အရခွေုံအခစြျ
ရေးသားသူ – ခတ်သေဈ (မှို့မ)
ဖိုးတုတကြ မနီကို လုလငပြှနခြွိနအြကြောင်း ရှင်းပြနေ၏။ လူငယသ်လောကြ ဗဟုသုတကြှယသ်ော ဖိုးတုတကြို မနီ အံ့သှနသည်ေ။ သူမပင် ဒီဝေါဟာရတွေ မသိတော့။ ငယင်ယကြတော့ ကြားဖူးသလိုရှိ၏။ ဘာအဓိပျပာယမြှန်းတော့ မသိ။ ဖိုးတုတကြ ဆကပြှောသည်။
“ ရှေးမှနမြာမင်းတွေ လကထြကကြ တောက လူပျို ကာလသားတွဟော နပြညေတ်ောကြှီးနဲ့ဝေးတော့ ရှှဗဟေိုရြ စညသ်ံတွေ မကြားရဘူးပေါ့ မမရာ။ ဒီတော့ ရှာလညရြင် အခုလို ရှှဗဟေိုရကြှကတ်ှနသ်ံနဲ့ လညကြှရတာတဲ့ ”
“ ရှာလညတ်ယဆြိုတာက ဘာလဲဟင် ”
မနီက တကယပြငမြသိ၍ စိတဝြငတ်စား မေးလိုကသ်ည်။
“ ရှာလညတ်ယဆြိုတာ လူပျိုကာလသားတွကေ အပျိုကညာမယတ်ှဆေီ ပိုးဖို့ပန်းဖို့ လညပြတသ်ှားလာတာကို ပြောတာ။ အိမထြောငဖြကရြှေးဖို့ ရညစြားရှာတာလေ။ သူတို့ လူပျိုလှည့တ်ဲ့ အခွိနကြ ကြကြဦးတွနခြွိန်၊ ည (၇) နာရီ လောကပြေ့ါ။ သူတို့ လှတလြှတလြပလြပ် စကားပြောရအောင် အဖိုးကြီး အဖြားကြီးတွကေ အိပယ်ာဝငပြေးကြတယ်။ အဲဒါကိုတော့ သကကြှီးခေါင်းခခွိနလြို့ ခေါတ်ယ်။ ပိုးကြပန်းကြ စကားထာဝှကကြှ ပန်းပေးကြ အထာပြကြနဲ့ ည (၁၀) နာရီလောကရြှိတော့ ကာလသားတွေ ပြနကြှတယ်။ အဲဒီအခွိနကြိုတော့ လုလငပြှနခြွိနလြို့ခေါတ်ယ် ”
ဖိုးတုတ် အသအချော ရှင်းပြနသညေကြို မနီက စိတဝြငတ်စား နားထောငန်ေ၏။
“အဟဲဟဲ… အခုတော့ ဘယလြိုပြောရမှန်း မသိတော့ဘူး။ သကျကရာဇြ ၂၀၀၀ နှစ် ဆယရြာစု အကြိုမို့ထငပြါရဲ့ ကညာအိုက လူပျိုသိုးဆီလာပြီး ရှာလညရြတယန်ောြ။ သူပြနခြွိနကြိုတော့ ကညာအို ပြနခြွိနလြို့ ခေါမြလား၊ မွောကြ ဇာတန်ှဈပါးသှားပြီးခွိနလြို့ ခေါမြလား၊ အခစွအြရခွေံလဲခွိနလြို့ ခေါမြလား.. ဟား… ဟား….. တဈခုခုပေ့ါနောြ အဈမ ”
ဖိုးတုတကြ ခပတ်ိုးတိုးပြောရင်း ခပအြုပအြုပ် ရယမြောလိုကသ်ည်။ စောစောကမူ ဘာပါလိမ့ဟြု နားထောငန်မေိသည်။ ပြီးမှ သူမကို စောင်းပြောနမှန်ေးသိ၍
“ ဟှန်း.. သူကများ ပြောရတယရြှိသေး။ မင်းငတန်မှောစိုးလို့ လာကြှေးတာ သိလား ”
မနီက ဖိုးတုတပြေါငတ်ှင်းကြောကို ခပဖြှဖြလေး ဆှဲလိမသ်ည်။
“ အား… လားလား.. အလကား စတာပါ အဈမရ။ အဈမကို စွဲလန်းပြီး ဒီကောင် ရူးနရတောပါ။ အခုတော့ အရူးကို အမဲသားကြှေးမိသလို ဖြစ်သှားပြီ။ နောကလြဲ ကြှေးဦးနောြ.. နောလြို့ ”
ဖိုးတုတကြ မနီကို သူ့ရငခြှငထြဲဆှဲသှင်း ပြေ့ဖကထြားလိုကသ်ည်။
“ ဟင့အြင်း.. တောဘြီ ကြှေးတော့ဘူး…။ ဘာလို့ သူများကို ကညာအို နောကပျိုးလို့ ပြောသေးလဲ ”
“ ခစွလြို့စတာပါဆို မမကလဲ… ”
ဖိုးတုတကြ မနီကို တိုး၍ ဖကထြားလိုကပြှီး ပါးကို ဆှဲလှနကြာ နှုတခြမ်းအစုံကို ပြှတကြနဲ စုပယ်ူလိုကြ သည်။ မနီဘယဘြကလြကကြ ဖိုးတုတ်၏ခါးကို ဖကထြား၏။ ဖိုးတုတကြ သူ့လွှာကို မနီ၏ ပါးစပထြဲသို့ ထိုးသှင်းပေးရာ မနီက ခပမြွှင်းမွှင်းလေး စုပယ်ူလိုကသ်ည်။
ကမျဘာဦးက ဖိုနှင့မြလို တဈဦးကိုတဈဦး ပြေ့ဖကပြှတသ်ပကြလိ ဆှဲနကြသေဖြင့ြ နှေးထွေးသော အတွေ့က ရမျမကသ်ှေးကို ဆူကြှစပြနေသ်ည်။ ငှိမသ်ကန်သေော ဖိုးတုတလြီးကြီးမှာ တဖြည်းဖြည်း ကြှကြှလာ၏။ ထို့အတူ မနီစောကဖြုတကြှီးမှာလည်း တစတစ ရှရှလာသည်။ ထိုစဉြ ဖိုးတုတကြ မနီကို ဆှေ့ကနဲ့မကာ စောစောက လာလမ်းအတိုင်း အိမဘြကဆြီသို့ ခေါခြဲ့လေးသည်။ ထောငမြတန်သေော ဖိုးတုတလြီးကြီးက မနီခါးအောကမြှ ပင့ထြောကြ ထားသလို ဖြစ်နလသေည်ေ။ မနီတဈယောကြ ရငတ်ှခေုန် ဖငတ်ှတေုနလြွှကြ ဘဝငတ်သိမ့သ်ိမ့န်ှင့ြ တငှိမ့င်ှိမ့ြ ပါလာသည်။
အိမအြောကအြရောကြ မနီကို တန်းလွားခုံပေါြ အသာခပြှီး စားပြဲပေါရြှိ လကန်ှိပဓြာတမြီးနှင့ြ အရှေ့ဘကြ နံရံတွင် ခွိတထြားသော နာရီကို ထိုးကြည့်ရြာ (၉) နာရီခွဲပြီ၊ အခွိနမြသေးတော့။ ဒီတဈခွီ အခွိနဆြှဲနလေို့မဖြစ်။ ဖိုးတုတကြ ပငပြန်းနှမ်းနယသ်မွှတွေ ပြပြေောကသ်ှားအောင် အရကတ်ဈခွကြ ငှဲ့လိုကသ်ည်။ ကြကြဥနှစ်လုံးလည်း ရှိသေး၏။ အလှနထြနလြှပသ်ညဆြိုသော မနီသညပြင် ဖိုးတုတန်ှင့တ်ှေ့ရသောအခါ အီဆောင့ပြွော့ခွချင်ေသ်လို ဖြစ်နေ၏။
ဖိုးတုတကြ ကြကြဥတဈလုံးနှင့ြ အရကခြှကကြို မနီထံ ပေးလိုကသ်ည်။ ဘာစကားမှ ပြောမနတေော့ဘဲ မနီက ကြကြဥကို ဖောကသ်ောကပြဈလိုကသ်ည်။ ထို့နောကြ ဖနခြှကထြဲက အရကကြို တဝကကြွောကြွောြ ရမပေါဘဲ သောကပြဈလိုကြ၏။ အပေါထြပတ်ှင် ထွန်းထားသော ဘတ်ထရီမီးချောင်းက အားပြော့လာပြီမို့ အိုးပြောင်းခွိတရြန် ဖိုးတုတ် အပေါထြပ် တကသ်ှားသည်။ လူမပြောနှင့ြ ဘတ်ထရီလည်း သုံးအားများတော့ အားလွော့သှားသည်။ ၁၂ ဗို့ အိုးနှင့ြ ပြောင်းခွိတလြိုကသ်ညမြို့ အလင်းရောငကြ စောစောကထကြ လင်းထိနသ်ှားသည်။
ဖိုးတုတလြည်း အားလွော့သှားတော ကာမဘတ်ထရီဓာတအြားကို အရကကြှကြဥတို့နှင့ြ ဖြည့ဆြည်းရန် အောကထြပဆြင်းလာ၏။ ဖိုးတုတ် ကြကြဥနှင့ြ အရကသ်ောကန်စဉြေ မနီက စားပြဲပေါရြှိ လကန်ှိပဓြာတမြီးနှင့ြ နာရီကို ထိုးကြည့်လြိုကပြှနသ်ည်။ (၁၀) မတတ်င်း။
ဒီတဈခွီ မှနမြှနလြုပပြှီး မှနမြှနပြှနမြှ ဖြစ်တော့မည်။ ပတဝြန်းကငွြ ရိပမြိသှားလွှင် ပြသနာတကြ၊ အရှကရြရုံမွှမက ကာမရတနာသိုကကြှီးပါ ပြောကကြှယသ်ှားနိုင်၏။ (၃) ခွီ (၃) ခါ ကာမဆန်ဒ ပြညဝြခဲ့ပြီမို့ မနီ အလှနကြွနပြေ အားရပါသည်။ သို့သောြ ပြနလြညထြကြှလာသော ကာမရာဂစိတကြ နောကဆြုတမြသှားဘဲ တရိပရြိပ် အရှိနတ်ကလြာသည်။ အလိုးမခံရဘဲ ပြနလြို့မဖြစ်။ ခံကိုခံရမှဖြစ်မည်။
“ မောငလြေး.. အခွိနမြနည်းတော့ဘူးနောြ ”
