အောစာအုပ်

အိုအစဈေ ( စ/ဆုံး )

ဒီစာအုပလြေးကတော့ စာဖတသ်ူတို့ အကြိုကတ်ှေ့စမယေ့ြ ဇာတလြမ်းကောင်းလေးတဈခု ဖြစ်ပါတယ်။ အောကတ်ှင် ဆကလြကဖြတရြှုပါ…


တပကြှပကြှီး စိတကြူးယဉသ်ည်။
“ ဒကဒြီ အထုပတ်ှေ ခနကြည့်ထားလိုကအြုန်းနောြ၊ မာမီ ရကဈြရုမ်း သှားမလို့”
“အိုကေ”
ကလေးနှစ်ယောကြ က သူတို့ ဂတဂြကြတ်ှနေဲ့ သူတို့ အလုပရြှုတန်မယ်ေ ဆိုတာ သိထားသော အိမသ်ူက ကိုရဲ ကိုသချောမှာခဲ့ပြီးမှ အိမသ်ာ ရှိရာသို့ထွကသ်ှားတော့သည်။ ကိုရဲ ကလည်း အထုပတ်ှကေို တစုတစည်းထဲ ဖြစ်အောငန်ရောခပြှီးမှ သူ့ကြောပိုးအိပထြဲမှ တကပြလကလြေးကို ဆှဲထုပလြိုကသ်ည်။ လယောဉကြ ၁၄နာရီလောကစြီးလာခဲ့ရတာဆိုတော့ အညောင်းအငှာပြလမြေးလွှောကခြငွသ်ေးသည်။ နောကြ နှစ်နာရီလောကြ အခွိနရြသေးတာပဲလေ၊ မိန်းမပြနလြာမှ သှားတော့မညဟြု စိတကြူးလိုကသ်ည်။ လဆေိပကြ အလကားပေးထားသည့်ဝိုငဖြိုငကြို ကလေးတွေ နည်းတူ အသုံးခလွိုကအြုန်းမညဟြု တွေးကာ တကပြလကကြိုဖြင့်လိုကသ်ည်။

တကပြလကကြို ပါဝါအှနလြိုကရြင်းမှ ဘေးဘီကို ခေါင်းမော့ လှည့်ပတကြှည့်လိုကရြင်း ခုံတန်း နှစ်တန်းကြောမြှ မိသားစုတစုကို သတိထားလိုကမြိသည်။ ယောကြွားဖြစ်သူက အထုပအြပိုးတွကေို စဈနတေုန်း အမွိုးသမီးက တောကတ်ောကြ ပြေးနသေော သူ့ခလေးလေးကို ကြည့်နသည်ေ။ ဆံပငပြုခုံးထောကြ၊ မကြန်ှာဝိုင်းဝိုင်း မကြမြှနကြိုင်းမွှငမြွှငလြေး အနကရြောငန်ှင့် ဘေးတိုကအြနအထေားကကြည့်တော့ တနရောမှာ တွေ့ဘူးသလိုလို။ ဘာရယမြဟုတကြိုရဲက အသိများလားဟု ငေးကြည့်နတေုန်းမှာပဲ ထိုအမွိုးသမီးမကြန်ှာက မော့လာပြီး ကိုရဲ ဘကကြို လှမ်းကြည့်လိုကသ်ည်။ သူတို့ နှစ်ယောကြ အကြည့်ချင်ြးဆုံသှားသည်။
“ဟိုကြ”
ကိုရဲ ရငထြဲဒိန်းကနဲဖြစ်သှားသည်။ ထိုအမွိုးသမီး၏ အကြည့်ကလည်း သူ့ဆီက မလှဲတော့၊ မကြခြုံးလေး နည်းနည်းတွန့်သှားသည်။ မကြလြုံးနကန်ကြ ကလေး က သူ့ကို စိုကကြှည့်နသည်ေ။ အထုပတ်ှကေို ကုန်းဖြရင်း တခုခု ရှာနဟနေတ်ူသော အမွိုးသားဘကကြို ကိုရဲက မကြစြတခကြကြှည့်ပြလိုကရြင်း အမွိုးသမီးကို မသိမသာမေးလေးငေါ့ပြလိုကသ်ည်။ အမွိုးသမီးကလည်း ခေါင်းလေးကို မသိမသာလေးငှိမ့်ပြလိုကသ်ည်။

