ဒီစာအုပလြေးကတော့ စာဖတသ်ူတို့ အကြိုကတ်ှေ့စမယေ့ြ ဇာတလြမ်းကောင်းလေးတဈခု ဖြစ်ပါတယ်။ အောကတ်ှင် ဆကလြကဖြတရြှုပါ…
ကလင် ကလင် ကလင်…. စကျဘီးဘဲလျသံကြားလို့ ဒေါျကြော့ခိုင်ခေါင်းလေးမော့ကြည့်ျမိသည်။ “အန်တီရေ ဇွဲမာန်ရှိလား” “ရှိတယ် သမီးရေ အပေါျထပျမှာ ပစ်စည်းတွထေည့ျနတေယ် သားရေ အောကျဆင်းခဲ့ဦး ဒီမှာ အေးမွလေး ရောကျနတေယ်” “ဟုတ် လာပြီ အမရေေ” အမေ့ကို အသံလှမ်းပြုရင်း စာအုပျတခြို့ကို သတေ်တာထဲထည့ျပြီး အောကျထပျသို့ဆင်းလာခဲ့သည်။ “အေးမွ ထူးထူးဆန်းဆန်း ဘာလဲဟ” “နင်မနကျဖန်ကြောင်းသှားတော့မှာလေ အဲ့ဒါငါ့ကို မုန့ျလိုကျကြှေးဦး” “ဟာ…နင်ကလည်း ပစ်စည်းတွသေိမ်းလို့မပြီးသေးဘူးဟ” “လာပါဟာ ငါလှမ်းနရေမှာ ခဏလေး တနရောသှားထိုင်ရအောင်ဟာနောျ လာပါ ဇွဲမာန်ရာ” ခစြျသူရဲ့ အသံတိမျဝင်သှားပြီး မကြျရည်လေးတွဝေိုင်းလာတော့ ကန်ောျလည်း မနနေိုင်တော့ပြီ။ “အမရေေ သား အေးမွနဲ့ အပြင်ခဏသှားဦးမယ် ” “အေး အေး အရမ်းမကြာနဲ့နောျ လုပျစရာတွရှေိသေးတယ်” “ဟုတ် မမေေ… လာ နင့ျစကျဘီးနဲ့ပဲသှားရအောင် ငါ့ဘီးထုတ်မနတေော့ဘူး” စကျဘီးလေးနင်းထွကျလာတော့ ခစြျသူလေးက ခါးလေးဖကျပြီး ကြောပြင်ကို ပါးလေးအပျကာ ငွိမ်၍ လိုကျလာသည်။ “အေးမွ နင်ဘာစားမှာလဲ” “ဘာမှမစားဘူးဟာ. ငါဖကျထားခင်ျတယ် ဒီလိုလေး ငါလှမ်းနရေမှာသိလား နင်က မနကျဖန်ညနဆေိုသှားပြီ ငါတို့ကြောင်းက နောကျလကုန်လောကျမှတဲ့ ငါလှမ်းနမှော” ပြောရင်း တသိမ့ျသိမ့ျရှိုကျငိုနသေော ခစြျသူလေးကြောင့ျ ရင်ထဲဆို့နင့ျလာသည်။
၁၀ တန်းအောင်စာရင်းတွထွေကျပြီး သကျဆိုင်ရာ တက်ကသိုလျအသီးသီးကို သှားရောကျကြရမည့ျ ခစြျသူနှစ်ဦး၏ နှုတ်ဆကျခြိန်။ အတွေ့ကြုံသဈတွကေို ရင်ခုန်မြှောျလင့ျရင်း ခစြျသူလေးကိုလည်း သနားမိပြန်သည်။ ” အေးမွ ငါတို့ဘယ်သှားကြမလဲ” ” ခစြျသူများနေ့က ငါတို့ ချောကလကျထိုင်စားခဲ့တဲ့နရောသှားမယ်လေ ငါ့မှာချောကလကျပါတယ် နင့ျကိုကြှေးခင်ျလို့ ” ခါးကိုတင်းတင်းဖကျပြီးပြောလာသော အေးမွစကားကြောင့ျ ရင်ထဲလှိုကျသှားသည်။ ၁၀မိနဈလောကျစကျဘီးနင်းလာပြီး ထင်းရူးတောစပျနားရောကျတော့ ကုန်းစောင်းလေးနားမှာစကျဘီးရပျလိုကျပြီး ထိုင်စရာရှာကြသည်။ “အေးမွ နင်ငိုမနနေဲ့လေ” “ဟာ..