိုယ့ကြိုကိုယ် ပြနကြှည့လြိုကသ်ည်…။ နို့သီးခေါင်း တဖကြ ပန်းရောငသ်န်းနသည်ေ။ စိတကြှောင့ထြငတ်ာပဲဟု ထငလြိုကသ်ည်။

သို့သောြ ကိုယ့ကြိုယကြိုမလုံ… ပိပိလေးကို ကိုငကြှည့သ်ည်… နာတာမွိုး မရှိပမေဲ့ ထူးထူးခွားခွား စောကရြညမြွား ထွကန်သည်ေ….။ ကိုယ့ကြိုယကြို မလုံသောလြည်း အေးမှသည့ြ ရပန်ေး၏ အထိအတွေ့ကြောင့ြ နည်းနည်းတော့ လန်းသှားသည်။ ရချိုးခန်းထဲမှ ထွကလြာပြီး အင်ျကြီလဲကာ မနကစြာ စားရန် ထွကခြဲ့သည်။

အခန်း (၁၃)

“အေးသန်း လာဦး….”

“ဟုတ် ပြောပါ ကြီးကြီး..”

“ငါ ညက ပြနရြောကတ်ဲ့ အခွိနကြို နငသ်ိလား…”

“မသိလိုကဘြူးရှင့ြ…”

“နှင်းပြင့လြေးရော… ဒေါန်ုရော နငအြိပတ်ဲ့အခွိန် အိပတ်ာလား..”

“မဟုတဘြူး ကြီးကြီး သူတို့က အရငအြိပတ်ာပါ.. ကမွက နောကဆြုံး အိပတ်ာပါ..”

မာလာတဈယောကြ အိမဖြောတ်ှမေေးပြီး အနည်းငယတ်ော့ တုနလြှုပသ်ှားသည်။ ဒါဆို ညက… ညက… အဝတလြဲပေးတာ.. ကလွာပဲ နမှောပါလေ.. ဖုန်းဆကကြှည့ြဦးမှ…။

“အမေ..နိုးပြီလား ကနွောြ အလုပသ်ှားတော့မလို့…”

မာလာ့မကြန်ှာ ရနှေေးပူနဲ့ ပကခြံရသလို ပူကနဲ ဖြစ်သှားသည်။ သို့သောြ မဖြစ်နိုငဘြူးဟု စိတတ်င်းကာ မူမပကြြ ပြနပြှောလိုကသ်ည်။

“အေး…ကားကို ဂရုစိုကမြောင်းဦးနောြ..”

အောငခြန့ြ လကပြှရင်း ထွကသ်ှားလသည်ေ။ မာလာလဲ လကပြှနပြှရင်း… မဟုတသ်ေးပါဘူးဟုတွေးကာ.. လကပြှနရြုတလြိုကသ်ည်..။ အရငကြဆို အေး…အေး.. ဟုသာ ပြောမိသောလြည်း အခု ကားကို ဂရုစိုကမြောင်းဟု ပါစပကြ လှတကြနဲ ထွကသ်ှားလသည်ေ။ ပြီးတော့ ပြုံးပြီး လကပြှနပြှမိသေးသည်။ ကိုယ့ကြိုယကြိုလည်း ဘာဖြစ်မှန်း မသိတော့။ ဘာပဲပြောပြော ကလွာ့ဆီတော့ ဖုန်းဆကကြှည့မြှပါဟု အတွေးပေါကလြိုကသ်ည်။

“ဟယလြို ..ကလွာလား”

“အင်း ပြောလေ မမာလာ..”

“ညက ဒို့ သိပမြူးသှားလို့ မနှုတဆြကလြိုကရြလို့..”

“ရပါတယ် အခင်ျးခင်ျးတွပေဲဟာ..”

“ဒါနဲ့ ညက ကလွာ ဘယအြခွိန် ပြနဖြစ်လဲ..”

“ညက တို့လဲမူးနလေို့ သူငယခြငွြးအိမမြှာပဲ အိပဖြစ်တယ် ၁၂ လောကြ ထငတ်ာပဲ..”

“ကလွာ အခု ဘယမြှာလဲ…”

“မမာလာတို့ဆိုငမြှာ ရောကန်ပြေီလေ… စားဖိုဆောင် နဲနဲစဈရအောင်”

“ဒီနေ့တော့ ဒို့မလာတော့ဘူးနောျ…..”

“ဟုတရြတယ် မမာလာ…”

ဟုဆိုကာ ဖုန်းခလွိုကလြသည်ေ။ မာလာတဈယောကြ ဖုန်းခလွိုကပြှီ စိတထြဲမှာ တမွိုးကြီးဖြစ်ပြီး ကနွခြဲ့တော့သည်။ ကိုယဟြာ့ကိုယ် မလုံတာလား…. ဖီးပဲတကလြာတာလား… ရငပြဲခုနလြာတာလား … ရှကပြဲရှကလြာတာလား မဝခွေဲတတတ်ော့….။ သချောတာကတော့ ယောကြြားတဈယောကြ ထိတွေ့ခွင့ကြို အခုအခွိန် လိုချင်မြိသည်။ တဈခုခုကို လုပပြှီး ထပလြုပခြငွသ်လို ယောကြြားတဈယောကန်ဲ့ ထိတွေ့ပြီး ထပထြိတွေ့ခံချင်သ်လိုမွိုး။ ခေါင်းနဲနဲ ကိုကတ်ာကြောင့ြ မနကစြာစားပြီး အိပခြန်းထဲသို့ ဒေါမြာလာ ပြနလြှဲနတေော့သည် မဟုတပြါလား…။

——————————

အောငခြန့န်ှင့ြ ကလွာတို့ အစည်းအဝေးခန်းထဲတွင် ငှိမသ်ကစြှာ ထိုငန်လသေည်ေ။ စာရှကလြှနကြှည့သ်ော အသံမှအပ မညသ်ည့အြသံမှ မထွကြ။ အောငခြန့ကြတော့ စာရှကတ်ှကြညေ့လြိုကြ ကလွာ့ကိုကြည့်လြိုကန်ှင့ြ လုပန်သည်ေ။ ကလွာကတော့ စာရှကကြိုသာ ဂရုစိုကကြှည့န်သည်ေ။

အောြ ကလွာ… ကလွာ.. အရငကြ ဖကြလြတပြှီး ဆကစြီကသွော အလှအပကို ပိုငဆြိုငပြှီး အခုတော့ မိန်းမတဈယောကရြဲ့ ကကြသ်ရနေဲ့ အလှတို့ ပိုငဆြိုငန်ပေါလားဟု အောငခြန့တ်ှေးရင်း ပြုံးလိုကမြိသည်။ အောငခြန့ပြှုံးနခွေိန် ကလွာအကြည့်န်ှင့ြ ဆုံသှားလသည်ေ။

“မင်း အကငွ့တ်ှေ မပြောကသ်ေးဘူးပဲကြ”

“ဗြာ….ဟို..ဟို…”

အောငခြန့ြ သူခိုးလူမိသလို ယောငအြအ နှင့ြ

“မင်းရဲ့ အူကြောငကြှောင် အကငွ့လြဲ ကနွန်သေေးတာကိုး..”

“ဟုတတ်ယ် အဈမ ကနွောကြို အူကြောငကြှောင် ဖြစ်အောင် အဈမ လုပသ်ှားခဲ့တာလေ ..”

“မင်းဘာပြောတယ်…. အေးပါ… မင်းမသိတာတွကေ များခဲ့တာကိုး..”

