ဖောဋ်ဌဗ်ဗာရုံ၏နှံ
ရေးသားသူ – အမညမြသိ
ကြှနမြနာမညကြ စုလှိုင် ပါ။ အိမထြောငရြှငမ် တဈယောကပြေါ့။ ကမွအမွိုးသားကတော့ ကိုနိုငအြောငပြါ။ ကမွတို့နှစ်ယောကစြလုံး ကုမျပဏီတဈခုထဲမှာပဲ အတူတူလုပကြှပါတယ်။ လငမြယားနှစ်ယောကစြလုံးက ကုမျပဏီဝနထြမ်းတွေ ဖြစ်တဲ့အတွကြ အိမထြောငသ်ကတ်မ်း လေးနှစ်အတွင်းမှာ ကလေးမယူဖြစ်ကြသေးပါဘူး။ ကိုနိုငအြောငကြတော့ အသကြ ၃၄ နှစ်ရှိပြီး ကမွက သူ့ထကြ အသကလြေးနှစ် ငယပြါတယ်။
ကမွတို့ မင်ျဂလာဆောငပြှီးတော့ ငှကြေေးကြှယဝြ ခမွြးသာသော ယောင်ျကြားဖြစ်သူ ကိုနိုငအြောငရြဲ့ မိဘတွကေ နယမြှာ ခေါထြားသောလြည်း ယောင်ျကြားဖြစ်သူကိုယတ်ိုငကြ လငမြယားနှစ်ယောကြ လှတလြှတလြပလြပ် နလေိုတာကြောင့ရြော ကုမျပဏီအလုပမြှ မထွကလြိုတာကြောင့ရြောကြောင့ြ မိဘများက တိုကခြန်းတဈခန်းဝယပြေးပြီး နစခေေဲ့ပါတယ်။ ယုယုယယနဲ့ ခစွမြဝနိုငတ်ဲ့ အခွိနတ်ှပေေါ့ရှင်။
အိမထြောငသ်ကြ လေးနှစ်အတွင်းမှာ ကလေးမယူဖြစ်တာကြောင့ြ ကမွရဲ့ခန်တာကိုယဟြာ ပုံပကြပြန်းပကြြ ဖြစ်မသှားပဲ အပျိုစငဘြဝတုန်းက အတိုင်း မှငသ်ူတကာ ပုရိသ လညပြှနကြာ လှည့ကြှည့ရြလောကအြောငကြို သူ့နရောနဲ့သူ တင်းတင်းရင်းရင်း စွင့စြှင့ကြားကား ရှိနဆေဲပါပဲ။ ယောင်ျကြားနဲ့ အလုပအြတူတူသှား အလုပအြတူတူပြန် ကုမျပဏီပိတရြကတ်ှမှော လွှောကလြညလြိုကန်ဲ့ ပြောရြှှငစြရာကောင်းတဲ့ လငမြယားဘဝကို ဖြတသ်န်းခဲ့ကြပါတယ်။
တဈနေ့မှာတော့ ပြောရြှှငစြရာကောင်းတဲ့ ကမွတို့ရဲ့ဘဝလေးကို ဖကြဆြီးမဲ့ အကြောင်းတရား လပြငေယေကြ ဗိန်းမောင်းတိုကဝြငလြာခဲ့ပါတယ်။
ကမွယောင်ျကြား ကိုနိုငအြောင့မြှာ ကငဆြာ ဆိုတဲ့ ရောဂါဆိုးကြီး စွဲကပန်ပြေီ။ ကိုနိုငအြောင် ဗိုကြ မခံမရပန်ိုငအြောင် အောင့သ်ောကြောင့ြ ဆေးခန်းသှားပြရာမှ အဆင့ဆြင့ြ စဈဆေးရင်း ကငဆြာရောဂါ နောကဆြုံးအဆင့ဆြိုတာ သိလိုကရြပါတယ်။ ကမွ မှာတော့ မကြရြည် မဆညန်ိုငအြောင် ကြိတင်ိုကြှေးခဲ့ရပါတယ်။ ကမွတို့နှစ်ယောကလြုံး ကုမျပဏီမှ ခွင့ယ်ူလိုကရြပါတယ်။ ကမွကတော့ ကိုနိုငအြောင့်ကို ပြုစုပေးဖို့ပေါ့။