ငိုခင်ျနတောကို ငိုမှာပဲ” “ဘယ်မှာလဲ ချောကလကျ ဟိုနားလေး သှားထိုင်စားရအောင်” ထင်ရှူးပင်ကြီး၏ အောကျခွတွေင် ထင်းရှူးဆီထုတ်ထားသောကြောင့ျ အပင်၏ ပင်စည်မှာ ခွကျကြီးဖြစ်နပြေီး မွအေနည်းငယ်နိမ့ျသဖြင့ျ တောျရုံ မမွင်နိုင်သောနရောလေးကို ရှေးလိုကျသည်။ “လာ အေးမွ အပင်သှားမမှီနဲ့ အကြီတွမေဲကုန်မယ်” “အင်းပါ” မကြျနှာခင်ျးဆိုင်ထိုင်ပြီး ချောကလကျလေးခွံ့ကြှေးရင်း မကြျရည်ကန်သေော ခစြျသူလေးကို ဆှဲပြေ့လိုကျပြီး နဖူးလေးနမ်းရင်း မကြျရည်တွေ သုတ်ပေးနလေိုကျသည်။
ချော့စရာ စကားရှာမရ။ “မငိုပါနဲ့အေးမွရယ် ကြောင်းမတူပမေယ့ျ ပိတ်ရကျကပြွန်တွေ့ရမှာပဲ” ချော့မရ အေးမွက ငိုနတေုန်း ကြံမိကြံရာနှင့ျ အေးမွလကျထဲက ချောကလကျကို ကိုကျပြီးအေးမွမကြျနှာလေးဆှဲမော့ကာ ခွံ့ကြှေးလိုကျသည်။ ထိုချောကလကျအပိုင်းလေးကုန်သည်အထိ ပါးစပျနှင့ျခွံ့ကြှေးပြီး သေးသေးလေးသာ ကန်ျတော့သဖြင့ျ အေးမွပါးစပျထဲ လြှာနှင့ျထိုးထည့ျပေးလိုကျသည်။ အေးမွရဲ့ ဝင်သကျထွကျသကျတို့က ပါးပြင်မှာ ရိုကျခတ်လကြျ။ အေးမွလည်း ချောကလကျကို ဖမ်းယူရင်း လြှာကိုလည်း စွဲစုပျလိုကျသည်။ ကန်ောျလည်းအေးမွရဲ့အောကျနှုတ်ခမ်းလေးကို စုပျနမ်းလိုကျရင်း ခါးလေးဖကျကာ အေးမွကိုယ်လုံးလေးကို ဆှဲယူလိုကျတော့ အလိုကျသင့ျလေးလှဲခလြာသည်။ အေးမွဖင်လေးကိုကိုင်ပြီးပြတ်ရင်းမကြျနှာကို အနမ်းများဆကျတိုကျခြှကော ခစြျသူရဲ့မကြျရည်တွကေိုနှစ်သိမ့ျစတေော့သည်။ အေးမွရဲ့ အကြီကြယ်သီးတွကေိုဖြုတ်တော့ မကြျလုံးဝိုင်းလေးနှင့ျငွိမျပြီး ကြည့်ျနသေည်။ အတွင်းခံအကြီခြိတ်တွေ ဖြုတ်မနတေော့ပဲ အပေါျသို့လှန်တင်ကာ ဖြံ့ထွားကာစ နို့လေးတွကေို တလှည့ျစီစို့ရင်း နို့အုံတွကေို ဆုပျခြပေေးလိုကျသည်။အောကျက ဖြားဖကျတောျကလည်း အေးမွရဲ့ နံကြားကိုထောကျပြီး တင်းနပြေီ။ အေးမွရဲ့လကျကိုယူပြီး ကိုင်ခိုင်းတော့ ငွင်းသည်။
