⚠️⚠️⚠️ မှတခြကြြ – အင်းစကစြာပေ ဖြစ်ပါသည်။ အင်းစကစြာပဆေိုသညမြှာ မိသားစု မောငန်ှမ သှေးသားရင်း အချင်ြးချင်ြး လိင်းဆကဆြံသော အကြောင်းအရာကို စိတကြူးပုံဖောြ ရေးသားထားခွင်း ဖြစ်ပါသည်။ ထို့ကြောင့ြ မကြိုကြ မနှစ်သကပြါက မဖတရြှုပဲ ကြောသ်ှားပေးပါ။ ယခုဝတ်ထုမှာ စာပသဘေော ရေးသားခွင်း ဖြစ်သဖြင့ြ လိုကလြံအတုယူ ပြုလုပခြှင်းများ မပြုလုပပြါရန် မတ်ေတာရပခြံပါသည်။ ⚠️⚠️⚠️
ဂြိုကာ
ရေးသားသူ – ဘူးခါးသီး
“ဟူးးးး ပူလိုကတ်ာနောြ ဆောင်းတွင်းတဲ့ လခွီးထဲမှပဲ”
ဆောင်းရာသီရဲ့ နေ့လညခြင်းက အရမ်းပူတယဗြွာ။ ဆောင်းတွင်းသာပြောတယ် ပူအိုကစြပလြို့။ ကနွောကြ ဆယတ်န်း။ အိမမြှာဆို စာမလုပလြို့ဆိုပြီး အဖိုးအိမပျို့လိုကလြို့ အခုလို အပူဒဏကြို ခံစားနရတောပေါ့ဗွာ။
အခုကနွောြ နေ့လညန်ားခွိနရြတုန်းလေး အိပန်တောဗွ။ နရောက အဖိုးလေးအိမ် အပေါထြပမြှာ။ ပဉွကြာသှပမြိုး နှစ်ထပအြိမကြှီးရဲ့ အပေါထြပ် အခန်းလေးတဈခန်းမှာပေါ့ဗွာ။
အဖိုးလေးက စဈထွကြ။ သိပစြည်းကမ်းကြီးတာ။ ဦးလေးတွကေ ကြူရှငသ်ငတ်ဲ့သူတွေ။ ဂိုကလြည်း သငတ်ယ်။ ကနွောကြ အဖိုးအပါအဝင် ဦးလေးနှစ်ယောကစြလုံးကို ကြောကရြတော့ စာလုပရြတာပေါ့။ အဖြားလေးကလည်း ဒုကြောင်းအုပဆြရာမ။ ဦးလေးတွကလေည်း နာမညကြှီး ဂိုကဆြရာတွေ။ တပည့်တွေ စာမရရင် စိတမြထငရြင် မထငသ်လို ထရိုကြ ထိုးကြိတတ်တတ်ဲ့သူတွေ။ မိဘအများစုကတော့ ဦးလေးတို့ စာသငပြုံကို ကြိုကကြှတယဗြွ။
အိမမြှာ နချင်ေသ်လို နခေဲ့ရတဲ့ ကနွောြ အဖိုးလေးအိမရြောကတ်ော့ အပိုးကြိုးပြီး စာကို ထိထိမိမိ လုပရြတော့တာပေါ့။ အရာအားလုံးကို အခွိနအြတိအကနွဲ့ကို လုပရြတယ်။ကြောင်းတောင် တဈပတ် လေးရကပြဲ တကရြတယ်။ စာနဲ့ပတသ်တရြင် အလွှော့မပေးတဲ့ သူတို့မိသားစုထဲမှာ မလှုပသ်ာမလူးသာ ဖြစ်နတေော့တာပေါ့။ ညဆို ၁၂ နာရီအိပ် မနကဆြို ၆ နာရီထ စာကကြြ စာပြန် ကြောင်းသှား ကြောင်းပြနလြာ ကြူရှငသ်ှား အိမရြောကရြင် ခဏနားရမေိုးခွိုးပြီး စာလုပ် ထမင်းစားခွိနစြား။ စားပြီးလည်း ၁၅ မိနဈ နားပြီးတာနဲ့ စာကကြြ စာလုပရြတာ ၁၂ နာရီ ထိုးတဲ့အထိပါပဲ။ အမြဲ စကရြုပတ်ဈရုပလြို နထေိုငန်ရတေယ်။
စရောကရြောကခြှင်း ၃ ရကကြဆို ညအိပတ်ိုင်း အိပမြပြောဘြူး။ ကိုယ့်အိမလြောကြ ဘယန်ရောမှ မကောင်းဘူးဆိုတာ သိသှားတာကိုး။ ဒါပမယ်ေ့ ဒီလိုဖြစ်အောင် လုပခြဲ့တာလည်း ကနွောကြိုယတ်ိုငပြါပဲလေ။ ဘယသ်ူမပြု မိမိမှုပေါ့။ အပေါမြှာ ပြောခဲ့သလို ကနွောြ စာမလုပဘြူးဆိုပြီး အဖိုးလေးအိမ် အပို့ခံရတဲ့ အကြောင်းအရင်းက ဒီလိုဗွ။
ကြောင်းမှာက ဆယတ်န်းဆို စာသငခြွိနအြပြည့် သငလြေ့မရှိဘူးလေ။ သူများကြောင်းတွတေော့ မသိဘူး။ ကနွောတ်ို့ ကြောင်းကတော့ တဈနေ့ ၇ ခွိနမြှာ ငါးခွိနလြောကပြဲ သငတ်ယ်။ ကြူရှငကြိုယစြီ တကကြှတာဆိုတော့ စာတွအတေန်းထဲ ပြနသ်ငလြည်း ပြနန်ှေးရုံပဲလေ။
ဆရာမတွကေ ဝငလြာပြီး သငတ်ာတော့ သငပြါတယ်။ သငရြင်း သူ့ကြူရှငကြ ကြောင်းသား/သူတွကေို အခွားသူတွနေဲ့ ယှဉပြှိုငခြိုင်းပြီး အခွိနကြုနလြေ့ရှိတာများတယ်။ ကနွောကြ စာရပမယ်ေ့ အတန်းထဲမှာ သူတို့ကြောင်းသားတွကေိုသာ ပိုပြီး အမှှန်းတငတ်တတ်ဲ့ ဆရာမတွကေို အမှငကြပလြို့ စာမေးရင် ကဘောကတ်ိ ကဘောကခြွာ ဖြတယ်ေ။ လပတတ်ှေ ဖြရင်ေ စာတွပေေါကကြရတွေ ဖြပစ်ေတယ်။ ဉာဏကြောင်းရဲ့သားနဲ့ စာကောင်းကောင်း မလုပဘြူး။ မဖြစ်တော့ဘူးဆိုပြီး အဖိုးလေးတို့အိမ် ပို့လိုကတ်ော့တာပါပဲ။
အဖိုးလေးအိမမြှာနရတော အားလုံး အခွိနအြတိုင်းအတာနဲ့ လုပရြတာကလှဲလို့ အားလုံး အဆငပြှပေါတယ်။ အစပိုင်းမို့ အထိုငမြကတွာလေးပဲ ရှိတယ်။ ညတိုင်း စာကကြရြင်း ဦးလေးတွေ သောကန်ရင်ေ ဘေးကနေ အမှည်းထိုငစြားတယ်။ ညအိပခြွိနဆြို မအိပဘြဲ အိပရြှေ့လကဖြကရြညဆြိုငကြ စားပြဲထိုးလေးတွနေဲ့ ဘောလုံးကနတ်ယ်။ မနကဆြို လေးနာရီဒေါငဆြို ကုလားဘုရားကြောင်းက ခေါင်းလောင်းထိုးသံနဲ့ နိုးပြီး စာကကြတ်ယ်။
ညဆို မအိပ် မနကဆြို အစောထတဲ့ ကနွောြ ကြောင်းရောကရြင် အိပတ်ယ် ငိုကတ်ယ် ဟီးးးးးး။ အစပိုင်းတော့ ဆရာမတွကေ ဒဏပြေးတတပြမယ်ေ့ နောကပျိုင်းတော့ ပြောမရလို့ မပြောတော့ဘဲ ကနွောြ့ကို လှှတပြေးထားကြတယ်။ လုံးဝကြောကရြတဲ့ အတန်းခွုပတ်ဈခွိနပြဲ ကနွောြ စာလိုကသ်ငတ်ယ် ဟဲဟဲ။ သူက အရိုကကြှမ်းသလို အဖြားလေးနဲ့လည်း သိတယလြေ။ အဲ့တော့ ပြနခြွှနရြင် ကနွောန်ာမှာကိုး။
အကဉွြးအကြပထြဲ ရောကရြငတ်ောင် ကြံဖနပြွောတ်တတ်ဲ့ ကနွောြ့အတွကြ အရာအားလုံးက အေးဆေးဖြစ်လာတယ်။ ကြောင်းမှာ စာပေးစာယူ လုပတ်ယ်။ စာပေးစာယူဆိုတာက အတွဲတဈတွဲကို ဆရာမတွေ အခွားသူတွမသေိအောင် ကပတ်ိုးလေး စာအသယအြပို့ လုပပြေးရတာမွိုးပေါ့။
ကနွောကြ နဂိုကတည်းက ဒါမွိုး ဝါသနာပါတဲ့သူဆိုတော့ လုပတ်ာပေါ့။ အဲ့အတွကြ မုန့်စားဖို့ ဘာညာ မပူရဘူးလေ။ အမတေို့ပေးတဲ့ မုန့်ဖိုးကို အကုနစြုပြီး စာပို့သမားလုပပြှီး မုန့်ဖိုးရှာတယ်။ ပိုကဆြံယူတာတော့ မဟုတဘြူးဗွ။ ကနွောစြားချင်တ်ာ ဝယကြွှေးခိုင်းတာမွိုးပါ။
တဈနေ့တဈနေ့ အလုပဖြစ်သားဗွ။ အပေါင်းအသင်းကလည်း ဆန့်တယလြေ။ A ခန်းကနေ F ခန်းအထိ အချောဆုံးကနေ ရုပအြဆိုးဆုံးအထိ ကနွောမြသိတဲ့သူ မရှိဘူး။ ကြောင်းရဲ့ ဇိုးကနေ လိမျမာဆုံး အတောဆြုံး ကြောင်းသားအထိလည်း သိတယ်။
ကနွောြ့ကို သူငယခြငွြးတွကတေော့ခေါတ်ယ် ဂွိုကာတဲ့။ ငယင်ယကြ ကြောင်းကပြဲမှာ ဂွိုကာလို ဝတစြားပြီး ဖြောဖြှခေဲ့ရဖူးတာကနေ အစွဲပြုပြီး ခေါကြှတာပဲ။ ရုပကြချောပမယေ့ြ ပြောငစြပစြပန်ဲ့မို့လည်း ပါတာပေါ့။ အခု တဈကြောင်းလုံး မသိတဲ့သူ မရှိ။ အားလုံး လူဝငဆြန့်နတေော့ သူတို့ပေးတဲ့ နာမညကြ ကနွောြ့နဲ့ လိုကဖြကန်တယေဗြွ။ ကနွောကြလည်း နဂိုကတည်းက လူပြောမြို့ အမြဲစနောကပြှီး နတတေတ်ယလြေ။
အဲ့ ကနွောြ့နာမည် ပြောရဦးမယ်။ ကနွောြ့နာမညကြ ကြောသ်ကန်ောင် ။ အဲ့လိုနဲ့ အဖိုးလေးအိမရြောကရြင် စကရြုပဖြစ်သှားလိုကြ၊ ကြောင်းရောကရြင် နချင်ေသ်လိုနလေိုကန်ဲ့ ကနွောြ့ဘဝထဲ သူဝငလြာတယ်။ သူဆိုတာက ယှန်းနဒီအောင် ပါ။ ကနွောြ့ညီမဝမ်းကြဲလေး။ ရှာသူလေးပေါ့ဗွာ။ ကနွောြ့အိမန်ဲ့ နည်းနည်းဝေးတဲ့ ကြီးဒေါအြိမမြှာနတော။
ကနွောြ့အိမန်ဲ့ဝေးပမယ်ေ့ အခုနတေဲ့ အဖိုးလေးတို့အိမန်ဲ့ကတွော့ ၁၅ မိနဈလောကြ လမ်းလွှောကရြင် ရောကတ်ဲ့ အကြာအဝေးလောကပြဲ ရှိမယ်။ ကြီးတောကြ အပျိုကြီးမို့ ခေါမြှေးစားရင်း ကြောင်းထားပေးထားတာ။ သူ့အမကေ ကနွောြ့အဒေါအြရင်းပါပဲ။ အဖိုးတို့ အဖြားတို့ သဘောမတူတဲ့ ယောကြွားကို ယူလို့ဆိုပြီး ပစ်ထားခံရတာ။ အခု နှစ်တွရေောကမြှ ယောကြွားဆုံးလို့ ကူရာကယရြာမဲ့နတေဲ့ ဒေါလြေးကို အဖိုးနဲ့အဖြားက ပြနခြေါတ်ာ။ အမတေို့လည်း အဖိုးနဲ့အဖြားစကားကို မလှနဆြနန်ိုငကြှလို့ ညီမကို တိတတ်ိတပြဲ ထောကပြံ့ခဲ့ကြရတာ။ ဒေါလြေးယောကြွားဆုံးမှပဲ အဖိုးတို့အဖြားတို့ ဆန်ဒအရ အရငလြို ပြနခြေါခြှင့်ရကြတာ။
