ဘဦး ရကေူးနသည်ေ
အပိုင်း (၁+၂) [စ/ဆုံး]
ရေးသားသူ – မောငခြှိမ့ြ
📒အပိုင်း (၁)📒
🏵️အခန်း ( ၁ )🏵️
♫ ♪♪ ” ဟေ့ … ကောငကြလေး
ကမျဘာပေါမြှာ မှနမြာပြညဟြာ……♫ ♪♪
…… အယဉကြွေးဆုံး တိုင်းပြညတ်ဈခုပါ “♫ ♪♪
ကြုပမြနကခြင်း တီးဆိုငအြသှား ထီတွန်းလှည်းက ဖြင့န်တေဲ့ သီချင်ြးလေးကြားတော့ အလိုလို ပြုံးမိလာတာဗွ။ ခကတ်ော့ခကတ်ယဗြွာ… မုဆိုးမ တဈယောကြ ဗှုံးကနဲ့ လငသ်လေို့ ကလေးတွနေဲ့ သူ့ဘဝ သူ့ရှေ့ရေး ဘယလြိုများ ဆကလြွှောကမြလဲဆိုတာထကြ ကောငမြလေးက အရှယရြှိသေးတယ် ဘယကြောငန်ဲ့ ထပယ်ူမလဲ ဘယသ်ူနဲ့ အလိုးခံနလေဲ ဒါပဲစိတဝြငစြားကြတာပါ။
ရုန်းကနရြမယ့ြ သတ်တိတွေ ဆုပကြိုငထြားရမယ့ြ မာနတွေ ဒါတွအေားလုံး ယိုငန်ဲ့ပြီး နလနထြူဖို့ မလှယတ်ာတောင် အရာအားလုံးကို ကုတငပြေါကြ ပြဇာတတ်ဈပုဒလြို့ပဲ မှငန်ကြတောဗွို့။ အဟကြ ဟကြ … ဘာတဲ့ … ခငဗြွားတို့ ပြောပြောနတေဲ့ … အရှကကြှောကကြှီးတဲ့ လူမွိုးစုကြား ကြုပလြည်း လူလာဖြစ်တာပါပဲ။
အမ်း … ကြုပန်ာမည် ဘဦး …။ မှနမြာပြညရြဲ့ မှို့ငယလြေးတဈခုမှာ နတယေဗြွာ။ အသကကြ ၃၀ ကြောပြါပြီ။ အသားညိုညို အရပမြနိမ့မြမှင့န်ဲ့ ရုပရြညကြ အသင့တ်င့ပြေါ့။ လွော့ပြောထားတယဗြွာ အပြငမြှာ ချောတယဗြွ ခိခိ။ အလုပကြ စကရြုံတဈခုမှ ယဉမြောင်းပေါ့ဗွာ။ ၁ လ ကို ၄ ရကြ အနားရတယ်။ နယကြတကလြာပြီး အိမင်ှားနနတေော ကြာပြီ။ ၁၀ နှစ် ကြောပြါပြီ။ စားလိုကသ်ောကလြိုကြ တကိုယရြည် တကာယ သမားဆိုတော့ အေးဆေး အပူပင် မရှိဘူး။ ကြုပန်တေဲ့ ရပကြှကကြ အလှှာပေါင်းစုံဆိုတော့ သတင်းတွကေ အစုံကြားနရတော။ လငင်ယန်တော မယားငယန်တော လိငတ်ူဆကဆြံတာတွေ အားပါးပါး မကြားချင်မြှ အဆုံးပဲ။
” ဟော … အဈကို ဘဦး လာပြီဟေ … ဖနခြွိုဆိုငသ်ောကြ ”
ကြုပ် တီးဆိုငထြဲရောကတ်ာနဲ့ စားပြဲထိုး ငတူးက လှမ်းအောတ်ော့တာပဲ။ အောပြှောရင်း ကြုပန်ားရောကလြာပါပြီ။
” ကိုဘဦး … မုန့ကြ ထုံးစံအတိုင်းပဲလား ”
ခေါင်းညိတပြှတာနဲ့…
” ဝမ်းနံ … ပဲနဲ့ ကြကသ်ှနကြှောလြေး ဖြူးဟေ့ ”
ငတူးက ကြုပအြကြိုကြ သိတယဗြွ။ နံပြားနဲ့ စတောပြဲခကြကြို ကြကသ်ှနန်ီ အကြှတကြှောလြေးတွေ ဖြူးပြီး စားရတာ အရသာရှိသဗွာ။ နံပြားလေးဖဲ့ပြီး ပဲခွကလြေးထဲ တို့စားနတေုန်း ဗှုံးဆို ကိုသံချောင်းကြီး ရောကလြာတာဗွို့။
” ဟွောင့ြ ဘဦး … ဒီနေ့ နားရကလြား ”
” ဟုတ် ကိုသံချောင်း ”
” အတောပြဲကြာ မနေ့က ခွဝယေလြာတာ အသဈတွကေ … ဂပြန် အမရေိကန် အစုံပဲ ”
” ကြုပအြိမ် လာကြည့်မြလို့လား ”
” အေးပေါ့ ငါ့အောကစြကကြ ပကြန်တော ဆိုငပျို့ထားရတာ ”
ကိုသံချောင်းကလည်း လူပျိုကြီးပါပဲ ။ ကြုပထြကြ ၃ နှစ်လောကကြှီးတယ် ။ နဖူးပြောငပြှောင် မကြန်ှာရှညရြှညန်ဲ့ ကြမ်းကလည်း စားသဗွို့။ နှာလည်း အလှနသ်နတ်ာ အရပထြဲ အဆငမြပြတေဲ့ လငရြှိမယား မုဆိုးမ တခုလပ် အစုံပဲဗွာ သူခေါလြိုးနတော။ ပြူနာတော့ မရှိဘူးဗွ။ သူစိတတ်ိုင်းကြ လိုးပြီးတိုင်းလည်း တဖကလြူရဲ့ အခကအြခဲကို ဖြရှင်ေးပေးတယ်။ တခွို့ဆို ပိုကဆြံပြတတ်ာနဲ့ ကိုသံချောင်းအိမရြှေ့ ညိုမှလုပန်ကြတောပဲ။
လဖကရြညဆြိုငကြထွကတ်ော့ ကိုသံချောင်းအိမ် ခွဝငေယ်ူကြတာ ပြီးမှ ကြုပအြိမဘြကြ လမ်းလွှောကလြာခဲ့ကြတာ။ ကြုပတ်ို့ရပကြှကကြ နှစ်ခွမ်းဖြစ်နတောဗွ။ အရှေ့နောကြ ကြားလမ်းရဲ့ တောငဘြကခြှမ်းမှာ ကြုပတ်ို့ကနတော ကိုသံချောင်းက ကြုပအြိမ် အရှေ့ဘကြ တဈအိမကြွောကြပါ။ လဖကရြညဆြိုငကြတော့ ကြုပတ်ို့တောငခြှမ်းမှာ တဈဆိုင် မှောကဖြကခြှမ်းမှာ တဈဆိုငပြေါ့။ ကြုပတ်ို့ တောငဆြိုငကြ လူပိုစညတ်ာ မီးပကြလြည်း မီးစကန်ိုးပြီး ဘောလုံးပြဲပြပေးတာဗွ။
” ဘဦး မိန်းခထြားတာလား ”
ကိုသံချောင်းလည်း ကြုပအြိမရြောကတ်ာနဲ့ အနောကခြန်းထဲ ဝငပြှီး တီဗှီရှေ့ အလုပရြှုပန်တောဗွို့။
” ဟုတတ်ယ် ကိုသံချောင်းရေ တီဗှီဘေးနားက တိုငမြှာ ဘုတခြုံရှိတယ်။ ဒါးမိန်း အပေါတ်ငလြိုကဗြွာ ”
နှေဦးရောကတ်ော့ မီးရေးထိန်းရေး ကြောကရြတယဗြွို့။ အပြငသ်ှားရင် မိန်းခသွှားရတာ။ တောကြှာ ဝါယာရှော့ဖြစ်ပြီး မီးလောငမြှာလည်း ကြောကရြသေးတာ။ အိမကြ ပေ ၂၀ ပေ ၄၀ နှစ်ခန်းပတလြည် ထရံကာသှပမြိုး မှစေိုကအြိမလြေးပါ။ တဈလကို တဈသိန်းဗွို့ ဈေးက မသေးဘူး။ ဝငဝြငခြငွြး ဧည့ခြန်းပေါ့ဗွာ။ ဧည့ခြန်းဆိုပမယေ့ြ ထမင်းစား စားပြဲခုံတဈလုံးနဲ့ ထိုငခြုံနှစ်လုံး… ပြီးမှ အနောကဖြကြ ထရံနား နှစ်ယောကထြိုင် ခုနရြှညလြေး ဒါပါပဲ။
ပနကြာကတော့ ဧည့ခြန်းရောကလြိုကြ ကြုပအြိပခြန်းထဲ ရောကလြိုကပြေါ့။ ကြုပအြိပခြန်းက ဧည့ခြန်းတောငဘြကြ တည့တ်ညမြှာ။ တဈယောကထြဲသမားမို့ ကုတငတ်ဈလုံး ဘေးက ခုံလေးပေါမြှာ တီဗှီအောကစြကြ၊ အဝငဝြ ညာဖကဘြေးက ဗီဒိုတဈလုံး ဒါပါပဲ။ အိမရြှေ့က သဈရှကကြှှလေေးတွေ လှည်းကငွြးပြီး အထဲရောကတ်ော့ ကိုသံချောင်းက အပြာကားနဲ့ နှပန်ပေါပြီ။
” ကောင်းတာ ဘဦးရာ ။ ဆောလြေးက အငယလြေးကြ ။ ယောင်ျကြားဖြစ်သူရဲ့ အလုပရြှငကြ အိမထြိ လာလာလိုးတာ ”
ကြုပကြှည့လြိုကတ်ော့ ကိုသံချောင်းက တီဗီရှေ့က ကြမ်းပြငပြေါမြှာ တငပြလျလငခြှလကြေလြေး ညာလကကြ ပုဆိုးကြားထည့်ပြီး လီးကိုဆှနတောဗွ။ ဇာတလြမ်းကလည်း ကောင်းဗွာ ။ မင်းသားက အလုပရြှငသ်ူဋျဌေးကို အိမခြေါလြာတာ မိန်းမနဲ့ မိတဆြကပြေးပြီး စားကြသောကကြှပေါ့။ မင်းသား မူးမှောကသ်ှားတော့ သူဋျဌေးက မင်းသားမိန်းမကို တကလြိုးပစ်တာ။
ပထမတော့ လငဖြစ်သူဘေးနား ရုန်းကနန်တော နောကပျိုင်း စားနကြသေူဋျဌေးရဲ့ ခွုပထြိန်းမှု့အောကမြှာ မငှင်းနိုငတ်ော့တာပါ။ လငဖြစ်သူဘေးနား ထားပြီး အလုပရြှငသ်ူဋျဌေးရဲ့ မီးကုနရြမ်းကုန် ခပကြှမ်းကြမ်း လိုးခကြတ်ှအေောကြ ကြိတအြောန်ရတောပေါ့။ နောကပျိုင်း လငဖြစ်သူထကြ အပြုစုအယုယကောင်းတဲ့ သူဋျဌေးရဲ့ အထိအတွေ့ကို စွဲလမ်းသှားပြီး လငမြသိအောင် ကုန်းပေးနတေဲ့ ဇတလြမ်းလေးပါ။
ဇာတကြား မပြီးခငလြေး ကိုသံချောင်းလည်း မထိန်းနိုငတ်ော့ပဲ ကြုပရြှေ့တငပြဲ ခါးပုံစဖြညပြှီး ဂွင်းတိုကန်တောဗွို့။
” အားးး အ … အ ……… ကောင်းတာကြာ ……ရှီးးးး ရှီးးးးးးးးးး ”
လရညထြှကခြါနီး သူ့ပုဆိုးနဲ့အုပပြှီး ပန်းထုတန်တော။
” ကိုဘဦး … ကိုဘဦးရှိလား ”
အိမရြှေ့က အောသ်ံကြောင့ြ ကိုသံချောင်းလည်း ပုဆိုးအမှန် ပြနဝြတန်တော။ ကြုပလြည်း အခန်းထဲကထွကြ ဧည့ခြန်းကဖြတပြှီး အိမရြှေ့ကြည့်လြိုကတ်ော့ မခငဝြေ ဗွ ။ လကထြဲ စတီးခွိုင့ကြှီးနဲ့ဗွ။
” လာပြီ လာပြီ … မခငဝြေ ”
ကြုပလြည်း အိမရြှေ့တံခါး ခွိတဖြှုတပြှီး ဖြင့ပြေးလိုကတ်ယ်။ မခငဝြကေ တခုလပပြါ ကလေးနှစ်ယောကန်ဲ့ ဈေးရောင်းရင်း ဘဝကို ရုန်းကနန်သေူတဈယောကြ။ ယောင်ျကြားက ဘောကြှော့ ပေါ့ပေါ့နေ ပေါ့ပေါ့စား ကလေးနှစ်ယောကသ်ာ ထွကလြာတာ ဘာအလုပမြှ မလုပဖြူး။ ကြာတော့ မခငဝြေ အသိုင်းဝိုင်းက နှငထြုတပြဈလိုကတ်ာ။ မခငဝြကေ ညိုညိုတုတတ်ုတဗြွ ကလေးနှစ်ယောကြ မှေးထားပမယေ့ြ အခုထိ တငတ်ှရငေတ်ှေ မကသွေးဘူး။
” အိမမြှာ … အုန်းနို့ခေါကဆြှဲ ခကြလြို့ လာပို့တာ … ကိုဘဦးရေ ”
” ဟုတ် ”
” ခခြြ ”
စတီးခွိုင့ကြှီး ကြုပဆြီလှမ်းပေးရင်း ရယန်တောဗွို့။ကြုပလြည်း ကြောငတ်ောငတ်ောငန်ဲ့ ခွိုင့လြှမ်းယူလိုကတ်ာ။
” နောကြ ပြီးမှ ခွိုင့လြာယူတော့မယ် … ဒုံးပြံက ထောငန်တော … ခိခိ ”
ကြုပပြေါငကြှားကြည့်ပြှီး သူ့ပါးစပလြေး လကန်ဲ့အုပ် ရယရြင်း လှည့ထြှကသ်ှားတာဗွို့။ အိမထြဲရောကတ်ော့ ကိုသံချောင်းကြီးကလည်း တခွီးခွီးနဲ့ ဖြစ်နတောဗွ။
” မခငဝြပေါဗွာ … အုန်းနို့ခေါကဆြှဲ လာပို့တာ … ခွိုငတ်ောင် မလှယရြသေးဘူး ရယပြှီး ပြနသ်ှားတာဗွို့ ”
” ငါလိုးမ ဘဦး … မင်းဟာမင်း ကြည့်ျဦး … ခိခိ ”
ကြုပလြည်း ကိုသံချောင်း လကည်ိုးထိုးပြမှ ပေါငကြှားကြည့်မြိတာ။ ဟိုကရြြှ… သပြေီဆရာရေ… ခုန အောကားကြည့်ပြှီး လီးက ထောငထြှကန်တောဗွို့။
” ဟီး ဟီးးးး ”
” မအလေိုး ရယန်ေ … ဟိုက လငန်ဲ့ကြဲနာ … အိပမြကတ်ှေ မကန်တေော့မှာ … ငါသှားပြီကြာ ညနမှေ တဈခေါကလြာမယ် ခွအသေဈတွေ ကနွသ်ေးတယ် ”
ကြုပလြည်း နေ့လည် ၁ ခကြခြှဲလောကြ အုန်းနို့ခေါကဆြှဲနဲ့ ထမင်းရောစားပြီး မခငဝြတေို့အိမဘြကြ ခွိုင့ပြှနပြေးမလို့ ထွကခြဲ့လိုကတ်ယ်။ မခငဝြေ အိမရြှေ့ရောကတ်ော့ တံခါးက စိထားတာဗွို့။ တံခါးခွိတလြေး ဖြုတပြှီး အိမထြဲဝငခြဲ့လိုကတ်ာ။ အိမရြှေ့ဧညခြန်းက ခုံပေါြ ခွိုငလြေးတငန်တေုန်း ကပလြကြအြခန်းက ညည်းသံကြားလိုကရြတာဗွ။ ကလေးနှစ်ယောကကြ ကြောင်းသှားနတော မနကကြတောင် အုန်းနို့ခေါကဆြှဲခကြပြှီး လာပို့သေးတယဗြွာ။ ဘယန်ဲ့ဖြစ်တာတုန်းပေါ့ တွေးမိနရေောပဲ။
” အင်းဟင်း ဟင်း ဟင်း … ကြှတကြွှတ် ”
အသံက ပီပီပြငပြှငကြို ကြားလိုကရြတာမို့ ကြုပလြည်း အခန်းဝနား လွှောကလြာခဲ့တာ။ နမကေောင်းဖြစ်လည်း ဆေးခန်းပို့ရအောငလြို့ပါ။ တံခါးက ပိတမြထားဘူးဗွ ခပဟြဟလေး ဖြစ်နတောနဲ့ ခန်းဆည်းစလေး လှပကြှည့လြိုကတ်ာ။ ငင့ြ … အဖြားတကတ်ာ မဟုတဘြူးဗွို့။ အဖြားဝငတ်ယ် ခေါမြလားပဲ။ အရပထြဲက ယောငခြှောကဆြယ် ဦးတိုးပါဗွာ။
သာရေးနာရေးဆိုလည်း ယောငလြိုကြ၊ တဈခုခုဆို ရှေ့က ကားရားကားရားနဲ့ပါ။ ရော့လုပဆြို လူရှာတာလိုလို အတိတမြေ့တာလိုလို ရှှပြေောကတ်ာလိုလိုနဲ့ လဈရောပဲ။ အသားမဲမဲ ဗိုကပြူပူ မကြန်ှာက ကြောကပြေါကခြှကြ ပရပြ ရယလြိုကရြင် သှားတွကေ ကြမ်းဂွိုးတွနေဲ့ပေါ့။ ပါးစပန်ဲ့ပါးခပြြ မလိုကဘြူးဗွာ။
ဦးတိုးက စကားပြောရင်း မခငဝြကေို လိုးနတော။ မခငဝြကေ အခုထိ တငတ်ှရငေတ်ှနေဲ့ အလတကြှီးဗွ။ ဘာလို့များ ဦးတိုးကို ကြိုကတ်ာပါလိမ့ြ။
” ကိုကြီးတိုး ခစွလြိုကတ်ာ အဝရယ်ေ ”
” အ … တကယ် … … ကြှတ် … မယုံပေါင် ”
” တကယပြါကြယ် … အခု အဝေ့ကို ပေးတဲ့ နှစ်သိန်းက … ရှာပြနပြှီး … နှားလေးရောင်းလာရတာ … အတိုးက ၁၀ ပဲပေး ဟုတပြှီလား ”
” ခစွတ်ယလြည်းပြောသေး အတိုးကြ ၁၀ တောင် ယူတာ ဟှန့ြ ”
” အောြ … ပြောရမဲ့ သူတွကြနေတော ၈ ကပြပြဲပေးတော့ ”
” ဟင့အြင် … ငါးကပြပြဲပေးမှာ ”
” အင်းပါ အဝရယ်ေ … ဒါဆို တဈပတတ်ဈခါတော့ … လာပါရစနေောြ ”
အတောစြိတပြကြစြရာဗွာ အတိုးလည်းယူသေး ဖရီးလည်း လိုးသေးတာ။ စကားပြောရင်း ကုတငစြောင်းမှာ ပေါငန်ှဈချောင်း ထောငပြေးနတေဲ့ မခငဝြကေို ဖိလိုးနတောဗွို့။ လိုးနရင်ေး မခငဝြကေို ဆှဲထူပြီး လီးကို စုပခြိုင်းသေးတာ။ လီးက တုတပြမယေ့ြ အရှညကြ ပုံမှန် ၅ လကမ် ကြောကြွောလြောကပြဲ။
အခန်းပေါကြ ကြောပေးထားတော့ ဦးတိုးဖငမြဲရီးအောကကြ လဥတွပေါ မှငန်ရတော။ ဗိုကခြေါကကြ ခံနလေို့နမယေ့ြ ဖိသာလိုးနတော လီးက ဒဈဖူးသာသာလေးပဲ ဝငန်တောဗွို့။ မခငဝြကေ တမငသ်ကသ်ကြ ညည်းပြနတောပါ။ ခဏကြာတော့ မခငဝြကေ ကုတငစြောင်းလေးမှာပဲ လေးဖကကြုန်းပေးလိုကတ်ာ။ အဲဒီတော့မှ ဦးတိုးလည်း တဝုန်းဝုန်း တဗုန်းဗုန်း ဆှဲလိုးရင်း ပြီးသှားတာဗွို့။
ကြုပလြည်း ခွသေံဖြဖြ နင်းပြီး မခငဝြတေို့အိမကြ ပြနလြာခဲ့လိုကတ်ာပေါ့။ အင်းဗွာ မခငဝြလေို အတိုးရော လူရောပေးရတဲ့ မိန်းမတွေ ဘယလြောကမြွား ရှိနနေိုငမြလဲ။
………………………………………………..
” ငါက ဗိုလအြောငဒြင် နငကြ ဒါကိုမမှင် … ငါ့အသဲ ကို ခလုတတ်ိုကသ်ှားတယ် … မင်းမိုကတ်ယ် မိန်းကလေးရယ် ”
ဟော ရပကြှကြ ကထိနအြတွကြ အလှူခံထွကန်ကြပြေီ။
” ဘယဘြကကြ တဆုပကြှဲတိုင်း ညာဘကကြ တလှည်းဝငပြါစေ … ရလေိုအေး၍ မိုးဆမ်းပန်းလို လန်းဆန်းကြပါစေ ခငဗြွား ”
ဦးတိုးကြီးပေါ့ဗွာ။ အပေါကြ စတဈကောလြံနဲ့ တိုကပြုံအင်ျကြီအဖြူ၊ အောကကြ ပိုးပုဆိုးအပြာနဲ့ မိုကကြလေးကိုငပြှီး အောန်လရေေဲ့။ အခုတော့လည်း တကယ့ြ သူတောကြောင်းကြီး ကြနတောဗွို့။
…………………………………………………..