ကလွာ ပြောရင်း မကြရြညလြေး ဝဲလာသည်။

“ကနွောြ အကုနသ်ိတယ်.. ကနွော့ကြို လိုသုံး အစားထိုးခဲ့တာတွေ အကုနသ်ိတယ်… အဈမက ကနွော့ကြို အဈမ ခစွသ်ူနရောမှာ အစားထိုးပြီး … နောကဆြုံးတော့ ကနွော့ကြို ပစ်သှားခဲ့တာလေ…”

“ဘာ!!!!!…. မင်း… မင်း.. စောကြားလှန်းနပြေီနောြ… မင်းကြောင့ြ ငါ့ဘဝ ပြောင်းလဲခဲ့တာ မင်းဘာသိလဲ…”

“ဆောတီးပါ အဈမ… ကနွောြ လှနသ်ှားတယ်…. ကနွောြ မသိတဲ့ အကြောင်းတွေ သိခွင့ရြမလားဟင်”

“အေး..မင်းသိပသ်ိချင်ရြင် ပြောပြရမှာပေါ့ကြာ…”

ဟုဆိုကာ ကလွာ ကနွသေော မကြရြညကြို သုတရြင်း…….။ ကလွာတဈယောကြ ခစွသ်ူနှင့လြည်း အဆငမြပြေ ဒီကြားထဲ မိမိသငသ်ော ကြောင်းသားနှင့ြ ဗိုကကြှီးပြီဆိုတော့ …. ကိုယ့်ကိုယကြို သတသ်ဖေို့သာ ရှိတော့သည်။ စိတည်ဈညဈနှင့ြ ကနဘြောငသ်ို့ တဈယောကတ်ည်း လွှောကလြာခဲ့လသည်ေ။ ကနဘြောငတ်ှင် ထိုငလြိုကသ်ညကြ ည အခွိနမြတောသ်ို့ပင် ရောကခြဲ့လသည်ေ။ ကနဘြောငကြ ပြနလြာတော့ ည ၁၁ နာရီသို့ပင် ထိုးတော့မည်။ ကလွာနသေော လမ်းက လူခွပကြေသ်ည်။

ထိုစဉြ အသကကြှီးပိုင်း လူကြီးတဈဦး လမ်းတွင် လဲနသညေကြို တွေ့လိုကရြတော့ ကလွာအနနေဲ့ ထို လူကြီးကို ဆေးရုံပို့ပေးလိုကသ်ည်။ ဆေးရုံရောကတ်ော့ ရငကြှပသ်ော ရောဂါရှိသောကြောင့ြ အသကရြှူရန် ခကခြဲသော ရောဂါဟု သိရသည်။ ထို လူကြီး ပြနသ်တိရလာတော့ ကလွာ့ကို တွေ့တွေ့ချင်ြး ခစွမြိသှားသည်။ အကြောင်းမရှိ အကြောင်းရှာကာ.. ဆေးရုံကို လာခိုင်းသည်။ ထိုလူကြီး၏ သမီးများက မကြနပေကြှပေ။ မကြနပေသ်ည့ြ အလွောကြ… ဆေးရုံလှကေားမှ တွန်းခခွံရသည်။ ကလွာကတော့ ဘာမှမဖြစ်ပမေဲ့ ဗိုကထြဲက ကလေးကတော့ လူလောကတွင် မရှိတော့…။

ပြောလကစြ စကားကို ရပလြိုကပြှီး ဝီစကီပြင်းပြင်း တဈခွကကြို မော့ခလွိုကသ်ည်။ ဆကပြှီး

“အေး.. အခုလည်း ငါက အဲဒီအိမမြှာ အိမဖြောသ်ာသာပဲ…”

ဟု ဆိုကာ မကြရြည် သုတလြိုကသ်ည်။

“ကနွောြ တကယ် မသိလိုကလြို့ပါ မရယ်… ကနွောြ မကို လိုကရြှာပါသေးတယ်… ရှာမတွေ့ခဲဘူး… မ တောတ်ောြ အပုန်းကောင်းတယ်..”

“ပုန်းတာ မဟုတဘြူး အောငခြန့ြ မင်းကို စိတန်ာလို့…. မုန်းလို့..”

“မ… မုန်းလဲ ကန်ောျ မကို အခုထိ တမ်းတနတေုန်းပဲ…”

အောငခြန့ြ ထိုငရြာမှထပြီး ကလွာ့ကို တင်းတင်း ဖကလြိုကလြသည်ေ။

“ငါ မင်းကို သိပမြုန်းတယ်… သိပမြုန်းတယ်…”

ဟု ဆိုသောလြည်း အောငခြန့ရြငခြှငထြဲ နှစ်ဝငန်သေော ကလွာတဈယောကြ ရုန်းကနခြှင်း မပြုပဲ… ရှိုကကြှီးတငငသ်ာ ငိုနတေော့သည်။

အခန်း (၁၄)

အောငခြန့ြ တဈယောကြ ကလွာ့ကို ထွေးပိုကရြင်းငုတအြကြည့်ြ ကလွာက မကြရြညမြွားနှင့ြ မော့ အကြည့်ြ ..အကြည့်ခြငွြးဆုံကာ အနမ်းမိုးများ ရှာမိတော့လသည်ေ။ အရငတ်ုန်းကလို နှုတခြမ်းတဈစုံက နှေးထွေးနဆေဲ..။ ဆယကြွောသ်ကြ မဟုတတ်ော့တဲ့ အောငခြန့ြ ရငခြှငကြလည်း ကယွပြှန့ခြိုငမြာနပြေီ…။ အသကြ ၃၅ ဝန်းကငွြ ကလွာ့ အလှကလည်း ရင့ကြကြန်ပြေီ..။

အတွေ့အကြုံအရ အောငခြန့ြ အထိအတွေ့က နူးညံ့နပြေီ…။ ကလွာ့ မီနီစကပပြေါသ်ို့ အောငခြန့ြ လကြ နှစ်ဖကြ ညှငသ်ာစွာ လှုပရြှားနပြေီ။ နှုတခြမ်းချင်ြး စုပန်မ်းနရောမှ ပါးစပမြွား ပြင့လြာပြီး လွှာချင်ြး ပြတသ်ပန်လပြေေီ။ အခစွဒြီဂရီတို့ ဒီရအလေား တဆင့ထြကတ်ဆင့ြ မှင့တ်တန်လပြေေီ။ အခစွန်ှင့ြ ကင်းကြာနသေော လူနှစ်ယောကအြဖို့ ကာမ ရမျမကကြ မိုးထိမှင့တ်တန်ပြေီ။

အောငခြန့ြ စကပကြို ပြတရြင်း လှနတ်ငလြိုကသ်ည်။ ဇာပြင့ြ အနားနှင့ြ အောကခြံဘောင်းဘီကို ခွှတခြလွိုကသ်ည်။ အောငခြန့ြ ကိုယလြုံးက နိမ့ဆြင်းရင်း ဒူထောကလြိုကသ်ည်။ အမှေးအမွှင် အနံအသကကြင်းလှသော အကကြှောင်းလေးပေါသ်ို့ လွှာဖြားလေး ထည့လြိုကသ်ည်။ ကလွာတဈယောကြ ဓါတလြိုကသ်လို တကိုယလြုံး တုန်းတတသ်ှားသည်။ မတတ်ပပြင် မရပန်ိုငတ်ော့ပဲ ထိုငခြုံ ပေါသ်ို့ ဖငလြေး တငပြှီး ကားလိုကမြိသည်။ ပေါငန်ှဈလုံး ကားသောလြည်း ပြဲမနပေဲ စိစိလေးဖြစ်နသေော ပိပိ လေးကို အောငခြန့ြ လကကြလေးနှင့ြ အသာ ဖြဲရင်း.. စောကစြိရှိသော နရောသို့ လွှာဖြားလေးနှင့ြ တို့လိုကသ်ည် ..။ ကလွာတဈယောကြ တုနတ်ကသ်ညအြထိ အရသာ ရှိလှသည်။