ဒေါလြေးက ဆင်းရဲတော့ ကလေးအားလုံးကို ကြောင်းမထားနိုငဘြူး။ မနှစ်ကမှ ကြီးတောကြ ယှန်းကိုခေါလြာပြီး မှေးစားကာ ကြောင်းထားပေးတာ။ အစက ကနွောရြှိတဲ့ ကြောင်းကို ထားချင်ပြမယ်ေ့ သူတို့ရှာက ခွဲတမ်းက အဖြားလေးရှိတဲ့ ကြောင်းကိုပဲ ရလို့ဆိုပြီး အဖြားလေးတို့ ကြောင်းကိုပဲ တကရြတယ်။ အဲ့တော့ ယှန်းက အဖြားလေးနဲ့ ကြောင်းတူတူသှားလေ့ ပြနလြာလေ့ရှိတယ်။ ကြီးတောကြ ကြောင်းလိုကမြပို့ဘဲ အဖြားဆီပဲ တမ်းပို့တာကိုး။ သူကလည်း စွေးထဲမှာ အထညဆြိုငဖြှင့်ထားတော့ အလုပကြ ခပမြွားများ။
ယှန်းက ကနွောြ့ထကြ နှစ်နှစ်နီးပါးငယပြှီး ကိုးတန်းတကန်တောဗွ။ မောငန်ှမဝမ်းကြဲဆိုတာ သိပမယ်ေ့ သူစိမ်းလို ဖြစ်နတယ်ေ။ သူများထကပျိုပြီး ချောမောလှပတဲ့ ယှန်းကို ကနွောစြှဲလမ်းမိတယ်။ သူကလည်း အဈကိုမရှိတော့ ကနွောြ့ကို အဈကိုအရင်းလိုပဲ သတမြှတပြှီး ခစွပြါတယ်။ ကနွောန်ဲ့ ပူးပူးကပကြပလြည်း နတယ်ေ။ အဲ့တော့ သူ့အပေါြ ကနွောည်ှှတမြိတာပေါ့။
အစကတော့ ငါ့ညီမလေးပဲလို့ တွေးပမယ်ေ့ နောကပျိုင်းတော့ သူ့အပေါြ စွဲလမ်းစိတကြ ပြင်းထနလြာတယ်။ သူ့ကို တဈနေ့မတွေ့ရရင် မနနေိုငဘြူး ဖြစ်လာရတယ်။ ကြောင်းမှာတောင် ဆောမြကြောငတ်ဲ့ကနွောြ ယှန်းကို ခစွမြိလာတယ်။ ယှန်းက ကနွောြ့အတွကြ အခစွြဦးလေးပေါ့ဗွာ။ သူကလည်း ကနွောကြ သူ့အတွကြ အခစွြဦးပါတဲ့။
ကြောင်းမသှားတဲ့ နေ့တွမှော ကနွောကြ နေ့လညဆြို တဈရေးအိပခြှင့်ရတယဗြွ။ ဆောင်းတွင်းနေ့လညကြှီးမှာ နကပေူပူနဲ့ အိမပြေါထြပမြှာ အိပရြတာ အပြုတခြံရသလိုပါပဲ။
အဲ့လိုအိပန်တေုန်း တဈနေ့မှာ ကိုယန်ံ့သင်းသင်းလေး တဈခုက ကနွောြ့နှာခေါင်းထဲ ရောကလြာတယ်။ ဘယသ်ူလဲဆိုတာ ကနွောသ်ိတာပေါ့ဗွာ။ ယှန်းလေ ကနွောြ့ရငခြှငထြဲမှာ လာအိပန်တော။ ကနွောလြည်း ကိုယကြှိတကြှှနတေေဲ့ ညီမဝမ်းကြဲလေးက ကိုယ့်ရငခြှငထြဲ လာအိပန်တေော့ ပြောသ်ှားတာပေါ့။ အဖိုးလေးက အောကထြပကြ ဆိုငမြှာ။ အဖြားလေးကလည်း ပြနမြလာသေးဘူး။ ဦးလေးတွကလေည်း နေ့ဘကဆြိုမရှိ။ အိမအြပေါထြပမြှာ ကနွောန်ဲ့ ယှန်းနှစ်ယောကတ်ည်း။
ကနွောမြကြလြုံးလေး အသာဖြင့်ကြည့်တော့ ယှန်းက ကနွောြ့ရငခြှငထြဲမှာ အသကရြှူသံ ငှငင်ှငသ်ာသာလေးနဲ့ အိပပြွောန်တောဗွ။ ခစွဖြို့ကောင်းတဲ့ ယှန်းက ကနွောြ့ဘယဘြကလြကမြောင်းကို ခေါင်းအုံးပြီး ခါးကိုဖကပြှီး အိပန်တောဗွ။ ကနွောလြည်း ယှန်းရဲ့နှဖူးလေးကို ရှှတဆြို နမ်းလိုကတ်ယ်။ ငှိမင်ှိမလြေးပဲ ယှန်းကိုဖကကြာ ဆကအြိပန်မေိတယ်။ အဲ့နေ့ကတည်းကစပြီး ကြောင်းမသှားတဲ့နေ့တွဆေို ယှန်းကို ကနွောြ မွှောန်တေော့တာပဲ။
တဈပတတ်ဈခါတော့ အဲ့လိုအမြဲ လာလာအိပတ်ယ်။ သူလာတိုင်း ကနွောအြိပပြွောန်လည်ေး ကနွောြ့ပါးကို နမ်းပြီး ရငခြှငထြဲ ဝငအြိပတ်ော့တာပဲ။ ဖိုမအထိအတွေ့ မရှိတဲ့ကနွောြ သိသမွှမှတသ်မွှနဲ့ ယှန်းကို စမ်းသပမြိတယ်။ အဲ့ခတ်ကေ စာအုပခြတ်ေ VCD ခတ်လေေ။
ကြောင်းမှာ ယောကြွားလေးတွေ စုဝေးပြီး အုံနပြေီဆို Mp4 နဲ့ အောကားကြည့်ရငကြှည့် မဟုတရြင် အောစာအုပ် ဖတန်ကြတောပဲ။ အဲ့ထဲ ကနွောလြည်း အပါအဝငပြေါ့။ ကနွောကြ အဖိုးလေးအိမမြှာ လူမရှိရင် ဦးလေးတွေ ဖြကထြားတဲ့ အခွတွေေ ယူကြည့်ရတာကလည်း တဈလုပ်။ အမြဲစာပဲလုပန်ရတေဲ့ ကနွော့အြတွကြ အဲ့ဒါလေးက ထွကပြေါကြ ဖြစ်လာတာပေါ့။ ပီမိုးနင်း စာအုပတ်ှေ၊ ဆရာဝနတ်င် ရှှစောအုပတ်ှလည်ေး ဖတဖြစ်တယ်။ အဲ့တော့ စမ်းသပခြငွလြာတယ်။ စမ်းသပဖြို့ကလည်း ယှန်းပဲရှိတာ။
တဈစတဈစနဲ့ သှားမှရမယလြို့ တွေးမိပြီး ယှန်းအိပန်ပြေီဆို ယှန်းနို့လေးတွကေို မသိမသာ ကိုငတ်ယ်။ နှုတခြမ်းလေးကိုနမ်းတယ်။ အဖုတလြေးကို ကိုငတ်ယ်။ ကိုငဖြို့အရေး ယှန်းရဲ့အခွအနေကေို ကြည့်ရတယလြေ။ သူနိုးသှားပြီး ရနတေဲ့ အခွင့်အရေး မရတော့မှာ စိုးတာကိုး။
ကိုငတ်ာကလည်း အဝတပြေါကြပါ။ ကိုငလြို့ရသလောကလြေးနဲ့ ကြနပေခြဲ့ရတယ်။ နောကတ်ော့ ယှန်းက ကနွောကြိုငရြင် နမ်းရင် အိပခြငွယ်ောငဆြောငန်လေား မသိဘူးဗွ။ သူလည်း မသိမသာလေး တုန့်ပြနလြာတယ်။
ကနွောသ်ဘောပေါကလြိုကတ်ာက ကနွောြ့ အကိုငအြတွယမြှာ ယှန်းပါလာတယဆြိုတာပဲ။ သူအိပခြငွယ်ောငဆြောင် နပမေယ်ေ့ နိုးနတော ကနွောသ်ိတာပေါ့။ ကနွောလြည်း ရဲလာသလို သူလည်း လူးလှန့်လာတယ်။ နမ်းရင် ကနွောလြွှာကို မထိတထိလေး ပြနပြှတလြာတယ်။ အဖုတကြိုင် နို့ကိုငရြင် သူ့အဖုတကြ အရညစြို့လာတယ်။ ဖီးတကလြာတယပြေါ့ဗွာ။ အဲ့တော့ ကနွောလြည်း ပိုရဲလာပြီး နှုတခြမ်းကို ခပပြှင်းပြင်းစုပ် နို့နဲ့အဖုတကြို အဝတအြောကြ လကလြွိုပြီး ကိုငတ်ော့တာပဲ။
လိမျမောသ်ီးအကြီးစား တဈခွမ်းဖြတ် တငထြားသလောကရြှိမယ့် ယှန်းနို့လေးတွကေို ကိုငရြတာ အိစကြ ညကည်ောနတောပဲဗွာ။ ညှဈလိုကြ နယလြိုကြ လုပပြေးလေ အောကကြပိပိအဖုတကြ အရညထြှကလြပေဲ။ အစကတော့ တဈဖကပြဲကိုငတ်ာ။ နောကတ်ော့ တဈဖကတ်ည်း ကြီးလာလို့ အလိုင်းမင်းလေး ပြနခြွိနပြေးရတာပေါ့ဗွာ ဟီးဟီး။
နို့ကိုငပြှီး အဖုတကြိုငပြှီဆို အရညရြှဲနတေဲ့ အဖုတလြေးကိုကိုငရြတော့တာပဲ။ အုပကြိုငပြှီး ညှဈတယ်။ အစိလေးကို ကစားတယ်။ ကနွောြ ကလိတော့ ယှန်း ပြီးမှောကခြှင်းကို အခါခါရောကရြတယ်။
တဆင့်တိုးပြီး ကနွောြ့ငပဲ လီးကိုလည်း သူ့လကထြဲ ထည့်လိုကတ်ယ်။ သူ့လကလြေးကိုငပြှီး ဂွင်းထုပြတော့ သူအထာပေါကပြှီး ထုပေးတယ်။ မောငန်ှမနှစ်ယောကြ အိပခြငွဆြောငမြဆောငတ်ော့ဘဲ ပြင့်လင်းလာကြတယ်။ အရသာကို သိသှားပြီး စွဲလမ်းကြပြီကိုး။
ကနွောြ နေ့လညပျိုင်း အိပခြှင့်ရတဲ့ အခွိနလြေးမှာ ကနွောအြမှဲ တဈခါပြီးသလို ယှန်းကတော့ နှစ်ခါသုံးခါလောကြ ပြီးတယ်။ သူတွန့်တကပြှီဆို ပြီးသှားတာ သိလိုကပြှီ။ တဈပတတ်ဈခါကနေ နှစ်ရကခြှား သုံးရကခြှား ကိုငတ်ှယပြှီး ဖြောဖြှဖြစ်ေလာတယ်။ ကနွောကြ ဒီဇငဘြာမှာ ကြောင်းကို လုံးဝမသှားတော့ဘူးလေ။ အဲ့တော့ တွေ့ဖြစ်တာပေါ့။
သူကြောင်းသှားဖို့ အိမကြိုဝငလြာရင် အလဈစောင့်ပြီး အဖုတန်ှိုကြ နို့နှိုကြ အခွိနမြရရင် နှုတခြမ်းတေ့ နမ်းကြတာပေါ့။ သူ ကနွောြ့ဆီ လာအိပပြှီဆို ပငတ်ီကို အမြဲခွှတလြာခိုင်းတယ်။ ဘောလြီခွိတကြိုဖြုတ် အင်ျကြီလှနတ်ငပြှီး နို့စို့တယ်။ ထဘီလေး လှနတ်ငပြှီး အဖုတလြေးကို စုပယ်ကပြေးတဲ့ အဆင့်အထိ တကန်ိုငခြဲ့တယ်။ သူ့ကိုတော့ လီးမစုပခြိုင်းသေးဘူး။
တဈရကြ ကနွောအြိပန်တေုန်း ပုဆိုးလှနပြှီး လီးကုန်းစုပပြေးနတယ်ေ။ ကနွောလြည်း အဲ့နေ့မတိုငခြင် ညက စာမေးပြဲကြောင့် ပငပြန်းပြီး ဆောင်းတွင်းနေ့လညပျိုင်း အိမပြေါမြှာ ပူပူနဲ့အိပန်တော။ အိမမြကလြိုလို ဘာလိုလိုနဲ့ဗွ။ လီးက မတရားတောငပြှီး တဇတဇြတ် တုနလြာတယ်။
ကနွောြ့နိုးလာတော့ ယှန်းက ကနွောြ့ပေါငကြှားမှာ မကြန်ှာအပပြှီး သချောစုပပြေးနတော။ ဖြည်းဖြည်းလေး ဆိုပမယ်ေ့ အရမ်းကောင်းတယဗြွာ။ တိမပြေါရြောကသ်ှားသလိုပါပဲ။
“အင်းးး ရှီးး အူးးး ကောင်းလိုကတ်ာ ယှန်းရယ်။ ဘယတ်ုန်းက ရောကန်တောလဲ အီးး”
“ပြှတ် ပြှတ် ပြှတ် ပလှတ် ”
“ရောကတ်ာကြာပြီ ကောင်းလား ကိုကို”
“အင်း ကောင်းတယ် အရမ်းကောင်းတယ် ရှီးးး ”
လီးဒဈကိုငုံပြီး ခွိုခဉွစြုပသ်လို စုပတ်ယ်။ လွှာနဲ့ပတပြှီး ယကတ်ယ်။ လီးချောင်းကိုယကပြှီး ဘောကိုပါ တဘောကဘြောကန်ဲ့ စုပတ်ယ်။