🏵️အခန်း ( ၂ )🏵️
ကထိနမြရောကခြင် ရှာက ဘကြီးရှိနတ်ို့ မိသားစု ရောကလြာပါလရေော။ သူ့မိန်းမ ဒေါမြိုးရီ နဲ့ ကြုပည်ီမဝမ်းကြဲ ခငလြေးတို့ရော လူစုံတကစြုံဗွို့။
” ဘဦး … မင်းလည်း နနေိုငတ်ာကြာ … ရှာတဈခေါကမြှတောင် ပြနမြလာဘူး ”
” မအားလို့ပါ ဘကြီးရှိနရြာ ”
” နင့ကြှည့ရြတာ သန့လြို့ပြန့လြို့ ရည်းစားသနာများ ရှိနပြေီလား ခခြြ ”
” မရှိပါဘူး အရီးမိုးရာ ”
ဘကြီးနဲ့ပြောနတေုန်း သူ့မိန်းမက ဝငစြနတော။ ခငလြေးကတော့ ဒီနှစ်အတောထြှားလာတာ အပျိုပေါကကြှီးဖြစ်လို့။ ကြမ်းပြငပြေါြ ဒူးတုတထြိုငန်တေော့ ဖငကြှီးက ဘေးကားနရေော။
” ဟဲ့ … နင့အြဈကိုကို နှုတဆြကြဦးလေ ခငလြေး ”
” ဟုတ် ကိုကြီး မတွေ့တာကြာလို့ ချောလာတယထြငတ်ယ် ဟီဟိ ”
အရီးမိုးပြောမှ ခငလြေးက ကြုပကြို နှုတဆြကန်တော။ သူတို့မိသားစုကို ကြုပအြိပခြန်းထဲ ပို့ပြီး ကြုပကြ ဧည့ခြန်းထွကအြိပရြတာဗွို့။ ညပိုင်း စားသောကပြှီးတော့ တီဗှီကြည့်ကြှပေါ့။ ၁၁ လောကကြွ ဘကြီးတို့ဖို့ ကုတငပြေါြ ခွငထြောင် ထောငပြေးပြီး ခငလြေးက အောကပြဲအိပတ်ာ။
ည ၁ ခကြလြောကကြွ ကုတငသ်ံ တကြှီကြီနဲ့ ကြားနရတောဗွ။ ကြုပလြည်း အိပခြန်းဘကြ ချောင်းကြည့်တ်ော့ ဟိုကရြှားဘားးးး … ဘကြီးရှိနဗြွို့ အရီးမိုးရီကို ပေါကန်ှဈခွမ်းဖြဲပြီး အပေါကြ ခွလိုးနတော။ အသကြ ၆၀ နားကပန်ပြေီဗွ ယုံတောငမြယုံဘူး ကိုယတ်ှေ့မို့ပါ။ ခွငထြောင် ထောငထြားတော့ သိပမြရှင်းဘူးဗွ။ အိမအြနောကဖြကကြ ပတပြှီးချောင်းဖို့ စဉြးစားလိုကတ်ယ်။
မကြလြုံးထောင့ထြဲ ဖကကြနဲ့ ပေါလြာတာ ခငလြေးပေါ့ဗွာ။ ခေါင်းလေးထောငပြှီး ဖအနေဲ့မအေ လိုးတာကို ခေါင်းလေးထောငပြှီး ချောင်းနတောဗွို့။
ကြုပလြည်း အခန်းရှေ့က ခွဖြဖြေလွှောကရြင်း အိမန်ောကဖြေးဘကြ ပတလြာခဲ့တာ။ နောကဖြေးက မှောငန်ပမေယေ့ြ ကိုယ့အြိမပြဲလေ မကြစြိမှိတတ်ောင် သှားလို့ရတယ်။ ကြုပအြိပခြန်း အနောကဖြကြ ပြတင်းတံခါးကနေ ကပခြွောင်းမလို့ဗွ။ ဒါမှ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မှငရြမှာ။ တံခါးနားအရောကြ အုတခြဲတဈလုံး ဝငတ်ိုကပြှီး မှောကယ်ှကလြဲပါလရေော။
” ဒုတ် … ဝှဈ … ဘုတ် …… အ ”
ရှေ့ဟတထြိုးလှဲတာ လကလြှမ်းထောကတ်ာကို ချောပြှီး ရငဘြတန်ဲ့ ဘုတကြနဲ့ကရွောပဲ။ အ… ကနဲ့ အောပြှီးမှ မှားမှန်းသိတာဗွို့။
” ကိုရှိန် … ကိုရှိန် … ကြားလား ”
” အေး … မိုးရီ … လူကပတ်ာနမှော … မှို့က သူခိုးပေါတယ် ထငတ်ယ် ”
” ဘယသ်ိမလဲ … ရှငထြကြည့်ပြါဦး ”
” အေးပါဟာ … ဟိုကောင် … ဘဦး နိုးရကောင်းမလား စဉျးစားနတော ”
” တကတည်း … လကြေောရှညန်တော … တော့လြီးကြီး ထုတ်ဦး … ထ ထ ”
” တိုးတိုးပြောပါဟ … သမီးလေး နိုးသှားဦးမယ် ”
ကြုပပြှနစြိထားတဲ့ နောကဖြေးတံခါး ပြင့လြာပြီဗွို့ စောကရြှကတ်ော့ကြဲပါပြီ။ အမှောငရြိပထြဲ ဝပန်တေုန်း ဘကြီးက အရငထြှကလြာတာဗွ။ နောကကြ အရီးမိုးပေါ့။ မထူးဘူး မေးလည်း နောကဖြေးအိမသ်ာအသှား မီးမမှငရြလို့ မှောကလြှဲတယ် ပြောရုံပေါ့။ ဘကြီးလည်း ရှေ့မတိုးရဲဘူး တံခါးပေါကန်ားကနပေဲ ကြည့်န်တော။
” ဝှီးးး ဘုတ် … ဂလုန်း … ဝုန်း …… ခွိးခွိ … ညောင် ”
” အမလေး … စောကဖြုတကြှီးပြဲပါပြီတောြ ”
အရီးမိုးဗွ … ခေါငမြိုးပေါကြ ကြောငပြှုတကြပြှီး ထပြေးတာကို ယောငအြောန်တော။ ဘကြီးလည်း ခေါင်းလေးပုထားရင်း တံခါးပေါကကြို လှမ်းကိုငန်တော။
” မိုးရီရာ … ကြောငပြါဟ … ငါ့လီးလည်း လှတ်ဦးဟ မင့မြလေိုးပဲ ”
ဟုတတ်ယဗြွို့ ဘကြီးခါးကိုကိုငပြှီး နောကကြလိုကတ်ဲ့ အရီးမိုးလေ ခေါငမြိုးပေါကြ ကြောငပြှုတကြခွိန် ဘကြီးလည်း အိမထြဲပြနအြလှည့ြ တံခါးဆီမရောကခြင် အရီးမိုးလကကြ ပေါငကြှားကလီးကို ကြောကကြှောကလြန့လြန့န်ဲ့ ဆှဲထားမိတာ ခိခိ။ နှစ်ဦးသား အိမထြဲပြနဝြငသ်ှားကြပါရော။ ခဏစောင့ပြှီး ချောင်းသေးတယ် မလုပဖြစ်ကြတော့ဘူးဗွ။
ဘကြီးကတော့ ကုတငပြေါရြောကပြှီး ကြမ်းပြငပြေါအြိပန်တေဲ့ ခငလြေးကို တဈခကြကြှည့ရြင်း ပုဆိုးမလိုကတ်ာ။ ပုဆိုးအောကန်ားစကို ခါးပုံစပေါခြွိတပြှီး အရီးထမိနလြှနတ်ော့…
” နောကရြကမြှ လိုးတော့ … ကိုရှိန် … ခုန အခန်းထဲ ပြနဝြငလြာတော့ ရှင့သ်မီး နိုးနပြေီ … အိပခြငွယ်ောငဆြောငန်တော ”
ဘကြီးလည်း သူ့လီးကို ၂ ခကြြ ၃ ခကြြ ဂွင်းတိုကပြှီး အရီးပေါငကြှားကြည့်ရြင်း ပုဆိုးပြနဖြုံးလိုကပြှီ။ အရီးက မပေးတော့ စိတလြွှော့လိုကပြုံပါ။ အတောကြှာတဲ့အထိ ငှိမသ်ှားမှ ကြုပလြည်း နောကဖြေးပေါကကြနေ ဧည့ခြန်းထဲ ပြနလြာပြီး အိပလြိုကတ်ာ။
မနကလြင်းတော့ ကြုပလြည်း အိမသ်ာတကခြငွတ်ာနဲ့ ခပမြှနမြှနထြပြီး တကရြတာ။ ခါတိုင်းလို ဇိမဆြှဲလို့က မဖြစ်။ လူကများနပြေီလေ။ ကြုပအြိမသ်ာက ဆင်းဆင်းချင်ြး ခငလြေးကို တွေ့လိုကတ်ာ။ မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် လွှောကလြာတာကိုးဗွ။
” ကိုကြီး အစောကြီးနိုးနတောပေါ့ ”
” အေး … နငန်ဲ့ ရှေ့ဆင့န်ောကဆြင့ပြါဟာ ”
ပြနန်ှုတဆြကရြင်း ကြုပဘြေးက ဖြတသ်ှားတဲ့ ခငလြေးဖငကြို လှည့ကြှည့လြိုကတ်ော့ ထမိနန်ောကမြှာ အကြကကြှီးဗွ။ အိမထြဲဝငရြင်း ဘကြီးတို့ကို နိုးမယလြုပတ်ော့ ခွငထြောငထြဲမှာ ထပရြကကြှီးဗွို့။ ကြည့်ရြတာ မိုးလင်းခါနီး ထလိုးကြတာနမှော ခငလြေးလည်းချောင်းပြီး အရညတ်ှေ ထွကကြုနတ်ာနမှောပေါ့။
နေ့လညကြှ ခွေးဘလူးကားလေးငှားပြီး ဘကြီးတို့မိသားစုကို ဒီမှို့က အထငကြရနရောတွေ လိုကပျို့ပေးလိုကတ်ယ်။ အလုပန်ားရကန်ဲ့ ဆုံလို့ပါ။ နောကရြကကြှ ကြုပကြ စကရြုံကား သှားမောင်းပေးရတာ ညနကြမှေ ပြနလြာတာဗွ။ အိမရြောကတ်ော့ အရီးမိုးခကြတ်ဲ့ ထမင်းဟင်း စားလိုကရြတယ်။ မှိနလြိုကတ်ာဗွို့ ငံပြာရညခြကြြ မှပေဲနဲ့ ပဲလှောကြို ကြကသ်ှနဖြှူ ဂငွြးလေး ထည့ကြှောထြားတာ။ ဆတသ်ားချောကကြ ကြုပဝြယထြားပြီးသားဆိုတော့ ဖုတပြှီး ဆီလေးစမ်းပေးထားတာ။
နောကရြကြ ကထိနန်ေ့ကြတော့ ရပကြှကထြဲ ကထိန်းခင်းတာ လိုကပြှပေးလိုကတ်ယ်။ မှနမြာမှုတီးဝိုင်းလေး ပြီးမှ ပြနလြာကြတာ။
နောကရြကပြှနတ်ော့ ပြူနာပဲဗွ။ ခငလြေး မှတပြုံတင် ပြောကန်တော ပြောတယ်။ ရထားလကမြှတကြ ဝယမြရဘူး။ ဒါနဲ့ ရပကြှကရြုံးမှာ ထောကခြံစာ လုပပြေးရတာဗွို့။ ရုံးရောကတ်ော့ဥကျကဋျဌက ခကြခြငွြးလုပပြေးပါတယ်။ စာရေးမက ထောကခြံစာ စာရှတလြေး ရေးပြီး စည်းတံဆိပလြေး မထုခင် လကဖြကရြညတ်ိုကခြိုင်းနတော။
” ကိုဘဦး … သမီးတို့ကို လကဖြကရြညတ်ိုကသ်ှား ”
” အေးပါ … စာရေးမရယ် ”
ကြုပလြည်း လကဖြကရြည် ပါဆယ် ၃ ခွကြ ဝယပြေးခဲ့လိုကတ်ယ်။ လကဖြကရြညဆြိုငကြ ရပကြှကထြိပတ်ငလြဗွော။ ရပကြှကရြုံးကလည်း ကြုပတ်ို့ရပကြှကြ အပြငတ်န်းမှာပါ။ အင်း ဖေ့ဘုတပြေါြ တွေ့တွေ့နတေဲ့ ပြောင်းလဲခွိနတ်နပြှီဆိုတာ တကယဗြွ။ လာဘမြစားကြတော့ပါဘူး။ လကဖြကရြညပြဲ တိုကခြဲ့ရတာပါ။
နိုငင်ံရေးတော့ နားမလညပြါဘူး။ ကြုပတ်ို့က သာမန် လကလြုပလြကစြားတွလေေ။ ကြုပ် သူငယခြငွြးဆိုလည်းဟုတ် ဆရာဆိုလည်းဟုတ် { ဒေါကတ်ာ မောငမြောငတ်ုတ် } ကို သတိရမိသေးတယ်။
” ဟေ့လူ … ဘယအြစိုးရ တကတ်ကြ … ကိုယဖြှနကြှောငမြှ ကိုယဆြောရြတာ … ခခွ ”
ကိုတုတပြှောဖူးတဲ့ စကားလေးပါ။ ကြုပကြတော့ ဘယခြေါင်းဆောငတ်ကတ်ကြ ပါတီစွဲ မရှိပါဘူး။ ကောင်းအောငလြုပတ်ဲ့ ခေါင်းဆောငမြှနသ်မွှ လေးစားပြီးသား။ အမ်း … ဆောရီးဗွို့ လိုင်းချောသ်ှားတယ်… ပြနဆြကကြှစို့။
ထောကခြံစာရမှ ရထားလကမြှတကြ ဝယရြတာတဲ့ဗွို့။ ဘကြီးတို့ပြနသ်ှားပြီး တဈပတလြောကကြှာတော့ ဖိတစြာတဈစောင် ရောကလြာတာ မင်ျဂလာဆောင် ဖိတစြာဗွ။ ထူးတော့ ထူးဆန်းတယ်။ အရပထြဲက မောငခြွိုဗွ။
မောငခြွိုဆိုလို့ မှနမြာအိုငဒြေါလကြ ခမွြးမှေ့မောငခြွိုနဲ့ မှားဦးမယန်ောြ။ ကြုပပြှောတဲ့ မောငခြွိုက ဒီအရပထြဲက စောကဂြှေးစိ ဗွ။ အရပထြဲ ထဈကနဲ့ဆို ရိုကပြှီးသားပဲ။ မိန်းကလေးတနမြဲ့ လကကြလည်း ယဉတ်ယဗြွို့။ အဈကိုနှစ်ယောကကြလည်း လူမိုကတ်ှဆေိုတော့ အတောသ်င့ြ မောငခြွိုကို မထိရဲကြတာ။
အခု မောငခြွို့ကို ဖြုတလြိုကတ်ာ မယတ်င့ဗြွ။ အလှူမင်ျဂလာဆောငတ်ှမှော မိတကြပလြိုကပြှငပြေးတဲ့ အချောကြ ဖြူဖြူနှဲ့နှဲ့လေးပါ။ မောငခြွိုက ဆံပငတ်ိုတို မကြန်ှာသှယသ်ှယ် အသားညိုညိုနဲ့ အပေါကြတီးရှပ် အောကကြ သရီးကြာတား ဘောင်းဘီတို အမြဲဝတတ်ာ။ ရယတ်ော့ ရယရြတယဗြွို့ ကိုသံချောင်းလာမှ အစအဆုံး သိလိုကရြတာ။
” ကိုသံချောင်း လာဗြာ ”
” လာပြီကြ မင်းအိမ် မင်းအမွိုးတွေ ရောကန်တောနဲ့ ငါလည်း ဇာတကြား မကြည့်ရြတာ ကြာပြီ ”
” ဟေ့လူ … မောငခြွိုသတင်း ကြားပြီးပြီလား ”
” အိမလြည်း ဖိတစြာရောကပြါတယကြှာ သူ့အမကေိုယတ်ိုင် လာဖိတတ်ာ ”
” ကြုပလြည်း သူ့အမကေိုယတ်ိုင် လာဖိတတ်ာဗွ ”
” ငါသိတာ ကြာပြီကြ … မောငခြွိုက မယတ်င့အြိမ် သှားသှားလိုးတာ … အဲ … အလိုးခံတယ် ပြောရမလား … လခွီး ”
” ပြောစမ်းပါဗြ … ခိခိ ”
” ဒီလိုကြ … ငါ ညဆိုင်းအလုပရြှိရင် မနကြ ၄ နာရီခွဲလောကမြှ ပြနလြာရတာ ”
” အင်း ”
ကြုပလြည်း ဆေးပေါ့လိပ် တဈလိပ် မီးညှိပြီး ဖြာရင်း ကိုသံချောင်းစကားကို ဆကန်ားထောငန်တော။
” အေး … မောငခြွိုက … မယတ်င့အြိမကြ မနကြ ၄ နာရီခွဲလောကြ ထွကထြှကလြာတာကြ ”
ကိုသံချောင်းက ပြောရင်း သူ့စကားကို ကြုပန်ားထောငမြထောင် အကဲခတန်တော။ ကြုပန်ားထောငန်မှန်ေး သိတော့ ဆကပြှောပြနတောပေါ့။
” ငါလည်း အဖိတန်ေ့တဈရကကြွ ဖဲဝိုင်းက ပြနလြာတာ အိပလြို့လည်းမရတာနဲ့ အိမရြှေ့ထွကရြပန်တော။ ည ၁ ခကြတ်ီးလောကကြှ။ ငါ့အိမရြှေ့ကနေ မောငခြွိုပေါ့ ကုတခြွောင်းချောင်းနဲ့ ဖြတသ်ှားတာ။ ငါ့တောင် နှုတဆြကန်သေေးကြာ။ ငါလည်း အိပမြရတဲ့အတူတူ မောငခြွိုနဲ့ ခပလြှမ်းလှမ်းကနေ ကပလြိုကသ်ှားတာ။ ထငတ်ဲ့အတိုင်းပဲ ဘဦးရေ မယတ်င့အြိမထြဲ ဝငသ်ှားတာဟ။ ငါလည်း တံခါးလေး အသာဖြင့ြ လိုကဝြငရြင်း ချောင်းတော့တာပေါ့။ ခွငကြလည်း ကိုကတ်ာကြာ ငါလိုးထဲ ”
” ခိခိ ”
” အေးကြာ စိတဝြငစြားလို့သာ ချောင်းမိတာ မနကလြင်းတော့ တကိုယလြုံး အဖီးတွကြေ ခွငဆြောသ်ှားတာ ”
………………………………………………………
” တင့တ်င့ြ ”
” ပြောလေ … မောငရြဲ့ ”
” ဒီလိုကြီး ခိုးခိုးလာနရတော အဆငမြပြဘေူးကြာ ”
” အောြ … မောငကြလည်း … တင့တ်င့ြ အဒေါကြ အဖိတန်ေ့တဈရကပြဲ ဝတသ်င်းနဲ့ ဓမျမာရုံသှားအိပတ်ာလေ။ နကဖြန်ဥပုဒန်ေ့ တရားပြဲပြီးမှ ပြနလြာတာ … ဒီအခွိနပြဲ လှတလြပတ်ာမို့ပါ ”
” မောငကြ … အမြဲ အတူနချင်ေပြှီ တင့တ်င့ရြယ် ”
……………………………………………………..
” မောငခြွိုက မယတ်င့ကြို အီနတော ဟွောင့ရြေ … ခိခိ …။ ပြတင်းပေါကကြနေ အိမရြှေ့ လှမ်းကြည့်ပြှီးမှ မောငခြွိုက မယတ်င့န်ား ပြနရြောကလြာတာ။ ကုတငပြေါထြိုငန်တေဲ့ မယတ်င့ကြို ဆှဲထူပြီး ပါးစပခြှင်း ဆှဲစုပန်တော။ မယတ်င့ဖြငတ်ှကေို ပြတသ်ပရြင်းနဲ့ ကုတငပြေါကြို ပြနထြိုငခြိုင်းနတောကြ ”
……………………………………………………..
” တင့တ်င့ြ … အင့ြ … မောင့လြီးကြီး စုပကြှာ ”
……………………………………………………..
” ဟမ် ”
” မဟမန်ဲ့ ဘဦးရ … ငါလည်း အံသှနတော …။ ဇာတကြားထဲကလို … လီးတု တပထြားတယထြငန်တောကြ …။ မောငခြွိုက သူ့ဘောင်းဘီတိုကို ခွှတပြှီး မယတ်င့ြ မကြန်ှာနား ကပပြေးလိုကတ်ာ …။ ငါ့ဖြင့ြ ရယခြငွစြိတ် မနည်းထိန်းလိုကရြတာ ”
” ဟေ ”
ကြုပလြည်း စိတဝြငစြားလှန်းလို့ ဆေးလိပသ်ောကခြငွတ်ာတောင် မီးထပမြညှိတော့ဘူး။ ကိုသံချောင်းက ဆကမြပြောပဲ ခုံပေါကြ ရနှေေးပန်းကနထြဲ ရနှေေးငှဲ့နတော။ ညည်းခံစောင့ရြတာပေါ့။ ဇာတလြမ်းက ကောင်းနပြေီလေ။ ရနှေေးကို တဖူးဖူးမှုတသ်ောကပြှီးမှ ဆကပြှောတာဗွို့။
” ဘာအတုမှ မပါဘူးကြ စောကဖြုတပြါကြာ … ခွီး ခလြြးးး …။ မယတ်င့ကြ မောငခြွို့စောကဖြုတကြို ကုတငပြေါထြိုငလြကြလြေး ယကပြေးနတော။ အဲ့တာကိုကြာ မယတ်င့မြကြန်ာကို ကြည့်လြိုကြ ပါးစပဟြခိုင်းလိုကန်ဲ့ စောကဖြုတန်ဲ့ ကော့ထိုးနတော။ သဘောက သူ့လီးနဲ့ ထိုးတာပေါ့ကြာ။ အတောလြေးကြာမှ မယတ်င့ကြို ကုတငပြေါြ တွန်းလှဲလိုကတ်ာ။ မယတ်င့ကြ ခွနှစ်ေချောင်းတွဲလောင်းခပြှီး ကုတငပြေါြ ပကလြကလြေးပေါ့။ မယတ်င့ြ ပုဆိုးအောကန်ားစကနေ ဆှဲလှနပြှီး … တင့တ်င့ြ စောကပြတကြှီး မောငယ်ကပြေးမယဆြိုပြီး လဥတွရေော လီးတနကြိုရော တပြကပြှကြ ယကန်တောကြာ။ မယတ်င့လြီးကလည်း လူကသာ အချောကြ လီးက မချောကဘြူးကြ ၇ လကမြခွဲလောကရြှိမယ် တုတကြလည်းတုတသ်ေး။
လီးကို ထောငမြတန်အေောင် စုပပြေးပြီးမှ မယ့တ်ငခြှနှစ်ေချောင်းကို ဆှဲမှှောကလြိုကတ်ာ။ မောငခြွိုက ကုတငပြေါဒြူးထောကပြှီး မှှောကထြားတဲ့ မယတ်င့ခြှထေောကတ်ှကေို လှနဖြိပစ်တာကြ။ ပြီးမှ မယတ်င့လြီးကို သူ့စောကဖြုတထြဲထည့ပြှီး သူက ဖိလိုးတာ။ လိုးလည်းလိုးသေး အောလြညအြောသ်ေးကြာ ခိခိ။
စိတကြတော့ အထနကြှ။ လိုးခကြကြလည်း မီးပြင့မြတတ်။ အတောကြှာမှ နှစ်ယောကလြုံး ပြီးသှားကြတာ။ ပြီးတာနဲ့ မယတ်င့မြကြန်ှာပေါခြှပြီး စောကဖြုတကြို ယကခြိုင်းသေးတာ…။ ငါလည်း ကြည့်ရြင်း ဂွင်းထုတာ ၂ ခွီတောင် ပြီးတယ်။ အိမပြှနရြောကပြှီး အိပလြိုကတ်ာ နမှငေ့မြှနိုးတော့ တကိုယလြုံး အဖုတွေ ခွငတ်ှယခြံလိုကရြတာ ”
” ခိခိ ”
ခဏနေ ကိုသံချောင်း အခန်းထဲ ဇာတကြားကြည့်တ်ော့ ကြုပလြည်း အိမသ်ာပြေးပြီး ဂွင်းတိုကလြိုကရြတာဗွို့။
…………………………………………………………
🏵️အခန်း ( ၃ )🏵️
ခန်းမထဲ ပြန့ကြွဲနတေဲ့ သတို့သား သတို့သမီးတို့ အပြုံးများ…။ အဲ အဲ… ခန်းမ မဟုတဘြူးဗွို့။ မောငခြွိုတို့ အိမရြှေ့ မဏျဍပထြိုးပြီး အရပထြဲ ဆောငတ်ာပါ။ ကြုပလြည်း နေ့တပိုင်း အလုပန်ားပြီး သှားရတာပေါ့။ ရောကတ်ာနဲ့ ဟိုဖကဒြီဖကြ ဆှမွေိုး မိတသ်င်ျဂဟတို့၏ အပြုံးတွကေ ဆီးကြိုနတော။အပြုံးတွေ အတုလား အစဈလားဆိုတာ ကြုပလြည်း သချောမသိပါဘူး။
လကထြပတ်ယဆြိုတာ တဈယောကကြ တဈယောကကြို ပိုငဆြိုငသ်ှားတာလား … တဈယောကကြ တဈယောကကြို ပေးဆပလြိုကရြတာလား ဒါလည်း မသိဘူးဗွို့။ ကြုပရြှေ့ ကောဖြီနဲ့ ကိတမြုန့ြ လာခတွော့ စားနမေိတာပေါ့။
♫♪ ‘အိုးးးးးး … မဘရေမဏြီလို ♪ ♫♪
ငှပန်ေးခွီတောင် လကမြှိုင် ခရွသကိုးး♪ ♫♪
မမမိုး …… ♫♪ အိုးဟို့ ဟို … အို့ဟို့ ဟို ♫♪
ကိတမြုန့တ်ဈခပြစြားပြီး ကောဖြီသောကန်တေုန်း သတို့သား သတို့သမီး နာမညထြိုးထားတဲ့ စငမြှင့ခြုံပေါမြှာ … ဟိုကရြှားဘားးးး … ကြုပလြူ ကိုသံချောင်းကြီးဗွို့။ စတဈကောလြံအဖြူ ယောပုဆိုးအနကြ … တိုကပြုံအင်ျကြီလေး ပုခုံးပေါတ်ငပြှီး ပုခုံးလေးလှုပလြိုကြ ခါးလေးတွန့လြိုကန်ဲ့ ကိုသံချောင်းတဈယောကြ ကာရာအိုကနေဲ့ ကဲနတောဗွ။ ဝင်းဦးစတိုင် အပြည့န်ဲ့ပေါ့။ ပရိတသ်တကြလည်း အသံကောင်းတာ မကောင်းတာ အသာထား မမမိုး သီချင်ြးဆိုတော့ ဆုငှခလွေိုကြ လကခြုပတ်ီးလိုကန်ဲ့ဗွ။ သူ့အရပန်ဲ့ သူ့ဇာတကြ ကြကတ်ိ။
တဖြည်းဖြည်း မောငခြွိုတို့အတွဲ ကြုပန်ားရောကမြှ သတိထား ကြည့်မြိလိုကတ်ယ်။ အံမယ် မောငခြွိုက သတို့သားဝတစြုံနဲ့ကြ ခန့ခြန့ကြှီး။ မယတ်င့ကြ မကြတ်ောငတ်ုကြီး တပထြားတော့ မကြလြုံးလေး ပုတခြတပြုတခြတန်ဲ့ပေါ့။ မောငခြွို့လကမြောင်းကို ခွိတထြားပြီး ခေါင်းလေးငုံ့နရှောတာ။
” ကိုဘဦး စားဦး ”
” စားပါတယ် … မောငခြွိုရ ”
ကြုပလြည်း စကားပြနပြှောရင်း စငပြေါကြှည့လြိုကတ်ော့ ကိုသံချောင်းက ဆင်းသှားပြီဗွ။ ညနေ မင်ျဂလာဆောငပြှီးမှ ကူသိမ်းပြီး ပြနခြဲ့လိုကတ်ာ။
မနကလြင်းတော့ ကြားရတဲ့ သတင်းကြောင့ြ ရယန်ရသေေးတယ်။ မောငခြွိုနဲ့ မယတ်င့ကြို ညပိုင်း အရကဝြိုင်းတိုကကြှတာ။ မနကလြင်းတော့ မောငခြွိုတဈယောကြ လမ်းကောင်းကောင်း မလွှောကန်ိုငဘြူးတဲ့။ အဆိုးဆုံးကတော့ ယောငခြှောကဆြယ် ဦးတိုးပေါ့။
” စောကဂြှေးဇိ … အချောကန်ဲ့တွမှေ … ကြတကြတ ဖြစ်သှားတော့တာ ”
ရပကြှကထြဲ လညပြှောနလရေေဲ့။ ဘဝပေး ကုသိုလ် မတူညီတဲ့ လူနှစ်ယောကြ ပေါင်းစပတ်ာဗွာ။ သူတို့ အနာဂတ် သူတို့တကလြမ်း သူတို့ရပတ်ညခြကြတ်ှေ ဒါတွကေို မစဉြးစားကြဘူး။ နှစ်ယောကတ်ှဲမှငတ်ာနဲ့ ကုတငပြေါကြ ပြဇာတကြို အရငပြှောကြတာပဲ။
မယတ်င့ြ ဘယလြောကခြှောကခြှောကြ ယောင်ျကြားနဲ့မိန်းမ ညားရင် လိုးမှာပဲ။ ဒါက မထူးဆန်းပါဘူး။ သူတို့နှစ်ရောကရြဲ့ စဈမှနတ်ဲ့ ခစွခြငွြးတွေ ရုန်းကနခြဲ့တဲ့ သတ်တိတွေ ဘယသ်ူမှ မမှငန်ိုငကြှဘူး။ ကြုပလြည်း သာမနပြုထုစဉပြဲ တဏာရာဂတော့ ရှိတာပေါ့။ တဖကကြ သဒျဒါကြှံလို့ အရာရာ စွန့ရြငတ်ော့ စားတာပေါ့နော့။ အားနည်းခကြကြို ခုတုံးလုပ် အသှေးအသား ဖလှယတ်ဲ့ပြဲတော့ မကတတဘြူးဗွ။
” ဟဲ့ … ဘဦး … ငါခေါန်တောတောင် အရေးမလုပတ်ော့ပါလား ”
မင်ျဂလာဆောငကြ အပြန် နောကကြွောဘကကြ အသံကြားလို့ လှည့ကြှည့မြိတာ။
” ဟာ … မအုံးကင်ျ ”
” မယ့လြေး အခုမှ ”
” ကနွောြ အတွေးလှနန်လေို့ပါ အဈမရာ ”
” အံမယ် ဘာတွတွေေးနတော … ခစွသ်ူတွေ့နပြေီထငတ်ယ် … ဟင်းဟင်း ”
” မဟုတရြပါဘူးဗွာ ခိခိ ”
” နကဖြန် နှစ်သဈကူးနောြ … ညစာ မခကြန်ဲ့ ငါလာပို့မှာ ”
” ဟုတ် ဟုတ် အဈမ … ဘီယာဝယပြှီး စောင့န်မယေဗြွာ … ဟဲဟဲ ”
နှုတဆြကပြှီး ကြုပဘြေးက ကော့တော့ကော့တော့နဲ့ ဖြတလြွှောကသ်ှားတာဗွ။ လူက နည်းနည်းဝပမယေ့ြ သှကတ်ယဗြွို့။ ဖအကေ တရုတ်၊ မအကေ ဗမာပါ။ တရုတကြပြားမပေါ့။ မကြပြေါကကြဉွြးပြီး ပါးဖောင်းဖောင်း နူတခြမ်းထူထူနဲ့ ရငသ်ားက ပုံမှနပြါ။ ခါးသေးပြီး အောကကြ ဖငသ်ားကြီးက လူကြီးကြိုကြ လူငယကြှိုကဗြွို့။ ကော့ထွကပြှီး လမ်းလွှောကတ်ိုင်း အိကနဲ့ အိကနဲ့ ခါရမ်းနတော။
ဖခငရြဲ့ ရိုးရာ နှစ်ကူးခွိနဆြို နှစ်ကူးမှာကြှေးတဲ့ အိကြေး ဝကသ်ားပေါင်း ဝကသ်ားခေါကဆြှဲ လမုန့ြ တွကေို အရပထြဲ ခငတ်ဲ့သူတွေ လိုကဝြတောဗွ။ မနှစ်က ကြုပအြိမလြာပို့တော့ ည ၉ နာရီလောကကြှီး မိုးခွုပန်ပေါပြီဗွာ။ လကဆြှဲခွင်းလေးကိုငပြှီး အိမဝြကနေ အောခြေါန်တော။
” ဘဦး … ဘဦးရေ … ဘဦးရှိလား ”
” ဟုတ် … မအုံးကငွလြား … လာပြီလာပြီ ”
” နှစ်သဈကူးမို့ မုန့လြာပို့တာ … တံခါးဖြင့ြဦးဟ ”
ကြုပ် တံခါးဖြင့တ်ဲ့အခွိန် … နောကြ လှည့ကြှည့လြှည့ကြှည့န်ဲ့ ဝငလြာပါလရေော။ အိမရြှေ့ဧည့ခြန်းက စားပြဲခုံပေါြ သူ့လကဆြှဲခွင်းကြီးခပြှီး ခေါကဆြှဲခွိုင့တ်ှေ ဝကသ်ားနဲ့လုပထြားတဲ့ မုန့တ်ှေ ထုတန်တော။ ကြုပလြည်း လှယထြည့ဖြို့ ဇလုံတွေ ယူပေးလိုကတ်ာ။
” ဘဦး … ငါ့ တဈခု ကူညီဟာ ”
” ပြောလေ အဈမ ”
” ဟိုဟာ … ဟိုလေ … ဟို ဟို ”
ကြုပကြ အိမပြေါကဝြ နောကကြွောပေးရပထြားတော့ ကြုပန်ောကကြွောဘကြ ကြောကြှည့လြိုကြ ခေါင်းငုံ့သှားလိုကြ တဟိုဟို ဖြစ်နတော။
” ပြောပါ အဈမရဲ့ … ဘာကူညီရမလဲ အိမမြပြနရြဲတာလား ”
ည ၉ နာရီကြောန်တေော့ မပြနရြဲဘူး ထငတ်ာပေါ့။ ကြုပအြိမန်ဲ့က လှမ်းတယလြဗွော။ သူက ရပကြှကြ မှောကခြှမ်းဘကြ နတောကိုးဗွ။
” မဟုတဘြူးဟ … ငါလေ ငါငါ … နင့အြိမမြှာ … ငါ့ အသိနဲ့ စကားပြောချင်လြို့ ခွိန်းလည်း ခွိနထြားပြီးပြီဟ ”
” အပျိုကြီးက … ရည်းစားနဲ့ ကြုပအြိမ် ခွိန်းထားတယ် ဆိုပါတော့ … ခိခိ ”