“ဒေါကျ..ဒေါကျ…”

“ဒီမှာ အမဲသားကငထြားတာ ရပါပြီ သုံးသပကြှည့ပြါဦး “

ရုတတ်ရကြ စာဖိုမှူးကြီး ဝငလြာသောကြောင့ြ ကလွာ ပေါင် ၂ ဖကြ စေ့လိုကသ်ည်။ သို့သောြ အောငခြန့ြ ခေါင်းက ခံနသေောကြောင့ြ စိမရ။ အောငခြန့ြ စားပြဲအောကတ်ှင် အသာလေး နရသေည်။

“အောြ…အေး ထားခဲ့လေ..အဈမ မှည်းလိုကြဦးမယ် လိုအပတ်ာ ပြောတာပေါ့..”

“ဟုတ် အမဲသားက သိပမြလတသ်လို ဖြစ်နတေော့ ကနွောတ်ို့ မလတတ်ဲ့ အတိုင်းပဲ သံပုရာသီး ညှဈပြီးတော့ “

“အ..”

ကလွာပါးစပမြှ အ.. ဟု ထွကသ်ှားလသည်ေ။ မထွကပြဲလည်း မနနေိုင်။ အောကမြှ အောငခြန့ြ ပေါငအြနည်းငယဟြပြီး လကခြလယန်ှင့ြ ထိုးထည့လြိုကခြှင်းကြောင့ြ ဖြစ်သည်။

“ဗြာ…”

စာဖိုမှူးကြီးမှ အမေး

“အေးလို့ ပြောတာ…အင်း.. ဆကပြှော.. အင်.. အင်း”

ညီးသံမှန်းမသိ အင်း ပြောမှန်းမသိ.. အောငခြန့ကြလည်း အောကမြှာနပြေီး လကခြလယကြို အသှင်းအထုတ် လုပပြေးနသေောကြောင့ြ ရုပတ်ညကြှီးနှင့ြ နပမေေဲ့ ခိုးပြီး ဖီးတကရြသောကြောင့ြ ကလွာ့အနနေဲ့ အတွေ့အကြုံအသဈပင်….။ စားဖိုမှူးကြီးကလည်း တောတ်ောန်ှင့ြ စကားမပကြြ… ဖြစ်ပကြပြုံ အသေးစိတကြို ရှင်းပြနသေေးသည်။

အောကကြ အောငခြန့ကြလည်း သှင်းထားသော လကခြလယ်၏ ထိပပျိုင်းကို ကြေးပြီး စောကခြေါင်း နံရံကို ကလိနသေောကြောင့ြ ကလွာတဈယောကြ ပြီးချင်သ်လိုလို ပင် ဖြစ်နလသေည်ေ။ ပိပိကို လကန်ှင့ြ အသှင်း အထွကြ များသောကြောင့ြ ပိပိရညမြွားနှင့ြ ချောမှေ့လာလသည်ေ။ ကလွာကလည်း စောကဖြုတကြှှကသ်ားများနှင့ြ ညှဈထားသောလြည်း ညှဈလလေေ ဖီးတကလြလေေ ဖြစ်နတေော့သည်။ စားဖိုမှူးကြီးက ပြောဆိုပြီး ထွကသ်ှားတော့မှ…

“မင်း အခုခွိနထြိ ဆိုးနတေုန်းပဲ အောငခြန့ရြယ်…”

“မကို အရသာ အသဈလေး ပေးချင်လြို့ပါ..”

ပြောရင်းနှင့ြ စားပြဲအောကမြှ ထွကလြိုကသ်ည်။ ပြီးတော့ ဘောင်းဘီ ခွှတလြိုကရြာ အောငခြန့ြ လီးကြီး ငေါကခြနဲ ထွကလြာလသည်ေ။

“အို…မင်းဟာကြီးက ပိုကြီးလာသလိုပဲ….”

“ကြီးမှာပေါ့ မရယ် ကလေးမှ မဟုတတ်ော့တာ…”

“ကြောကတ်ောငလြာပြီ… ဖြည်းဖြည်းနောြ .. ကြဲသှားလိမ့မြယ်..”

ပြောနရင်ေးပင် စားပြဲပေါတ်ှင် ကလွာ့ ကိုယတ်ဝကကြို ဆှဲမှောကလြိုကသ်ည်။ ပြူထွကန်သေော ပိပိ နှုတခြမ်းသား ၂ ခုက ဖောင်းထွကန်လပြေေီ…။ စိနသေော နှုတခြမ်းသားများ အရညမြွားနှင့ြ ပြောငတ်င်းနလသေည်ေ။ အောငခြန့ြ ကြဲနသေော အမှောင်းလေး တလွှောကြ လီးနှင့ြ ပြတတ်ိုကလြိုကသ်ည်။ ပြတလြိုကသ်ည့ြ လီးက ပိပိ နှုတခြမ်းသားအသေးနှင့ြ အစိကို ခလုပတ်ိုကသ်ဖြင့ြ ကလွာ ဖငလြေး ကော့လာလပြေီ…။ အပေါကဟြု ထငသ်ော နရောသို့ အောငခြန့ြ ထိုးသှင်းလိုကရြာ ချောပြှီး စောကစြိကို ထိုးမိလသည်ေ။

“အို…ဟင့ြ …ဟင့ြ…အခုထိ အပေါကအြတန်း မတည့သ်ေးဘူးကြာ….”

အားမလို အားမရသံနှင့ြ ကလွာ ပြောလသည်ေ။ အောငခြန့ြ ဘာမှ မပြောပဲ ပိပိကို အသာတေ့ပြီး စထိုးထည့လြိုကသ်ည်။

“အား…..အီး….မရဘူးထငတ်ယ်….”

အောငခြန့ြ လီး၏ အဖြားပိုင်း ကြမ်းသီးခေါင်း နရောထိပင် ထည့ရြသေးသည်…. ပိပိက တောတ်ောပြင် ကဉွြးနသညေဟြု ခံစားရသည်..။ အောငခြန့ြ လီးကို ဒီအတိုင်းထားပြီး ကလွာ့ ကြောပြငကြို ပြတသ်ပလြိုကသ်ည်။ ထိုမှတဆင့ြ အရှေ့ဘကကြို လကလြွှောကာ နို့ကို လှမ်းကိုငလြိုကသ်ည်….။ အင်ျကြီပေါမြှာပင် ကိုငရြလို့လားမသိ နို့တွကေ တင်းတင်းရင်းရင်းပင် ရှိသေး၏..။

“မ … မလုပရြတာ ကြာပြီထငတ်ယ်… အပျိုလေး အတိုင်းပဲ..”

“အင်း….ဟုတတ်ယ်…”

“မ အမွိုးသားက မလုပဘြူးလား…”

“သူက အသကကြှီးပြီ မလုပန်ိုငတ်ော့ဘူးလေ…”

“ဒါဆို မ အလုပမြခံရတာ ကြာပြီပေါ့”

“ အင်း ၅ နှစ်လောကရြှိပြီ..”