ကိုနိုငအြောငကြတော့ စိတဓြာတကြသွှားခွင်း မရှိပါဘူး။ သူ့ရဲ့အလုပအြပေါမြှာ အစွဲအလမ်းကြီးနတေုန်းပါပဲ။
ကမွလည်း ကိုနိုငအြောင့ကြို အဘကဘြကကြ တာဝနကြွအေောင် ပြုစုပေးနခေဲ့ပါတယ်။ အခွိနကြှာလာတာနဲ့အမွှ ကမွရဲ့ သှေးသားကလည်း မရတာကြာပြီဖြစ်တဲ့ ကာမကို တောင်းဆိုလာပါတော့တယ်။ ကမွသှေးသားက တောင်းဆိုလာတဲ့ ကာမဆန်ဒကို အတတန်ိုငဆြုံး သည်းခံဖြဖြေောကပြှီး နခေဲ့ရပါတယ်။
တဈနေ့တော့ ကုမျပဏီမှာ ကမွယောင်ျကြားရဲ့ အလုပန်ရောကို အစားထိုးဝငရြောကြ လုပကြိုငန်တေဲ့ ကမွယောင်ျကြားရဲ့ မိတဆြှေ ကိုရနန်ိုငကြ လူနာသတင်းမေးဖို့ ရောကလြာပါတယ်။ ကမွယောင်ျကြား ကိုနိုငအြောင့ကြိုမေးတော့ ကမွလည်း ကိုနိုငအြောငရြှိရာ အခန်းဆီသို့ လိုကပျို့ပေးလိုကပြါတယ်။ အခန်းထဲရောကတ်ော့ နှစ်ယောကသ်ား အားရပါးရ စကားတွေ ပြောကြတယ်။
ကမွယောင်ျကြား ကိုနိုငအြောငကြို ကြည့်ရြတာ ကုမျပဏီ အလုပကြိဈစတွေ ပြောနရရေင် လန်းဆန်းပြီး တတကြှှနသလေိုပါပဲ။ ကမွလည်း အခန်းအပြင် ထွကခြဲ့လိုကပြါတယ်။
ကိုရနန်ိုငဆြိုတာ ကမွနဲ့ သိပစြိမ်းတဲ့သူတော့ မဟုတပြါဘူး။ ကမွ အိမထြောငမြကခွငကြ ကမွကို လကထြပဖြို့ propose လုပဖြူးပါတယ်။ ကမွက ငှင်းလိုကတ်ော့ သူနောကဆြုတသ်ှားခဲ့ပါတယ်။
ကိုရနန်ိုငကြ ကမွယောင်ျကြားထကြ အသကန်ည်းနည်းတော့ ကြီးပါတယ်။ အရပ် ထောငထြောငမြောင်းမောင်း အသားညိုညိုနဲ့ ခန်တာကိုယ် တောင့တ်ောင့တ်င်းတင်း ရှိတယလြို့ ပြောရမှာပေါ့။ ကမွယောကြွား ကိုနိုငအြောငန်ဲ့ စကားစမှည် ပြောလို့အပြီး သူပြနသ်ှားပါတယ်။
ကိုရနန်ိုင် ပြနသ်ှားအပြီး ကမွယောင်ျကြားဖြစ်သူကို နေ့လညစြာကြှေးပြီး ဆေးတိုကရြနသ်ှားတော့ ယောင်ျကြားဖြစ်သူက ကိုရနန်ိုငဟြာ ကုမျပဏီ အလုပကြိဈစနဲ့ ပတသ်ကပြှီး လူနာသတင်းမေးရင်း လာတိုငပြငပြှီး အကြံဉာဏြ လာယူတာဖြစ်ကြောင်း၊ ဒီစီမံကိန်းကို အိမကြနေ ကိုရနန်ိုငကြို ကူညီလုပကြိုငပြေးလွှင် မိမိတို့ လငမြယားနှစ်ဦးစလုံး ရာထူးတိုးနိုငတ်ဲ့အကြောင်း ပြောပြရင်း အလုပကြို စိတအြားထကသ်နလြွှကြ ရှိနပေါတယ်။