” နငကြလည်းဟယ် … ဟုတတ်ယ် … ငါ့အိမကြ သဘောမတူဘူးဟ … အာ့မို့ပါ ”
” ကဲပါ … နောကဖြေးခန်း လှတလြှတလြပလြပပြှော … အဈမခစွသ်ူက ဘယသ်ူလဲဗွ ”
” ဟော့ … လာပြီ … ဘဦးရေ … တံခါးသှားဖြင့ပြှီး မှနမြှနပြိတဟြာ … ဘေးလူ မှငရြင် မကောင်းဘူး ”
ကြုပလြည်း မအုံးကငွပြှောလို့ လှည့ကြှည့ပြှီး တံခါးသှားဖြင့တ်ော့။ ငင့ြ… မောငစြိနဗြွ… ခွိုင်းထောကလြေးနဲ့ … လကတ်ဖကကြ ကြှတကြှှတအြိတလြေး ဆှဲလို့ပေါ့။
တံခါးဖြင့တ်ာနဲ့ ကြုပကြိုရယပြှပြီး ခွိုင်းထောကအြားပြုရင်း ဝငခြလွာတာ။ လကစြသတတ်ော့ မအုံးကငွကြ ခွတဖေကမြသနတ်ဲ့ မောငစြိနန်ဲ့ သမီးရည်းစား ဖြစ်နတောဗွ။ ရစကေပြေါ့ဗွာ။ မောငစြိနကြ ခွတဈေဖကြ မသနပြမယေ့ြ အရပထြဲ ပန်းရောင်းရင်း အသကမြှေးဝမ်းကြောင်းပြုနသေူပါ။
” မမကငွြ ရောကပြှီလား ”
” အေး … လာ မှနမြှနဝြင် … ငါမှာတာပါလား ”
” ပါပါတယဗြွ … ဒီမှာ ”
မောငစြိနကြ ကြှတကြှှတအြိတအြမဲနဲ့ ထည့ထြားတဲ့ဟာကို မှှောကပြှနတော။ စားပြဲခုံပေါတ်ငပြှီး ကြှတကြှှတအြိတထြဲကဟာ ထုတလြိုကတ်ော့ မှနမြာဘီယာဗွ သုံးလုံးတောငပြဲ။
” ဘဦး ရော့ … နင့ဖြို့ … ဘီယာရော ငါဝယခြိုင်းလိုကတ်ာ ”
” ဟာ … အားနာစရာကြီး ဗြာ ”
” ဟဲ့ … အားနာမနနေဲ့ … ငါတို့ လှတလြှတလြပလြပ် စကားပြောချင်လြို့ဟ ”
” ရပါတယ် အဈမရယ် … နောကဖြေးခန်းထဲ သှားပြောကြ … ကြုပကြ ဒီဧည့ခြန်းထဲမှာ ဘီယာလေးနဲ့ ငှိမ့န်လေိုကမြယ် ”
မအုံးကငွန်ဲ့ မောငစြိန့ကြို ကြုပအြိပခြန်းထဲ ပို့ပေးပြီး ဧည့ခြန်းထဲ ဘီယာလေးငုံလိုကြ ဝကသ်ားပေါင်းလေး မှည်းလိုကပြေါ့ဗွာ။ ဘီယာတဈလုံးကုနတ်ော့ သေးကပေါကခြငွလြာရော။ အိမသ်ာဘကသ်ှားဖို့ နောကဖြေးတံခါးနားအရောကြ ကြုပအြိပခြန်းက ညည်းသံ ခပတ်ိုးတိုးလေး ကြားမိတာဗွ။ခွထေောကတ်ှေ အလိုလိုရပသ်ှားပြီး တံခါးဝကနေ ချောင်းကြည့်လြိုကတ်ယ်။
ဟင်… မှငလြိုကရြတဲ့ မှငကြှင်းကြောင့ြ မှငသ်ကသ်ှားရတာဗွို့။ ကြမ်းပြငပြေါမြှာ မအုံးကငွကြ ပကလြကြ ကုတငပြေါကြ ကြုပခြေါင်းအုံးယူပြီး ခေါင်းခုလှဲနတော။ မောငစြိနကြ မသနတ်ဲ့ခွထေောကသ်ိမလြေးနဲ့ မအုံးကငွရြဲ့ ပေါငသ်ားတုတတ်ုတကြှီးကို ညာဘကကြနေ ခွထားနတောဗွ။
မအုံးကငွြ အင်ျကြီက ကြယသ်ီးတွေ ပြုတထြှကပြှီး ဘရာစီယာအညိုရောငလြေးက အောကဆြှဲခထွားတော့ နို့လုံးလုံးလေးနှစ်ဖကကြ အပြငရြုန်းထွကန်ရေော။ မောငစြိနကြ ဘေးတဈစောင်း အနအထေားနဲ့ နို့သီးခေါင်းတွကေို တဖကပြှီးတဖကြ စို့ပေးရင်း လကတ်ဈဖကကြ မအုံကငွြ ပေါငကြှားတည့တ်ည့ြ ဖောင်းကြှနတေဲ့ အဖုတကြှီးကို နိုကကြလိနတောဗွို့။ ထမိနကြ ခွရင်ေးဘကြ ကြှတထြှကန်တော။
မအုံးကငွကြ နို့သေးသလောကြ စောကဖြုတကြ အကြီးကြီးဗွ။ ပေါငတ်နတ်ုတတ်ုတကြှီးတွေ ဖြဲကားပြီး ညည်းနတေော့တာ။ မောငစြိနကြ နို့သီးခေါင်းတွစေို့ရင်း တဖြည်းဖြည်း ခေါင်းက အောကရြှေ့နတေော့ ဗိုကခြေါကထြူထူကြီးပေါြ ရောကလြာတာပေါ့။ ဗိုကသ်ားကြီးတွေ သှားနဲ့ကိုကကြိုကပြှီး ဆီးခုံးနားရောကမြှ ခဏရပန်တောဗွ။ ခဏလေးနားပြီး စောကမြှှေးတွေ လကန်ဲ့ ခပဖြှဖြဆှဲရင်း ခုံးထနတေဲ့စောကပြတပြေါြ ကန့လြနဖြှတ် မကြန်ှာအပလြိုကတ်ာ။ ခကြခြငွြးပဲ မအုံးကငွဆြီက ညည်းသံရှညကြှီး ထွကလြာတော့တာ။
” အ …… အားးးးးးးးးး …… မောငစြိန် …… ယကယ်ကြ … ဖိယကပြေးဟာ …… အင်းဟင်း ”
မောငစြိန့ခြေါင်းကို မအုံးကငွကြ သူ့စောကဖြုတကြှီးနဲ့ ဖိကပထြားတာဗွို့။ မောငစြိနကြ တပြကပြှကယ်ကရြင်း သူ့ပုဆိုးကို လကတ်ဖကန်ဲ့ခွှတပြှီး ခွရင်ေးဘကြ ခွထေောကန်ဲ့ ထိုးခွှတပြဈတာ။ ခွတဈေဖကကြ ပေါငရြင်းကစပြီး သိမန်တောဗွ။ ဒူးဆဈနားကြ ခပကြှေးကြေးလေး ဖြစ်နတော။
သိမန်တေဲ့ ခွထေောကလြေးကို အသာကြှပြီး ပေါငကြှားက လီးကို လကန်ဲ့ဆှဲထုတလြိုကတ်ာ။ ဟာ … ရကစြကတ်ယဗြွို့ … လူကသာ ခွတဖေကမြသနတ်ာ လီးက တုတလြည်းတုတ် ရှညလြည်းရှညပြှီး ဒဈဖူးကြီးက ကော့နတောဗွ။ မအေးကငွြ စောကဖြုတကြိုယကရြင်း လီးကို ဂွင်းထုနတော။ အတောကြှာမှ မောငစြိနကြ စောကဖြုတန်ဲ့ မကြန်ှာခွာပြီး မအုံးကငွပြေါြ တကခြှလိုကတ်ယ်။
မသနတ်ဲ့ခွထေောကလြေးကို ညာဘကလြကန်ဲ့မ။ မအုံးကငွရြဲ့ ဘယဘြကပြေါငပြေါြ ဆှဲတငပြှီး ဖငတ်ခွမ်းလိမရြကလြေး လိုးတာဗွာ။ မအုံးကငွြ ဟနမြဆောငန်ိုငရြှာဘူး အောတ်ော့တာပဲ။ ကြုပလြည်း ဘီယာတနခြိုးနဲ့ ဆီးပုံးက တင်းလာပြီဗွ။ နောကဖြေး ခွဖြဖြေနင်းပြီး သေးသှားပေါကရြသေးတာ။ ပြီးမှ ပြနခြွောင်းကြည့်တ်ာဗွို့။ မောငစြိန့ြ ဆံပငတ်ှေ ဆှဲစောင့ရြင်း…
” အမလေးးးး … အ …… အားးးးး … သပေါပြီ … မောငစြိနရြယ် …… ဖြည်းဖြည်းလိုးပါဟာ ”
” အင်းပါ … မ မကငွရြယ် … မလိုးတာ ကြာလို့ပါဗွာ ”
” အားးးး …… အ …… အ …… ပြီးတဲ့ အပတကြမှ …… ဈေးကအပြန် လိုးထားတာလေ ”
” လူလာတာနဲ့ … ပြီးမှမပြီးလိုကတ်ာ … မမကငွရြာ … ကနွောကြ နတေိုင်းလိုးချင်တ်ာဗွ ”
မောငစြိနလြည်း ဇတော့ မသေးဘူးဗွို့။ ဖရီးလိုးနရတောတောင် နေ့တိုင်းကြိတခြငွန်တော။ တဗစွဗြစွြ တဘှတဘြှတန်ဲ့ လီးဝငလြီးထွကသ်ံတွေ အသားချင်ြးရိုကသ်ံတွေ ဆူညံနတော။ အိမရြှေ့ဧည့ခြန်းထဲ ကြုပရြှိနတယေထြငပြှီး မီးကုနရြမ်းကုန် လိုးနတေော့တာပဲ။
တဖြည်းဖြည်း မအုံးကငွြ အောသ်ံလေးတွကေ ပြောင်းသှားတာဗွ။ သူ့ပေါတ်စောင်းလေး ခွလိုးနတေဲ့ မောငစြိန့ခြါးကို ဆှဲပြီး ဆောင့ခြိုင်းနတေော့တာ။ မိန်းမတွလည်ေး မလှယပြါဘူး လီးအရသာသိတာနဲ့ ထပခြါထပခြါ အရသာခံချင်ကြှတာ။
” လိုးဟာ … မောငစြိန် … နာနာလေးလိုး … ငါခံနိုငပြါပြီဟ … ဟုတတ်ယဟြုတတ်ယ် … ဆောင့ဆြောင့ြ … အဲ့လိုလေး လိုးစမ်းပါဟာ ”
မောငစြိနလြည်း ဖငလြေးကို လိမကြစွန်အေောင် အားထည့လြိုးနတေော့တာ။ တခါတခါ မအေးကငွကြ အားမရတဲ့ပုံစံနဲ့ အောကကြနေ ပင့ဆြောင့တ်ော့ မောငစြိနဖြငလြေး လထေဲမှှောကမြှှောကတ်ကန်ရေောပဲ။ အတောလြေးကြာတော့ မအေးကငွဖြငသ်ားကြီး ကော့တကလြာပြီး ညှဈအောတ်ော့တာဗွို့။
” အားးးးးးးးး ရှီးးးးးးးးးး … … အ …… ထွကြ ထွကြ …… ထွကပြှီ …… အမလေးးးးး ကောင်းလိုကတ်ာ …… မောငစြိနရြယ် …… ရှီးးးးးးးးး ”
စောကရြညပြန်းထွကပြှီး လထေဲကြှနတေဲ့ ဖငကြှီးက ကြမ်းပြငပြေါြ ဖုန်းကနဲ့ ပစ်ကလွာတာ။ အဲဒီကြမှ မောငစြိနလြည်း အခကြြ ၃၀ လောကြ မနားတမ်း ပစ်ပစ်လိုးပြီး လီးအရင်းထိ မအေးကငွြ စောကဖြုတကြှီးထဲ ဖိကပပြဈရင်း ညည်းနတောဗွ။
” အားဟား …… ကနွောလြည်း ပြီး ပြီ …… ကောင်းတာ အီစမ့န်တောပဲ … မမကငွရြယ် ”
မောငစြိနကြ ခဏငှိမန်ပြေီးမှ မအေးကငွကြိုယလြုံးပေါကြနေ ဘေးနားလိမ့ခြလွိုကတ်ော့ လီးက အဖုတထြဲက ကြှတပြှီး တဇပဇြပန်ဲ့ တုနန်တောဗွ။ ပကလြကအြနထေားဖြစ်နတေဲ့ မောငစြိန့ပြေါငကြှားထဲ မအေးကငွကြ ကုန်းထပြီး မကြန်ှာထိုးအပလြိုကပြှီဗွို့။
စောကရြညတ်ှရေော လရညတ်ှရေော ပကပေန်တေဲ့ မောငစြိန့လြီးကြီးကို အရသာခံပြီး စုပပြေးနတေော့တာပဲ။ မောငစြိနကြ မကြလြုံးလေးမှိတပြှီး ငှိမန်တောဗွ။ လီးတနတ်ဈချောင်းလုံး ပြောငစြငအြောငယ်ကပြေးပြီး ပြော့ခွသှေားမှ မအေးကငွကြ မောငစြိနလြီးကြီးကို သူ့ပါးစပထြဲက ထုတပြေးလိုကတ်ာ။ နှစ်ယောကသ်ား ခဏအနားယူပြီးမှ အဝတစြားတွေ ပြနဝြတန်တေုန်း ကြုပလြည်း အိမရြှေ့ဧည့ခြန်းဘကြ ပြနလြာပြီး ဘီယာတဈလုံး ထပဖြောကရြင်း ငှဲ့သောကန်လေိုကတ်ယ်။
” အဟမ်း … ကြေးဇူးပဲ … ဘဦးရယ် … ငါတို့လည်း မတွေ့တာကြာလို့ စကားကောင်းနတောဟ ”
” ဟာ … ရပါတယ် … မအေးကငွရြယ် … အေးဆေးပြောလေ ”
” ပြောပြီးပါပြီဟ … ပြနတ်ော့မလို့ ”
” ခွင်းမေ့ဦးမယ် … မအေးကင်ျ ”
” ဟယ် … ဟုတပြါရဲ့ … အိမရြောကရြင် ခွင်းပါမှ … ခခြြ ခခြြ ”
” ကိုဘဦး … ကနွောလြည်း ပြနပြှီဗွာ ”
မအေးကငွန်ောကြ ခွိုင်းထောကလြေး အားပြုရင်း ထွကလြာတဲ့ မောငစြိနကြ ကြုပကြိုနှုတဆြကန်တော။ ပြီးမှ နှစ်ယောကသ်ား ရှေ့ဆင့န်ောကဆြင့ြ ပြနသ်ှားကြတာပါ။ မအေးကငွကြ အရငပြှနတ်ာဗွ။ ခဏကြာမှ မောငစြိနကြ ပြနတ်ာ။ မအလေိုးလေး ဖငလြေး လိမကြစွလြိမကြစွန်ဲ့ ခုနလိုးတာ သူမဟုတတ်ဲ့ အတိုင်းပဲ။ မိန်းမတွလည်ေး ကာမစိတတ်ောကလြောငပြှီဆို ဘာကိုမှ ထည့မြတွကတ်ော့တာ။ အိမကြ သဘောမတူတဲ့ကြားက ကာမစည်းစိမကြိုတော့ မရမက ခံစားချင်ကြှတာပဲ။
……………………………………………………….
🏵️အခန်း ( ၄ )🏵️
” ဟာ … ဟုတလြို့လား … ကိုသံချောင်းရာ ”
” လာစမ်းပါဆို … ဘဦးရာ ”
” မောငပြုနဲ့အောငစြိုး တအားမသောကကြှနဲ့ဦး မနကြ ထခကြရြမှာနောြ ”
ကိုသံချောင်းက ကြုပကြို လကကြုတခြေါရြင်း ကိုမောငပြုနဲ့ ကိုအောငစြိုးကို လှမ်းမှာနတောဗွ။ ဒီလိုဗွို့…လှနခြဲ့တဲ့ ၂ ရကကြ ရပကြှကအြလယပျိုင်းက မဝါတို့ အမဆေုံးတာ တဈလပြည့ြ ဆှမ်းကပခြငွလြို့ ကိုသံချောင်းကို ထမင်းနဲ့ဝကသ်ား ခကြခြိုင်းတာ။ ကိုသံချောင်းက အခကြအြပြုတမြှာ ရပကြှကထြဲ ဆရာကြသဗွ။
ဒါနဲ့ ကြုပကြို လာခေါတ်ာပေါ့။ နောကထြပ် အကူအဖြစ် ကိုမောငပြုနဲ့ ကိုအောငစြိုးပါ ခေါထြားသေးတာ။ မဝါတို့က ညီအဈမ ၃ ယောကဗြွ ..။ ငှတေိုးပေးစားကြတဲ့ လူခမွြးသာ အတန်းစားပေါ့။
မဝါတို့အမကေ ဒေါခြငမြှင့တ်ဲ့ နောကအြိမထြောငပြှုထားတာပါ။ နောကအြိမထြောငကြ ဦးသာဒငပြါ။ အသကြ ၆၀ လောကြ ခပသ်န့သ်န့ြ ထောငထြောငမြောင်းမောင်းနဲ့ ရပကြှကထြဲလည်း ရပမြိရပဖြထဲ ပါသေးတာ။ အလှူအတန်းလည်း ထိပကြပေါ့။
နကဖြန် ဆှမ်းကပမြှာမို့ ကြုပတ်ို့လည်း မဝါတို့အိမ် ရောကန်ကြတော။ မနကြ ထခကြပြေးရမှာမို့ပါ။ ကြုပတ်ို့အတွကြ ရမ် ၂ တောင့န်ဲ့ ဆေးလိပ် အမှည်း လုပပြေးထားတာ။ ကြုပန်ဲ့ ကိုသံချောင်းက နည်းနည်းပဲ ကဈတာ။ ကိုမောငပြုနဲ့ ကိုအောငစြိုးက ဇိုးဘဲတွမေို့ သတိပေးနတောပါ။
ကိုသံချောင်းက မဝါတို့အိမအြနောကြ ထင်းချောကတ်ှယေူရင်း နောငဖြေးဂိုဒေါငထြဲ မဝါနဲ့ ဦးသာဒငကြို တွေ့လို့ ကြုပကြိုလာခေါတ်ာဗွို့။ ဒါနဲ့ နောကဖြေးဘကြ ခွဖြဖြေနင်းပြီး လွှောကခြဲ့ကြတာ။ ဂိုဒေါငရြဲ့ အရှေ့ဘကြ ပြတင်းတံခါးက ဖြင့ထြားလို့ လရောငအြရှိနန်ဲ့ အတွင်းဘကြ အလင်းရောငလြေးရှိနတောဗွ။ ကြုပန်ဲ့ ကိုသံချောင်းက ဂိုဒေါငအြဝငတ်ံခါးမကြီး အသာဟပြီး အထဲချောင်းကြည့်လြိုကတ်ယ်။
” ဝါလေး … နီနီနဲ့ဖြူဖြူတို့ အိပပြှီလား ”
” အိပပြါပြီ … ဖကြေီးရဲ့ ”
ဂိုဒေါငရြဲ့ တောငဘြကခြှမ်း စားပြဲခုံအဟောင်းနားလေး မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် မတတ်ပရြပရြင်း ဖကထြားကြတာဗွို့။ ယုံနိုငစြရာ မရှိဘူးဗွာ။ ဦးသာဒငဆြိုတာ ရပကြှကထြဲ လူရိုသေ ရှငရြိုသေ လူကြီးလူကောင်း တဈယောကလြဗွော။ မယားသတော ၁ လရှိသေး မယားပါသမီးနဲ့ ဒီလိုပါဆို ဘယသ်ူ့မှ ယုံမှာ မဟုတပြါဘူး။ ဦးသာဒငကြ မဝါနှုတခြမ်းကို တေ့စုပပြှီး လကတ်ှကေ နို့အုံတွကေို ပြတသ်ပန်တော။ ပါးစပကြလည်း တပြှတပြှှတန်ဲ့ ဆှဲဆှဲစုပန်တောဗွ။
ခဏကြာတော့ မဝါက မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် ဒူးထောကထြိုငလြိုကတ်ယ်။ ဦးသာဒင် ပုဆိုးကိုဖြညပြှီး ခွရင်ေးပုံခလွိုကတ်ော့… အားပါးပါး… ဦးသာဒငရြဲ့ ပူနတေဲ့ဗိုကခြေါကအြောကဖြကြ ပေါငကြှားထဲက လီးကြီး အမှှောင်းလိုကြ ငိုကဆြင်းနတောဗွို့။ မဝါက ဦးသာဒငပြေါငန်ှဈဖကကြို ဖကပြှီး လီးကြီးဆီ ပါးအပလြိုကတ်ာ။ ပါးနဲ့ လီးတနကြို ပြတသ်ပရြင်း နမ်းနသေေးတာဗွ။ ပြီးမှ ဒဈဖူးကို စငုံပေးတာ။ ဒဈကြီးဆှဲစုပတ်ာနဲ့ ဦးသာဒငလြည်း ခေါင်းမော့ပြီး မဝါဆံပငလြေးတွကေို ထိုးစွပေးတော့တာပဲ။
ဒူးထောကထြိုငထြားတဲ့ မဝါရဲ့ ဖငသ်ားကြီးတွကလေည်း ဘေးကားထွကန်တော အားရစရာကြီးဗွာ။ ခေါင်းကို ရှေ့တိုးနောကဆြုတ် လုပရြင်း ဦးသာဒငလြီးကြီးကို မိမိရရ စုပပြေးနတော။ တဖြည်းဖြည်း လီးကြီးက ထောငထြှကလြာပါပြီ။ စစုပခြါစလို လီးအရင်းထိ မမွိုနိုငတ်ော့ပါဘူး။ လီးတဝကလြောကြ မွိုလိုကြ ဒဈကို ပင့ယ်ကလြိုကန်ဲ့ ထိန်းစုပပြေးနရတော။ ရုတတ်ရကြ ဦးသာဒငကြ ခါးဆန့ထြိုးလိုကတ်ော့ မဝါတဈယောကြ ပျို့တကပြှီး တဟှတဟြှတန်ဲ့ သီးနတောပေါ့။
” အာ … အဟှတ် … ဖကြေီးကလည်း … အဟှတဟြှတ် ”
” ဆောရီးပါ … ဝါလေးရယ် … ကောင်းလှန်းလို့ပါ ”
ဦးသာဒင် ကော့ထိုးတော့ လီးထိပကြ မဝါ အာခေါငကြို ထောကမြိတာနမှော။ ခဏနားပြီးမှ မဝါက ပြနစြုပပြေးနတောဗွ။ ဦးသာဒငကြ သူ့လီးစုပန်တေဲ့ မဝါကို ဘေးနာက စားပြဲခုံပေါြ တကခြိုင်းလိုကတ်ယ်။ ခုံပေါအြရောကြ မဝါရဲ့ ထမိနကြို ဆှဲခွှတတ်ော့ လကကြလေးနောကထြောကပြှီး မဝါက ဖငကြိုကြှပေးလိုကတ်ာ။ ပေါငခြှံတွဖြေဲပြီး ဦးသာဒငကြ ကုန်းယကတ်ော့တာဗွို့။ မဝါက ပကလြကအြနထေားနဲ့ ပေါငတ်နကြှီးတွေ မှှောကပြှီး ဒူးကြေးထားလိုကတ်ာ။
” အားးးး … ဖကြေီးရယ် … ကြှတ် …… အင်းဟင်း … ယကယ်ကြ … ဟုတတ်ယ် ”
မဝါက အသံထွကည်ည်းရင်း သူ့ခွထေောကန်ှဈဖကကြို မတတ်ပကြုန်းယကန်တေဲ့ ဦးသာဒင် ကြောပေါခြွိတတ်ငလြိုကပြှီဗွို့။ ဦးသာဒငခြေါင်းကို သူ့စောကဖြုတန်ဲ့ ဆှဲကပပြှီး ကာမအရသာလေး ခံယူနတေော့တာ။ သူ့ပေါငဂြှထဲ ဦးသာဒငခြေါင်းက ဘယည်ာယမ်းပြီး ဖိယကလြိုကခြွိန် မဝါတကိုယလြုံး တွန့လြိမန်တောဗွ။
” ဟူးးး …… ရှီးးးး … အ … မ ရ တော့ ဘူး ဖေ ကြီး ရယ် … … လိုးပေးပါတော့ နောျ … အမလေးးးး ကြှတ် ”
ပထွေးဖြစ်သူကို လိုးပေးဖို့ တောင်းဆိုနပြေီဗွို့။ ဦးသာဒငလြည်း စောကဖြုတန်ဲ့ ပါးစပကြို ခွာပြီး ခါးဆန့လြိုကရြင်း… လီးကြီးကို ၂ ခကြြ ၃ ခကြြ ဂွင်းတိုကပြှီး မဝါအဖုတထြဲ ဖိသှင်းလိုကပြှီဗွ။
” ဗစြျ …… အ …… ဖြည်း ဖြည်း လိုးနောျ …… ဖကြေီး ”
လီးတဝကခြန့ြ အထုတသ်ှင်းလုပတ်ုန်း မဝါက အင်ျကြီကြယသ်ီးတွဖြေုတပြှီး ဖြဲခလွိုကတ်ော့ ဘရာစီယာနဲ့ ထိန်းထားတဲ့ နို့အုံအပေါခြှမ်း ထွကန်တောဗွို့။ ဘရာစီယာကို အောကဆြှဲခတွော့မှ စူထွကန်တေဲ့နို့အုံတဈခုလုံး ရုန်းထွကလြာတာ။ ဦးသာဒငကြ နို့အုံနှစ်ဖကလြုံး လကန်ဲ့ဆှဲညှဈရင်း လီးကို တဈဆုံးပစ်လိုးလိုကတ်ာ။
” ဗစြျ … ဘှတ် …… အ …… အ ”
မဝါရငဘြတကြှီး ကော့တကလြာပြီး တအအနဲ့ ညည်းနတောဗွ။ ဦးသာဒငကြ လီးအရင်းထိ ဖိကပထြားရင်း နို့သီးခေါင်းလေးကို ဘယည်ာ ပြောင်းစို့ပြီး လိုးတာ ခဏရပထြားလိုကတ်ယ်။ ခဏကြာတော့ နို့စို့နတေဲ့ ဦးသာဒငခြေါင်းကို ပြတသ်ပပြေးပြီး မဝါက ဖငသ်ားကြီးတွေ ကော့ထိုးရင်း လိုးဖို့ အခကြပြှလိုကတ်ာထငတ်ယ်။ အဲဒီကြမှ ဦးသာဒငလြည်း နို့နှစ်လုံးကို ညှဈဆှဲရင်း တဖုန်းဖုန်း ပစ်ပစ်လိုးတော့တာ။ ဒီတဈကြိမတ်ော့ မညှာတော့ဘူးဗွ။ မဝါကိုယလြုံးကြီး ကော့ပြံလာအောငကြို မနားတမ်း ဆောင့လြိုးနတော။
” ဘှတ် … အားးးးး …… ဗစွဗြစွြ …… အမလေးးးးးး …… ဖြပဖြှပ် … ဗှိ … ဒုတ် …… အ အားးးး ”
ဦးသာဒငရြဲ့ မီးပြင့မြတတလြိုးခကြတ်ှအေောကြ မဝါလည်း အသံပေါင်းစုံ ညည်းရင်း အံကြိတခြံနရတောပေါ့။ တဖြည်းဖြည်း လီးအရသာ တွေ့သှားပုံနဲ့ ညည်းသံလေးတွေ ပြောင်းလာတာဗွ။ ဦးသာဒငလြီးကြီး ဆောင့ဝြငလြာတိုင်း ဖငကြှီးကြှပြီး ကော့ကော့ ပေးနတေော့တာပဲ။ ဦးသာဒငကြလည်း အသကအြရှယန်ဲ့ မလိုကအြောငကြို အလိုးသနတ်ာဗွို့။ စားပြဲခုံ ခွထေောကတ်ှပေါ တကြှိကြှိနဲ့ ရမ်းခါနအေောငကြို တရကြမ်းလိုးနတော။
” အားဟား …… အို့ … ကောင်း ကောင်း … ကောင်းလိုကတ်ာ … ဖကြေီးရာ …… အမလေးးး ဟူးးးး ရှီးးးးးးး ”
နှစ်ယောကသ်ား အပေးယူကောင်းကောင်းနဲ့ လိုးရင်း မဝါက အရငပြှီးသှားပုံပဲ။
” အားးးး အားးးးးးးးး …… ထွကြ ထွကြ …… အမလေးးးး …… ထွကကြုနပြှီ …… ဖကြေီးရယ် …… လိုးလိုး …… မရပန်ဲ့ ……… ရှီးးးးးး ”
ဦးသာဒငလြည်း မဝါစကားကြောင့ြ မေးကြောတွထေောငလြာပြီး မနားတမ်း ဆောင့ဆြောင့ြ လိုးနတောဗွ။ တဘှတဘြှတန်ဲ့ ပစ်လိုးရင်း ခပပြှင်းပြင်း တဈခကြဆြောင့အြပြီး လီးအရင်းထိ မဝါစောကဖြုတန်ဲ့ ဖိကပပြဈတာ။ မဝါခွထေောကတ်ှကလေည်း စားပြဲခုံပေါြ ပကလြကအြနထေားနဲ့ ဦးသာဒင် ခါးကို ဆှဲခွိတရြင်း လီးကြီး သူ့စောကပြတထြဲက ကြှတထြှကသ်ှားမှာ စိုးရိမန်ပေုံဗွ။
” ကောင်းလိုကတ်ာ … ဖကြေီးရယ် … ခဏစိမထြားပေးဦး မထုတန်ဲ့ ”
ဦးသာဒငလြည်း မဝါကိုယလြုံးပေါမြှောကခြရွင်း နှစ်ဦးသား ဖုတလြှိုကဖြုတလြှိုကန်ဲ့ အသကမြွှင်းရှူနကြတောဗွို့။ ကြုပန်ဲ့ ကိုသံချောင်းလည်း ခွဖြဖြေနင်းရင်း ဂိုဒေါငအြနောကဖြကြ ထင်းပုံဆီက ထင်းချောကတ်ှသယေပြှီး အိမရြှေ့ ထွကခြဲ့လိုကတ်ယ်။ အုတခြဲတွေ ဖိုခနှောကစြိုင် စီပြီး မီးမှှေး ထမင်းစခကြကြှတယ်။
ကိုမောငပြုနဲ့ ကိုအောငစြိုးကို ဝကသ်ားခကြဖြို့ အဆာပလာတွေ လုပခြိုင်းထားတာ။ ၁ နာရီလောကကြှ မဝါက ကောဖြီနဲ့မုန့ြ လာခပြေးပါတယ်။ ကိုမောငပြုတို့က ကောဖြီကို မထိဖူးဗွို့ အရကပြဲ ထပသ်ောကန်ကြတော။ မနကြ ၅ နာရီလောကကြှ ထမင်းရော ဝကသ်ားရော ကကြပြါပြီ။ ငရုပသ်ီးနဲ့ ပုဇွနခြှောကလြေး ကြောပြှီး ဘူးသီးဟင်းရညလြေး တညထြားလိုကတ်ယ်။ သရကခြဉွတ်ှေ ဇလုံအကြီးထဲ ထည့ရြင်း ကြကသ်ှနလြေးတွေ စိတထြည့်ပြီးမှ ကြုပတ်ို့ အိမပြှနရြမေိုးခွိုးကြတာ။
” ဟြောင့ျ … ဘဦး … ပြီးပြီလားဟေ့ ”
” ဟုတ် … ပြီးပြီ …… သှားရုံပဲ … ကိုသံချောင်းရေ ”
အိမရြောကလြို့ ခဏနား ရမေိုးခွိုးပြီး ခေါင်းဖီးနတေဲ့အခွိန် အိမရြှေ့က ကိုသံချောင်းအသံ ကြားရတော့တာပဲ။ ကတီပါဖိနပ် နကပြှာလေးကို ဖုံခါစီးရင်း အိမရြှေ့ထွကခြဲ့လိုကတ်ာ။ အံမယ် မတိုငပြငပြဲ ကြုပန်ဲ့ ကိုသံချောင်း ဆငတ်ူဗွို့။ အပေါကြ စတဈကောလြံအဖြူနဲ့ အောကကြ ပိုးပဆိုး အပြာလေးဗွ။ မဝါတို့အိမရြောကတ်ော့ လူတောငစြညန်ပေေါ့။
” ဟော … လာပါပြီ … ဟင်းခကြဆြရာကြီးတွေ … ကိုသံချောင်း နဲ့ ဘဦး ကြှပါရှင် ”
ရောကတ်ာနဲ့ မဝါက အိမရြှေ့ကနေ လှမ်းအောန်တော ကြုပတ်ို့ခကြတ်ဲ့ ဝကသ်ားကောင်းကြောင်း ဧည့သ်ညတ်ှကေ မှန်းနကြတောတဲ့။ မဝါက အပေါအြင်ျကြီအဖြူ အောကကြ ယောထမိန် အညိုလေးနဲ့ ယောဂီတဘကလြေး လညပြင်းပတထြားသေးတာဗွ။
အထဲဝငလြိုကတ်ော့ ဦးသာဒငကြှီးကလည်း စတဈကောလြံနဲ့တိုကပြုံနဲ့ လကအြုပလြေးခွီပြီး လာသမွှဧည့သ်ညတ်ှကေို ဧည့ခြံနတောဗွို့။ ဦးသာဒင် လညပြင်းမှာလည်း ပုတီးကုန်း အနကကြှီးက ပြူးလို့ဗွာ။ အခုလိုကြတော့လည်း ညက ပထွေးနဲ့ မယားပါသမီး လိုးနတောပါဆိုရင် ကြုပတ်ောငယ်ုံမှာမဟုတပြါဘူး။ ကြုပတ်ို့ထိုငတ်ဲ့ ထမင်းစား စားပြဲခုံနား မဝါရောကလြာပြီး သူ့ညီမတွကေို ထမင်းပြငခြိုင်းနတောဗွ။ ကြမ်းပြငပြေါြ ဒူးတုတထြိုငခြတွော့ ဖငသ်ားအိအိကြီးတွကေ ကားထွကလြာတာပေါ့။
ကိုသံချောင်းကြီးလည်း ညက အရှိနန်ဲ့ မဝါရဲ့ ဖငကြှီးကို မသိမသာ ခိုးခိုးကြည့်န်တော ကြုပမြှငန်ရတေယ်။ ကြုပလြည်း ကြည့်မြိပါတယ်။ ညက ဦးသာဒင် တဖုန်းဖုန်း ပစ်ပစ်လိုးတဲ့ ဖငကြှီးလဗွော။ ထမင်းစားပြီးတော့ အခွိုပြဲ အဖြစ် ထိုးမုန့န်ဲ့ သီးမှှေးငှကပြွောသီး လိမျမောသ်ီးတွေ ခပြေးနတော။ အခွိုပြဲကတော့ သူတို့ဘာသာ လုပထြားကြတာပါ။ အခွိုပြဲစားပြီးတာနဲ့ ကြုပလြည်း မဝါတို့ကို နှုတဆြကပြှီး ပြနခြဲ့လိုကတ်ယ်။ စကရြုံ ကားမောင်းသှားရဦးမှာဗွ။ ကိုသံချောင်းကြီးကတော့ ကနွန်ရဈေခဲ့လရေဲ့။
……………………………………………………..