“ ဘာလဲ အဈမက ပြနခြငွပြှီလား၊ အခုမှ သကကြှီးခေါင်းခခွိနရြှိသေး အဟဲ… ဟဲ ”
“ အကြောင်းအမွိုးမွိုးကြောင့ပြါကြာ၊ ကြာကြာဝါးမဲ့သှား အရိုးကြည့်ရြှောငရြမယလြေ ”
“ စိတခြပြါ အဈမရာ.. မောငလြေးလည်း သဘောပေါကပြါတယ် ”
ဖိုးတုတကြ အရကလြကကြနွကြို အပြတရြှင်းပြီး ပြဲသိမ်းတဈခွီအတွကြ ပြငဆြငလြိုကသ်ည်။ အထွအထေူး ဇာခွဲ့မနတေော့ဘဲ မနီကို ရှေ့ဖငကြုနခြိုင်းပြီး ပြဲသိမ်းရန် ဆုံးဖြတလြိုကသ်ည်။
“ မမ သောကျဦးမလား ”
“ ဟင့အြင်း.. ပြနမြှ တဈခွကသ်ောကတ်ော့မယ် ”
“ ဒီတဈခါ မမဖငကြုန်းပေးနောြ ”
“ ရှင့သ်ဘော.. ရှင့သ်ဘော၊ ကဲပြော ဘယလြိုနပေေးရမလဲ ”
မနီက စားပြဲပေါတ်ှင် အရကခြှကတ်ှေ တငန်သေော ဖိုးတုတထြံကပသ်ှားပြီး ပေါငကြှားရှိ လီးကြီးကို ဆုပကြိုငလြကြြ ပြူးပြူးသှကသ်ှကကြလေး မေး၏။ ဖိုးတုတလြီးကြီးက သံမဏိချောင်းကြီးသဖြယ် မာကြော တောင့တ်င်း နပေါတော့သည်။
“ အဲဒီခုံရှည် ဘောငတ်န်းပေါြ လကထြောကပြှီး ကုန်းလိုကြ အဈမရာ ”
“ ဟုတကြဲ့ရှင့ြ ဟုတကြဲ့ ”
ငေ့ါတော့တော့ အသံဖြင့ြ မှူးကြှသှကလြကန်သေော မနီ၏ ဟနပြနကြှောင့ြ ဖိုးတုတရြငထြဲ ကလိတိတိ ယားကြိကြိ ဖြစ်သှားသည်။ ဒီလောကတ်ောငရြှိလှတာ ပြနခြါနီး အသားကုန် ဆောထြည့လြိုကြဦးမယဟြု စိတထြဲ ကြိမ်းဝါးလိုကြ၏။ ဖိုးတုတပြှောသည့အြတိုင်း မနီက ခုံရှညဘြောငတ်န်းပေါြ လကထြောကြ၍ ဖငကြုန်းပေးထားသည်။ အပေါထြပတ်ှင် ထွန်းထားတော ဘတ်ထရီက စောစောကထကြ လင်းအားကောင်းနသညေ့မြို့ အပြငတ်ှင် ဖြန့ကြကြလြကြန်သေော အရောငပြှနဟြပမြှုကြောင့ြ ဖြူဖြူဖြေးဖြေး စွင့စြှင့ကြားကား ဖငအြိုးထွားထွားကြီး နှစ်မှှာကို ရေးရေးရိပရြိပကြလေး မှငန်ရသေည်။ ဒီမှငကြှင်းကြောင့ြ ဖိုးတုတ်၏ အရှိနရြစပြုနသေော ရမျမကမြီးတောကမြှာ ဟုန်းကနဲ တောကပြလာပါတော့သည်။
ဖိုးတုတကြ ဖငကြုန်းထာသော မနီအနားသို့ တိုးကပသ်ှားပြီး နောကသ်ို့ ပြူးထွကန်သေော စောကဖြုတအြဝနှင့ြ တည့တ်ည့န်ရောတွင် မတတ်ပရြပလြိုကသ်ည်။ သူ့လီးကြီးကို ထိုးမသှင်းခင် မနီစောကဖြုတ် ဖောင်းဖောငကြှီးကို အောကကြနေ ပင့လြှနကြုတဆြှလိုကသ်ေး၏။ မနီဖငအြိုးကြီး နှစ်မှှာ တွန့ခြနဲ့ တုနခြါသှား၏။ ဖိုးတုတကြ သူ့ဒဈပြင့ကြှီးကို စောကဖြုတအြဝတွင် တေ့မှုပလြိုကပြှီး လှည့ပြတမြှှနှေောကလြိုကသ်ည်။ စောကရြညတ်ှကေ စိုရှှဲနပြေီမို့ ပြှိ.. ပြှတ်.. ပြဈ.. ပြှဈ.. ဟူသော အသံတွနှငေ့အြတူ မနီဖငဆြုံ ထွားထွားအိအိကြီးတဈခုလုံး မွှောကကြှှရမ်းခါသှား၏။ ဤမွှဆှရလွှင် တောလြောကပြှီ။
ဖိုးတုတကြ လီးတနကြှီးကို (၂) လကမြလောကြ မှှုပသ်ှင်းလိုကပြှီး မနီ၏ ခါးနှစ်ဖကကြို အကအွန ဆုပကြိုငလြိုကသ်ည်။ ထို့နောကြ ဖိသှင်းသည်။ လီးကြီးက တဈရဈခွင်း မှုပဝြငသ်ှား၏။ နှစ်လကမ် လောကြ အလိုမှ အားထည့ပြှီး ဆောင့သ်ှင်းလိုကသ်ည်။
“ ဗစြျ.. ဖြစ်.. ဖြတ်.. ဖြပ်..ဒုတ် ”
“ အီး.. အင့ြ.. အမေ့.. အား.. ကြှတကြွှတ် ”
ဒဈထိပဖြူးကြီးက သားအိမဝြကို အရှိနန်ှင့ြ ဝငဆြောင့လြိုကသ်ညမြို့ နှစ်ယောကစြလုံး အီဆိမ့ကြငွတ်ကြ သှား၏။ မနီခါးမှာလည်း ကော့တကသ်ှားသည်။ ဒီမှနောကြ ဖိုးတုတတ်ဈယောကြ ဒလစပ် ပစ်ပစ်ဆောင့ပြါတော့သည်။
“ ဖြတ်.. ဖြတ်.. ဖြတ်.. .. ဖြတ်.… ”
“ အီး.. အင့ြ.. အမေ့.. အား… ကြှတကြွှတ် ”
“ အမေ့.. အင့ြ.. ရှီး.. အင့ြ အမေ့.. အ.. အင့ြ… အ အား.. အမေ့.. ကြှတကြွှတ် ”
နှစ်ယောကသ်ားမှာ ကာမဘီလူး အပူးခံထားရပြီဖြစ်သဖြင့ြ ဆောင့ခြကြြ ကော့ခကြတ်ှကေ ကြောကခြမန်းလိလိ ပြင်းထနလြာသည်။ ဖိုးတုတဆြောင့ခြကြန်ှင့အြညီ မနီကလည်း သူ့ဖငဆြုံကြီးကို နောကသ်ို့ပစ်၍ ပစ်၍ ခံသည်။ အပေးကောင်းသညဟြူသော သဘောကို ဖိုးတုတ် လကတ်ှေ့သိသှားပြီ။ လီးအဝငအြထွကအြသံများ၊ လဥနှင့ြ စောကဖြုတရြိုကခြတသ်ံများ၊ ရမျမကကြှှ၍ ရငတ်ှင်းက အံထွကလြာသော ညီးညူသံများ ပြင်းထနသ်ော အသကရြှူသံများဖြင့ြ ဆူညံနပေါတော့သည်။ မညသ်ည့ြ အရှကအြကြောကမြှ မရှိတော့၊ သတ်တလောကသားပီပီ ဖိုမသဘာဝဆန်ဒကို စိတရြှိတိုင်း ပြုမူခံစားနကြပေါတော့သည်။
ပြီးခါနီးမို့ ဖိုးတုတကြ အသားကုန် ကြုံးကြုံးဆောင့သ်ည်။ မနီကလည်း အသားကုန် ပစ်ပစ်ခံသည်။ အပေးအယူ ဟနခြကြည်ီလှန်းလှ၏။ အခကြပြေါင် (၉၀) ကြောတ်ှင် နှစ်ဦးလုံး လထေဲ အမှှောကခြံလိုကရြသလို ဟိုကကြနဲ ဟာကနဲ ဖြစ်သှားပြီး အကြောတွေ တဆတဆြတတ်ုနလြှုပကြာ သုတရြညတ်ှေ ပန်းထွကကြုနတ်ော့၏။ မနီလည်း ခုံတန်းရှညပြေါြ မှောကကြသွှားသည်။
သုံးလေးခကြလြောကြ ဆကဆြောင့ပြှီး ဖိုးတုတကြ သူ့လီးကြီးကို အဆုံးထိ ဖိကပထြားလိုကသ်ည်။ သုတရြညပြူတွေ အတားအဆီးမရှိ တပြဈပြဈ ထွကန်ေ၏။ ထွကတ်ိုင်းထွကတ်ိုင်း ဆတကြနဲ ဆတကြနဲ တုနခြါသှားသည်။ ထုံးစံအတိုင်း ပြင့အြာလာသော သားအိမခြေါင်းထဲသို့ သုတရြညပြူတွေ ဝငရြောကသ်ှားသည်။ ထိုအခိုကသ်ည် မိန်းမတဈယောကအြဖို့ နှိုင်းယှဉဖြောပြှစရာ စကားလုံး ဥပမာ မရှိသော အကောင်းတကာ့ အကောင်းဆုံး အခွိနမြွိုး ဖြစ်ပါတော့သည်။
‘ဖစြျ.. ဖပြျ.. ဖပြျ…ဖပြျ’
‘အှတ်.. အီး… အီး.. အှတ်’
ရှှဗဟေိုကြကသ်ံကြားမှ ကိုယခြငွြးခွာလိုကကြှသည်။ နှစ်ယောကသ်ား အဝတအြစားဝတလြိုကကြှ၏။ မနီ အရကတ်ဈခွကသ်ောကသ်ည်။ ဖိုးတုတကြ ခွံဝအထိ လိုကလြာပြီး တံခါးကို ဟပေးလိုကသ်ည်။ မနီက အပြငသ်ို့ ကုန်း၍ အထွကြ စောကဖြုတကြှီးကို ကုတထြည့လြိုကသ်ေး၏။ မကြာခင် မနီတဈကိုယလြုံး အမှောငန်ှင့ြ ရောထွေး ပြောကကြှယ် သှားတော့သည်။