ကိုရဲ သူ့တကပြလကမြှာ စိတမြဝငစြားတော့ လကခြွောင်းထိပကြလေးဖြင့် ဆလိုကလြုပကြာ ဖြင့်လိုကပြှီးမှ ပါဝါခလုပကြို ပိတလြိုကသ်ည်။ စားသောကဆြိုငတ်ှေ ၊ဂွူတီဖရီးဆိုငတ်ှဘကေကြို အသာလေးမေးဆပပြှလိုကမြိသည်၊ အမွိုးသမီးကလည်း ခေါင်းငှိမ့်ပြလိုကသ်ည်။ ခနနတေော့ အိမသ်ာသှားသော မိန်းမ ပြနရြောကလြာသည်။
“ ကဲ ဒကဒြီ ရော သှားအုန်းမလား၊ “
“ ဟင့်အင်း ဒကဒြီ ဟိုဆိုငတ်ှဖကေသ်ှားကြည့်လိုကအြုန်းမယ်၊ ကောဖြီလည်းသောကခြငွလြာလို့”
“ သှားလေ၊ ဟဲ သားရော သမီးရော တခုခု စားချင်သ်ေးလား ဒကဒြီ နဲ့ လိုကသ်ှားလေ”
အိုငပြကကြ ရုပရြှငကြှည့်နသေော သားနှင့် လကတ်ော့ ဖြင့် ခပြတ်င်းလုပန်သေော သမီးတို့ နှစ်ယောကစြလုံး ခေါင်းတွယမြေးလိုကကြှသည်။ ကိုရဲ က၊
“နပေါစေ သူတို့ ဆာရင် ပြောလိမ့်မယ်”
သူတို့ လယောဉပြေါတ်ကရြမဲ့ ဂိတ် နရောက နထွကေလြိုကတ်ော့ လမ်းမှာက ဂိတတ်ှကေ မကြစြေ့တဆုံး တန်းစီနသည်ေ။ ကြားထဲမှာက ဂွူတီဖရီးဆိုငတ်ှေ၊ စားသောကဆြိုင် တွေ၊ ကောဖြီဆိုင် တွေ လည်း အစီအရီ၊ လူတွကေ လည်း ဟိုသှားဒီသှား နဲ့ လှုပရြှားနကြသေည်။ကိုရဲက သူထိုငန်ခေဲ့သည့်နရောမှ လှမ်းမမှငရြလောကသ်ည့် နရောလောကရြောကမြှ ခနရပရြင်း ဘေးနားက မဂျဂဇင်းစငပြေါကြ မဂျဂဇင်းတအုပကြို ဆှဲယူလှနလျှောရင်း မွှောန်မေိလိုကသ်ည်။ မကြာခငမြှာပင် ခုန အမွိုးသမီး တယောကထြည်း လမ်းလွှောကလြာတာတွေ့လိုကရြသည်။ သူ့ရငတ်ှလည်ေး တဒိတဒြိတ် ဖြစ်လာသည်။

“ခစွြ”
“ခစွြ”
သူ့ရငခြှငထြဲ တိုးဝငလြာ သော အမွိုးသမီး ကို တင်းတင်းကြပကြှပလြေး ပြေ့ဖကလြိုကမြိသည်။ နူတခြမ်းလေးပေါကြို ဖြဖြလေးပဲ နမ်းလိုကမြိသည်။ သူတို့ နှစ်ယောကြ တယောကန်ှင့်တယောကြ “ခစွြ” လို့သာခေါခြဲ့ကြသည်။ “ကို” တို့ “မောင်” တို့၊ “မေ” တို့ “မ” တို့ အဲဒါတွေ မသုံးခဲ့ကြ။
“ခစွြ .. ဒီနားမှာ မကောင်းဘူး တနရောသှားရအောင်”
ကိုရဲက ခေါင်းငှိမ့်လိုကပြှီး အမွိုးသမီး လကကြို ဆှဲကာ အမှနလြွှောကလြာခဲ့မိသည်။ ဒီလဆေိပကြ သူရှာပြနတ်ိုင်း ထရနစြဈ နားနကြမေို့ ဘယန်ရော ဘာရှိသညဆြိုတာကို အလှတရြပြီးသား၊ တခါတလေ ပြောင်းစီးမည့်လယောဉစြောင့်ရတာ ခုနှစ်နာရီ၊ ရှဈနာရီလောကြ ကြာအောင် စောင့်ခဲ့ရဘူးတာမို့ တရေးတမောအိပဖြို့တောငန်ရော ရှာခဲ့ဘူးသည်။ ထိုလဆေိပကြလည်း အနောကကြမျဘာနှင့် အရှေ့ကမျဘာ လယောဉခြရီးစဉမြွားကို လယောဉအြပြောင်းအလဲလုပပြေးနကြမေို့ထငသ်ည်။ ခရီးသညမြွား တိတတ်ိတဆြိတဆြိတ် လှဲလွှောင်းနားနနေိုငသ်ည့် လယသ်ာလောင့်ခြွ (သားရသေားခွူပ် ပကလြကခြုံ) တွပေါရှိသည်။
ကိုရဲက လယသ်ာလောငခြလြွည်းရှိ ပရိုကပြိတစြီလည်းရှိသော နရောသို့ အမွိုးသမီးကို ခေါသ်ှားလိုကသ်ည်။ သူတို့ ထိုငလြိုကသ်ော ရှေ့မှာက မှနခြပြကြှီးသာရှိပြီး အပြငဘြကမြှာတော့ လဆေိပတ်ာမငန်ယ် တဈနှင့် နှစ်ကို ကူးလူး ပြေးလှှားပေးနသေော ရထားလမ်းကိုသာတွေ့နရသေည်။
“ခစွမြတွေ့ရတာကြာပြီနောြ”
“အင်း”
အဲလောကပြဲ ပြောဖြစ်ကြပြီး နူတခြမ်းအစုံက စကားပြောဖို့မအားကြတော့ အသကပြငမြရူနိုငကြှ။ အမွိုးသမီးရဲ့ နူးညံ့ခွိုမှိနတ်ဲ့ နူတခြမ်းနုနုလေးတွကေို ကိုရဲအငမ်းမရစုပယ်ူနခွေိနမြှာ အမွိုးသမီး ၏ လွှာထိပကြလေးက ကိုရဲရဲ့ ပါးစပထြဲကို တိုးဝငလြာသည်။ သူတို့ရဲ့ ရင်းနှီးပြိးသား လွှာချင်ြး ပြတသ်ပတ်ို့ကစားမိကြသည်။ အသကရြူမဝကြတော့မှ တယောကန်ှင့်တယောကပြါးစပခြငွြးခွာကာ တယောကမြကြန်ှာတယောကြ
ကြည့်မိကြသည်။