“ကနွော့ြ ဟာနဲ့ဆို ဘယသ်ူ ပိုကြီးလဲ..”

“သူဟာက သေး…..အ….အ…အား…”

အောငခြန့ြ စကားပြောနရင်ေး ရုတတ်ရကြ တဆုံး ဆောင့ခြလွိုကခြှင်း ဖြစ်လသည်ေ။ လီးတဈခုလုံး လကန်ှင့ြ ဆုပကြိုငထြားသလိုမွိုး ပိပိ အတွင်းသားကြှကသ်ားတို့ ဆှဲညှဈခံရတော့သည်။

“နာသှားလား မ ..”

“နာတယ် ..မလှုပန်ဲ့ဦးကြာ..”

မလှုပန်ဲ့ဦးသာ ပြောနတော ဖငကြ လှုပပြှီး ကောကတ်ကန်ပြေီ။ အောငခြန့ြ လီးကို တဖြည်းဖြည်း ဆှဲထုတလြိုကတ်ော့ ပိပိ နှုတခြမ်းသားတို့က ဖောင်းပြီး ကပပြါလာသည်။ ပြနထြိုးထည့လြိုကသ်ော အခွိနတ်ှင် ဖောငန်သေော အသားတို့ ပြနန်ှဈဝငသ်ှားပြနသ်ည်။ ညီးသံ သဲ့သဲ့လေး ထွကကြာ သူမ ဖီးတကန်ကြေောင်း ဖောပြှနသလေိုပင်..။

အခကြြ ၅၀ လောကြ ဆောင့ပြှီးတော့ လီးတွင် စောကရြည် ဖြူဖြူတို့ ကပပြါလာလပြေီ။ အောငခြန့ြ ဆောင့ရြတာ အားမရတော့ပဲ…. ခွတဘေကြ စားပြဲပေါြ တငလြိုကသ်ည်။ ပိပိကို ကြည့်လြိုကတ်ော့ ကလေးတဈယောကြ နှားနို့သောကပြှီး မလိုငဖြတတ်ို့ ပါးစပတ်ှင် ကပန်သလေို ပိပိ နှုတခြမ်းသားတွင် ပိပိနံ့သင်းသင်း စောကရြညတ်ို့ အဝိုင်းလိုကြ ကပန်တေော့သည်။ အခွိနကြှာကြာပင် မဆောင့လြိုကရြပဲ အောငခြန့တ်ဈယောကြ လရညမြွား ကလွာ၏ သားအိမဝြသို့ အရှိနပြှင်းပြင်း ထိမှနသ်ှားပြီ မဟုတပြါလား။

အခန်း (၁၅)

“ ခစွလြို့တောင် မဝသေးဘူးကြာ..”

“အို..အောငခြန့န်ောြ… နောကမြှပေါ့လို့ ဘယမြှ ထွကမြပြေးတော့ပါဘူးကြ..”

“ဒါဆို မနကဖြှနည် ထပဆြုံချင်တ်ယကြှာ…”

“မင်းကလည်း ..အခုခွိနထြိ ဇွတကြှီးပါလား…”

အောငခြန့ြ ဘောင်းဘီဝတန်ရင်ေး စကားပြောနတော ဖြစ်သည်။ ဘောင်းဘီဝတပြှီးတော့ ကလွာ အောကခြံဇာဘောင်းဘီလေး ကောကန်မ်းလိုကသ်ည်။

“အို..ညဈပတကြှီးကိုကြာ…”

“မညဈပတပြါဘူး မရဲ့ အခုမှ မရဲ့ ပိပိနံလေး ပြနခြံစားနတောပါ…”

“ပေးကြာ ..ဝတရြအောင်…”

“ကနွော့ကြို အမှတတ်ရ ပေးပါလားဟင်…”

“ကမွ ဖငပြှောငန်ဲ့ ပြနရြတော့မှာပေါ့…”

“ဟား…ဟား..ပြနပြေါ့ မရဲ့ ဘယသ်ူသိတာကနွတောပဲ…”

ပြောဆို အခစွတ်င်းနှောနကြတောကို အပြငမြှာ ဖြင့ထြားတဲ့ တီးလုံးသံကြောင့ြ မကြားတာလား။ တရှဲရှဲကြောန်သေော စားဖိုဆောင် သံကြောင့ြ မကြားရတာလား မခွဲတတတ်ော့ပေ။

———————————

ညနခင်ေး၏ အမှောငကြ ပိတပြိတမြှောငန်သေောလြည်း အခန်းငယ် တဈခုထဲ၏ အလင်းကတော့ လူ၂ ဦးအတွကတ်ော့ အလင်းရောင် လုံလောကန်သည်ေ။ သူခိုးမီး သို့မဟုတ် ညအိပမြီး ပြာပြာ စိမ်းစိမ်း ဝါဝါ တို့က ဟိုနား တကြကြ ဒီနာ တကြကြ ထွန်းလင်းတောကပြလို့ နပသေည်ေ။ ထို အခန်းငယထြဲတွင် ဝီစကီ အဖုံးဖြင့ြ တဈလုံး ၊ သောကလြကစြ အရကြ ခွကြ ၂ ခွကြ… ရခေဲ ပန်းကနန်ှင့ြ ရခေဲတို့က အေးမှလို့ …။ အဲကြန်းလမှေ အအေးဆုံးသော လမွေား တဝူးဝူး မှုတထြုတလြို့….။ သို့သောြ အဝတန်ကျထိ လူ ၂ ဦးကတော့ မအေးနိုင်…. သူရမျမကဇြောနှင့ြ သူတို့…။

ထိုအခွိနန်ှင့ြ တဈခွိနတ်ည်းမှာပင် လမ်းမီးလုံးတို့က ပတ်တမှားတို့ စီထားသလို အမဲရောငရြင့ရြင့ြ ကတ်တရာလမ်းပေါတ်ှင် ပြေးနသေော အပြာနုနု ကားလေးပေါကြ ဖြင့ထြားသော FM လိုင်းတဈခု… စီးကရကြ အငှေ့တထောင်းထောင်းကို ညှပထြားသော လကသ်ည်းနီ အစိမ်းနုရောငလြေးနှင့ြ သေးသှယသ်ော လကတ်စုံ ကားတံခါးဝမှာထုတ်… အတွေးပေါင်းစုံနှင့ြ ဒေါမြာလာ…။

အောငခြန့န်ှင့ြ မာလာ စကား မပြောဖြစ်တာလည်း ၁ ပတ်..။ ထူးထူးခွားခွား တတတ်တကြှှကြှ အိမပြှနန်ောကကြသွည့ြ ဒီ ၁ ပတ်။ ညည သီချင်သ်ံ အေးအေး လတခွှေနခြွှနန်ဲ့ ပြောပြွောမြှူးမှူး တောတ်ောထြူးတဲ့ ဒီ ၁ ပတ်။ သူငယခြငွြး ခပရြင်းရင်း ဖုန်းပင် မဆကြ ဒီ ၁ ပတ်။ ဆကဆြံရေးတွေ ခပအြေးအေး ရာသီလည်း အေးတဲ့ ဒီ ၁ ပတ်။ ဒီ ၁ ပတ် အကြောင်းဆကလြို့ တွေးလာတဲ့ ဒေါမြာလာ….။