မနီနှင့ြ (၃) ခွီတိတိ ဆောလြိုကရြသညမြို့ လူပျိုသိုး ဖိုးတုတတ်ဈယောကြ တောတ်ောလြေး နသောထိုငသ်ာ ရှိသှားပါသည်။ အနှစ်နှစ်အလလက မွိုသိပကြှံစညခြဲ့ရသော ဆန်ဒတွေ ယနေ့ ပြညဝြသှားပါပြီ။ မနီကို စိတကြမှန်းပြီး လကသ်ရမ်းကာ လဟာပြငသ်ို့ ထုတပြဈခဲ့ရသော ကာမသုတရြညတ်ှကေို ယခု မနီ၏ စောကဖြုတခြေါင်း အတွင်းသို့ ဆိုကဆြိုကမြှိုကမြှိုကြ သှန်းလောင်းထည့ခြဲ့ပါပြီ။
ဖိုးတုတဖြကကြကြည့်လြွှင် (၂)ခွီ (၂)မောင်း ကောင်းကောင်းကြီး ပြီးခဲ့သလို မနီအဖို့လည်း (၂)ခွီအတွင်း လေးခွီလေးမောင်း ကောင်းကောင်းကြီး အထွတအြထိပသ်ို့ ရောကခြါ ပြီးဆုံးခဲ့ပါသည်။ အံ့မခန်းလောကသ်ည့ြ အတွေ့အကြုံ တဈခုပင်။
ရသေ့စိတဖြှသဘေောနှင့ြ ထွကလြာခဲ့ရာမှ ဖိုးတုတ် ဆကဆြံလိုကသ်ော ကာမအတွေ့က ခွဖြေားဆံဖြား အရဖြေားတွငသ်ာမက ရိုးတွင်းခဉွဆြီ ခိုကသ်ညအြထိ အစွဲကြီးစွဲသှားပါပြီ။ ယခငကြ ဘမောငန်ှင့ြ ဖြစ်ကြစဉြ သူရောကိုယပြါ ကောင်းပြီး ကာမဆန်ဒတွေ ပြည့ဝြခဲ့ဘူးပါ၏။ သို့သောြ ယခု ဖိုးတုတန်ှင့ြ တွေ့ရစဉလြောကြ အခွအနေရေောကဖြို့ အပုံကြီး လိုပါသေးသည်။ လငမြယား စဈစဈတွလေို လှတလြှတလြပလြပ် စိတတ်ိုင်းကြ ဆကဆြံခွင့ြ မရ တာလည်းပါမည်။ သူများအိမမြှာ ခွိန်းတွေ့ရတာမို့ အခွိနကြာလ ကန့သ်တခြကြကြလည်း ရှိနသည်ေ။ ဒီတော့ ဇိမကြကြ စိတထြငတ်ိုင်း ကြဲခွင့မြရခဲ့ပါ။
ဘမောငကြ ပေးနိုငကြွှေးနိုငသ်ည့အြတွကြ ခွိန်းတွေ့ရသော အိမအြနဖြငေ့ြ စိတခြလွုံခွုံမှု တကယရြှိပါသည်။ အိမရြှငမ် ခငသ်ီပင် ဘမောငန်ှင့ြ လှတကြင်းပုံမရ။ ထွားထွားတဈတဈ မိုးဦးကပြေါကသ်ော မွှဈစို့ကြီးလို ကြည့်ပြွောရြှုပြောြ ရှိလှန်းလှသော မခငသ်ီကိုလည်း ဘမောငကြ ခမွြးသာပေးမည် မဟုတ်။ ၃၉-၄၀ အရှယ် ဆိုသောလြည်း မခငသ်ီ၏ ကိုယလြုံးကိုယပြေါကကြ ယောကြွားတွေ ဖောကပြှနခြငွစြရာ အလှနကြောင်း၏။
သူ့ယောကြွား ကိုမှင့ဟြနမြှာ မိုးလင်းက မိုးခွုပထြိ သောကလြေ့ရှိသော အရကခြွိုးကပန်သေူ။ အရကသ်ာတိုကလြို့ကတော့ သူ့မိန်းမကို တဈညတာ အလကားပေးမည့ြ ပုံမွိုး။ မိန်းမထကြ အရကကြို ပိုမကြ ပိုစွဲသူ။ ပြီးတော့ မှေးထားတာက သမီးမိန်းကလေးနှစ်ယောကြ။ အကြီးမက အပျိုကြီး ဖားဖားဖြစ်လို့။ အငယမြက အပျိုအရှယ် ရောကန်ပြေီ။ မအတေူမို့ ခန်ဓာကိုယအြခွိုးအစားတွကေ ဖြံ့ဖြံ့ထွားထွား တဈတဈမို့မို့ စွင့စြှင့ကြားကား..။ ပြံလိုကြ နန့လြိုကတ်ာကလည်း လှနပြါရော။
ဒီလိုအိမမြွိုးမှာ ခွိန်းတွရတောမို့ နရောကတော့ တကယ် စိတခြရွသည်။ ခကသ်ညကြ လငမြယား စဈစဈတွလေို မဟုတကြှလတေော့ အခွိနကြ စကားပြောသည်။ တောရှာဆိုတာက သိသည့အြတိုင်း မှို့အရပလြို ထငတ်ိုင်းကြဲနိုငတ်ာမဟုတ်။ သူ့အမွိုး ကိုယ့အြမွိုးတွေ လိမယ်ှကန်သည်ေ။ ဒီကိဈစမွိုးက အခွိနယ်ူနိုငလြေ ကောင်းလေ မဟုတလြား။
ယနေ့အဖို့မူ မနီတဈယောကြ ထငတ်ိုငကြွဲ အားရပါးရ လုပပြှီးနောကြ စိတရြှိလကရြှိ ဖကအြိပခြှင့် မရသညကြ လှဲလွှင် အတောလြေး ကြနပေစြရာကောင်းလှပါသည်။ ညနေ နဝငေရြီတရော အခွိနမြှစ၍ ည(၁၀)နာရီကြောြ အခွိနထြိ ဤကာမကိဈစနှင့သ်ာ အခွိနကြုနခြဲ့ကြပါသည်။ ခန့မြှန်းခွေ (၃) နာရီ ကြောကြွောလြောကရြှိ၏။ ဖိုးတုတ်၏ အံ့မခန်းသော ထိမိပြင်းထနသ်ည့ြ ကာမရေးရာ စွမ်းဆောငခြကြတ်ှကြေောင့ြ မနီတဈယောကြ မနှမ်းစဖူး နှမ်း၍ မပန်းစဖူး ပန်းခဲ့ရသည်။
မနီက သူ့ညီမထံ သမီးကိုအပခဲ့ပြီး အကြှေးတောင်းဟု ထွကလြာခဲ့သည်။ သူ့ယောကြွား မရှိခိုကြ ညီမဖြစ်သူကို အဖောခြေါအြိပခြှင်း ဖြစ်၏။ ဒီတော့ မနီဘကကြကြည့်လြွှင် ကြောလုံစိတခြရွသည်။ ခါတိုင်းလည်း နေ့ပြနတ်ိုးတွေ ယခုလို တောင်းပေးနကြေ။
ဖိုးတုတဖြကကြလည်း တဈအိမလြုံးမှ သူတဈယောကထြဲ၊ ကြောတွငမြက တကိုယလြုံးပင် လုံခွုံနပေါသည်။ ဒီတော့ ထငတ်ိုင်းကြဲ လိုးနိုငပြါတော့၏။ ခစွဗြိမာန်၊ ခစွစြခန်းသို့ စိတတ်ူကိုယမြွှ လွှောကလြှမ်းခဲ့ကြပြီးနောကြ အိမပြှနလြာသည်။
လွှပစြဈမရှိသော ကြေးလကဒြသမေို့ မှောငမြှောငမြဲမဲ မသဲကြဲ၊ အသံမဲပြုလို့ကတော့ တဈဆသေူရဲတဈကောငဟြု ထငမြှတရြလောကအြောင် အမှောငထြုက အားကောင်းလှသည်။ ရှာလမ်းမတဈလွှောကြ မနကြွီးပငအြုပအြုပ်၊ ကုကျကိုပငအြုပအြုပကြှီးတွကလေည်း အမှောငဓြာတကြို အားမှှင့ပြေးသလို ဖြစ်နေ၏။ တိုးတကမြှုနှေးကြေးခွင်းက ယခုလို အခစွမြှောငခြိုကူးသည့ကြိဈစတွင် အလှနအြထောကအြကူပြုပါသည်။ ခွံတွကလေည်း အတနအြသင့ြ ကယွဝြန်းသဖြင့ြ ဤမွှမှောငမြိုကသ်ော ရှာလမ်းမပေါဝြယ် လူတဈယောကြ လမ်းလွှောကန်သညေကြို ညကြည့်မြှနဘြီလူးဖြင့ြ ကြည့်မြှသာ မှငန်ိုငပြတေော့မည်။
မနီပြနရြောကတ်ော့ သူ့သမီးက အိပပြွောန်ပြေီ။ သူ့ညီမကတော့ မဂျဂဇင်းတဈအုပ် ဖတန်ေ၏။ ပူလောငပြှင်းပြ မှတသ်ိပခြဲ့ရသော ရမျမကဆြန်ဒတွေ အလုံးစုံ ပြည့ဝြခဲ့ရသောလြည်း ထိုအခွဆေိုကအြောင် အားထုတခြဲ့ရသော ဝီရိယဇောအဟုနကြှောင့ြ မနီတဈယောကြ ခွကေုနလြကပြန်းကပြှီး နှမ်းရီပြော့ခွခေဲ့ရပါသည်။ ထို့ကြောင့ြ အိပယ်ာသို့ တန်းဝငခြဲ့၏။ သူ့ညီမကိုတော့ အိပလြွှင် ဘတ်ထရီမီးဖြုတခြဲ့ဖို့ မှာခဲ့၏။ အဆငပြှခေဲ့လား အမ ဟူသော အမေးကို အေး တဈလုံးတည်းသာ ဖြပစ်ေခဲ့သည်။
အိပယ်ာပေါြ ခေါင်းခသွညန်ှင့ြ တပျိုငန်ကြ မနီတဈယောကြ နှစ်နှစ်ခွိုကခြှိုကြ အိပမြောကသွှားပါတော့ သည်။ စောငလြှတ်၍ ပိုးလိုးပကလြကြ ဖြစ်နသေော သမီးကိုပင် စောငခြှုံပေးဖို့ သတိမရတော့ပေ။ မိခငမြတ်ေတာကို ထောင့င်ါးရာအခစွကြ အပြတအြသတ် အနိုငယ်ူခဲ့ပြီ မဟုတလြား။ ဘဝငမြကခွင် စကျကန့ပျိုင်းအထိ ဖိုးတုတပြေးလိုကသ်ော မကြရြှခွိုအီသည့ြ အခစွဝြဒနောကို တမ်းတရင်း အိပမြကထြဲသို့ အပါခေါကြာ ဆကလြကခြံစား နေဦးမညလြားမသိ။