“အားးး မရတော့ဘူးး ယှန်းး ရှီးး ရှီးးးး ဖယဖြယ် ယှန်း ဖယ် အားးးး ယှန်း ထွကြ ထွကြ ထွကကြုနပြှီ အူး အီးးး ဟားးးး”
စာမေးပြဲရှိလို့ တဈပတလြောကြ ဂွင်းလည်းမထုဖြစ်တော့ လရညစြုထားသလိုဖြစ်ပြီး ယှန်းပါးစပထြဲ ငေါကကြနဲ ငေါကကြနဲ ပန်းတာ။ ယှန်းမွိုခပြမယ်ေ့ သူ့ပါးစပထြဲက လွှံကလွာတယ်။ ကလွာတဲ့ လရညတ်ှလည်ေး အလှတမြပေး။ လီးပေါစြီးကနွတေော့ လီးတဈချောင်းလုံး လိုကယ်ကပြေးတယ်။ ဘောတွလည်ေး စုပပြေးတယ်။
ဒီကောငမြလေး ဘယကြဘယလြို တတလြာပါလိမ့်။ ကနွောတ်ောင် သူ့ကို လီးစုပဖြို့ သငပြေးမယလြို့ ကြံထားတုန်း ရှိသေးတယ်။ သူက တတမြှောကန်ပြေီ။ ပထမဆုံးဆိုပမယ်ေ့ တောတ်ောလြေး ကြှမ်းကငွန်ပြေီ။
ယှန်းက ကနွောြ့လီး ပြော့ကသွှားတဲ့အထိ စုပကြာ သန့်ရှင်းရေး လုပပြေးတယ်။ ပြီးတော့ ကနွောပြေါြ တွားသှားကာ တကလြာပြီး နှုတခြမ်းကို နမ်းတယ်။ ညှီစို့စို့နဲ့ ကနွောြ့လရညန်ံ့ရလို့ တဈခကြပြွို့မလို ဖြစ်သှားပမယ်ေ့ ယှန်းတောင် မရှံမရှာ မွိုခသွေးတာပဲ၊ ငါ့လရညန်ံ့ပဲ ဘာဖြစ်လဲဆိုပြီး ယှန်းရဲ့ အနမ်းပြင်းပြင်းတွကေို တုန့်ပြနလြိုကတ်ယ်။
“ကိုကို ယှန်းစုပပြေးတာ ကောင်းလားဟင်”
“အင်း အရမ်းကောင်းတယ် ”
“ကြိုကလြား”
“ကြိုကတ်ာပေါ့ နောကန်ေ့လည်း စုပပြေးနောြ”
“အှန်း ကိုကို လီးနဲ့လဥကြီးက စုပလြို့ကောင်းတယ် စုပမြှာ စုပြဦးမှာ”
“ဒါနဲ့ ယှန်းက ဘယကြဘယလြို လီးစုပတ်တတ်ာလဲ။ ကိုကိုတောင် သငပြေးမလို့ စဉြးစားနတော”
“ဟိဟိ အာ့ အောစာအုပဖြတလြို့ သိတာ ကိုကိုရ ”
“ဟင် အောစာအုပကြို ယှန်းက ဘယကြရလဲ။ သူငယခြငွြးတွဆေီကလား”
“ဘယကြလာ ကိုကိုကလဲ ဖြားလေးဆီကရတာ”
“ဟင် ဖြားလေးဆီက”
“ဟုတတ်ယ်”
“ဘယလြို”
“ဒီလို ဖြားလေးက ယှန်းတို့ အတန်းခွုပပြှီးတော့ ဒုကြောင်းအုပလြေ ကိုကိုကလည်း။ ဖြားလေးက ကြောင်းသားတွဆေီက သိမ်းထားတာ”
“ဟင် ဟုတလြား ကိုကိုတော့ မတွေ့ပါဘူး”
” ကြောင်းမှာ သိမ်းတာလေ ကိုကိုကလည်း။ ရုံးခန်းထဲမှာ ဖြားလေးရဲ့ ဘီရိုရှိတယ်။ အဲ့မှာသိမ်းတာ။ ယှန်းလည်း ဖြားလေးဖိုငတ်ဈခု ယူခိုင်းလို့ ရှာရင်းတွေ့တာ ကိုကိုရ။ ဖြားလေးက ယှန်းကို သော့ပေးပေးထားတော့ ယူယူဖတန်တောပေါ့ ဟိဟိ ”
“ဟာ အာ့များ ကိုကို့ကတွော့ ပေးမဖတဘြူး”
“ယှန်းလည်း အဲ့စာအုပတ်ှတွေေ့တာ တဈပတပြဲ ရှိသေးတယ် ကိုကိုရ”
“အောျ အာ့ဆို ကိုကိုတို့ စာမေးပြဲစတဲ့ နေ့ကပေါ့”
“အင်း ဟုတတ်ယ် တနင်ျလာနေ့က”
“အခုရော ပါလာသေးလား”
“အင်းပါတယ်။ မနေ့က ယူထားတဲ့ စာအုပရြှိသေးတယ်။ မနေ့က အဲ့စာအုပဖြတပြှီး အဲ့ထဲကအတိုင်း ခုနက စုပကြှည့်လိုကတ်ာ။ ကိုကို ကြိုကတ်ယဆြိုတော့ ယှန်းပြောလြိုကတ်ာ။ ယှန်းက ကိုကို မကြိုကမြှာစိုးနတော”
“ခစွလြိုကတ်ာ ယှန်းရယ်။ ကိုကို့ကို အဲ့လောကခြစွလြား”
“ခစွတ်ာပေါ့ ကိုကိုရ ပိုတောငပျိုသေးတယ်”
“ကိုကိုလည်း ယှန်းကိုခစွတ်ယ်။ ကိုကိုနဲ့ယှန်း တဈသကလြုံး ခစွသ်ှားကြမယန်ောြ”
“ဟုတ် အခွားသူတွတေော့ သိလို့ မဖြစ်သေးဘူးနောျ ကိုကို”
“အင်း ကိုကိုသိတာပေါ့ ယှန်းရယ်။ ကဲပါ အာ့တွေ မစဉြးစားနဲ့ဦး။ အခု ကိုကိုနဲ့ယှန်း ပြောပြွောပြဲ နကြတောပေါ့”
“ဟုတကြဲ့ ကိုကို”
“ကိုကို့ကို အဲ့စာအုပလြေး ပေးဖတ်ဦးလေ”
“ပြီးမှယူပေးမယ် အခုတော့ ယှန်းကို နမ်းပေးဦး”
“နမ်းပေးမှာပေါ့ ”
“တဈကိုယလြုံးနောြ ကိုကို ခိခိ”
“နမ်းမှာ တဈကိုယလြုံးနမ်းမှာ”
“အဖုတလြေးရော”
“နမ်းမှာ”
“ရမဆေေးရသေးဘူးနောြ။ ကြောင်းမှာ ရှူးပေါကပြှီး မဆေးရသေးဘူး”
“မဆေးလည်း နမ်းမယကြှာ”
“အာ့ဆိုလည်း နမ်းပေး။ ယှန်းအဖုတလြေးက ကိုကို့လွှာကြီးကို လှမ်းနပြေီ ဟိဟိ”
“ကိုကိုကလည်း တဈပတလြောကြ ငတန်တောနောြ ယကပြဈမှာ”
ကနွောန်ဲ့ယှန်း ပြင့်ပြင့်လင်းလင်း ဖြစ်ပြီးကတည်းက တဈယောကန်ဲ့တဈယောကြ မရှကကြှတော့ပါ။ မမှငဖြူးတဲ့ နရောလည်း မရှိသလောကပြါပဲ။ မလိုးရသေးတာပဲ ရှိတယ်။ ကနွတ်ာတွကတေော့ အားလုံး တဈကယ့်ခစွသ်ူရည်းစား လငမြယားတွလေိုပါပဲ။
“ပြှတ် ပြှတ် ပြှတ် ပလှတ် ပလပပြလပ် ပလပ် ပလပ်”
“အ ကိုကို အင်းးး ယကျ ယကျ အီးးးး အစိလေးကိုစုပ် ရှီးးးးးး”
တဈနေ့ကုန် ခွှေးအောင်းထားတဲ့ ယှန်းစောကပြတန်ံ့လေးက သိပမြပြင်းပါ။ ကနွောြ့စိတကြို ပိုကြှစသေေးတယ်။ ပါးစပထြဲ စောကပြတလြေးငုံပြီး တပြှတပြှှတန်ဲ့ စုပလြိုကတ်ယ်။ ယှန်းက ဖငလြေးအတင်းကော့ပေးလာပြီး ညီးညူနတယ်ေ။ ယကလြေ အရညကြထွကလြေ၊ ထွကလြေ ယကလြနေဲ့ ယှန်းပြီးတော့ ကနွောြ့မကြန်ှာကို စောကရြညန်ဲ့ပန်းတာ မကြန်ှာတဈခုလုံး ရှှဲနရေော။
ယှန်းနှစ်ခါပြီးအောင် ယကပြှီးတော့ ကနွောလြည်း လွှာညောင်း ယှန်းလည်း မွော့နပြေီ။ အဝတတ်ှေ ပြနဝြတပြှီး ဖကအြိပလြိုကကြှတယ်။ ဆောင်းနှအပေူရှိနကြိုလည်း မမှုပါ။ အိုကလြို့ ခွှေးတွထွကေန်လည်ေး ဖကအြိပန်ကြတေယ်။
ကနွောန်ိုးလာတော့ ယှန်းမရှိတော့။ အိမပြှနသ်ှားပြီ။ ကနွောလြည်း ယှန်း လီးစုပပြေးသှားတာကို ပြနစြဉြးစားပြီး စားမှုံပြနကြာ နှပန်လေိုကတ်ယ်။ နောကပျိုင်းတော့ ကနွောန်ဲ့ယှန်း သူလည်း စာတွကကြေလြာရ ကနွောလြည်း စာတွပေိုလုပရြလို့ သိပမြတွေ့ဖြစ်ကြဘူးဗွ။ တွေ့ရရငလြည်း ခဏသာမို့ နမ်းရုံလောကသ်ာ တတန်ိုငခြဲ့တယ်။ စုပဖြို့ ယကဖြို့တောင် ဖြားလေးအလဈမှာ ယှန်းက လီးငုံစုပရြုံ ကနွောကြ အဖုတလြေးနှစ်ခါလောကြ ယကရြုံလောကပြဲ လုပလြိုကရြတယ်။
သူက ကိုးတန်းဆိုတော့ စာမေးပြဲ အရငဖြှရတေယ်။ စာမေးပြဲပြီးတော့ သူ့အမေ နမကေောင်းလို့ ဆေးရုံတကရြတာနဲ့ သှားပြုစုရ၊ ရှာလိုကသ်ှားရနဲ့ ရှုပန်လေို့ မတွေ့ဖြစ်။ ကနွောလြည်း ငတတ်ော့တာပေါ့။ ဒါပမယ်ေ့ ကနွောန်ဲ့ယှန်းရဲ့ အခစွဇြာတလြမ်းက ဒီလောကန်ဲ့ အပြီးမသတဘြူးဗွ။
ကနွောြ ဆယတ်န်းဖြပြေီးတော့ အိမမြှာ မှောကလြိုကလြှနလြိုကြ သူငယခြငွြးတွနေဲ့ ဂိမ်းဆော့လိုကန်ဲ့ ဖြတသ်န်းလာခဲ့တယ်။ တဈဦးတည်းသောသားဆိုတော့ အဖနေဲ့အမကေ ဘာမှမခိုင်းဘူးဗွ။ ခိုင်းရအောငလြည်း သူတို့အလုပတ်ှကေ ကနွောမြလုပပြေးနိုင်၊ နားမလညသ်ေးတာလည်းပါတော့ ကနွောြ ဝလလေပေေေါ့။ ယှန်းကိုလှမ်းတဲ့ စိတလြေးကြောင့်လည်း ကနွောြ ဝလလေေေ ဖြစ်နတောပေါ့။ ဒါပမယ်ေ့လည်း သင်ျကြနအြထိပါပဲ။
သင်ျကြနပြှီးတော့ ဦးလေးတွကေ ကနွောြ့ကို သူတို့ကြုရှငတ်ှမှော ဂိုကလြိုကလြုပခြိုင်းတယ်။ ကနွောြ့အခွအနေကေိုလည်း သိနလေို့ ကနွောြ့ကို ဂိုကလြုပခြိုင်းတာဗွ။ စာမေးပြဲဖြပြေီးကတည်းက သုံးဘာသာ ကြိန်းသတယေလြို့တောင် ပြောထားကြတာလေ။
အစပိုင်းတော့ ကနွောကြ မကြန်ှာပြောငမြို့ အမတေို့ရော အဖိုးအဖြားနဲ့ ဆရာမတွကပေါ ဖြစ်ပါ့မလားလို့ ဦးလေးတွကေို ပြောသေးတယ်။ ဦးလေးတွကေ ဒီကောင် လတလြွားလတလြွားနဲ့ ပကြစြီးမယ်၊ စာသငခြိုင်းတာ သူလည်း ကုသိုလရြတယ်၊ ပကြလြည်း မပကြစြီးတော့ဘူးဆိုပြီး ပြောပြီး အစမ်းသငခြိုင်းတယ်။