ဝီစကီ အရှိနကြှောင့လြား ရမျမကြ အပူကြောင့လြား မသိ.. နှာခေါင်းမှ လပေူတို့ တဈဦး၏ပါးကို တဈဦး မှုတထြုတန်သည်ေ။ စားပြဲပေါတ်ှင် ပတလြကအြနအထေား။ ကလွာ့… ခွထေောကြ ၂ ဖကကြ မိုးပေါထြောငလြို့ တဈတဈတူး ပုံစံဆိုလား ဘာလား ကလွာ မသိ။ အောငခြန့လြီးက ကလွာ့ ပိပိ ဖောင်းဖောင်းတွင် ထိုးလကြသ်ား…။

အောငခြန့ြ ဒီလိုရကမြွိုး မရှိခဲ့တာ ၂ နှစ်လောကတ်ောငရြှိပြီ…။ တိတိကကြပြှောရရင် သမီးလေး အသကအြတိုင်း …. လာမဲ့ ရကပျိုငအြတွင်း သမီးလေး ၂ နှစ်ပြည့တ်ော့မည်။ ကလွာ့ပိပိထဲ ပြည့သ်ိပန်သလေို ခံစားနရသေည်။ အောငခြန့လြီးကြီးကလည်း အရငကြထကြ ကြီးလာတာလည်း ပါမည်။ အဝငအြထွကတ်ိုင်း ပိပိ အတွင်းသားများမှ ဆှဲညှဈစုပယ်ူထားသည်။ ဖြည်းဖြည်းမှနမြှန် ပုံစံမွိုးနှင့ြ ညိမ့ည်ိမ့ည်ောင်းညောင်း လိုးနခွင်ေးပင်။

ရငတေလြာရင် ဝီစကီလေးမော့လိုကြ အရသာခံပြီ ဆောင့လြိုကြ မူးလာတော့ မပြီးနိုင်။ ကလွာ့ စောကခြေါင်းများပင် ပြတတ်ိုကမြှုတို့ကြောင့ြ ပူနလပြေေီ။ စောကရြညတ်ို့က စားပြဲပေါတ်ှင် ဟိုတကြတ် ဒီတကြကြ…။ အောငခြန့ကြတော့ ပြီးချင်တ်ဲ့ စိတမြရှိသေးပေ.. တဈညလုံး ဇိမခြံလိုးမညဟြု ကြံစညထြားလသည်ေ။ ကလွာကတော့ အကြိမကြှိမပြင် ပြီးဆုံးခွင်းသို့ ရောကန်လသေည်ေ။ အစွန်းစွနဆြုံး ပိပိတို့က အရညပြင် မထွကန်ိုငတ်ော့ .. ခပခြှောကခြှောကပြင် ဖြစ်နလပြေေီ။

ကလွာ ပိပိ နာလှပြီဖြစ်သဖြင့ြ ပိပိအဝနှင့ြ စောကခြေါင်းထဲ ဂယွထြည့ရြန် အောငခြန့အြား ပြောရလတေော့သည်။

“မောင်..ကလွာ မခံနိုငတ်ော့ဘူးကြာ… ပြီးလိုကတ်ော့နောြ..”

“မကလည်းကြာ ဒီမှာ ဝတောင် မဝသေးဘူး”

“မဝသေးလဲ ခဏတော့ နားပါဦး မောငရြယ်… အထဲမှာ ကြိမ်းစပန်ပြေီ…”

“နားမယဆြိုရငတ်ော့ ခဏပဲရမယန်ောြ… တဈညလုံး နမှော.. ဒီညတော့..”

“အင်းပါ ..ဒီမှာ ဘာမှ မထွကန်ိုငတ်ော့လို့ .. အကူအရညလြေး သုံးရတော့မယ်..”

“လာ..မ… ကနွောြ.. ထည့ပြေးမယလြေ..”

“အို..မောငန်ောြ…မကဲနဲ့”

မကဲနဲ့ဟု ပါးစပကြသာ ပြောနတော… စားပြဲပေါတ်ှင် ပေါငကြားထားပြီးနပြေီ။ အောငခြန့ြ ဂယွဗြူးထဲမှ ခပပြစွပြစွြ ကြညကြှည် အရညတ်ို့ လကဖြဝါးနှင့ြ လကခြလယထြိပတ်ို့တွငတ်ငပြှီး ပိပိ အဝကို ကနွလြကတ်ဘကန်ှင့ြ ဖြဲပြီး ဂယွပြါသော လကခြလယကြို စောကခြေါင်းထဲသို့ ထိုးထည့လြိုကသ်ည်။ ချောချောမှေ့မှေ့ ဝငသ်ှားသော လကခြွောင်းကြောင့ြ ကလွာ တဈယောကြ ခေါင်းမော့တကသ်ှားလသည်ေ။ လကဖြနောင့န်ှင့ြ စောကစြိကို ဖိပြီး ပြတလြိုကသ်ောအခါ ကလွာတဈယောကြ အရှငလြတလြတ် နတပြှညရြောကသ်ှားသည်။

ထိုစဉျ………………………..

အခန်း (၁၆)

ဒေါမြာလာတဈယောကြ မိမိဆိုငသ်ို့ အခွအနေေ တဈခုခု သိလိုသိညား ဝငကြှည့လြိုကသ်ည်။ ညအိပမြီးများသာ လင်းနပြေီး ဆိုငတ်ံခါးလဲ စေ့ရုံသာစေ့ထားလသည်ေ။ တံခါးတွန်းဖြင့လြိုကတ်ော့ ဆိုင်းအတွင်း လူမရှိ တိတဆြိတလြို့….။ မီးဖိုခန်း သှားကြည့်သ်ည်.. အိုးခွကတ်ို့က သူနရောနှင့သ်ူ..။

ထူးဆန်းနတောက တံခါး သော့မခတရြသေးတာရယ်.. ညအိပမြီး ပြင့န်တောရယ်……။ ရုတတ်ရတဆြိုသလို နားနခန်ေးသို့ လှည့ကြှည့မြိတော့…. နားနခန်ေးတညဆြောကပြုံက နေ့ခင်းပိုင်းဆို အတွင်းသို့ ဖောကပြှီး မမှငရြသော မှန် အမွိုးအစား..။ ညဘကဆြိုရင် ပြောင်းပြန် အခန်းထဲမှ အပြငသ်ို့ ပြနမြမှငရြပေ..။ သို့သောြ အပြငကြ ကြည့်ရြငတ်ော့ ထငထြငရြှားရှား..။

ဘယလြောကတ်ောင် ထငရြှားသလဲဆိုရင် ကလွာ အဝတမြဲ့ ခန်ဒာကိုယ် ကားထားသော ပေါင်….။ အောငခြန့ရြဲ့ တုတခြိုငလြှသော အချောင်းကြီး..။ စည်းခကြည်ီတဲ့ ဆောင့ခြကြြ….။ ဖီးအပြည့န်ဲ့ ကလွာ့မကြန်ှာ…။ ပြီးတော့ မော့သောကန်တေဲ့ ဝီစကီ…။

ဒေါမြာလာ ကြည့်ရြင်းနှင့ပြင် မနာလိုတာလား… မခံချင်စြိတ် ဖြစ်လာတာလားမသိ..။ အသားတွေ တဆတဆြတ် တုနလြာသည်။ အခစွဆြုံး သူငယခြငွြးနဲ့ သားမကြ…။ ဒေါသနှင့ြ ရမျမကကြ လှနဆြှဲနလသေည်ေ။ ကြည့်ပြဲနရမေလား … လှည့ထြှကသ်ှားရမလား.. ဝခွေဲမရ။ ဒီထကဆြိုးလာတာက ကလွာက စားပြဲတွင် ပေါငကြားပြီး အောငခြန့ကြ ဗူးတဗူးထဲမှ တဈခုခုကို ထုတကြာ.. ကလွာ ဟိုဟာထဲ ထိုးကလိနတေဲ့ မှငကြှင်း…။

ဒေါမြာလာတဈယောကြ သူတို့ကို ကြောပေးပြီး စာပြဲတဈလုံးတွင် ထိုငလြိုကသ်ည်..။ ပြီးတော့ မိမိ ဖုန်းကို ထုတကြာ ကလွာ့ထံ ဖုန်းခေါလြိုကသ်ည်…။

“တူ…..တူ…..တူ…..”

