အောစာအုပ်

ည (၁၁) နာရီ မကြပှေဲ ( စ/ဆုံး )

ဒီစာအုပလြေးကတော့ စာဖတသ်ူတို့ အကြိုကတ်ှေ့စမယေ့ြ ဇာတလြမ်းကောင်းလေးတဈခု ဖြစ်ပါတယ်။ အောကတ်ှင် ဆကလြကဖြတရြှုပါ…


ဇာတလြမ်း – ခမွြးမှေ့သာစံမောငမြောငန်ှံ
ကာမတဏှာဇာတဟြူသည် စကြာဝဠာ ကမျဘာလောကကြီးတဈခုလုံး မူလအရင်းခံဇာတ်
ဖြစ်၏။ ထိုကာမတဏှာနှင့်အတူ အမှောငဖြုံးခွင်း၊ အလင်းကြယခြှင်း တည်းဟူသော
အဝိဇျဇာနှင့် တဏှာ ဇာတသ်ည် ခွဲခွား၍ မရလောကအြောင် စည်းလုံးညီညှတကြှသည်။
ပိုးမှှားတိရဈဆာနအြစ၊ လူသားအလပ် နတဒြဝတော အဆုံး ဖိုမသတ်တဝါ အားလုံးတို့သည်
ကာမဆကဆြံခွင်း ၊ ကာမအရသာယူခွင်း ၊ ကာမသုခ ခံစားရခွင်းမှ
မကင်းလှတန်ိုငကြှပေ..။

ယုတစြှအဆုံး ဖိုမစုံတွဲ၍ ကာမအရသာကို ခံစားခွင့် မရလွှငတ်ောင် မိမိ၏
ဖိုမအင်ျဂါတို့ကို လှုံ့ဆောြ နှိုကဆြှ ကလိ၍ ကာမဆန်ဒ ပြငှေိမ်းမှုကို ဖီးတကကြှသညသ်ာ
ဖြစ်ကြ၏။ အဆင့်မှင့် လူသားတို့မှာ အခစွဟြူသော ယဉကြွေးသော
စကားလုံးအားကိုးဖြင့် အိမယ်ာတညဆြောကမြှု ပြုကြသည်။
ဘာကြောင့်လည်းဆိုတော့ ဖိုနှင့်မ လှတလြပစြှာ ကာမဆကဆြံလိုသောကြောင့်ပင်
ဖြစ်တော့သည်။
ဤကား ကမျဘာ့အဖြဲ့အစည်းက တရားဝငလြကခြံထားသော ဓမျမတာကိဈစဖြစ်၏။
မညသ်ူမွှ အပြဈမပြောကြ..။ အပြဈဟု ယိုးမယမြဖြဲ့ကြပါ..။ သဘာဝ အသိဖြင့်
နားလညမြှုပေးနိုငကြှ၏။
ထိုသို့မဟုတဘြဲ မိမိလင်၊ မိမိမယားကို ကြောလြှှားပြီး
ကာမစည်းကမ်းဖောကဖြကြလြွှငတ်ော့ အဓမျမကာမ(သို့) ကာမသေုမိဈဆာစာရဟု
သတမြှတထြားကြသည်။
ထိုသို့သတမြှတပြှဌာန်းထားပါလကြြ ထိုစည်းကမ်းကို ပေါပြေါတ်ငတ်ငတ်ဈပိုင်း၊
မပေါမြလှင် တဈဖုံ ပုံစံမွိုးစုံဖြင့် ဖောကဖြကြကြွူးလှနန်ကြသေော
ယောကြွားမိန်းမတို့မှာ ဤလောကကြီးတွင် ဒုနှင့်ဒေး ရှိနပေါသည်။
နိုငင်ံတိုင်းမှာ ရှိ၏။ နရောတိုင်းမှာ ရှိ၏။ အနန်တလောကကြီးတဈခုလုံး အဝိဇျဇာ
၊တဏှာတည်းဟူသော မူလဇာတကြှီးက အုပစြိုးလှှမ်းခွုံထားသောကြောင့် ဟု
အဖြထွကေပြါသည်။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx
ကိုပေါစိနသ်ည် မကြညရြှိနကြို ..ကိုမောငထြှန်းလကထြဲမှ လုယူလာခဲ့၏။
ဥပဒလမြေးကြောင်းအရ တရားဝငလြကထြပယ်ူသညကြား မှနပြမယ်ေ့..
ထိုအခွအနေရေောကအြောင် ဖောကပြှနခြှင်းနှင့် အရင်းတညခြဲ့ကြသည်။
ဝဋဆြိုသညမြှာ လညတ်တသ်ော သဘာဝရှိသညန်ှင့်အညီ ယခုတဈဖန် ကိုပေါစိန်
တရားဝငလြကထြပယ်ူထားသော မကြညရြှိနကြိုလည်း ထွန်းထွန်းက ကာမစည်းကမ်း
ဖောကဖြကြြ၍ ပစ်ပစ်ခတခြတကြှီး လိုးနပေါတော့သည်။
အိမပြေါထြပရြှိ အခန်းထဲတွင် မကြညရြှိန် ယောကြွား ကိုပေါစိနတ်ဈယောကြ ကာမဒဏြ၊
အရကဒြဏပြိ၍ အားအငခြွိနဲ့ကာ အိပမြောကလွကြြ ရှိ၏။
အရှယကြစကားပြောလာပြီဖြစ်၍ ငယင်ယကြလို ကာမဆကဆြံနိုငစြှမ်း မရှိတော့.။
စိတထြနသ်လောကြ ရုပခြန်ဓာက သိပမြဟနလြှတော့ပေ..။ ထို့အပြင် နှစ်ပေါင်းများစွာ
အလှနအြကြှံ သောကလြာခဲ့သော အရကဒြဏကြ ခန်ဓာကိုယကြလီစာ
အစိတအြပိုင်းတို့ကို ပကြစြီးစခေဲ့ပြီ..။
အရကတ်နခြိုးကြောင့် အားအငတ်ိုးပြားသညဟြု ထငရြသောလြည်း
အရကအြရှိနကြုနသ်ောအခါ တဈကိုယလြုံး မလှုပန်ိုငတ်ော့ပေ..။ ယနေ့ ကိုပေါစိန်
သူ့မိန်းမကို ကာမဆကဆြံသော အခွိနတ်ှေ တောတ်ောမြွားခဲ့သည်။ မနေ့ညက
ဖဲဝိုင်းတွင် မိုးလင်းခဲ့သည်။ တဈညလုံးလည်း အရကသ်ောကခြဲ့၏။
တဈရေးမှ မအိပရြသေးခင် မိန်းမစောကဖြုတကြို အားရပါးရ လုပခြဲ့ပြနသ်ည်။
ထို့နောကြ တရေးတမော အိပကြှ၏။ နိုးလာပြနတ်ော့ ကာမပိုးက ပြနကြှှလာပြနသ်ည်။
သညတ်ော့ ဆကသ်ောကဆြကလြိုးကြပြနသ်ည်။

ဗလရုပဟြု ခေါဆြိုအပသ်ော သုတရြတွကေေို တောတ်ောလြေး
ဖြုန်းတီးလိုကရြသည့်အတွကြ ကိုပေါစိနတ်ဈယောကြ လောကကြီးနှင့် တဒင်ျဂ
အဆကပြှတခြါ အိပပြွောခြှင်းသို့ ရောကသ်ှားရပါတော့သည်။
ထိုအခိုကြ ထွန်းထွန်းနှင့် သူ့မိန်းမတို့ အောကထြပအြဖီထဲတွင် ကာမနှစ်ပါးသှား
ဇာတကြှီး အပီခင်းကငွြး နကြသေညကြို ကိုပေါစိနတ်ဈယောကတ်ော့ လုံးဝ
မသိနိုငပြါတော့ခွေ..။
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
မနေ့ညက ဖောငစြီးလကဖြှဲ့အတွကြ မိန်းမရှာရာ မထငမြှတဘြဲ မကြညရြှိနန်ှင့်
တွေ့ခဲ့ကြသည်။ တနဆြောငမြုန်းလပြည့်ညသည် နကျခတစြုံ ဆေးပေါင်းခသိဒျဒိဝငသ်ော
ညဖြစ်ကြောင်း သူကြားသိဖူးပါသည်။
ထို့ကြောင့် မကြညရြှိန် စောကဖြုတကြှီးသည် သူ့အတွကြ မိုးပေါကြွ ပံ့သကူ
စောကဖြုတကြှီး ဖြစ်နပေါတော့သည်။ လကဖြှဲ့အတွကြ သိဒျဒိထကမြှကရြန်
စောကဖြုတကြို လိုးမိရာမှ အခုတော့ စွဲလန်းသှားခဲ့ရပြီ..။
မကြညရြှိနန်ှင့် ဒုတိယအကြိမမြလိုးခငမြှာ မတငရြီမကို ဘူတာလိုကပျို့ရင်း
အပြနလြှည်းပေါမြှာ လိုးခဲ့ကြသေးသည်။ မကြညရြှိနစြောကဖြုတကြှီးက
မတငရြီမစောကဖြုတထြကြ ဆှဲငငအြားကောင်းလှသောကြောင့် မတငရြီမကို