ကနွောလြည်း အလကားနမယ်ေ့ အတူတူ ကုသိုလလြည်းရ ပိုကဆြံလည်းရ ယှန်းကိုလည်း အလှမ်းပြဆေိုပြီး သငဖြစ်တယ်။ ကြောင်းသားတွကေ ကနွောသ်ငတ်ဲ့အခွိနဆြို ပြောကြှပြီး စာတောင် ပိုလုပကြှလို့ ကနွောြ့ကို အသိအမှတပြှုပြီး စာသငဖြို့ ခွင့်ပြုကြတယ် ဆိုပါတော့ဗွာ။ ဆရာဂွိုကာဆိုပြီး နာမညရြလာတယပြေါ့ဗွာ။
ကနွောကြ ဦးလေးတွလေို ခပတ်ညတ်ညကြှီး မနဘေဲ စနောကပြှောငပြှီး သငပြေးတယ်။ စာအရငရြတဲ့သူကို မုန့်ဝိုင်းဝယကြွှေး ကြေးတွဘောတွလေုပ် ဟာသတွပြေောပြီး စာသငတ်ာ။ အင်ျဂလိပန်ဲ့ သခြွာကို အဓိက သငရြတယ်။ Bio ဆို စာဝိုင်းကကြြ၊ ပုံဆှဲ ပြပေးရတယ်။ စာတွလည်ေး စဈပေးရတယ်။
ယှန်းကို လှမ်းတဲ့စိတလြေး နည်းနည်းတော့ သကသ်ာပမယ်ေ့ သတိတော့ ရမှဲရဆဲပါပဲ။ သူ့နှုတခြမ်းဖူးဖူးလေး ဖြူဖြေးဥပြီး အိစကန်တေဲ့ နို့လုံးလုံးလေး အဖုတဝြိုင်းဝိုင်း ဖောင်းဖောင်းလေးတို့ကိုလည်း သတိရတယ်။ သတိရပမယ်ေ့ သူက သူ့အမေ နမကေောင်းလို့ ပြုစုနရတေော့ ပြနမြလာနိုငသ်ေး။ သူဆယတ်န်းတကဖြို့က နောကလြဝကဆြိုပဲ တကရြတော့မယ်။ အခုထိ ဆယတ်န်းစာကို စလုံးရေ မစရသေး။
မကြာပါဘူး။ ကနွောသ်တိရပြီး တွေးနတေုန်း ယှန်းပြနရြောကလြာတယ်။ ကနွောြ ကြူရှငသ်ှားဖို့ ရချိုးပြီး အဝတလြဲနတေုန်း နောကကြနေ ကနွောြ့ကို လာဖကတ်ယ်။
“လှမ်းလိုကတ်ာ ကိုကိုရယ်”
“ဟင် ယှန်း ယှန်းလေး ပြနလြာပြီ”
ကနွောဝြမ်းသာပြီး ကိုယလြုံးကို ခကြခြငွြးလှည့်ကာ ယှန်းကို ဖကလြိုကတ်ယ်။
“အှန်းးး ကိုကို”
“ဒေါလြေးရော နကေောင်းပြီလား”
“အင်း ကိုကို သကသ်ာပြီ။ အခု မမကြီးလည်း ပြနရြောကလြာလို့ ယှန်းကို ကြူရှငတ်ကရြအောငဆြိုပြီး လှှတလြိုကတ်ာ ”
“တဈယောကတ်ည်း လာတာလား ယှန်းလေး ပိနတ်ောငပြိနသ်ှားတယ်”
“မဟုတဘြူး အောကထြပမြှာ အမလည်ေး ပါလာတယ်။ ကိုကို့အိမကြို အရငဝြငလြာတာ။ ကြီးကြီးအိမကြို ပြီးမှသှားကြမှာ။ ပိနတ်ာတော့ နည်းနည်းပိနသ်ှားတယ်”
“ဒါနဲ့ ကြူရှငကြ ဘယမြှာတကမြှာလဲ”
“ကိုကိုသငန်တေဲ့ ကြူရှငမြှာလေ။ ကိုကို ကြူရှငသ်ငန်တယေဆြို”
“ဂိုကလြုပပြေးနတောပါ ယှန်းရ။ ဦးလေးတို့က သငခြိုင်းလို့ ကိုကိုလည်း ပငွြးတာနဲ့ ဝငသ်ငပြေးနတော။ မုန့်ဖိုးလေးဘာလေး ရတာပေါ့”
“အာ့လည်းပါတယ်။ ယှန်းက သူများထကြ စာတွေ နောကကြနွပြေီလေ။ ခုနက အမနေဲ့ မလေေးတို့ ပြောနရင်ေး ယှန်းကို ကိုကိုနဲ့သငဖြို့ တိုငပြငန်ကြတေယ်။ မလေေးက သမီးကိုကိုကို သငခြိုင်းတဲ့။ ဦးလေးတို့ဆို သူတို့က အခွိနတ်ှေ ပြည့်နလေောကမြှာတဲ့”
“ကိုကို သငပြေးရမယပြေါ့ ”
“အင်းပေါ့။ ဘာလဲ ကိုကိုက ယှန်းကို မသငပြေးချင်ဘြူးလား”
“မဟုတပြါဘူးကြ။ ကိုကိုနဲ့ပဲသငလြို့ ပြောမလို့။ ကိုကိုက ကိုယဖြိ ရငဖြိ သငပြေးမှာလို့ ဟားဟား ”
“ဟှန့် နှာဘူးရီး”
“ဟားးး ခစွလြို့ပါ ယှန်းလေးရာ။ ဘာလဲ မခစွရြဘူးလား”
“ခစွပြါရှင် ခစွပြါ။ ဒါပမယ်ေ့ ယှန်းကို စာသငရြင် ဦးဦးတို့လို မဆူမငေါကရြဘူးနောြ ”
“မငေါကပြါဘူး ကိုကိုက အခစွပြဲကြမ်းမှာ ”
“ပြှတ် ပြှတ် ပြှတ် ”
“အင့် ကို အု အု”
မတွေ့ရတာ ၂ လလောကြ ကြာပြီဆိုတော့ ခစွစြိတ် လှမ်းစိတလြေးတွေ ဖိတလြွှံလာပြီး ယှန်းခါးလေးကိုဖကြ နှုတခြမ်းလေးကို စုပန်မ်းလိုကတ်ယ်။ ယှန်းက ကနွောြ့ဂုတကြိုဖကကြာ အနမ်းကို တုန့်ပြနလြာတယ်။ ခပမြှှင်းမှှင်းလေးနဲ့ ရှညကြှာကြာလေး စုပန်မ်းကာ နှုတခြမ်းလေးကို လှှတပြေးလိုကတ်ယ်။ နှစ်ယောကသ်ား ရငမြောစွာ ကြည့်နကြရေင်း နှုတခြမ်းချင်ြး ပြနထြိကပသ်ှားပြနတ်ယ်။
“ခစွတ်ယ် ယှန်းရယ် ”
“ယှန်းလည်း ကိုကို့ကို ခစွတ်ယ်”
“ပြှတ် ပလှတ် ပြှတပြှှတပြှှတ် ပလပ် ပလပ် ပလပ် ပြှတ် ”
“သားရေ သား ယှန်းယှန်း”
“ဗြာ အမေ ”
“ရှင် မလေေး”
ကနွောန်ဲ့ယှန်း အမေ့အောသ်ံကြားလို့ လူချင်ြးခွာပြီး ကနွောကြ အင်ျကြီဝတ်၊ ယှန်းက အဝတတ်ှေ ပြနသ်ပခြကြာ အိပယ်ာပေါကြ အဝတတ်ှေ စောငတ်ှကေို ခေါကန်သလေို လုပလြိုကတ်ယ်။
“ဒီမောငန်ှမ ဘာတွေ စကားကောင်းနတေုန်း။ ဟော့ သားကလည်း အမပြေောတယ် အခန်းထဲ သန့်သန့်ရှင်းရှင်းနဆေို။ ညီမလေးက သိမ်းဆည်းနရပြေီ”
“ရပါတယ် မလေေးရ။ ကိုကိုနဲ့ စကားပြောရင်း သမီး လုပပြေးနတောပါ”
“သမီးလေးက လိမျမာပါ့။ သား ယှန်းယှန်းကို ဂိုကလြုပပြေးလိုကြ။ သား ညီမလေးက သူများထကြ စာတွေ နောကကြနွပြေီ။ သားဦးလေးတွကလေည်း အခွိနတ်ှေ ပြည့်နမှော။ သား သငပြေးလိုကပြါကြာ”
“အခုပဲ အာ့ပြောနတော အမရေ။ သား ယှန်းယှန်းကို သငပြေးမှာပါ။ အခုတောင် ကြူရှငသ်ှားရင် တဈခါတည်း ခေါသ်ှားမလား စဉြးစားနတော။ တဈခါတည်း အပပြေးမလို့လေ”
“နပေါဦးသားရဲ့။ ယှန်းလေး နှစ်ရကလြောကြ နားပါစေဦး။ သူ့ခငမြွာ မအနမေကေောင်းလို့ ပြုစုနရရှောတာ။ သူလည်း ပိနပြှီး အားပြတန်ပြေီ နားပါစေဦး။ သား လိုအပတ်ဲ့ စာအုပတ်ှပေဲ အရငဝြယပြေးထားလိုကပြေါ့။ ကဲ လာကြလာကြ အောကမြှာ မိငယန်ဲ့ အကြီးမ သားကို စကားပြောဖို့ စောင့်နတယ်ေ”
“ဟုတ် အမေ”
“ဟုတ် မလေေး”
ကနွောတ်ို့ အမေ အခန်းထဲက ထွကသ်ှားတော့မှ ဟူးဆို သကပြှင်းခကြှပြီး တဈယောကန်ဲ့တဈယောကကြှည့်ကာ ရယလြိုကကြှတယ်။ ကံကောင်းလို့ မိတော့မလို့လေ။ ဟနဆြောငကြောင်းပြီး နားပါးလို့။ နို့မို့ဆို ကနွောတ်ို့ တညဆြောကထြားတဲ့ အခစွအြိမလြေး ပကြစြီးသှားမှာ။
အောကထြပကြိုဆင်းပြီး ဒေါလြေးငယန်ဲ့ မမကြီးတို့ကို နှုတဆြကကြာ ယှန်းကြူရှငတ်ကဖြို့ ကနွောဂြိုကလြုပဖြို့ ကိဈစတွေ ပြောကြတယ်။ ကနွောြ ကြူရှငခြွိနန်ီးတော့ ဆိုငကြယန်ဲ့ ကြူရှငကြိုသှားတယ်။ အမတေို့ကတော့ စကားကောင်းနကြပြေီး ကနွရြဈခဲ့တယ်။ မသှားခင် ယှန်းကို အိမအြပြငခြေါပြှီး နှုတဆြကအြနမ်းလေး နမ်းလိုကသ်ေးတယ်။ ဒီလိုနဲ့ ယှန်းနဲ့ကနွောြ့ရဲ့ အခစွဇြာတလြမ်းလေး ချောကသ်ှေ့နရောကနေ ပြနလြည် စိုပြလောတယပြေါ့ဗွာ။
ကြူရှငမြှာလည်း ဆရာဆရာမတွေ ဦးလေးတွကသေင်၊ ကနွောကြလည်း အိမမြှာ ထပသ်ငတ်ော့ ယှန်းက သူများတွနေဲ့ တန်းတူ ပြနလြိုကလြာနိုငတ်ယ်။ မနှစ်ကလိုတော့ ခဏခဏ စုပလြိုကြ ယကလြိုကြ မလုပန်ိုငပြမယ်ေ့ စိတထြလာကြရင် လုပပြေးဖြစ်ကြတယ်။
သူ့ကိုလည်း ကနွောြ့တုန်းကလိုပဲ အခွိနဇြယားနဲ့ စာလုပဖြို့ လုပပြေးပြီး သငရြတာပေါ့။ ဦးလေးတွလေိုတော့ မတင်းကြပဘြူးဗွ။ သူက အရမ်းဖိအားပေးလို့ မရဘူး။ ကနွောလြောကြ ဉာဏမြကောင်းပမယ်ေ့ ကကြအြားတော့ ကောင်းတယဗြွ။ သူက ကြီးကြီးအိမမြှာ နတောဆိုတော့ ကနွောလြည်း လိုကန်ပြေီး အနီးကပကြို သငပြေးဖြစ်တာပေါ့။
ကြီးကြီးကတော့ သူ့ဆိုငန်ဲ့သူ အလုပရြှုပန်လေို့ ကနွောတ်ို့ကို ဂရုမစိုကန်ိုငပြါဘူးဗွာ။ ကနွောတ်ို့ အပေါထြပကြို တဈခါတဈလကလှေဲပြီး မလာ။ စာသငတ်ာ အနှောကအြယှကဖြစ်မှာ စိုးလို့တဲ့လေ။ အဲ့တော့ ကနွောတ်ို့ ပိုလှတလြပတ်ာပေါ့ဗွာ။ အပေါထြပမြှာ ကနွောန်ဲ့ယှန်း စာသငရြင်း နမ်းကြ စုပကြှယကကြှတာ သူမသိဘူးဗွ။
ဆယတ်န်းအောငစြာရင်းထွကတ်ော့ ကနွောြ သုံးဘာသာ ဂုဏထြူးပါတယ်။ အခွားဘာသာတွလည်ေး ဂုဏထြူးမှတန်ား ကပပြှုတတ်ော့ အမှတပြေါင်းက အလန်းကြီး။ ဦးလေးတွကတေော့ သူတို့မှန်းတဲ့အတိုင်း ဖြစ်လာလို့ ဝမ်းသာကြသလို အားလုံးကလည်း ဆုဝိုင်းခကြှတယ်။ အဖကလေည်း ကနွောလြိုချင်န်တေဲ့ စူပါဖို့လဆြိုငကြယကြှီးကို ဝယပြေးတယ်။ ကြူရှငမြှာလည်း နာမညကြှီးပေါ့ဗွာ။ စူပါဖို့လကြှီးနဲ့ ဆရာဂွိုကာ လန်းတယဆြိုကြီးပဲ။