“ဟလို….”

တဖကမြှ ကလွာ့ ထူးသံကို ကြားရသည်။ ကလွာ့ အသံက မောဟိုကလြွှကြ..။

“အခု ဘယမြှာလဲ သူငယခြငွြး..”

တုနန်သေော အသံကို ထိန်းကာ ပြောလိုကသ်ည်။

“သူငယခြငွြးတဈယောကြ အိမမြှာကြ… လာမလို့လား သူငယခြငွြး”

“မလာတော့ပါဘူး ဆိုငမြှာရှိရင် ငါ ဆိုငရြောကန်တယေဆြိုတာ ပြောမလို့….”

“ဟင်……”

စာပြဲခင်း ဖြူဖြူပတပြှီး ကလွာ တံခါးလေး ဟကြည့်လြိုကသ်ည်။ ကလွာ့ နောကကြ အောငခြန့ကြလည်း ပေါငကြှားထဲ လကလြေးအုပပြှီး ဘာလုပရြမှန်းမသိ…။

——————————-

“အဖြစ်ကတော့ ဒါပါပဲ သူငယခြငွြးရယ်…”

“အောြ…ဒါဆို နငတ်ို့က အရငကြတည်းက ငယခြစွဟြောင်းတွေ ဆိုပါတော့… မင်းလည်း သိပ် ပိရိတယ် အောငခြန့ြ…”

အောငခြန့ြ ဘာစကားမှ ဝငမြပြော ငှိမင်ှိမသ်ာ ထိုငပြှီး ခေါင်းငုံ့ထားသည်။ ဒေါမြာလာမှ ဆကပြှီး

“ကောင်းတယ်… ကောင်းတယ်… တဈယောကကြ လငင်ယန်ေ နောကတ်ဈယောကကြ ကြောငခြံတွင်းပကြြ…”

“ငါ…မှားသှားပါတယ် သူငယခြငွြးရယ်…”

“ငါ့ကို သူငယခြငွြးလို့ မခေါန်ဲ့… နင့်လိုလူကို သူငယခြငွြးတောရြမှာ ရှကတ်ယ်… အောငခြန့ြ မင်းလည်း သူနဲ့လိုကသ်ှား… ငါ့ဆိုငကြို မနကဖြှန် နှားနို့နဲ့ အကုနဆြေးခပြဈမယ်..”

ဒေါမြာလာ ပြောရင်း ဒေါသထွကလြာသည်။ ထိုစဉြ…

“တီ…တီ..တီ…”

အောငခြန့ြ ဖုန်းမှညလြသည်ေ။ ဖုန်းနံပါတကြို ကြည့်လြိုကတ်ော့ အိမကြ ခေါသ်ော ဖုန်း….။ အောငခြန့ြ ဖုန်းကိုငလြိုကသ်ည်။

“ဟလို…”

“…………”

“ဘာ… သမီးလေး ပြောကသ်ှားလို့… ဟုတလြား…”

အောငခြန့ြ မကြန်ှာ စိုးရိမစြိတတ်ို့နှင့ြ ပြည့န်ှကသ်ှားလသည်ေ။ ဒေါမြာလာ ဒေါသမှ စိုးရိမစြိတတ်ို့ကြောင့ြ ရုတတ်ရကြ မတတ်ပရြပမြိသည်…။

“မှေးလေး ပြောကသ်ှားလို့ ဟုတလြား…..”

“ဟုတ်…အမေ…”

“ဘာ အူကြောငကြှောင် လုပန်တောလဲ ရှာရမှာပေါ့….”

“ဟုတ်….”

အောငခြန့န်ှင့ြ ဒေါမြာလာ အလငွစြလို ထွကသ်ှားလသည်ေ။ သမီးဇော ..မှေးဇောတို့က ငယခြစွဟြောင်းတို့ သူငယခြငွြးတို့၏ သံယောဇဉလြောကြ အရေးမကြီး…။ ကလွာတဈယောကြ ငေးငေး ငိုငင်ိုငန်ှင့ြ အောငခြန့န်ှင့ြ မာလာ ကြောကိုသာ ကြည့်ပြှီး နမေိပါတော့သည်။

“အိမယ်ာနိုးတော့ ဘှားဘှား.. ဖဖေေ.. ဆိုပြီး အတင်းဂွီကတွယ် ရှာပေးလို့လဲ ပြောတယ်… ကမွ ရတေိုကဖြို့ သှားခပန်တေုန်း ပြောကသ်ှားတာ..”

“ဘယမြှာ ရှာပြီးပြီလဲ.. ကလေးတဈယောကတ်ောင် နိုငအြောင် မထိန်းနိုငဘြူးလား ခငဗြွားတို့က”

အောငခြန့ြ ဒေါသတကြီး အိမဖြောမြွားကို ဆူလသည်ေ။ ဒေါမြာလာကလည်း..

“ကလေးပြောကတ်ာ လိုကမြရှာပဲနဲ့ ဖုန်းဆကရြတယလြို့…. ငါ့မှေး တဈခုခုဖြစ်ရင် နငတ်ို့ ကိုယ့အြကြောင်း ကိုယတ်ှေးထား…”

အခန်း (၁၇)

“Happy Birthday မီးမီးလေး… Happy Birthday မီးမီးလေးးးးးး….. Happy Birthday to You”

သမီးလေး ပန်းမှတန်ဒီလေးရဲ့ ၂ နှစ်မှောကြ မှေးနေ့ပြဲလေးပင်။ အခုအခွိန် အောငခြန့ြ ပြုံးနိုငပြှီ… ဒေါမြာလာလည်း ပြောန်ိုငပြှီ….။ လှနခြဲ့တဲ့ ၂ ပတလြောကကြ သမီးလေး ပြောကသ်ှားတော့ ရခဲ့တဲ့ သောကနဲ့ သငခြန်းစာ..။ ပန်းမှတန်ဒီလေးက အိမရြှိ ရကေူကနဘြေးတွင် ငုတတ်ုတလြေး ထိုငကြာ ဘှားဘှား.. ဖဖေေ နှင့ြ အောန်သေော အသံ။ ထိုညက အောငခြန့ြ နှင့ြ ဒေါမြာလာကို တွေ့တွေ့ချင်ြး အသည်းအသန် ငိုကြှေးသော ပန်းမှတန်ဒီ..။ ဘာပဲပြောပြော… လူသား၂ ဦးအတွကြ မရှိမဖြစ် လိုအပန်သေော သမီးလေး။ ထိုညက ဒေါမြာလာနှင့ြ အောငခြန့ြ သမီးလေးကို ခလယထြားပြီး အိပလြိုကကြှသည်။ အလုပကြိဈစ အခစွကြိဈစ ကိုယရြေးကိုယတ်ာ ကိဈစထကြ သမီးလေး ပန်းမှတန်ဒီဘေးတွင် သူတို့ ၂ ဦး အခွိနကြုနစြခေဲ့သည်..။

ကလွာတဈယောကကြတော့ ပြသနာဖြစ်ပြီး နောကတ်နေ့ကစပြီး ဖုန်းအဆကအြသှယ် မရတော့။ နောကဆြုံးကြားရသော သတင်းအရ သူမ၏ မှေးရပမြှသေို့ ပြနသ်ှားသညဟြုပင်။ သမီးလေး၏ ဘေးတွင် သမီးလေး အိပသ်ည့ြ အထိ စောင့ပြေးရင်း အောငခြန့ြ မှေးခနဲ အိပပြွောသ်ှားခဲ့သည်။

အောငခြန့ြ နိုးလို့ နာရီကြည့်တ်ော့ ည ၁၀ နာရီပဲ ရှိသေးသည်။ ဒေါမြာလာကို ကြည့်တ်ော့ မရှိ..။ သူ့ အခန်းသူ ပြနအြိပန်သညေဟြုပင် အောငခြန့တ်ှေးရင်း… အောကထြပသ်ို့ ဆင်းခဲ့တော့သည်။ အောကထြပအြရောကြ…

“သား..အောငခြန့ြ လာ အတူတူ သောကရြအောင်..”

