သရဖူ ဗိုလလြုပြဲ
ရေးသားသူ – ကမ်ဘာကြောျ ရတနာဝင်းထိန်
“….အေး… ဟုတတ်ယ်….. ငါလည်း ကြားဖူးတယ်…..။ စောကခြေါင်းနကတ်ဲ့ မိန်းမကို ခေါင်းအုံးခုပြီး လုပမြှအားရဆိုဘဲ….။ ခါးအောကြ ခေါင်းအုံးခုလိုကတ်ော့ သားအိမဝြက မှင့တ်ကလြာပြီး လီးထိပန်ဲ့ ဆောင့မြိတော့ ပိုကောင်းဆိုဘဲကြ….”
တူးတူးက သူကြားဖူးသမွှကို အားပါးတရ ပြောနစဉြေ အောငထြှန်းက…
“….ခေါင်းအုံးခုလိုးတာတော့ ဟုတပြါပြီ……။ မိန်းမတဈယောကြ စောကခြေါင်းနကမြနကြ ဘယလြိုလုပသ်ိမှာလဲ…..။ သူ့ထမီလှနပြှီး လကန်ဲ့ ထိုးကြည့်ရြမှာလား…”
“…..နင့ြ..အမကလှှေားမှဘဲ….။ လကန်ဲ့ထိုးကြည့်လြို့ ရမလားဟ….။ ပါးကြိုး ထောငကြသွှားမှာပေါ့……။ခွီးဈတဲ့မှာဘဲ…. တုံးလိုကတ်ာ….”
တူးတူးက အောငထြှန်းကို ကလောတ်ုတလြိုကသ်ည်။
“…..ဒါဖြင့ရြင်…. စောကခြေါင်းနကမြနကသ်ိဘို့ ပြောလကြော…”
အောငထြှန်းက သူ့အမကေို ထိပါးပြီး ပြောလာသော တူးတူးကို မကြမနေပသ်ံဖြင့ြ မေးလိုကြ၏။
“…..ပြောလိမ့မြပေါ့ကြာ… မင်းကိုက လောနတေဲ့ဥဈစာ “
ဘာစကားမှ မပြောဘဲ ငှိမန်ားထောငန်သေော စိုးလှငကြ ကြားဝငပြှောလိုကသ်ည်။
“….ငါဖတဖြူးတဲ့ ကာမသွှတ်တရ စာအုပထြဲမှာ အကြမ်းဖငွြးအားဖြင့ပြေါ့လေ…. ဖငကြောကတ်ဲ့မိန်းမဟာ… စောကခြေါင်းနကသ်တဲ့ကြ…… သာမာနကြို မဟုတဘြဲ… သိသိသာသာကောကတ်ဲ့ မိန်းမပေါ့ကြာ…”
“…..အောြ…. အေး.. အေး… ရှာတောငပျိုင်းက ပဲပြုတသ်ည် မရငမြိ လိုပေါ့နောြ..”
အောငထြှန်းကလည်း သူ့ဝသီအတိုင်း ဝငထြောကခြံသည်။ စိုးလှငကြ အောငထြှန်းကို မကြမနေပန်ှင့ြ မကြစြောင်းထိုးလိုကြ၏။
“….နောကတ်ဈခါ ကိုမှင့ကြွောတ်ို့ ပြောတာလည်း ကြားဖူးတယကြှ….။ ခကြန်ဲ့စောကဖြုတဟြာ သိသိသာသာကြီး သာမာနထြကြ ဝေးကြာနရငေလြည်း စောကခြေါင်းနကဆြိုဘဲ။ ငါတွေးကြည့်တ်ယပြေါ့ကြာ…..။ ဖငကြ အဆမတန် ကောကမြှတော့… ခကြန်ဲ့စောကဖြုတကြ အလိုလိုဝေးပြီပေါ့ကြ…။ ဒီတော့ သချောပေါကကြို စောကခြေါင်းနကတ်ဲ့ အမွိုးအစားလို့ သိရမှာဘဲ….။ စောကခြေါင်းနကတ်ဲ့ မိန်းမရဲ့ယောကြာြးဟာ လီးတိုအမွိုးအစားဆိုရငတ်ော့ သချောပြီ မောငရြေ…..။ ဒီမိန်းမ အားမရလို့ လငင်ယန်မှောဘဲ…..”
“….တောကြ… ဟုတလြိုကလြကြော…. တူးတူး….။ တူးတူးနဲ့ တို့အထဲမှာ ထူးခွားနတောက ဒီလိုမွိုး ဗဟုသုတတွေ နှံ့စပလြို့ကိုး….။ စောစောကပြောတဲ့ မရငမြိကြီးက လငင်ယန်တယ်ေ…. မောငကြိုကြောဆြှရယ်ေ…… ကိုနကကြှီးရယ်.. ဦးစံမှင့ရြယ်…. သုံးယောကတ်ောငဘြဲ ခငမြွာ…..”
“…..ခွေးမသား…. မသိပဲနဲ့ ရမ်းပြောနေ… စောကပြှူနာတကန်မယ်ေ….”
တူးတူးက ခပခြဉွခြဉွန်ှင့ြ ပြောပစ်လိုကသ်ည်။ စိုးလှငကြတော့ ဘာမှမပြော။ အောငထြှန်းက အလှနစြောကမြှငကြပစြှာ မကြစြောင်းထိုးလိုကသ်ည်။
“…အေး…… မင်းပြောတဲ့ ပတေံနဲ့ထောကပြှီး မှန်းဆကြည့်ရြင် မရငမြိယောကြာြး ကိုသန်းဆှဟော သချောပေါကြ လီးတိုရမယကြှ…။ တိုရုံတောငမြကဘူး… သေးတောငသ်ေးချင်မြှာ….”
အောငထြှန်းကတော့ မကြစြောင်းထိုးထိုး ဆဲဆဲ သူ့ညဉကြိုတော့ လုံးဝမဖြောကြ။ အခုကြည့်ြ သူပြောချင်ရြာကို ဇွတပြှောသည်။ တဈဦးနှင့တ်ဈဦး ဉာဉစြရိုကခြှင်း မတူကြသောလြည်း ငယင်ယကြတည်းက လညပြင်းဖကကြှီးလာသော တဈရှာတည်းနေ တဈရတည်ေးသောကြ သကတ်ူရှယတ်ူ အတန်းတူ ဘဝတူ သူငယခြငွြးအရင်းခေါကခြေါကတ်ှေ မဟုတပြါလား။
“…ဒါနဲ့…နစမြေးပါဦး…။ ကိုကြောဆြှေ… ကိုနကကြှီး… ဦးစံမှင့တ်ို့ သုံးယောကန်ဲ့ ဖြစ်နတေဲ့ မရငမြိဇာတလြမ်း ပြောစမ်းပါဦး…။ ဟုတကြော ဟုတလြို့လားကြ…။ မင်းက သိပစြိတခြရွတာ မဟုတဘြူး…”
တူးတူးက အောငထြှန်းကို အရေးတယူ မေးလာသည့အြတွကြ အောငထြှန်းတဈယောကြ ဘဝငမြှင့သ်ှားသည်။ ဒီကောငကြ မှှောကပြေးရင် ဂွေးပေါအြောင် ကမည့လြူစား။ ဆဲဆဲဆိုဆို ပြုံးဖြီးဖြီးနတတေတ်ဲ့ အကောင်။ အခုသူ့ကို တူးတူးက အရေးတယူ မေးလာသောအခါ သဘောတွစွတေကြသွှား၏။
နှုတန်ည်းသော စိုးလှငသ်ညပြင် အောငထြှန်းစကားကို အလှနသ်ိချင်ြ ကြားချင်န်ကြေောင်း သူ့မကြလြုံးတွကေ သကသ်ခေံနေ၏။
“…ဒီလိုကြ…။ ကိုကြောဆြှတေို့နဲ့ ဖြစ်နတယေဆြိုတာ အမရယ်ေ… မခစွရြယ်… မနုရယ် သုံးယောကသ်ား ဝိုင်းဖြဲ့ပြောနတောကို ငါကကြားလိုကရြတာ..။ အဲဒီနေ့က ငါနမကေောင်းလို့ အခန်းထဲမှာ အိပန်တော…။ သူတို့သုံးယောကကြ သန်းရှာရင်း မရငမြိ စောကတ်င်းတွေ ခနွကြတောပေါ့ကြာ…”
“….ဟား.. ဟား… ဟိုသီချင်ြးလိုပေါ့နောြ…။ သူများအကြောင်းလည်း မပြောတတပြါ… စပမြိစပရြာ…ဘာညာကြိကြ… ဟား ဟား အေးအေး လုပစြမ်းပါဦး… ဒို့ကလည်း တဆင့ြ ကြိကြရအောင်…”
တူးတူးအပြောကြောင့ြ စိုးလှငမြကြန်ှာကြီးသညပြင် ပြုံးပြုံးဖြီးဖြီးကြီး ဖြစ်လာတော့၏။ အားပါးတရ နားထောငမြည့ဟြနကြ အပြည့ြ။ အောငထြှန်းက တကကြှှသောအသံနှင့ြ သူ့စကားကို ပြနဆြကသ်ည်။
“….မရငမြိ အကြောင်းကို သူတွေ့သမွှ ဖောကသ်ညခြတွာက မနုရယ်….။ သူပြောတာက ဒီလိုကြ…..”