“ခစွြ သမီးလေးလား တောကတ်ောကြ တောငပြှေးနပြေီနောြ”
“ဟုတတ်ယခြစွြ၊ အရမ်းဆော့တာပဲ၊ ခစွခြလေးတွရေော တောတ်ောကြှီးနကြပြေီနောြ၊ ဖဘမှာတွေ့တယ် သမီးက တကျကသိုလသ်ှားနပြေီနောြ”
“ဟုတတ်ယခြစွြ”
“ခစွလြည်း နည်းနည်းပြည့်လာတယ်၊ မကြန်ှာကတော့ ဟိုးအရငတ်ုန်းကလိုပဲ နုတုန်းလှတုန်း၊ ခလေးအမလေို့တောငဘြယသ်ူမှ ထငမြှာမဟုတဘြူး”
“ဟှန့် ခစွကြလည်း မှှောကန်ပြနေပြါပြီ၊ ခလေးမှေးပြီးပြီးချင်ြးတုန်းက အရမ်းဝလာတာ၊ ခုမှ ပြနကြစားပြီး နည်းနည်းကသွှားတာ၊ အဲဒီတုန်းက ဖဘ မှာ ဘာပုံမှ မတငလြို့ ခစွမြတွေ့တာ၊ ခစ်ခစ်။ ခစွတ်ှေ့ရင် စိတပြကြသ်ှားမယ်”
“စိတမြပကြပြါဘူး ကြာ ခစွကြို ခစွတ်ာပဲ ဟာ ခစွကြိုယလြုံးကို ခစွတ်ာမှ မဟုတဘြဲ၊ တုတတ်ုတလြေး ဆို ပိုတောငကြှိုကသ်ေးတယ် ခိခိ”
“အင်း၊ သမီးလေးတောင် ခုသုံးနှစ်ပြည့်တော့မယ် ဆိုတော့ ခစွန်ဲ့ နောကဆြုံးတွေ့တာ ၅နှစ်လောကရြှိသှားပြီနောြ၊ အခွိနတ်ှကေ အကုနမြှနလြိုကတ်ာ”
“ဟုတပ်၊ ကိုက ခစွကြို တခွိနလြုံးသတိရနတောပါကြာ၊ ခစွကြ မိသားစုနဲ့ ကလေးနဲ့ အောကြီပိုင်းဖြစ်နမယေဆြိုတာ သိလို့သာ ကိုယခြစွကြို အနှောင့်အယှကမြပေးတာပါ၊ ခစွန်ဲ့ ခပြလြုပထြားတာလေးတွပေဲ အပငွြးပြပြနေဖြတမြိတယ်။ နောကဆြုံးနခေဲ့ရတာလေးလည်း အမြဲ စိတထြဲမှာ သတိရနတော”
“သိပါတယ် ခစွရြယ်၊ မလည်း ခစွကြို သတိယနတောပါ၊ အဲဒီနောကဆြုံးတွေ့တုန်းက ခစွကြို အားနာလိုကတ်ာလေ၊ အဝေးကြီးကလာပြီးတော့ ခစ်ခစ်”
“ ဘာလည်း ခစွမြီးနီပြနတောကို ပြောတာလား၊ ကိုပြောပြီးပကော၊ ခစွကြို ဖကအြိပရြရငကြွနပေန်တောပါလို့၊ ဒါပမေဲ့ နောကတ်ခါမီးနီပြနရငေတ်ော့ သည်းမခံဘူးလို့ ဒီလမ်းမီးနီပြနရင်ေ နောကလြမ်းက မောင်းမယလြို့ ခိခိ။ အဲဒါလည်းပြီးရော နောကတ်ခါမဆုံဖြစ်ကြတော့ဘူးလေ။ ခု ၅နှစ်ကြာမှ တိုကတ်ိုကဆြိုငဆြိုင် ဒီလိုနရောမှာလာဆုံတာ”
“ အင်းလေ လယောဉတ်စီးထဲကို တယောကန်ဲ့တယောကမြမှငမြိကြဘူး”
“ခစွြ .. ရှာမှာ ဘယလြောကကြှာမလဲ”
“ တလလောကြ နမလေားလို့ ခစွရြော”
“ကိုလည်း တလလောကန်မလေားလို့၊ ကိုတို့ ဆုံလို့ရမလား အနည်းဆုံးတခါလောကကြှာ”
“အင်း.. ကြည့်မယလြေ ခစွြ”
“အင်း ဟိုကရွင် ကိုသုံးမဲ့ ဖုန်းနံပါတယ်ူထားလိုကြ၊ နောကပြှီးတော့ မီးနီမပြမဲ့နေ့ရှေးလာနောြ၊ ဒီတခါတော့ ခွင့်မလှှတန်ိုငဘြူး၊ တခွားလမ်းကဖြတမြှာ၊ ခစ်ခစ်”
“အင်းပါ..ခစွကြလည်း ခစ်ခစ်”
“ ကဲသှားရအောင် ခစွဘြဲကြီး စိတပြူနအေုန်းမယတ်ောကြှာ”
“အင်း ခစွြ၊ ခစွတ်ယန်ောြ”
“ခစွတ်ယ်”
နူတခြမ်းချင်ြးပြနဆြုံမိကြပြနတ်ယ်၊ ကိုရဲ မချင်ြ့မရဲနဲ့ အမွိုးသမီး၏ ဂငွြးရှော့ပငဝြတထြားသောလြည်း လုံးကစွထြှကန်သည်ေ့ အိုးလေးကို သူ့လကဖြဝါးဖြင့် တခကြဖြစွည်ှဈလိုကမြိသည်။ နောကတ်ော့ လူချင်ြးခွာလိုကကြှပြီး၊ ကိုရဲ အနားက မခွာချင်ခြှာချင်န်ဲ့ လကပြှထွကသ်ှားရှာတဲ့ အမွိုးသမီးလေးရဲ့ နောကကြွောကနေ ရပကြှည့်နမေိလိုကသ်ည်။