ကနွောြ့ဆိုငကြယန်ောကမြှာ အမြဲပါလာတဲ့ သူကတော့ ကနွောြ့ခစွသ်ူ ယှန်းလေးပေါ့ဗွာ။ ယှန်းကို ကြောင်းရော ကြူရှငပြါ အကြိုအပို့ လုပပြေးရတော့ ကနွောြ့စူပါဖို့လန်ောကကြ ယှန်းလေးပါတာ မဆန်းပါဘူး။ ကနွောတ်ို့ကို မောငန်ှမဆိုတာ သိပမယ်ေ့ ကနွောတ်ို့ကတော့ ခစွသ်ူတွဆေိုတာ ဘယသ်ူမှ မသိကြဘူးလေ။
ယှန်းက ခစွမြှှေးပါပြီး ဘဲကြညတ်ယ်။ သူတို့ကြောင်းမှာ ယှန်းက အလှပန်းလေးတဈပြင့်ပေါ့ဗွာ။ စာပေးခံရ၊ ရည်းစားစကား အပြောခံရနဲ့ဗွ။ ကြူရှငမြှာတော့ ကနွောြ့ညီမမှန်း၊ သူတို့ဆရာတူမမှန်း သိနကြလေို့ မစရဲကြ။ ယှန်းကလည်း စိတမြဝငစြား။ သူခစွတ်ဲ့ အခစွြဦးကိုကို ကနွောကြ သူ့နားမှာ ကြောင်းတကခြွိနကြလှဲပြီး တဈခွိနလြုံး ရှိနတောလေ။ သူစာပေးခံရတိုင်း ကနွောြ့ကိုပြောတယ် ပြတယ်။ ကနွောြ့နဲ့ တူတူဖတပြှီး တူတူရယကြှတယ်။ ထွကပြေါကလြေးပေါ့ဗွာ။ နောကပြှီး ယှန်းက စာတွကကြေရြလို့ ပူထူပြီဆို ထွကပြေါကရြှာတယ်။ ဘာလုပလြဲဆို ကနွောြ့ကို လာဆှပြီး လီးစုပပြါလရေော။
“အာ ယှန်းလေး ဒီတဈပုဒရြအောင် ကကြြဦးလကြော အူးးး ရှီးးးး”
“မကကြတ်ော့ဘူး ပူထူနပြေီ ရခေဲချောင်း စားဦးမယ်”
“ကဲ စားစား အဲ့ စုပစြုပ် ကောင်းတာကြာ ”
“ပြှတ် ပြှတ် အှတ် အု ပြှတ် ပြှတပြှှတ် ပလှပ် ပြှတပြှှတ်”
“တောပြှီကြာ ယှန်းလေး ဟိတ် အပေါတ်ကြ ကိုကို့အလှည့်”
“အင်း ယကပြေး ယှန်းလည်း အယကခြံချင်န်ပြေီ”
အဲ့လို ကနွောန်ဲ့ယှန်း ညဘကစြာလုပရြင်း ထူပူပြီဆို စုပကြှယကကြှနဲ့ လိုးတဲ့အဆင့်ကို ရောကလြာတယ်။ စုပကြှယကကြှတဲ့ အဆင့်လေးနဲ့ တန့်ထားခဲ့တာ အကြောင်းရှိတယဗြွ။
ကနွောြ ယှန်းကို လိုးချင်န်တော တဈပိုင်းကိုသလေို့။ ဒါပမယ်ေ့ လိုးလိုကလြို့ ဗိုကကြှီးသှားရင် ကြိုငလြေ။ နောကတ်ော့ သူငယခြငွြးတဈယောကကြ သူ့ဆောကြို ကိုငပြှီးရင် easy to တိုကတ်ယလြို့ ပြောတယ်။ အဲ့ကောငပြှောတာနဲ့ ကနွောလြည်း easy to ကို လူမသိသူမသိ ဝယရြတယ်။
ဝယပြှီးလို့ လိုးဖို့ကတွော့လည်း အခွအနေကေ မပေးဘူးဗွ။ ကနွောကြလည်း ကြူရှငမြှာ ဂိုကလြုပရြ၊ ယှန်းကလည်း ကြောင်းနဲ့ကြူရှင် စာတွကြေား ပတခြွာလညန်တေော့ သူ့ကိုသနားတာနဲ့ ကနွောလြည်း ဖြစ်ချင်တ်ာလေးကို လကလြွှော့ထားလိုကတ်ယ်။ ဆေးကဒလြေးကို သိမ်းထားလိုကတ်ယ်။ ကြုံလာရင် သုံးဖို့တော့ အမြဲဆောငထြားလိုကတ်ယ်။
အခွင့်အရေးကို စောင့်နတေဲ့ ကနွောြ့အတွကြ အခွင့်အရေးက ရလာပါတယ်။ အဲ့နေ့က နှစ်ဝကြ အစမ်းစာမေးပြဲ ဖြပြေီးတဲ့နေ့။ ကြီးကြီးက သူ့သူငယခြငွြးဆုံးလို့ ညအိပ် သှားကူလုပပြေးနတယ်ေ။ စာမေးပြဲပြီးထားတော့ ယှန်းနဲ့ကြူရှငကြ သငထြားတဲ့ စာတွပေဲ ပြနန်ှေးပြီး စောစောနားခိုင်းလိုကတ်ာပေါ့။
ကနွောြ သေးပေါကဖြို့ အောကဆြင်းလာတော့ သူပါလိုကလြာတယ်။ သေးပေါကကြှပြီး အပေါပြှနတ်ကတ်ော့ သူက ကနွောြ့လကမြောင်းကို ဖကတ်ှယပြှီး လိုကလြာတယ်။ ကနွောြ့ကို သူခေါလြိုကတ်ဲ့ စကားတဈခွန်းက သူနဲ့ကနွောြ သာမန် စုပယ်ကပြှီး ကိုယလြကဖြွောဖြှနရေောကနေ နောကတ်ဈဆင့်ကို စတငစြတယေဗြွ။
“ယောကြာြး ဒီည ကြီးကြီး မရှိဘူး။ မိန်းမနဲ့ အတူအိပန်ောြ”
“ဟင် ယှန်း ယှန်းလေး ကိုကို့ကို ဘယလြိုခေါလြိုကတ်ယ်”
“ယောကြာြးလေ ဘာလဲခေါရြဘူးလား”
“ဟုတပြါဘူးကြာ ပြနခြေါကြှည့် ပြနခြေါကြှည့် ”
“ယောကြာျး ဟိဟိ”
“ဗွာ မိန်းမရေ လာ အိပစြို့”
“အို့ ကိုကို”
ကနွောြ ယှန်းကိုယလြုံးလေးကို ပြေ့ခွီကာ သူ့အိပခြန်းလေးကို ခွလှမြေးကြဲကြီးတွနေဲ့ သှားတယ်။ သူပြောမှ ကြီးကြီးအိမမြှာ မရှိတာ သတိရပြီး အကြကပြဲဟဆိုပြီး အခွင့်အရေးကို လကတ်ှေ့ အသုံးခလွိုကတ်ယ်။ ယှန်းကို အိပယ်ာခင်းလေးပေါြ အသာခပြေးပြီး ယှန်းပေါြ ခစွစြိတအြပြည့်နဲ့ အုပမြိုးကာ ကြည့်နလေိုကတ်ယ်။
“ယှန်းလေး”
“ရှင်”
“ခစွတ်ယကြှာ”
“ယှန်းလည်းခစွတ်ယ်”
“ဒီညက ကိုကိုနဲ့ ယှန်းတို့ရဲ့ မင််ဂလာဦးညပဲ”
“ဟုတကြိုကို”
“ကိုကို့ကို ယှန်းရဲ့ အပျိုစငပြန်းလေး ပေးခူးမှာလား”
“အင်းး ယှန်းက ကိုကို့အတွကပြါ ကိုကို့ကို ခစွတ်ယ်”
“ကိုကိုလည်း ခစွတ်ယကြှာ”
ကနွောြ ယှန်းနှုတခြမ်းဖူးဖူးလေးကို ကုန်းစုပလြိုကတ်ယ်။ အခွင့်အရေးကို စောင့်နရတောကြာပြီ။ ရမယ့်ရတော့လည်း အေးအေးဆေးဆေး သကသ်ကသ်ာသာပဲ ဘာမှ အားမထုတလြိုကရြဘူး။ ကနွောရြော ယှန်းပါ အတွေ့အကြုံမရှိသေးတဲ့ လိုးတဲ့ကိဈစကို လုပကြှရတော့မယ်။
ယှန်းနှုတခြမ်းလေးကို အခွိနတ်ောတ်ောကြှာ စုပရြင်း နို့လေးတွကေို နယပြေးလိုကတ်ယ်။ ညနကတေည်းက အတွင်းခံတွေ မဝတထြားတဲ့ ယှန်းကို အဝတခြွှတရြတာ မှနတ်ယ်။ ခဏအတွင်း နှစ်ယောကစြလုံး ကိုယလြုံးတီး ဖြစ်သှားကြတယ်။ ယှန်းပေါငတ်ံလေးကို ကိုငကြာ အပေါသ်ို့ အသာလေး ပင့်တငလြိုကတ်ယ်။
စိတထြနလေို့ထငတ်ယ် ယှန်းအဖုတလြေးက အရညလြေးတွေ စို့နတယ်ေ။ စည်းခုံပေါကြ အမှှေးစုစုလေးကို တဈခကြန်မ်း အဖုတလြေးကို ကဈပေးကာ လွှာနဲ့ ပင့်ယကလြိုကတ်ယ်။ ခါတိုင်းလည်း ယကခြံနရပေမယ်ေ့ ဒီညက အလိုးခံရတော့မှာဆိုတဲ့ စိတကြှောင့်ထငတ်ယ် ယှန်းအဖုတမြှာ အရညတ်ှေ ပိုရှဲနတယ်ေ။ ထွကသ်မွှအရညကြို ကနွောလြည်း ထိုးယကကြာ မွိုခပြဈပြီး အစိလေးကို ကစားပေးတော့ ယှန်း ထွန့်ထွန့်လူးနတယ်ေ။
“အဟင့် ကိုကို အင်းးးး ရှီးးးး ကိုကို ကောင်းလိုကတ်ာ အီးးး”
နှစ်ခါလောကြ ခါးလေး ကော့ကော့တကလြာပြီး ဆတခြနဲ ဆတခြနဲ ဖြစ်သှားတော့ ယှန်း ပြီးပြီဆိုတာ သိလိုကတ်ယ်။ ကနွောြ ကုန်းထပြီး ယှန်းပေါငကြှားမှာ ဒူးထောကလြိုကတ်ယ်။ မာတောငပြှူးတဈနတေဲ့ ကနွောြ့ဒဈကို အဖုတမြှောင်းကြားမှာ ပြတဆြှဲပေးလိုကတ်ယ်။
မထိဘူးတဲ့ အရသာဆိုတော့ နှစ်ယောကစြလုံး ဖိန်းတိန်းရှိန်းတိန်း ဖြစ်လာကြတယ်။ ဒဈခေါင်းနဲ့ အစိလေးကို ထိုးပေးတော့ ယှန်းအဖုတလြေးက အရညတ်ှေ စိမ့်ကလွာတယ်။ ကနွောလြည်း ဒီလောကဆြို နှူးနှပတ်ာ ရလောကပြှီလို့ ထငမြိပြီး အပေါကဝြလေးမှာ ဒဈကိုတေ့လိုကတ်ယ်။ ယှန်းရဲ့ နံဘေးတဈဖကစြီမှာ လကထြောကထြားတော့ ယှန်းလကလြေးက ကနွောြ့လကကြို လာကိုငတ်ယ်။
“ဗွဈ ဗွဈ ဗွဈ ”
“အင့် အင့် အင့် အအ ကို ကိုကို နာတယ်”
ယှန်းမကြန်ှာလေးမဲ့သှားလို့ ကနွောြ ခဏရပလြိုကတ်ယ်။ သူအနာပြလေောကမြှ တဈခါထပထြည့်လိုကတ်ယ်။ ထည့်လိုကြ ယှန်းမကြန်ှာလေးမဲ့ရင် ရပလြိုကန်ဲ့ ဖိသှင်းလိုကတ်ယ်။ အပျိုစငအြဖုတမြို့ သှင်းရတာ တောတ်ောခြကတ်ယ်။ ကနွောြ့ကောငကြလည်း တုတတ်ော့ ပိုဆိုးတာပေါ့ဗွာ။
ယှန်းလေး နာသှားမှာစိုးလို့ ဖြည်းဖြည်းခွင်းပဲ သှင်းရတယ်။ ဒဈခေါင်းဝငတ်ော့ ကနွောြ တောတ်ောြ ခွှေးထွကန်ပြေီ။ ယှန်းလည်း နာလို့ စုပတ်သတသ်တန်ဲ့ ဖြစ်နတယ်ေ။
“အီးး ကို ကြှတကြွှတကြွှတ် အား ကြှတကြွှတ် ကိုကိုနာတယ်”
“ဗလဈ ဗလှတ် ဗွဈဗွဈ”
ယှန်းကနာလို့ အတင်းညှဈထားတော့ သှင်းမရ။ မကြလြုံးမှိတပြှီး အသကအြောင့်ထားတယ်။
“အဟင့် နာတယ် ကိုကို အဟင့် ဟင့် တောပြှီ အ ကိုကို နာတယ်”