………………………………………………………..
ဒီနေ့ ကိုကြောဆြှထေံမှ ယူထားသော ငှတဈေသောင်းအတွကြ တဈလပြည့ြ၍ အတိုးသတရြန် မနုထွကလြာသည်။ စောစောပေးပြီး အေးတာပဲဟူသော စိတကြူးဖြင့ြ နေ့လညစြာ ထမင်းစားပြီး ထွကလြာသည်။ ကိုကြောဆြှသည်ေ ရှာထဲက အိမတ်ှငမြနဘေဲ ရှာအပြငဘြကရြှိ သူပိုင် သရကခြှံထဲတွင် နထေိုင်၏။ သရကခြှံက ပနှစ်ေရာကြောပြတလြညရြှိ၍ အတောကြယွဝြန်းသည်။ အဓိကအားဖြင့ြ ရငကြှဲမွိုးသန့မြွားကို စိုကပြွိုးထားသည်။
ဒီသရကခြှံကရသော ငှမှော တဈနှစ်တဈနှစ် သိန်းခွီဝငသ်ည်။ ဂွုံ၊ ပဲ၊ မှပေဲ၊ ပဲစင်းငုံများလှောင်၍ ဈေးကောင်းရမှ ထုတရြောင်းသဖြင့ြ သူ့လကဖြွားတွင် ငှသေီးနသည်ေ။ တဈရှာလုံး သူ့အကြှေးနှင့ြ ကင်းသူရှားသည်။
လှနခြဲ့သော တဈနှစ်ခန့ကြ သူ့မိန်းမဆုံးသှားရာ နောကအြိမထြောငမြပြုတော့ဘဲ မုဆိုးဖိုဘဝနှင့ြ နထေိုငလြွှကရြှိသည်။ အသကကြ ၄၀ ကြောရြုံသာရှိပြီး အရှယတ်င် ကနွြးမာသနစြှမ်း၏။ အိမထြောငပြှုလွှင် ရသေးသောလြည်း အပိုဒုကျခမရှာတော့ဘဲ အချောငရြနိုငသ်ည့ြ စားကြင်းစားကြကမြွားနှင့သ်ာ ပြောမြှေ့နသည်ေ။
သားသမီးနှစ်ယောကရြှိရာ သမီးအကြီးက ၂၀ ကြောြ၊ သားအငယကြ ၁၇ နှစ် ရှာထဲကအိမတ်ှင် ကိုကြောဆြှေ့အဈမ အပျိုကြီးနှင့ြ အတူနကြသေည်။ သူကမူ သရကခြှံထဲတွင် နှစ်စဉြ ၃ ခန်း မှစေိုကအြိမတ်ဈလုံးဆောကြ၍ လှတလြပစြှာ နထေိုငသ်ည်။
မနုတဈယောကြ ကိုကြောဆြှထေံ အလာတွင် အိမသ်ာတကခြငွြ၍ သရကခြှံအနောကဖြကကြပလြွှကရြှိ ချောင်းထဲသှား၍ အိမသ်ာတကသ်ည်။ ကိဈစဝိဈစပြီးတော့ ချောင်းဘကကြ တကလြာပြီး သရကခြှံနောကဖြေးဘကကြ အလှယတ်ကူ ဝငလြာခဲ့သည်။ နေ့လညန်ေ့ခင်းဖြစ်၍ လူသူတိတဆြိတန်သည်ေ။
တဖြည်းဖြည်းနှင့ြ ကိုကြောဆြှေ မှစေိုကအြိမန်ား ရောကလြာသည်။ ဘာရယည်ာရယမြဟုတ် မိန်းမပီပီ စပစြုချင်ြ၍ ကိုကြောဆြှေ့ အိမအြတွင်းသို့ ထရံအပေါကမြှ ချောင်းကြည့်လြိုကသ်ည်။ သူချောင်းကြည့်သ်ော နရောက အိမန်ောကခြန်း။
အခန်းတွင်း မှငလြိုကရြသော မှငကြှင်းက မနုကို ပါးစပအြဟောင်းသား ဖြစ်သှားစသည်ေ။ အခန်းထဲက ကုတငပြေါတ်ှင် မရငမြိနှင့ြ ကိုကြောဆြှတေို့ အဝတအြစားမပါ ဗလာကိုယတ်ုံးလုံးကြီးနှင့ြ ကာမဇာတခြင်းနကြသေည်။ မရငမြိက ခါးအောကတ်ှင် ခေါင်းအုံးတဈလုံးခုထားပြီး ဒူးထောငပြေါငကြား အနအထေားဖြင့ြ ခံလွှကရြှိပြီး ကိုကြောဆြှကေ ပေါငန်ှဈလုံးကြားသို့ ဒူးထောကထြိုငကြာ သူ့လကန်ှဈဖကကြို မရငမြိကိုယပြေါမြှ ကြောခြှပြီး ကုန်း၍ ကုန်း၍ ဆောင့လြိုးနသည်ေ။
ကိုကြောဆြှေ၏ ဆောင့ခြကြတ်ှကေ မာနပြါပြင်းထနလြှသည်။ မရငမြိကလည်း ကိုကြောဆြှေ၏ခါးကို တင်းနအေောငဖြကလြွှကြ ဖငဆြုံကြီးကို ပင့ထြိုးမှှောကကြော့လွှကြ အားရပါးရခံနသည်ေ။
“…ဖြတ်…ဖြတ်…ဖြပ်…ဘှတ်….”
“….ဖြတ်….ဖြတ်…ဖြပ်….ဘှတ်….”
“….အမေ့…. အမလေး…. ကောင်းလိုကတ်ာ ကိုကြောဆြှရေဲ့… အင့ြ… ရှီး ကြှတ်.. ကြှတလြိုးပါ… ဆောင့ဆြောင့လြိုးစမ်းပါ…”
ဒီမွှအထိ ဆောင့လြိုးနတောတောင် ဆောင့ခြိုင်းပုံထောကြ၍ မရငမြိ ကာမရာဂစိတတ်ှေ မညမြွှထကြှ သောင်းကြမ်းနကြေောင်း သိသာလှန်းလှသည်။ တောသူဆိုသောလြည်း မရငမြိအသားအရညတ်ှကေ တရုတမြတဈယောကလြိုအလား နီးစပသ်ူဖြစ်၏။ ရင်၊ တင်၊ အသားအရောင် ကိုယဟြနအြနအထေားကို ကြည့်သ်ောအားဖြင့ြ တဏှာရာဂ အလှနကြှီးမားသော ဟတ်ထနီအမွိုးအစား ဖြစ်သည်။
ကိုကြောဆြှကေ လကန်ှဈဖကထြောကြ၍ ဆောင့ဆြောင့ြ လိုးနရောမှ ဘယလြကကြို ရုတလြိုကပြှီး မရငမြိနို့အုံ ဖြေးဖြေးမို့မို့ တင်းတင်းကြီးပေါြ အုပတ်ငလြိုကလြွှကြ ပြတခြွလေူးလှိမ့လြိုကသ်ည်။
“…..ထိရဲ့လား….ရငမြိ…”
“…အား… အမေ့…. အင်း…. ထိ… ထိတယ်….. ကိုကြောဆြှရေဲ့…. အီး.. ရှီး…. ကြှတ်… ကြှတ်…. ကောင်းလိုကတ်ာရှင်…..”
စောကဖြုတကြှီး၊ လီးကြီးတွမေို့လားမသိ ဖြတ်… ဖတ်… ဘှတ်… ဟူသော အသံကြီးတွကေ ကြကသ်ီးထ အသဲယားစရာ ကောင်းလှန်းလှပါသည်။
မနုတဈယောကြ ချောင်းကြည့်န်ရင်ေးကပင် စောကဖြုတအြုံတဈခုလုံး ပုရှကဆြိတအြကောငတ်ဈရာ တကလြာသလို တရှရှနှင့ြ ထကြှလာသည်။ ရငတ်ှပေူ အာခေါငတ်ှေ ချောကလြာသဖြင့ြ တံတွေးကို မကြာခဏ မွိုခနွရေ၏။ လညပြင်းကြောကြီးတွထေောငကြာ သူကလည်း အသည်းအသန် ချောင်းကြည့်န်ေ၏။ ကိုကြောဆြှေ ဖငကြှောကြီးတွကေ ကြုံ့ဝငရြှုံ့ခွကန်ပြေီး ခပသ်ှကသ်ှကကြှီး ကပည်ှောင့န်သည်ေ။
“….ဖြတ်…ရှှတ်…ဖြစ်…ဖြတ်….”