ကိုယလြုံးလေးက မဆိုစလောကကြလေးတုတန်ပမေေဲ့ လုံးဝန်းကောကစြှံ့နတေဲ့ တငသ်ားတွကြေောင့်ခါးလေးက ကငွန်သလေိုဖြစ်နသည်ေ။ ညိုဝင်းဖြောင့်စင်း ပြီး ကနွြးမာရေးကောင်း ပုံပေါကန်တေဲ့ ပေါငတ်နခြွောမှေ့မှေ့လေးတွကေ ကိုရဲ ရဲ့ ဒူးတွကေို တောင် ညှှတခြှကခွေငွလြာအောင် အတွေးတွေ ခေါငစြခေဲ့သည်။
ဒီတခါအခွင့်ရရငဖြှင့်၊
“”” ဟငွးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးး”
သကပြှင်းရှညကြှီးခလွိုကရြင်း၊ အမွိုးသားလို့ရေးထားတဲ့ လဆေိပအြိမသ်ာထဲဝငလြာခဲ့မိပါတော့သည်။
………………………………………………
ပြီးပါပြီ။


ဆက်လက်ဖတ်ရှုရန် ကျွန်တော်တို့ဆိုဒ်လေးမှာနေ့စဉ် ဝင်ရောက်ဖတ်ရှုနိုင်ပါသည်။ အားပေးမှုကို ကျေးဇူးတင်ပါသည်။