လိုးခွင့်ရပါလွှကြ ပစ်ထားခဲ့ကာ မကြညရြှိနထြံသို့ ဆိုကဆြိုကမြှိုကမြှိုကကြှီး
ရောကလြာရခွင်း ဖြစ်ပါတော့သည်။

ထွန်းထွန်းလည်း ကောင်းကောင်းအိပရြသေးသညမြဟုတ်..။ မနေ့ညကလည်း
မန်တာနရြှတဖြတရြသည့်ကိဈစ..။ ဖောငစြီးလကဖြှဲ့ကိဈစနှင့် မိုးလင်းခဲ့သည်။
နေ့လညကြတော့ တရေးတမော ခတ်ေတာအိပလြိုကရြပါသေး၏။ သို့သောြ မတငရြီမက
ည(၁၁)နာရီအရောကြ ဘူတာလိုကပျို့ပါဆို၍ ပို့ပေးရသည်။ အပြနတ်ဈလမ်းလုံး
လှည်းပေါတ်ှင် လိုးခဲ့ကြသည်။ ရှာနားရောကမြှ လိုးပြဲကြီး ပြီးဆုံးခဲ့သည်။
ထိုမှတဈဖန် မကြညရြှိနထြံသို့ အရောကလြာခဲ့ရာ သနမြာထွားကြိုင်းလှသော
လူပျိုရိုင်းပမေို့ အားမာနအြပြည့်ဖြင့် ထိထိမိမိကြီး လိုးနိုငဆြဲဖြစ်နပေါသည်။
မကြညရြှိနကြို ခုံရှေ့နောကတ်န်း ကြောပေးခိုင်းပြီး မတတ်တရြပလြကြြ လိုးလာခဲ့ရာ
မကြညရြှိနကြသာ တဈခွီပြီးသှားသည်။ ထွန်းထွန်းက
မပြီးသေး..ဆောင့်လိုးကောင်းနဆေဲ ဖြစ်၏။
စောကဖြုတအြုံကြီးတဈခုလုံး ယောငကြိုင်းဖူးကြှလာသည့်တိုင် မကြညရြှိနကြလည်း
အရှုံးမပေးသေး..၊ အကြောကလည်းသန်၊ ဇောကလည်း ထနန်ဆေဲ ဖြစ်တော့သည်။
ဆောင့်ခကြတ်ှကေ ပြင်းထနလြှန်းသည့်အတွကြ အလှုပအြကြှတွေ များလှန်းရကား
ဖငတ်ဈခုလုံးကြိန်းနပြေီ..။
“ မောငလြေး…မောငလြေး…ပုံစံတဈမွိုး ပြငလြိုးအုံးကြာ… မမ ဖငတ်ှေ ကြိမ်းလှပြီ…”
“ အင်း အင်း… ရပါတယ်… ရတယ်…”
ရတယ် ရတယဟြုပြောပြီး ထွန်းထွန်းက သူ့လီးတနကြှီးကို မနှုတသ်ေးဘဲ
အခကြန်ှဈဆယခြန့် ဆောင့်နသေေးသည်။
“ ဖြတ်…ဖြတ်….ပြှတ်….ဖြတ်…စွပ်……ဖြတ်……..”
“ အမလေး…ကြှတ်..ကြှတ်…အင့်…အမေ့..ဟင်း အင်း…ကြှတ်…ကြှတ်………”
ကောင်းလိုကသ်ည့်လိုးခကြတ်ှကေ မကြညရြှိနတ်ဈကိုယလြုံး အီစိမ့်နပေါတော့သည်။
“ ကဲ…ဘယလြို ခံချင်တ်ာလဲ…ပြော………”
“ အောြ………ပြောလေ…….”
ထွန်းထွန်းက သုံးလေးခကြလြောကြ ညှောင့်ရင်း မေး၏။ ထွန်းထွန်းလီးမှာ
အာဂလီးကြီးဖြစ်ပါတော့သည်။ ယခုအခွိနထြိ သုတရြမထွေကအြောင်
ထိန်းထားနိုငရြုံမက လီးတနကြှီးမှာလည်း သံမဏိချောင်းကြီးကဲ့သို့
မာကြောတောင့်တင်းနေ၏။ အများကြားဖူးသည့် ပုံပြငလြေးတဈပုဒြ ရှိသည်..။
တဈနေ့ … မိညိုနှင့် သူ့သူငယခြငွြးနှစ်ယောကတ်ို့ သုံးယောကသ်ား
လငခြန်းမယားခန်း ခွငထြောငဇြာတလြမ်းတွကေို တဈတဈခွခွ ပြောနကြေ၏။
သူတို့သုံးယောကထြဲတွင် မိညိုက အိမထြောငသ်ကြ အရင့်ဆုံး ဖြစ်၏။

သူငယခြငွြးမတဈယောကကြ သူ့ယောကြွားလီးမှာ တုတတ်ိုကြီးဖြစ်ကြောင်း..၊
တိုပမယ်ေ့ တုတသ်ည့်အတွကြ ခံရတာ အရသာရှိကြောင်း ကြှား၏။ ထိုအခါ
တဈယောကကြလည်း အားကမွခံ သူမယောကြွားလီးကတော့ အလှနရြှညကြှောင်း ၊
ဆောင့်လိုးလွှင် သားအိမဝြကို ဒုတခြနဲ ဒုတခြနဲ ဆောင့်မိ၍ အီဆိမ့်နအေောင်
ကောင်းကြောင်း၊ သူမကလည်း ကော့ကော့ပေးကြောင်း..၊ ထိုအခါ
လီးတုတတ်ို၏မယားကလည်း အားကမွခံ သူမကတော့ ဖငဆြုံကြီးကို စကောဝိုင်းသလို
ဝိုကြ၍ဝိုကြ၍ မှှေ့၍ခံကြောင်း ၊ လီးကြီးက တုတတ်ိုကြီးမို့ စောကစြိကိုပါ ထိသဖြင့်
မူးမေ့မတတ် ကောင်းလှကြောင်း ပြော၏။
သူတို့စကားကို မညိုကပြုံး၍ နားထောငန်သည်ေ။ ထိုစဉြ တဈယောကကြ ..
“ ဟဲ့ ကောငမ် ပြောလေ…၊ နင့်ယောကြွား လီးကရော ဘယလြိုလဲ..၊
လီးတိုလား..လီးရှညလြား…ပြောပြော…ကောငမ်…”
“အောငမြယ်… စောကကြှီးစောကကြယွန်ဲ့ ညည်းတို့က လီးဘယန်ှဈချောင်း
အလိုးခံဘူးလို့လဲ..”
“ ဟဲ့… ကိုယယ်ူထားတဲ့ ယောကြွား လီးတဈချောင်းတည်းပေါ့…ဟဲ့…”
“ အေး…ငါက နငတ်ို့ထကသ်ာတယ် သိလား..၊ လီးအချောင်း ၂၀ လောကခြံဖူးတယ်..၊
လီးတုတ်၊ လီးရှည်၊ လီးပိန်၊ လီးကောကြ၊ ဒဈဖုံး ၊ ဒဈလန်၊ လီးညို၊ လီးမဲ၊ အဖြားရှူး.၊
အရင်းတုတ်၊ အဖြားအရင်းရှူး အိုအေ…စုံနတောပါပဲ…”
“ ကောငမ်…ညည်းတကယ် ပြောနတောလား…”
“ တကယပြေါ့ဟဲ့…ဒီမယ် ကြည့်ပါလား…ငါ့စောကဖြုတကြို ပြဲလနန်ပြေီ သိလား..”
မိညိုက ထမီကို လှနပြှသည်။ ဟုတလြောကသ်ည်။

စောကဖြုတန်ှုတခြမ်းသားကြီးတွကေ ပြဲလနန်ပြေီး ညိုမဲနေ၏။
လီး၏ဒဏခြကြတ်ှကြေောင့် ဖြစ်ပါလိမ့်မည်..။
“ အင်း…ဒီကိဈစမှာတော့ ညည်းက ဒို့ရဲ့ဆရာမကြီးပေါ့လေ…၊
ပြောပါအုံးအေ..ကောငမြရဲ့…ဘယလြီးမွိုးက အကောင်းဆုံးဆိုတာ…”
ထိုစဉြ မိညိုက ဆရာမကြီးဟန် အကြည့်ဖြင့် ….
“ တိုသညရြှညသ်ည် ထိုနှစ်လီ မိညိုမသိ..၊ ကြာကြာစိမလြိုး ထိုလီးမွိုး အဖိုးထိုကတ်န်၏
..တဲ့ဟေ့.. မှတထြား ကောငမြတွေ….”
ထိုပုံပြငအြရဆိုလွှင် ထွန်းထွန်းလီးမှာ အဖိုးထိုကတ်နသ်ော တောဝြငလြီးမွိုး
ဖြစ်ပါသည်။ စိမလြိုးခကြကြတော့ အံ့မခန်းပင်..။ ထို့အပြင် အရှည် ရှဈလကမ်၊
လုံးပတအြတုတကြ ၇ လကမြနီးနီးရှိရာ အဘယမြွှ ကြနပေအြားရစရာ
ကောငလြှမညန်ည်း..။
“ ဟောဗွာ…ပြောလေ မမရဲ့… ဘယပြုံစံမွိုး လိုးပေးရမှာလဲ.. ၊ ကဲဗွာ…ရှုပတ်ယ်..
မမလကန်ှဈဖကကြ ကြုပလြညပြင်းကို မှဲမှဲဖကထြား..”