ကမွကတော့ ယောင်ျကြားဖြစ်သူ ကိုနိုငအြောင့ရြဲ့ စကားတွကေို သူ့ရဲ့ရောဂါ အခွအနေကြေောင့ြ အရေးတယူလုပပြှီး မစဉြးစားနတေော့ပါဘူး ရှင်။ ကိုနိုငအြောင် စိတဓြာတ် တကကြှှနတောကြောင့ြ အစားတောတ်ောြ စားနိုငလြာတာကိုပဲ ကမွ ဝမ်းသာနရပေါတယ်။
နောကန်ေ့လည်း ကိုရနန်ိုင် ရောကလြာပြနတ်ယ်။ ထုံးစံအတိုင်း ယောင်ျကြားရဲ့ အခန်းထဲမှာ အလုပကြိဈစ တိုငပြငဆြှေးနှေးပါတယ်။ ကိုရနန်ိုင် အလုပကြိဈစ တိုငပြငဆြှေးနှေးပြီး အခန်းထဲက ပြနထြှကလြာတော့
” စုလှိုင် ငါနငန်ဲ့ စကားနည်းနည်း ပြောလို့ရမလား။ နိုငအြောငရြဲ့ အလုပကြိဈစ အကြောင်းပါ”
”ဟုတကြဲ့။ ပြောပါ ရပါတယ် ”
ကမွ ကိုရနန်ိုငကြို ထမင်းစားခန်းက စားပြဲမှာ ခဏထိုငခြိုင်းလိုကပြါတယ်။
”ခဏနောြ ကိုရနန်ိုင် ကမွ ကောဖြီဖြောလြိုကြဦးမယ်”
ကောဖြီဖြောလြာပြီး စားပြဲပေါြ လာခပြေးတဲ့ အခွိန် မှာ ကိုရနန်ိုငဆြီမှ ကမွရငအြစုံကို လိုချင်တ်ပမြကမြှုတွနေဲ့ ရမျမကထြနန်တေဲ့ အကြည့်ကြို မှငလြိုကရြပါတယ်။ ကမွလည်း ဟနမြပကြပြဲ ကောဖြီခွကကြို ခပြေးလိုကပြါတယ်။ ကမွ ကောဖြီခွကကြို ခပြေးရင်းနဲ့
”အခုလို သတင်းလာမေးတာ… ကြေးဇူးတငပြါတယရြှင်…… ကမွယောင်ျကြား ကိုနိုငအြောငကြ… အလုပကြိဈစ လာတိုငပြငတ်ဲ့အတွကြ တောတ်ောြ ဝမ်းသာနတော”
ကိုရနန်ိုငကြ ကမွကို
”သိပလြည်း ဝမ်းသာမနနေဲ့ဦး… ကုမျပဏီက သူဌေးက ဒီစီမံကိန်းနဲ့ ပတသ်ကပြှီး ဆှေးနှချင်ေစြိတ် မရှိဘူး”
ကမွစိတထြဲ တမွိုးဖြစ်သှားပြီးတော့
”ရှင် … ဘယလြို”
” ငါက နိုငအြောငန်ဲ့ လကတ်ှဲလုပပြှီး သူ့ဆီက အတွေ့အကြုံနဲ့ ပညာယူချင်လြို့။ နိုငအြောင့ကြို ဒီလိုအခွနမှေော ပါဝငကြူညီလို့ရအောင် ကုမျပဏီက သူဌေးကို စည်းရုံးရဦးမှာ။ ဒီမှာ စုလှိုင် နငင်ါ့တောင်းဆိုခကြကြို လကခြံမယ် ဆိုရငတ်ော့ နငလြဲရာထူးတိုးလိမ့မြယ်။ ဒီအလုပကြ ခွင့ယ်ူထားတဲ့အခွိနမြှာ ရမယ့လြစာတွလည်ေး ရအောင် ငါသူဌေးကို စည်းရုံးပေးနိုငတ်ယ်”
ကမွ လစာလည်းရမယ်၊ အခုရာထူးထကြ နှစ်ဆင့လြောကမြှင့တ်ဲ့ မနန်ဂွောရာထူးလည်း ရမယ် ဆို တော့
”တောင်းဆိုခကြကြ ဘာများလဲ”
” ငါ နင့ကြို ပိုငဆြိုငခြငွတ်ယ်”