📒အပိုင်း ( ၂ )📒
🏵️အခန်း ( ၅ )🏵️
” လာစမ်း … ရှေ့တိုးကြည့်လြေ … သောင်းအေး ”
” အေ့ … ငါလိုးမ … အေးစု … ထိကြည့်လြေ … ဂေ့ အေ့ ”
ဟော… သတကြှပြနပြှီဗွို့။ ကြုပစြကရြုံအသှား ၃ အိမကြွောကြ သောင်းအေးတို့ လငမြယားပေါ့။ သောင်းအေးက လူကသာ ယိမ်းထိုးနတော လကကြ အုတခြဲကြိုးနဲ့ဗွ။ သူ့မိန်းမ အေးပု … အဲ … နာမညအြရင်းက အေးစု … အရပပြုပုလေးမို့ တဈရပကြှကလြုံးက အေးပုလို့ ခေါကြှတာ။ အေးပု လကထြဲမှာက လကရြိုကဒြုတကြှီးနဲ့။
” မသာကြီး … နေ့သောကြ ညသောကြ မနကလြည်း … မူးရူး ရဈနတော ”
” နင့ကြို … ငါရသမွှ ပိုကဆြံ အကုနပြေးထားတာလေ … ဘာလို့ ခနွထြားတဲ့ ပိုကဆြံယူတာလဲ … ထွီ ”
” ရှင့ြ ပိုကဆြံ … ကြုပမြယူဘူး … ရှငပြေးတဲ့ဟာပဲ ယူတာ ”
” ဟာ … အဲတာဆို … ဘယလြငင်ယ် … ယူတာလဲ … ငါလိုးမရဲ့ ”
” ရှငန်ောြ … မရိုင်းနဲ့ … ရှင့ပြါရှင် လမ်းမှာ မူးရူးပြီး ကတွာနမှောပေါ့ … သူတောင်းစားရဲ့ … ကြုပစြောကပြတကြ ရှင့လြီးတဈချောင်းပဲ အလိုးခံတာ တဈရပကြှကလြုံးသိတယ် ”
” ကဲ … သောင်းအေး တောပြါတော့ကြာ … ခဲကြီးခကြှာ ”
” ဒီ ငါလိုးမ … အေ့ … ပြူနာ ရှာလို့ပါ … ဂေ့ … ကိုဘဦးရာ … အုဝျ ”
” အလကား အဈကိုဘဦး … ညကလည်း မူးပြနလြာတာ … လီးတန်းလန်းနဲ့ ပုဆိုးစလှဲသိုင်းနတော … အခုလည်း သူ့ပိုကဆြံပြောကတ်ာ … ကမွကို လာစွပစြှဲနတော ”
” အေးပါ … အေးပုရယ် … နငလြည်း လကထြဲက ဒုတကြှီးခွ … တောတ်ော့ ”
ကြုပလြည်း အမှငမြတောတ်ာနဲ့ ထမင်းခွိုင့လြေး သူ့တို့အိမရြှေ့က ခုံတန်းလွားပေါတ်ငရြင်း နှစ်ယောကလြုံး ချော့ပြောနရတော။ သောင်းအေးကို ဖမ်းထိန်းပြီး အိမထြဲထိ လိုကပျို့ပေးလိုကပြါတယ်။
” ကိုဘဦး လာလို့ပေါ့ဗွာ … အေ့ … ဒီမိန်းမ … ကြုပလြကစြာ မိတော့မှာ … အုဝြ … ဂေ့ အေ့ ”
ကြုပဖြှင့ြ ရယခြငွစြိတကြို မနည်းထိန်းနရတော။ အေးပုက လကသ်ံပြောငတ်ာဗွ။ ဗထေိဆို သောင်းအေးပဲ ကြဲတာ ခိခိ။ အေးပုက တွေ့တဲ့ဟာနဲ့ ကောကရြိုကြ ကောကထြုတာ။ သောင်းအေးကို သူတို့အိပခြန်းထဲ ချော့ပို့ပြီး ညကြ ငါတိုကပြါ့မယ် အခုအိပတ်ော့လို့ ပြောထားခဲ့ရတာဗွို့။ အိပခြန်းက ထွကတ်ော့ အေးပုတဈယောကြ ထမင်းအိုးတွေ ဆောင့ခြရွင်း ဆေးကြောနတော။
” အေးပု … နငကြလည်း … ကိုယ့လြငအြကြောင်း သိသားနဲ့ဟာ … အလကား ရနဖြစ်နတော ”
” အမလေး … အဈကိုဘဦးရယ် … အဈကိုပဲ စဉြးစားကြည့်ြ … အခွိနပြှည့ြ မူးနတော … မူးရငလြည်း အေးဆေးအိပပြါ့လား … အခုဟာက … ဟင့ြ … ရှှတဈြ ”
အေးပုက အိုးတွဆေေးရင်း ထရပပြှောနတောဗွ။ သူ့ပေါငကြှားထဲက အဖုတကြို ညာဖကလြကန်ဲ့ ၃ ခကြြ ၄ ခကြလြောကြ ကုတရြင်း နှပခြွီးက ညှဈလိုကသ်ေးတာ။ ပြီးမှ ထမိနခြါရင်း ထမိနအြပေါအြနားစကို လကတ်ဈဖကန်ဲ့ကိုငပြှီး နှာခေါင်းကို နှပသ်ုတန်တောဗွို့။ ထမိနခြါတဲ့ခွိန် အေးပုက အရပပြုတော့ သူ့ဗိုကသ်ားလေးအောကကြ ထွကန်တေဲ့ စောကမြှှေးအုံကြီးကို ကြုပကြ အပေါစြီးက မှငလြိုကရြတယဗြွာ။
” ကဲပါ … ငါပြောခဲ့ပါပြီ … ညကြမှ ငါတိုကလြိုကပြါ့မယ် … အိပသ်ှားပြီ … နငလြည်း ပြစိပြစိ ထပမြပြောနဲ့တော့ ”
” ဟုတ် … အဈကိုဘဦး ”
ထမိန် ပြနဝြတပြှီး ပေါငကြှားထပကြုတန်တောမို့ ကြုပလြည်း အိမရြှေ့လုံတန်းလွားပေါကြ ထမင်းခွိုင့လြေးယူပြီး စကရြုံဘကြ လွှောကခြဲ့လိုကတ်ာ။ စကရြုံက မဝေးပါဘူး ကြုပန်တေဲ့ ရပကြှကန်ဲ့ ၅ ပြလောကပြဲ။ ကြုပရြောကတ်ော့ ကားပေါြ အခွိုရည် ပုလင်းကဒတ်ှေ တငပြှီးနပြေီဗွို့။
” ဘဦး … ရောကပြလားကြ ”
” ဟုတ် … ဦးနိုငရြေ ”
ဦးနိုငကြ ဂိုဒေါငမြှူးပေါ့ဗွာ။ စကရြုံထဲ နေ့စား အလုပသ်မားတွေ သူ့ကပထြားရတာ။ ယောင်ျကြားလေးဖြစ်ဖြစ် မိန်းကလေးဖြစ်ဖြစ် သူ့ပါးစပ် တဈခွန်းပဲ။ သူနဲ့အဆငမြပြရင်ေ နောကရြကြ အလုပပြှုတပြှီသာမှတ်။ စကရြုံရဲ့ မနန်ဂွောက စကရြုံပိုငရြှငရြဲ့ ယောကဖြဗွ။ ဏှာလည်း အလှနသ်နတ်ာဗွို့။
အခွိုရည် ပုလင်းဆေးတဲ့ တခုလပမ် မုဆိုးမ တောင့တ်ောင့ဖြှောင့ဖြှောငတ်ှဆေို အကုနခြေါလြိုးတာဗွ။ အပေးအကမ်း ရကရြောတော့လည်း ပြူနာ မတကဘြူးပေါ့ဗွာ။ မနန်ဂွောရဲ့ အရှုပဇြယားတွကေို ဦးနိုငကြ ဖနတ်ီးပေးနတေော့… စကရြုံမှာ ဦးနိုငန်ဲ့ အဆငပြှမှေ အလုပကြ မှဲတာဗွ။
” အေး … ဒီနေ့ … မှို့တွင်း … ၅ ခေါကလြောကပြဲ … ဆီကနွပြှီဟေ့ ”
” ရပါတယ် … ဦးနိုငရြ … ဗူးလား ပုလင်းလား … ခိခိ ”
ဆီကနွရြောင်းစားရင် ၂ သောင်းကြောလြောကြ အသာလေးရတာဗွ။ လခနဲ့ မဆိုငပြါဘူး။ ကြုပတ်ို့ ယာဉမြောင်းတွရေဲ့ ကြားပေါကပြေါ့။ ဦးနိုငကြ လုပသ်ကရြင့တ်ော့ အကုနသ်ိနတောဗွို့။
” နပေါစေ … ဘဦးရာ … အခန်းထဲမှာ … ကနွသ်ေးတယကြှ … ဒါနဲ့ ငါစုံစမ်းခိုင်းထားတာလေး ”
” သချောပါတယ် … ဦးနိုငရြ … ယောင်ျကြားနဲ့ ကြဲနတောပါ … သူ့ယောင်ျကြား အဝငအြထွကမြရှိတာ ၁ နှစ်လောကရြှိပြီဗွ ”
ကြုပကြို အရပထြဲက နှယန်ှယလြှိုင့အြကြောင်း စုံစမ်းခိုင်းနတောဗွို့။ အသကကြ ကြုပန်ဲ့ မတိမ်းမယိမ်းပါ။ မနှယကြ… လငန်ဲ့ကြဲနတော ကြာပါပြီ။ ညိုညိုတုတတ်ုတလြေးပါ။ မကြန်ာက ကုလားဆငန်ဲ့ ကိုယလြုံးကိုယပြေါကကြ အကိတဗြွ။ သူ့လငကြလည်း မဖြိုနိုငတ်ော့ ဖငသ်ားကြီးတွကေ ဖုထဈနတောပေါ့။
” အေးပါကြာ … ဂွာကြီးက မေးခိုင်းလို့ပါကြ … မင်းအတွကလြည်း အကြိုးမယုတပြါဘူးကြာ ”
” ရပါတယဗြွာ ပြူနာမဖြစ်ရင် ကောင်းတာပေါ့ … ကြုပတ်ို့က တဈရပထြဲသားမို့ပါ ”
” ဂွာကြီးက ကြှမ်းကငွအြဆင့ကြှ ဘဦးရ … စာရေးမလေးတောင် ကိုငပြှီးသှားပြီ ”
” ဗြာ … သီတာဦးလား ”
စာရေးမတွကေ စကရြုံထဲ အများကြီးဗွ။ ကြုပတ်ို့ဆိုဒဘြကြ စာရေးမ သီတာဦးက မာနခပကြှီးကြီး အောကလြကင်ယသ်ားတွအပေေါြ ခပရြင့ရြင့ြ ဆကဆြံတာဗွ။ မာနကြီးတာလည်း မပြောနဲ့ ငယင်ယလြေးနဲ့ ဘှဲ့ယူပြီး သူ့ခွထေောကပြေါြ သူရပတ်ညန်တော။ အလုပထြဲလည်း စိစပတ်ယဗြွ။ စာရင်းအင်းနိုငတ်ယ် အမှားနည်းတယ်။
အသားဖြူဖြူ မကြန်ာသှယသ်ှယန်ဲ့ ဆံပငကြ အမြဲတမ်းစုခညွပြှီး နောကကြွောဘကခြထွားတာ ကြောလယလြောကရြှိတယ်။ ရငသ်ားသေးပမယေ့ြ ခါးသေးကဉွလြေးအောကကြ စွံ့ကားနတေဲ့ တငသ်ားစိုငတ်ှကေ မှငသ်ူတိုင်း လညပြှနင်ေးယူရတာ။ လညခြွာစာအုပလြေးနဲ့ စာရင်းမှတဖြို့ ဝငလြာတာနဲ့ ယောင်ျကြားအတောမြွားများရဲ့ မကြလြုံးတွကေ သူ့ဖငပြေါမြှာပဲ။ ကြုပရြောပဲ ခိခိ။ စေ့စပထြားတဲ့သူ ရှိတယလြည်း သတင်းထွကန်တောဗွို့။
” အေးပေါ့ … ဘဦးရ ”
” ကဲ … ဦးနိုင် … လဈမယဗြွာ … အအေးပုလင်းတွေ ပြည့ပြှီဗွို့ ”
ကြုပလြည်း ဦးနိုငကြို နှုတဆြကပြှီး မှို့ထဲ လကလြီ လကကြား မှာတဲ့ဆိုငတ်ှေ လိုကမြောင်းပို့ပေးရတာ။ ၃ ခေါကြ မောင်းပို့ပြီးတော့ နေ့လည် ထမင်းစားနားခွိန် ရောကရြောပဲ။ ကားကို ဂိုဒေါငဘြေးနား ထိုးပြီး အလုပသ်မား တန်းလွားဆီ လွှောကလြာခဲ့တယ်။ ထမင်းစားနတေုန်း ပုလင်းဆေးအဖြဲ့က မိန်းကလေး တဈယောကြ လာပြောတာဗွ။
” ကိုဘဦး … ဦးနိုငကြ … ထမင်းစားပြီး ခဏလာဦးတဲ့ … ၂ နာရီမှ ကားပြနထြှကမြှာတဲ့ ”
ကြုပလြည်း ထမင်းစားပြီး ဆေးပေါ့လိပတ်ဈလိပ် မီးညှိဖြာနလေိုကတ်ာ။ ဆေးလိပတ်ဝကလြောကြ အားရအောင် သောကပြှီးမှ ဦးနိုငဆြီ ထွကခြဲ့လိုကတ်ယ်။ စကရြုံထဲ ဆေးလိပ် မသောကရြဘူးဗွို့ စညကြမ်းထုတထြားတာ။
ကားထိုးထားတဲ့ ဂိုဒေါငန်ား ပြနလြွှောကလြာခဲ့တယ်။ ဂိုဒေါငရြဲ့ အနောကဖြကြ ကပရြကြ တိုကပြုလေးရှိတယဗြွ။ အဲတိုကကြလေးထဲ ဦးနိုင် နတောပါ။ တိုကရြှေ့ တံခါးခေါကတ်ော့…
” ဘဦးလား … လာဟေ့ ”
အထဲက ဦးနိုငအြသံကြားတာနဲ့ ကြုပလြည်း တံခါးအသာတွန်းပြီး ဝငလြာခဲ့တာ။ ဦးနိုငကြ စားပြဲခုံဘေး ခုံတဈလုံးပေါထြိုငပြှီး သတင်းစာဖတန်တောဗွ။ ကြုပလြည်း ဦးနိုငန်ဲ့ မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် ထိုငခြုံအလှတပြေါြ ဝငထြိုငလြိုကတ်ယ်။ ဆေးလိပဖြနခြှကလြေးထဲ သောကလြကစြ ရူဘီဆေးလိပကြို ပြာခွှရင်ေး ကြုပကြိုလည်း ဆေးလိပသ်ောကဖြို့ ပြောနတော။ ခုံပေါကြ မီးခွဈနဲ့ ဆေးလိပဘြူးထဲက ဆေးလိပ် တဈလိပထြုတပြှီး မီးညှိသောကန်လေိုကတ်ာပေါ့။
” မင်းကို ဂွာကြီးက တွေ့ချင်လြို့တဲ့ကြ ”
” ဟုတ် … ဦးနိုင် … အခုလား ”
” အေး … ဆေးလိပ် … ကုနအြောင် သောကကြှာ … ပြီးမှ သှားရအောင် ”
ဆေးလိပကြုနမြှ ကြုပန်ဲ့ ဦးနိုင် မနန်ဂွောရဲ့ အခန်းဘကြ ထွကခြဲ့လိုကတ်ာ။ ဂွာကြီး အခန်းက စကရြုံဝင်းကြီးရဲ့ အလညတ်ည့တ်ည့ြ အနောကဘြကြ အုတတ်ံတိုင်းကပဆြောကထြားတဲ့ ၃ ထပဆြောင် အပေါဆြုံး အထပမြှာပါ။ ကြုပလြည်း တဈခါမှ မရောကဖြူးဘူးဗွို့။ ကြုပတ်ို့လို သာမန် ယာဉမြောင်းတဈယောကြ မနန်ဂွောနဲ့ တိုကရြိုကြ စကားမပြောရဘူးဗွ။
အပေါထြပရြောကတ်ော့ ဝငဝြငခြငွြး ဧည့ခြန်းပုံစံဗွ။ ပရိဘောက ပစ်စည်းတွနေဲ့ ဘဲဥပုံစားပြဲအဝိုင်းကြီးတဈခု၊ ဘေးမှာတော့ ဆိုဖာခုံတွပေေါ့။ ဧည့ခြန်းကဖြတတ်ော့ အခန်းလှတတ်ဈခု ဘာမှတော့ မရှိပါဘူး။ နံရံကပထြားတဲ့ ဗီဒိုတဈလုံး အလုပစြားပြဲနဲ့ ထိုငခြုံတွပေါ။ အဲယားကြန်းတွတေော့ တပထြားတာဗွ။ အလုပခြန်းဘေး ကပလြကြအြခန်းက ဂွာကြီးရဲ့ အိပခြန်းထငတ်ယ်။ မှနအြလုံပိတတ်ံခါးကြီး အထဲကို ဘာမှ မမှငရြဘူးဗွ။
အခန်းပေါကရြှေ့ရပပြှီး ဦးနိုငကြ တံခါးခေါကမြယ် အလုပ် ညည်းသံ ကြားလိုကရြတာပဲ။ အသံက ခပတ်ိုးတိုးဆိုပမယေ့ြ ပီပီပြငပြှငကြို ကြားနရတော။
” အားးးး … အ …… ဦးမောငရြယ် … ဟင့ြ ဟင့ြ ”
မိန်းကလေးတဈယောကရြဲ့ ညည်းသံဗွ။ ဦးမောငဆြိုတာက မနန်ဂွော ဦးကြညမြောငပြေါ့ဗွာ။ ကြုပတ်ို့ရဲ့ ဂွာကြီးပေါ့။ တံခါးက နဂိုထဲက ပိတမြထားတာဗွို့။ ဦးနိုငကြ ကြုပကြို အသံမထွကဖြို့ ခွဟနေလြကဟြနန်ဲ့ ပြနတော။ နှစ်ယောကသ်ား ချောင်းကြည့်လြိုကတ်ော့ စာရေးမ သီတာဦးဗွ။ အခန်းနံရံမှာ မတတ်ပရြပပြှီး ပေါငတ်နလြေးတွေ ဖြဲရပန်တော။
သီတာဦးပေါငကြှားတည့တ်ည့မြှာ ဂွာကြီးက ဒူးထောကလြကြလြေး စောကပြတကြို မကြန်ှာအပထြားတာဗွ။ သီတာဦးရဲ့ စကရြုံဝတစြုံ ဒူးဖုံးစကပကြ ဗိုကသ်ားပေါထြိ ပင့တ်ငထြားလကြလြေးပေါ့။ အတွင်းခံ ဘောင်းဘီအနီလေးက သီတာဦး ခွရင်ေးနာ အပုံလိုကလြေး ရှိနတော။ ဂွာကြီးခေါင်းကို သူ့လကန်ှဈဖကန်ဲ့ အုပကြိုငပြှီး ခါးလေး ကော့ထိုးရင်း ညည်းနတောဗွို့။
ဂွာကြီးခေါင်း ဘယည်ာယမ်းမှှလေိုကရြင် ပေါငသ်ားလေးတွေ တုနဆြင်းနပြေီး ရငဘြကလြေးပါ ကော့တကန်တေော့တာပဲ။ ဘယခြွိနထြဲက အယကခြံနရတောလည်း မသိဘူး။ ခဏနတေော့ အားကနဲ့ ညည်းသံရှညကြှီး ထွကလြာပြီး ဂွာကြီးခေါင်းကို သူ့စောကပြတလြေးနဲ့ ခွာတွန်းလိုကတ်ယ်။
” အားးးး … အမလေးးးး …… မ ရ တော့ ဘူး …… ထွကြ ထွကြ …… ရှီးးးးးးး …… ထွကပြှီ … ဦးမောငရြယ် ”
ဂွာကြီးမကြန်ှာတည့တ်ည့ြ စောကရြညတ်ှေ ပန်းထွကလြာတာဗွို့။ ဆံပငတ်ှကေို ကစွန်အေောင် ဆုပရြင်း ဆကကြနဲ့ ဆကကြနဲ့ တွန့သ်ှားလိုကြ စောကရြညတ်ှေ ထောငပြန်းလိုကန်ဲ့ ဂွာကြီး ခေါင်းတွပေါ စောကရြညတ်ှေ ရှှဲနှစ်ကုနတ်ာ။
” အ …… ရှီးးးးးးးးး…… ကနတ်ော့နောြ …… ကောင်းလိုကတ်ာ ဦး မောင် ရယ် …… ရှီးးးးး ”
စောကရြညတ်ှေ ကုနသ်ှားမှ ဂွာကြီးခေါင်းကို သူ့စောကပြတလြေးနဲ့ ခဏဆှဲကပပြှီး လှတပြေးလိုကတ်ာဗွ။ အဲဒီကြမှ ဂွာကြီးက ထရပလြိုကတ်ာ။ ဘောင်းဘီဇဈဖြင့တ်ာနဲ့ လီးက ဗှောင်းကနဲ့ ဆန့ထြှကလြာတာဗွို့။ သီတာဦး စောကဖြုတကြို ဖိထောကရြင်း နှုတခြမ်းချင်ြး တေ့စုပလြိုကပြှီ။
သီတာဦးလကတ်ှကလေည်း ဂွာကြီးခါးကို ဖမ်းဆှဲနတော။ နမ်းနရင်ေး ဂွာကြီးက ဘယလြကန်ဲ့ လီးတဝကလြောကြ ဆုပကြိုငထြားပြီး စောကပြတကြို အထကအြောကြ ဒဈနဲ့ ဖိပြတန်တေော့တာပဲ။ လီးထိပကြ အပေါဘြကရြောကတ်ိုင်း သီတာဦးခါးလေး တွန့တ်ှန့န်တော စောကစြိနဲ့ဒဈဖူး ထိုးမိတာနမှော။ ကြည့်န်ရင်ေး သီးတာဦးခေါင်းလေး လနတ်ကသ်ှားပြီဗွို့။
” အို့ … အမေ့ …… ဖြည်းဖြည်းနောျ …… ဦးမောင် ”
ဂွာကြီခါးက ကော့ပြီး သီတာဦးဖငသ်ားကြီးက နံရံမှာ ကပန်တောဗွ။ ၂ ခကြဆြောင့လြိုကြ ၁ ခကြန်ားလိုကြ ၅ ခကြလြောကြ ပစ်ဆောင့လြိုကန်ဲ့ ဖိဖိလိုးနတောဗွို့။ ဂွာကြီးက သူပစ်လိုးတိုင်း ခေါင်းလေး မော့တကသ်ှားတဲ့ သီတာဦးမကြန်ှာလေးကို အရသာခံကြည့်ရြင်း လိုးနတောပါ။
” ဗစွြ …… အ …… ဘှတဘြှတ် …… အားအား …… ဇွိ … ဖြပ် … ဖြပ် ”
” ကောင်းလား … သီတာ ”
” အာကြာ … ဦးမောငန်ောြ ”
ဂွာကြီးက လိုးလိုကြ မေးလိုကန်ဲ့ဗွ။ သီတာဦးလည်း ဂွာကြီးရဲ့ ထိထိမိမိ လိုးခကြတ်ှေ ရှောငမြရပါဘူး။ နောကကြ နံရံခံနတေော့ ဂွာကြီး ပစ်ပစ်လိုးတိုင်း ကြိတခြံရုံပါပဲ။ ဂွာကြီးက တကယကြို ဆရာကြတာပါဗွာ။ သီတာဦး ခံနိုငရြုံလေး ချောလိုးလိုကြ စကားပြောလိုကြ ခပပြှင်းပြင်း ဆောင့လြိုးလိုကပြေါ့။ နောကပျိုင်း သီတာဦးလည်း လီးဒဏခြံနိုငလြာပြီး ကာမစိတတ်ှေ ထကြှနတေော့တာပဲ။
” အင့ြ … ဗစွြ … ရှီးးးးးးးးး … အို့ …… ကောင်း ကောင်း ကောင်းလိုကတ်ာ … ဘှတ် …… အားးး …… ကောင်းတယ် …… ဆောင့လြိုး … ဦးမောင် …… ဟုတတ်ယ် … မရပန်ဲ့တော့ …… အမလေးးးးးး အားးးး အားးးးး ”
နောကပျိုင်းဂွာကြီးက စိတကြှိုကအြနထေားရောကတ်ော့ တရကြမ်း ပစ်ပစ်လိုးပစ်တော့တာ။ သီတာဦး ကိုယလြုံးလေး တွန့လြိမကြော့ထိုးနပြေီဗွို့။ ဂွာကြီး လညပြင်းကို သိုင်းဖကရြင်း တအားအား ညည်းနရတောပေါ့။ မီးကုနရြမ်းကုန် လိုးခကြတ်ှကြေောင့ြ ကာမအရသာ ထူးကဲစွာ ခံစားရင်း စောကရြညတ်ှေ ဒုတိယအကြိမ်း ပန်းထွကလြာပြီဗွို့။
ဂွာကြီးကလည်း သီတာဦးစောကပြတကြို လီးအရင်းထိဖိကပပြှီး လရညတ်ှေ ပန်းထုတန်တော။ နှစ်ဦးသား ခဏငှိမသ်ှားပြီးမှ လူချင်ြးခွာလိုကတ်ာဗွ။ အတွင်းခံဘောင်းဘီ ပြနဝြတန်တေဲ့ သီတာဦး ဖငသ်ားစိုငတ်ှကေို ဆုပန်ယရြင်း ဂွာကြီးက…
” သီတာ … လကထြပပြှီးရငလြည်း … ဦးမောငကြို ပစ်မထားရဘူးနောြ ”
” အှန်းပါ … ဦးမောငရြဲ့ … သီတာ့ အပျိုစငဘြဝကိုလည်း … ဦးမောငကြို ပေးထားတာလေ ”
” အဲတာကြောင့ြ … ဦးမောငကြလည်း … စွဲလမ်းနရတောပါကြာ ”
ခွုပကြှကတ်ှေ မိုကသ်ဗွာ။ သီတာဦး လငယ်ူပြီးတောင် သူ့ဆီလာကုန်းပေးရတော့မှာ ထငတ်ယ်။ သီတာဦးအခန်းပြငမြထွကခြင် ကြုပန်ဲ့ဦနိုငလြည်း အောကပြှနဆြင်းပြေးရသေးတာ။ ပြီးမှ ဂွာကြီးဆီ ပြနသ်ှားရတာဗွို့။
ကြုပရြောကတ်ော့ ဂွာကြီးက ကြုပတ်ို့အရပထြဲက နှယန်ှယလြှိုင့အြကြောင်း မေးနတောပါဗွာ။ ကြုပလြည်း အမှနတ်ိုင်း ပြောပြလိုကတ်ယ်။
နှယန်ှယလြှိုငကြ အိမပြှငဖြို့ ဂွာကြီးဆီ အပူကပန်တောတဲ့။ ဂွာကြီးကလည်း အကူညီပေးပြီး လိုးမှာပါ။ ယောင်ျကြားရှိရင် မလိုအပတ်ဲ့ ပြူနာတွေ ဖြစ်မှာစိုးလို့ ကြုပကြို သချောအောင် ခေါမြေးနတော။ အပြနကြှ မုန့ဖြိုး တဈသောင်းပေးတယဗြွို့။ ညနပေိုင်း မှို့ထဲ နှစ်ခေါကမြောင်းပြီး ဆီကနွလြေး ရောင်းစားတာ ၂ သောင်းကြောရြတယဗြွ။ ဂွာကြီးပေးတဲ့ ၁ သောင်းရောဆို ဒီနေ့ ကြားပေါကကြ ၃ သောင်းကြောလြောကြ ရလိုကတ်ာပါ။
စကရြုံဆင်းတာနဲ့ ဘီယာဝငဝြယလြိုကတ်ယ်။ အမှည်းက အရပထြဲရောကမြှ အာလူးကြောဝြယလြိုကတ်ာ အိမမြှာ ဟင်းတွလည်ေး ရှိသေးတယလြေ။ အိမရြောကတ်ာနဲ့ ဂွာကြီးတို့ လိုးပြဲအကြောင်း တွေးမိတော့ သီတာဦးရဲ့ခေါင်းလေးမော့ပြီး အောတ်ဲ့အသံလေး ပြနကြှားနမေိတာပဲ။
အိပခြန်းထဲမှာပဲ ငါးဦးကောမြတီ ထိုငလြိုကရြတာပေါ့ဗွာ။ ခဏနား ရချိုးပြီးတော့ မှောငစြပြုပြီဗွို့။ ဘီယာ ပုလင်းဖောကြ တဈခွကင်ှဲ့သောကပြှီးမှ သောင်းအေးကို သတိရမိတာ။ မနကကြ ကြုပတ်ိုကမြယလြို့ ချော့ပြောထားခဲ့တာလေ။ ရမတ်ဈပိုင်းကြောကြွောလြောကြ အိမမြှာ လကကြနွရြှိနသေေးတာ ဘီယာမသောကလြည်း ရမတ်ိုကမြလို့ပါ။
ဒါနဲ့ သောင်းအေးတို့အိမဘြကြ လွှောကခြဲ့လိုကတ်ယ်။ အိမရြှေ့တံခါးပြင့န်တေော့ အသာလေး ဝငခြဲ့လိုကတ်ာပေါ့။ ဖိနပတ်ှေ ၂ ရံလုံးတွေ့တာနဲ့ အိမထြဲဝငလြိုကတ်ော့ သောင်းအေး အိပခြန်းက အသံတွကြေားလိုကမြိတော့တာပဲ။
” အင်းပါ … ရှင့အြတွကြ ပြောတာပါ ကိုသောင်းအေးရယ် … အမလေးးး ကြှတ် ကြှတ် … ရှငကြ ငါလိုးမ လို့ ဆဲတာလေ ”