“….အား…. အမလေး…. ထိ…. ထိလိုကတ်ာရှင်… သားအိမဝြကို ပူရှိန်းကဉွဆြိမ့န်တောဘဲ အ… ဟ…. ဟင့ြ…အမေ့… အမလေး…. အေ့….. စောကစြိပါထိသတော့…. အားလားလား… အီးအီးရှီး… အ……”
မရငမြိတကိုယလြုံး တဆတဆြတတ်ုနလြွှကြ ကိုကြောဆြှခေါးကြီးကို တင်းကြပန်အေောင် ဖကထြားသည်။ ကိုကြောဆြှေ့ လကန်ှဈဖကကြ အနည်းငယ် တုတသ်ယောငယ်ောငရြှိသော မရငမြိခါးကို ဆုပကြိုငလြွှကြ ခေါင်းမော့ကိုယမြတကြာ သူ့လီးကြီးကို အဆုံးထိ ဖိကပထြားလိုကပြှီး လရတွကေေို ပန်းထည့န်သည်ေ။ သူ့ကိုယလြုံးကြီးလည်း ဆတကြနဲ ဆတကြနဲ တုနတ်ုနသ်ှား၏။
အခွအနေအခွေိနအြခါ သိသူပီပီ ကိုကြောဆြှကေ သူ့လီးကြီးကို ဆှဲထုတလြိုကသ်ည်။ အကြောပျိုင်းပျိုင်းထလွှကြ အညိုရောငသ်မ်းနသေော လီးတုတရြှညကြှီးက မကြနပေသ်ောဟနန်ှင့ြ မာနဟြုနမြပြသေေးသည့ြ အမူအယာကို ပြနသေေး၏။
မနုတဈယောကြ ဆုံးခန်းတိုငရြောကထြိ ကြည့်ခြငွလြှန်းလှသောလြည်း အခွအနေေ အမွိုးမွိုးကြောင့ြ စောစောက သူမ ခွီးပါခဲ့ရာ ချောင်းထဲသို့ ပြနဆြင်းလာခဲ့သည်။ လီးအတွေ့အကြုံ နောကြထေားပြီးဖြစ်သော အိမထြောငသ်ညမြိန်းမပင် ဖြစ်လင့ကြစား ကိုကြောဆြှေ့လီးကြီးကို မှငလြိုကရြသောအခါ ဖငယ်ားအဖုတတ်ောင် ရမျမကသ်ှေးတွေ ပူလောငဆြူပြကခြဲ့ရ၏။
“….မင်းဇာတလြမ်းက ကောင်းလှန်းလို့ မကြလြုံးထဲမှာ ကြင်းကနဲ… ကြကကြနဲကို မှငလြာတော့တာပဲကြာ…။ ငါတောင် မရငမြိကြီးကို ခခွငွစြိတတ်ှေ ပေါကလြာပြီ…”
“…အလကားတော့ မရလောကဘြူး ကိုယ့လြူ…ငှခွေေးနိုငမြှ…။ ဒါမှ အတိုးမယူဘဲ လိုးလှှတလြို့ရမှာပေါ့ကြ….”
အောငထြှန်းက သူ့ထငမြှငခြကြကြို ခပဆြဆလေး ပြောလိုကြ၏။
“….တဏှာကြီးတဲ့ မိန်းမအဖို့ ငှကေ ပဓာန မဟုတပြါဘူးကြာ… လီးက အဓိကပါ..”
အခု ဝငပြှောသူက စိုးလှင်…။ စိုးလှငကြ ဒီပြဲတွင် သူ့ဉာဉအြတိုင်း ဘာမှဝငမြပြောဘဲ အသာနားထောငခြဲ့သည်။ ဒီလိုလူမွိုးက အပြောသမား မဟုတ်။ လကတ်ှေ့လုပမြည့ြ သူမွိုး။ နောကပြှီး သူ့ကိုယသ်ူ ယုံကြညစြိတခြသွော ဟနအြပြည့န်ှင့ြ ပြောလိုကခြှင်း ဖြစ်၏။
“…..အေး…. ဒါလည်း ….. ဟုတပြါရဲ့….”
စိုးလှငစြကားကို တိုးတိုးက ထောကခြံလိုကြ၏။
“…ဘယလြောကပြဲ တဏှာကြီးကြီး အညှာကိုငတ်တရြင် အရညတ်ောင် ပြောသ်ှားနိုငပြါတယကြှာ…”
တိုးတိုးက စိုးလှငစြကားကိုပင် သချောအောင် ထပဆြင့ြ၍ ထောကခြံပြောလိုကသ်ည်။
“….လုပပြါဦး… တိုးတိုးရ…. အညှာဆိုတာ ဘာတုန်းဟ…”
ထုံးစံအတိုင်း အောငထြှန်းက သိချင်ဇြောနှင့ြ အမောတကော မေးလိုကြ၏။ ဒီတခါတော့ စိုးလှငကြ သူ့ကိုမကြစြောင်း မထိုးတော့ပါ။ အူကြောငကြှောင် မှောကကြှှကြှ သူငယခြငွြးကို ပြုံးလွှကသ်ာ ကြည့်လြိုကပြါတော့သည်။
“…..အညှာဆိုတာ စောကစြိပေါ့ကြာ….။ စောကစြိ ကလိတတရြင်… ကာမမီးတွေ ပြင့ထြှကပြှီး ဘယမြိန်းမခံနိုငမြှာလဲ…။ ဒါပမေဲ့ မရငမြိလိုဟာကြီးကတော့ အထွအထေူးတောင် ကလိစရာလိုမှာ မဟုတဘြူး…။ လီးကြီးဖို့နဲ့ ခပကြှာကြာ အလိုးသနဘြို့ဘဲလိုမှာ..။ မင်းက ဒီမိန်းမကြီးကို… ဖြိုနိုငလြို့လား….”
တိုးတိုးက အောငထြှန်းကို အဓိကဦးတညပြှီး မေးငေါ့မေးလိုကခြှင်း ဖြစ်သည်။ စိုးလှငကြလည်း ဘယ့န်ှယ့လြဲဟူသော အမူအရာနှင့ြ အောငထြှန်းကို စိုကကြှည့န်သည်ေ။ စကားပေါ နှုတသ်ှကသ်ော အောငထြှန်းတဈယောကြ အသံတိတန်ှုတဆြိတရြင်း ခတ်ေတတွေးနသည်ေ။
“…..အင်း… မလှယလြောကဘြူးထငတ်ယ်…. တိုးတိုးရေ…။ အလိုးသနတ်ယပြဲ ထားဦး…။ ကိုယ့ဒြငကြ စံခွိနမြှီရုံပဲ.. ရှိတယလြေ….။ ဒီတော့ သူ့စောကဖြုတကြှီးကို အယားဖြောကပြေးသလောကပြဲ ရှိမှာပေါ့… ဟီး… ဟီး….”
“….အေး… မင်း မဆိုးဘူး…. ကိုယ့ပြမာဏကိုသိတယ်…”
စိုးလှငကြ အောငထြှန်းစကားကို ဝငထြောကခြံလိုကြ၏။ အောငထြှန်းက သူ့ကိုသရောသ်ညထြင်၍ ဘုကြည့်ကြှည့န်စဉြေ တိုးတိုးကဝင်၍…
“…..စိုးလှငပြှောတာ အမှနပြဲ အောငထြှန်းရ….။ မင်းက သူ့ကို တလှဲမထငန်ဲ့….။ မင်းမပြောနဲ့… ငါလည်း မရငမြိကို မဖြိုနိုငဘြူး….။ တကယပြှောတာ။ သူ့အသားအရကြညေ့ြ အသားနီစပ်… ဖငဆြုံကြီးကလည်း.. နည်းတာကြီး မဟုတဘြူး…။ ပြီးတော့ နောကကြောကထြှကန်တောလည်း အထငအြရှား… လိုးတော့ လိုးချင်စြရာကြီးပေါ့ကြာ…. ဟား ဟား…။ ဒါပမေဲ့ ဟတ်ထနီရဲ့သဘာဝက အလိုးလည်း ကြမ်း… လီးလည်းကြီးမှ… ကြနပေတ်ာဘဲကြ…။ ဒီတော့ မနိုငဝြနသ်ှားထမ်းရင် မင်းတို့ငါတို့ဘဲ ခွကေုနလြကပြမ်း ကသွှားမှာပေါ့ဟ…”
“….အင်း ဒီလိုဆို….. သူ့ကိုဖြိုနိုငတ်ာ ကိုကြောဆြှဘေဲ နမှောပေါ့နောြ…”
“…..လူလတပျိုင်းအရှယထြဲမှာတော့ ဟုတခြငွဟြုတမြှာပေါ့….။ မင်းတို့ငါတို့ တကခြတ်လေူတွထေဲမှာ.. လောလောဆယ်.. ဒီမိန်းမကြီးကို အပြတဖြှိုနိုငမြှာကတော့.. ဟောဒီ စိုးလှငဘြဲ မောငရြင်….”