ကိုရနန်ိုင် နှုတဖြွားမှ ထွကလြာတဲ့ စကားကြောင့ြ ကမွရငထြဲ ဒိန်းကနဲဖြစ်ပြီး ခေါင်းကဆံပငတ်ှေ ထောငသ်ှားသလို ခံစားလိုကရြပါတယ်။
” ရှင်… ဘယလြိုပြောလိုကတ်ာလဲ”
” ငါ နိုငအြောငကြှောင့ြ နငကြို ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီးပြီ စုလှိုင်။ နင့်ကို မေ့မရနိုငခြဲ့ဘူး။ နငယ်ောင်ျကြားရဲ့ အလုပအြပေါမြှာရှိတဲ့ အိမမြကတ်ှကေို ငါအကောငအြထည် ဖောပြေးနိုငတ်ယ်…။ နင့ယ်ောင်ျကြားက စိတအြားထကသ်နန်တောနောြ……။ ကဲ ငါသှားမယ်”
ကိုရနန်ိုငပြှောပြီး ထထွကဖြို့ပြငပြါတယ်။ ကမွလည်း စိတထြဲ ရှုပထြှေးနောကကြွိနပြေီး
” ရှငပြှောခဲ့တာတွေ တကယလြုပပြေးနိုငလြို့လား… ကိုရနန်ိုင်”
”အေး…… ငါလုပပြေးနိုငတ်ယ်။ နငလြကခြံ သဘောတူတယဆြို ငါ့ကို ဖုန်းပြနဆြကလြိုကပြါ။ ဒီမှာ ငါ့ လိပစြာကဒြ”
ကိုရနန်ိုင် စားပြဲပေါြ လိပစြာကဒတ်ငပြေးပြီး ပြနသ်ှားပါတော့တယ်။ ကမွ ဘာလုပရြမလဲ ဝခွေဲမရ ဖြစ်နခေဲ့ပါတယ်။ ကမွယောင်ျကြား အိပမြကတ်ှေ အကောငအြထညပြေါလြာဖို့၊ ကမွ ရာထူးတိုးဖို့နဲ့ ခန်တာကိုယကြို ပေးဆပရြမှာလား တွေးရင်း အိမအြလုပတ်ှကေိုပဲ ဆကလြုပန်မေိပါတော့တယ်။
နောကန်ေ့မနကြ အိပယ်ာနိုးတော့ ကမွယောင်ျကြားကို မကြန်ှာသဈပေးပြီး မနကစြာစားဖို့ ပြငဆြငပြေးတော့ ကမွယောကြြား ကိုနိုငအြောငဟြာ သူဖုန်းဆကတ်ာ ကိုရနန်ိုငတ်ဈယောကြ မကိုငလြို့ဆိုပြီး စိတဓြာတကြဆွင်းနပေုံပေါပြါတယ်။ သူမနကစြာတောင် ကောင်းကောင်းမစားနိုငပြါဘူး။
” ဒီစီမံကိန်းက ငါ့တဈဘဝလုံးမှာ မကခြဲ့ရတဲ့ အိမမြကပြဲ…။ ငါ့ရဲ့ အခုလိုအခွနမှေော သူတို့ငါ့ကို မလုပခြိုင်းတော့ဘူး ထငပြါတယလြေ”
အလုပကြိဈစကြောင့ြ တကကြှှနတေဲ့ ကိုနိုငအြောင့ြ ဆီက ဒီလို စိတဓြာတကြွ စိတလြွှော့လိုကတ်ဲ့ စကားမွိုးကြားတော့ ကမွ တောတ်ောလြေး စိတမြကောင်းပဲ ဝမ်းနည်းသလို ဖြစ်သှားပါတယ်။ ကမွလည်း ယောင်ျကြားအဖြစ်ချင်ဆြုံးဆန်ဒ သူ့တဈဘဝလုံး မွှောလြင့ခြဲ့ရတဲ့ အိမမြကအြတွကြ ကိုရနန်ိုင့်ဆီ ဖုန်းဆကလြိုကပြါတော့တယ်။