လောကကြီသည် သူ့အစီအစဉန်ှင့သ်ူ အဆကမြပြတ် လှုပရြှားနသလေို လောကသားတို့ကလည်း သူ့အစီအစဉန်ှင့သ်ူ လှုပရြှားနကြပေါ၏။ ကိလသော အမှောငဓြာတတ်ှေ ကြီးစိုးနသေော ဤမှကမျေဘာတွင် ကိလသော ရမျမကပြန်းတွေ အခါမလပ် ပြင့လြန်းနေဦးမညသ်ာ။ လှုပရြှားခွင်းသည် ရှငသ်နခြှင်း သင်ျကတမေို့ စိုပြလှပေနပေါ တော့သည်။
အမှနတ်ကယ် ခကန်သညေကြ ဖိုးတုတ်။ ကနွြးမာကြံ့ခိုငပြှီး အလှနသ်နစြှမ်းသော လူပျိုသိုးမို့ (၂) ခွီ တိတိ မနီ၏ ကာမအဆီ၊ ကာမသှေးသားများကို သောကမြွိုလိုကရြသောလြည်း မနီနှင့ြ အခစွစြခန်း သှားခဲ့ရပုံများကို တစိမ့စြိမ့ြ ပြနတ်ှေးရင်း သူ့ကိုယတ်ှင်းရှိ ရာဂစိတတ်ှေ တရိပရြိပ် နှိုးထလာပြန်၏။ ဖိုးတုတသ်ည် အရကကြို အမြဲသောကလြေ့ရှိသူကားမဟုတ်။ ယနေ့လည်း မနီများ အကယ်၍ လာခဲ့လွှငဟြူသော အတွေးဖြင့ြ စကားပြောလွှင် သတ်တိဝငရြန် အနည်းငယ် သောကလြိုကခြှင်းဖြစ်၏။ အကယ်၍ မလာခဲ့လွှငလြည်း သူ့လကကြိုပင် မုဒိန်းကငွ့ဖြို့ စိတကြူးပြီးသား။ အရကကြို အလှနအြကြှံ မသောကသ်ည့အြတွကြ အရကြ၏ ဖိစီးမှုဝနထြုပကြို ဦးနှောကကြ ဝနပြိခွင်း မရှိပါ။ သတ်တိဝင်၍ ပြောရြှှငတ်ကကြှှရုံမွှသာ ဖြစ်၏။
ဤမွှသနစြှမ်းသော လူပျိုကာလသားတဈယောကအြဖို့ ဤမွှလောကသ်ော ကာမသုတဓြာတကြို ဖြုံးလိုကရြသည့အြတွကြ ဘာမွှယုတလြွှောသှားမည် မဟုတပြါ။ ထပတ်ူအားဖြည့ထြားသော ဆေးအရကန်ှင့ြ တိုကကြှကမ် စဈစဈက ဥထားသော ကြကြဥ၏ အားသတ်တိတွကလေည်း အဆကမြပြတ် ပို့လှှတန်သဖြေင့ြ စောစောက ခစွစြခန်းတွကေို စိတကြူးနှင့ြ မှန်းရုံရှိသေး သူ့ပေါငကြှားရှိ ဒုတတ်နကြှီးမှာ ရမျမကသ်ှေးကြှ၍ တန်းတန်းမတမြတကြှီး ထောငထြလာပါသည်။ စောကဖြုတအြတွေ့အရသာကို မကြာခငကြမှ လောလောလတလြတ် ခံစားထားရသဖြင့ြ လိငတ်ံကို ရဈပတယ်ှကသ်ိုင်းထားသော အကြောတွကေ တဖပြဖြပြြ တလှပလြှပ် ပြင့လြကြရြှိနပေါသည်။
ယခုအခွိနမြှာ ခါတိုင်းကဲ့သို့ လကန်ှင့ြ မတင်းတိမန်ိုငတ်ော့။ အမှနအြားဖြင့ြ လကသ်ည် လီး၏ဓာတစြာ မဟုတပြါ။ စောကဖြုတသ်ာလွှင် လီးနှင့သ်ဟဇာတဖြစ်သော သဘာဝ ဓာတစြာအစဈ ဖြစ်ပါတော့သည်။ မနီကို ပြနခြေါရြင် ကောင်းမလားဟု အထပထြပအြခါခါ စဉြးစားမိသည်။ ဖိုးတုတတ်ဈယောကြ စိတတ်ှေ အလှနလြှုပရြှားပြီး ဂဏာမငှိမ် ယောကယ်ကခြတန်ပေါတော့သည်။ တောငမြတန်သေော လီးကြီးကို လကန်ှင့ြ ခပတ်င်းတင်း ဆုပကြိုင်၍ လေးငါးဆယခြကြခြန့ြ ခပပြှင်းပြင်း ဂွင်းတိုကလြိုကြ၏။ ပို၍သာ ဆိုးဆိုးလာသည်။ ဒုတန်ှင့အြပစ်ခံရသော တောကြီးမှှဟေောကြ တဈကောငလြို ပို၍ပို၍သာ မာနဖြီထကြှလာတော့၏။
မနီကို သှားခေါရြန် စိတကြူးနှင့ြ ပုဆိုးတိုတိုဝတ်၍ ခပသ်ုတသ်ုတ် ထွကလြာသည်။ အခွိနကြ အတောည်ဉ့ြ နကန်ပြေီမို့ ခွံဝတွင် အကြာကြီး စဉြးစာနေ၏။ စိတအြဟုနကြ မနီနှင့ြ တွေ့ဖို့သာ ဇောကပန်သည်ေ။ တဈရှာလုံး အမှောငကြွ၍ တိတဆြိတင်ှိမသ်ကန်ပြေီး မနီအိမကြ အနည်းငယလြှမ်းသည်။ ပြီးတော့ ရှာလညလြောကမြှာ ဖြစ်၏။ ပတဝြနကြငွြ သိသှားလွှင် ပြသနာတကြ၍ အရှကရြနိုငသ်ည်။
သူဖတမြှတထြားသော စာပဗဟေုသုတတွကေ သူ့စိတကြို ဆှဲထိန်းထားလိုကြ၏။ ဖိုးတုတတ်ဈယောကြ ခွံတံခါးနားတွင် တွတွကြေေီးရပကြာ အကြာကြီးစဉြးစာပြီးနောကြ အိမဖြကဆြီသို့ ပြနလြှည့ခြဲ့သည်။ ထိုစဉြ မထငမြှတဘြဲ သူ့အာရုံထဲသို့ မစောရီ၏ အရိပကြ ဖတွကြနဲ့ ပေါလြာသည်။
မစောရီက အသကြ ၄၀ ဝန်းကငွခြန့ရြှိပြီး ဖြစ်သောလြည်း အရကအြမောင်းကောင်း၍ ခန်ဓာကိုယအြခွိုးအစား တောင့ဖြှောင့ြ၏။ သူမခန်ဓာကိုရှိ အသားဆုံ အသားဆိုင် အဖုအထင် အမို့အမောကြ အစွင့အြကားတွကေ မနီထကပြင် ဖြံ့ထွား၏။ အသားဖြူသညဟြု ပြောရမညထြကြ နီစပစြပဟြုပြောမှ မှနမြည်။ ဖငဆြုံကြီးတွကေ ထွားကားအယထြယန်ပြေီး ခွသလေုံးသား တုတတ်ုတတ်ှကေ စိုဝင်းတင်းရင်းနေ၏။ မစောရီက နတကြတောြ အကြီးစား၊ တောငပြှုန်းအထိ ပေါကရြောကြ၏။ ရုပလြကျခဏာကို အသအချော စဉြးစာကြည့်မြှ ဟတ်ထနီနှယဇြငကြှီး ဖြစ်မှန်း သိရတော့သည်။
ဖိုးတုတတ်ဈယောကြ သူဖတမြှတဖြူးသော ဟတ်ထနီမိန်းမ၏ အင်ျဂါရပတ်ှနှငေ့ြ မစောရီကို စပဟြပကြှည့လြိုကသ်ည်။ သချောပြီ… ဟတ်ထနီမှ ရမရေောသည့် ဟတ်ထနီ။ တဏှာရာဂအားကြီးရာတွင် မဟသေီတငလြောကသ်ည့ြ ဟတ်ထနီ။
မစောရီ ယောကြွားကလည်း အရကဂြွိုး။ သားတဈယောကသ်ာရှိ၏။ သူသားက ရှှတေောမှာ မိန်းမရနသည်ေ။ တဈလတဈခါ ငှလှမြေးပို့၏။ တဈခါပို့လွှင် လေးငါးသောင်း၊ ဒီတော့ လငမြယားနှစ်ယောကစြလုံး ငှရှောရသည့ြ ဒုကျခတော့ ငှိမ်း၏။ မစောရီ ဂုဏသ်တင်းက အနီးဝန်းကငွြ ရှာများသို့တိုင် ပြံ့လှိုငကြွောကြှားနသညေ့အြတွကြ ဟိုကဒီက ပင့ကြှဖိတကြှ မေးကြမှန်းကြရာ သူ့နှုတဖြွားမှာ ငှသေီးနပေါတော့၏။
ဒီတော့ မစောရီယောကြွားမှာ အရကကြလေး တမှမှနှင့ြ လောကစည်းစိမခြံကာ ဇိမကြနွပေါတော့သည်။ မိန်းမထကြ အရကကြို ပိုမကသ်ည်။ အရကသ်ောကခြကြကြတော့ မခငသ်ီယောကြွား ကိုမှင့ဟြနန်ှင့ြ လယပြယတ်ူတွေ။ ကိုမှင့ဟြနကြမှ အလုပကြလေး ဘာလေးလုပသ်ေး၏။ မစောရီယောကြွား ကိုဘမှင့ကြမူ အငှိမ်းစာ အရကသ်မားသကသ်ကြ။ ဘယအြရှယကြစ၍ သောကသ်ညမြသိ လူလည်း ပိနည်ှောြ၍ ဖောနပြေီ။ အလှနမြလိုကဖြကသ်ော လငမြယားဖြစ်၏။ မိန်းမက နတကြတောမြို့ အရကကြ ပေါသလား မမေးနှင့ြ ရမ်၊ ဝီစကီ၊ ရှှလေိမျမောြ၊ ရှောကပြေါင်း၊ ပြားအရကြ အစုံသောကရြသည်။