“…..ဟာ…ဟုတပြါ့မလားကြာ…”
“….မင်းက… ကိုယ့သ်ူငယခြငွြးအကြောင်း… သိရကသ်ားနဲ့…။ ဒီကောင့လြောကြ ငယင်ယကြတည်းက ဒို့ထကကြှီးတယလြေ…။ သူက လကတ်ှေ့သမား… အခွခေံ စံခွိနမြှီလီးကြီးကို နည်းမွိုးစုံနဲ့ လေ့ကငွ့ပြေးနတော…။ အခုဆိုရင် စံခွိနတ်ောင် အတောလြှနန်ပြေီ….။ ပြီးတော့ မင်းတို့ငါတို့ထကြ လူကောငကြထွားပြီး တောင့တ်င်းကြံ့ခိုငတ်ယလြေ။ လကလြှဲရင်….. ဒို့…. သူ့ကို ဘယတ်ုန်းက နိုငဖြူးလို့လဲ….”
“….အေး… အဲဒါတော့ဟုတတ်ယ်…။ ဒါပမေဲ့… ဒီကောင့ဒြုတကြှီး စံခွိနလြှနဖြစ်သှားတာတော့ တကယမြသိဘူးကြ…”
“….သူငယခြငွြး…. သချောသှားအောင် ပြလိုကစြမ်းပါကြာ…”
တိုးတိုးက စိုးလှငကြို တိုကတ်ှန်းလိုကသ်ည်။ စိုးလှငကြ ဆောင့ကြှောင့ထြိုငပြှီး ပုဆိုးကို ခပဟြဟ လှနပြှလိုကသ်ည်။ အားပါးပါး….. နည်းတဲ့လီးကြီး မဟုတပြါလား…။ အတုတကြ ရုပပြွိုဆေးဗူးခန့ရြှိပြီး အရှညကြ ရှဈလကမြခန့ရြှိမည်။ လီးကြီးက အောကခြှတွင်ေ ကြပပြှဈကြီးပေါတ်ှင် ခေါငစြင်းစင်းကြီး လဲလွောင်း တွဲလဲကနွေ၏။ ဒဈလည်းမပြဲသေး…. ထိပဖြူးခွှနကြှီးနှင့ြ ဖြစ်၏။ လီးကြီးက အဝါဘကလြုသော အညိုရောငဖြစ်၏။
စိုးလှငကြ ပြနဖြုံးပြီး ထိုငလြိုကသ်ည်။ သူ့မကြန်ှာမှာလည်း ပန်းနုရောငပြှေး၍ ပြုံးရောငသ်န်းနသည်ေ။
“….အေး… ဟုတပြါပြီ….. မရငမြိ စောကဖြုတကြှီးကို ဖြိုနိုငမြဲ့ လီးကြီးဆိုတာ ယုံပါပြီကြာ ဟား… ဟား… ဟား….”
အောငထြှန်းက သူငယခြငွြးအတွကြ ဂုဏယ်ူကြနပေစြှာ ပြောလိုကသ်ည်။ တိုးတိုးကလည်း အောငထြှန်းစကားကို ဖြည့စြှကထြောကခြံ၏။
“……အခုခွိနမြှာတော့ မရငမြိရဲ့စောကဖြုတ် သရဖူကြီးကို ခနွပြီယံ ကိုကြောဆြှကေ ပိုငခြငွပျိုငထြားမှာပေါ့ကြာ….။ ဒါပမေဲ့ ဒီစောကဖြုတသ်ရဖူကြီးကို ပျိုငလြုမဲ့ ပျိုငဘြကခြနွပြီယံ စိုးလှင် ရှိနပြေီလေ….။ ပြီးတော့ ဟိုက လေးဆယကြွောကြလွူပါ….။ ဒို့ကောငကြ အားကောင်းမောင်းသန် ပျိုရှယဟြနအြပြည့ရြှိတဲ့ (၁၈) နှစ်ကြောြ လူပျိုသိုးပဲကြ….. ဟား… ဟား… ဟား…”
“…..ဟာ….ဒီလိုဆို…ဟုတပြှီကြ….”
တိုးတိုးစကားနှင့ြ ရယသ်ံ အဆုံးတွင် အောငထြှန်း အလန့တ်ကြား ထအောပြါတော့သည်။
“….ဟ… ဘာလဲဟ…. လခွီးတဲ့မှဘဲ…. မင်းဟာက အလန့တ်ကြားကြာ…”
စိုးလှငကြ အောငထြှန်းကို ထကြိမ်းသည်။ အရယအြမော အရှိနကြှောင့သ်ာ။ အောငထြှန်း ထအောလြိုကပြုံက တိုးတိုးသညပြင် လန့သ်ှား၍ ထောင်းကနဲ ဒေါခီးသှားမိသည်။
“….ဒီလို… ဒီလို… ငါ့စိတကြူးက ဒီလို…။ မရငမြိကို… ကိုကြောဆြှနေဲ့ စိုးလှငတ်ို့ ပျိုငလြိုးကြမယကြှာ….။ လောင်းကြေးကို သိန်းခွီတငမြယလြေ…”
“….အေး..ကောင်းတယ်…”
အောငထြှန်း တငပြှခကြကြို တိုးတိုးက ထောကခြံ၏။ တိုးတိုးက တဆကတ်ည်း စိုးလှငဘြကကြိုလှည့ြ၍
“…..ဘယန်ှယ့လြဲ….ဟေ့ကောင်….”
“….လုပလြိုကလြေ….ကြာသလားလို့….”
……………………………………………………….
ကိုကြောဆြှနှငေ့ြ အကြအလေညည်ှိပြီး ပျိုငပြှဲကငွြးပရန် ရကသ်တမြှတသ်ည်။ မရငမြိနှင့ည်ှိရန် ကိုကြောဆြှကေို သဘောတူ တာဝနပြေးကြသည်။ ဤသို့ဖြင့ြ သတမြှတရြကတ်ှင် ပျိုငပြှဲကို စတငကြငွြးပ၏။ ကိုကြောဆြှေ၊ တူးတူး၊ အောငထြှန်း၊ စိုးလှငတ်ို့သည် အောကပြါစည်းကမ်းခကြမြွား သတမြှတထြားပြီးဖြစ်၏။
ပထမအခွီတွင် အနှုးအနှပမြပါဘဲ တဈနာရီခွဲ ဆကတ်ိုကလြိုးရမည်။ ကြိုကသ်လို ပုံစံနှင့ြ လိုးနိုငသ်ည်။ လိုးခွင့ရြှိသည်။ အလိုးခံသူက တောပြါတော့ဟုဆိုမှ ပြဲရပမြည်။
ဒုတိယအခွီတွင် အနှုးအနှပအြနှိုကအြဆှ စိတကြှိုကလြုပန်ိုငသ်ည်။ အခွိနလြည်း အကန့အြသတမြရှိ။ သို့သောြ၂ နာရီထကကြွောလြွှင် အရှုံးဟု သတမြှတသ်ည်။ မိန်းမကိုယတ်ိုငကြ တောပြါပြီဟု အလေးအနကြ အဆိုပြုလာမှ ပြဲရပမြည်။ အလိုးခံမည့သ်ူသည် နောကတ်ဈရကြ ဆကတ်ိုကခြံနိုငလြွှင် အရှုံး။ မခံနိုငလြောကအြောင် ပြော့ခွခွေိနဲ့၍ မလုပပြါသေးနှင့ြဦးဟု တောင်းပနပြါက အနိုင်။
ဤအရှုံးအနိုင် သတမြှတခြကြသ်ည် အလိုးခံသူ မိန်းမနှင့ြ မညသ်ို့မွှ သကဆြိုငခြှင်း မရှိစရေ။
ပျိုငပြှဲမစမှီ ရကမြွားတွင် စားဆေး၊ လိမ်းဆေး ကြိုကရြာသုံးနိုငပြှီး ပျိုငပြှဲစမည့န်ေ့တွငမြူ မညသ်ည့အြရာမှ မသုံးစွဲရ…။ အထူးသဖြင့ြ လိမ်းဆေး လုံးဝမသုံးရ။ မိမိကိုယကြို ယောကြာြးပီသသူဟု ရဲရဲဝံ့ဝံ့ယုံကြညလြွှင် လိမ်းဆေး လုံးဝမသုံးသင့ကြှောင်း အထူးသတိပြုပါ။
(မှတခြကြြ) လောင်းကြေးငှကေို သုံးသိန်းခွဲစီ သတမြှတသ်ည်။ နိုငသ်ူက မရငမြိကို တဈသိန်းတိတိ ပေးရမည်။
ထိုနေ့က သူတို့လေးယောကြ ည ၁၁ နာရီခွဲကြောမြှ စည်းမဉွြးရေးဆှဲပြီးကြသည်။ ကိုကြောဆြှကေ သူ့ကိုယသ်ူ အပိုငတ်ှကြ၍ အကယ်၍ သူရှုံးခဲ့လွှင် ဟောဒီ သရကခြှံကြီးတဝကပြါ ထပလြောင်း၍ ပေးဦးမညဟြု ပြော၏။ ထိုအခကြကြိုလည်း စည်းမဉွြးထဲတွင် နောကတ်ိုးအဖြစ် ဖြည့စြှကလြိုကသ်ည်။
အကယ်၍ သူနိုငခြဲ့လွှင် မင်းတို့ (၃) ယောကရြဲ့ အမတွကေေို (၃) ညစီ လိုးရလိမ့မြည်။ မင်းတို့ကိုယတ်ိုင် ခေါခြဲ့ရမညဟြု အဆိုပြုသည်။ သုံးယောကသ်ား ခေါင်းချင်ြးရိုကြ၍ သဘောတူလိုကကြှသည်။ မတတန်ိုင် သူ့ဘကကြလည်း ရကရြောသည် မဟုတလြား။
“နေဦးဗွ….. ခငမြွားအဆိုကို ကြုပတ်ို့ မကန့ကြှကပြါဘူး….။ ဒါပမေဲ့ ခငမြွားပြောတဲ့ မိန်းမသုံးယောကကြ ကြုပတ်ို့ရဲ့ အနန်တဂိုဏြးဝင် ကြေးဇူးရှငတ်ှေ ဖြစ်နတယ်ေ။ ကြုပတ်ို့မှာ ဂိုဏြးသင့န်ိုငတ်ယ်…။ ဒီတော့ သရကခြှံတဝကြ မလုပပြါနဲ့..။ သရကတ်ဈခွံလုံး လုပလြိုကပြါ….”