” အေးပါ … အေးစုရာ … ဘှတ် ဘှတ် … ငါလည်း နောကဆြို ဆငခြှငမြှာပါ … မနကပျိုင်းလည်း … ဗစွြ …… ဘှတ် … မသောကဘြူးဟာ … ဘှတ် ဘှတ် ”
” ကမွက ဘယတ်ော့မှ ရှင့အြပေါြ မဖောကပြှနဘြူး စိတခြွ … ဗှိ ဖလှပ် …… အ …… အားးးးး … ကမွ စောကပြတထြဲ ရှင့လြီး တဈချောင်းပဲ ဝငဖြူးတာပါ … ကြိနဆြို ကြိနရြဲပါတယရြှင် …… ဗစွြ ဘှတ် အားးးးး … အမလေးးး … ကောင်းလိုကတ်ာ ”
ကြုပလြည်း အသံလာတဲ့ဆီ အသာလေး ချောင်းတော့။ အားပါးပါးးးး … အေးပုက … ကုတငပြေါမြှာ ရှေ့ကိုယလြုံးလေး အိပယ်ာခင်းနဲ့ကပထြားပြီး ဖငကြိုထောငပြေးထားတာ လေးဖကလြေးဗွို့။ သောင်းအေးက အေးပုဖငကြှီးနောကကြ နရောယူပြီး ခါးလေးကို စုံကိုငလြိုးနတောဗွ။ မနကကြ ရနဖြစ်ကြတာကို သငပြုန်းခွရင်ေး တဘှတဘြှတန်ဲ့ လိုးနကြတောဗွာ။
ကြုပလြည်း ဆကမြကြည့်တ်ော့ပါဘူး အသာလေးပြနထြှကခြဲ့လိုကတ်ယ်။ အိမရြောကခြါစကမှ ဂွင်းထုထားတာလေ။ ကြုပ် အိမဘြကပြှနလြွှောကလြာရင်း ပြုံးမိတယဗြွာ။ မိန်းမတွမွေား ငါလိုးမ ဆဲရငသ်ာ မခံနိုငတ်ာ တကယလြိုးပြီဟေ့ဆိုရင် ဖငထြောငပြေးတာပဲဗွို့။
………………………………………………………
🏵️အခန်း ( ၆ )🏵️
” ကြှတ် … ကြှတ် ”
ညက အသောကမြွားတော့ ခေါင်းတွေ ထိုးကိုကန်တော။ သူများတွလေို နှပလြို့မရဘူးဗွို့။ လကဖြကရြညဆြိုင် ဘလကတ်ီးလေး သံပရာသီးညှဈသောကပြှီး စကရြုံသှားရတာ။ ကံကောင်းချင်တ်ော့ နေ့တပိုင်းပဲ မောင်းပေးရတာဗွ။ ဒါနဲ့ အိမပြဲ ပြနလြာလိုကတ်ယဗြွာ။ ခေါင်းကလည်း ထိုးကိုကန်တောနဲ့ ရမန်ှဈပကလြောကြ ထပကြဈပစ်တာ ခဏနကြေ ရီဝဝလေေေးနဲ့ ခေါင်းကိုကတ်ာတွေ ယူပစ်သလို ပြောကသ်ှားတာ။ ခဏလှဲနတေုန်းလေး ကိုသံချောင်းကြီး ပြာရိပြာယာနဲ့ ရောကလြာတော့ပဲ။
” ဘဦး … အလုပန်ားတာလား … ငါ့ ယောကဖြ မနကကြ ဆုံးပြီကြာ ”
” ဟာ … မနေ့ကမှ အကောင်းကြီးဗြာ ”
” သှေးဆောင့တ်ကတ်ာ ပြောတယ် … မနကကြ မူးလဲလို့ ဆေးရုံပို့ကြတာ လမ်းတင် အသကထြှကသ်ှားတာကြ ”
” ဟုတ် ဟုတ် … လာပြီဗြာ ”
ကြုပလြည်း အရကပြုလင်းတွေ ပြနသ်ိမ်း အိမသ်ော့ခတပြှီး ကိုသံချောင်းနဲ့ လိုကခြဲ့လိုကတ်ယ်။ ကိုသံချောင်း ညီမဝမ်းကြဲလငမြယားက ဒီရပကြှကပြှောင်းလာတာ မကြာသေးဘူးဗွ။ ရှာဘကကြလို့ ပြောတာပဲ။ ကိုသံချောင်းက တဈယောကထြဲသမားဆိုတော့ အခန်းခွဲပြီး သူတို့လငမြယားနဲ့ အတူနကြတောပါ။ ပြောင်းလာတာ ၂ နှစ်လောကရြှိပြီ ပြောင်းကာစကလည်း ကိုသံချောင်း ညီမ မသန်းမှင့ကြ ဗိုကကြှီးနဲ့ဗွ။
သူယောင်ျကြား ကိုမှင့စြိနကြ ပိနပြိနဖြှူဖြူပါ။ မသန်းမှင့်က ကိုယလြုံးတောင့တ်ယ်။ ကိုမှင့စြိနကြ လူသာပိနတ်ာ ကြုံရာကပြန်း အကုနလြုပပြှီး ငှရှောတတတ်ယ်။ ဆေးလိပမြသောကြ အရကမြသောကပြေါ့။ အဲ… ဒါပမယေ့ြ အလိုးတော့ သနတ်ယဗြွို့။ ရောကခြါစ မသန်းမှင့ြ ဗိုကကြှီးကြီးနဲ့ကို နေ့တိုင်းလိုးတာ။ ကြုပန်ဲ့ ကိုသံချောင်း ချောင်းနကြပေါ။
ဗိုကကြှီးကြီးနဲ့ မသန်းမှင့ကြ ပကလြကလြှနရြဲ့လေး ပေါငဖြှဲပေးထားတာဗွ။ ကိုမှင့စြိနကြ ဝမ်းလွားမှောကပြှီး ပေါကဂြှထဲ မကြန်ာအပထြားတာဗွို့။
” အ …… ကောင်းလိုကတ်ာ ကိုစိနရြယ် … ယကယ်ကြ … အင်း … ဗိုကကြှီးထဲက ရှငကြလည်း စောကပြတယ်ကမြပေးတော့ဘူး ”
” ငါလည်း ယကခြငွြ လိုးချင်တ်ာပေါ့ မိန်းမရယ် … လူမလဈတာက တမွိုး … ဗိုကထြဲက ကလေးထိမှာလည်း စိုးရိမရြသေးတာ ”
” အပိုတွပေါ … ဟှန့ြ … ရှင် ကမွ စောကဖြုတကြို လှနကြှည့ပြှီး ဂွင်းထုနတောကိုများ ”
” စိတဖြှတောပေါ့ မိန်းမရယ် … ခိခိ ”
ကိုမှင့စြိနကြ စောကဖြုတယ်ကရြင်း တခိခိနဲ့ ရယန်သေေးတာ။ မသန်းမှင့ကြတော့ သူ့ဗိုကကြှီးပြတရြင်း မသိမသာလေး ဖငကြော့ပေးနတောဗွ။ လိုကလြည်းလိုကတ်ဲ့ လငမြယားဗွာ။ ကိုသံချောင်းတော့ သူ့ညီမမို့ ဘယလြိုနမယေမြသိ။ ကြုပကြတော့ ဗိုကကြှီးသညလြိုးတာ မမှငဖြူးလို့ မလှတတ်မ်းကြည့်န်မေိတာဗွို့။
ခပကြှာကြာလေး ယကပြေးပြီးတော့ ကိုမှင့စြိနကြ ဒူးထောကရြင်း ပုဆိုးခွှတပြဈလိုကတ်ော့တာပဲ။ ဗိုကကြှီးဘေးကို ဘယလြကကြထောကပြှီး ညာလကန်ဲ့လီးကိုကိုငရြင်း သှင်းမယအြပြု…
” နပေါဦး … ကိုစိနရြယ် … ကမွလည်း ရှင့လြီးကို စုပခြငွသ်ေးတာ ”
ကိုမှင့စြိနကြ မသန်းမှင့ဘြေးကနေ ဒူးထောကတ်ိုးကပရြင်း မကြန်ာနားအရောကြ ကန့လြန့ဖြှတအြနထေားနဲ့ လီးကိုပါးစပထြဲ ထိုးထည့ပြေးလိုကတ်ာ။ ဘယခြွိနထြဲက စုပခြငွန်မှန်ေး မသိဘူးဗွို့။ ကလေးနို့စို့သလို ကိုမှင့စြိန် ဒဈကြီးကို ဆှဲဆှဲစုပတ်ော့တာပဲ။ အားရကြနပေအြောင် စုပပြှီးမှ လိုးခိုငတ်ာဗွ။ ကိုမှင့စြိနကြ တကယလြည်း ဗိုကထြဲက ကလေးထိမှာစိုးရိပန်ပေုံပါ။
ဖြည်းဖြည်းချင်ြးပဲ လိုးပေးနတော။ မသန်းမှင့ကြ အားမရတဲ့ ပုံစံနဲ့ ဒူးထောကလြိုးနတေဲ့ ကိုမှင့စြိနခြါးကို ခွနှစ်ေဖကခြွိတတ်ငပြှီး လီးအရင်းထိဝငအြောင် ဆှဲကပန်တေော့တာ။ တောတ်ောလြေးကြာမှ နှစ်ယောကလြုံး အထွဋထြိပ် ရောကတ်ာဗွ။ ဒါတောင် မသန်းမှင့ကြ သူ့စောကဖြုတထြဲ ကိုမှင့စြိနလြီးကို စိမထြားခိုင်းနသေေးတာ။ ခဏနမှေ လီးကို အဖုတထြဲက ထုတခြိုင်းလိုကတ်ယ်။ ကြုပလြည်း အရငကြဟာတွပြနေတ်ှေးရင်း လွှောကလြာလိုကတ်ာ…
ဟော … ကြုပရြောကတ်ော့ မသန်းမှင့တ်ဈယောကြ နောကတ်ဗိုကန်ဲ့ မပဋောမှလေူးသလိုပေါ့။ ကိုယဝြနကြှီးနဲ့ ငိုယိုနတော။ ကိုမှင့စြိန် အလောင်းဘေးမှာ မသန်းမှင့န်ဲ့ အရပထြဲက လူ ၅ ယောကလြောကြ ကလေး ၃ ယောကလြောကြ ဝိုင်းနကြတောဗွ။ ဒီလိုနဲ့ ရကလြညတ်ဲ့အထိ ကြုပလြည်း ကိုသံချောင်းအိမ် နေ့တိုင်းသှားကူပေးနတော။ ပြူနာက ရကလြညပြှီး ၁ ပတလြောကန်မှေ စတာဗွို့။
မသန်းမှင့ကြ မှေးရကမြရောကပြဲ ဗိုကတ်ှေ တအားနာတယပြှောလို့ ဆေးရုံတငကြှတာ ကလေးက အသလေေး မှေးတာဗွ။ တဈပူပေါန်ှဈပူဆင့တ်ာပေါ့။ ကလေးအကြီးလေးကို ကိုမှင့စြိန် မိဘတွကေ စောင့ရြှောကဖြို့ ခေါသ်ှားလရေဲ့။
ကိုသံချောင်း အိမကြ ပေ ၄၀ ပေ ၆၀ မို့ ကယွတ်ယဗြွ။ အိမရြှေ့ ၁၀ ပလေောကခြနွပြှီး နောကဖြေး ၁၀ လောကကြ အိမသ်ာနဲ့ ရဘေုံပိုငလြေး ဆောကထြားတာပေါ့။ အလယကြ ပေ ၄၀ ပတလြညကြို ဝင်းပြည့ခြှံပြည့ဆြောကပြှီး နှစ်ခွမ်းခွဲနကြတော။ အရငကြ မသန်းမှင့တ်ို့ မိသားစုနဲ့ ကိုသံချောင်းကြီး ပြောပြွောရြှှငရြှှငပြေါ့။ အခုကြ ညီမဖြစ်သူ မုဆိုးမကို စောင့ရြှောကရြင်း နရတေော့တာ။
……………………………………………………….
” ဟဲ့ … သန်းမွင့ျ … ထော့နင်းထော့နင်းနဲ့ ဘာဖြစ်လာတာလဲ ”
” ရပကြှကထြိပကြ ကိုမှင့စြိန် ပြနလြာတတတ်ဲ့အခွိနလြေး သှားကြည့်တ်ာပါ အဈကိုရယ် … ချောလြဲလာလို့ ”
သံချောင်းလည်း ညီမဖြစ်သူ ခွထေောကအြား ဒဏကြှဆေေးလိမ်းပေးပြီး အိပခြန်းထဲ လိုကပျို့လိုကသ်ည်။ ညစာခကြပြှုတပြှီးစဉြ အိပခြန်းထဲမှ ညီမဖြစ်သူ အသံပေါထြှကလြာခဲ့သည်။
” အဈကို သံချောင်း ဘာဟင်းခကြတ်ာလည်း ”
” နေ့လည့ကြ ဒေါသ်ိန်းပေးထားတဲ့ ငါးခကြကြနွသ်ေးတယဟြ နင့ဖြို့ …။ အခု ငါ့အတွကြ ဘဲဥအခဉွခြကြလြေး ခကြထြားတာ … နင် စားတော့မလား ”
မသန်းမှင့တ်ဈယောကြ လငသ်ေ မုဆိုးမ ပူပူနှေးနှေးမို့ ဘေးအိမတ်ှကလေည်း ဂရုစိုကကြာ ဟင်းခကြပျို့ပေးကြသည်။
” မစန်းတို့အိမ် ဘာခကြလြဲ သှားမေးပေးပါ့လား အဈကိုသံချောင်း အသားဟင်းဆို ဘာနနေေ ကမွစားဖို့ တဈခွကလြောကြ တောင်းခဲ့ ”
” အေးပါဟာ … ငါသှား ယူပေးပါ့မယ် ”
ကိုသံချောင်းလည်း အံသှနမေိသည်။ ခါတိုင်း ဝကသ်ား အမဲသားများအား ညှီတယဟြုဆိုကာ မစားတတသ်ည့ြ ညီမဖြစ်သူက ဒီနေ့ ထူးထူးခွားခွား အသားဟင်း တောင်းနတေော့သည်။ အရငရြကကြ အပူမီးတွကြေောင့ြ အားအငမြရှိသဖြင့ြ အသားငါး စားချင်သ်ညဟြု တွေးကာ နောကရြကြ အမဲသားခကြကြွှေးမညဟြု ဆုံးဖြတလြိုကြ၏။ နောကရြကမြွားတွင် မသန်းမှင့မြှာ အသားဟင်းပါမှ ထမင်းစားတော့သည်။
” စားလို့ကောင်းလိုကတ်ာ … အမဲသားရှိသေးလား ”
” ဟင် … အမဲသား ၁ ပိသာခကြတ်ာ နငတ်ဈယောကထြဲ စားနတော … ငါဖြင့ြ နည်းနည်းပဲ … မဝသေးဘူးလား … အများကြီးစားရင် အစာမကြပေဲ နမယေဟြ ”
” ကမ် စားကောင်းလို့ စားတာ အဈကို သံချောင်းက မသထာဘူးလား ”
” ဟုတသ်ားပဲ သံချောင်းရယ် သူ့ခငမြွာ လငကြသေ သားလေးနဲ့လည်း ခွဲနရတော စိတထြဲ ခံတွင်းတွေ့ရာ စားပါစဟယ်ေ ”
” ဟာ … လာဗွို့ … ဒေါသ်ိန်း … ကနွောကြ ရငပြှည့ရြငကြယ် ဖြစ်မှာစိုးလို့ပါဗွ ”
မောငန်ှမနှစ်ယောကြ ထမင်းစား စကားပြောနခွေိန် ဘေးအိမမြှ ဒေါသ်ိန်းရောကရြှိလာကာ ဝငပြှောနတေော့သည်။ ကနွတ်ဲ့ အမဲသားဟင်းများ ဒေါသ်ိန်းမှ ထည့ပြေးရာ မသန်းမှင့ြ တဈယောကြ အားရပါးရ ထိုငစြားနတေော့သည်။ ထမင်းစားပြီး ရနှေေးနှင့ြ ထန်းညှကြ အခွိုတည်းနရော မသန်းမှင့မြှ အကြောများတကသ်ညဟြု ဆိုကာ ဒေါသ်ိန်းအား နှိပခြိုင်းနတေော့သည်။ နောကရြကမြွားတွင် အိမပြှငမြထွကပြဲ အခန်းအောင်းကာ အစားအသောကတ်ှပေဲ တောင်းနတေော့၏။
…………………………………………………………..
” အဲဒါပဲ … ဘဦးရာ … ငါလည်း စိတည်ဈလှပြီ … ရချိုးပေးရငတ်ောင် မနည်းချော့မော့ ပြောနရတော ”
ကြုပလြိုကသ်ှားတော့ မသန်းမှင့ြ သတင်းကြောင့ြ အရပထြဲကလူတွေ တဈယောကပြှီးတဈယောကြ လာမေးနကြတောဗွ။ အအေးဗူး မုနထြုပတ်ှေ အစုံပေါ့။ မသန်းမှင့ကြ အဲဒါတွမထေိဘူးဗွို့။ လာသမွှလူတွကေို အကြောတကလြို့ဆိုပြီး နင်းနှိပခြိုင်းနတောပဲ။
ကိုသံချောင်း ကြှေးတဲ့ အသီးအရှကကြှောတ်ှဆေို စိတဆြိုးမာနဆြိုးနဲ့ လှင့ပြဈနတေော့တာ။ အမဲသား ဝကသ်ားပဲ တတွတတ်ှတ် တောင်းတာဗွို့။ ကိုသံချောင်းကိုလည်း မသထာရစော ကြှေးတယပြှောပြီး ရနလြုပန်သေေးတယ်။ အမဲသား ဝကသ်ားပဲ အမြဲစားနတေော့ ဘေးအိမတ်ှရေော ကိုသံချောင်းကပါ စိတထြဲ သင်ျကာမကင်း ဖြစ်လာကြတာ။
အရငကြ အသားငါးဆို လုံးလုံးမစားတဲ့ မသန်းမှင့ြ အခုဆို အသားမပါရင် ထမင်းမစားတော့ဘူးလေ။ ဒီလောကစြားနတောတောင် မသန်းမှင့ကြိုယလြုံးက ပိနလြိုကန်တောဗွ။ အသံကြားတာနဲ့ ခေါန်ှိပခြိုင်းတာကလည်း ထူးဆန်းနပြနေရြော။
နေ့ရော ညရော ခေါန်ှိပခြိုင်းတော့ ဘယသ်ူမှ လုပမြပေးချင်တ်ော့ဘူးလဗွော။ လူမလာရင် ကိုသံချောင်းကြီး သှားခေါခြိုင်းတော့ ကိုသံချောင်းလည်း အရပထြဲ မကြန်ှာပူနရပြေီ။ ဒေါသ်ိန်းကတော့ ရကခြှား လာလာစောင့အြိပပြေးနရှောတယ်။ ၂ ပတလြောကန်တေော့ ဒေါသ်ိန်းက ကိုသံချောင်းကို ပြောပြတာဗွ။ ဒေါသ်ိန်းအိပတ်ာနဲ့ မသန်းမှင့ကြ မီးဖိုချောငထြဲ ထသှားပြီး မနကခြကြဖြို့ ဝယထြားတဲ့ အမဲသားတွဲ တခွို့တဝကကြို အစိမ်းလိုကြ ယူစားနတောတဲ့ဗွို့။
အဖိတန်ေ့ညကြ ကိုသံချောင်းက လာခေါလြို့ ကြုပလြည်း လိုကသ်ှားလိုကတ်ယ်။ စပစြုချင်တ်ာလည်း ပါတာပေါ့။ ညပိုင်း ဘီယာ တဈလုံးစီ ကဈပြီးမှ အိပရြာဝငကြှတာ။ ဒေါသ်ိန်းပြောတာ ဟုတတ်ယဗြွ။ ည ၁၂နာရီကြောတ်ော့ မသန်းမှင့ြ အခန်းထဲက တရှပရြှပန်ဲ့ ခွသေံကြားလိုကရြတယ်။ ကိုသံချောင်းကလည်း ကြုပကြို လကကြုတပြှီး နိုးတာ။ ကြုပကြ နိုးနပေါပြီဗွာ။
မသန်းမှင့ကြ သူ့အိပခြန်းကနေ မီးဖိုခန်းဘကြ သှားပြီး မနကခြကြကြွှေးဖို့ ညနကေ ဝယထြာတဲ့ အမဲသားတွေ အသံမမှညအြောင် ကြောငအြိမတ်ံခါးဖြင့ပြှီး စားနတောဗွို့။ အဲဒီခွိနမြှာပဲ ကြုပကြ အသကအြောင့ကြှည့ရြင်း ချောင်းဟမ့မြိလိုကတ်ာ။ ခကြခြငွြးပဲ မသန်းမှင့ကြ ကြောငအြိမတ်ံခါး ပြနပြိတပြှီး သူ့အိပခြန်းဘကြ ဝငပြှေးသှားတော့တာပဲ။
မကြာပါဘူး တဈရပကြှကလြုံးက မသန်းမှင့တ်ဈယောကြ ဖုတဝြငန်ပြေီလို့ ပြောနကြတေော့တာ။ ကိုသံချောင်းလည်း လကလြှမ်းမှီရာ မေးမှန်းပြီး ဖုတဝြငတ်ာကို ထုတဖြို့ စုံစမ်းတော့တာပဲ။ လူတွကလေည်း အမွိုးမွိုးပါဗွာ။ တခွို့က မသန်းမှင့အြိပရြာအောကြ သှဇာညှှန့ြ ထိုးထည့ထြားပေါ့။ တခွို့ကလည်း ခုံဖိနပကြို ခေါင်းရင်းအောကန်ား ထားပေါ့။
ကိုသံချောင်းကြီးလည်း ပြောသမွှ အကုန် လိုကလြုပရြှာပါတယ်။ မထူးခွားပါဘူးဗွာ။ ကြုပလြည်း တခါမှ မကြုံဖူးတော့ အကြံမပေးတတပြါဘူး။ နောကဆြုံး ဒေါသ်ိန်းက တတကြွှမ်းတဲ့ ဆရာတဈယောကကြို ရှာဖို့ ပြောနတောပါ။
မှတမြှတရြရပါပဲ ဖုတထြုတတ်ဲ့နေ့က ကြုပလြည်း ကိုသံချောင်းတို့အိမ် မနကထြဲက ရောကန်တေော့တာဗွို့။ ထုတပြေးမယ့ြ ဂိုဏြးဆရာကို မှငတ်ာနဲ့ မသန်းမှင့ြ ပါးစပကြ ခပရြိုင်းရိုင်း စကားလုံးတွေ ထွကလြာတာဗွ။ ကြုပရြော ဘေးက ဝိုင်းကြည့်န်တေဲ့ သူတွရေော ဝါးကနဲ့ ရယမြိကြသေးတာ။
” နငတ်ို့က ငါ့ကို နှငခြငွလြို့ အစုပပြလုပကြောငကြို ခေါလြာတယပြေါ့ … ဒါပဲ ရမယ် မအလေိုးရေ ”
မသန်းမှငကြ အိပယ်ာပေါကြ ထရပပြှီး ထမိနလြှနပြှတာဗွို့။ စောကမြှှေးအုံကြီးက မဲတူးခွိတန်တောပဲ။ ဘယလြကန်ဲ့ လှနပြှီး ညာလကကြ စောကဖြုတကြို တဘတဘြတန်ဲ့ ပုတပြှနတော ခိခိ။ ဂိုဏြးဆရာက ဘာမှ မပြောဘူးဗွ သူ့အလုပသ်ူလုပန်တော။
အိပခြန်းပတပြတလြည် အမှှေးတိုင် ထွန်းရင်း ပါးစပကြ ဂါထာလိုလို မန်တာနလြိုလို ရှတဖြတန်တောဗွ။ အိပခြန်းပတပြတလြည်း အကုနထြှန်းပြီးမှ သူ့လှယအြိတထြဲက ဆေးဖယောငတ်ိုငထြငတ်ယဗြွို့ အဲဒီ ဖယောင်းတိုငရြှှရေောငလြေးကို မသန်းမှင့ြ ခေါင်းရင်းဘကြ ထွန်းလိုကတ်ာ။ မသန်းမှင့န်ဲ့ မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် တငပြလျလငခြှထေိုငပြှီး ပါးစပကြ ဂါထာမန်တာနကြို မပြတရြှတန်တေုန်း သိပမြကြားဘူးဗွ မသန်းမှင့မြကြန်ာလေး ညိုးကြသှားတယ်။
ဂိုဏြးဆရာက ပိတဖြှူစတဈစ အိပထြဲမှ ဆှဲထုတရြင်း ကိုသံချောင်းကို မသန်းမှင့ြ အိပယ်ာဘေး ခင်းခိုင်းလိုကပြှီ။ ဆနတ်ပြညတ်ောင်းလို့ ကြုပပြဲ အရပထြဲကဆိုင် ပြေးဝယပြေးလိုကတ်ာပေါ့။ ဂိုဏြးဆရာက ကြုပပြေးတဲ့ ဆနတ်ှေ ပိတဖြှူပေါသ်ှနပြှီး လူပုံဖောန်တော။ ဆရာလုပသ်မွှ ကြုပတ်ို့လည်း ငေးကြည့်မြိနတေော့ မသန်းမှင့ဆြီတောင် အာရုံမရောကတ်ော့ပါဘူး။ မသန်းမှင့ခြေါင်းရင်းက ဖယောင်းတိုင် တဈဝကကြုနတ်ော့…
” အဈကို သံချောင်း ကမွ တဈကိုယလြုံး ပူနလေို့ ရလေောင်းပေးပါဦး ကယပြါဦးရှင် … အဟင့ြ ဟင့ြ ”
ဂိုဏြးဆရာက ကိုသံချောင်းကို ခေါင်းရမ်းပြရင်း ဂါထာပဲရှတန်တောဗွို့။ ခကြခြငွြးပဲ မတတ်ပရြပန်တေဲ့ မသန်းမှင့ြ ထိုငခြလွိုကပြှီး တကိုယလြုံး တုနန်တေော့တာ။ သူ့ကိုယသ်ူ ရငဘြတတ်ှေ မကြန်ှာတွေ ဗိုကတ်ှေ ပေါငတ်ှေ ပုတရြင်း ငိုယို တောင်းပနန်တေော့တာဗွာ။
” အမလေးးးး … ပူလိုကတ်ာ … ကြောကပြါပြီရှင် … နောကမြလုပတ်ော့ပါဘူး … အီးဟီးးးး အဟင့ဟြင့ြ ”
တကိုယလြုံး ရလေောင်းခွိုးထားတဲ့ အတိုင်းပဲဗွာ။ မသန်းမှင့တ်ဈယောကြ အောဟြဈရင်း ခွှေးတွေ ထွကန်တောဗွို့။ ကြုပတ်ို့လည်း ဖယောင်းတိုငမြီး အမှနကြုနဖြို့ ဆုတောင်းနမေိတာပါ။ မသန်းမှင့လြည်း သနားလှပါပြီ။ ဖုတကြ ဘယန်မှန်ေးမသိပမယေ့ြ လောလောဆယ် ကိုယ့လြူခံနရတောလဗွော။ အိပခြန်းတဈခုလုံး မသန်းမှင့ြ ညည်းသံမှအပ ဘာသံမှ မကြားရပါဘူး အကုနင်ှိမပြှီး ကြည့်န်ကြတော။ အတောကြှာမှ ဖယောင်းတိုငမြီး ကုနပြှီး ငှိမ်းသှားတာဗွို့။ မသန်းမှင့လြည်း ထိုငရြင်း ရှေ့ကို ကုန်းကုန်းလေး မှောကပြှီး ငှိမကြသွှားတော့တာပဲ။
” ကဲ … ဒီက … အမွိုးသမီး ခန်ဓာမှာ ကပန်တေဲ့ … မကောင်းဆိုးဝါး ထွကသ်ှားပါပြီ ”
” ရေ … ရေ …… ရပေေးပါရှင် ”
” ရေ …… ရေ …… ရေ ”
ဂိုဏြးဆရာရှေ့ ကုန်းကုန်းလေးဖြစ်နတေဲ့ မသန်းမှင့ြ မကြန်ှာအမော့မှာ ခကြခြငွြးပဲဗွို့။ အသားအရကေ သှေးရောငလြှမ်းလာပြီး မကြန်ှာလေးက ကြညလြာတာဗွ။ ခါတိုင်းလို ညိုညဈညဈ အသားရညမြဟုတပြဲ အသားအရညကြ ပုံမှနပြှနဖြစ်လာတာပဲ။ အဲဒီကြမှ ဝိုင်းကြည့်န်တေဲ့ လူအုပလြည်း ပြစိပြစိနဲ့ စကားသံတွေ ဆူညံ့လာရော။ မသန်းမှင့ြ ချောလြဲတုန်းကတည်းက မကောင်းဆိုးဝါးက ဝငပြူးပြီး စားသောကန်တောတဲ့ဗွ။ ပိတဖြှူပေါကြ ဆနန်ဲ့ပုံဖောထြားတဲ့ လူရုပကြို စုပုံပြီး ဂိုဏြးဆရာက ဆှမ်းခကြလြောင်းဖို့ မှာသှားသေးတယ်။ နောကြ ၃ ရကလြောကကြှ မသန်းမှင့လြည်း ထူထူထောငထြောငဖြစ်ပြီး ရပကြှကထြဲ လွှောကသ်ှားနတေော့တာပဲဗွာ။
…………………………………………………………….