သှေးသားဆူနှောကြ တဏှာရာဂ ကြီးပုံပေါကသ်ော မိန်းမတွေ သူတို့ယောကြွားများကို အရကအြလှန် အကြှံ သောကခြှင့ပြှုထားသညမြှာ စိတဝြငစြားစရာကောင်းလှ၏။ သောကလြွှငမြူး၏။ မူးလွှငမြေ့၏။ မေ့လွှငဘြာမွှ မသိတော့။ ဘာမွှမသိတော့သော အခွိနတ်ှင် သူတို့ထငရြာ လုပခြှငရြနလေို့သာ ယခုလို ပစ်ထားခွင်း ဖြစ်ပုံရ၏။ အရကရြသ တဏှာက ဖောဋျဌဗျဗ ကာမတဏှာထကဆြိုးသည် မဟုတပြါလား။
နတကြတောြ မစောရီတို့အိမကြ ဖိုးတုတတ်ို့ အိမန်ောကဖြေးနှင့ြ ကပလြွှကမြှာ ဖြစ်သည်။ ဖိုးတုတတ်ို့ခွံက အတောလြေး ကယွဝြန်းသညမြို့ နောကကြွောဘကြ၊ အရှေ့ခွမ်းတွင် အသကြ (၆၀) ကြောြ လူပျိုကြီး ဦးသာထူးရဲ့ ခွံဝင်းရှိ၏။ ဦးသာထူးက ဗိန်ဓောလည်းကု၊ ပယောဂလည်း ကု၏။ မစောရီတို့ ခွံဝင်းနှင့ြ အရှေ့ဖကြ အနောကဖြကြ ကပလြွှကြ ရှိသည်။ ကြားတွငလြသာပင် စညရြိုးတန်းသာခွားသည်။ ၎င်းင်းင်းနှစ်ဝင်းစာပေါင်းမှ ဖိုးတုတတ်ို့ တဈဝင်းစာရှိသည်။
မစောရီတို့ခွံဝင်းနှင့ြ ဖိုးတုတတ်ို့အိမသ်ာ ကြောဘကရြှိ အိမသ်ာမှာ ကပန်သည်ေ။ လသာပင် စည်းရိုးခွား ထားသောလြည်း ဝငထြှကကြူးသန်းနိုငသ်ော တကိုယစြာ လူဝငပြေါကရြှိသည်။ တံခါးပေါကကြို မရှှေ့ရုံနှင့ြ မစောရီတို့ အိမဘြကသ်ို့ အလှယတ်ကူ ကူးသှားနိုငသ်ည်။
တဈရှာလုံးအတွကြ အားအထားရဆုံး၊ နတကြတောအြကြီးစားမို့ မစောရီနှင့ြ ဖိုးတုတအြမတေို့က မကင်းပါ။ ဖိုးတုတအြမမှော နတပြယောဂ၊ စုန်းပယောကဂ အလှနယ်ုံကြညသ်ူဖြစ်၏။ ခလုပတ်ိုကြ၊ မကြစြိစွံတာကအစ နတမြေးလေ့ရှိ၏။ ဒီတော့ မစောရီနှင့ြ လူရင်းတွလေို ဖြစ်နကြသေည်။
အခု ဖိုးတုတ် အကြံထုတန်သညေမြှာ မစောရီကို ဉာဏဆြငခြေါြ၍ မနီနရောတွင် အစားထိုးပြီး တအားကြီး ထကြှနသေော ကာမပိုးတွကေို ကာမအစာကြှေးရန် ဆုံးဖြတလြိုကသ်ည်။ အခွိနကြှည့လြိုကတ်ော့ (၁) နာရီကြောပြှီး သန်းခေါငန်ားနီးနပြေီမို့ နောကမြီးလင်း၊ ရှေ့မီးလင်း အကြံအဖနတ်ှမှအေပ အားလုံးအိပမြောကနွပြေီ။
ဖိုးတုတ် နောကမြဆုတခြငွတ်ော့ ရှေ့သို့ရဲရဲကြီးတိုးရန် အရကတ်ဈခွကြ သောကလြိုကြ၏။ ယုန်းသားကငဖြတ် တောတ်ောမြွားများကိုလည်း ပလုပပြလောင်း စားလိုကသ်ည်။ ကြကြဥသုံးလုံး ထပယ်ူ၏။ ထို့နောကြ မစောရီတို့၏အိမဘြကြ ထွကလြာခဲ့သည်။
မစောရီက အနောကခြန်း အောကထြပမြှာအိပပြှီး သူ့ယောကြွားက အိမရြှေ့ခေါင်းရင်း အဖီအောကတ်ှင် အိပ်၏။ ဖိုးတုတကြ မစောရီကို ဦးစွာနှိုးရန် စိတကြူးလိုကသ်ည်။
“ သချင်ြေးဆိုး သာထူး လူကိုဆှရုံသာဆှပြီး၊ ပြီးအောင် လိုးမပေးဘူး၊ ဟှန်း သနောကြ ”
မစောရီပါးစပကြ ဦးသာထူးအပေါြ တွတပြှတွတပြှနှင့ြ ကြိနဆြဲနေ၏။ ညနကေ သူခွိန်း၍ ရှဈနာရီခန့ြ လောကတ်ှင် ဦးသာထူးအိမဘြကသ်ို့ ကူးခဲ့၏။ သူ့ကိုလိုးချင်လြို့ ခွိန်းမှန်း မစောရီသိ၏။ ဒါတောင် သနောကြီးက နကျခတကြောင်းနဲ့ ယှဉခြိုကမြို့ ယကျခမန်တာနရြှတဖြတရြနဟြု သူ့ယောကြွားရှေ့တွင် ခပတ်ညတ်ညန်ှင့ြ ပြောလိုကသ်ေး၏။
“ ယကျခမန်တာနဆြိုတာဘာလဲ အဈကိုကြီး သာထူးရဲ့ ”
သူ့ယောကြွားက အရကသ်ောကရြင်းမှ မေးလိုကသ်ည်။
“ ဘီလူးသရဲတွခစွေတ်ဲ့ မန်တာနပြေ့ါကြာ၊ ဒီမန်တာနကြ ကိုယရြှတခြငွတ်ိုင်း ရှတလြို့ရတာ မဟုတဘြူးကြ၊ အခုလို ဘီလူးနကျခတယ်ှဉအြခိုကမြှာသာ ရှတလြို့ရတာ၊ လှနခြဲ့တဲ့ တဈပတလြောကကြတည်းက ငါတွကခြကြကြှည့ပြှီးသား ”
“ အော.. အော.. ”
မစောရီယောကြွား ကိုဘမှင့ခြငမြွာ ဦးသာထူးစကားကြောင့ြ သောကလြကစြ အရကကြိုပင် နှုတခြမ်းဝ မရောကတ်ော့ဘဲ မကြလြုံးကြီးပြူး၊ ပါးစပကြှီး အဟောင်းသားနှင့ြ အံ့သှထိတလြန့သ်ှားမိသည်။ ကိုဘမှင့ကြ အလှန် သရဲကြောကတ်တ်၏။ ထို့ကြောင့ြ မစောရီနှင့ြ ဦးသာထူး ဖြီးဖနွြးချောကလြှန့သ်မွှကို အယုံကြီးယုံ၊ အကြောကကြှီး ကြောကန်ရသေည်။ သောကလြာသော အရကသ်ကတ်မ်းကလည်း နှစ်ပေါင်းများစွာကြာလာပြီမို့ အရကကြှောငကြှောငကြာ ဖတကြနဲဆို ဖငတ်ုနအြောင် ကြောကတ်တန်သည်ေ။
“ ရှာထိပကြ သရဲကြီး အညိုနဲ့ ရှာသင်ျခွိုင်းဝင်း ညောငပြငကြှီးက သရဲကြီးစာမတို့ကိုပါ ဖတထြားပြီးသား။ နောကပြှီး ကိုးသင်ျခွိုင်းက အဓိပတိသရဲကြီးတွပေါ ဒီနေ့ညလာကြမှာ ”
ဦးသာထူးစကားကြောင့ြ ကိုဘမှင့တ်ဈကိုယလြုံး ကြကသ်ီးမှှေးညင်းတွေ ဖငွြးကနဲ ထသှားပြီး ခေါင်းက ဆံပငတ်ှပေါ ထောငထြသှားသည်။ အကြောကပြှအေောင် လွော့သှားသော ဖနခြှကထြဲ အရကထြပဖြှည့ြ၍ တဈခါတည်း မော့ခလွိုကသ်ည်။ သို့သောြ အကြောကကြ ပြမသှေားပါ။
“ ဒီမန်တာနအြောငသ်ှားလို့ကတော့ ပြဲပြတပြှီမောင်၊ ခိုင်းချင်ရြာခိုင်း၊ ရှှယေူမလား၊ ငှယေူမလား၊ ရတနာတွေ ယူမလား၊ အကုနရြဘဲ၊ တဈစုံတဈခု ခွှတယ်ှင်းလို့ အစီအစဉတ်ှေ ပကြကြုနရြငလြည်း သှေးပြကပြှကထြပြီး သဖေို့သာ ပြငပြတေော့။ အခု မင်းမိန်းမ စောရီကို အမဲသာပြုတခြိုင်းချင်လြို့ လာခေါတ်ာ။ သူက အဆင့ြ (၅) ရောကန်ပြေီ ဆိုတော့ သူ့ခိုင်းမှရမှာ၊ ဒီ့ပြငမြိန်းမတွဆေိုရင် လိပပြှာစငပြှီး သပြေဲဝငကြုနမြှာ၊ ကဲ.. ကဲ ငါသှားမယ် စောရီ၊ ည (၈) နာရီတိတိအရောကလြာခဲ့။ အင်း လကကြိုငပြုဝါရဲ့ ဂမျဘီရဓားမှှောငရြယဆြောငပြှီးလာခဲ့၊ ခွံထဲကို နောကပြှနဝြငခြဲ့ဖို့လည်း မမနေဲ့နောြ.. ကြားလား ငါပြောတာ ”
‘ဟုတကြဲ့.. ဟုတကြဲ့’
ဦးသာထူးက တဏှာရာဂ လှှမ်းသော ရမျမကမြကြလြုံးတို့ဖြင့ြ စူးစူးဝါးဝါးကြည့်ရြင်း ပြောသည်။ မစောရီ စိတထြဲ ရယခြငွလြှန်းလှသောလြည်း သူ့ယောကြွားရှေ့မို့ ဟနလြုပကြာ ဟုတကြဲ့လိုကရြသည်။ ဟှန်း လူလည် တဏှာရူးကြီး ဒီလို ဉာဏန်ီဉာဏန်ကတ်ှသေုံးပြီး လိုးလိုးလာတာ နည်းတဲ့နှစ်တွမှတေလြို့။ ပြီးတော့ ဦးသာထူးက ဗိန်ဓောလိုင်း၊ ဓာတလြိုင်း၊ နတလြိုင်း၊ ဂမျဘီရလိုင်းတွင် ဧရာမဆရာကြီး သူကိုယုံကြညကြိုးကြယတ်ဲ့ မိန်းမယောကြွား ပရိသတကြ အငအြားမသေးလှ။ ဗိန်ဓောလိုင်းကို ခွခွမှေဈေမှဈ လိုကစြားခဲ့သူမို့ ကာမဆေးစွမ်းကောင်းတွရှေိ၏။