ဤစကားကို စိုးလှငကြ ဝငပြှောခွင်းဖြစ်၏။ တိုးတိုးနှင့ြ အောငထြှန်းတို့မှာ ခေါင်းတွပေူထူနသဖြေင့ြ ဘာမှစဉြးစားလို့ အကြံမရ…။ သူတို့အမတွကေေို ထိပါးမည့ြ အရေးကြုံလာတော့ ချောကခြှားတုနလြှုပသ်ှားကြသည်။ စကားနည်းလှသော စိုးလှငကြသာ ထောကပြှအဆိုပြုနိုငခြှင်း ဖြစ်သည်။ ကိုကြောဆြှကေ မညသ်ို့မှ စဉြးစားမနတေော့ဘဲ………..
“….အေး…. စိမလြိုကကြှာ….. တဈခုတော့ရှိတယန်ောြ….။ အဲဒီနေ့ကြ ငါအရငဖြိုကမြှာ…”
“….ကြနပေပြါတယ်……”
စိုးလှငကြပင် အတညပြှု ထောကခြံလိုကသ်ည်။
ဒီနေ့….. ကိုကြောဆြှေ စတငပြှိုငပြှဲဝငရြမညန်ေ့ မရငမြိတဈယောကြ ရမေိုးခွိုး သနပခြါးလိမ်း၍ ခါတိုင်းလိုပင် ပဲပြုတရြောင်းထွကသ်ည်။ ခါတိုင်းလည်း လူသူမကြဲမှီ ဝလေီဝလင်ေး အနောကဖြကရြှာသို့ ပထမ ရောင်းလေ့ရှိသည်။ အနောကဖြကရြှာ ရောင်းမကုနမြှ ရှာထဲလိုကရြောင်းသည်။ အနည်းဆုံး ၉ နာရီကြောမြှသာ အိမပြှနရြောကလြေ့ရှိသည်။ အနည်းဆုံး သူဈေးရောင်းခွိန် ၃ နာရီကြောြ ပုံမှနကြှာလေ့ရှိသည်။ ဤသညကြား ကလေးလူကြီးပါမကနွြ တဈရှာလုံးသိနသေော မရငမြိ ဈေးရောင်းခွိနဖြစ်သည်။ ထိုအခွိနကြို တမငရြှေးလိုကကြှသည်။ ဒီတော့ မညသ်ူမှ မသိနိုင် မရိပမြိနိုငတ်ော့…….
စောစောကမူ အခွိနရြှေးဖို့အတွကြ အခကတ်ှေ့နကြရော ဒီအကြံကို စိုးလှငကြ ပေးလိုကမြှ အဆငပြှေ ပြလညေသ်ှားတော့၏။ ကိုကြောဆြှတဈေယောကြ သူ့ပျိုငဘြကြ စိုးလှငကြို လွှော့မတွကသ်ာတော့။ သို့သောြ သူ့ကိုယသ်ူ သိပအြထငကြှီးနေ၍ နှားပျိုသနလြှ…. နှားအိုပေါငကြွိုးဟူသော စကားပုံကို အသစွေဲကိုငထြား၍ သိပတ်ော့မဖြုံလှပါ။
လူလုံးမကြဲခငမြှာပင် မရငမြိတဈယောကြ ပဲပြုတတ်ောင်းလေး ခေါင်းပေါရြှကြ၍ သရကခြှံအနောကဘြကြ ချောင်းထဲမှ ဝငလြာသည်။ မကြာခင် လုပင်န စပါတော့သည်။ ယ
တိုးတိုးတို့ သုံးယောကကြ သီးသန့လြုပထြားသော နရောမှ ကြည့်န်ကြသေည်။ ဤနရောကို မရငမြိ မသိအောင် ဝှကထြားကြသည်။ သိလွှင် စိတအြနှောကအြယှကဖြစ်ပြီး ဖီလငမြလာမှစိုး၍ ဖြစ်၏။
မရငမြိက သူ့ကိုယပြေါကြ အဝတအြစားများကို တဈခုချင်ြးခွှတသ်ည်။ သူ့ကိုယမြှာ ဖုံးထားသော အရာဟူ၍ ထမီပါးပါးတဈထည်၊ အပေါအြင်ျကြီလကတ်ို တဈထည်၊ နို့အုံပင် လုံအောင် မဖုံးနိုငသ်ော ဘရာစီယာ ခပသ်ေးသေးတဈထညသ်ညသ်ာ….။ ထို့ကြောင့ြ စကျကန့ပျိုင်းအတွင်းမှာပင် ကမျဘာဦးလူမကဲ့သို့ တုံးလုံးကြီး ဖြစ်သှားပြီ။
အခန်းထဲတွင် ပုံစံမွိုးစုံလုပန်ိုငရြန် ၂ ပခွေဲအမှင့ြ စားပြဲခုံရှည်…. နောကမြှီခုံရှည် အလတစြားတဈလုံး အဆငသ်င့ခြထွား၏။ တိုးတိုးတို့သုံးယောကကြို အလယခြန်း အထကစြီးမှ ကြည့်န်ိုငရြန် လွှို့ဝှကစြီစဉပြေးထား၏။ စိုးလှငကြမူ ပျိုငဘြကမြင်းသားဖြစ်၍ အပြငဘြကမြှာသာနပြေီး အခွအနေကေို စောင့ကြှည့ြ အကဲခတရြန် သတမြှတထြားသည်။
ကိုကြောဆြှကေ မရငမြိကို ကုတငဘြောငတ်န်းပေါြ လကထြောကပြှီး ရှေ့သို့ ဖငကြုန်းခိုင်းလိုကသ်ည်။ သူက နောကမြှနေ၍ သူ့လီးတုတကြှီးကို လကန်ှင့ကြိုငကြာ တဈရဈချင်ြး ဖိသှင်းလိုကသ်ည်။
ချောင်းကြည့်န်သေော တိုးတိုးနှင့ြ အောငထြှန်းတို့ မကြလြုံးပြူးသှားကြ၏။ ကိုကြောဆြှလေီးကြီးက နည်းတဲ့ဟာကြီး မဟုတ်။ လီးချောင်းကြီးက နကမြှောငန်ပြေီး သှေးကြောဖုကြီးတွေ ယှကသ်မ်းနသည်ေ။ စိုးလှငလြီးနှင့ြ မတိမ်းမယိမ်းပင်…။ ဒဈပြဲအသားဆိုငကြှီးက နည်းတာကြီးမဟုတ်… သံခမောကကြှီးလို ဝင်းပြောငန်ေ၏။
သမျဘာရင်… ဝါရင့ြ ဆရာကြီးလည်းဖြစ်… လီးကြီးကလည်း စိုးလှငန်ှင့ြ မတိမ်းမယိမ်းမို့ တိုးတိုးတို့နှစ်ယောကြ ရငခြုနန်သည်ေ။ ဖီလငတ်ကစြရာ အလှနကြောင်းသော မရငမြိကိုယလြုံးကြီးကို မှငန်ရလွှေကကြပင် ဖီးလမြကြှနိုငဘြဲ ရငတ်မမ ဖြစ်နကြသေည်။
သူတို့ရှုံးခဲ့လွှင် သူတို့အမမွေားကို သူတို့ကိုယတ်ိုင် ခေါခြဲ့ပြီး ကိုကြောဆြှထေံ ဆကသ်ရမညကြို တွေးမိတိုင်း စိတတ်ှေ ချောကခြှားနေ၏။ သူတို့ကိုယတ်ိုင် ဆပဆြော့မိသည့ြ အမှားမို့ နောငတ်စိတတ်ှေ ဖြစ်ပေါလြာ၏။
စောစောကပင် ခံချင်စြိတကြှောင့ြ စောကဖြုတကြှီး တအုံလုံး ကြှရှနပြေီး စောကရြတွကေလေည်း ထွကန်ှင့ပြှီးသားမို့ လီးကြီးက ထဈငေါ့ထဈငေါ့နှင့ြ အဆုံးထိဝငသ်ှားသည်။ ဒီလီးကြီးကို ခံဖူးထားသောလြည်း စံခွိနလြှန် လီးမဟာကြီးမို့ မရငမြိတဈယောကြ တဈထဈချင်ြး တဈထဈချင်ြး တိုးဝငလြာသော လီးကြီးကို မကြလြုံးမှိတ် အံကြိတရြင်း ခံနရှောသည်။ တဈခကြတ်ဈခကြြ ဖငဆြုံကြီးတွေ ကော့တကသ်ှား၏။
ကိုကြောဆြှကေ ခါးနှစ်ဖကကြို ခပတ်င်းတင်းဆုပ်၍ ခပပြှင်းပြင်းပင် ဆောင့လြိုးပါတော့သည်။ ပထမဆောင့သ်ော အခွိနကြို စတငသ်တမြှတသ်ညမြို့ တဈဖကန်ံရံရှိ တိုငကြပန်ာရီကို ကြည့်လြိုကသ်ည်။ (၆) နာရီမတတ်င်း….။
“……ဖြပ်…ရှှတ်…ဖြတ်….ရှှတ်….ဖြတ်…..”