“အာ..မကိုင်ဘူး ငါကြောကျတယ် ဒီတိုင်းပဲနဟော” “ဟာ..အေးမွကလည်း ကိုင်ထားပါဆို” “မကိုင်ဘူးလို့ နင့ျကိုဖကျထားမယ် နောျ” ပြောရင်း လည်ပင်းကိုဖကျပြီး သူ့ရဲ့နို့တွပေေါျဆှဲခတ်ော့ ငုံပြီးစို့ရင်း စကပျရဲ့ဇဈကို စမ်းကာအောကျသို့ ဆှဲခတ်ော့ သူမ အကြောကျအကန် ငွင်းတော့သည်။ “မလုပျနဲ့ ဇွဲမာန် ဒါတော့မလုပျနဲ့ဟာ ငါကြောကျတယ်” “ဘာကြောကျတာလဲဟ နင်ကလည်း” “မသိဘူး ကြောကျတယ်ဟာ ငါ့ကိုခစြျရင် မလုပျနဲ့နောျ” “မလုပျဘူးကြာ ဒီတိုင်းပဲ ကိုင်ထားမယ်နောျ ခြှတ်လိုကျ ” “အကုန်မခြှတ်ဘူး နင့ျလကျထည့ျလိုကျ” “ပြီးရော” အေးမွရဲ့နှုတ်ခမ်းတွကေို ပြန်နမ်းရင်း လကျတွကေ စကပျအောကျမှ ဖင်လုံးလေးကို အတွင်းခံပေါျကနေ ဆုပျကိုင်ပြီး ပေါင်ကြားထဲသို့ လကျညိုးလေးဖြင့ျ မထိတထိ ပြတ်ပေးနလေိုကျသည်။ အေးမွလည်း ကန်ော့လည်ပင်းကို အတင်းဖကျရင်း ပခုံးပေါ့သို့ မကြျနှာလေးအပျကာ တအင်းအင်းနှင့ျ။ ကန်ောျလည်း လကျကို အရှေ့ဖကျသို့ပြောင်းလိုကျပြီး “အေးမွ ပေါင်နဲနဲကားကြာ” နား နားလေးကပျပြီးလသေံလေးနှင့ျပြောလိုကျသည်။ ပေါင်လေးနဲနဲကားပေးတော့ အတွင်းခံထဲ လကျနှိုကျရန်ပြင်လိုကျစဉျ အေးမွလကျက ကန်ော့လကျကိုဖမ်းပြီး တားဆီးထားကာ ကန်ော့ နှုတ်ခမ်းတွကေိုနမ်းရင်း ခေါင်းသာခါနသေည်။ “အေးပါ အထဲကမကိုင်ဘူး အပြင်ကပဲ ကိုင်တော့မယ် လှှတ်နောျ” လို့ပြောလိုကျတော့မှပဲ ကန်ောျလကျကိုလှှတ်ပြီး လည်ပင်းကို ပြန်ဖကျလိုကျသည်။ နှုတ်ခမ်းကိုတော့ နမ်းနဆေဲ။ ကန်ောျလည်း ဘောင်းဘီပေါျကနေ အေးမွအဖုတ်လေးကို ပြတ်ပေးနရေင်း ဘောင်းဘီလေးစိုထိုင်းလာတာကို သတိထားမိနသေည်။
ပေါင်ကြားထဲ လကျအသာထိုးထည့ျရင်း ဘောင်းဘီဘေးကမြှော့ကြိုးလေးကို ဘေးကပျကာ အရည်တွတေစိမ့ျစိမ့ျထွကျနသေော အေးမွရဲ့ အမှှေးနုနုနှင့ျ အဖုတ်လေးကို ပြတ်ပေးရင်းနဲ့ နို့တွစေို့လိုကျသည်။ ဘယ်လောကျမှမကြာလိုကျ အေးမွတယောကျ ကန်ော့ခေါင်းကိုဆှဲမပြီး နှုတ်ခမ်းတွကေို အတင်းနမ်းကာ အဖုတ်လေး ပြစိပြစိဖြစ်ပြီး သကျပြင်းခကြာ ငွိမျပြီး ကန်ော့ကို အတင်းဖကျထားတော့သည်။ ” အေးမွ အေးမွ နင့ျအရည်တွေ ထပျထွကျလာတယ်ဟ” “အာ…ဘာတွပြေောနတောလဲ ရှကျစရာကြီးဟာ” “ထဦး ဒီမှာကြည့်ျလို့” “မကြည့်ျဘူး” ကန်ော့ရင်ထဲ မကြျနှာ အတင်းထိုးထည့ျကာ အရှကျသည်းနသေော ခစြျသူလေးအား ဆံပင်များကို ငုံ့နမ်းပြီး အရှကျပြစေရေန် ကြိုးပမ်းပေးရပြန်သည်။ ကန်ော့လီးကတော့ တင်းသထကျတင်းလကြျပေါ့။ ဒီတိုင်းငွိမျနကြေရင်း ၅ မိနဈခန့ျကြာတော့ “ဇွဲမာန် ဖယ်ပေးဦး ဟိုဘကျလှည့ျနေ” “ဘယ်လိုဖယ်ရမှာလဲဟ နင်ထမှ ရမှာပေါ့” “အဲ့ဒါဆိုလည်း နင်မကြည့်ျနဲ့ မကြျစိမှိတ်ထား” “အင်း မကြည့်ျဘူး” အေးမွလည်း ရင်ခွင်ထဲမှ ရုန်းထရင်း “ဟိုဘကျလှည့ျနနေောျ မကြည့်ျနဲ့” ” အေးပါဟာ မကြည့်ျဘူး” “ရပြီ ပြန်လှည့ျတော့” ကန်ောျလည်း ပြန်လှည့ျရင်းနဲ့ “ကြည့်ျရတော့မှာလား” လို့မေးလိုကျသည်။ “မသိဘူးကြာ” မကြျနှာလေးနီနီ ရှကျပြုံးလေးနှင့ျ ရင်ထဲပြေးဝင်ဖကျလာသောခစြျသူလေးကို ဆီးပြေ့ရင်း ရောကျတတ်ရာရာ ခစြျစကားလေးများဖြင့ျ ထိုတညနကေုန်ဆုံးခဲ့ပြန်သည်။ အိမျပြန်လမ်းမှာ စကားမဆိုမိကြပဲ လကျကလေးဆုပျကိုင်ရင်းနဲ့ ငွိမျသကျတိတ်ဆိတ်စွာ။… ဒီနေ့ညဆို အိမျနဲ့ခွဲပြီးအဝေးမှနရေတော့မှာပါလားဆိုတဲ့အသိနဲ့ ဝမ်းနည်းသလိုလိုနှင့ျ သားအမိနှစ်ယောကျထိုင်စကားပြောနစေဉျ အေးမွထပျရောကျလာပြန်သည်။
“ဇွဲမာန်ရေ…” “ဟေ့ ငါရှိတယ် လာခဲ့” “သား ဒီနေ့ဘယ်သှားဦးမလို့လဲ မနေ့ကလည်းအကြာကြီးပဲ ဒီကောင်မလေးကလည်း လှန်တယ် ခရီးသှားခါနီးအထိ မပြောခင်ျတော့ဘူး” အမလေည်းပြောဆိုပြီးအိမျနောကျဘကျထွကိသှားသည်။ အေးမွလည်းအခွအေနရေိပျမိသည်ထင်သည်။ မကြျရည်လေးလည်လည်နှင့ျ အနားကပျခါ “ဇွဲမာန် ငါဒီနေ့စိတ်တွထေိန်းမရလောကျတော့ဘူး သိလား” ရပြီ ဒီလောကျဆို သဘောပေါကျပြီ ကန်ောျလည်း အမွန်ပင် “အမေ့ သား အေးမွကို အိမျလိုကျပို့လိုကျဦးမယ်” “သား ကားဘယ်ခြိန်လဲ အခြိန်မီအောင်ပြန်ခဲ့” “ဟုတ်” စကျဘီးပြေးထုတ်ရင်း “လာ အေးမွ သှားရအောင်” နှစ်ယောကျသားစကျဘီးကိုယ်စီနင်းရင်း ထွကျလာစဉျ မိုးလေးကတဖြဲဖြဲ မိုးကလည်း အမှတ်တရနေ့ ကိုအားဖြည့ျပေးသည်ထင်သည်။ “ဇွဲမာန် အိမျမှာ ဘယ်သူမှမရှိဘူး အိမျသှားရအောင်” “အိုကေ ဘယ်သူအရင်ရောကျလည်း ပျိုင်မယ်လေ ” ပြောရင်း စကျဘီးကိုဒုန်းနင်းပြေးတော့ အေးမွလည်းအားကမြခံ လိုကျနင်းရှာသည်။ စိတ်တွကေ စောနသေည်လေ။ အိမျရှေ့ရောကျတော့ စကျဘီးဒေါကျထောကျပြီး အေးမွဆီက အိမျသော့ယူကာ ဖြင့ျဝင်လိုကျသည်။ အေးမွက တံခါးကို ကလန့ျပြန်ထိုးပြီး ကန်ော့ဆီပြေးလာကာ ခါးကိုဖကျပြီး ရင်ထဲ ငွိမျနသေည်။ “အေးမွ နင်သချောလား” ခေါင်းလေးငွိမ့ျပြီး အဖြပြေန်ပေးသည်။ ကန်ာျလည်း သူ့ရဲ့စိုရှှဲနတေဲ့အကြီကို ခြှတ်ခလြိုကျပြီး နှုတ်ခမ်းကိုငုံနမ်းလိုကျသည်။