မစောရီအနဖြငေ့လြည်း ဦးသာထူးနှင့ြ ယခုလို ပတသ်ကရြသညကြို သဘောကပြါသည်။ ဦးသာထူးကြောင့ြ သူ့မှာ တံခါးပါဝါတွေ တိုးခဲ့ရသည်။ ကာမကိဈစတွင် သူ့ယောကြွားက မစွမ်းဆောငန်ိုငတ်ော့။ အရကကြ လူကိုနိုငသ်ှားပြီး ကာမအငအြားတွေ ဆုတယ်ုတကြုနပြှီ။
သူ့ယောကြွား မစွမ်းဆောငန်ိုငတ်ော့သော ကာမကိဈစကို ဦးသာထူးက ဖြည့ဆြည်းပေး၏။ မစောရီကိုယတ်ိုငလြည်း သှေးသားဆူဖြိုး အလှတွတေိုးဆဲမို့ ဦးသာထူးကိုယတ်ိုငကြလည်း မစောရီကို စွဲလန်းနသည်ေ။ နှစ်ယောကလြုံး တဏှာရာဂကြီးသူတွမေို့ သူတို့နှစ်ယောကမြှာ လိုကဖြကလြှန်းလှသည်။ မစောရီယောကြွား ကိုဘမှင့ြ (၇) နာရီခွဲလောကကြပင် အမူးလှန်၍ အိပပြွောသ်ှားပြီ၊ သရဲအလှနကြှောကတ်တသ်ူမို့ စောစောမူးအောင် သောကြ၍ စောစောအိပပြဈလိုကြ၏။ မစောရီထွကလြာတော့ တခေါခေါဟောကြ၍ အိပမြောကနွပြေီ။
အိမအြပေါထြပတ်ှင် ဦးသာထူးတဈယောကြ သူ့လီးကြီးကို ဆေးအုန်းဆီ လိမ်း၍ ဆှပေးနသည်ေ။ ဘတ်ထရီ မီးချောင်းအောကဝြယ် ဆေးအုန်းဆီ လိမ်းထားသော လီးကြီက အရောငတ်လကလြကြ ထွကန်ေ၏။ ဒဈပြဲကြီးက တင်းရင်းထဈအယန်ေ၏။ အရှည် (၇) လကမ်၊ လုံးပတ် (၆) လကမြမို့ စံခွိနမြှီလီးဟုပင် ဆိုရမည်။ တစတစနှင့ြ လီးကြီးက တင်းသထကတ်င်း မတသ်ထကြ မတလြာသည်။ လီးကြီးကို အရင်းက ညှပဖြိ၍ မှှေးရမ်းပစ်လိုကရြာ သှေး ကြောကြီးတွေ ထောင်၍ ရှေ့ထွကလြာသည်။
ဦးသာထူးက သူ့လီးကြီးကို တဈခကြင်ုံ့ကြည့်ရြင်း ကြနပေစြှာ ပြုံးလိုကြ သည်။ ထို့နောကြ အရကကြဲ့သို့ ခကြယ်ူထားသော ဆေးပေါင်းရညတ်ဈခွကြ သောကလြိုကြ၏။ တဈကိုယလြုံး ပူရှိန်း ပြင့ကြနသ်ှား၏။
‘ဒေါကျ… ဒေါကျ… ဒေါကျ…’
မစောရီတံခါးခေါကပြှီး မကြာခငမြှာပင် ဦးသာထူးက တံခါးဖြင့ပြေးလိုကသ်ည်။ တံခါးကို ဂကြပြှနထြိုးပြီး အနီးတွငရြပန်သေော မစောရီခါးကို သိုင်းဖကလြိုကပြှီး ပါးနှစ်ဖကကြို နမ်းလိုကြ၏။ ဦးသာထူးလကတ်ှကေ တငသ်ား ထွားထွားအိအိတွပေေါသ်ို့ စုနခြွီ ဆနခြွီ ဆုတခြွပြတေသ်ပန်ပြန်ေ၏။ မစောရီမှာ ပငကြိုယအြားဖြင့ြ ကိလသော ကာမဓာတ် အားကြီးသူမို့ ခဏချင်ြးဖြင့ပြင် ရာဂစိတတ်ှေ ထကြှလာပြီး စောကဖြုတအြုံကြီးတဈခုလုံး ရှတကဖြောင်းအကလြာတော့သည်။
‘ဒီနားတငဘြဲ ရပပြှီး ကိုငန်တေော့မှာလား’
မကြနပေသ်ော ဒေါသသံလေးဖြင့ြ ပြောလိုကရြာ ဦးသာထူးက တဟဲဟဲရယမြောရင်း မစောရီကို ခပတ်င်းတင်းဖကလြွှကြ ခန်းမအလယသ်ို့ ခေါသ်ှားပါတော့သည်။ မကြာခင် ရကပျိုင်းလောကကြမှ ဓမျမာဆင်းခဲ့သညမြို့ မစောရီစိတတ်ှေ အရမ်းထကြှနပသေည်။ သှေးဟောင်း သှေးညဈတွေ ကင်းစငန်သေော စောကဖြုတကြှီးမှာ လတဆြတသ်ဈလှငသ်လို ဖြစ်နေ၏။ အိမခြန်းအလယတ်ှင် မှှေးပြကောဇြောတဈခပြခြင်းထား၏။ ထိုနရောမှာပင် နှစ်ယောကသ်ား ထိုကလြိုကကြှသည်။
မစောရီက ဦးသာထူကို ကြောပေးပြီး ဦးသာထူးရငခြှငထြဲတွင် ထိုငခြလွိုကသ်ည်။ ဦးသာထူးက သူ့ခွထေောကန်ှဈချောင်းကို ဘေးသို့စင်း၍ ခွဲပေးထားသည်။ ဦးသာထူးလီးကြီးက မစောရီ၏ ဖငအြိုးကြီး နှစ်လုံးကြားတွင် ဖိထောကထြားသည်။ ဦးသာထူးလကန်ှဈဖကကြ မစောရီ၏ မို့မို့ထွားထွား တင်းတင်းအိအိ နို့အုံကြီးများကို ဆုတခြွပြတေဆြှပေးနေ၏။ အဖြားကြော့လကြြ ဝိုင်းဝန်းမို့မောကသ်ော နို့အုံသားနုနုတွကေ ကိုငလြို့ကောင်းလှန်းပြီး ဦးသာထူး၏ ရမျမကြ မီးကို အလွှံကြီးစခေဲ့သည်။ အတွင်းခံမပါဘဲ ခါးတိုလကပြှတအြင်ျကြီပါးလေးသာ ဝတလြာခဲ့သညမြို့ နှိပသ်ီး သုံးလေးလုံးလောကြ ဖြုတလြိုကသ်ောအခါ နို့အုံဖြေးဖြေးကြီးက ဘှားကနဲ ပေါလြာသည်။
ဦးသာထူးက မစောရီ၏ ခန်ဓာကိုယကြို ဘယဘြကသ်ို့ ပြေ့လှဲလိုကပြှီး မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် လှနလြိုကသ်ည်။ ဒီတော့ မစောရီညာလကကြ ဦးသာထူးခါးကို အလိုကသ်င့ြ ဖကထြားလိုကသ်ည်။ ပေါကစြီလုံးကြီးပမာ ဖြေးဥနုထွတန်သေော နို့ကြီးနှစ်မှှာက ထင်းထင်းမို့မို့ကြီး ပြူးထွကန်ေ၏။ ဦးသာထူးက ခေါင်းကို အနည်းငယင်ုံ့၍ နို့ကြီးနှစ်လုံးပေါသ်ို့ မကြန်ှာမှောကကြာ ဘယည်ာလည့်၍ နမ်းသည်။ နှုတခြမ်းမှှေးငုတမြွားက အလှနန်ူးညံ့သော နို့အုံသားများကို စူးစူးရှရှဖြစ်စသေောအခါ မစောရီရငထြဲ လှိုကလြှိုကတ်ကလြာပြီး တခစ်ခစ် ရယပြါတော့သည်။
“ အဟဈ… ခစ်… ခစ်.. ယား… ယားတယတ်ော့.. အဟဈ… ခစ ..ခစ် ”
နို့သီးခေါင်းလေးတွကေို ပါးစပဖြှင့ြ စုပယ်ူပြီး တပြှတပြှှတန်ှင့ြ စို့ပေးနရင်ေး ဦးသာထူး ညာလကကြ မစောရီ ပေါငကြှားရှိ စောကဖြုတကြှီးကို ခပဖြှဖြလေးအုပလြွှကြ ခပရြှရှလေး ပြတပြေးနေ၏။ စောကမြှှေးအုံကြီးက မှသှဇောကောင်းသော မှေ၌ ပေါကရြောကန်သညေ့ြ မှကရြိုင်းများလို ထူထဲသနစြှန်းလှသည်။ စောကဖြုတ် အနအထေားကို ကြည့်ြ၍ မစောရီတဈယောကြ အလှနခြံချင်န်ပြေီဖြစ်ကြောင်း သိလိုကသ်ည်။
စောကဖြုတအြပြငသ်ို့ စွန်းထကန်သေော နှုတခြမ်းသားများပင် နူးညံ့ကြှရှနပြေီဖြစ်၏။ မစောရီက ဦးသာထူး ကိုငရြနှိုကရြ အဆငပြှအေောင် သူမ၏ညာဘကပြေါငကြို ဦးသာထူး၏ ညာဘကပြေါငပြေါသ်ို့ ခွတငပြေးလိုကြ၏။ ဒီတော့ ပြူးဖောင်းမို့အဈနသေော စောကဖြုတကြှီးမှာ အနည်းငယ် ဟတတလေး ဖြစ်သှား၏။ ဦးသာထူး၏ လကခြလယထြိပကြ စောကဖြုတအြကကြှဲကြောင်းတဈလွှောကြ ခပရြှရှလေး အထကအြောကြ ပြတဆြှဲ၍ ပေးနသည်ေ။ ကြိခွှဲ ခွှဲ စောကရြညတ်ှကေ တစိမ့စြိမ့န်ှင့ြ ထွကန်သညေဖြစ်ရာ ရမျမကသ်ှေးကြောင့ြ ဖောင်းအဈရှနသေော စောကဖြုတ် အတွင်းသားများနှင့ြ စောကရြအတွေေ့က အရသာထူးခွားစရေုံမွှမက ရာဂစိတကြို ပိုမိုတကကြှှစပေါသည်။