“ယှန်းလေး ကိုကို့ကိုကြည့် စိတကြိုလွှော့ မညှဈထားနဲ့နောြ။ ကိုကို့ကိုခစွတ်ယမြှတလြား။ လွှော့ထား အသကကြို မှနမြှနရြှူ”
ကနွောလြည်း သိသလောကြ မှတသ်လောကန်ဲ့ ယှန်းကို ပြောရတယ်။ အဲ့တော့မှ ယှန်းက ကနွောပြှောသလို လိုကလြုပတ်ယ်။
“အ ကိုကို ဖြည်းဖြည်း အီးး ရှီးးး”
ဖြည်းဖြည်းခွင်း သှင်းလိုကြ ရပလြိုကန်ဲ့ တောတ်ောလြေးကြာမှ ဒဈထိပကြ အမှေးပါးကို ထောကမြိတယ်။ ဝငသ်လောကကြိုပဲ တဈခကြခြှင်း သှင်းထုတလြုပပြေးလိုကတ်ယ်။ အရညတ်ှေ လိုကလြာတော့ နည်းနည်းချောငလြာပြီး လုပလြို့ကောင်းလာတယ်။ ယှန်းနို့လေးတွကေို စို့ပေးလိုကပြှီး အာရုံလှှဲကာ အောကကြလှုပရြှားတယ်။ အမှေးပါးထောကရြုံ သှင်းလိုကြ ပြနထြုတလြိုကန်ဲ့ လိုးရင်း စောကပြတအြဝနား လီးထုတပြှီး ခဏရပကြာ ယှန်းနှုတခြမ်းလေးကို စုပန်မ်းလိုကတ်ယ်။
“ဟင့် ကိုကို လုပလြေ ဘာလို့ရပန်တောလဲ”
“ယှန်းလေးနာမှာစိုးလို့ပါ ကောင်းလာပြီလား”
“အင်း”
“အာ့ဆို ဆကလြုပမြယန်ောြ”
ယှန်းပုခုံးကြား လကလြွှိုပြီး ခွုပကြိုငကြာ လိုးလိုကတ်ယ်။ သုံးလေးခကြြ ဆောင့်ပြီးတော့ အမှေးပါးလေးကို ထိုးဖောကလြိုကတ်ော့တယ်။
“ဗှှတ် ဗလဈ ဗှှတ် ဗှဈ ဗှိဗှိ ဖောကြ ဘှတ် ဘလှတဒြုတ်”
“အှန်းးး အူးးး ဝူးး အုအု အီးးး ကိုကို နာလိုကတ်ာ အဟင့် အဟင့် အား”
“အမှေးပါး ပေါကသ်ှားတာပါ ယှန်းရ ခဏနရင်ေ ကောင်းသှားမှာ”
ကနွောလြည်း ယှန်းနှုတခြမ်းလေးကို စုပကြာ မလှှတတ်ော့ဘဲ ဖိဖိပြီး လိုးလိုကတ်ော့တယ်။ ယှန်းနာလို့ တအုအု အောပြမယ်ေ့ မလှှတတ်ော့ပဲ အခကြြ ၂၀ လောကြ ဆကတ်ိုကလြိုးပေးလိုကတ်ော့ ယှန်း ငှိမသ်ှားပြီး ဖငလြေးကော့ပေးလာတယ်။ သူကောင်းလာပြီ။ အရညတ်ှေ ထပလြိုကလြာလို့ အသံဗလံတွလည်ေး ဆူညံနတယ်ေ။
“ဗှှတ် ဗလှတ် ဗှှတ် ဖတဖြတဖြတ် ဖတဖြတဖြတ် ဖတဖြတဖြတ်”
“ယှန်းလေး ကောင်းလာပြီလား ”
“အင်းး ကိုကို ကောင်းလာပြီ အီးးး ရှီးးး ကဉွတ်ယ် အ အ ကို”
ယှန်းကောင်းလာသလို ကနွောလြည်း ကောင်းလာတယ်။ ကဉွြးကြပန်တေဲ့ ယှန်းအဖုတလြေးကို လိုးရတာ တထုတထြုတန်ဲ့ အီစိမ့်နတယ်ေ။ ယှန်းနှုတခြမ်းလေးစုပကြာ ပစ်ပစ်ဆောင့်လိုကြ၊ အရှိနလြွှော့လိုးကာ နို့လေးတွကေို စို့ပေးလိုကြ လုပန်လေိုကတ်ယ်။
“ကိုကို ကိုကို အင်းး ဟင်းးး မှနမြှနလြေး မှနမြှနလြေး အားးး ရှီးး လုပလြုပ် အင်းး ကောင်းတယ် ဆောင့်ဆောင့်”
ယှန်း ပြောချင်တ်ာတွပြေောပြီး ခါးလေးကို ကော့ကော့ပေးလာကာ ခွတွကေေုတ် တဈကိုယလြုံး တဈဇတဇြတတ်ုနရြင်း ဖငလြေးကော့ကာ ပြီးသှားတယ်။
“အီးးးး ဟီးးး ကိုကို ကိုကို ယှန်း ပြီးတော့မယ် အားးးး ရှီးးးးးး”
“အိုးးး ညှဈတယကြှာ အားးး ကိုကိုလည်း ပြီးပြီ ပြီးပြီ အားးး”
ကနွောြ့လီးကို အတင်းညှဈဆှဲတော့ ကနွောလြည်း မခံနိုငဘြဲ ယှန်းအဖုတလြေးထဲ လရညတ်ှေ တဗဉွြးဗဉွြး ပန်းထည့်လိုကရြတယ်။ နှစ်ယောကသ်ား တင်းတင်းကြပကြှပဖြကကြာ ငှိမကြသွှားတော့တယ်။ ယှန်း ကနွောြ့ပါးကို တဈရှှတရြှှတန်မ်းကာ နှုတခြမ်းကို လာစုပတ်ယ်။
“ကိုကို ခစွတ်ယ် အရမ်းခစွတ်ယ် ဘယတ်ော့မှ မခွဲဘူးနောြ ကိုကို”
“အင်း ဘယတ်ော့မှမခွဲဘူး အမြဲခစွန်မှော”
ကနွောန်ဲ့ယှန်း လိုးလိုကြ နားလိုကန်ဲ့ ညတဈနာရီထိုးမှ အိပဖြစ်ကြတယ်။ မနကလြင်းတော့ ယှန်း တောတ်ောန်ဲ့မထ။ ကနွောြ့ရငခြှငထြဲတိုးကာ ကြေးကြေးလေး အိပန်တယ်ေ။ ခစွဖြို့ကောင်းတဲ့ ခစွသ်ူလေး အခုမယားလေးပေါ့ဗွာ။
သူ့ကိုကြည့်ပြီး အသည်းယားလာတာနဲ့ ပေါငလြေးအတင်း ဆှဲကားကာ လီးတေ့ပြီး လိုးသှင်းလိုကတ်ယ်။ အရညတ်ှရှေိသေးတော့ အသံဗလံတွညေံပြီး ဝငသ်ှားတယ်။ ညက လိုးထားပမယ်ေ့ အဖုတလြေးက ကြပသ်ပပြှီး နှေးနတယ်ေ။
“ဘု ဘလဈ ဘှတ် ဗှဈ ဘှတဘြှတ် ဒုတ် ”
“အ အင်းးးးး ကိုကို နာတယ် အ ရှီးးးးးး အမေ့ အ နာတယလြို့ အီးးးး”
“လိုးလို့ကောင်းလိုကတ်ာ ယှန်းလေးရာ။ ကိုကို့မိန်းမ စောကပြတလြေးက လိုးရတာ အီစိမ့်နတောပဲကြာ အီးးးးး”
“ဟင့် ကိုကိုနောြ နာတယလြို့။ ညက အကြာကြီး လိုးထားတာကို အ ကို ကိုကို အီးးးး”
“ကြိုကဘြူးလား ကိုကိုလိုးတာ”
“ကြိုကတ်ယ် ဒါပမယ်ေ့ အခု နာနတယေလြို့ အီးး ရှီးးးး”
“ကိုကို ပြီးတော့မယ် အားးး ရှီးးးး ကောင်းလိုကတ်ာ ညှဈညှဈ”
“ဖန်းဖန်းဖန်း ဖန်းဖန်းဖန်း ဘှတ် ပလှတ် ပြှတ် ဘှတ် ဖန်းဖန်းဖန်းဖန်း”
“အားးး ကိုကိုရေ အားး သပြေီ အားး ဆောင့်ဆောင့် ကိုကိုလီးကြီး အီးးးး ရှီးးးးး အားးးး ပြီးပြီ ပြီးပြီ ”
ယှန်းလေးနာလို့ ငှင်းပမယ်ေ့ ကနွောြ့လီးရဲ့ အထိအတွေ့ကို သာယာပြီး ဖငလြေး အတင်းကော့ပေးလာကာ လီးကိုညှဈပေးတယ်။ ကနွောလြည်း ယှန်းလေး နာတယဆြိုလို့ စိတကြိုလှှတကြာ ခပမြှနမြှနပြဲ ဆောင့်လိုးပြီး သားအိမဝြ လီးစိုကကြာ လရညတ်ှေ တဖြောဖြော ပန်းထည့်လိုကတ်ယ်။
ခဏနားကာ ကြူရှငရြှိလို့ နှစ်ယောကစြလုံး ကြူရှငသ်ှားဖို့ ပြငဆြငကြှတယ်။ မနကစြာ စားပြီးတော့ easy to တဈလုံးနဲ့ အကိုကအြခဲပြောကဆြေး၊ အရောငကြဆွေးတိုကပြှီး ကြူရှငသ်ှားကြတယ်။ သူလမ်းလွှောကတ်ိုင်း အဖုတလြေးက နာနလေို့ မဲ့ရှုံရှုံလေးနဲ့ ကနွောြ့ကို မကြစြောင်းလေးထိုး မကြန်ှာလေးစူပုတပြှီး ကနွောြ့ကို ဆှဲဆှဲဆိတတ်ယ်။
တဈနကေုနစြာသငပြှီး အိမပြှနရြောကတ်ော့ မနေ့ညက သူ့အခန်းလေးထဲမှာ အပြတလြိုးထားတာ သတိရပြီး လီးက တောငလြာပြနတ်ယ်။ ကြီးကြီးပြနလြာလို့ မလိုးရဲဘဲ အသာငှိမန်လေိုကရြတယ်။ စာသငရြင်း လီးက မတရားတောငန်လေို့ ယှန်းကို စုပခြိုင်းရတယ်။ လိုးချင်ပြမယ်ေ့ ယှန်းကိုလည်း အနားပေးရင်း စိတကြိုလွှော့ထားရတယ်။ ယှန်းလည်း တောတ်ောလြေး နာကငွန်လေို့ အကိုကအြခဲပြောကဆြေး သောကန်ရတေယ်။
နှစ်ရကလြောကန်တေော့ မနနေိုငတ်ော့ပါ။ ယှန်းကလည်း ပြတသ်ီးပြတသ်ပ် လုပလြာတာနဲ့ စာသငရြင်း ကုတငပြေါဆြှဲတငကြာ စကပလြှနလြိုးလိုကတ်ယ်။ ဟိုနေ့ညကလို အသံကယွကြယွန်ဲ့ အားရပါးရ မလိုးရဲပါ။ စုပယ်ကပြှတသ်ပပြှီး ကြိတလြိုးလေးပဲ လိုးရတယ်။
အဲ့လိုနဲ့ ကနွောန်ဲ့ယှန်း ကြီးကြီးလဈရင် လှတလြှတလြပလြပ် လိုးကြ စာသငကြှရင်း နလောကြတယ်။ easy to နဲ့မရတော့ တားဆေးကဒြ ဝယပြေးထားပြီး လိုးဖြစ်ကြတယ်။ ယှန်းက တဈကယ့် အထနမြလေးပါ။ နားပြီး ပြနလြိုးတဲ့ နေ့ကစပြီး ညတိုင်းလိုလို ကိဈစဖြစ်နကြတေယ်။ ကနွောြ မစတောင် သူက လီးလာကိုင် ကုန်းစုပပြှီး ဆှတော့တာ။ ကနွောကြလည်း ညတိုင်းလိုလို ဘုတာပေါ့။ ကြီးကြီးမရှိတဲ့ အခွိနမြွိုးဆို ပိုဆိုးတယ်။
ဒီလိုနဲ့ ကနွောလြည်း နည်းပညာတကျကသိုလတ်ကြ သူလည်း စာတွမွေားလာတော့ နှစ်ရကသ်ုံးရကန်မှေ လိုးဖြစ်ကြတယ်။ သူ့စာ ကိုယ့်စာတွေ ရှုပလြာတော့ အဲ့ဘကြ သိပမြလှည့်ဖြစ်တော့။ ယှန်း ဆယတ်န်းစာမေးပြဲ ဖြပြေီးတော့မှ အဝလိုးရတယ်။
ကနွောစြာမေးပြဲပြီးတော့ လူကြီးတွကေို ခွင့်တောင်းပြီး သူငယခြငွြးတွနေဲ့ ခရီးသှားကြတယ်။ မိန်းကလေးတွလည်ေးပါလို့ ယှန်းကိုပါ ထည့်လိုကဖြို့ပြောတော့ စိတခြလွကခြနွဲ့ ခွင့်ပေးတယ်။ မောငန်ှမလို့ သိထားတော့ ကားပေါမြှာ အတူထိုငရြုံကလှဲပြီး ဘာမှလုပမြရ။ တည်းခိုခန်းမှာလည်း မိန်းကလေးတဈခန်း ယောကြွားလေးတဈခန်း အိပရြတာကိုး။ လူလဈရင် ခိုးနမ်းကြ စုပကြှယကကြှပေါ့။ ပြနလြာတော့မှ ငါတို့မောငန်ှမ အမွိုးအိမမြှာ နခေဲ့မယဆြိုပြီး လမ်းမှာဆင်းနကော တည်းခိုခန်းမှာ အဝလိုးရတော့တယ်။ နှစ်ရကလြောကြ အခန်းထဲက မထွကဘြဲ လိုးပြီးမှ အိမပြှနခြဲ့ကြတယ်။