မကြညရြှိနကြ ထွန်းထွန်းပြောသည့်အတိုင်း လကန်ှဈဖကဖြှင့် ထွန်းထွန်း၏လညပြင်းကို
ခွိတပြေးထားလိုကြ၏။ ထိုစဉြ ထွန်းထွန်းက ဒူးခေါင်းကြေးအောင် လကလြွှိုပြီး
ပင့်မလိုကသ်ည်။
မကြညရြှိနကြိုယလြုံးကြီးက အထကသ်ို့မှောကပြါလာ၏။ စောကဖြုတန်ှင့်
လီးတနကြှီးမှာလည်း တပလြကြသ်ားဖြစ်သည်။ သနမြာလိုကသ်ည့် ထွန်းထွန်း…၊
သူ့ကိုယလြုံးကြီး မထားတာများ ကြော့လို့…။
မကြညရြှိနကြိုယလြုံးကြီးကို ပြေ့မထားရသဖြင့် ထွန်းထွန်းဘကကြတော့
မညသ်ည့်လှုပရြှားမှုမှ မလုပန်ိုငပြေ..။ မကြညရြှိနတ်ဈယောကတ်ည်းသာ
ထွန်းထွန်းလညပြင်းကို ယီးလေးခိုလကြြ ဖငဆြုံကြီးကို ကြှ၍ကြှ၍
ဆောင့်ဆောင့်လိုးခပြေးနပေါတော့သည်။
“ ဘှတ်…ဗလှတ်…ပြှတ်….ဘှတ်…..ပလပ်…ပြှတ်….”
လညပြင်းကို ယီးလေးခို..လထေဲမှာ ထူးထူးဆန်းဆန်း ဆောင့်လိုးရသညမြို့
ကာမဂီတသံစဉတ်ှကေ မှိုငဆြိုင် ဆန်းသဈလကြြ ရှိ၏။ မကြညရြှိနခြမွာမှာလည်း
မီးကုနယ်မ်းကုန် ဆောင့်လကြြ ထွန်းထွန်းလဲသှားမည် စိုး၍ မှနမြှနလြေးသာ
ဆောင့်ခပြေးပါသည်။
စို့စို့ပို့ပို့ကြီးနဲ့ အီစိမ့်နသေော ကာမအရသာကြီးက မကြညရြှိနတ်ဈကိုယလြုံး
စိမ့်ထုံနပေါတော့သည်။ စောကဖြုတကြှီးအတွင်းမှာလည်း လှိုကခြနဲ လှိုကခြနဲ
ကြှကြှတကလြာနရေ၏။
သံမဏိချောင်းကြီးကဲ့သို့ မာတင်းနသေော လီးတနကြှီးကို နူးညံ့သလောကြ
သနမြာသော အဖုတကြှှကသ်ားတွကေ ညှဈ၍ညှဈ၍ ပေးနသည်ေ။ ထိုအတွေ့ထူးက
ထွန်းထွန်းလီးထိပကြှီးတဝိုကကြို ယားကြှကဉွစြိမ့်နစေေ၏။ သို့သောြ လရပေူတွေ
ပန်းမထွကရြလအေောင် ထွန်းထွန်း တောင့်ခံထားပါသည်။
ဤသို့ဖြင့် အိမကြို တဈပတ် ပတမြိသှားသည်။ ထွန်းထွန်း စောစောက
ခုံရှေ့တန်းပေါတ်ှင် မကြညရြှိနကြို ကန့်လန့်ဖြတအြနအထေားဖြင့် လှဲသိပပြေးလိုကြ၏။
မကြညရြှိန် ဒူးနှစ်ချောင်းကိုလည်း ဘေးသို့ဖြဲကားထားလိုကသ်ည်။ တဈဝကလြောကြ
ကြှတထြှကလြာသော သူ့လီးတနကြှီးကို ဆီးခုံချင်ြး ထိမိသညအြထိ ဖိကပလြိုကသ်ည်။
ခတ်ေတခဏ ငှိမန်လေိုကပြှီး.. လီးကြီးကို တဈဝကကြွောကြွောြ ပြနထြုတလြိုကသ်ည်။
ပြီးတော့ ပြနသ်ှင်းသည်..။ ဤသို့ မှနမြှနည်ှင်းညှင်း အသှင်းအထုတ်
လေးငါးခါလောကြ လုပပြေးပြီးနောကြ အရှိနရြလာသော အမှနရြထားကြီးပမာ
ခပသ်ှကသ်ှကြ ခပကြှမ်းကြမ်း ဆောင့်ပါတော့သည်။
“ ဖြတ်…ပြှတ်…ပလှတ်…ဖြတ်…ပလှတ်…စွပ်….ဖြတ်……..”
“ ပြှတ်…ဖြတ်…..စွပ်….ဖလှတ်….ဘှပ်………”
“ အမလေး..တော့… အီး ..ရှီး….အမလေး..လေး… အင့်…အမေ့….
အမလေး…အား..အား…….အင့် ရှီး…ကြှတ်..ကြှတ်….. ”
ထွန်းထွန်းဆောင့်ခကြတ်ှကေ မီးပြင့်မတတ် ပြင်းထနလြှသည်။ မကြညရြှိန်
လကန်ှဈဖကကြလည်း ထွန်းထွန်းလကန်ှဈဖကကြို ကုတဖြကထြားသည်။ ပြီးတော့
ဖငကြှီးကို ကော့ကော့ပြီး ထိုးခံသည်။
ဤသို့ အလိုးအဆောင့် အကော့အပင့်တွဖြင်ေ့ မှိုငမြှိုငဆြိုငဆြိုငကြှီး လိုးခံနကြရော
အခကြပြေါင်းစွာ ဆောင့်အပြီးတွင် မကြညရြှိနတ်ဈကိုယလြုံး ဓါတလြိုကသ်လို
တဆတဆြတ် တုနလြှုပလြာကာ နှာခွသကေဲ့သို့ ဆတခြနဲဖြစ်သှားပြီး စောကရြပေူတွေ
ဗှကခြနဲ ဗှကခြနဲ ပန်းထွကလြာပါတော့သည်။ စောကဖြုတအြတွင်းသားတွလည်ေး
တဆတဆြတ် လှုပန်သည်ေ..။
မနေ့ညက အတွေ့အကြုံအရ မကြညရြှိန် ပြီးပြီဆိုတာ ထွန်းထွန်း သိလိုကပြသည်ေ။
သညတ်ော့ သူ့စိတကြို လွှော့ခလွိုကပြှီး ခပသ်ှကသ်ှကြ ခပကြှမ်းကြမ်း
ဆောင့်လိုးပါတော့သည်။
လီးချောင်းကြီးတဈခုလုံး တဖငွြးဖငွြး ယားကြှလာသည်။ ထိုစဉြ ခန်ဓာကိုယ် သိမ့်ခနဲ
ငှိမ့်ခနဲ ဖြစ်သှားပြီး သုတရြပေူတွေ ဗငွြးခနဲ ပန်းထွကလြာသည်။
လရထွကေန်ရင်ေး ဆောင့်လကြရြှိရာ တဈကိုယလြုံး သိမ့်ခနဲ သိမ့်ခနဲ
လှုပခြါသှားသည်။ ဤအခွိနတ်ှင် ဖြစ်ပေါသ်ော ကာမအရသာသည်
အရသာတကာတို့တွင် အထူးခွားဆုံးသော အရာ ဖြစ်နပေါတော့သည်။
ထွန်းထွန်းက ဆောင့်နတောကို လုံးဝရပပြဈလိုကပြှီး နှေးထွေးရှိန်းမှသော
စောကခြေါင်းကြီးထဲတွင် သူ့လီးကြီးကို စိမလြွှကြ ဇိမန်ှင့် မှိန်းနပေါသည်။
မကြညရြှိနကြလည်း စကားမပြောနိုငလြောကအြောင် ကောင်းနသည်ေ့အတွကြ
မကြလြုံးမှေးစင်းပြီး ကာမအရသာကို အပြည့်အဝ ခံယူနပေါတော့သည်။
ကာမအရသာကို ဇိမန်ှင့် ခံစားနကြစေဉြ…….
“ ဝုန်း….ဂလုံး…ဖုန်း…………….”
ဟူသော အသံကြီးကြောင့် ထွန်းထွန်းတဈယောကြ သူ့လီးတနကြှီးကို ဗှုန်းခနဲ
ဆှဲခွှတလြိုကပြှီး မကြညရြှိနကြိုပါ ပြေ့ထူလိုကသ်ည်။ မကြညရြှိနကြ ပြလွေော့နသေော
ထမီကို ကမန်းကတန်း ပြငဝြတလြိုကပြှီး အပေါထြပသ်ို့ ပြေးတကသ်ှားသည်..။
ထွန်းထွန်းကလည်း မလှမ်းမကမ်းက ကပလြိုကပြါသှားသည်..။
အပေါထြပရြောကသ်ောအခါ ကိုပေါစိနတ်ဈယောကြ ခုတငပြေါကြ လိမ့်ကြ
ကြမ်းပြငပြေါတ်ှင် ပကလြကကြှီးဖြစ်နပေါတော့သည်။ ပုဆိုးကလည်း ကြှတန်ေ၏။
လမှှေးမဲမဲအုပအြောကတ်ှင် လီးတနမြဲမဲကြီးက ငေါငစြင်းပြီး ပြော့ခွနပေေါသည်။
“ ကိုပေါစိန်….ကိုပေါစိန်….”