“….အင့ျ…. အမေ့… အီး… အား…. ဟား… ဟင်း…. အင့ျ.. အင်း… အ…. အား…”
ခပသ်ှကသ်ှကြ ခပမြှနမြှနကြှီး ဆောင့လြိုးလာရာ မိနဈ၂၀ ခန့မြွှ ကြောလြာပြီ။ ခါတိုင်းဆိုလွှင် ပြီးလိုကမြည် ဖြစ်သောလြည်း မပြီးရဲသေး….။ အဝငအြထွကြ မှနလြာပြီး လီးကြီးနှင့ြ စောကဖြုတကြှီးတို့ သဟဇာတဖြစ်သှားပြီမို့ မရငမြိလည်း တစတစ ကောင်းကောင်းလာကာ ဇိမန်ှင့ခြံနတေော့သည်။
နာရီဝကလြောကြ ဆောင့ပြှီးသောအခါ ကိုကြောဆြှကေ သူ့လီးကြီးကို ပြှတကြနဲ ဆှဲထုတလြိုကသ်ည်။ လချောင်းမဲကြီးမှာ စောကရြတွနှေငေ့ြ ပို၍ပြောငလြကြ တင်းတောငန်တေော့သည်။
မရငမြိက မတတ်ပရြပကြာ ကိုကြောဆြှကေို ကြည့်ြ၍ မေးငေါ့ပြသည်။ ဘယလြိုပုံစံနှင့ြ ခံရမလဲဟူသော သဘောဖြစ်သည်။ ကိုကြောဆြှကေ ကုတငပြေါြ ကန့လြန့သ်ိပလြိုကပြှီး မရငမြိတံကောကကြှေး နှစ်ချောင်းကို သူ့ပုခုံးပေါြ မတငလြိုကသ်ည်။ အံကဖြှဈမဖြစ် သူ့လီးနှင့ြ ခွိနကြှည့ရြာ စောကဖြုတအြဝက အောကသ်ို့ တောတ်ောလြေး ရောကန်သညေမြို့ ခေါင်းအုံးတဈလုံး ဆှဲခုပေးလိုကသ်ည်။ ဒီတော့မှ အံကိုကြ ဖြစ်သှားသည်။
ကိုကြောဆြှကေ သူ့လီးကြီးကို စောစောကလို ပြနထြိုးလိုကသ်ည်။ ပေါငန်ှဈလုံးက စိနသညေမြို့ စောကဖြုတကြ ညပန်ပြေီး ဇွတတ်ိုးဝငလြာသော လီးကြီးဒဏကြို မခံနိုငဘြဲ ဖြစ်နသည်ေ။
“……အင့ျ… အင့ျ… အ…. အမေ့…. ရှီး… ကြှတ်…. ကြှတ်…. နာ… နာတယ်… ကိုဆှေ…”
ဒီတော့ ကိုကြောဆြှကေ ခွထေောကန်ှဈချောင်းကို ပုခုံးပေါမြှ ခလွိုကပြှီး ပေါငန်ှဈချောင်းကို လကန်ှဈဖကဖြှင့ကြိုငကြာ ဘေးသို့ ခပကြားကားဖြစ်အောင် ဖြဲပေးထားလိုကသ်ည်။ ဒီတော့မှ အသားဆိုငထြူထူ စောကဖြုတဖြေါင်းဖေါင်းကြီးက ပြူးကနဲ ပြင့အြာထွကလြာသည်။ ဖြူဝင်းသော ဆီးခုံမို့မို့တဈဝိုကရြှိ စောကမြှှေးအုံကြီးမှာ မဲမှောငန်သည်ေ။
အပေါစြီးမှ အထင်းသား မှငန်ရသေော တိုးတိုးနှင့ြ အောငထြှန်းတို့မှာ နှလုံးတုနရြငခြုန် အာခေါငတ်ှခွေောကပြှီး လီးတောငကြှလာ၏။ ကိုကြောဆြှကေ သူ့လီးကြီးကို ဇွပကြနဲ ဗွိကနဲ ဖိသှင်းလိုကပြှီး အရပအြဆိုင်းမရှိဘဲ ဒလစပ် ဆောင့ပြါတော့သည်။
“…..ဖြပ်… ဖြတ်…. ဖြိ…… ဘှတ်…. ဖြပ်…. ဖြိ… ဖြတ်…. ဘှတ်…”
ဆောင့ခြကြတ်ှကေ အရှယန်ှင့မြမွှအောင် အားပါလှ၏။ ၁၅ မိနဈလောကြ ဆောင့ပြှီးသောအခါ ကိုကြောဆြှတဈေယောကြ ဘယလြိုမှ မထိန်းနိုငတ်ော့ဘဲ လရတွကေေို ဗငွြးကနဲ ပန်းထည့လြိုကတ်ော့၏။ တဈနာရီပြည့ရြန် ၁၅ မိနဈသာ လိုတော့သညမြို့ ဘယလြိုမှ ထိန်းမထားနိုငတ်ော့…။ ကိုကြောဆြှတဈေယောကြ သူ့လရတွကေေို ပန်းထည့ရြင်း မကြစြိစုံမှိတကြာ အရသာယူနပေါသည်။
စည်းကမ်းခကြကြလည်း ရှိနသညေမြို့ လီးကြီးကို အမှနခြွှတ်၍ ပုံစံတဈမွိုးပြောင်းရန် အားထုတရြပြနသ်ည်။ နောကထြပ် ၄၅ မိနဈ လိုးပေးရဦးမည်။ အသကကြ ပြော၍လားမသိ… ကိုကြောဆြှလေီးကြီးမှာ တောတ်ောန်ှင့ြ ပြနမြထသေးဘဲ ငေါငင်ေါငစြင်းစင်းကြီး ဖြစ်နေ၏။
ငေါငစြင်းစင်းကြီး ဖြစ်နသေော လီးကြီးကိုကြည့်ြ၍ တိုးတိုးနှင့ြ အောငထြှန်းတို့ သဘောတွကနွေသည်ေ။ ကိုကြောဆြှကေ သူ့လီးကြီးကို လေးငါးဆယခြကြခြန့ြ ဂွင်းတိုကပြဈလိုကရြာ လီးကြီးက စောစောကထကြ တောင့တ်င်းပြနမြတလြာသည်။ မာနပြှည့ဟြနပြှည့ကြား မဟုတ်။
စောကဖြုတထြဲကို ပြနသ်ှင်းထည့ရြာ မဝငခြငွ့ဝြငခြငွ့န်ှင့ြ ဝငသ်ှားသည်။ အရင်းကို မရောကမြှီ ၂ လကမြကြောလြောကြ တွန့ကြောကပြှီး ထဈခံနသည်ေ။ ကိုကြောဆြှကေ အဆုံးထိ မသှင်းတော့ဘဲ ဝငသ်လောကန်ှင့သ်ာ ခပမြှနမြှန် ခပဖြှည်းဖြည်း ဆောင့ပြေးနသည်ေ။ အားမာနသ်ှင်း၍ ဆောင့န်ရသေောလြည်း စောစောကလို မထနမြသှကတ်ော့။
၁၅ မိနဈကြောသ်ောအခါ အပြည့အြဝ မတောငပြါဘဲ လီးတဈခု လုံးယားကြှလာပြီး လရတွေေ ထွကကြုနပြါတော့သည်။ မာမာထနထြန် သှကသ်ှကဆြိုလွှင် မရငမြိလည်း မကြာမှီ ပြီးတော့မညမြှာ သချောနေ၏။
အခုတော့ ကိုကြောဆြှကသော ပြီးသှားပြီး မရငမြိက မပြီးသေးဘဲ ကနွရြဈခဲ့သည်။ ဟနလြုပ်၍သာ ဆောင့န်ရသေောလြည်း လီးကြီးက အဝငအြထွကြ မမှနတ်ော့ တွန့ခြေါကြ၍ ထဈငေါ့ထဈငေါ့ကြီး ဖြစ်နသည်ေ။
တဈဖကကြ ဖီလငမြလာတော့ တွန့ခြေါကသ်ှားသော လချောင်းတံကြီးက မရငမြိစောကဖြုတန်ှုတခြမ်းသားတွကေို ဖိပြတသ်လိုမွိုး ဖြစ်နသည်ေ။ အောင့သ်ကသ်ကန်ှင့ြ နာကငွရြုံမှအပ အရသာထူး မတွေ့လှပါ။ မရငမြိက စိတည်ဈစွာနှင့ြ
“….ဟို… ဟို…. ကိုဆှေ… မရရငလြည်း… မလုပန်ဲ့တော့… နာတာပဲရှိတယ်…. ဘာအရသာမှ မရှိဘူး……”
မရငမြိပြောသောစကားကို တိုးတိုးနှင့ြ အောငထြှန်းတို့က ပီပီသသကြီး ကြားလိုကရြသည်။ သူတို့မကြန်ှာတွေ ဝင်းထိနလြင်းလကသ်ှားသည်။ ပထမပြဲစဉမြှာပင် ကိုကြောဆြှကြေီး ၉၅ ရာခိုငန်ှုန်း ရှုံးနိမ့သ်ှားပြီ။ သူကြိုတငစြားထားသော အားဆေး စိတကြှှဆေးတွကေ သူ့ကို ပညာကောင်းကောင်း ပြနေ၏။ နှလုံးသှေးခုနန်ှုန်းတွေ မှနဆြနလြာပြီး မောဟိုကလြာသည်။ မတတသ်ာသည့အြဆုံး သူ့လီးကြီးကို ဆှဲနှုတလြိုကပြှီး မရငမြိဘေးတွင် ပကလြကလြှနအြိပကြာ အမောဖြနလေေိုကသ်ည်။ ၁ နာရီပြည့ရြန် ၃၀ မိနဈသာလိုတော့သည်။