ပြနရြောကတ်ော့ သူက ကြီးကြီးနဲ့ စွေးလိုကရြောင်း၊ ကနွောကြ ကြူရှငသ်ငန်ဲ့ သိပတ်ောငမြတွေ့ဖြစ်။ ကြီးကြီးအိမတ်ော့ ကနွောကြ ရောကဖြစ်တယ်။ ညလည်း တဈခါတဈလေ သှားအိပတ်ယ်။ အိပရြင် ကြီးကြီးကို အိပဆြေးတိုကပြှီး ကနွောန်ဲ့ယှန်း လိုးကြတယ်။
တဈနှစ်လောကတ်ော့ ကနွောန်ဲ့ယှန်းရဲ့ အခစွဇြာတလြမ်းမှာ အနှောကအြယှကြ မရှိပါ။ ယှန်း ဆယတ်န်းအောငတ်ော့ သငတ်န်းတွတကြေ တကျကသိုလတ်ကဖြို့စောင့်ရင်း အခစွဇြာတလြမ်းကို ဆကခြဲ့ကြတယ်။
တဈနေ့တော့ ကနွောတ်ို့ကို လူမိသှားခဲ့တယ်။ မိတာက ယှန်းအဈမကြီး မမကြီး။ အဲ့နေ့က မမကြီး စွေးဝယဖြို့ လာရင်း ကြီးကြီးအိမကြို ဝငလြာတာ။ ကနွောန်ဲ့ယှန်း လိုးနတောကို ပကပြင်းမိတာဗွ။
ယှန်း အဲ့နေ့က နမကေောင်းဘူးလို့ပြောပြီး ကြောင်းလည်း မတကဘြူးဗွ။ ကနွောလြည်း ကြောင်းမတကဘြဲ အတန်းလဈပြီး ကြီးကြီးအိမမြှာ ယှန်းနဲ့ လာလိုးနတော။ လိုးချင်ဇြောကြီးပြီး ခွံတံခါးကို သော့မခတမြိတာ ကနွောြ့အမှား။ ယှန်းကို တဈခွီလိုးပြီး နောကတ်ဈခွီစဖို့ ဖငကြုန်းခိုင်းကာ အဖုတထြဲ လီးသှင်းနခွေိနမြှာ အခန်းဝကနေ မမကြီးရဲ့ အသံကို ကြားရတာပဲ။
“ဟင် နင် နင် နငတ်ို့တွေ ဟာ အမယလြေး ဘာတွဖြစ်ေကုနကြှတာလဲ။ နငတ်ို့ ခွေးဇာတခြင်းနကြတေယပြေါ့လေ”
“ဟင် မမကြီး”
“ဟာ မမ”
“အလတမ် နငဟြာ ”
ရုတတ်ရကကြှီး ရောကလြာတဲ့ မမကြီးကို နှစ်ယောကစြလုံး လိုးလကြသ်ား ကြောငပြှီး ကြည့်နကြတေယ်။ ပြီးမှ ယှန်းအဖုတထြဲ ဝငန်တေဲ့ လီးကို ဆှဲထုတကြာ အဝတတ်ှေ အမှနပြှနဝြတရြတယ်။ ယှန်းလည်း ဂါဝနကြိုဝတပြှီး တဈရှုံ့ရှုံ့ ငိုနတယ်ေ။ ကနွောလြည်း ခေါင်းငိုကစြိုကကြကြာ ဘာလုပလြို့ ဘာကိုငရြမှန်းမသိ ဖြစ်နတေော့တယ်။
“မိုကလြိုကကြှတာဟယ်…. နငတ်ို့တွေ ဘယလြိုလုပကြှမလဲ…. မောငန်ှမချင်ြး ဒီလိုမလုပရြဘူးဆိုတာ မသိကြဘူးလား… ဟမ်… ငါ အမနေဲ့ ကြီးကြီးတို့ကို ဘယလြိုပြနပြှောရမလဲ…. မိယှန်း ညီး ညီး သိပမြိုကတ်ယ်…။ ဂွိုကာ မင်းကအကြီးလေ ညီမကို ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောကရြမယ့်အစား ဒီလိုလုပတ်ာကောင်းလား… ဟင်… ငါစိတည်ဈတယ် သသောသလေိုကခြငွတ်ယ်…. လူ့အသိုင်းအဝိုင်းထဲ ဘယလြိုမကြန်ှာပြရမလဲ …။ သူများတံတွေးခွကမြှာ နငတ်ို့ကြောင့် အားလုံး ပကလြကမြွောရတော့မယ်… ဟဲ့… ပြောကြလေ ဘာငှိမန်ကြတောလဲ… ဘယကြဘယလြို ဖြစ်ကြတာလဲ”
“ဟို ဟို ဒီလိုပါမမ။ ကနွောြ ယှန်းကို ခစွလြှန်းလို့ လကပြှန်းတသီး နရောကနေ ယှန်းနဲ့ကနွောြ ဒီလိုအခွအနေအထေိ ရောကလြာကြတာပါ”
“ဘာ တောြ တောြ မောငန်ှမချင်ြးတွလေေ ခစွလြို့ ယူလို့ရမလားဟဲ့”
“မသိဘူး မမရာ။ ကနွောသ်ိတာ ကနွောြ ယှန်းကိုခစွတ်ယ်။ ယှန်းလည်း ကနွောြ့ကို ခစွတ်ယ်။ ကနွောတ်ို့ ခစွခြှင်းကို မခွဲပါနဲ့ဗွာ”
“ဟုတပြါတယ် မမကြီးရယ်။ သမီးနဲ့ ကိုကို့ကို မခွဲပါနဲ့နောြ။ သမီး ကိုကိုနဲ့ မခွဲနိုငဘြူး ဟင့် ဟင့် ဟင့် ”
“ဟဲ့ နငတ်ို့ရူးနကြလေား။ မောငန်ှမချင်ြးယူလို့ မရဘူးလေ။ မဖြစ်ဘူး မဖြစ်ဘူး။ ငါ အမနေဲ့ ကြီးကြီးတို့ကို ပြောပြီး အမှနထြိန်းရမယ်။ နငတ်ို့ကို အတူထားလို့ မရဘူး။ မိယှန်းကို ယောကြွားပေးစားရမယ်…။ ဟဲ့ မိယှန်း နင့်အဝတတ်ှေ အခုထည့် အိမပြှနမြယ်”
“မလုပပြါနဲ့ မမရယ် ကနွောြ တောင်းပနပြါတယ်။ ကနွောတ်ို့ကို မခွဲပါနဲ့ဗွာ ”
ကနွောြ မမကြီးကို ခွသလေုံးဖကကြာ အတင်းတောင်းပနလြိုကတ်ယ်။ ယှန်းလည်း မမကြီးကို ခွသလေုံး လာဖကပြှီး ငိုယိုတောင်းပနတ်ယ်။
“မရဘူး မရဘူး ဂွိုကာ မင်းကို မမကြီး မေးမယ်။ မင်း ယှန်းကို တကယခြစွလြား ”
“ခစွတ်ာပေါ့ မမရယ်။ ယှန်းက ကနွောြ့အတွကြ အခစွြဦးပါ ”
“အေး တကယခြစွတ်ယဆြို ယှန်းကို လူတကာက မေးငေါ့ လူကြားထဲ တိုးလို့မရတဲ့ ဘဝမွိုးမှာ ထားမလား သာသာယာယာနဲ့ နရတေဲ့ ဘဝမွိုးမှာ ထားမလား မင်းစဉြးစား။ မင်းတို့နှစ်ယောကစြလုံး ကောင်းဖို့အတွကြ အမွိုးတွအေားလုံး လူကြားထဲ မသိမင်ယစြဖေို့အတွကြ စဉြးစား”
“ယှန်းဘဝလေး သာယာနတောကို မှငခြငွပြါတယ် မမ”
“အေး တကယခြစွတ်ဲ့သူဆိုတာ စွန့်လှတ် အနဈနာခံရတယကြှ။ အခု မင်းနဲ့ယှန်း ဖြစ်နကြတော ငါအပါအဝင် အခွားဘယသ်ူသိသေးလဲ”
“ဘယသ်ူမှ မသိပါဘူး မမ”
“အေး မသိစနေဲ့ အမတေို့တောင် မသိစနေဲ့ ငါလည်းမပြောဘူး။ ငါနောကလြထဲ ဘနကြောကပြှနရြင် မိယှန်းကို ခေါသ်ှားမယ်။ မိယှန်းကို ကြောင်းထုတပြှီး အရငကြတည်းက သူ့ကိုကြိုကန်တေဲ့သူနဲ့ ပေးစားမယ်။ နငတ်ို့ကိဈစကို လူကြီးတွေ မသိစနေဲ့တော့”
“ဒါ ဒါဆို သမီးတို့က တဈသကလြုံး ခွဲနရတေော့မှာလား မမကြီးရယ်…။ ဟင့်ဟင့် ကိုကို ဟင့် ကိုကို ယှန်းကို ခွဲနိုငလြို့လား။ ယှန်းကို မခစွဖြူးလား အီးးး ဟီးးးးး ယှန်းကိုခစွတ်ယဆြို ကိုကို”
“ခစွတ်ာပေါ့ ယှန်းရယ် အရမ်းခစွတ်ာပေါ့။ ခစွလြှန်းလို့ မမပြောတာကို ကိုကို လကခြံလိုကတ်ာပါ ယှန်းရယ်”
ကနွောန်ဲ့ယှန်း တဈယောကန်ဲ့တဈယောကြ ဖကကြာ အခွိနအြကြာကြီး ငိုနမေိတယ်။ ယှန်းကို မခေါသ်ှားခင် ကနွောန်ဲ့ယှန်းကို တဈလလောကြ လှတလြှတလြပလြပ် ပေးနဖေို့ မမကို ခွင့်တောင်းလိုကတ်ယ်။ မမကလည်း ကနွောတ်ို့ကို မဟုတတ်ာတွေ မကြံဖို့ ခိုးမပြေးဖို့ ကတိတွေ အထပထြပတ်ောင်းပြီး ကနွောတ်ို့ တောင်းဆိုတာကို လိုကလြွောပေးတယ်။
မမကြီးက အိမမြပြနတ်ော့ဘဲ ကြီးကြီးအိမမြှာနခေဲ့ပြီး ယှန်းကို ချော့မော့ဖြောင်းဖြနတယ်ေ။ ကြီးကြီးပြနမြလာခင် ကနွောအြိမပြှနပြှီး တဈယောကထြဲ အခန်းထဲမှာ ငိုနမေိတယ်။ ကနွောန်ဲ့ယှန်း အခစွဇြာတလြမ်းမှာ အတူနရဖေို့ တဈလလောကပြဲ ကနွတ်ော့တာမို့ ရတဲ့အခွိနလြေးမှာ ပြောပြွောန်ကြမေယဆြိုပြီး နောကန်ေ့ကစပြီး ယှန်းကိုခေါကြာ လွှောကလြညတ်ယ်။ ကြီးကြီးကိုလည်း ယှန်း ဘနကြောကလြိုကသ်ှားဖို့ ပတစြပို့တွေ ဘာတွေ လုပရြမယဆြိုပြီး မမကြီးကပါ ပြောပေးတယ်။
ကနွောန်ဲ့ယှန်း ကြီးကြီးအိမမြှာ အခွိနရြတိုင်း လိုးလိုကြ ဟိုနားဒီနား လညလြိုကန်ဲ့ ခစွသ်ူဘဝကို ပြောပြွောပြဲ ဖြတသ်န်းခဲ့ကြတယ်။ ယှန်းက ကနွောြ့အလိုကို အကုနလြိုကလြွောတယ်။ ကနွောြ လိုးချင်န်တေဲ့ သူ့ဖငပြေါကလြေးကိုလည်း လိုးခွင့်ပေးတယ်။ ယှန်းက ကနွောြ့ရငသ်ှေးလေးရအောင် ယူမယဆြိုလို့ လိုးတိုင်း ဖငထြဲ ပါးစပထြဲ ပန်းမထည့်ဘဲ အဖုတထြဲ လီးတဈဆုံးနှစ်ကာ သားအိမထြဲ လရညအြပြည့် ဖြည့်ပေးရတယ်။ တားဆေးကို လုံးဝမသောကတ်ော့။
မမကြီးပြောတဲ့ ယှန်းကို ဟိုတုန်းကတည်းက ကြိုကန်တယေဆြိုတဲ့သူ ရောကလြာပြီး အတင်းလာတငတ်ောင်းတော့ ပိုဆိုးတယ်။ လူကြီးတွအေားလုံးက ယှန်းဘဝလေး ကောင်းစားမှာဆိုပြီး သဘောတူကြတယ်။ ငယသ်ေးပမယ်ေ့ အိမထြောငကြပြှီး ဘဝလေး တညင်ှိမရြင် ကောင်းတာပဲဆိုပြီး စေ့စပပြေးကြတယ်။