မကြညရြှိနကြ ကိုယကြိုလှုပန်ှိုးသောလြည်း ကိုပေါစိန် မနိုးပါ။ ဟောကမြွားပင်
ဟောကန်လေိုကသ်ေးပါ၏။ မကြညရြှိနကြ ခုတငပြေါကြနွရြဈသော စောငကြို
ဆှဲယူလိုကပြှီး ခေါင်းကနခွဖြေေားထိ လှှမ်းခွုံပေးလိုကသ်ည်။
ကိုပေါစိနတ်ဈကိုယလြုံး စောငဖြှင့် ဖုံးလှှမ်းသှားသောအခါ ထွန်းထွန်းက မကြညရြှိနကြို
အားရပါးရ ပြေ့ဖကလြိုကပြှီး နှုတခြမ်းအစုံကို ပြှတခြနဲ စုပယ်ူလိုကသ်ည်။
မကြညရြှိနကြလည်း ထွန်းထွန်းပါးစပထြဲ သူ့လွှာကို ထိုးထည့်ပြီး
တို့ထိကလိပေးသည်။ နှစ်ယောကသ်ား စိတတ်ှထလောကြပြနသ်ည်။ မကြညရြှိန်
လကတ်ှကေ ထွန်းထွန်းပေါငကြှားရှိ လီးတနကြှီးကို ခပတ်င်းတင်း ဆုတကြိုငလြာ၏။
ထို့နောကြ ဂွင်းတိုကသ်လို ရှေ့တိုးနောကင်င် လုပပြေးသည်။ လီးတနကြှီးက
မကြညရြှိနလြကထြဲမှာပင် ပူနှေးမာတောင့်လာသည်။ ထို့အတူ
မကြညရြှိနစြောကဖြုတကြှီးမှာ ဖောင်းကြှလာ၏။ ထွန်းထွန်း မကြညရြှိနကြို
ဖငကြုန်းခိုင်းပြီး ထမီကို ပင့်လှနကြာ သူ့ပုဆိုးကိုလည်း မလွှကြ ရှအာဖူးကြှနသေော
စောကဖြုတကြှီးထဲသို့ ထိုးထည့်လိုကပြါတော့သည်။
“ ဇွိ….ဇွိ…ပြှတ်…ဖြတ်….ဇွိ…..ဖြစ်….ပလဈ…ဖြတ်….”
“ အိ….အင့်….အမေ့….အား……အား……..”
ထွန်းထွန်းက မကြညရြှိနခြါးကို တင်းတင်းဖကထြားလွှကြ အနောကမြှ အသားကုန်
ကြုံးကြုံးပြီး ဆောင့်ပါတော့သည်။
“ အား…အား…..အ…အီး….ရှီး….ကြှတ်…ကြှတ်……..”
စောကရြပေူတွေ ထွကသ်ှားသညန်ှင့် တပျိုငန်ကြ မကြညရြှိနကြိုယလြုံးကြီးက ရှေ့သို့
ငိုကကြသွှားမည် အပြု ထွန်းထွန်းက အသာဖကထြားပြီး ဆကဆြောင့်သည်။
“ ဖြတ်….ဗှဈ…..ပြှတ်…..ဖြတ်….အ….အမေ့….အိ…..”
“ ဖြတ်….စွပ်…..ပြှတ်…ပလှတ်….ဗလဈ………..”
ကိုပေါစိန်၏အိပရြာပေါတ်ှင် လိုးနကြေ၍ သဲထိတရြငဖြိုစရာတော့ ကောင်းလှ၏။
ဇရာပိုင်းသို့ ခဉွြးနင်းဝငရြောကလြာသော ကိုပေါစိနတ်ဈယောကြ သူ့မိန်းမနှင့်
ထွန်းထွန်းတို့ သူ့အနားမှာပင် ကပလြိုးနကြသေညကြို လုံးဝမသိတော့ပါ။
မှနမြှနကြှီးထွကပြေါန်သေော စောကဖြုတန်ှင့်လီးထိတွေ့သံများက သူ့ကို
ကာမတေးသံဖြင့် ချော့သိပန်သလေိုများ ဖြစ်နသလေား မသိပေ..။
လငယ်ောကြွားဖြစ်သူက တခေါခေါနှင့် ဟောကလြကြအြိပပြွောန်စဉြေ သူ့မယားနှင့်
လငင်ယတ်ို့က သူ့အနီးနားမှာ တဖြတဖြှတ် လိုးနကြသေော ဖြစ်ရပမြွိုးကား ကမျဘာမှာ
အလှနရြှားသော ဖြစ်ရပဆြန်း တဈခုဖြစ်ပါတော့သည်။
ထွန်းထွန်းကလည်း အခကြြ ၅၀ လောကြ မနားတန်းဆောင့်အပြီးတွင်
မကြညရြှိနစြောကခြေါင်းထဲသို့ သူ့လရပေူတွကေို အရှိနန်ှင့်
ပန်းထုတလြိုကပြါတော့သည်။
ထွန်းထွန်း မကြညရြှိနကြို နှုတဆြကပြှီး အိမပြှနရြောကတ်ော့ ရှာဦးကြောင်းက ၄ နာရီခွဲ
အုန်းမောင်းခေါကသ်ံ ကြားရပါတော့သည်။ သူ့အမကေို မနှိုးတော့ဘဲ အပေါထြပရြှိ
သူ့အခန်းထဲ ဝငအြိပလြိုကသ်ည်။ ခေါင်းခလွိုကသ်ညန်ှင့် တပျိုငန်ကြ တဈခွိုးထဲ
အိပပြွောသ်ှားပါတော့သည်။
ထွန်းထွန်း နေ့လည် ၁၂ နာရီခွဲမှ အိပယ်ာက နိုးတော့သည်။
အောကထြပဆြင်းလာတော့ အမနှင်ေ့အဖတေို့ကို မတွေ့ရ။ နှားကြှေး
သောကရြဖြည်ေ့ ၊ ရချိုးပြီး ထမင်းစားလိုကသ်ည်။
အိမအြောကထြပရြှိ ခုံပေါတ်ှင် ထမင်းလုံးစီရင်း ဖောငစြီးလကဖြှဲ့ စီရငခြဲ့ပုံတွကေို
ပြနလြညသ်ုံးသပန်သည်ေ။ တဈခွိနကြလွှင် ပီယသိဒျဒိ၊ ကာမသိဒျဒိ၊ ပြီးမှောကသ်ော
ဂမျဘီရ ဆရာဖြစ်အောင် ကြိုးစားမညဟြု သံဓိဋျဌာနခြလွိုကသ်ည်။
ပြီးတော့ သူ လူပျိုမဟုတတ်ော့သည့်အကြောင်း တွေးမိပြီး ပြုံးလိုကမြိသည်။
မိန်းမသဘာဝ မိန်းမအရသာကို ထွန်းထွန်းတဈယောကြ စာတွေ့မဟုတ် လကတ်ှေ့ပါ
သိလိုကရြသည်။
နောကလြကဖြှဲ့တဈမွိုး စီရငရြန် ရှိသေးသည်။ အကင်းပါး အထာကြှမ်း တဏှာရာဂ
သောင်းကနွြးသော မကြညရြှိနကြို အကူအညီတောင်းဖို့ ဆုံးဖြတလြိုကသ်ည်။
မတငရြီမကိုလည်း မကြညရြှိနလြို အပေးကောင်း အခံကောင်းအောင်
လေ့ကငွြ့ပေးရဦးမည်။
လှည်းနှင့် နှားတွေ ပြနရြောကန်ေ၏။ မတငရြီမကိုယတ်ိုင် လာပို့ပုံရသည်။
လီးအရသာကို ကောင်းကောင်းကြီးသိသှားပြီဖြစ်၍ မတငရြီမလည်း သူ့ကို မွှောန်မှော
သချော၏။ အရူးအမဲသားကြှေးမိသလို တန်းတန်းစွဲ ဖြစ်နမှော သချောသည်။
ခကတ်ာက မတငရြီမက မကြညရြှိနလြို မပြင့်လင်း။ သူ့လိုးရတာ ဂွင်းတိုကရြတာနှင့်
သိပမြထူးလှ။ တကကြှှထကသ်နတ်ဲ့အမူအယာမွိုး မပေါလြှင်၊ အပျိုကြီးမို့
အရှကကြှီးနသလေား မသိ။
ဟိုဟို ဒီဒီ တွေးနစဉြေ သူ့အမနှင်ေ့ အဖတေို့ ပြနရြောကလြာကြသည်။
“ အဖတေို့ ဘယကြ ပြနလြာကြတာလဲ…”
“ မင်းဒေါလြေးဆုံးလို့..အဲဒီက ပြနလြာကြတာ မင်းလည်း ညက အိပရြေးပကြထြားလို့
မနှိုးတော့ဘဲထားခဲ့တာ..ညက သှားစောင့်ပေးလိုကအြုံး…သိလား…”
“ ဟုတကြဲ့..အဖေ…”
ထိုစဉြ ထွန်းထွန်းအမကေ …..
“ သား….ထမင်းစားပြီးပြီလား….”
“ ပြီးပြီ…အမေ….”