အေးမွလည်း အလိုကျသိစွာ လုံခည်ျကို ဖြည်ခလြိုကျပြီး “ငါမနေ့က တနကေုန်နမေရဘူးဟာ ညလည်းအိပျမပြောျလို့ နင့ျဆီ အရဲစွန့ျပြီးလိုကျလာတာ” “ငါသိတယ် အေးမွ ငါလည်းတူတူပဲ” သူမ ဖင်လေးတွကေိုင်ရင်း နမ်းရင်းနှင့ျ အေးမွလကျတွကေ ကန်ော့ျပုဆိုးကို ဆှဲဖြည်ခလြိုကျသည်။ အိမျနရေင်းနဲ့ထွကျလာတာမို့ အတွင်းခံဝတ်မထား လီးက တရမ်းရမ်းနှင့ျထွကျလာသည်။ ကန်ောျလည်းအကြီခြှတ်လိုကျပြီး အေးမွရဲ့ဘရာစီယာကို ဆှဲလှန်မည်လုပျတော့ အေးမွက ကြောလှည့ျပေးသဖြင့ျ ခြိတ်များကိုဖြုတ်ပြီး နို့တွကေို လှတ်လပျစွာ ငုံစို့လိုကျတော့သည်။ ဧည့ျခန်းထဲရှိထိုင်ခုံပေါျတွင် ထိုင်ရင်း အေးမွက အပေါျမှ ခွကာ သူမအဖုတ်ကို အတွင်းခံဘောင်းဘီပေါျမှ ထိုးဆှရင်း နို့တွကေိုစို့လိုကျ နှုတ်ခမ်းကိုနမ်းလိုကျနှင့ျအလုပျများလကြျရှိတော့သည်။ အေးမွကို မတ်တပျရပျကာဘောင်းဘီလေးကို ခြှတ်ခပြေးရင်း အဖုတ်လေးကို ရှှတ်ခနဲနမ်းလိုကျသည်။ အမှှေးနုပါးပါးနှင့ျ ဖောင်းအိအိ စဖုတ်လေးက အရလေေးစိုစိစိ နှင့ျ။ အေးမွက သူ့အခန်းထဲ လကျဆှဲခေါျသှားပြီး ကုတင်ပေါျတွင် ပကျလကျကလေးလှဲခပြွီး ပေါင်လေးစိကာ လကျလှမ်းကြိုရှာသည်။ထွေးပိုကျရင်းနှင့ျ နို့တွစေို့ပြီး အဖုတ်ဝသို့ လီးတေ့ကာ ဖိထိုးကြည့်ျသည်။ မရ ။ ” အား…ဇွဲမာန် နာတယ်” “အေး ခဏလေးပါ” တဖြည်းဖြည်းခင်ျးလေးဖိထိုးကာ ဝင်သလောကျကို အသှင်းအထုတ်လုပျရင်း တအိအိနှင့ျ လီးတဝကျခန့ျရောကျလာပြီ နှစ်ယောကျလုံး ဆန်ဒတွပြေင်းနသေောျလည်း ခကျခဲလှသည်။
နှုတ်ခမ်းလေးနမ်းရင်းနှင့ျပင် အဆုံးထိရောကျအောင်သှင်းလိုကျပြီး အသှင်းအထုတ် ကို အသာယာလေးလုပျပေးနလေိုကျသည်။ ကပြျတည်းလှသော အေးမွရဲ့ အဖုတ်တွင်းကလည်း အတွေ့ထူးကိုပေးနိုင်လှသောကြောင့ျ ကန်ော့မှာလဲ ထိန်းသိမ်းရပင်ပန်းလှ၏။ အရမ်းလည်းမကြမ်းရဲ။ အေးမွလည်းနာသှားနိုင်သလို ကန်ောျလည်းပြီးသှားနိုင်သည်။ စိတ်ကိုအနိုင်နိုင်ထိန်းရင်း ဖြည်းဖြည်းပင်လိုးနလေိုကျသည်။ နို့တွစေို့ရင်း နှုတ်ခမ်းလေးနမ်းရင်းပေါ့။ “အ့ အ့ ဇွဲမာန် အရမ်းကပြျတယ်ဟာ နာလိုကျတာ” “အင်းပါ အေးမွရယ် ခဏပဲ သည်းခံနောျ” “နင့ျကို ခစြျလှန်းလို့နောျ သိလား” “အင်းပါ ငါနဲနဲမွန်ကြည့်ျမယ်နောျ” “အင်း အ့ အ့ ” “အေးမွ နာသေးလား” “အရမ်းမနာဘူး ရတယ် လုပ်” “အင်း” အတိုင်အဖောကျမညီစွာနှင့ျပင် အေးမွလေး ဟိုးအမွင့ျကြီးကနပြေုတ်ကသ်လို လဟေုန်စီးခဲ့ရသည်။ အေးမွလေးပြီးတော့ ကန်ော့ကို အတင်းကုတ်ဖကျတကျရင်း အဖုတ်ကလည်း လီးကိုတအားညှဈထားသည်။ ညှဈထားတဲ့အခြိန် တဆုံးလိုးပေးလိုကျရာ အေးမွလည်း ကော့တကျသှားပြီး ကန်ောျလည်း အေးမွအဖုတ်ထဲ အရမြေားပန်းထည့ျကာ နှစ်ယောကျသားဖကျရင်း မှိန်းမောနလေိုကျကြသည်။ ” ထ ဇွဲမာန် ပြန်ဖို့လုပျတော့ ၃ နာရီထိုးတော့မယ် အဖတေို့ပြန်လာတော့မယ် နင်ကားဂိတ်ဘယ်ခြိန် သှားမှာလဲ” “၅ နာရီခွဲလောကျမှသှားမှာပါ” “အဲ့ဒါဆို ပြန်တော့လေ ငါ့ကိုမမေ့နဲ့နောျ ဇွဲမာန်” မကြျရည်လေး စမ်းစမ်းနှင့ျမှာရှာသည်။
ကန်ောျလည်း အဝတ်တွပြေန်ဝတ်ပြီး နှစ်ယောကျသားဖကျကာ နမ်းကြပြန်သည်။ “သှားတော့ အရမ်းနောကျကန်မေယ် ငါလှမ်းနတော မမေ့နဲ့နောျ” “အင်းပါဟာ စာရေးနောျ အေးမွ” “အင်းပါ ငါကြောင်းရောကျလို့ အဆောင်သိရရင်လည်း လိပျစာပို့လိုကျမယ် ငါ့ဆီစာမှန်မှန်ပို့နောျ” ပြောရင်းနဲ့ငိုကန်ျခဲ့သော အေးမွကို ကြောခိုင်းပြီး စကျဘီးလေးတွန်းကာ အိမျပြန်ခဲ့သည်။ ရင်ထဲက လှမ်းဆှတ်မှုတွကေ ထိုအခြိန်က နှိုင်းစရာမရှိခဲ့။ အိမျရောကျပြင်ဆင်ပြီး ကားဂိတ်ဆင်း ။ လိုကျပို့ကြသော သူငယ်ခင်ျးများ ဆှမြေိုးများကို နှုတ်ဆကျရင်း သားအမိနှစ်ယောကျ ကားပေါျတကျနရောယူကြသည်။ “သား…ဟိုမှာ..” အမညှေှန်ပြရာကြည့်ျလိုကျတော့ ဟင် အေးမွ အဝေးကနေ ငေးကြည့်ျနပေါလား ကားမှန်ကို နောကျသို့ ဆှဲကပျလိုကျပြီး အေးမွမွင်အောင် လကျပြလိုကျသည်။ တဖြည်းဖြည်း နှင့ျ အေးမွအရိပျကလေးမှုန်ဝါးပြောကျကြယ်သှားတာ ၂၀၀၂ ခုနှစ်ကနေ အခုထိပါပဲ တခါမှပြန်မတွေ့ရတော့ပါဘူး။ တခါတရံအမေ့ဆီက သတင်းအခြို့ပြန်ကြားနတောက လှဲလို့ပေါ့…။ “မဆုံနိုင်ပြီလား…ဘဝတွကေ…နှလုံးသားနုနုအပြံသင်ခါစအရှယ်..ပုံပြင်ဟောင်းလေးတပုဒျ…ရင်မှာရှိခဲ့တယ်.. လှယ်အိတ်တလုံးပခုံးထကျမှာ…အပြောျဆုံးကြောင်းတကျခြိန်… ငါတို့ကြောင်းသားဘဝ……………” ကြိုးစားပါဦးမည်။