အာလေးလွှာလေးဖြင့ြ ဒေါမြာလာ အတောပြင် မူးနလပြေေီ။

“အမေ …”

အောငခြန့န်ှင့ြ မာလာ စကားမပြောဖြစ်တာ ပြသနာ ဖြစ်ပြီး ကတည်းကပင်..။

“လာပါကြာ အတူသောကရြအောင်… သူစိမ်းတွမှေ မဟုတပြဲ..”

“အမေ သောကတ်ာ များနပြေီထငတ်ယ်…”

“များများသောကမြှ အထီးကနွတ်ာ များများ သကသ်ာတာကြ”

“အမေ လာ.. သားတွဲပို့ပေးမယ်…”

“မလိုပါဘူး…. မင်းလေးက သူစိမ်းဆနတ်ဲ့ စကားတွေ သိပပြှောပဲ…. ငါ့ဘကကြို ဘယသ်ူမှ မကြည့်ဘြူး… ငါ့မှာ… အာကိုးစရာကို မရှိဘူး…”

အောငခြန့ြ ဒေါမြာလာကို တွဲခေါရြင်း အခန်းထဲရှိ ကုတငပြေါသ်ို့ တငလြိုကသ်ည်…။ ကပိုကယို ဖြစ်နသေော အပေါအြင်ျကြီတို့က ရင်းသားဝင်းဝင်းတို့ကို လှဈပြနသလေိုပင်။ အောငခြန့ြ စိတရြိုင်းများ ဝငလြာသည်။ ညအိပ် ဂါဝန် ပါးပါးကို လှနရြန် ဂါဝနအြောကန်ားကို လကန်ှင့ြ ကိုငကြာ တဖြည်းဖြည်း မတငလြိုကသ်ည်။ သှေးကြောစိမ်းများ ယှကန်သေော ခွသလေုံး ဖြူဖြူတို့က ဆှဲဆောငမြှု ရှိနပြနေသ်ည်။

မဟုတသ်ေးပါဘူး.. သူ့သမီးကို ငါယူထားတာ ငါက သူ့သားမကပြဲ.. တကယဆြို အမပေဲပေါ့… ဟု တွေးလာသောလြည်း အကြောပကြသ်ည့ြ အရေးအကြောင်းလေးပင် မရှိသော ပေါငတ်ံသှယသ်ှယကြ ဂါဝနကြို ဆကလြှနရြန် တွန်းအား တဈခုနယ်…။ အောကခြံဘောင်းဘီ အနီရောငလြေးက ပေါငဖြှေးဖြေး ၂ ခုကြား နှစ်ဝငန်ပြေီ…။ ဇာအနားကြပထြားလသည်ေ။

အောငခြန့ြ ဘယလြိုမှ မနနေိုငတ်ော့..။ အောကခြံဘောင်းဘီ အပေါမြှ ပိပိရှိရာ နရောကို မှန်းပြီး နမ်းလိုကလြသည်ေ။ အနံအသကြ ခပသ်င်းသင်…. ၎င်းင်းင်းသညကြား သေးနံ့လဲ မဟုတ်… အများပြောသလို ဒညှင်းသီနံ့လည်း မဟုတ်… ငံပြာရညန်ံ့လည်း မဟုတ်…. ပုရိသတို့ လီးတောငစြသေော အနံမွိုးပင်…။

မာလာ တဈယောကြ လှုပလြာသည်။ အောငခြန့ကြ အခွအနေေ ကြည့်လြိုကတ်ော့ ဒေါမြာလာတဈယောကြ နိုးနလပြေေီ…။ အောကခြံဇာဘောင်းဘီ အနီလေးကို အသာဆှဲခွှတလြိုကသ်ည်။ လိပပြှီး ပါလာသော အောကခြံဘောင်းဘီလေးကို နမ်းလိုကရြင်း အောငခြန့ြ ဝတထြားသော ဘောင်းဘီကို ခွှတကြာ လီးကို အပြငထြုတရြင်း သုံး လေး ငါး ခကြလြောကြ ထုလိုကသ်ည်။ ပြီးတော့မှ ဒေါမြာလာပေါငကြို အနည်းငယကြားရင်း လွှာဖြားလေးနှင့ြ စောကစြိကို ကစားလိုကသ်ည်။

အစပိုင်း ခဉွသ်လိုလို ရှိသောလြည်း နောကပျိုင်း ငံပြပြ ဘကသ်ို့ ဦးတညလြာသည်။ မာလာလကြ ၂ ဘကကြ အောငခြန့ခြေါင်းကို ရုတတ်ရကြ ကိုငမြိသှားလသည်ေ။ ခါးလည်း ကော့မိသှားလသည်ေ။ အောငခြန့ြ စုပန်ရောမှ ခေါင်းကို အသာ မော့ကြည့်လြိုကသ်ည်..။

“ဆကလြုပလြေ..”

မာလာ့ထံမှ ပြင့ပြှင့လြင်းလင်းကြားရလို့ အောငခြန့ြ ဆကစြုပရြင်း အပေါသ်ို့ တဖြည်းဖြည်းတကကြာ.. အင်ျကြီကို လွော့လိုကရြင်း ဘောလြီ အနီအောကကြ လုံးပြီးတင်းနသေော နို့ကို ပါးစပန်ှင့ြ အပြည့ြ ငုံလိုကသ်ည်။ ပြီးမှ လွှာထိပန်ှင့ြ နို့သီးခေါင်းလေးကို ပြတသ်ပလြိုကသ်ည်။ အောငခြန့ြ လူချင်ြး အသာခွာရင်း ခေါင်းရင်းဘကသ်ို့ တကလြိုကသ်ည်။

“တို့ကို ပြနမြစုပပြေးချင်ဘြူးလားဟင်..”