🏵️အခန်း ( ၇ )🏵️
ဒီနေ့ အလုပန်ားရကဗြွို့။ နေ့လည် ၂ နာရီလောကြ ကိုသံချောင်းနဲ့ ကိုအောငစြိုးတို့ ရောကလြာကြတာ။ လကထြဲ အထုပတ်ှေ ကိုငပြှီး တံခါးဖြင့ရြင်း ဝငလြာကြတာဗွ။
” ဘဦးရေ … ပန်းကနတ်ှေ ယူကြာ ”
” ဘာတွလေဲဗြ … ကိုသံချောင်းရ ”
” ကောကည်ှင်းပေါင်းနဲ့ အကြောကြှ … အောငစြိုး မနေ့က အလုပရြလာလို့ ငါတို့ လာကြှေးတာတဲ့ ”
ကိုအောင်းစိုးက လကသ်မား အဖြူထညပြေါ့။ အလုပကြ ရတဈခကြြ မရတဈခကြြ အရကသ်ောကခြငွရြင် ကြုပတ်ို့ကပဲ တိုကလြိုကတ်ာပါ။ သူငှရှေှငတ်ုန်းလေး ပြနဝြယကြွှေးတာနမှော။ ကြုပလြည်း ပန်းကနပြှားတွေ ထုတပြေးလိုကတ်ယ်။
ကောကည်ှင်းပေါင်းရယ် အကြောရြယ် အခဉွရြညတ်ောငပြါသေးဗွာ။ ရနှေေးတညတ်ဲ့ အိုးလေး ပလပထြိုးပြီး တညထြားလိုကတ်ယ်။ ကောငည်ှင်းပေါင်းစားရင်း ရောကရြာ ပေါကရြာ စကားပြောနကြတောပေါ့။ ရနှေေးဆူတော့ ခရားအိုးထဲ ပြောင်းထည့ြ လကဖြကခြှကြလေေး ခတထြားလိုကတ်ာ။ စကားပြောရင်း ကိုသံချောင်းက ထဖောကပြါလရေော။
” ဟွောင့ြ ဘဦး … မင်းလည်း အခုထိ အိမထြောင် မပြုသေးဘူး … ဘာလဲ နယမြှာ … ရည်းစားသနာများ ကနွခြဲ့လို့လား ”
” ကြံကြံဖနဖြန် … ကိုသံချောင်းရာ ခိခိ ”
” ဟုတတ်ယဗြွ ကိုဘဦးက လူချောပါ … ဘာလို့ အခုထိ မိန်းမ မယူသေးတာလဲ ”
ကြုပန်ဲ့ကိုသံချောင်း ပြောနတောကို ကိုအောငစြိုးကပါ ဝငထြောကန်တောဗွာ။ ဖကြကြနဲ့ လှနခြဲ့တဲ ၁၀ နှစ်လောကကြ အဖြစ်ပကြလြေး တွေးမိလိုကသ်ေးတယ်။ စကားလှဲလည်း ကိုသံချောင်းနဲ့ ကိုအောငစြိုးက ဒီဘူတာပဲ ပြနပြှနစြိုကန်ကြတော။ မူးလည်း မမူးပါဘူးဗွာ ကောကည်ှင်းပေါင်းနဲ့ အကြောစြားနကြတောကို။
” ရည်းစားတော့ မရှိဘူးဗွ … ဒါပမယေ့ြ … ပတသ်ကဖြူးတဲ့ မိန်းမတဈယောကတ်ော့ ရှိခဲ့ဖူးတယ် ”
” ဟေ ”
” ဟမ် ”
ကိုသံချောင်းရော ကိုအောငစြိုးရော မကြမြှောငတ်ှေ ကြုတပြှီး ကြုပကြို ဝိုင်းကြည့်န်တောဗွို့။
” ဘဦးရာ … ရှင်းရှင်းပြောပါဟ … မင်းဟာ … မသောကပြဲ မူးနာလား … ငါလိုးတဲ့ ”
ကိုသံချောင်းက အကြောတ်ဈဖဲ့စားရင်း ဆဲနတောဗွ။ ကိုအောငမြိုးကတော့ ရနှေေးပနကြန် မှုတသ်ောကရြင်း ကြုပကြို နားမလညန်ိုငတ်ဲ့ မကြလြုံးတွနေဲ့ ကြည့်န်တောပေါ့။
” ဒီလို ကိုသံချောင်းရ … နယမြှာ ကြုပအြသကြ ၂၀ လောကကြ မိဘတွမရှေိတော့ ဦးလေးလငမြယားက ပြုစုစောင့ရြှောကထြားတာ…။ အလုပကြလည်း မယမြယရြရ မရှိပါဘူး…။ အဲဒီအခွိနမြှာ ကလေး ၂ ယောကြ အမေ မမနှဲ့နဲ့ ပကသ်ကခြဲ့တာပါ…။ နောကတ်ော့ ဒီမှို့ရောကလြာရတာပေါ့ဗွာ ”
” ဟာ … သချောလေး ပြောပါဟ … လီးတဲ့ … မင်းပြောတဲ့ မမနှဲ့က လှလား ဘဦး ”
” ပြောပါမယ် ကိုသံချောင်းရာ …။ မမနှဲ့က ကြုပထြကြ ၇ နှစ်ကြီးတယဗြွ…။ သူ့ယောင်ျကြားက ထောလြာဂွီမောင်းတာ…။ သူက ဆနတ်ှေ တခွားနယဘြကြ တကရြောင်းတာ တဈလတဈခါ ငှသှေားတောင်းရတာပေါ့…။ အရပမြနိမ့မြမှင့န်ဲ့ ညိုချောကြီးဗွ…။ မကြန်ာဝိုင်းဝိုင်းနဲ့ အထူးခွားဆုံးက ညာဖကန်ှုတခြမ်းထောင့ြ အပေါကြ မှဲ့နကလြေးပဲ…။ ဈေးသညဆြိုတော့ စကားပြောပါးနပတ်ာပေါ့…။ ကိုယလြုံးကိုယပြေါကကြ ကလေးနှစ်ယောကမြှေးထားပမယေ့ြ မယဗြမာ ကိုယလြုံးဗွ…။ တငတ်ှရငေတ်ှကေ သူ့နရောနဲ့သူ အတောကြှည့ကြောင်းတာဗွို့ ”
” ဟာ … မိုကပြှီ ဘဦးရေ … ဒါနဲ့ မင်း လိုးခွဲလိုကတ်ယ် ဆိုပါတော့ ”
” တိန် … ကြုပပြှောတာ နားထောငပြါ ကိုသံချောင်းရာ … ခငဗြွားက ထဈကနဲ့ဆို လိုးချင်န်တော ”
” ဆောရီးပါ … ငါ့ကောငရြ … ပြောပြော ”
ကိုအောငစြိုးကတော့ ဘာမှ ဝငမြပြောဘူး ကြုပပြှောတာပဲ ငှိမန်ားထောင် နတောပါ။
” တဈရကကြွ … မမနှဲ့တို့ အိမကြ ဆူညံနပြေီး … သူ့အမွိုးတွပေါ ရောကန်တောဗွို့…။ မနကအြစောကြီးဗွ… ငိုတဲ့သူကငိုနဲ့ပေါ့…။ အိမခြငွြးကပလြကြဆြိုတော့ အကုနကြှားနရတောပဲ…။ မမနှဲ့ယောင်ျကြား ညက ထောလြာဂွီမောင်းရင်း အကစြီးဒင့ဖြစ်တာ ပြဲချင်ြးပြီးပဲဗွာ…။ ယောင်ျကြားဆုံးတော့ မမနှဲ့လည်း ကလေးနှစ်ယောကန်ဲ့ အလုပလြုပရြတာ အဆငမြပြဖြစ်ေလာတော့တာဗွ…။ အရငကြ နယဘြကြ ဆနဖြိုးတွေ သှားတောင်းရင် ၂ ညအိပ် ၃ ရကြ ခရီးမွိုးတွလဗွေော။
သူ့ယောင်ျကြားရှိတုန်းက ယောင်ျကြားနဲ့အတူ သှားတောင်းကြတာပေါ့…။ အခုကြ မမနှဲ့တဈယောကထြဲ ဆိုတော့ သှားရေးလာရေး ခကခြဲနတော…။ အဲဒီမှာ အိမကြ ဦးလေးတို့နဲ့ တိုငပြငပြှီး ကြုပကြို မမနှဲ့က အကြှေးတောင်း ခေါသ်ှားတော့တာ…။ အပြနကြွ ဦးလေးတို့ကိုလည်း ပိုကဆြံကနတ်ော့တယ်…ကြုပလြည်း မုန့ဖြိုးသကသ်ကြ ပေးတာပေါ့…။
ကြုပန်ဲ့ မမနှဲ့ ခရီးထွကရြင် မမနှဲ့ကလေးတွကေို ဦးလေးတို့လငမြယားကပဲ စောင့ရြှောကပြေးနရတော…။ ကြာတော့ လူချင်ြးရင်းနှီးလာတာပေါ့ဗွာ…။ သူ့အိမလြည်း ကြုပကြ ဝငထြှကြ ကြုပတ်ို့အိမလြည်း ဝငထြှကပြေါ့…။ မမနှဲ့က ကြုပကြို မောငတ်ဈယောကလြို သဘောထားတာဗွို့…။ တခါတခါ ကြုပရြှေ့ ထမိနဖြှန့ဝြတရြင် ဗိုကသ်ားဝင်းဝင်းလေး အောကကြ စောကဖြုတကြှီး မှငန်ရတောပဲ ”
” မိုကတ်ာ ဘဦးရာ … ငါသာဆို … ဟင်းဟင်းးး ”
” ဘာမိုကတ်ာလဲ … ကိုသံချောင်းရာ ”
” ဟာ … ငတုံးရ … ဟိုက လငသ်လေို့ လီးမွှောန်တောလေ … မင်းနရော ငါသာဆို ကုန်းယကပြဈမှာ ”
” ကိုသံချောင်းရာ … ကိုဘဦးပြောတာလေး နားထောငပြါဗွ … ခငဗြွားကလည်း တဆိတရြှိ ယကမြယ် လိုးမယ် ဒါပဲ ”
ကိုအောငစြိုးကပါ ဝငပြှောတော့ ကိုသံချောင်းလည်း ငှိမသ်ှားတော့တာပေါ့။
” မမနှဲ့ အဝတစြားလဲတုန်း ဝငသ်ှားမိရငလြည်း ဘာမှ မပြောဘူးဗွ…။ တခါတခါ ဘောလြီခွိတတ်ောင် ခွိတခြိုင်းနသေေးတာ…။ ထိုငလြကြတ်နလြန်းနဲ့ ခါးအောငရြောကန်တေဲ့ ထမိနကြ လွော့ပြီး ဖငသ်ားစိုငကြှီးတွေ မှငရြင် ကြုပတ်ကိုယလြုံး တရှိန်းရှိန်းနဲ့ဗွို့…။ မမနှဲ့ ညှောင်းညာလို့ နှိပပြေးရငလြည်း ဒူးထောကန်ှိပရြတာမို့ ပုခုံးပေါကြ ကြောကြှည့ရြင် နို့အုံတွေ မှငန်ရတော နို့သီးခေါင်းတွကတေော့ ခပည်ိုညိုလေးပေါ့…။
တခါတခါ မမနှဲ့က သူ့အိမမြှာ ပကလြကလြှနရြင်း အနှိပခြံတာဗွ…။ ခွသလေုံးတွေ နှိပပြေးတုန်း ဘာမှ မဖြစ်ပမယေ့ြ… ပေါငရြင်းရောကရြင် ကြုပစြိတတ်ှေ မရိုးမယှ ဖြစ်ဖြစ်လာတာ။ အောကကြ လီးကလည်း တောငတ်ောငန်တေော့ မကြန်ာပူသလို ဖြစ်မိနတောပဲဗွာ။ မမနှဲ့ကတော့ ပကလြကလြှနယ်ကလြေး ကြုပပြေါငကြှားကို တခကြတ်ခကြြ ကြည့်န်တတေတ်ာ ..”
” ဟာ … အဲတာ ဂွငကြှ … ဘဦးရ … ဟို ဟို … ထားပါကြာ ဆကပြှော ”
ကြုပန်ဲ့ကိုအောငစြိုးက ပျိုငတ်ူကြည့်လြိုကတ်ော့ ကိုသံချောင်းလည်း သူပြောမယ့ြ စကား ဆကမြပြောပဲ တဟိုဟိုနဲ့ ရပသ်ှားတာပါ။
” ကြုပလြည်း အဲလို့နတွဆေေို မမနှဲ့စောကဖြုတကြို မှန်းပြီး ဂွင်းထုရတာပေါ့ဗွာ…။ တဈရကကြွ အတိုင်းတာတဈခုထိ ရောကခြဲ့ကြတာပေါ့…။ မှတမြှတရြရ ကထိနပြှဲညဗွို့…။ ဦးလေးတို့ လငမြယားရယ် မမနှဲ့တို့ သားအမိ ၃ ယောကရြယ် ကြုပရြယ် ရပကြှကထြဲ ပဒသောပငသ်ီးထားတာတွေ လွှောကကြှည့န်တော…။ ရုတတ်ရင် ဘငသ်ံ လကြင်းသံတွနေဲ့ ဆူညံနတေဲ့ ဇာတရြုံက ထွကလြာတဲ့ အသံကြောင့ြ ကလေးနှစ်ယောကကြ ကြည့်ဖြို့ ပူဆာတော့တာဗွ…။ ဒီနှစ် ပြဲမိန့မြရလို့ ဇာတမြထည့န်ိုငတ်ော့တာ… မနှစ်က ပြဲကြီးပြဲကောင်း ရနတ်ှဖြစ်ေကြတာဗွာ…။
ဒီနှစ်ကြ မကြလြှည့ပြှဲလေးပဲ ထည့ပြေးတာနမှော…။ ရုံထဲရောကတ်ော့ မကြလြှည့ဆြရာက ပရိတသ်တကြို မိတဆြကန်ပေါပြီ…။ လူတွကလေည်း ပြဲငတန်တေော့ ကြိတကြှိတတ်ိုးဗွ… ။ ကလေးနှစ်ယောကကြို ဦးလေးတို့ လငမြယားက ခွီပြီးပြနတောပါ…။ နောကပျိုင်း လာကြည့်တ်ဲ့ ပရိတသ်တကြ များလာတာပေါ့…။ တိုးရင်းတိုးရင်း မမနှဲ့က ကြုပရြှေ့ရောကလြာတာ နောကြ လှည့ကြှည့လြှည့ကြှည့န်ဲ့ပေါ့ ”
” အဲဒါ … နောကကြကောငကြ … ဖငကြုတလြိုကတ်ာနမှော … ဘဦးရ ”
ကြုပလြည်း ကိုသံချောင်း ဘာမှမပြောပဲ ရနှေေးအိုးထဲက ရနှေေးအနည်းငယ် ပန်းကနထြဲ ငှဲ့တော့ ကိုအောငမြိုးက ရနှေေးပန်းကနကြို ယူပြီး ကြုပကြို လှမ်းပေးနတောဗွို့။ ဆကပြှောစချင်ေန်တေဲ့ပုံနဲ့။ရနှေေးတဈပန်းကန် သောကပြှီးမှ ကြုပလြည်း စကားဆကလြိုကတ်ာပေါ့။
” မကြလြှည့ဝြိုင်းက တီးလုံးသံတွေ ထွကလြာတော့ လူအုပကြ ပိုကြှလာတာဗွ…။ မမနှဲ့လည်း ကြုပရြှေ့ကနေ ကိုယလြုံးကြီး ကပလြာလိုကြ ခွာသှားလိုကပြဲ…။ ဖငသ်ားကြီးတွေ ထောကမြိတော့ လီးက ထလာပါလရေော…။ လူအုပန်ဲ့ မှောငန်တေော့ ကြုပလြည်း မမနှဲ့ဖငကြှားထဲ ထိထိမိမိကို ထောကပြဈလိုကတ်ယ်။ နောကကြမတိုးလည်း တိုးတဲ့ပုံစံနဲ့ လီးနဲ့ ဖိဖိထိုးနမေိတာပဲ ။
မကြလြှည့ဆြရာက အနောကတ်ိုင်းဝတစြုံ အနကဝြမ်းဆကန်ဲ့ ဦးထုပအြဝိုင်းကြီးဆောင်းပြီး သူ့ကိုယသ်ူ မိတဆြကပြေးနတောဗွို့…။ နောကကြ တီးလုံးရပသ်ှားမှ စငပြေါကြို လူနှစ်ယောကကြ စားပြဲခုံ တဈလုံး မ လာတာ…။ ခုံပေါမြှာ အုပဆြောင်းတဈလုံးဗွ …။ အုပဆြောင်းကို မကြလြှည့ဆြရာက မ လိုကတ်ော့ အထဲက ငန်းအဖြူကြီးဗွ။ ခေါင်းကြီးထောငပြှီး ဟိုကြည့်ြ ဒီကြည့်လြုပန်တော…။ ပြီးတာနဲ့ မကြလြှည့ဆြရာရဲ့ စကားသံ ထွကလြာတော့တာပဲ ။”
” ကိုင်း … ရှှပြေဲလာ ပရိတသ်ပကြှီး ခငဗြွာ။ ခငဗြွားတို့မှငတ်ဲ့အတိုင်း ငန်းဖြူကြီးတဈကောငပြါ…။ မကြာခင် ဒီငန်းကြီးကို တခွားသတ်တဝါအဖြစ် ပြောင်းပြပေးမှာပါ…။ ပညာရှငတ်ှပေါလာရင် မနှောကယ်ှကဖြို့ ကြိုတငတ်ောင်းပနပြါတယဗြွာ ”
“မကြလြှည့ဆြရာက ဟနပြါပါပြောရင်း လကတ်ဈခကြြ အပေါမြှှောကလြိုကတ်ာ ဖတွကြနဲ့ ပိတစြအဖြူကြီး ပါလာတာဗွ…။ ခကြခြငွြးပဲ ပရိတသ်တလြကခြုပသ်ံတွေ ဆူညံ့သှားတာပေါ့…။ ပြောပြီးတာနဲ့ ပိတစြအဖြူကြီးကို လပေေါဖြှန့ပြှီး ခေါင်းတလှုပလြှုပဖြစ်နတေဲ့ ငမ်းဖြူကြီးကို အုပပြဈလိုကတ်ာပဲဗွာ…။
ငမ်းဖြူကြီးက ပိတစြအုပထြားရင်းကို ခေါင်းတရမ်းရမ်းနဲ့ပါ…။ နောကကြ ဘငသ်ံ လကြင်းသံတွေ ခပကြှမ်းကြမ်း ထွကလြာပါပြီ…။ မကြလြှည့ဆြရာက ဂါထာရှတန်ရင်ေး ပိတစြအဖြူကြီးကို လှနဆြှဲဖို့ ဟနပြါပါကိုငလြိုကတ်ာပေါ့…။ ကြည့်န်တေဲ့ ပရိတသ်တအြားလုံးလည်း အသကရြှူသံတောင် မကြားရဘူးဗွာ…အားလုံး ငှိမကြသွှားတာ ။
အဲဒီအခွိနမြှာ … မမနှဲ့ ဘယလြကကြ … သူ့ခါးကအင်ျကြီကို ဆှဲခသွလိုနဲ့ ကြုပပြေါငကြှားထဲ နောကပြှနလြေး ထိကပန်တောပေါ့…။ လီးက တောငန်ပြေီလေ ဖငကြှားထဲ မှုတထြားတာကိုး…။ ခဏကြာတော့ … ပြဲခင်းထဲ ပြနဆြူလာတော့တာပဲ…။ ရှေ့ကလူကို နောကကြ ထိုငခြိုင်းလိုကြ အောဟြဈဆဲလိုကပြေါ့…။ ကြှတစြီကြှတစြီ ပြနဖြစ်နတေုန်း မမနှဲ့လကကြ ကြုပလြီးကို အုပကြိုငလြိုကပြှီဗွ။
ဒီအခွိနမြှာပဲ မကြလြှည့ဆြရာက ပိတစြကို ဟနပြါပါနဲ့ ဆှဲဖြင့လြိုကတ်ာ…။ တဝါးဝါး တဖြောင်းဖြောင်းနဲ့ ပြဲခင်းတဈခုလုံး ဆူညံသှားတာဗွာ…။ စောစောက ငန်းဖြူကြီး ပြောကသ်ှားပြီး မွောကကြှီးတဈကောင် ငုတတ်ုတထြိုငန်တောဗွို့…။ လကခြုပသ်ံ ဆူညံသံတွကြေားထဲ မမနှဲ့က ကြုပလြီးကို ဂွင်းထုပေးတော့တာပဲ ။
ဘယသ်ူမှ လည်း ကြုပတ်ို့ကို သတိမထားကြဘူးလေ။ အကုနလြုံး မကြလြှည့ဆြရာဆီ အာရုံရောကန်ကြတော…။ ပထမဆုံးအကြိမ် မိန်းမ တဈယောကကြ လူကြားထဲ ဂွင်းထုပေးတော့ စိတထြဲကို တဖိန်းဖိန်း တရှိန်းရှိန်းနဲ့ဗွာ …။ ကြုပလြည်း မခပေါဘူး မမနှဲ့ညာဘကခြှမ်းကနေ ထမိနထြဲ လကသ်ှင်းပြီး နိုကတ်ာ ပထမဆုံး စောကမြှှေးအုံကြီး စမ်းမိတာပါပဲ…။
အောကဖြကြ လကခြလယန်ဲ့ ဖိနိုကတ်ော့ စောကပြတအြကကြှဲကြောင်းထဲ ကြကတ်ိပဲဗွ…။ ပထမဆုံးအကြိမ် မိန်းမစောကဖြုတကြို နိုကဖြူးပမယေ့ြ ဇာတကြားတွထေဲ မှငဖြူးနတောမို့ အပေါဘြကကြ စောကစြိလေးကို လကခြလယလြေးနဲ့ ကုတဆြှဲလိုကတ်ယ်…။ မမနှဲ့ ကိုယလြုံးလေး သိသိသာသာ တုနသ်ှားပြီး ဂွင်းထုပေးတဲ့ လကကြ မှနလြာတာဗွ…။ ကြုပလြည်း မမနှဲ့စောကပြတကြို ဖိခွပေေးနရင်ေး လီးတနတ်ဈလွှောကြ ကငွတ်ကလြာနပြေီလေ ။
မမနှဲ့စောကခြေါင်းလေး စမ်းကြည့်တ်ုန်း လီးထိပကြ ဆဈကနဲ့ဖြစ်ပြီး လရညတ်ှေ တဖြောဖြော ပန်းထွကကြုနရြောပဲ။ ကောင်းလိုကတ်ဲ့ အရသာဗွာ…။ ခကြခြငွြးပဲ မမနှဲ့ စောကဖြုတအြုံကြီးကို… ဇွိကနဲ့ … အုပကြိုငည်ှဈမိနတောပေါ့…။ အဲဒီခွိနမြှာပဲ မကြလြှည့ဆြရာက မွောကကြှီးကို ပြေ့ပြီး ပရိတသ်တကြို နုတဆြကလြိုကတ်ော့တာပဲ…။ လာကြည့်တ်ဲ့ လူအုပကြှီးရဲ့ လကခြုပသ်ံ တဖြောင်းဖြောင်းနဲ့အတူ ကြုပလြည်း လရညတ်ှေ ပန်းထုတန်မေိတာပဲ။
မမနှဲ့က လရညထြှကတ်ာနဲ့ ၃ ခကြလြောကထြုလိုကြ လီးထိပကြို ခဏညှဈလိုကြ ပြီးမှ ပြနထြုလိုကန်ဲ့ လုပပြေးနတောဗွ…။ လရညကြုနတ်ော့ ဒဈနဲ့ပုဆိုးစ ပြတမြိပြီး ထိပတ်ှကငွေသ်ှားသေးတာ…။ ပြီးမှ မမနှဲ့က ခေါငလြေးနောကပြှနတ်ိုးကပရြင်း သူ့စောကဖြုတကြှီး ညှဈထားတာကို လှတခြိုင်းနတောဗွ ။”
” ဟာ … မိုကလြှခညွလြား … အဈကိုဘဦးရာ ”
ဒီတခါတော့ ကိုအောငစြိုးက ပြောတာဗွို့။ ကိုသံချောင်းက နားထောငရြင်း ဒူးတဈဖကထြောငပြှီး သူ့လီးကို အုပကြိုငန်တောဗွ ခိခိ။
” ဟာ … ဘဦး … ဒါဆို မလိုးလိုကရြဘူးလား … အိမအြပြနလြကြော ”
” ခဏနေဦး ဆကပြှောပါ့မယ် ကိုသံချောင်းရာ … ကြုပ် အခု ဆီးပုန်းတင်းနလေို့ နောကဖြေး သေးသှားပေါကြဦးမယဗြွာ ”
ကြုပန်ောကဖြေးသှားတော့ ကိုသံချောင်းတဈယောကြ ပြစိပြစိနဲ့ ကနွခြဲ့တာဗွို့။
………………………………………………………….
🏵️အခန်း ( ၈ )🏵️
ကြုပ် သေးပေါကပြှီး နောကဖြေးက ပြနလြာတော့ ကိုသံချောင်းက ဆေးလိပန်ဲ့မီးခွဈ အရံသင့ြ ခပြေးနတောဗွ။
” အိမပြှနရြောကတ်ော့ ဘာဆကဖြစ်လဲ လုပပြါဟ … ဘဦးရ ”
” အိမပြှနရြောကတ်ော့ ဘာမှ ဆကမြဖြစ်ပါဘူး ကိုသံချောင်းရာ ”
” ဟာကြာ … မင်းကလည်း ညံ့တာကြာ … လီးတဲ့မှ ”
” နောကြ ၁၀ လောကြ နမှေ ဇာတလြမ်းက စတာဗွ ”
” အေးပါ ပြောကြာ အဲတာလေး ”
ကြုပလြည်း ဆေးပေါ့လိပ် မီးညှိရင်း ခပပြှင်းပြင်း တဈခကြရြှိုကပြှီး မီးခိုးငှေ့တွေ မှုတထြုတပြဈတာ။ မီးခိုးငှေ့တွကြေား မမနှဲ့ရဲ့ စကားသံလေး ကြားလိုကမြိသလိုပါပဲ။
………………………………………………………….