ဒေါလြေးဆိုတာက အဖေ့ညီမဝမ်းကြဲတဈယောကြ ဖြစ်၏။
တရှောငရြှောငဖြစ်နသညေမြှာ ကြာပြီ။ ဒေါလြေးက ပန်းနာရငကြှပ် ရောဂါရှိ၏။
ဆုံးသှားတဲ့ဒေါလြေးတို့အိမန်ှင့် မကြညရြှိနတ်ို့အိမကြ ကြောချင်ြးကပလြွှကြ ဖြစ်၏။
ကိုပေါစိနကြှီးက ဖဲဆို မိုးလင်းရိုကမြှာသချောသည်။ ပြီးတော့ အရကကြလည်း
ကြှကတ်ှင်း ထဲရလေောင်းလိုကသ်လို သောကလြိမ့်မည်။
ဤအခကြကြ ထွန်းထွန်းအတွကြ မကြညရြှိနန်ှင့် ဖောငစြီးလကဖြှဲ့ စီရငဖြို့အတွကြ
အခွိနကြောင်းကြီးပင် ဖြစ်ပါတော့၏။
“ အမေ…ကနွောြ အသုဘအိမ် သှားလိုကအြုံးမယ်…”
“ အေး…အေး..လုပစြရာရှိတာ ဝိုင်းလုပ် ကူပေးလိုကန်ောြ….သား..”
“ ဟုတကြဲ့ပါ…အမေ….”
ထွန်းထွန်း အသုဘအိမရြောကတ်ော့ ဖဲဝိုင်းက စနပြေီ။ ဝိုင်းတော့ မစုံသေး။ လူကြီးဝိုင်း
နှစ်ဝိုင်းသာ ရှိသေး၏။ ဖဲဂွိုးကြီး ကိုပေါစိနတ်ဈယောကြ မိန့်မိန့်ကြီးထိုငပြှီး ဖဲသမာဓိ
ရနပေုံကို တွေ့ရသည်။ မကြညရြှိနကြိုတော့ မတွေ့ရသေး။ စောသေးလို့ ထင်၏။
“ ထွန်းထွန်းရေ… မင်းအဈမနဲ့ အခင်းတွသယေဖြို့ ကြောင်းလိုကသ်ှားစမ်း ကြာ…”
“ ဟုတကြဲ့…ဟုတကြဲ့…”
ဘုန်းကြီးကို ဝတခြပြှီး အကြိုးအကြောင်း လွှောကသ်ောအခါ …. မင်းဖာသာ မင်း
လိုအပတ်ာသာ ကြည့်ယူသှားတော့…ဟု မိန့်၏။ ထို့ကြောင့် သော့တွဲယူပြီး
ပစ်စည်းတွေ ထားရှိရာ ဆှမ်းစားကြောင်းဆီသို့ ထွကခြဲ့ကြသည်။ ထွန်းထွန်းက
အခင်းတွထည်ေ့ထားသော ဘီဒိုကို ဖြင့်၍ အခင်းတွမထေုတပြှီး သူ့အဈကိုမိန်းမ
မဝင်းခငထြံ လှမ်းပေးသည်။ မဝင်းခငကြ လကန်ှင့်အပြေ့ ..ထွန်းထွန်းလကကြ မဝင်းခင်
နို့ကြီးကို လှမ်းဆှဲလိုကြ၏။
မိန်းမနှစ်ယောကကြို ပယပြယန်ယန်ယ် လိုးဖူးထားသော ထွန်းထွန်းတဈယောကြ
ကြောကစြိတ် သိပမြရှိတော့ဘဲ ကြည့်နလေိုကသ်ည်။ မဝင်းခငကြ အသကြ ၃၀
လောကသ်ာ ရှိသေး၏။ ကလေးနှစ်ယောကြ မှေးပြီးသည့်တိုင် တဈသားမှေး၊
တဈသှေးလှနေ၏။ အရပအြမောင်း ပုသောလြည်း ကိုယလြုံးကိုယပြေါကကြတော့
တောင့်တင်းလှသည်။
ထွန်းထွန်းက သူ့နို့ကြီးကို လှမ်းဆှဲလိုကသ်ောအခါ မဝင်းခငကြ ယောငရြမ်းပြီး
လကထြဲက အခင်းတွကေို လှှတခြပြဈလိုကသ်ည်။
“ ဟော…ဗွာ…မမကလဲ…”
“ ဘာ..မမကလဲ လဲ… သချင်ြေးဆိုးလေး… လကမြသရမ်းနဲ့နောြ… နင့်အဈကိုနဲ့
တိုငပြှောမယ်… ”
ဟု ဒေါသသံနှင့် ပြောသောလြည်း မဝင်းခင်၏မကြလြုံးတွကေ ဒေါသအရိပ် မရှိ။
ကြနပေသ်ည့်လကျခဏာဖြင့် ရှှန်းစိုဝင်းလကန်သည်ေ။ ထွန်းထွန်းက
ပြုံးဖြီးဖြီးမကြန်ှာထားဖြင့် …
“ အဈကိုကြီးတို့များ…ကံကောင်းလိုကတ်ာနောြ…. အချောဆုံး မိန်းမကိုမှ ရအောင်
ယူနိုငတ်ယ် ဗွ….”
မဝင်းခငမြကြန်ှာမှာ သဘောကကြနပေရြိပ် ဖြတသ်န်းသှား၏။ အိမထြောငသ်ည်
အအိုတဈယောကကြို လူပျိုတဈယောကကြ ချောတယဟြု ခွီးမှမ်းသည့်အတွကြ
မိန်းမပီပီ ကြနပေသ်ှား၏။
“ နငလြဲ…ယူပေါ့ဟဲ့….”
“ ကြိုကမြဲ့သူ မှ မရှိတာ…”
“ အံမယ်…နင့်လို ဥဈစာပေါ ရုပခြွော ယောကြွားမွိုး ဘယသ်ူက မကြိုကဘြဲ နမှောလဲ…”
“ မမကို အောငသ်ှယလြုပခြိုင်းရမှာဘဲ….”
ဟုပြောရင်း ထွန်းထွန်းက မဝင်းခငကြို ပြေ့ဖကလြိုကပြှီး ပါးကို ဘယပြှနည်ာပြန်
နမ်းလိုကြ၏။ ပြီးတော့ နှုတခြမ်းကို စုတသ်ည်။ မဝင်းခင် အသကရြှူသံတွေ
ပြင်းထနန်ကြေောင်း သတိထားမိ၏။
“ အို…ဖယစြမ်းပါ… သူများတွေ မှငသ်ှားမှဖြင့်…”
နမ်းလို့စုတလြို့ အားရမှ ဖယခြိုင်းနသည်ေ့အတွကြ ထွန်းထွန်း ပြုံးလိုကမြိသည်။
သချောပြီး ..မဝင်းခငကြို လိုးလို့ရပြီ..။ ထွန်းထွန်းက ပို၍သချောအောင်
မဝင်းခငပြေါငကြှားက စောကဖြုတကြှီးကို ထမီမ၍ ကုတထြည့်လိုကသ်ည်။
“ အို…….ကြှတ်…ကြည့်ပါလား…လို့….ပြောလေ ကဲလေ…..”