မာလာတဈယောကြ ဆေးမိထားသော လူတဈယောကလြို ခေါင်းလေး အသာရှှေ့ပြီး အောငခြန့လြီးကို ပါးစပတ်ှင် တေ့လိုကသ်ည်။ လီး၏ ကြမ်းသီးခေါင်း ပတခြွာလညကြို လွှာဖြားနှင့သ်ပရြင်း.. တဖြည်းဖြည်း အပေါသ်ို့ တကလြိုကပြှီး အောငခြန့ြ နို့ကို စုပလြိုကသ်ည်။ အောငခြန့ြ ဘယလြိုမှ မခံနိုငတ်ော့ပဲ မာ့လာ့ကို တွန်းလှဲလိုကလြသည်ေ။ ပကလြကကြလေး ဖြစ်သှားသော မာလာ့ကို အောငခြန့ြ အပေါမြှ နပြေီး နို့ကို စုပလြိုကသ်ည်။ ကားသှားသော ပေါငန်ှင့ြ ကော့တကသ်ှားသော ခါးတို့နှင့ြ တပျိုငန်ကြ ထိုးထည့လြိုကသ်ော အောငခြန့လြီးကြီး..။ တရဈချင်ြး ဝငသ်ှားသော လီး၏ အရသာ၊ မှုတထြားသော ပါးစပ် အရသာတို့ကြောင့ြ မာလာ တဈခွီ ပြီးသှားလသည်ေ။

အောငခြန့ြ လီး ဝငဝြငခြငွြး ခပကြှပကြှပ် ဖြစ်နသေော မာလာ့ပိပိကို တရစပ် လိုးလသည်ေ….။ မာလာတဈယောကြ အောငခြန့ဖြငကြို ဆှဲထားပြီး လီးနှင့ြ ပိပိတို့ အတင်း လိုကပြူးကပလြိုကသ်ည်….။ အနှစ် ၂၀ ကြောြ ဝေးကြာနသေော မာလာ့အဖို့ အောင့ခြန့ြ ဆောင့ခြကြတ်ှကေ နောကတ်ဈခွီ ပြီးဆုံးသှားစသည်ေ။ အောငခြန့ကြ မာလာ ပြီးသှားမှန်းသိတော့.. တင်းတင်း ပြနဖြကပြှီး အနမ်းမိုး ရှာသှန်းလိုကလြသည်ေ။

မပြီးသေးသော အောငခြန့ကြို မာလာသိတာကြောင့ြ အောငခြန့ရြှိရာကို ကြောပေးရင်း မာလာ ခါးလေးကော့ပေးသည်။ အောငခြန့ြ အနောကမြှနပြေီး ထိုးသှင်းလိုကသ်ည်။ ထိုးသှင်းရာတွင် အပေါကမြတည့ပြဲ စောကစြိကို ထိုးမိလသည်ေ။ မာလာတဈယောကြ တွန့်သှားလသည်ေ။ နောကတ်ဈခကြမြှာတော့ တန်းနအေောင် ဝငသ်ှားလသည်ေ။ နို့ကို ကိုငပြှီး အနောကမြှ အားကုန် ဆောင့်လသည်ေ။ တဈခကြြ တဈခကြြ သားအိမခြေါင်းကို ထိမိတာကြောင့ြ မာလာတဈယောကြ အောင့အြောင့သ်ှားသော ဝဒနောကို ခံစားရလသည်ေ။

ထိုးခကြြ ဆောင့ခြကြြ ဆှဲခကြတ်ို့ ပြင်းထနလြာပြီး မာလာ့ သာအိမထြဲသို့ သုတပျိုးများ အရှိနန်ှင့ြ ဝငသ်ှားသည့အြပြင် ပိပိ အပြငဘြကသ်ို့ပင်.. စီးကနွလတေေော့သည် မဟုတပြါလား..။

အခန်း(၁၈)

နရေောငခြှညကြ ဖြာဆင်းလာလပြေီ။ လနေုအေးအေးကလည်း ပြတင်းပေါကဆြီမှ တိုးဝငလြာလပြေီ။ ကြေးငှကတ်ို့၏ သီချင်ြးသံတို့က အောငခြန့ကြို နိုးနသယေောငယ်ောင်…..။

မာလာ့အိပယ်ာထကတ်ှင်… ငုတတ်ုပထြိုငရြင်း ညက အဖြစ်ကို ရှကန်မေိသည်။ ဘယလြိုရှင်းရမလဲ .. ဒေါမြာလာကရော သူ့အပေါြ ဘယလြို တုနပြှနမြလဲ… တွေးကာ.. ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်… သန့ရြှင်းရေးလုပကြာ အိမအြောကသ်ို့ ဆင်းခဲ့လသည်ေ။

ဒေါမြာလာ့ကို ကြည့်လြိုကတ်ော့ ပေါင် မုန် ၂ ခပြကြို မီးကငန်လသေည်ေ။ အောငခြန့တ်ဈယောကြ ယောငတ်ောငတ်ောငန်ှင့ြ စားပြဲတွင် ထိုငလြိုကသ်ည်။ မာလာက မီးကငစြကမြှ ထွကလြာသော ပေါငမြုန့ြ ၁ ခပြကြို အောငခြန့ရြှေ့သို့ ခပြေးလိုကသ်ည်။ မကြန်ှာကတော့ ခပတ်ညတ်ညပြင်..။

အောငခြန့ြ ကောဖြီခွကကြိုငပြှီး ကောဖြီ တခွိုင့ြ မော့လိုကသ်ည်။ ကောဖြီခွကြ ပြနခြမွည် အလုပ်…. ပေါငမြုန့ြ မီးကငမြှေးမှေးနှင့ြ ထောပတသ်ုတ် ကိုငထြားသော လကတ်ဈဖကြ အောငခြန့ြ ပါးစပန်ားရောကလြာသည်။ အောငခြန့ြ ကြည့်လြိုကတ်ော့ … မာလာ ………………။

ကြှနတ်ောြ့ရဲ့ အပြောဆြုံး အခွိနလြေးပါပဲ………။ ကြှနတ်ောြ သိပခြစွရြတဲ့ သမီးလေးရယ်… ကြှနတ်ောြ ရငခြုနရြဆုံး လူရယ်… အေးခမွြးတဲ့ မိသားစုလေး တဈခုလို နရတော အရမ်းဝမ်းသာမိတာ အမှနပြါ….။

“အခစြျ အခစြျ..
အသဈတွဖြစ်ေပမေဲ့
စွဲလမ်းခဲ့တဲ့ ခစွသ်ူဆိုတာ
တဈဦးတည်း…”

ကြှနတ်ောြ လေးနကစြှာ မတွေးပဲ.. ခရွေးလိုကသ်ော ကာရံမရှိသော စာလေး … စာလေးရဲ့ အောကမြှာ ၅ နှစ် သာသာ သမီးလေး ပုံတူ…… ၎င်းင်းင်း… ၎င်းင်းင်းတို့နှင့ြ အတူ ကြှနတ်ောြ ဖြတသ်န်းခဲ့ရသော ဘဝတိုတိုရယ် …. မဆုံးသော အကြောင်းအရာများဆီသို့… မှတတ်မ်းတငထြားသော စာအုပလြေး……။

“မောငရြေ ..စာအုပခြညွြးပဲ ကြည့်မြနနေဲ့ သမီးလေးလည်း ဂရုစိုကြဦး”

‌ကြှနတ်ော့ကြို လှမ်းသတိပေးနသေူကတော့ တခွိနကြ ကြှနတ်ောြ စွဲလမ်းခဲ့သူ…. တခွိနကြ ကြှနတ်ော့ြ မိန်းမအမေ…. စည်းကမ်းကြီးပြီး စိတဓြါတခြိုငမြာသူ… ကြှနတ်ော့ရြဲ့ ယခု ဇနီး … ကြှနတ်ော့ရြဲ့ မရိုးနိုင် မဟောင်းနိုငတ်ဲ့ အခစွြ………။ မဟောင်းသော အခစွြ………။ မဟောင်းသော အခစွြ…………။

ပြီးပါပြီ။

ကြိုးစားပါဦးမည်။
နတဆြိုးကြီး