” ဘဦးရေ … မောငလြေး … ပြီးပြီလားဟေ့ ”
” ဟုတ် … ပြီးပြီ မမနှဲ့ရေ … လာပြီဗြို့ ”
အိမခြန်းဝက အောသ်ံကြားတာနဲ့ ကြုပလြည်း အဝတအြိတလြေး ကိုငပြှီး ထွကလြာခဲ့တာ။ ဒီနေ့ မမနှဲ့ ဆနဖြိုးအကြှေးတွေ တောင်းရမယ့န်ေ့…။ ဒီတဈခေါကြ သှားရမယ့ြ နရောက ကြမ်းတယဗြွ။ အရငကြ လမ်းခရီးမကောင်းလို့ ကြမ်းပမယေ့ြ အခုတော့ မကြမ်းတော့ပါဘူး။ အတောကြို စညကြားနပေါပြီ။ အဲဒီအခွိနကြဆို မှဈဝကြှန်းပေါကြ မှို့တွဆေီ သှားမယဆြို ကားလမ်းက မပေါကဘြူးဗွ။
ကြုပတ်ို့ဆီမှာ ခကြပြလကကြားကြီး ၂ စီးပဲ ရှိတာ။ သူ့ရကန်ဲ့သူ ထွကရြတာပဲ။ လမ်းမှာ ဓားမှ တိုကခြံရသံကြားတော့ ကားနဲ့ ဘယသ်ူမှ မသှားရဲကြတော့တာ။ ကားလမ်းမကောင်းတော့ မအူပင် ကြုံပြောြ လပြတ်တာတို့ဘကြ သှားရင် သင်ျဘောနဲ့ သှားရတာပေါ့။
” အောျ … မင်းတို့က … လပ်ပတ်တာဘကျ အကြှေးသှားတောင်းရတာလား ”
” ပန်းတနောထြိ ကိုသံချောင်းရေ ”
” ဟာ အရငကြ ငါရောကဖြူးပါတယကြှာ ကားလမ်းပဲ တောလမ်းက သှားကြတာ ”
” ဟေ့လူ … ကိုသံချောင်း ခငဗြွားကလည်း ကိုဘဦးပြောပါစဗွော ”
ကိုအောငစြိုးက ထပြောတော့ ကိုသံချောင်းက စပဖြှီးကြီး လုပန်တောဗွို့။ အဲနေ့က ကြုပန်ဲ့ မမနှဲ့ ကားတဆင့စြီးပြီးမှ သင်ျဘောဆိပကြိုရောကတ်ာ။ ရောကတ်ာနဲ့ မုန့ဈြေးတန်းပဲသှားပြီး မုန့တ်ီစားလိုကကြှတယ်။ လမ်းစားဖို့ မုန့တ်ှဝယေရြင်း သင်ျဘောဆိပဘြကြ ပြနလြွှောကခြဲ့ကြတာ။ မမနှဲ့က အင်ျကြီလကရြှညအြကြကန်ဲ့ ထမိနကြို တင်းနအေောင် ဝတထြားတော့ ကိုယလြုံးအလှက မှငသ်ူလညပြှနင်ေးနကြတောဗွို့။ လမ်းလွှောကတ်ိုင်း ခါးသေးကဉွလြေးအောကြ တငသ်ားစိုငအြိအိကြီးတွကေ တုနခြါနတောဗွ။ အသိမိတဆြှတွေေ့ရငလြည်း ပြုံးပြီးနှုတဆြကလြိုကန်ဲ့ပေါ့။
” ဘဦး မောငလြေး … အပေါ့ပါး သှားချင်သ်ှားထား … ဘင်ျဘောက တဈညလုံး စီးရမှာနောြ ”
အဲဒီခွိနကြ သင်ျဘောဆိပမြှာ အိမသ်ာရယလြို့ သပသ်ပမြှတမြှတမြရှိဘူးဗွို့။ သောငကြမ်းစပတ်ှမှော ကိုယတ်ပိုင်းကာထားတဲ့ အိမသ်ာသဘောမွိုး အကာလေးတွပေဲ ရှိသေးတာ။ သင်ျဘောနဲ့ ခပလြှမ်းလှမ်း လူရှင်းတဲ့ဘကြ လွှောကလြာလိုကတ်ော့ မမနှဲ့က နောကဘြကြ လူရှိမရှိ ကြည့်ရြင်း သူလှယထြားတဲ့ အဝတအြိတကြို ကြုပဆြီလှမ်းပေးနတောပဲ။
” ငါမောင် … ကနတ်ော့နောြ ”
ထမိနအြောကန်ားစ ဆှဲမရင်း ကြုပန်ဲ့ ခွေ ၅ လမ်းအကြာလောကြ ထိုငခြလွိုကတ်ာဗွ။ ပြီးမှ လကန်ှဈဖကန်ဲ့ အောကခြံဘောင်းဘီ အနကရြောငလြေးကို ဆှဲခွှတပြှီး ပေါငတ်ဝကလြောကြ လိပည်ှပလြိုကတ်ာ။ တရှူးရှူးနဲ့ သေးပေါကပြှီးမှ ပြနထြရင်း ခုနက လိပခြွှတထြားတဲ့ ဘောင်းဘီကို ဖငပြေါပြှနပြင့ဝြတလြိုကတ်ော့တာပဲ။ အသားညိုပမယေ့ြ ဖငသ်ားကြီးတွကေ ဖြေးအိနတောဗွာ။
ကြုပဖြှင့ြ မုန့ထြုပတ်ှကေိုငထြားရင်း လီးတောငလြာတာဗွ။ မမနှဲ့ကတော့ အရင် သူယောင်ျကြားနဲ့လည်း ဒါမွိုးပေါကန်ကြနေမှော သိပရြှကဟြနမြပြဘူး။ ကြုပတ်ို့ သင်ျဘောဆိပ် ပြနလြွှောကလြာတော့ သင်ျဘောပေါြ လူတွေ အတောရြောကန်ပေါပြီ။ တဈယောကန်ဲ့တဈယောကြ အောဟြဈနှုတဆြကကြှ နရောဦးကနွဲ့ ဆူညံနတောပေါ့။
” ၁၅ မိနဈလောကြ လိုတော့တာ မောငလြေး … မမနှဲ့တို့ တကကြှစို့ ”
” ဟုတ် ”
ကြုပလြည်း အဝတအြိတရြော မုန့ထြုပတ်ှရေော ကိုငရြင်း မမနှဲ့နောကကြနေ သင်ျဘောပေါတ်ကခြဲ့လိုကတ်ယ်။ သင်ျဘောကလည်းဗွာ ကုနပြဈစည်းတွရေော လူတွရေော ပြှတသ်ိပတ်ငတ်ာဗွို့။ မဖြစ်မနမေို့သာ သှားနကြရေတာ ဘယသ်ူမှ မစီးချင်လြောကပြါဘူး။ ခဏနတေော့ တဘူဘူ တဘောဘြောန်ဲ့ စထွကတ်ော့တာပဲ။
သင်ျဘောဆိပကြနေ ၃ နာရီလောကြ မောင်းတော့ ဝဲတဈခု ရှိတယဗြွ။ သင်ျဘောတွေ မကြာခဏ မှုပတ်တတ်ယ် ပြောတယ်။ အဲဒီနရောလည်း ရောကရြော တခွိနလြုံး ဆူညံနတေဲ့ အသံတွေ တိတဆြိတသ်ှားတော့တာပဲ။
” ခငဗြွားတို့ ရနကြုနဘြကကြ ပတမြောင်းရင်း ကုကျကိုဝရဝေဲဆိုတာရှိတယ် နာမညကြှီးပဲဗွို့ ”
ဒီတခါတော့ ကိုအောငစြိုးက ဝငပြှောတာပါ သူလည်း မှဈဝကြှန်းပေါသ်ားနမှော။
” ဟုတပ် ကိုအောငစြိုးရေ … အဲဒီ ကုကျကိုဝ ဝဲပဲဗွ ”
သင်ျဘောပေါြ လတဖြေူးဖြူး ခမွြးစိမ့စြိမ့ြ ဖြစ်လာတော့ မမနှဲ့က သူ့အိပထြဲက စောငအြပါးလေးထုတပြှီး ကြုပပြါခွုံပေးနတော။ နှစ်ယောကခြှုံကတွာပါ။ ဘေးနားလည်း လူတွေ တိတဆြိတပြှီး စောငခြှုံတွနေဲ့ လှဲအိပန်ကြတော ကလေးငိုသံ တဈခကြတ်ဈခကြမြှလှဲပြီး ဘာသံမှကို မကြားရတော့တာ။ ဝဲထဲ သင်ျဘောက ဖြတန်ခွေိနဗြွ။ ကြုပန်ဲ့မမနှဲ့က သင်ျဘောရဲ့ ညာဖကခြှမ်းမှာ နရောယူထားတာပါ။ ကြုပတ်ို့ဘေးနား ကာထားတဲ့ လကတ်န်းလွားပဲရှိတော့တာ။
မမနှဲ့က ကိုယတ်ဈစောင်းလေး မှေးနတောဗွ။ ပထမဆုံးအကြိမ် မိန်းမတဈယောကရြဲ့ ခွှေးနံ့ ကိုယသ်င်းနံ့လေး အရငဆြုံးရလိုကမြိတယ်။ အရငကြ အတူသှားဘူးပမယေ့ြ ဒီလောကြ နီးနီးကပကြပ် မနဖေူးဘူးလေ။ အခုဟာက စောငခြှုံလေးထဲ နှစ်ယောကြ အသားချင်ြး ထိကပပြှီး နရတောဗွ။ မမနှဲ့ဆီက သကပြှင်းခသွံလေး ခဏတိုင်း ကြားနရတေယ်။
မမနှဲ့က ဘေးတဈစောင်းလှဲနတေော့ ဖငသ်ားအိအိကြီးက ပကလြကလြှဲနတေဲ့ ကြုပဘြယဖြကပြေါငကြို ထိနတောဗွို့။ ညနကေ မမနှဲ့သေးပေါကတ်ုန်း ဖငကြှီးမှငထြားတော့ လီးက ထောငမြတလြာရောပဲ။ ခေါင်းမှှီးခွုံထားတဲ့ စောငလြေး မ ကြည့်တ်ော့ မမနှဲ့ကလည်း ခေါင်းထိခွုံထားတာဗွ။ ဘေးနားလူတွလည်ေး အကုနခြေါင်းမှှီးခွုံပြီး ငှိမန်ကြတော။
ဒါနဲ့ မမနှဲ့ဘကကြို ကြုပကြိုယလြုံး လှည့ပြဈလိုကတ်ယ်။ ထောငန်တေဲ့လီးက မမနှဲ့ဖငကြှား ကြကတ်ိပဲဗွ။ လီးထောကမြိတာနဲ့ မမနှဲ့ကိုယလြုံးလေး လှုပလြာပြီး ဖငသ်ားကြီးကို ကြုပဘြကြ ထပကြပန်တော။ ကြုပလြည်း ရငတ်ှခေုနလြာရင်း မကြလြှည့ပြှဲကြည့်တ်ဲ့ညက အဖြစ်ပကြလြေးတွေးမိတော့ စိတထြဲ နှေးကနဲ့ပဲဗွာ။ မသိမသာလေး ခွာလိုကထြိုးလိုကြ လုပကြှည့တ်ော့ ကြုပဘြကကြို တိုးတိုးကပန်တောဗွ။ ကြုပလြည်းစိတကြ ရဲလာတာပေါ့။
ညာလကန်ဲ့ ထမိနကြို မမနှဲ့ခါးထိ ဆှဲတငပြဈတာ။ မမနှဲ့ကလည်း ပေါငတ်ှကြှပြေီး ကူညီပေးရှာတယ်။ နောကကြနေ ဖငကြှား လကထြိုးစမ်းတော့ အတွင်းခံဘောင်းဘီအောကကြ မမနှဲ့စောကဖြုတကြှီးက ဖောင်းကားနတောဗွ။ ဘောင်းဘီပေါကြနပေဲ အဖုတအြကကြှဲကြောင်းလေးထဲ လကခြလယန်ဲ့ ထိုးကလိပေးတော့ အိ့ကနဲ့ ညည်းသံလေး ကြားလိုကမြိတယ်။
စောကခြေါင်းပေါကကြ လကဖြနောင့န်ားလေး ကပန်တေော့ စောကရြညထြှကန်တော သိလိုကရြတာပေါ့။ မကြာပါဘူး မမနှဲ့ညာဘကလြကလြေး လှုပလြာပြီဗွ။ သူ့ခါးပေါကြ အတွင်းခံအပေါစြလေးကို ဖငလြေးကြှပြီး အောကထြဲ တွန်းခွှတန်တော။ ကြုပလြည်း အဖုတန်ိုကတ်ာ ခဏရပပြှီး မမနှဲ့အတွင်းခံလေးကို ဒူးဆဈနားထိ ဆှဲခပြေးလိုကတ်ယ်။ ပြီးမှ ပြနပြှတပြေးနတောပေါ့။
ဒီတခါ စောကဖြုတတ်ဈအုံလုံးကို လကန်ဲ့ထိထိမိမိလေး ပြတသ်ပပြေးတော့ မမနှဲ့ကိုယလြုံးလေး လှုပရြှနတောဗွ။ ဖောင်းကြှနတေဲ့ စောကပြတန်ူတခြမ်းသားထဲ လကည်ိုးနဲ့လကခြလယ် ဖိပြတရြင်း အပေါကြ ခပမြာမာလေးဖြစ်နတေဲ့ စောကစြိကို ညှပဆြှဲပေးလိုကတ်ော့ ဆတကြနဲ့ ဆတကြနဲ့ တုနရြင်း ညည်းသံလေး ထွကလြာတာပဲ။ ထူးထူးဆန်းဆန်း ကြုပစြိတထြဲ အတွေးတဈခု ဝငလြာတာဗွာ။ မမနှဲ့စောကပြတကြို ယကကြှည့ခြငွန်တောဗွ။ ဒီလိုအခွင့ရြေးက ကြုံဖို့ကလည်း မလှယဘြူးလဗွော။ ကြောပေးလှဲနတေဲ့မမနှဲ့ ဂုတန်ားလေးကနေ ပြောကြည့်လြိုကတ်ယ်။
” မမနှဲ့ ”
” ဟင် … ဘာလဲ … မောငလြေး ”
” မမနှဲ့ … ဟာလေးကို ယကကြှည့ခြငွတ်ယဗြွာ တဈခါမှ မယကဖြူးလို့ပါ ”
” အိုရျ … မင်းကလည်းကြယ် … မရှံမရှာနဲ့ ”
မမနှဲ့အသံလေးက တုနန်တောဗွ။ တဟင်းဟင်းနဲ့ ခွီတုနခြတွုန် ဖြစ်နပေုံပဲဗွာ။ စောငလြေးလှပပြှီး ဘေးနားက လူရိပလြူခွေ ကြည့်န်တောဗွို့။ ကြုပကြ ပြင်းပြင်းပြပြကို ယကခြငွန်တောပါ။
” လုပပြါ … မမနှဲ့ရယ် ”
” ဘေးနား လူကြည့်လြိုကြဦး … သိကုန်ဦးမယန်ောြ ”
ပြောပြီး မမနှဲ့က ခေါင်းမှှီးခွုံပြီး ပြနင်ှိမသ်ှားတာပါ။ ကြုပလြည်း ကုန်းထပြီး မမနှဲ့နဲ့ ဖငပြှနခြေါင်းပြန် ပြနလြှဲရင်း စောငပြှနခြှုံလိုကတ်ယ်။ မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် အနအထေားတော့ မဟုတဘြူးပေါ့။ ဘေးတဈစောင်းလှဲနတေဲ့ မမနှဲ့ဖငကြှားနဲ့ ကြုပမြကြန်ာ အံကဖြှဈအောင် ကိုယလြုံးကို ကြုံ့ပြီးပြငလြိုကရြတာ။ မမနှဲ့က ညာဘကပြေါငလြေးကိုကြေးပြီး ပေါငဂြှကြားက သူ့အဖုတကြို ယကန်ိုငအြောင် လုပပြေးထားတာ။
စောကဖြုတကြို မကြန်ှာအပတ်ာနဲ့ စောကခြွီးနံ့ခပပြှင်းပြင်းလေးက နှာခေါင်းဝ တိုးဝငလြာတော့ဗွ။ စူးကနဲ ဖြစ်သှားပြီး ရမျမကစြိတကြို ပိုကြှလာစတောဗွို့။ စောငခြှုံထဲဆိုတော့ သိပမြမှငရြဘူးဗွ လွှာထိပလြေးနဲ့ စမ်းပြီးမှ ယကပြေးလိုကတ်ာ။ စောကရြညန်ံ့ ငှှီစိုစို့လေးပါ ရလာတော့ ယကခြငွစြိတကြ တအားကို ထကြှလာရောပဲ။ ကြားဖူးနားဝလေးနဲ့ စောကပြတအြကကြှဲလေး ထိုးယကလြိုကြ အစိလေးကို စုပလြိုကန်ဲ့ပေါ့။
မမနှဲ့ ပေါငတ်နကြှီးတွေ တဇပဇြပ် တုနန်တောပဲဗွ။ ပါးစပကြို လကန်ဲ့ပိတပြှီး ကြိတည်ည်းနတေဲ့ အသံခပတ်ိုးတိုးလေးပါ ကြားနရတော။ ညာဘကလြကန်ဲ့ ကြုပန်ဖူးကိုလည်း တွန်းထုတန်သေေးတော့ သူက တွန်းလေ ကြုပကြ ဖိယကလြပေဲ။ ယကပြေးနရင်ေး လီးကလည်း ထောငန်တောဗွို့။ မမနှဲ့ဂုတသ်ားလေးကိုလည်း လီးထိပန်ဲ့ ထိုးမိနတေော့တာ။
စောကဖြုတတ်ပြငလြုံး လွှာအပြားလိုကြ ယကပြေးပြီး အစိကို ဆှဲစုပတ်ော့ ပြကကြနဲ့ စောကရြညတ်ှေ ပန်းထွကလြာတော့တာပဲဗွာ။ ကြုပမြေးစိတွရေော ရငဘြတတ်ှရေော ပန်းနတော စိတထြဲ ဖောမြပြနိုငတ်ဲ့ ခံစားမှုလေး ကြုပ် ခံစားမိနတောပါ။ စောကရြညကြုနမြှ ကြုပလြည်း အသာလေးထပြီး အရငကြအတိုင်း နရောပြနယ်ူလိုကတ်ယ်။
ဒီတခါတော့ မမနှဲ့ဆီ ခွင့မြတောင်းတော့ဘူးဗွာ။ ဘေးတဈစောင်းလေးပဲ စောကရြညအြိုငန်တေဲ့ မမနှဲ့စောကခြေါင်းလေးထဲ ဒဈကို ဖိသှင်းလိုကတ်ယ်။ အင့ကြနဲ့ မမနှဲ့ဆီက ညည်းသံလေးထွကလြာပြီး ဖငကြှီးကော့ပေးနတေော့တာပဲ။ ကြုပလြည်း ခါးအားလေးနဲ့ပဲ ဖြည်းဖြည်းချင်ြး ဖိဖိလိုးနလေိုကတ်ယ်။ ကောင်းလိုကတ်ာဗွာ လီးအရညပြှားတဈလွှောကြ ခပန်ှေးနှေးလေးဗွ။
အရှိနရြလာတော့မှ ကြုပဆြီးခုံးနဲ့ မမနှဲ့ဖငကြှီး ကပန်အေောင် ဖိလိုးလိုကတ်ာ။ အကနဲ့ အောလြို့ မမနှဲ့ပါးစပကြို ကြုပလြကန်ဲ့ လှမ်းပိတရြသေးတယဗြွာ။ ခဏနားပြီးမှ ပြနလြိုးတော့ အဆုံးထိ မလိုးဖို့ ခပတ်ိုးတိုးလေး ပြောနတောဗွို့။ သူ့ယောင်ျကြားလီးထကြ ရှညလြို့ မခံနိုငဘြူးတဲ့။ လီးတဝကလြောကပြဲ ထိန်းလိုးနရင်ေး မမနှဲ့ဖငကြှီးက နောကပြှနဆြောင့ပြေးလာတာဗွ။ ကြုပ် မတအား ဆောင့လြိုးချင်တ်ာဗွာ သင်ျဘောပေါမြို့ပေါ့ ဘေးနား လူတွသေိမှာလည်း စိုးရိမန်ရသေေးတာမို့ပါ။
လိုးနရင်ေး မမနှဲ့ဖငကြှီးက နောကပြှနဆြောင့တ်ာ မှနလြာပြီး လီးတဈချောင်းလုံး စောကခြေါင်းအတွင်းသားတွနေဲ့ ညှဈညှဈနတေော့တာပဲဗွာ။ မကြာပါဘူး ကြုပလြီးတနတ်ဈလွှောကြ နှေးကနဲ ဖြစ်သှားတာပေါ့။ စောကရြညတ်ှကေ လမှှေးအုံတွထေိ ရှှဲနှစ်လာတာ။ ကြုပလြည်း ၁၀ ခကြလြောကြ ဖိလိုးရင်း လီးထိပန်ားက ယားတကလြာတာပဲ။
လီးတဈချောင်းလုံး စိမ့န်အေောင် ခံစားရပြီး လရညတ်ှေ တဖြောဖြော မမနှဲ့ စောကဖြုတကြှီးထဲ ပန်းထည့်ပစ်လိုကတ်ာ။ လီးကြီးပြော့ခွသှေားတဲ့အထိ မမနှဲ့က စိမထြားခိုင်းတာဗွာ။ ပြီးမှ ဆှဲထုတရြတာ။ လီးထုတပြှီးတာနဲ့ မမနှဲ့က ကြုပန်ဲ့မကြန်ှာချင်ြးဆိုငလြှည့ပြှီး ကြုပမြကြန်ှာအနံ့ နမ်းနတေော့တာပဲ။ နှုတခြမ်းချင်ြးတေ့စုပရြင်း သူ့စောကဖြုတယ်ကပြေးတာ မရှံဘူးလားတဲ့။ အခုထိ ကြုပပြါးစပကြ စောကရြညန်ံ့တွေ ရနတောတဲ့။ ကြုပလြည်း မရှံကြောင်းပြောရင်း မမနှဲ့နှုတခြမ်းဖူးဖူးလေး ဆှဲစုပန်တေုန်း…
” ဘောျ …… ဘောျ …… ဘောျ ဘူး ဘောျ …… ဘောျ ဘောျ ”
ဝဲထဲဖြတတ်ာ ကြောလြာလို့ သင်ျဘောက တဘောဘြောန်ဲ့ အသံပေးနတောဗွို့။ လူတွလည်ေး အဲဒီကမွှ ဟင်းကနဲ့ သကပြှင်းခနွိုငတ်ော့တယ်။ မကြာပါဘူး စောငခြှုံပြီး ငှိမန်တေဲ့လူတွလည်ေး ပြစိပြစိ ပြနဖြစ်လာတာပေါ့။
……………………………………………………..
” ဟာ … ဘဦးရာ …… မိုကတ်ာကြာ ”
” သင်ျဘောပေါြ ကြိတလြိုးလေး … ရှယပြေါ့ … ကိုဘဦးရာ ”
ကြုပစြကားဆုံးတော့ ကိုသံချောင်းရော ကိုအောငစြိုးရော ကြုပကြို ကြည့်ရြင်း အားကနွပေုံဗွို့။
” ဒါနဲ့ … မမနှဲ့က … မင်းလီးကြ ပြနစြုပမြပေးဘူးလား ဘဦးရ ”
” အဲဒါ … အကြှေးတောင်းတဲ့ရှာ ရောကမြှဗွ … ထူးထူးဆန်းဆန်း သရဲချောကတ်ဲ့ အိမမြှာ တည်းမိကြတာဗွာ ”
” လုပကြှာ ဘဦး …… ဆကပြှောဦး ”
” ခဏ နားဦးဗွာ ညကြမှ ဘီယာခရွင်း ပြောပြပါ့မယ် ”
ကိုသံချောင်းနဲ့ ကိုအောငစြိုးတို့ ပြနသ်ှားမှ ကြုပလြည်း အကြောပြန်းကနတ်ှေ ဆေးကြောပြီး အိပခြန်းထဲ ခဏလှဲနလေိုကတ်ယ်။
…………………………………………………………….
🏵️အခန်း ( ၉ )🏵️
ညပိုင်း ကိုသံချောင်းတို့ ပြနလြာမှ ဘီယာသောကရြင်း မမနှဲ့နဲ့ ကြုပအြကြောင်းကို ဆကပြှောပြလိုကတ်ယဗြွို့။ သင်ျဘောဆိုကတ်ော့ သင်ျဘောဆိပကြနေ အကြှေးတောင်းရမယ့ြ ရှာကို အတောလြွှောကရြသေးတယဗြွ။ ဆိပကြမ်းရောကတ်ော့ ရပြငေကြှီးထဲ လှိုင်းကြကခြှပလြေးတွေ တဖတွဖြတွထြနတော ကြုပင်ေးကြည့်တ်ုန်းလေး…
” အမလေး … ဘာတွေ ငေးနတောလဲ ဘဦးရဲ့ ”
” ဘာရယ် မဟုတပြါဘူး မမနှဲ့ရယ် ”
ညက လိုးထားပမယေ့ြ မမနှဲ့က ခပတ်ညတ်ညပြဲဗွ။ ကြုပတ်ို့လည်း ပါလာတဲ့ မုန့တ်ှေ အကုန် လကစြသတ် စားပစ်ကြတယ်။ အနီးနားကဆိုင် လဖကရြညဝြငသ်ောကရြင်း ခဏနားပြီးမှ သင်ျဘောဆိပကြမ်းက ထွကခြဲ့လိုကတ်ာဗွို့။ ဆိပကြမ်းကနေ ၂ မိုငကြွောလြောကြ လမ်းလွှောကလြာတော့ တောအုပလြေး တဈခုတွေ့တာဗွ။
ပန်းတွရေောငစြုံပြင့န်တော တပေါင်းလဆိုတော့လည်း တောပန်းတောငပြန်းတွရေဲ့ အလှက ပန်းခွီတဈခပြလြိုပါပဲဗွာ။ တောထဲ ခွခတွောနဲ့ ဘာလှမ်းလို လှမ်းမှန်းကို မသိတာဗွို့။ မမနှဲ့နဲ့ သင်ျဘောပေါြ လိုးခဲ့တာ သတိရသလို ဟိုးအရငကြ မကြလြှည့ပြှဲညမှာ ဂွင်းထုပေးတာ သတိရသလိုလိုကြီးဗွ။ တောလမ်းလေးထဲ ကိုယ့အြုပစြုနဲ့ကိုယ် သှားလာနတေဲ့ လူတွလည်ေး ရှိပါ့ဗွာ။
ကြုပ် ခဏရပပြှီး အိပထြောငထြဲက ဆေးပေါ့လိပထြုတ် မီးညှိနတေော့ မမနှဲ့က အရှေ့ရောကသ်ှားတာပေါ့။ တကယကြိုယဗြွာ ခါးအောကကြ တငသ်ားကြီးတွကေ ယိမ်းကာနှဲ့ကာနဲ့ ကြုပဖြှင့ြ နောကကြ ပြေးလိုးချင်တ်ဲ့ စိတတ်ှေ တဖြားဖြားပဲ။ ဆေးလိပသ်ောကရြင်း မမနှဲ့ဖငကြှီးကြည့်ပြှီး လွှောကန်တေုန်း မမနှဲ့က နောကလြှည့ပြှောနတောဗွ။
” ငါ့မောငလြည်း ခရီးဝေး လမ်းမလွှောကဖြူးတော့ မောနပြေီထငတ်ယ် ”
” မမောပါဘူး မမနှဲ့ရယ် ”
” လာလေ … အဈမက တွဲလွှောကပြေးမယ် ”
ဂရုဏာသံလေးနဲ့ မကြလြုံးရှဲကြီးတွေ ဆှကြညေပြှီးပြောနတောဗွ။ ရပစြောင့န်တေဲ့ သူ့အနားရောကတ်ော့ ကြုပလြကမြောင်းကို ခွိတပြှီး အတူလွှောကခြဲ့ကြတယ်။ တောထဲမို့ လူသှားလူလာကလည်း နည်းတော့ မမနှဲ့က သိပဂြရုမစိုကပြုံပါပဲ။ တောထဲက ထွကတ်ော့ လယကြနသ်င်းရိုးတွဗွေ လမ်းက အတောကြို ကြမ်းတာ။ မမနှဲ့ကတော့ အေးအေးဆေးဆေးပဲ လွှောကန်တော ကြုပကြ မှပကေကြှားအကတ်ှေ ရှောငပြှီး လွှောကလြာခဲ့တာ။
အတောကြှာအောင် လွှောကလြာခဲ့ပြီးမှ သဈပငကြှီး တဈပငတ်ှေ့တာ အကြီးကြီးဗွာ။ အဲဒီသဈပငရြိပအြနားမှာပဲ ထမင်းဆိုင် ကြံရညဆြိုင် မုန့ဆြိုငလြေးတွနေဲ့ စုံစိနတော။ သဈပငကြှီးရဲ့ အနောကဖြကမြှာ ဆိုင်းဘုတတ်ဈခုဗွ။ အဲ့တာ ကြုပတ်ို့ အကြှေးလာတောင်းတဲ့ ရှာတဲ့။ ဆိုင်းဘုတမြွှားပြထားတဲ့အတိုင်း လွှောကလြာတုန်း သဈပငကြှီးနားက လူတဈစုရဲ့ မကြလြုံးတွကေ မမနှဲ့ဖငကြှီးပေါြ ရောကန်တောပေါ့။
ရှာထဲဝငတ်ာနဲ့ ရှာထိပမြှာ မီးကင်းတဲလေးဗွို့။ ဟုတတ်ော့ ဟုတတ်ယဗြွာ။ အညာရှာတွကေ မှို့နဲ့တော့ မတူဘူး။ နှပေေါကပြှီဆို ကိုယထြူကိုယထြ စနဈနဲ့ မီးကင်းစောင့ကြှရတာ။ ကင်းတဲတွမှော ၃ ယောကလြောကပြဲ အလှည့န်ဲ့ စောင့ကြှပမယေ့ြ ပူလို့အိုကလြို့ အိပမြရတဲ့သူတွကလေည်း လာထိုင် စကားပြောကြပေါ့။ ကြုပတ်ို့ဘကဆြို မီးဖိုကို သသခွေောခွာ သှပပြှားတွခွထေေိုးပြီး ကင်းတဲမှာ မီးဖိုကြတာဗွ။ မီးကြှင်း မကနွအြောင် သချောငှိမ်းရသေးတာ။ တခွို့ရှာတွဆေို မီးကင်းက စလောငတ်တတ်ယဆြိုတဲ့ သာဓကတွေ အများကြီပဲလေ။
” ဟော … နှဲ့ရီ … ငှလောကောကတ်ာလား … လာလာ ”
ရှာလယလြောကြ မရှိတရှိလေး ဘောစကိုင်းသားတွတေိုငထြောငပြှီး ဝါးလုံးတွေ ဆူးခကတ်ှနေဲ့ ကာထားတဲ့ ခွံဝင်းထဲက အသံဗွ။ အသကြ ၅၀ ဝန်းကငွလြောကြ ဆံတိုးထုံးထားပြီး ရတွင်ေးထဲ ရငငေရြင်း လမ်းနှုတဆြကန်တေဲ့ အဒေါကြှီးကို မှငလြိုကရြတာ။ တံခါးဖြင့ပြေးတော့ ကြုပန်ဲ့မမနှဲ့လည်း ဝင်းထဲ ဝငလြိုကကြှတယ်။ ဒီရှာကို မမနှဲ့ လာတိုင်း တည်းနကြေ ထငတ်ယ်။ မမနှဲ့ဆီက အဝတအြိတကြို ကူသယရြင်း ကြုပကြိုပါ မေးနတောဗွို့။
” နှဲ့ရီတို့များ … နောငအြိမထြောငပြှုတာ ငါတို့တောင် မဖိတဘြူးနောြ… ကောငလြေးက ငယင်ယခြွောချောလေး ”
” မယ့လြေး … ဒေါစြောရယ် … မိုးကြိုးတွေ ပစ်ကုနပြါ့မယ် … ကမွမောင် ဝမ်းကြဲပါရှင့ြ ”
” ဟယ် … ဘှာတေးဘှာတေး … စိတမြရှိနဲ့နောြ ငါ့တူ ”
” ဟုတ် … ရပါတယ် ဒေါလြေးရယ် ”
မမနှဲ့မကြန်ာလေး ရဲတကလြာတာဗွ။ ကြုပကြိုလည်း မသိမသာ ခိုးကြည့်သ်ေးတယ်။ ဒေါစြော ကတော့ မကြန်ာ စပဖြှီးဖြီးနဲ့ပါ။ ဒေါစြောအိမကြ ပေ ၁၀၀ ပတလြည် ခွံဝင်းရဲ့ အလယလြောကမြှာ နှစ်ထပအြိမ် အမှင့ပြါ။ ကြှန်းတိုင် အတုတကြှီးတွနေဲ့ဆောကထြားပြီး ဝငဝြငခြငွြး စားပြဲခုံအရှညကြှီးတဈလုံး… ဘေးနားမှာက ခုံတန်းလွားရှညတ်ဈခု။ ခုံရဲ့အနောကဖြကြ ခပလြှမ်းလှမ်းမှာ အိမအြပေါတ်ကတ်ဲ့ လှကေားရှိတယ်။ လှကေား အနောကဖြကကြ မီးဖိုချောငအြခန်းဖြဲ့ထားပုံပါ။ ထရံကာ သှပမြိုးထားတော့ သပသ်ပရြပရြပလြေးပေါ့။
ကြုပတ်ို့ အိတတ်ှေ ခုံပေါခြအွပြီး ရနှေေးနဲ့ ထန်းညှကြ တဈပန်းကန် လာခပြေးတာ။ ခုံတန်းလွားပေါထြိုငတ်ာနဲ့ မမနှဲ့က ကြုပဘြေးကပထြိုငလြိုကတ်ယ်။ မမနှဲ့ဖငသ်ားအိအိကြီးတွကေ ကြုပလြာထိတော့ လီးက ဆဈကနဲ့ ဖြစ်ပြီး ထောငလြာတာဗွို့။
” ဒေါစြော … မှပေဲ ဈေးတွေ ဒီနှစ် ကောင်းတယန်ောြ ”
မမနှဲ့က ထန်းညှကပြန်းကနလြာခပြေးတဲ့ ဒေါစြောကို စကားစပြောလိုကတ်ာ။
” ဟိုရကကြ ဈေးနည်းနည်းအေးသှားလို့ မထုတသ်ေးတာ နှဲ့ရီရေ …။ ၂ ရကြ ၃ ရကလြောကဆြို ထုတတ်ော့မယ်။ လှောငရြတာလည်း ကြှကဖြောကမြှာ ကြောကန်ရသေေးတာ …။ ညည်းဆနဖြိုးတွကေ သပသ်ပ် ဖယထြားပါတယအြေ ”
” မယ့လြေး ကိုယ့အြဒေါကြို ယုံပြီးသားပါရှင် ခခြြ ခခြြ ”
” ဒါနဲ့ … ဒီရှာ ညအိပမြှာ မလား ”
” ဟုတ် ဒေါစြော … နကဖြန် ငှကေောကပြှီးမှ ညနေ ၅ နာရီ သင်ျဘောနဲ့ပြနမြယ် ”
” သန်းမှတို့ကလည်း ညည်းမွှောန်တောပါတောြ။ သူတို့လည်း နှမ်းတွထေုတရြောင်းတာ ငှရှေှငန်လရေေဲ့ ”
” မသန်းမှတို့ဆီ မနကစြောစော သှားကောကလြိုကမြယ်။ ဒီရှာက လူတွေ ဒေါစြောပဲ စုကောကပြေးထားပေါ့ ”
မမနှဲ့က ပြောပြီးတာနဲ့ သူ့အိတထြဲက လကဆြောငပြဈစည်းတွေ ဒေါစြောကို ထုတပြေးနတောဗွို့။ မုန့မြွိုးစုံရယ် ကောဖြီမဈထုပတ်ှရယေပြါ။
” ညနေ ဒီမှာ ထမင်းစားသှားအေ … ဘယအြိမတ်ည်းမှာလည်း ”
” မစဉြးစားရသေးပါဘူး ဒေါစြောရယ် အဆငပြှတေဲ့ အိမ် အိပရြုံပဲ ”
” ကဲ … မနကကြ ဝကသ်ားဝယထြားလို့ ခကြထြားတာ ပြနန်ှေးလိုကမြယ် ညည်းတို့လည်း နားဦး ”
ဒေါစြောက ပြောပြီးတာနဲ့ မီးဖိုချောငဖြကြ ဝငသ်ှားတာ ခဏနေ မီးခိုးလေးတွေ အူနတေော့တာ။ ကြုပလြည်း ရနှေေး တဈပန်းကနသ်ောကပြှီး ဆေးလိပမြီးညှိပြီး တောငတ်ှေးမှောကတ်ှေးပေါ့။ ကြုပတ်ှေးနတေုန်း ပေါငတ်ဖကပြေါြ မမနှဲ့လကကြလေး ဖတကြနဲ ကလွာတာဗွ။
” ဟဲ့ … ဘဦး ဘာတွမြေား တွေးနတောလဲ ”
” ဒီလိုပါပဲ မမနှဲ့ရာ ”
” ခခြြ … နင့ဟြာကြီးက အခွိနပြှည့ပြါလား ”
မမနှဲ့ ညာလကကြ ကြုပဘြယဖြကပြေါင် ပုတတ်ဲ့ခွိန် ပေါငကြှားက ထနတေဲ့လီးကို သူ့လကခြွောင်းထိပန်ဲ့ ထိမိသှားတာဗွို့။ တခိခိနဲ့ ရယပြှီး ကြုပပြေါငကြှားကို ကြည့်န်တေော့တာ။ သူ့ဖငသ်ားကြီး လာထိကတည်းက ထနတောလဗွော ထောငရြောပေါ့။ ကြုပမြကြန်ာကို စိုကကြှည့ရြင်း မမနှဲ့လကကြ ပေါငပြေါပြှနရြောကလြာတာ…။ ဒီတခါ ခပဖြှဖြ တငထြားတာဗွ။
” ဘဦး … နင့မြှာ ရည်းစားတွဘောတွမွေား ရှိလား ”
” မရှိပါဘူး မမနှဲ့ရယ် ”
” ရှိနရငေလြည်း … ဟို ဟို ”
” ဘာ … ဟို လည်း မမနှဲ့ရ ”
” ဟို လဟော … ရည်းစားရှိနရင်ေ ညက သင်ျဘောပေါကြ ကိဈစကို မေ့ပစ်လိုကြ … မမနှဲ့ ခွင့လြှတပြါတယ် ”
ပြောပြီးတာနဲ့ မမနှဲ့ မကြန်ာလေး ရဲတကလြာပြီး ခေါင်းလေးငုံ့သှားတာဗွာ။ ခုံတန်းလွားပေါြ နှစ်ယောကသ်ား ပူးကပထြိုငန်တေော့ အနီးကပ် မှငန်ရတောပေါ့။ ဖကြကြနဲ့ ကြုပလြည်း မမနှဲ့စောကဖြုတကြှီးယကပြေးခဲ့တာ မကြလြုံးထဲ ပေါလြာပြီး လီးက တင်းကနဲ့ ဖြစ်သှားရောပဲ။
မမနှဲ့လကကြို ဆှဲယူပြီး ကြုပပြေါငကြှားထဲ ထည့ပြေးလိုကတ်ယဗြွာ။ မမနှဲ့လည်း ကြုပလြို တွေးမိနမှောပါ…။ လီးကို ခပတ်င်းတင်းလေး ပုဆိုးပေါကြနေ ညှဈကိုငန်တောဗွို့။ ငုံ့ထားတဲ့ မကြန်ာလေး မော့လာပြီး ကြုပပြေါငကြှားကိုကြည့်ရြင်း လီးအရင်းဘကြ ဆုပကြိုငလြိုကြ အဖြားဘကြ ဆုပကြိုငလြိုကန်ဲ့ လုပပြေးနတေုန်း…
” နှဲ့ရီရေ … ဝကသ်ားခကြြ မအီအောငလြို့ ငါ မရမ်းသီးချောကလြေး ထည့လြိုကပြှီဟေ့ ”
ရုတတ်ရကြ မီးဖိုချောငထြဲက ဒေါစြော အသံထွကလြာလို့ မမနှဲ့ကိုယလြေး ဆကကြနဲ တုနသ်ှားပြီး ကိုငန်တေဲ့လီးကို လှတလြိုကတ်ာဗွ။
………………………………………………………………
🏵️ဇာတသ်ိမ်းပိုင်း🏵️
“ဟာ … ဘဦးရာ …… မင်းကရော … မနှဲ့စောကဖြုတကြို ပြနမြနိုကဖြူးလား ”
” ဟင် … ကိုဘဦး ဖီးပကြသ်ှားမှာပေါ့ ”
တခွိနလြုံး ကြုပပြှောတာ ငှိမပြှီးနားထောငန်တေဲ့ ကိုသံချောင်းရော ကိုအောငစြိုးပါ ပျိုငတ်ူ ပြောလိုကကြှတာဗွို့။ ကြုပကြ သူတို့ကို တဈခကြကြှည့ပြှီး ထပပြှောပြနတောပါ။
…………………………………………………..
” ဟုတ် … ဒေါစြော … အဆငပြှသလေို ခကြပြါ ရပါတယ် ”
မမနှဲ့လည်း မီးဖိုချောငဘြကြ လှည့ကြှည့ရြင်း ပြနဖြှနတေောပါ။ မီးဖိုချောင် တံခါးက တဝကဖြှင့ထြားတော့ ကြုပတ်ို့ထိုငတ်ဲ့ ခုံတန်းလွားနဲ့က မကြစြောင်းထိုး ဖြစ်နတောဗွ။ ဒေါစြောလည်း တံခါးကြယန်တေော့ ကြုပတ်ို့ကို မမှငရြပါဘူး။ ကြုပတ်ို့လည်း ဒေါစြောကို မမှငရြဘူးဗွ…။ အသံပဲ ကြားနရတောပေါ့။ ပြောပြီးတာနဲ့ မမနှဲ့က ကြုပဘြကလြှည့ပြှီး နှာခေါင်းလေး ရှုံ့ပြနတော။
ကြုပလြည်း ခံစားမှု့တန်းလန်းလေးမို့ မမနှဲ့လကကြို ဒုတိယအကြိမ် ဆှဲယူပြီး လီးကို ပြနကြိုငခြိုင်းလိုကတ်ယ်။ ဒေါစြော ဝကသ်ားဟင်းနံ့လေးကလည်း မှှေးနတောဗွို့။ ဟင်းနံ့လေးရှူရင် မမနှဲ့ကို ဂွင်းတိုကခြိုင်းနတောပေါ့။ အရှိနပြကြသ်ှားတဲ့ ခံစားမှုလေး ခကြခြငွြးပြနရြလာပြီး ပေါငကြို ဖြဲပေးထားလိုကတ်ယ်။ မမနှဲ့ကလည်း မီးဖိုချောငဘြကြ ကြည့်လြိုကြ ကြုပပြေါငကြှား ကြည့်လြိုကန်ဲ့ ဂွင်းထုပေးနတောပေါ့။
လူမသိအောင် ခိုးလုပတ်ဲ့ ခံစားမှုက ပိုကောင်းတာဗွ။ လီးတဈချောင်းလုံး ကငွတ်ကန်ရေောပဲ။ မမနှဲ့လည်း အောကန်ူတခြမ်းလေးကိုကရြင်း လီးကို ခပမြှနမြှန် ထုနတေော့တာ ဒေါစြောရှိတဲ့ မီးဖိုချောငဘြကတ်ောင် လှည့မြကြည့်တ်ော့ဘူး။ ကြုပလြည်း ယားတကလြာတဲ့လီးကို မထိန်းနိုငတ်ော့ပါဘူး။ မမနှဲ့ နို့တဈလုံးကို လှမ်းညှဈရင်း လရညတ်ှေ တဖြောဖြော ပန်းထုတပြဈလိုကရြတာပေါ့။
” ဟေးးးး … စောကြည် …… စောကြည် ရှိလား ”
လရညတ်ောင် မကုနသ်ေးဘူးဗွာ ခွံဝက အသံကြောင့ြ မမနှဲ့လည်း လီးကို အမှနလြှတပြှီး ကြုပန်ဲ့ နည်းနည်း ခွာထိုငလြိုကတ်ယ်။
” ဟော … ကိုသာဒငလြား …… လာလာ … ရှိပါ့တောြ … ဝကသ်ားဟင်း ပြနန်ှေးနတော ”
ဒေါစြောအသံက မရှေးမနှောင်းပဲ မီးဖိုချောငထြဲက ထွကလြာတာပေါ့။ ကြုပန်ဲ့ မမနှဲ့လည်း အသံလာတဲ့ဆီ ကြည့်မြိတော့ အရပရြှညရြှည် လကပြှငကြိုင်းကိုင်းနဲ့ ပုဆိုးတိုတိုဝတပြှီး ဟိုကြည့်ဒြီကြည့်ြ လုပန်တေဲ့ လူကြီးတဈယောကကြို မှငလြိုကရြတာ။ ကြုပတ်ို့နဲ့ မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် ဝငထြိုငပြှီး မမနှဲ့ကို စိုကကြှည့န်တောဗွ။
” အောြ … ဘယသ်ူများပါလိမ့လြို့ … နှဲ့ရီမလား … ငှလောကောကတ်ာ ထငပြါရဲ့ ”
” ဟုတ် … ဦးကြီး ”
” ဟုတတ်ယ် ကိုသာဒင် … နှဲ့ရီတို့ ဒီမှာ ညအိပမြလို့ ဟနကြပြှီ ကိုသာဒင့ြ ရှာအနောကဖြွားက အိမအြလှတမြှာ အိပခြိုင်းလိုကြ ”
ဦးသာဒငဆြိုတဲ့ လူကြီးနဲ့ မမနှဲ့တို့ပြောနတောကို ဒေါစြောက ဝငပြှောနတောပါ။
” ရပါတယ် စောကြညရြာ တခါတလမှေ လာတဲ့သူတွေ အားမနာရပါဘူး … ဒါနဲ့ မနေ့က နငင်ါ့ ခေါခြိုင်းတာဆို ”
” ဟုတတ်ယ် … ကမွ မှပေဲတွေ ထုတခြငွလြို့ … တိုငပြငခြငွတ်ာ ”
” ဈေးနည်းနည်း အေးတယဟြ … ထုတခြငွလြည်း ထုတ် … ကြာရင် ကြှကဖြောကလြိမ့မြယ် ”
” ကမွလည်း အဲဒါ ကြောကတ်ာပါတောြ ”
” အေးပါ သဘကခြါလောကြ လူရော လှည်းရော ငါစီစဉပြေးပါ့မယ် … ငါသှားပြီဟေ့ … ညကြ … နှဲ့ရီတို့ဖို့ အိမသ်ော့ ဝငယ်ူလိုကတ်ော့ ”
ဦးသာဒငပြှနသ်ှားတော့မှ ကြုပတ်ို့လည်း ရောကရြာပေါကရြာ စကားပြနပြှောနကြတော။ မမနှဲ့ရော ကြုပရြော ရချိုး ခဏမှေးကြသေးတယ်။ မမနှဲ့ကတော့ အိမပြေါြ ဒေါစြောအိပခြန်းထဲ တကမြှေးနတော။ ကြုပကြ ခုံတန်းလွားလေးမှာပဲ မှေးလိုကတ်ာပါ။ ခရီးပန်းလို့လား မသိဘူး ညနထမေင်းစားခါနီး ဒေါစြောနိုးမှ ကြုပလြည်းနိုးတာ။ ခုံတန်းလွားပေါကြ အထ ပုဆိုးဖြန့ဝြတတ်ော့…
” အမလေးးး ”
” ခခြြ ခခြြ ”
အမလေး တ တာက ဒေါစြောဗွ မကြလြုံးပြူးနတေော့တာ။ တခိခိ နဲ့ ရယန်တောက မမနှဲ့ပေါ့။ ကြုပ် အိပရြာထ ပုဆိုးဖြန့ဝြတတ်ဲ့အခွိန် ပေါငကြှားထဲ မပြောမမာ အနထေားနဲ့ ငိုကဆြင်းနတေဲ့ လီးကို ပြသလို ဖြစ်သှားတာပါ။
ညနစော စားပြီးတော့ ရှာထဲ မမနှဲ့နဲ့ ဟိုနားဒီနား လွှောကကြှည့ကြှတာ။ သိပမြကြာပါဘူး နလေုံးကြီး အနောကဘြကင်ုတလြွိူးပြီး အမှောငထြုက ကြီးစိုးလာတာပေါ့။
ဒေါစြောအိမပြှနရြောတော့ ခဏထိုငရြင်း နကဖြန် ငှကေောကရြမယ့ြ လူစာရင်းကို မမနှဲ့က ဒေါစြောကို စာရှတ် တဈရှကထြဲ ရေးပေးနတော။ ဒေါစြော ယောင်ျကြားနဲ့ သားသမီးတွလည်ေး ပြနရြောကပြှီး စညစြညကြားကားလေး ဖြစ်နပေါပြီ။ ခွငထြောငန်ဲ့ ခေါင်းအုံးကို ပီနံရံအိတထြဲ ထည့ပြှီး လကန်ှိပဓြာတမြီး အပိုတဈလကြ ကြုပတ်ို့ဖို့ ထုတပြေးသေးတယ်။ ရှာလယလြမ်းအတိုင်း ဦးသာဒငအြိမကြို အိမသ်ော့ ဝငယ်ူပြီး တဆဈခွိုးလမ်းလေးအတိုင်း ရှာအနောကဖြွားထိ လွှောကခြဲ့ကြတာ။ ဒေါစြော ယောင်ျကြားကလည်း အထုပတ်ှေ လိုကပျို့ပေးပါတယ်။
ဦးသာဒင် ပိုငတ်ဲ့ ရှာအနောကဖြွားစွန်းက အိမရြောကတ်ော့ မှောငန်ပြေီဗွို့။ နာရီကြည့်လြိုကတ်ော့ ည ၁၀ နာရီ ကြောန်ပေါပြီ။ အိမသ်ော့ဖြင့ြ လှဲကငွြးပြီး ဒေါစြောနဲ့ သူ့ယောင်ျကြားက အိပယ်ာပြငပြေးနတော။ မမနှဲ့နဲ့ ကပလြကြြ တဈခန်းစီပါ။
အရံသင့ရြှိတဲ့ ရနေံဆီ မီးအိမထြှန်းပြီး ခဏစကားပြောနကြသေေးတယ်။ ဒေါစြောတို့ ပြနသ်ှားမှ ကြုပန်ဲ့ မမနှဲ့လည်း ကိုယ့အြခန်းကိုယ် ဝငခြဲ့ကြတာ။ ခကြခြငွြး အိပမြရပါဘူး ဟိုတွေးဒီတွေးပေါ့။ မမနှဲ့လည်း အိပမြပြောလြောကဘြူး ကြမ်းလိမ့သ်ံ ခပတ်ိုးတိုး ကြားနမေိတာ။ အတောလြေးကြာမှာ အိပခြငွစြိတလြေးဝငလြာပြီး အိပမြောကသွှားတော့တာ။
” ကြှိ ကြှီ …… ကြှိ ကြှီ ကြှိ ”
အသံတွေ ဆူညံနတောနဲ့ ကြုပလြည်း လန်းနိုးလာတာဗွို့။ လန့န်ိုးပြီး ဘေးနားကြည့်တ်ော့ ကြုပအြိပတ်ဲ့ အိပခြန်းမဟုတဘြူးဗွ။ လယကြှင်းထဲ ရောကန်တော။ အောကကြလည်း မှကြေီး ပကကြှားအကတ်ှေ။ ကြုပလြည်းလန့ပြှီး ထရပလြိုကရြော ခွထေောကတ်ဈဖကကြို တဈခုခုက ဖမ်းဆှဲထားသလိုဗွ။
အောကင်ုံ့ကြည့်တ်ော့မှ မှကြေီးပကကြှားအကထြဲက လကမြဲကြီးဗွို့ အမှှေးအမွှငတ်ှနေဲ့ ကြုပခြှထေောကကြို ဖမ်းဆှဲနတော။ ဘေးနားက ပကကြှားအကကြှားတွထေဲကလည်း လကတ်ှေ အများကြီးထွကလြာတာဗွာ။ လကကြှီးတွကေ ဆန့ထြှကလြာပြီး ကြုပဆြီ လွှောတိုကလြာနတောဗွို့။ ကြုပလြည်း အကြောကလြှနပြှီး အသားတွေ တဆတဆြတ် တုနန်မေိတာပေါ့။
” သှားးး သှားးးး …… မလာကြနဲ့ …… ငါ့ဆီ မလာကြပါနဲ့ …… သှားးး သှားးးး …… အမလေးးး ကယကြှပါဦးဗွို့ ”
ကြုပလြန့အြောန်တေုန်း ဗှုံးကနဲ့ အလင်းတန်းကြီး အခန်းဝက ပေါလြာတော့တာပဲ။
” ဘဦး … မောငလြေး … အဈမပါ ”
သချောကြည့်မြိတော့ အခန်းဝမှာ မမနှဲ့ဗွ။ ဓာတမြီးနဲ့ ကြုပကြို ထိုးထားတာ။ သူ့မကြန်ှာမှာလည်း ခွှေးတွနှစ်ေနတောဗွာ။
” ဟင် … မမနှဲ့ ”
ကြုပအြသံပေးလိုကမြှ ကြုပန်ားလေး လွှောကလြာပြီး ဘေးနား ဝငထြိုငန်တော။ မမနှဲ့လည်း အိပပြွောန်ရင်ေး အခန်းပြငကြ တရှပရြှပန်ဲ့ အိပမြကလြိုလို ဘာလိုလို ခံစားမိနတောတဲ့ဗွ။ မကြစြိဖြင့ပြှီး သချောအားစိုကြ နားထောငတ်ော့ သူ့တံခါးဝနားက ခွသေံတွေ ကြားနမေိတာ ပြောတယ်။
သူလည်း ကြောကကြှောကန်ဲ့ တံခါးဖြင့ကြှည့တ်ော့ အဖြူရောင် အခိုးငှေ့တွကေ လူပုံသဏျဍနန်ဲ့ အိမထြဲ လွှောကသ်ှားနတေဲ့ဗွို့။ အဲ့ဒီအခွိန် ကြုပအြောသ်ံကြားလို့ စေ့ရုံစေ့ထားတဲ့ တံခါးဆှဲဖြင့ပြှီး ဒေါစြောပေးထားတဲ့ ဓာတမြီးနဲ့ ထိုးကြည့်န်တောတဲ့ဗွ။ မအိပရြဲတော့လို့ ကြုပန်ဲ့အတူအိပဖြို့ ပြောနတေော့တာ။ ကြုပလြည်း တံခါးကို သချောထပိတပြှီးမှ မမနှဲ့နဲ့ မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် ဖကအြိပကြှတာပေါ့။
မမနှဲ့နဲ့ဖကအြိပရြင်း ခုန ကြောကစြိတတ်ှေ ပြောကပြှီး ရမျမကစြိတလြေးက ထကြှလာရောပဲ။ ဒီတခါ ဖငပြှနခြေါင်းပြန် အနအထေားနဲ့ မမနှဲ့စောကဖြုတကြို ယကပြေးတော့ မမနှဲ့ကလည်း ကြုပပြုဆိုးလှနပြှီး လီးထိပလြေးကို တပြှတပြှှတ် စုပပြေးနတောဗွာ။
အားမရတာနဲ့ ကြုပလြည်း အဝတစြားတွခွှတေရြင်း မမနှဲ့ကိုလည်း အကုနခြွှတခြိုင်းလိုကတ်ာ။ နှစ်ယောကသ်ား မိမှေးတိုင်း ဖမှေးတိုင်းပေါ့။ ထိုငလြကြလြေးနဲ့ ကြုပလြည်း မမနှဲ့ကိုယလြုံးကို တဝကြည့်တ်ုန်း မမနှဲ့ကလည်း ကြုပပြေါငကြှားက လီးကြီးကို ကိုငဆြှနတောဗွို့။ ပြီးမှ မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် ဖငပြှနခြေါင်းပြနလြှဲရင်း ပြနစြုပပြှနယ်ကကြှတာပေါ့။ မမနှဲ့စောကဖြုတကြို အရညထြှကအြောင် ယကပြေးပြီးမှ ကြုပကြ အပေါကြ တကလြိုးပစ်တာ။
ကလေးနှစ်ယောကြ မှေးထားပမယေ့ြ ကြုပလြီးကို အဆုံးထိ မခံနိုငရြှာဘူး။ စိတပြါလို့ ဖိလိုးမိတိုင်း ရငဘြတကြှီး ကြှတကလြာပြီး တအားအား အောန်ရှောတာ။ လီးတဝကပြဲ အထုတအြသှင်းလုပရြင်း ထိန်းလိုးနရတောဗွ။ တဖြည်းဖြည်း အရှိနရြလာမှ မမနှဲ့က အောကကြနေ မသိမသာလေး ကော့ကော့ထိုးနတောပါ။
လီးအရင်းထိ တဈခကြဆြောင့လြိုးကြည့်တ်ာ မကြန်ှာလေး ရှုံ့သှားပမယေ့ြ အစပိုင်းလောကြ နာကငွဟြန် မပြတော့ပါဘူး။ ကြုပလြည်း ၁၀ ခကြလြောကြ ထိန်းလိုးလိုကြ အရင်းထိ ဖိလိုးလိုကန်ဲ့ နောကပျိုင်း စိတကြှိုကပြဈလိုးပစ်တာပဲ။ မမနှဲ့လည်း တအီးအီး ညည်းရင်း ပြနပြှနကြော့ပေးနပေါပြီ။ မနားတမ်းဖိလိုးရင်း မမနှဲ့က ထောကထြားတဲ့ ကြုပလြကမြောင်းနှစ်ဖကကြို ဆှဲကုတရြင်း စောကရြညတ်ှေ ပန်းထုတတ်ာဗွ။ ကြုပလြည်း လီးအရင်းထိ ဖိလိုးရင်း လရညတ်ှေ မမနှဲ့ စောကခြေါင်းထဲ ပန်းထည့ပြဈလိုကပြဈတာ။
နာရီဝကလြောကြ ကြာတော့ အခန်းဝက ခွသေံတွေ ပြနကြှားရတာဗွာ။ ကြုပကြ ထကြည့်ဖြို့ပြောတော့ မမနှဲ့က ခေါင်းရမ်းပြရင်း နှုတခြမ်းချင်ြး တေ့စုပန်တော။ လကတ်ှကေ ကြုပခြန်ဓာကိုယကြို ပြတသ်ပရြင်း ထထိုငပြှီး စောကရြညရြော လရညရြော ပပြနေတေဲ့ ကြုပလြီးကို ကုန်းစုပတ်ော့တာပဲဗွာ။
ခဏလေးပဲ လီးက ပြနမြတလြာတာပေါ့။ လီးကို ပါးစပထြဲက ထုတပြှီး ဒဈဖူးကြီးကို လကန်ဲ့ဖြဲကြည့်န်ရင်ေး လီးအရညပြှားကို အပေါစြုကိုငလြိုကြ ဖြဲခလွိုကန်ဲ့ အပေါကြ ခွလိုးတော့တာပဲ။ အခန်းဝက ခွသေံတွေ ဆူညံလေ မမနှဲ့က ဖိဆောင့လြပေဲဗွို့။ သူဖငကြှီး လထေဲမှှောကပြှီး အားရပါးရ ဖိဖိလိုးနတောဗွ။ အကြောပျိုင်းပျိုင်းထနတေဲ့ ကြုပလြီးကို စောကခြေါင်းအတွငသ်ားတွနေဲ့ ညှဈဆောင့န်တေော့ ခံစားမှုက ဘာနဲ့မှ မလဲနိုငအြောငကြို ကောင်းနတောပဲဗွာ။
ကြုပတ်ို့အထွဋထြိပရြောကပြှီးမှ အခန်းဝက ခွသေံတွကလေည်း ပြောကကြှယကြုနတ်ာ။ တဈနာရီလောကန်တေော့ ခွသေံတွေ ပြနကြှားလာပြနရြော။ ဒီတဈခါ ကြုပလြည်း မမနှဲ့စောကဖြုတကြို ကုန်းယကပြှီး အပေါကြ ဖိလိုးပစ်တာ။ ကြုပတ်ို့ လိုးပြီးတိုင်း နာရီဝကြ ၁ နာရီလောကဆြို ခွသေံတွကေ ပြနပြှနကြှားလာရတာ။ ခွသေံတွေ ဆူညံလာလိုကြ မမနှဲ့နဲ့ ကြုပလြည်း ထလိုးလိုကန်ဲ့ မနကလြင်းကြကတ်ှနမြှ လိုးတာရပပြဈကြတာ။
နောကဆြုံးအကြိမ် ကြုပလြည်း လိုးပြီးလို့ မမနှဲ့စောကဖြုတထြဲက လီးကို ဆှဲထုတလြိုကတ်ယ်။ ဖလှပကြနဲ့ ကြုပလြီးကြီး ကြှတထြှကလြာပြီး မမနှဲ့စောကပြတလြေးကတော့ ယောငကြားနတောဗွ။ မနကလြင်းလင်းချင်ြး ဒေါစြောအိမကြို ပြနလြာခဲ့လိုကတ်ာပါ။
မနကကြနေ နေ့လညထြိ ကြုပန်ဲ့မမနှဲ့က တခွားရှာငှသှေားကောကတ်ုန်း ဒေါစြောက ဒီရှာက ဆနဖြိုးတွေ စုကောကပြေးထားတာပေါ့။ နေ့လညစြာ ထမင်းစားပြီးတာနဲ့ ရှာက ထွကခြဲ့လိုကတ်ာ။ မမနှဲ့တဈယောကြ တဈလမ်းလုံး ကြတကြတလေး ဖြစ်နတောဗွို။
သင်ျဘောဆိပရြောကတ်ော့ ညနေ ၄ နာရီကြောပြှီဗွ။ ၄၅ မိနဈလောကကြှာမှ မမနှဲ့နဲ့ ကြုပလြည်း သင်ျဘောပေါြ တကခြဲ့လိုကတ်ယ်။
……………………………………………………………..
ဘဦး ရကေူးနသည်ေ ဇာတလြမ်းလေး ဒီနရောမှာပဲ ရပန်ားခွင့ပြှုပါဗွို့။ စ/ဆုံး ဖတရြှု့ပေးသော မိတဆြှမွေားအား တဈဦးချင်ြးဆီ ကြေးဇူးတငရြှိပါသည်။
မောငခြှိမ့ြ
ပြီးပါပြီ။