ခံမလားလို့ မေးစရာ မလိုတော့..။ သချောသှားပြီ…။ အခွအနေအခွေိနအြခါ
ကြည့်ပြီး မီးစငကြှည့်ကရုံသာ..။ နှစ်ယောကသ်ား အခင်းတွသယ်ေ၍ ကြောင်းက
ပြနလြာခဲ့ကြသည်။
Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx
ထွန်းထွန်း အသုဘအိမမြှ ပြနလြာခဲ့ပြီး အိမပြေါထြပရြှိ သူ့အခန်းထဲ ဝငခြဲ့သည်။
တံခါးကို ဂကြထြိုးလိုကပြှီး ဘီရိုအံဆှဲထဲမှာ ထည့်ထားသည့် အကြောသန်
လီးကြီးဆေး ဆီဗူးကို ယူလိုကပြှီး .. ခုတငပြေါခြှတွေဲလောင်းခွ ပုဆိုးကို မလှနကြာ
လီးတနကြှီးအရင်းမှ စတငလြိမ်းပါတော့သည်။
သူ့လီးကြီးကို ငုံ့ကြည့်ပြီး ထွန်းထွန်း ကြနပေန်ေ၏။ သူ့လီးကြီးမှာ လူပျိုမစဈတော့။
မကြညရြှိနန်ှင့် မတငရြီမတို့၏ စောကဖြုတတ်ှကေို ပယပြယန်ယန်ယ် လိုးထားဖူးသော
လီးကြီးဖြစ်၏။ ဒဈကပြဲလန် မနသည်ေ့အတွကြ မှိုငုံကြီးလို ဖူးတင်းဝင်းပြောငန်သည်ေ။
ထွန်းထွန်းက ဒဈကိုဖြဲလှနလြိုကပြှီး ဆေးဆီတွေ ပြတလြိမ်းလိုကသ်ည်။
လကန်ှင့်ဆုတ်၍ ဆုပ်၍ ပြတလြိမ်းလိုကသ်ည်။ လီးတနကြှီးကို ဆှဲဆန့်၍
အောကသ်ို့ဖိနှိပ် ၊ အထကသ်ို့ ကော့လှနကြာ အကြောလွှော့သည်။
လီးတနကြှီးမှာ အကြောအပျိုင်းပျိုင်းထ၍ သှေးကြောကြီးတွကေ ဖုဖောင်းနသည်ေ။
လိုးသကန်ုသေးသဖြင့် ဝါညိုရောငသ်န်းကာ ဒဈဆံကြီးက နီရဲပြောငဝြင်းနေ၏။
မကြညရြှိန် ၊ မတငရြီမတို့ စောကခြေါင်းတွထေဲ ထည့်ခဲ့၇သဖြင့်
ယုတလြွော့သှားသော လရမွေားကို ပြနလြညဖြှည့်ဆည်းသောအနဖြင်ေ့ သုတဓြါတကြို
အလွှငအြမှန် တိုးပြားစသေော အားဆေးကို စားရခွင်း ဖြစ်သည်။
လိမ်းဆေးရော စားဆေးပါ ထွန်းထွန်းကိုယတ်ိုင် ဖောစြပထြားသည်။
ထိုဆေးနည်းပညာကို ကိုရငဘြဝကပင် ရှေးဟောင်းစာပထေဲမှ ရရှိခဲ့ခွင်း ဖြစ်သည်။
စားဆေးနှင့်လိမ်းဆေးအတွကြ အဓိကကုနကြှမ်းမှာ ခွေးလှေးယားမှဈနှင့်
ခွေးလှေးသီးအဆံတို့က အဓိကဖြစ်သည်။
ခွေးလှေးယားပင် အသုံးဝငပြုံကို မညသ်ူမွှ သိကြပုံမပေါပြေ။ ထို့ကြောင့် ပေါချင်တ်ိုင်း
ပေါနေ၏။ ပငကြိုယကြပင် ကြီးထွားလှသော သူ့လီးတနကြှီးမှာ ယခုလိုလိမ်းဆေး
စားဆေးနှင့် ထောကပြံ့လိုကသ်ောအခါ မတဈထောင် တဈကောငဘြှားဟေ့
ဆိုရလောကအြောင် သံမဏိချောင်းကြီးကဲ့သို့ မာကြောသနစြှမ်းလှပါတော့သည်။
(အထကပြါနည်းများကို သှား၍မစမ်းသပကြှည့်ကြပါနှင့်ဗွို့..၊ သူပြောသလို
စွမ်းသှားခဲ့လွှငတ်ော့ တကယ့်ဧရာမ ဒွတခြကြီးပါ….စကားခပြြ )
ထွန်းထွန်း လိမ်းဆေးလိမ်း၊ စားဆေးသောကပြှီးနောကြ အခန်းတံခါးပိတ်၍
အိမပြေါထြပမြှ ဆင်းလာခဲ့သည်။ ဂဝံဆုပတ်ဲ့ လကဖြှဲ့နှစ်လုံးကိုလည်း
အင်ျကြီဘေးထိုးအိတထြဲမှာ ထည့်လာခဲ့သည်။ လိုအပလြွှင် သုံးရန် ငှေ ၁၅၀၀ ကပြြ
ထည့်ခဲ့သေးသည်။
“အမေ…သားသှားတော့မယ်…”
“ အေးအေး..မင့်အဖတေောင် အခုလေးတငပြဲ ထွကသ်ှားတယ်..၊ အမေ ပြီးကမွှ
လိုကခြဲ့မယ်….”
ထွန်းထွန်း မဝင်းခငန်ဲ့အလုပဖြစ်ဖို့ နည်းလမ်းတွကေို တဈလမ်းလုံး စဉြးစားလာခဲ့၏။
နို့အုံတင်းတင်းကြီးကို မကြစြိထဲ ပြနမြှငမြိပြနသ်ည်။ ညနကေ ကြောင်းသှားပြီး
အခင်းများယူစဉြ မဝင်းခင် ဝတလြာတဲ့အင်ျကြီက လကပြှတလြညဟြိုကြ ဖြစ်သည်။
မဝင်းခငကြ သူ့ထကအြရပန်ိမ့်သူဖြစ်ရာ လညဟြိုကအြင်ျကြီထဲမှ
တင်းရင်းဝင်းမို့နသေော နို့အုံကြီးကို အပေါစြီးမှ အနီးကပမြှငန်ရသေည်။
ထို့ကြောင့်လည်း စိတမြထိန်းနိုငတ်ော့သည့်အတွကြ အခန်းထဲ အခင်းများ ယူစဉြ
နို့ကိုငပြှီး ဖကန်မ်းခဲ့ခွင်းဖြစ်သည်။
သူထငတ်ာက မဝင်းခငတ်ဈယောကြ သူ့ကို ကကကြကလြနအြောင် ရနတ်ှေ့မညဟြု
ထငထြားခဲ့ရာ ထိုသို့မဟုတ် ပါးစပကြဟနလြုပပြှီး ဟန့်တားသောလြည်း မဝင်းခင်
မကြလြုံးတွကေ လိုလိုလားလား ဖိတခြေါလြွှကရြှိသည်။ စောစောကတော့
အသုဘအကြောင်းပြပြီး မကြညရြှိနန်ှင့် လိုးရနစြိတကြူးခဲ့သည်။
အခု အစီအစဉပြှောင်းလိုကပြှီ..။ အာရုံတွေ အသဈအဆန်းဖြစ်သော မဝင်းခငန်ှင့်သာ
အခစွစြခန်း ဖြင့်တော့မည်..။ သူ့လကဖြှဲ့ သိဒျဒိတကရြန် စောကဖြုတအြမွိုးမွိုး
လိုးထားမှ ဖြစ်မည်။
ဖဲနှင့်အရကကြို လူတိုင်းမကသ်ည်။ တနဆြောငမြုန်း လပြည့်ညကလည်း မိုးလင်းရိုကြ
မိုးလင်းသောကခြဲ့ကြသည်။ မိုးလင်းတိုင် သောကကြှဦးမည်။
“ အဈကိုကြီး သိန်းဝင်း…အရကလြိုလိမ့်မယန်ောြ…များများ ဝယထြားပါလား…”
ကိုပေါစိနတ်ို့ဝိုင်းတွင် အကောကကြောကရြင်း မဝင်းခငယ်ောကြွား ကိုသိန်းဝင်းကို
လကကြုတ်၍ မေးလိုကြ၏။ အဈကိုဆိုသောလြည်း ကိုသိန်းဝင်းနှင့် သူက
အသကတ်ဈဝကလြောကကြှာသည်။ ကိုသိန်းဝင်းက ဦးလေးပေါကစြ အရှယဖြစ်၏။
ကိုသိန်းဝင်းက ပိုကဆြံတွေ ရတွကေန်ရောမှ…
“ အေးအေး…မင်းအဈမ မေးလိုကြ…သူဝယတ်ာ..လိုရငလြဲ ထပဝြယလြိုကြ…၊ ရော့
ရော့…ပိုကဆွံ.. ”
“ ရတယ်.. ကနွော့ဆီမှာ အလုံအလောကြ ပါတယ်…”
ထွန်းထွန်းက ဖဲဝိုင်းမှ ထလာပြီး သူ့အဖတေို့နှင့် စကားပြောနသေော မဝင်းခငဆြီ
သှားလိုကသ်ည်။
“ မမ…အဈကိုကြီးက အရကလြိုလိမ့်မယတ်ဲ့… ဝယသ်င့်ရင်
ဝယထြားလိုကပြါအုံးတဲ့…”
“ အေးအေး…နင် သှားဝယလြိုကလြေ… အဲတော့… ပိုကဆြံအိတကြ အပေါထြပမြှာ ..ငါ
တဈယောကထြဲမသှားရဲဘူး…ဟင်းဟင်း….”
လှခေါးက အတွင်းတပမြို့ အလောင်းပြငထြားသော နရောမှ ဖြတလြာရသည်။
အပေါထြပမြှာ ထွန်းထားသော ဘကျထရီမီးသီးက အောကလြင်းဓါတမြီးလောကြ
အလင်းရောင် အားမကောင်းဘဲ ဖြစ်နသည်ေ။ ပြီးတော့ ဘုရားစငရြှေ့မှာ
ထွန်းထားသည့်အတွကြ လှခေါးအထကမြှာ အနည်းငယ် မှောငန်သည်ေ။
“ ဟဲ့…လာပါ..ဟဲ့… သှကသ်ှကလြကလြကြ….”
မဝင်းခငကြ လှခေါးနားက စောင့်နရင်ေး ခပမြာမာ ပြောလိုကြ၏။ တဆကတ်ည်း
ထွန်းထွန်း လကမြောင်းကို လှမ်းဆှဲသည်။ ဖဲဝိုင်းနားမှာသာ လူတွကေ
စုပြုံဝိုင်းအုံနကြသေဖြင့် သူတို့နှစ်ယောကကြို ဘယသ်ူကမှ ဂရုမစိုကကြှ..။
ဒီအခွင့်အရေးကို ထွန်းထွန်းက ကောင်းကောင်းအသုံးခလွိုကလြသည်ေ။
“ အင့်…..ကဲလှန်းတယ်…နောြ…”
“ ခစွလြို့ပါ…မမကလဲ…”
“ အင့်..ဟင်း….အပေါတ်ကစြို့…ကြာ…..”