ဟိုလူက ယှန်းထကြ ၁၀ နှစ်ကြောြ ကြီးတယ်။ လူပျိုကြီး။ ယှန်းကို အသရရေ အရှငရြရ ကြိုကတ်ာ။ ကနွောြ့နဲ့ယှန်းလည်း လူကြီးတွေ လဈတာနဲ့ လိုးကြပြီး ကလေးရအောင် လုပကြှတယ်။ ဟိုလူကတော့ ယှန်းလို အချောအလှကို ရတော့မယဆြိုပြီး ဝမ်းသာနတယ်ေ။ ခကြခြှင်းပဲ မင်ျဂလာပြဲကို ဆကလြုပစြတယ်ေ။ ကနွောြ့ကိုလည်း ယောကဖြ ယောကဖြနဲ့ ပါးစပဖြွားကမခွ။
မမကြီးကတော့ ကနွောန်ဲ့ယှန်း တဈမှိုငမြှိုင် တဈတွတွနေေဲ့ လူကြီးတွေ မသိအောင် ငိုနကြတောတွေ တွေ့ပြီး သနားနတယ်ေ။ နှစ်ယောကသ်ား အမြဲလိုလို တပူးပူး တတွဲတွဲ နကြပြေီး အခွိနရြတိုင်းကို လိုးတာလည်း သူသိတယ်။ ဘယလြောကထြိလဲဆို မင်ျဂလာဆောငခြါနီး အလှပြငဆြိုငကြနေ ခန်းမအသှား ကားပေါမြှာတောင် လိုးဖြစ်တယ်။ အဝတအြစားတွေ မတွန့်ကြအေောငတ်ော့ ဂရုစိုကရြတာပေါ့။
မဂလြာခန်းမထဲရောကတ်ော့ ဟိုလူ့လကထြဲ ကနွောြ့ခစွသ်ူလေး ယှန်းကို အပလြိုကရြတော့ ကနွောြ့အသဲတွေ ဓားနဲ့မှှန်းခံရသလို ခံစားရတယ်။ ပြဲကငွြးပနတောကို မကြည့်နိုငတ်ော့ဘဲ အိမသ်ာထဲ သှားငိုနမေိတယ်။ ညရောကတ်ော့ ဟိုလူက အပေါင်းအသင်းတွနေဲ့ မူးနတောကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး ယှန်းနဲ့ကနွောြ လိုးကြတယ်။ သူရောကလြာတော့ ကနွောြ ဘီရိုထဲ ဝငပြုန်းနလေိုကတ်ယ်။
ယိုငထြိုးယိုငထြိုးနဲ့ အခန်းထဲဝငလြာပြီး ယှန်းကို ထဘီလှနကြာ တဈဖုန်းဖုန်းလိုးပြီး တဈခေါခေါနဲ့ အိပပြွောသ်ှားတယ်။ လီးသေးတဲ့အပြင် ၅ မိနဈတောင် မကြာတော့ ကနွောန်ဲ့လိုးနကြေ ယှန်းက အယားတောငမြပြေ။ အဲ့လူကို ဘေးမှာထားပြီး ကနွောန်ဲ့ယှန်း တဈညလုံး မိုးအလင်း လိုးကြတယ်။
ယှန်း အိပပြွောန်တေုန်း ကနွောြ အသာလဈထွကကြာ တည်းခိုခန်းမှာ သှားအိပလြိုကတ်ယ်။ နှစ်ရကလြောကကြှာမှ အိမပြှနခြဲ့လိုကတ်ယ်။ အားလုံးကတော့ ကနွောသ်ိပခြစွတ်ဲ့ ညီမလေး အိမထြောငပြှုလို့ စိတည်ဈပြီး လွှောကသ်ှားတယပြဲ ထငန်ကြတောပေါ့။
ကနွောြ့လိုးခကြကြှောင့် ယှန်း ပမ်းဖြားတောင် ဖြားသှားတယ်။ ဟိုလူကတော့ သူမူးပြီး လိုးလိုကလြို့ ယှန်းဖြားသှားတယ် ထငလြို့လားမသိ။ ယှန်းနားကို ကပပြှီး ပြာယာခတကြာ ပြုစုနတေော့တယ်။
ယှန်း နပြနေကြောင်းပြီး တဈပတလြောကကြှာတော့ ယှန်းကို ဘနကြောကခြေါသ်ှားကာ ကနွောန်ဲ့ ယှန်းကို အပြီးတိုင် ခွဲခွာစတေော့တယ်။ မသှားခငတ်ော့ ယှန်းကို နှုတဆြကလြိုးလေး လိုးလိုကရြတယ်။ ကနွောလြည်း စိတည်ဈကာ ပတလေလှေင်ေ့နမေိတယ်။ စာမေးပြဲလည်း တဈနှစ်ကတွယ်။ နောကတ်ော့ စိတကြို ပြနစြုစည်းကာ ကြောင်းပြီးအောင် တကတ်ယ်။
ယှန်းလည်း နှစ်နှစ်တဈခါ ပြနလြာတယလြို့တော့ ကြားရတယ်။ ကနွောြ့သတင်းတွေ ကြားရလို့ သူလာတိုင်း ကနွောြ့ဆီလာပမယ်ေ့ ကနွောကြ ပတရြှောငန်မေိတယ်။ ဒါပမယ်ေ့ ကနွောကြွောင်းမပြီးခင် ယှန်းနဲ့ တဈခါတွေ့လိုကရြတယ်။
ကလေးနှစ်ယောကရြနပြေီး တညင်ှိမတ်ဲ့ အိမရြှငမြအသှငကြို ဆောငန်ပေါပြီ။ အခွိနဆြိုတာ လူတဈယောကကြို ပြောင်းလဲစနေိုငတ်ာပါပဲ။ ကနွောကြိုတွေ့တော့ သူငိုတယ်။ ကနွောြ့ကို ဘဝမှာ ကောင်းအောငန်ဖေို့ သူ့အတွကန်ဲ့ ဘဝမနဈမှန်းစဖေို့ ပြောတယ်။
ကနွောလြည်း သူ့ကိုဆှဲဖကကြာ ငိုမိတယ်။ ခစွြဦးသူရဲ့ အရငကြ အငှေ့အသကလြေးတွေ ပြနရြပြီး စိတထြဲ လန်းဆန်းလာသလို ခံစားရတယ်။ သမီးအကြီးမလေးက ကနွောြ့သမီးဆိုတာ ပြောပြတယ်။ ကနွောြ့နဲ့တူတဲ့ သမီးလေးကိုကြည့်ပြီး ကနွောြ မကြရြညကြမွိတယ်။ အဲ့ကတည်းက ကနွောလြည်း မဆိုးမပတေော့ဘဲ ကောင်းကောငမြှနမြှန် နထေိုငခြဲ့တယ်။
သင်ျဘောတကဖြို့ အကြောင်းဖနလြာတော့ သင်ျဘောတကဖြစ်တယ်။ ဘဝကို ပငလြယထြဲမှာ ရှကလြှှင့်ရင်း ကမျဘာအနှံ့ ပတပြလိုကသ်ည်။ မိန်းမမယူဘဲ တဈကိုယတ်ည်း လူပျိုကြီးလုပကြာ သင်ျဘောပေါမြှာပဲ အခွိနကြုနခြဲ့တယ်။ အမတေို့က အသကကြှီးပြီမို့ ကနွောြ့ကို မှနမြာပြညကြို အပြီးပြနလြာခိုင်းတယ်။
ကနွောလြည်း အသကြ ၃၅ ဖြစ်နပေါပြီ။ ငှလည်ေးတောတ်ောမြွားများ စုနိုငပြှီမို့ အေးအေးဆေးဆေးပဲ ကောဖြီဘားဆိုငဖြှင့်ကာ နတေော့မယလြို့ တွေးလာခဲ့တယ်။ အမနေဲ့အဖကတေော့ ကနွောြ့ကို လာကြိုရင်း ကားပေါမြှာ မှနမြာနိုငင်ံမှာပဲနဖေို့ ပြောလာတယ်။ ကနွောလြည်း အပြီးပြနလြာတာဖြစ်ကြောင်း ပြောရတယ်။
အိမရြောကလြို့ ကားပေါမြှဆင်းတော့ ရင်းနှီးခဲ့ဖူးတဲ့ ကိုယသ်င်းနံ့လေးနဲ့အတူ ကနွောြ့ခါးကို နောကကြဖကတ်ာ ခံလိုကရြတယ်။ ယှန်းလားပေါ့ စိတထြဲထငမြိတယ်။ ဖကလြာတဲ့ လကကြလေးကို ငုံ့ကြည့်တော့ လကန်ုနုလေး။
“ဖဖေေ”
“ဟင် ဘယ် ဘယလြို”
ကနွောြ တဈပတလြှည့်ကာ ကြည့်လိုကတ်ော့ ကနွောန်ဲ့ ရုပခြငွြးခွှတစြှပတ်ူပြီး ယှန်းလို ကိုယလြုံးကိုယပြေါကန်ဲ့ ကောငမြလေး ဖြစ်နတယ်ေ။ ဒါ ဒါဆို သမီးပေါ့။ ကနွောန်ဲ့ယှန်းရဲ့ သမီးလေး။
ဘနကြောကမြှာ နနတေေဲ့သူတွကေ ဘယကြဘယလြို ရောကလြာကြလဲပေါ့။ တွေးနတေုန်း နောကကြနေ ယှန်းရဲ့ အသံကို ကြားလိုကရြတယ်။
“ကိုကို”
“ယှန်းးး”
ယှန်း ကနွောြ့ကို အတင်းဖကလြာတယ်။ ကနွောလြည်း သမီးနဲ့ယှန်းကို ပြနဖြကကြာ အကြာကြီး ရပန်မေိတယ်။ အမေ သတိပေးတော့မှ သတိရပြီး အိမထြဲဝငကြှတယ်။
“ကဲ သားတို့သမီးတို့ အိမထြဲဝငကြှ အထဲရောကမြှ အလှမ်းသယကြှ”
ကနွောြ အိမကြို လုံးဝပြနမြလာတဲ့ သုံးနှစ်မှာ ပြောင်းလဲခွင်းတွေ ဖြစ်ပေါခြဲ့တယ်။ ခရီးရောကမြဆိုကပြဲ ယှန်းတို့မိသားစု ဘနကြောကမြှာ ဘေးကြုံတွေ့ပြီး ယှန်းယောကြွားနဲ့ သားအငယလြေး သဆေုံးရပုံ။ ယှန်း မှနမြာပြည် ပြနလြာပုံတွေ ပြောပြတယ်။
ထူးခွားတာတဈခုက အမနေဲ့အဖအပြေင် ကြီးကြီးရော ယှန်းအမပေါ ကနွောန်ဲ့ ယှန်းအကြောင်းကို သိသှားတာတွပေါပဲ။ ဒါကလည်း မမကြီးက အားလုံးပြောပြလို့ဖြစ်ကြောင်း အမတေို့ကလည်း ရှင်းပြတော့ ကနွောြ အံ့သှနရတေယ်။
မမကြီးပြောပြလို့ သမီးလေး ယှန်းစန်ဒီကြောကြ ကနွောြ့သမီး ဖြစ်တယဆြိုတာလည်း သိသှားကြတယတ်ဲ့။ စပြောပြောခွင်း အံ့သှကြပမယ်ေ့ ကနွောြ့နဲ့ယှန်းရဲ့ ဘဝကံ အကြောင်းတရားကြောင့်ပဲဟုဆိုကာ ယှန်းနဲ့သမီးကို လကခြံပြီး ကနွောပြှနလြာရင် မိသားစုပေါင်းစည်းပေးဖို့ ရညရြှယထြားခဲ့တယလြို့ ပြောလာတယ်။ ကနွောလြည်း တခဏအတွင်း အမတေို့ပြောနတေဲ့ အဖြစ်အပကြတ်ှကေို နားထောငရြင်း ဝမ်းနည်းဝမ်းသာ ဖြစ်ရတယ်။
“ဒါဆို သားနဲ့ယှန်းကို သဘောတူတယပြေါ့နောြ အမေ ဟင် အဖေ ပြောကြပါဦး”
“မင်းတို့ကို သဘောမတူလို့ကော ရမလားကြ။ တလနေတေေဲ့ မင်းဘဝလည်း တညင်ှိမ်၊ သမီးနဲ့ မှေးတို့ရဲ့ ဘဝလည်း အေးခမွြးရမယ့်ကိဈစပဲ ငါတို့ကသဘောတူရတော့မှာပေါ့ကြာ။ နောကကြိဈစက နောကမြှရှင်း အခု မင်းတို့ယူကြတော့ ”
“ဒီတဈသကြ ငါမှေးမခွီရတော့ဘူးထငန်တော။ အခု ခွီမယ့်ခွီရတော့ ငါ့မှေးက အပျိုမတောင် ဖြစ်နပြေီ”
“အမကေ သေးသေးလေး ခွီချင်လြို့လား သား ကြိုးစားပေးပါ့မယ် ဟီး”
“အို ကိုကိုကလည်း”
“ဟား ဟား ဟား ဟား ”
“ကဲ ယှန်းနဲ့သမီး ဖဖတေေို့မိသားစု ဖိုးဖိုးဖြားဖြားကို ကနတ်ော့ကြရအောင် ”
နောကဆြုံးတော့လည်း ကနွောြ့ဘဝလေးက သာယာစိုပြစွောနဲ့ပဲ ပြောပြွောရြှငရြှင် နသှေားကြတယပြေါ့ဗွာ။
ပြီးပါပြီ။