“……ရငမြိ…မပြီးသေးဘူးလား…”
“…ဟင့အြင်း…. ပြီးတော့မလို့ဘဲ… ကိုကြောဆြှကမှေ ဆကမြလိုးနိုငဘြဲ…”
အခုမှ တိုးတိုးနှင့ြ အောငထြှန်းတို့ ဟင်းခနွိုငတ်ော့သည်။ စိုးလှငအြကြံပေးခကြအြရ ကိုကြောဆြှနှငေ့ြ မရငမြိတို့ ပြောစကားများကို ကကဆြကန်ှင့ြ ဖမ်းယူထားပြီး ဖြစ်သည်။
အခွအနေမဟေနတ်ော့မှန်း သိနသေော ကိုကြောဆြှတဈေယောကြ ဒီအတိုင်းကြီး ပနလေေို့မဖြစ်တော့။ ဒီစည်းဝိုင်းကထွကပြှီး ဝီစကီနှင့ြ စိမထြားသော ဖြံသိုဆေးအရကကြို သောကမြှဖြစ်တော့မည်။ ဒီထဲက မထွကသ်မွှ သောကခြှင့ရြှိမညမြဟုတ်။ ကြာလွှင် ဒီ့ထကပျိုဆိုးလာမည်။
“….မရငမြိ….ပြီးချင်လြား….”
‘….ဟောတောြ…. ပြီးချင်တ်ာပေါ့လို့…. ဈေးရောင်းအပကြခြံပြီး တောတ်ို့အလိုးခံမှတော့ မပြီးဘဲ မပြနန်ိုငပြါဘူး…..”
မရငမြိက စိတပြေါကလြာပြီး ဘုဂလန့ြ ပြောခလွိုကသ်ည်။ ဒီအသံတွကေ ကကဆြကထြဲမှာ အကုနဝြငန်သည်ေ။ ဒီမွှဆို လုံလောကပြှီမို့ တိုးတိုးက ကကဆြကခြလုပကြို ပိတပြဈလိုကြ၏။ မကြာမှီ ကိုကြောဆြှတဈေယောကြ ပုဆိုးနှင့အြင်ျကြီ ကောကဝြတပြှီး အခန်းထဲမှ ထွကလြာသည်။
အခန်းထဲက ကုတငထြကတ်ှင် အဝတအြစားကင်းကြာပြီး ဖြူဖြေးဝင်းဝါသော ကိုယလြုံးကြီးနှင့ြ ခွပစ်ေလကပြဈ ပကလြကကြှီး အိပလြွှကရြှိသော မရငမြိကိုကြည့်ရြင်း အောငထြှန်းတံတွေးကို ဂွတကြနဲ မွိုခလွိုကသ်ည်။
အခွအနေမဟေနတ်ော့မှန်း သိသှားသော ကိုကြောဆြှကေ သူတို့နှစ်ယောကကြို အခကြပြှပြီး အပြငခြေါထြုတခြဲ့သည်။ သူ့ခေါင်းထဲမှာ စိုးလှငကြို အပိုငပြှနခြညွန်ှောငဘြို့ စီမံကိန်းတွေ တဈထပကြှီး ခပြှီးသားဖြစ်သှား၏။ အပြငဘြကကြ တနလြွားခုံရှညကြှီးပေါတ်ှင် စိုးလှငတ်ဈယောကြ အေးအေးဆေးဆေး နှပန်သည်ေ။
“….ကဲ…. ငါ့တူ… လေးလေးကတော့ မိနဈငါးဆယန်ဲ့ တဈပြဲပြီးသှားပြီ….။ မင်းရဲ့ အခွအနေပေေါမြှာ မူတညပြှီး အနိုငအြရှူံး သတမြှတရြမှာပဲ….။ အခုတော့ လေးလေး ဆေးသောကမြှဖြစ်မှာမို့ ငါ့ရဲ့အခန်းကဏျဍက ဒီမှာတင် တဈခန်းရပသ်ှားပြီ….။ ဒါပမေဲ့ စည်းကမ်းထဲမှာမပါတဲ့ ပြူနာတဈခုက ငါသာ ၂ ခွီပြီးသှားတယ် မရငမြိက မပြီးသေးဘူးတဲ့ကြ။ သူကလည်း မပြီးရင် မကြနပေဘြူးလို့ အရေးဆိုလာတယ်….။ ဒါကြောင့ြ မထငမြှတဘြဲ ပေါပြေါကလြာတဲ့ ဒီကဏျဍကို မင်းဖြည့ပြေးလိုကြဦး……”
“…ဟုတကြဲ့…ရပါတယ်…..လေးလေးဆှေ…”
ကိုကြောဆြှကေ ဖြံသိုနှင့စြိမထြားသော ဝီစကီတဈခွကကြို ငှဲ့သောကလြိုကသ်ည်။ ဒီတော့မှ အတောန်သောထိုငသ်ာ ရှိသှားသည်။
“….ကဲ… စိုးလှင်…….. မရငမြိဆန်ဒ ပြည့ဝြသှားအောင် ဖြည့ဆြည်းပေးလိုကပြါကြာ..”
စိုးလှင် မရငမြိရှိရာ အခန်းထဲသို့ ဝငသ်ှားသည်။
“…..ဒီတဈခါ… အောငထြှန်းက အပြငကြ စောင့ြဦး။ တိုးတိုးနဲ့ငါ အခွအနေေ လေ့လာဦးမယ်…”
စိုးလှငဝြငလြာစဉြ မရငမြိတဈယောကြ မကြလြုံးမှေးစင်းလွှကြ ခွပစ်ေလကပြဈ ကားယားပကလြကကြှီး အိပလြွှကရြှိသည်။ ပေါငန်ှဈလုံးကြားရှိ မရငမြိစောကဖြုတကြှီးမှာ ခုံးကြှမို့မောကန်ပြေီး နှုတခြမ်းသားထူထူများက ဘေးသို့ အနည်းငယလြနကြာ ခပဟြဟကြီး ပြဲလွှကရြှိသည်။
စိုးလှင် တံတွေးတဈခကြြ မွိုခလွိုကပြှီး မရငမြိတကိုယလြုံးကို ရာဂကသိုဏြးရှုရင်းဖြင့ပြင် သူ့ပုဆိုးနှင့ြ အင်ျကြီကို ခွှတခြလွိုကသ်ည်။ မရငမြိက စိုးလှငမြှန်း မသိသေး။ ကိုကြောဆြှေ ပြနဝြငလြာသညဟြု ထငမြှတန်ေ၏။ သို့သောြ သူမဆန်ဒပြည့ဝြအောင် လုပမြပေးသေးသဖြင့ြ မကြနပေစြိတတ်ှေ ဝငကြာ မကြစြိကိုမှိတ်၍ အိပခြငွယ်ောငဆြောငန်လေိုကသ်ည်။
စိုးလှငကြ မရငမြိ၏ နို့အုံတင်းတင်းအိအိကြီးကို လကဖြဝါးနှင့ြ ခပရြှရှလေး ပြတပြေးလိုကသ်ည်။ စူတင်းနသညေ့ြ နို့သီးခေါင်းညိုညိုလေးကို လကည်ှိုးလကမြနှင့ြ အသာလေးညှပကြာ ခပရြှရှလေး ပြတခြွပေေးသည်။ ထို့နောကြ မာနတ်ုနကြှှ၍ ခုံးထပြရှနသေော စောကဖြုတအြကြဲကြီးအတွင်းသို့ သူ့လကည်ှိုးကို ထိုးသှင်းကာ လှုပ်၍လှုပ်၍ နှဲ့ပေးလိုကြ၏။ စောကရြတွရေေော လရတွပေေါ အိုငထြှန်းစိုရှှဲနသဖြေင့ြ ပြှိပြှိ….. ပြှဈ…. ပြှဈ…. ပြပ်… ပြလပဟြူသော အသံတွေ ထွကလြာသည်။
စောကဖြုတတ်ဈအုံလုံး ယားကြှလာပြီး တကိုယလြုံး မရိုးမရှဖြစ်ကာ မရငမြိတကိုယလြုံး လူးလှန့တ်ုနခြါသှား၏။ မကြလြုံးဖြင့ကြှည့လြိုကတ်ော့ ကိုကြောဆြှေ မဟုတဘြဲ စိုးလှငဖြစ်နပေါတော့သည်။ စိုးလှငပြေါငကြှားက လီးကြီးမှာ ဆတကြနဲ ဆတကြနဲ မတတ်ောငန်ပေါတော့သည်။
လုံးပါတရြော အရှညပြါ ကိုကြောဆြှထကြေ ရောငရြောငလြေး ကြီးပုံရသည်။ ထူးခွားတာက ကိုကြောဆြှေ့လီးကြီးက ဒဈလနန်ပြေီး စိုးလှငလြီးက ဒဈမလနဘြဲ အရပြေားဖုံးထားသော ဒဈထိပဖြူးကြီးဖြစ်၏။ ပြီးတော့ ညိုဝါရောငသ်မ်းပြီး နုထွားလှသော လီးကြီးဖြစ်၏။
မရငမြိက စိုးလှငကြို ပြုံးရင်း မကြစြိတဈဖကြ မှိတပြှသည်။ အာရုံအသဈအဆန်းမို့ မရငမြိစိတတ်ှေ မှူးကြှသှကလြကလြာသည်။ စောကဖြုတန်ှိုကန်သေော စိုးလှငလြကကြို ဆှဲယူလိုကပြှီး သူမကိုယလြုံးပေါြ မှောကခြစွလေိုကသ်ည်။ စိုးလှငကြို တင်းနအေောင် ဖကထြားရင်း ပါးကိုနမ်း၏။
“….မမ…က မပြီးသေးဘူးဆို….”