တုနရြီနသေော အသံဖြင့် မဝင်းခငကြ ပြော၏။
ထွန်းထွန်းက အခွအနေကေိုသိ၍ မဝင်းခင် ထမီကို ပင့်လှနကြာ ပေါငကြှားက
စောကဖြုတကြှီးကို လကန်ှင့် နှိုကစြမ်းကြည့်လိုကသ်ည်။
လကဝြါးနှင့် ခပဖြှဖြလေး ပြတကြှည့်ပြီးတော့ လကခြလယန်ှင့် စောကခြေါင်းထဲ
ထိုးသှင်းလိုကသ်ည်။ မဝင်းခင် စောကဖြုတကြှီးမှာ ဖောင်းကြှဖူးရှလွှကြ
စောကရြညကြှညတ်ှေ ရှှဲရှှဲ စိုနလပြေေီ..။
ထွန်းထွန်းကလည်း အကြံသမားဖြစ်သည်။ မဟုတလြည်း ဒီအရကကြ သူ့ပိုကဆြံနှင့်
ဝယမြည့်အရကဖြစ်၏။ မဝင်းခငန်ှင့် နှစ်ယောကတ်ည်း တွေ့ချင်ြ၍ ပိုကဆြံပါလကြန်ှင့်
မပါဟနပြှုကာ လိုကလြာခဲ့ခွင်းဖြစ်သည်။
မဝင်းခငစြိတကြူးက ညနခင်ေး ဘုန်းကြီးကြောင်း သှားပြီးအခင်းတွယေူတုန်းကတောင်
ဖကရြမ်းနမ်းစုပ် အဖုတကြို ကုတလြိုကပြေးရာ အခုလို လှတလြှတလြပလြပြ
နရောမွိုးဆိုလငွြ သညထြကပျိုကဲမညကြို အပိုငသ်ိ၍ အပေါထြပ် မတကရြဲလို့
အဖောလြိုကခြဲ့ရန် အကြံနှင့် ခေါခြဲ့ခွင်း ဖြစ်သည်။
ထွန်းထွန်းလီးတနကြှီးက သူ့ယောကြွားလီးထကြ သုံးဆခွဲလောကြ ကြီးနသညေကြို
အံ့သှတုနလြှုပစြှာ သိလိုကရြလေ၏။ မဝင်းခငကြတောင် အခုလို
ကြီးမားတုတရြှညသ်ော လီးတနကြှီးနှင့် ခပကြှမ်းကြမ်း အလိုးခံချင်သ်ည့် ဆန်ဒတွေ
ဖြစ်ပေါလြာပြီ..။ ပြီးတော့ သူမ ရာသီမပေါတ်ာ ၂ လကြောလြာပြီဖြစ်၍
ကိုယဝြနရြှိနကြေောင်းကို သတိထားမိနသည်ေ။
ထွန်းထွန်းက မဝင်းခင် ဖငကြှားတည့်တည့်နရောကို ကိုငပြှီး ထမီကိုပင့်လှနလြကြြ
ခါးပေါတ်ငလြိုကကြာ သူ့ပုဆိုးကိုလည်း အောကသ်ို့ ခွှတခြလွိုကသ်ည်။ မဝင်းခငကြ
အလိုကသ်င့်ဖြစ်အောင် ကိုယကြို တည့်ပေးလိုကပြှီး တတောငန်ှဈဖကကြို ခုတငပြေါြ
ထောကထြားပေးလိုကြ၏။
ထို့နောကြ ပေါငကြှားအတွင်းမှ နောကသ်ို့ပြူးထွကန်သေော မို့မို့ဖောင်းဖောင်း
ခုံးခုံးကြှကြှ စောကဖြုတကြှီးထဲသို့ သူ့လီးတနကြှီးကို လကဖြှင့်ကိုငကြာ
ဖြည်းဖြည်းချင်ြး တည့်သှင်းလိုကသ်ည်။ လီးတနကြှီးက တဈရဈချင်ြး နဈနဈဝငသ်ှား၏။
ကလေးနှစ်ယောကသ်ာ မှေးခဲ့သည်။ ဒီလောကကြောင်းတဲ့အရသာမွိုး တဈခါမှ
မခံစားဖူးခဲ့..။ မဝင်းခငတ်ဈယောကြ ယောကျခမသတော ကိုယသ်ာဓုခေါရြမလို
ဖြစ်နသည်ေ။ သူ့ယောကျခမ သသှေားသောကြောင့် ထွန်းထွန်းနှင့် တွေ့ရသည်
မဟုတပြါလား..။
မဝင်းခင်၏ ခါးသှယသ်ှယကြို လကန်ှဈဖကန်ှင့် ခပတ်င်းတင်း ဆုပကြိုင်၍
ခပသ်ှကသ်ှကလြေး ဆောင့်ပြီး…လိုးလိုကသ်ည်။
“ ဖြတ်…ဖြတ်……..ပြှတ်…..ဖြတ်…စွပ်……..”
“ဖြတ်…ပြှတ်…ပလှတ်…စွပ်…..ဖြတ်………”
“ဖြတ်…ဘှပ်….ဖြတ်….အင့်..အင့်…အ…..အင့်…အမေ့… အ…နာတယ်…ဟဲ့… လူလို
လိုးစမ်းပါ… မအလေိုးလေး….ရဲ့…”
မဝင်းခင် ထွန်းထွန်းဆောင့်ခကြန်ှင့်အညီ သူမဖငကြှီးကို နောကသ်ို့ပစ်၍ ခံသည်။
လီးကြီးကြီးနှင့် အလိုးခံရမှ အားရကြနပေမြိသည်။ ထွန်းထွန်းဆောင့်ခကြတ်ှကေ
အားမာနပြါလှန်းလှသည်။ တဈခကြဆြို တဈခကြြ ထိမိလှန်းလှသည်။ အီစိမ့်ပြီး
ကောင်းလှန်းလှသည့်ကာမအ၇သာကို အခုမှ လကတ်ှေ့ ခံစားရတော့သည်။
ကလေးနှစ်ယောကြ မှေးထားသော စောကဖြုတမြို့သာ ခံနိုငရြညရြှိတော့၏။
အပျိုစဈစဈဆိုလွှင် စောကဖြုတ် နှစ်ခွမ်း ဗှန်းဗှန်းကြဲသှားလောကသ်ည်။
အကြင်းကြင်းအရဈရဈထနသေော လီးတနကြှီး ပတပြတလြညရြှိ အရပြေားတွကေ
စောကဖြုတအြတွင်းသားနုနုတွကေို ပြတထြိုးတွန်းတိုကသ်ှားတိုင်း ဖငွြးခနဲ ဖငွြးခနဲ
ဖြစ်သှားရသည်။
ရမျမကတ်ှကလေည်း တရိပရြိပတ်ကလြာကာ ပူနှေးလာ၏။ စောကဖြုတအြုံကြီးအတွင်းမှာ
တလှုပလြှုပတ်ရှရှနှင့် ယားကြှပြထလာပြီး မခံစားတတတ်ော့အောင် ဖြစ်လာရသည်။
ဤသညမြှာ စောကဖြုတကြောင်းခွင်း ဖြစ်တော့၏။ မိန်းမတွမှော ယောကြွားတွလေို
အချောင်းအမွိုးအစား မဟုတ်၍ သိသာထငရြှားစွာ တန်းတန်းမတတ်ောငခြှင်းမွိုးတော့
မဟုတ်..။
သို့သောြ စောကဖြုတအြုံကြီး ဖောင်းကြှခုံးထလာပြီး အတွင်းသားနုနုတွပေါမကနွြ
ရှထစူပြလာခွင်းသညပြင် စောကဖြုတကြောင်းတို့၏ အင်ျဂါထူးများဖြစ်တော့သတည်း..။
အခု မဝင်းခင် စောကဖြုတကြှီးမှာ အစွမ်းကုန် ကြှရှ တောငထြနပေါတော့သည်။
အသကရြှူသံတွကလေည်း ပြင်းထနမြှနဆြနလြှန်းလှသည်။ ထွန်းထွန်းလည်း
မဝင်းခငကြို ခပပြှင်းပြင်း ဆောင့်လိုးနစဉြေ တဈခါ..တဈခါ… အရှိနကြိုလွှော့၍
စဉြးစားခန်း ဝငန်မေိ၏။
သူအခု မိန်းမသုံးယောကြ ၏ စောကဖြုတ် သုံးမွိုးကို လိုးဖူးပြီ..။ ပထမဆုံး မကြညရြှိန်
စောကဖြုတကြှီးဖြစ်၏။ မကြညရြှိနသ်ည် တဏှာရာဂကြီး၍ အပေးကောင်း၏။
ယောကြွားတဈယောကကြို စွဲလမ်းတပမြကစြသေော ကာမဓါတလြည်း ရှိ၏။
ပြီးတော့ မတငရြီမ..၊ မတငရြီမက တဈခါမှ အလိုးမခံဘူးသော အပျိုကြီးဖြစ်၏။ လကြ၊
ခရမ်းသီး စသညတ်ို့ဖြင့်သာ ကာမဆန်ဒကို ဖြည့်ဆီးဖူးသူ..။ စကခြွုပသ်မတွေ၏
ဆရာလည်းဖြစ်၊ အပျိုကြီးလည်း ဖြစ်၏။ လီးစဈစဈ အတွေ့အကြုံလည်း
မရှိသည့်အတွကြ စိတရြှိလကရြှိ ခံရမှာကို ရှကန်သေေးပုံရသည်။
အခု .. မဝင်းခငအြသကကြ သုံးဆယဝြန်းကငွသ်ာ ရှိသေးသော အအိုမ မို့
ကိုယန်ပကြေပြှီးသော မိန်းမပီပီ အပေးအယူတည့်အောင် ခံတတသ်ည်။ သူမလည်း
တဏှာရာဂအားကြီးသော မိန်းမဖြစ်၏။ ကလေးနှစ်ယောကြ ထွကပြှီးသားမို့ မကြညရြှိန်
စောကဖြုတထြကြ ကယွသ်ယောင် ရှိသည်။ သို့သောြ ထွန်းထွန်းလီးတနကြှီးနှင့်မူ
အံကဖြှဈ၏။
သှေးသားဆူဖြိုး ကာမပိုးကြှလို့ အလှဆုံး ၊ အကောင်းဆုံးအရှယလြည်း ဖြစ်၏။
မကြညရြှိနလြည်း သနမြာ၏။ မကြညရြှိနထြကြ မဝင်းခငကြ ပို၍ထန် ၊
ပို၍သနပြါတော့သည်။
လငယ်ောကြွားတဈယောကလြုံး အောကထြပမြှာ ရှိနလကြေန်ှင့်
တဝုန်းဝုန်းတရုန်းရုန်းနှင့် ဖဲရိုကန်သည်ေ့ကြားက လိုးရသညမြို့ သဲထိတရြငဖြိုစရာတော့
ကောင်းလှ၏။
နှစ်ယောကစြလုံး ကာမတဏှာက ကြောကစြိတကြို မောင်းနှငထြားပြီးဖြစ်နရော
အခန်းထဲမှာ ဗှောင်းဆနအြောင် လိုးနကြတေော့သည်။
ထွန်းထွန်းက နို့ကြီးနှစ်လုံးကို အားရပါးရ ဆုတခြွပြတေသ်ပရြင်း လိုးပေးနသညေဖြစ်ရာ
မဝင်းခငကြလည်း အစွမ်းကုနကြော့ကော့ခံသည်။ နှစ်ယောကလြုံးလည်း ပြီးလုပြီးခင်
အခွအနေသေို့ ရောကလြာကြသည်။
“ ဖြတ်…ပြှတ်….ဖြတ်…ဘှပ်….စွပ်….”