စောကဖြုတအြကြဲကြောင်းထိပရြှိ ငေါကတ်ောကတ်ောကလြေး ပြူးထွကန်သေော စောကစြိငုတ် တင်းတင်းလေးပေါသ်ို့ လကခြလယထြိပကြိုတင်၍ ခွပေေးခွင်းနှင့ြ နို့သီးခေါင်းများကို သှားလေးဖြင့ြ ခပဆြဆလေး ကိုကပြေးခွင်းကို ပျိုငတ်ူပြုလုပပြေးလိုကရြာ မစောရီတဈကိုယလြုံး လွှပစြဈနှင့ြ အတို့ခံလိုကရြသလို တုနလြှုပခြါရမ်းသှား၏။
“ ရှီး.. ကြှတ်.. ကြှတ်.. အား.. ကြှတ်…ဟင်း.. အင်းး.. ယားတယ်.. ”
ဦးသာထူးက သူ့လကခြလယကြို စောကခြေါင်းအတွင်းသို့ ထိုးသှင်းလိုကပြှီး လှည့ပြတမြှှနှေောကပြေးလိုကရြာ။
“ အဟင့ျ..အင့ျ.. အမေ့… အင်း…အိုး.. အား… ဟင်း… အ.. ဟား.. အင်း ”
ဤသို့ အောဟြဈမှညတ်မ်းရင်း မစောရီ တဈခွီပြီးသှားပြီး စောကရြပေူပူတွကေ ဦးသာထူးလကခြလယကြို ရဈသိုင်း လှှမ်းခွုံသှား၏။ မစောရီတဈယောကြ တဆတဆြတတ်ုနခြါရင်း ကာမအရာသာကို ခံစားနေ၏။ ခါတိုင်းဆိုလွှင် ဤအခွအနေေ ရောကလြွှင် ဇွတအြဓမျမအလိုးခိုင်းမိသည်။ အခုလိုပြီးဆုံးနခွေိနတ်ှင် လီးအလိုးခံရမှုကို ကြနပေမြိ၏။
ဦးသာထူးက ကြနပေစြှာပြုံးလိုကသ်ည်။ မစောရီကို ဖေးဖေးမမ ပြေ့၍ တဈစောင်းကြေးလေး ခထွားလိုကသ်ည်။ ပြီးနောကြ ခန်ဓာကိုယပြေါရြှိ အဝတအြစားများကို အကုနခြွှတပြဈလိုကသ်ည်။ အဖုအထဈ အမို့အမောကတ်ို့ဖြင့ြ ဖြေးဖြေးနုနု တလုံးတခဲကြီးရှိလှသော မစောရီ ကိုယကြာယအလှက ဦးသာထူး၏ ရမျမကမြီးလွှံကို အထွတအြထိပသ်ို့ ရောကအြောင် တောကလြောငစြသည်ေ။
ဦးသာထူးကလည်း သူ့ ပုဆိုးနှင့ြ အင်ျကြီများကို ခွှတပြုံထားလိုကသ်ည်။ စွင့ကြားမို့မောကြ ခုံးကြှနသေော တငဆြုံသားများကို ဆုတ်၍ ဆုတ်၍ ခွပေေးရင်း ရှုးကနဲ.. ရှုးကနဲ ကုန်းနမ်းလိုကြ၏။ အထူးအဆန်းလုပတ်တသ်ည့ြ နရောတွင် သူများထကသ်ာသောကြောင့ြ သာထူးဟူသော အမညကြို ခံယူထားသလားမသိ။ ယခုလည်းကြည့်ြ…. ဖငအြိုးကြီးနှစ်လုံးကြားတွင် နောကသ်ို့ပြူး၍ ထွကန်သေော စောကဖြုတ် ဖောင်းဖောင်း ရှရှကြီးကို ငုံ့၍နမ်းလိုကပြှနသ်ည်။ နမ်းရုံတငမြက လွှာဖြင့လြကြြ၍ ကလိလိုကသ်ေးသည်။
တောသ်လင်းလ ရာသီမှာ ခွေးထီးက ခွေးမအဖုတကြို နမ်းသညန်ှင့ြ တပုံစံတည်းတူ၏။ မထေုနကြိဈစသို့ ဦး တညသ်ော ကာမရာဂစိတမြှနသ်မွှ တိရဈဆာနန်ှင့လြူ ခွားနားခွင်းမရှိသညမြှာ မှနလြှ၏။ စူးရှပြင်းသကသ်ော စောကဖြုတန်ံ့က ဦးသာထူးကို မှူဆှကလိလိုကသ်ည့န်ှယ်… ဦးသာထူး၏ လီးတံကြီးမှာ တင်းသထကတ်င်း မတသ်ထကမြတလြာသည်။ ဒဈပြဲကြီးကလည်း ပေါကကြှဲထွကမြတတ် ပြောငတ်င်းဝင်းအကလြာသည်။
ဦးသာထူးက တောငဘြကကြို ခေါင်းပြူ၍ အနောကဖြကသ်ို့ မကြန်ှာမူကာ တဈစောင်းကြီး ဖြစ်နသေော မစောရီ၏ ညာဘကပြေါငကြိုကြေး၍ အထကသ်ို့ ပင့တ်ငလြိုကြ၏။ ထို့နောကြ ဒူးထောကြ၍ ဘယဘြကပြေါငလြုံးပေါြ ခွလိုကသ်ည်။ သူ့ပေါငရြင်းကိုလည်း မစောရီ၏ ဖငဆြုံခွနားသို့ တိုးကပလြိုကြ၏။ အထကသ်ို့ ကော့၍ ကော့၍ မတတ်ောငန်သေော သူ့လီးကြီးကို အောကသ်ို့ဆှဲလိုကပြှီး စောကဖြုတအြဝတွင် တေ့မှုပကြာ ဖငကြိုရှုံ့၍ ညှောင့သ်ှင်းထည့လြိုကတ်ော့သည်။
“ ဇွိ..စွတ်… ဇွဈ.. ပြှဈ.. ဗစြျ.. စွပ်.. ဖစြျ ”
လီးတံကြီက တဈရဈခွင်း အဆုံးထိ နဈဝငသ်ှား၏။ ထိုအတိုင်း စကျကန့ပြေါင်း (၉၀) ခန့ြ မှှုပစြိမထြားရင်း စောကဖြုတအြငှေ့ တဇေောဓာတကြို ထုံပေးလိုကြ၏။ ရှစိရှစိဖြစ်နသေော စောကဖြုတအြတွင်းသားနုနုတွကေ လီးထိပကြှီးကို ယားကြှစသည်ေ။ ရှိန်းကနဲ ဒိန်းကနဲ ကငွကြနဲ ဆိမ့ကြနဲ အရသာက လီးကြီးကိုပို၍ တုတကြှှလာစသည်ေ။
ဦးသာထူး ဘယလြကကြ မစောရီ၏ ညာဘကပြုခုံးကို တင်းတင်းဆုပလြကြြ ညာလကကြ မိရာနို့အုံကို တင်းတင်းဆှဲကာ ဖငကြှောရှုံ့၍ လီးကြီးကို တဝကကြွောကြွောန်ှုတလြိုကသ်ည်။ ထို့နောကည်ှောင်၍ ခပမြွှင်းမွှင်း ဖိသှင်းသည်။ ဤသို့ သုံးလေးငါးချောကခြါမွှ ပြုလုပပြှီး ခပသ်ှကသ်ှကြ ခပပြှင်းပြင်း အခကြြ ၂ဝ ခန့ြ ဆောင့လြိုကြ သည်။
“ ဖြတ်… ဖြတ်.. ပြတ်… ဖြတ်…. ”
“ ဖြတ်… ဖြတ်.. ပြတ်… ဖြတ်…. ”
“ အင့ျ… အမေ့.. အား.. အင့ျ.. အမေ့… အင့ျ.. အင့ျ…. အား.. အမေ့… ”
ပြင်းထနမြှနဆြနသ်ော ဆောင့ခြကြတ်ှကေ မစောရီကို အရသာတွေ့စသည်ေ။ ကြီးမားတုတခြိုငသ်ော လီးတံကြီးက စောကဖြုတအြတွင်းသား နုနုတွကေို ပြတထြိုးတိုးဝင်၍ ပြင်းရှသော ကာမအရသာထူးကို ဖြစ်ပေါစြခေဲ့သည်။ စောစောက တဈခွီပြီးထားသည့တ်ိုင် ယခုတဖန် သူမစိတတ်ှကေ ပြီးလုနီးသညအြထိ ထကြှလာပြန်၏။ မကြာခင် ပြီးတော့မညကြို မစောရီ သိနသည်ေ။
ထိုစဉြ.. စောကခြေါကအြတွင်း ဖငွြးကနဲ ပူနှေးသော အတွေ့ကို ခံစားလိုကရြ၏။ ဦးသာထူးက ဆကမ် ဆောင့တ်ော့ဘဲ သူ့ဆီးခုံနှင့ြ စောကဖြုတအြုံကြီးကို ဖိကပထြားလိုကသ်ည်။ ခေါင်းကြီးကို မော့လွှကြ သုတရြညထြှကခြိုကြ ကာမအရသာထူးကြီးကို ခံစာနသည်ေ။ သုတရြတွေေ ကုနစြငသ်ှားလောကမြှ သူ့လီးကြီးကို ဗှှတကြနဲ ဆှဲထုတလြိုကြ၏။ လီးကြီးက ခေါင်းငိုကစြိုကကြှီးနှင့ြ ကြှတထြှကလြာသည်။
မစောရီဘကကြ မပြီးဆုံးသေးဘဲ တန်းလန်းကြီး ကနွရြဈခဲ့၏။ စိတတ်ှတေို အလိုမကဖြှဈကာ ထထိုငလြိုကသ်ည်။ ပကလြကကြှီးအိပ်၍ အမောဖြနသေေော ဦးသာထူးကို မကြစြောင်းထိုးကြည့်သ်ည်။ ပြုံးဖြီးဖြီးကြီး ကြည့်န်သေော ဦးသာထူးကို ဆှဲဆောင့ပြဈလိုကခြငွသ်ည်။ မစောရီမကြလြုံးက ပေါငကြှားရှိ လီးကြီးဆီ ရောကသ်ှားပြနသ်ည်။ ကိုယတ်ောမြှတကြ အရှိနအြဟုနလြွော့၍ ငေါငစြင်းစင်းကြီး စိုကကြနွသည်ေ။