“….အင်း….”
“…ဒါမို့ ကြှနတ်ော့ကြို ပြဲသိမ်းပေးဖို့ လေးဆှကေ လှှတလြိုကတ်ာ…”
စိုးလှငကြ မရငမြိဖကထြားသော လကမြွားကို အသာဖြလေိုကပြှီး ပေါငန်ှဈလုံးကြားတွင် ဝငရြပလြိုကသ်ည်။ မရငမြိလည်း ကာမစိတတ်ှေ ပြနလြညန်ိုးကြှလာပြီး သူမ၏စောကဖြုတကြှီးမှာ ကြှသထကကြှှ ရှသထကရြှလာသည်။ စားသောကရြန် အသင့ဖြစ်နသေော စောကဖြုတဖြေါင်းဖေါင်းကြီးထဲသို့ သူ့လီးကြီးကို ဖိနှစ်၍ သှင်းလိုကသ်ည်။
စောစောကပင် လီးအထိုးခံထားရပြီးမို့ အဝငမြှာ ထငသ်လောကြ မနာကငွတ်ော့။ အရသာရှိရှိနှင့ြ ခံလို့ကောင်းရုံသာ။ စိုးလှငကြ လီးကြီးကို တဝကကြွောကြွောြ ပြနန်ှုတလြိုကပြှီး ခပသ်ှကသ်ှကြ ပြနသ်ှင်းသည်။ ဤကဲ့သို့ လေးငါးဆယခြကြခြန့ြ စောကပြတန်ှင့လြီး မိတဆြကပြှီး ခပသ်ှကသ်ှကြ ခပကြှမ်းကြမ်းလေး ဆောင့ပြါတော့သည်။
သူ့လကန်ှဈဖကကြ မရငမြိ၏ နို့အုံကြီးကို တဈလုံးစီ ဆုပကြိုငကြာ ကိုယကြိုကိုင်း၍ အသားကုန် ဆောင့ပြါတော့သည်။
“…….ဖြတ်…. ဖြပ်…. ဖြတ်…. ပြှတ်….. ဖြတ်…. ဖပ်….. ဗစြျ… ဘှတ်…. ဖြတ်…. ဖြတ်….”
လီးနှင့စြောကဖြုတ် ပြတတ်ိုကရြာမှ ထွကပြေါလြာသော အသံများ။ လဥနှစ်လုံးက ဖငရြိုကသ်ံများဖြင့ြ တဈခန်းလုံး ဆူညံသှားတော့သည်။ မရငမြိကလည်း အောကမြှနေ၍ ဖငဆြုံကြီးကို ကော့ကော့ပြီးခံသည်။ စိုးလှငကြလည်း ကုန်း၍ ကုန်း၍ အသားကုန် ကြုံးကြုံးပြီး ဆောင့သ်ည်။
၁၅ မိနဈကြောကြွောြ ဆောင့လြိုးပြီးသောအခါ မရငမြိတကိုယလြုံး ဓာတလြိုကသ်လို တုနခြါသှားပြီး ပြီးဆုံးသှားပါတော့သည်။ စိုးလှငကြ မရငမြိ ပြီးမှန်းသိသောလြည်း မရပန်ားဘဲ ဒလစပ် ဆကြ၍ ဆောင့သ်ည်။ ပြီးလို့ကောင်းတာက တဈမွိုး၊ မနားတမ်း ဆကဆြောင့ပြေးနသညေ့အြတွကြ စောကဖြုတအြုံကြီးတဈခုလုံး ကဉွအြီဆိမ့ကြာ အတားအဆီး အကြယအြမဲ့ လဟောနယထြဲသို့ လှင့မြွောနသလေိုမွိုး ခံစားရတာကတဖုံ၊ လူပျိုသိုးတဈယောကြ၏ လီးနုထွားကြီးကို အလိုးခံလိုကရြလို့ ကြနပေပြီတိဖြစ်ရတာက တဈနည်း… အသီးသီး မငှီးနိုငသ်ော ဝဒနောတွေ ဆကကြာ ဆကကြာ ခံစားနရပေါတော့သည်။
၁၀ မိနဈကြောကြွောလြောကြ အရောကတ်ှင် စိုးလှငကြ တဈခွီပြီးသှား၏။ မရငမြိက ခံကောင်းဆဲ…။ ဤကဲ့သို့ သဲကြီးမဲကြီး အခစွပြှဲ ဆငန်ှှဲလာရာ နောကထြပ် ၁၅ မိနဈခန့ြ အရောကတ်ှင် နှစ်ယောကလြုံး ပျိုငတ်ူပြီးဆုံးသှားကြ၏။ ပျိုငတ်ူပြီးလွှင် ကောင်းနိုငပြါသည်။
မရငမြိလည်း ပြော့ခွနှေှမ်းကြသှေားသည်။ သို့သောြ သူမမကြန်ှာမှာ အပြုံးတွဝလွှေကြေ……
စိုးလှငကြ သူ့လီးကြီးကို စောကဖြုတထြဲမှ ဆှဲနှုတလြိုကသ်ည်။ လီးကြီးက မာနထြနဆေဲ ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့ြ ဘလှတဟြု အသံမမှညဘြဲ ပြှတဟြု အသံမှညသ်ှားသည်။ အခွအနေကေ နောကထြပန်ာရီဝကလြောကြ ဆှဲနိုငသ်ေးသည့သ်ဘောကို လကတ်ှေ့ပြနေ၏။
ကိုကြောဆြှနှငေ့ြ တိုးတိုးတို့နှစ်ယောကြ စိုးလှငကြို ကြည့်ြ၍ အံသှနေ၏။ အခွိနအြားဖြင့ြ တဈနာရီပြည့ရြန် မိနဈ၂၀ လိုသေး၏။ နောကထြပ် မိနဈ ၃၀ ထပထြည့လြိုကလြွှင် မိနဈ ၇၀ တဈနာရီ ၁၀ မိနဈ….. ကိုကြောဆြှေ စိုးလှငကြို ရှူံးသှားပါပြီ….။
“…..ကောင်းလိုကတ်ာ မောငလြေးရယ်…..။ ဆှမေေ့မွိုးမေ့ပါဘဲ….. အသားတွတေောင် တုနတ်ယကြှယ်….။ မင်း… မိန်းမလိုးဖူးလားဟင်…”
“……ဟုတကြဲ့…. လေးဆှသမေီး….. ရီရီမှနကြို ၅ ခါမက လိုးဖူးပါတယ်…..”
စိုးလှငစြကားကြောင့ြ တိုးတိုးမကြလြုံးအစုံ ပြူးကယွသ်ှားသည်။ သူ့ထကပျို၍ ကိုကြောဆြှေ့ မကြလြုံးကြီးတွကေ အဆတဈရာပို၍ ပြူးကယွသ်ှားပါတော့သည်။
ပြီးပါပြီ။