“ ဖြတ်…ဖြတ်…စွပ်…အီး…အင့်..အမေ့…အမလေး
အား…အား..အင့်…အမေ့…အီး…အင့်…အား…ကြှတ်..ရှီး….”
ကာမအထွတအြထိပသ်ို့ ရောကလြာနီးပြီမို့ နှစ်ယောကလြုံး ဇောတွထနေန်ကြပြေီ..။
ဆောင့်ခကြတ်ှကေ ကြောကခြမန်းလိလိ ပြင်းထနလြာသည်။
“ ဟေ့…. သိန်းဝင်း.. ဒို့ဝိုင်းမှာ အရကြ မရှိတော့ဘူး…ဟေ့…လုပအြုံးကြ….”
မကြညရြှိနယ်ောကြွား ကိုပေါစိန် အသံကြီးက ဟိန်းထွကလြာပါသည်။ ထွန်းထွန်းရော
မဝင်းခငပြါ ကြားလိုကရြသည်။ ထွန်းထွန်းက စိတကြိုလွှော့ခလွိုကပြှီး
ဆောင့်ခကြတ်ှကေို တိုးမှှင့်လိုကသ်ည်။
“ ဖြတ်…စွပ်………ပြှတ်………ဘှပ်……..”
“
အ…အား…အ……….အင့်..ကြှတ်…ကောင်း…….ကောင်းတယ်..အင့်…..အ…မေ့..အင့်
……အ..အ..ပီး…အာ..ပါး…ပီးပီ….မောငရြဲ့…အ……အီး……..”
မဝင်းခငတ်ဈယောကြ တဈကိုယလြုံး ဓါတလြိုကခြံရသလို တွန့်ခနဲ တွန့်ခနဲ
တုနလြှုပသ်ှားပြီး စောကရြညပြူတွေ ပန်းထွကကြုန်၏။ ထွန်းထွန်းလည်း တဈကိုယလြုံး
ကဉွတ်ကသ်ှားပြီး သုတရြပေူတွေ ပန်းထည့်လိုကတ်ော့သည်။ နှစ်ယောကသ်ား
ဆန်ဒတွေ ပြည့်ဝ၍ အကောင်းကြီးကောင်းကာ ခတ်ေတ မှိန်းနကြစေဉြ.. မဝင်းခင်
ယောကြွား ကိုသိန်းဝင်း အသံပေါထြှကလြာသည်။
“ ဟုတကြဲ့ပါ…ကိုကြီးပေါစိနရြ.. ဝင်းခငကြို ဝယခြိုင်းထားပါတယ်… လာတော့မှာ
စိတခြွ…”
ကိုသိန်းဝင်းခမွာ သူ့မိန်းမ အရကဝြယန်သညေဟြု ထငန်ေ၏။ အမှနအြားဖြင့်
မဝင်းခငမြှာ ထွန်းထွန်းအလိုး ခံနခွင်ေး ဖြစ်သည်။
ထွန်းထွန်းက သုတရြညပြူတွေ ဝငသ်ှားသညအြထိ လီးတနကြှီးကို စောကခြေါင်းအတွင်း
မှှုပန်ှံထားပြီး လရတွေေ ကုနသ်ှားလောကမြှ ဗလှတခြနဲ ဆှဲနှုတလြိုကရြာ.. ၊
လီးတနကြှီးကြှတထြှကသ်ှားသညန်ှင့် မဝင်းခင် စောကခြေါင်းဝက
ဗလု..ဗလု…ဗှတ်…ဟူသော အသံတွနှင်ေ့အတူ စောကရြညတ်ှကေ စီးအံကလွာသည်။
မဝင်းခင် ကုတငပြေါြ မကြန်ှာမှောကရြင်း မှိန်းနသည်ေ။ ထွန်းထွန်းက နား နားကပ်၍ …
“ မမ….ကောင်းလား…ဟင်…”
“ အင်း…”
“ အားရ…ကြနပေရြဲ့လား…”
“ အင်း….လို့…..”
“ နောကည်တွလေဲ လိုးပေးရအုံးမှာလား ဟင်…”
“ အင်း ….ပါ..လို့…ဆိုနေ…..”
မဝင်းခင် မှိန်းနရောမှ နှမ်းဟိုကသ်ော အသံဖြင့် တုန့်ပြနလြိုကသ်ည်။
“ ဒီပေါမြှာ ခဏနခေဲ့ဦး…ကနွောြ အရကသ်ှားဝယလြိုကအြုံးမယ်.. ”
သူများမယားများကို ခိုးပြီးလိုးရသညမြှာ ဘယလြိုကောင်းမှန်း မသိပါဘူးဗွာ..၊
လူသားတိုင်း အခွအနေပေေးရင် လဈရငလြဈသလို လုပမြယဆြိုတာ
ပြောနစရောတောင် လိုမယ် မထငဘြူးဗွာ..။ ကနွောြ့လုပရြပတ်ှေ မမှားဘူးဆိုတာ
ကနွော့ကိုယ် ကနွောြ ယုံကြညပြါသည်။
စောကဖြုတမြွိုးစုံ လိုးဖူးတဲ့သူတိုင်း ကနွောြ့အပေါြ ကိုယခြငွြးစာတတမြညဆြိုတာ
သိပါသည်။ ကနွောြ အရကသ်ှားဝယပြှီး ပြနလြာတော့ လမ်းမှာ စဉြးစားမိသည်။
ကနွောြ့ရဲ့ ကာမသိဒျဒိတွေ တိုးပြားလာပြီဆိုတာ ယုံကြညရြင်း ပြုံးပြောန်မေိသည်။
ကနွောြ ပြနရြောကတ်ော့ မမက ကုတငပြေါတ်ှငအြိပပြွောန်ေ၍ နှိုးရသေးသည်။
“ မမ….မမ…ထ..ထလဗွော… ထတော့ …..ဟာ…အင်ျကြီတွလေဲ မဝတရြသေးဘူး…”
ကနွောြ့စိတထြဲမှာ နောကထြပတ်ဈခွီနှစ်ခွီလောကြ ထပဆြှဲလိုကရြင် ကောင်းမယဟြု
တွေးလိုကမြိသည်။ အဲဒါနဲ့ မမ နိုးလာပြီး အင်ျကြီတွေ ကုန်းရုန်းပြီး ထဝတလြိုကသ်ည်။
ကနွောြ့လကထြဲမှ အရကပြုလင်းများကို မမကို ပေးလိုကသ်ည်။
“ မောငလြေး… မှောငရြိပခြိုပြီး ခွံပေါကကြ စောင့်နနေောြ…သိလား..”
“ အင်း…အင်း….”
ထွန်းထွန်း မဝင်းခငပြါးကို ရှူးခနဲ နမ်းလိုကပြှီး အပေါထြပမြှ ဆင်းကာ
နောကဖြေးပေါကကြ အသာလဈထွကခြဲ့သည်။ အရကဆြိုငသ်ို့
အသှားတွင်..ပီယမန်တာနကြို တတွတတ်ှတ် ရှတဆြိုနပေါတော့သတည်း…။


ဆက်လက်ဖတ်ရှုရန် ကျွန်တော်တို့ဆိုဒ်လေးမှာနေ့စဉ် ဝင်ရောက်ဖတ်ရှုနိုင်ပါသည်။ အားပေးမှုကို ကျေးဇူးတင်ပါသည်။