ဦးသာထူးအကငွ့ကြ တဈခွီတဈမောင်းသာ ကောင်းကောင်းကြီး တွယတ်တသ်ူမို့ နောကတ်ဈခွီ မကြော့နိုငတ်ော့သညကြို မစောရီ သိထားပြီး ဖြစ်၏။ သူကလည်းသူ လကန်ှင့တ်ဈခွီ စောစောပြီးနှင့ခြဲ့ပြီကိုး။ စိတပြေါကပြေါကန်ှင့ြ ထမီ အင်ျကြီ ကောကဝြတလြိုကသ်ည်။ ဦးသာထူးက ထထိုငပြှီး ကောဇြောအောကတ်ှင် ထိုးထားသော ထောငတ်န် (၁၀) ရှကကြို မစောရီ ရငဘြတကြှားသို့ ထိုးထည့ပြေးလိုကြ၏။ ထို့နောကြ မစောရီကို ပြေ့ဖကပြှီး ပါးနှစ်ဖကကြို နမ်းလိုကသ်ည်။
“ သှားတော့မယန်ောြ.. ”
မကြလြုံးရှဲကြီးတွဖြငေ့ြ နှုတဆြကလြာသော မစောရီကို ခေါင်းငှိမ့ပြှလိုကြ၏။ အသကကြ စကားပြောလာ၍ ထငသ်ည်။ ဦးသာထူးတဈယောကြ အတောလြေး ပငပြန်းနှမ်းနယသ်ှားသည်။ တံခါးကိုပင် ထမပိတတ်ော့ဘဲ စောငပြါးတဈထည် လှှမ်းခွုံပြီး ဒီအတိုင်းပင် အိပပြဈလိုကတ်ော့သည်။
“ ဒေါကျ.. ဒေါကျ.. ဒေါကျ ”
“ ဒေါဒြေါြ….. ဒေါဒြေါြ.. ဒေါကဒြေါကြ ”
ဦးသာထူးဆီကအပြန် အလိုဆန်ဒမပြည့ဝြဘဲ ဆကတ်ငံ့ငံ့ကြီး ဖြစ်ခဲ့ရသညမြို့ စိတထြဲက တတွတတ်ှတ် ကြိနဆြဲရင်း ထမီကို ကြင်းလုံးခွှတ် ပေါငန်ှဈခွမ်းကိုဖြဲ ဘယဘြကလြကည်ှိုးထိပဖြှင့ြ စောကစြိကို ပြတခြွေ၊ ညာလကကြ ရမှေှေးပုလင်းကိုငပြှီး စောကဖြုတထြဲ အသှင်းအနှုတ် ခပသ်ှကသ်ှကလြုပပြှီး အရသာယူနစဉြေ တံခါးကို တဒေါကဒြေါကြ ခေါကသ်ံနှင့အြတူ သူ့ကိုခေါန်သော အသံကိုပါ ကြားလိုကြ၍ ထိတကြနဲ ဖြစ်သှားသည်။ အသံက တောငဘြကအြိမကြ ဖိုးတုတအြသံ။ အခွိနမြတောြ ညကြီးမိုးခွုပ် ဒီကောငလြေး ဘာများရှုပမြလို့ပါလိမ့ြ၊ ငါနဲ့ ဦးသာထူးအကြောင်းများ သိသှားလသလေား၊ မစောရီ တခေါင်းလုံး ထူပူဗွာများသှားရ၏။
“ ဒေါကျ..ဒေါကျ… ဒေါျ.ဒေါျ…. ”
“ ဟဲ့.. ဘယသ်ူတုန်း.. ဘာကိဈစတုန်း ”
မစောရီက ခပအြုပအြုပ် အသံပြုလိုကသ်ည်။
“ ကြှန်… ကြှနတ်ောြ ဖိုးတုတပြါ။ အရေးကြီးလို့ပါ ဒေါဒြေါြ.. တံခါး.. တံခါးဖြင့ပြါ ”
မစောရီက သူ့ကုတငဘြေးရှိ အခန်းတံခါးကို ဖြင့ပြေးလိုကသ်ည်။
“ လာ..လာ… အဲဒီက ကြောဝြငခြဲ့.. ”
ဖိုးတုတ် အခန်းထဲရောကတ်ော့ တံခါးပိတပြှီး ဖယောင်းတိုင် ထွန်းလိုကသ်ည်။ ဖိုးတုတကြ သူ့ခွရင်ေးတွင် ဆောင့ကြှောင့ကြှီး ထိုငန်သည်ေ။ မီးရောငထြဲတွင် ထမီရငလြွားကြီးနှင့ြ ကားယားကြီး လှုပရြှားနသေော မစောရီကို ဖိုးတုတကြ စိုကကြှည့န်သည်ေ။ မစောရီက ဖိုးတုတကြို ပြနအြကြည့်ြ..
“ ဒေါဒြေါြ.. ကြှနတ်ောြ ဒေါဒြေါ့ကြို မကြစြိထဲမှငပြှီး ဘယလြိုမှ မနနေိုငလြို့.. ဟို..ဟို ”
ဖိုးတုတကြ ပြောပြောဆိုဆို မစောရီကို ပြေ့လှဲသိပလြိုကပြှီး အပေါကြ တကခြှပါတော့သည်။ မစောရီက အလိုကသ်င့ြ ပေါငန်ှဈချောင်းကို ဖြဲကားမှှောကထြောငပြေးလိုကြ၏။ ဖိုးတုတကြ သူ့ပုဆိုးကို မ လှနပြှီး သူ့လီးကြီးကို စောကဖြုတအြဝနှင့ြ တေ့၍ ဆောင့ထြိုးပစ်လိုကသ်ည်။
“ ဗစြျ…ဖြစ်…ဗစြျ..ဖြပ်.. ဒုတ် ”
“ အင့ျ.. အ.. အမေ့.. သေ.. သပေါပြီဟဲ့ ”
ဖိုးတုတတ်ဈယောကြ သရဲသဘကြ ပူးဝငန်သေူပမာ ပြာယာခပန်ပေါတော့သည်။ စွတထြိုးလိုကသ်ော အရှိနကြမသေး။ ပြီးတော့ လီးအတုတကြ မသေး၊ အရှညကြ ရှဈလကမြကြောကြွောြ အရှယကြ အလှနသ်နသ်ည့ြ လူပျိုသိုးအရှယ်။
မစောရီ စောကဖြုတအြုံတဈခုလုံး ရှိန်းဖိန်းကဉွသ်ှား၏။ သို့သောြ.. အလှနအြားရ ကြနပေသ်ှားသည်။ ထိန်းမနိုင် သိမ်းမရ ထကြှနသေော သူမစောကဖြုတကြှီးမှာ အခုမှ ငှိမဝြပသ်လို ဖြစ်သှား၏။ ဖိုးတုတကြ လီးကြီးကို သှင်းမှှုပထြားလွှကကြပင် အကအွနထိုငလြိုကပြှီး မစောရီ၏ နို့အုံတင်းတင်းကြီးကို အခွမှစေုဆှဲကာ အားပါးတရ ဒလစပ် ဆောင့ဆြောင့လြိုးတော့သည်။
“ ဖြတ်… ဖြပ်.. ဖြတဖြှပ်… ဖြတ်…ဖြပ် ”
ပြင်းလိုကသ်ည့အြရှိန် သနလြိုကသ်ည့အြလိုး၊ ကြီးလိုကသ်ည့ြ လီး …။ ဖိုးတုတကြ တရှူးရှူး တရှဲရှဲနှင့ြ နှားသိုး ကြိုးပြတ် အတင်းဒလကြမ်း ဆောင့ဆြောင့လြိုးသည်။
“ အင့ျ… အမေ့… အား.. အီး… အမေ့… အင့ျ.. ”
မစောရီကလည်း ကော့၍ ကော့၍ ခံသည်၊ လကေုနခြံပြီး ဘာမှမေးမနတေော့။ သူလိုချင်တ်ာရပြီ၊ တောပြှီပေ့ါ။ ဖိုးတုတ်၏ ကြမ်းသော ရမ်းသာ အပြုအမူကို မစောရီ အလှနကြွနပေန်ေ၏။ အရှယန်ှင့မြမွှအောင် ကြီးသော လီးမှန်းသိ၏။ စောကဖြုတထြဲမှာ ပြည့ည်ပတ်င်းကြပန်သည်ေ။ အသှင်းအနှုတလြုပတ်ိုင်း စောကဖြုတအြတွင်းသားနုနုတွေ စုတပြှတသ်ှားမလား အောင့မြေ့ရလောကအြောင် ပြင်းထန်၏။ မီးပြင့မြတတ် ကောင်းသညဆြိုတာ ဒါမွိုးထငပြါရဲ့…။
အခကြပြေါင်း (၇၀) ကြောသ်ောအခါ မစောရီတဈကိုယလြုံး တွန့လြိမကြောကကြှေးပြီး သုတရြညတ်ှေ ပန်းထွကကြုနသ်ည်။ ဖိုးတုတကြိုလည်း တင်းနအေောင် ကုတဖြကထြား၏။ ကောငလြေးက မပြီးသေး ကြားရိုင်းတဈကောငလြို မာနဖြီနေ၏။ ဒလကြမ်း ဆောင့န်ေ၏။
“ ဖြတ်… ဘှတ်.. ဖြပ်.. ဖြတ်.. ဘှတ်.. ဖြတ် ”
“ အမေ့.. အ.. အမေ့… အင့ျ…အား..အမေ့ ”
စောကဖြုတတ်ဈအုံလုံး ထူပူယားကြှလာ၏။ မေ့မတတ် မူးမတတ် ကောင်း၏။ မစောရီတဈကိုယလြုံး လဟာပြငထြဲ မှောကတ်ကသ်ှားသလို ခံစားလိုကရြ၏။
“ အား.. ကြှတ်…ကြှတ်… ကြှတ်… ”
ဖိုးတုတကြို ဖကထြားရင်း ဒုတိယအကြိမ် သုတရြညပြူတွေ ထွကကြုနပြှန်၏။ ဖိုးတုတလြချောင်း တဈခုလုံး ထုံကဉွရြှိန်းဖိန်းသှားပြီး လီးကြောကြီး တင်းတောင့သ်ှားကာ ကာမရညပြူတွေ ဟောကနဲ ပန်းထွကကြုနတ်ော့သတည်း……။
ပြီးပါပြီ။