ကမွယောင်ျကြား အိပခြန်းထဲမှာ ကြနပြှူတာ တဈလုံးနဲ့ အလုပလြုပလြိုကြ ဖုန်းပြောလိုကန်ဲ့ စိတဓြာတတ်ကကြှှစွာ အလုပလြုပန်တော မှငရြတော့ ကမွ နောကဖြေး မီးဖိုချောငဘြကြ ထွကခြဲ့ပါတယ်။
ထမင်းစားခန်းရောကတ်ော့ မနကကြတည်းက ရောကန်တေဲ့ ကိုရနန်ိုငကြ စားပြဲခုံဘေးမှာရှိနတေဲ့ ကုလားထိုငပြေါမြှာ ထိုငန်တောကို တွလေိုကရြပါတယ်။ ကမွကို တဏှာခိုးဝနတေေဲ့ မကြလြုံးတွနေဲ့ စိုကကြှည့န်တယ်ေ။ ကမွ ရှကမြိသလိုလိုပဲရှင်။ အဲ့ဒီနောကြ ကိုရနန်ိုငကြ
” ငါ နင့ရြဲ့ စိတဆြင်းရဲ ဒုကျခတွအတွေကြ စိတမြကောင်းပါဘူး”
ကမွလည်း စားပြဲပေါတ်ငထြားတဲ့ ကမွရဲ့ ဆလင်းဘတအြိတကြို ယူလိုကပြှီး
”ကမွ စတိုးဆိုငမြှာ ဈေးသှားဝယလြိုကြဦးမယ် ကိုရနန်ိုင်”
လို့ ပြောပြီးလှမ်းအထွကြ ကိုရနန်ိုငကြ ကမွလကမြောင်းကို လှမ်းကိုငလြိုကပြါတယ်။
”ရှငဘြာသဘောလဲ”
ကိုရနန်ိုင် ကမွ မေးတာကို ပြနမြဖြပေဲ ကမွကိုယလြုံးလေးကို ဆှဲဖကလြိုကပြှီး အင်ျကြီအပေါကြနေ ကမွနို့တွကေို ပြတသ်ပဆြုပကြိုငန်ပေါတော့တယ်။ ပုဆိုးအောကမြှ တောငန်တေဲ့ သူ့လီးကြီးကလည်း ကမွဖငန်ှဈလုံးကြားကို လာထောကန်တေော့ ကမွရငတ်ှေ တဒိန်းဒိန်းနဲ့ စိတတ်ှလှေုပရြှားသှားပါတယ်။ ကိုရနန်ိုင့ြ ကမွနို့နှစ်လုံးကို ပြတသ်ပန်ရင်ေး ဂုတသ်ားလေးတွကေို သူ့နှုတခြမ်းနဲ့ ဖြဖြလေး လွှောကန်မ်းပါတော့တယ်။ ကမွ အတင်းရုန်းကနရြင်း
” မလုပပြါနဲ့ ကိုရနန်ိုင် မလုပပြါနဲ့ရှင်”
ကမွ ငှင်းဆနရြုန်းကနန်သေောလြည်း ကိုရနန်ိုငကြ လုံးဝဂရုမစိုကပြဲ ကမွအပေါကြ ဝတထြားတဲ့ အင်ျကြီလေးကို လှနတ်ငလြိုကပြှီး ဘောလြီပေါမြှနေ၍ နို့နှစ်လုံးကို သူ့လကကြှီးများဖြင့ြ ပြတသ်ပဖြစ်ညှဈကာ
”စုလှိုင် နငအြခုလို အောန်မယေဆြို နငယ်ောင်ျကြား သိသှားလိမ့မြယန်ောြ… နငရြယ် ငါရယ် ပြောထားတဲ့ ကိဈစကို မေ့ချင်ယ်ောငဆြောငန်တောလား”
ပြောရင်းကမွ လညတ်ိုငတ်ှကေို လွှာပြားကြီးနဲ့ ယကပြါတော့တယ်။ ဘောလြီထဲမှ ကမွနို့တွကေို တဈလုံးချင်ြး ဘောလြီမခွှတပြဲ ဆှဲထုတလြိုကပြှီး ပယပြယန်ယန်ယ် ဆုပကြိုငပြါတော့တယ်။ ကမွ နို့သီးခေါင်းလေးတွေ ထောငထြလာပြီး စိတမြထိန်းနိုငတ်ော့ပဲ့ ဟင့ခြနဲ့ အသံထွကမြိသှားတယ်။
ကိုနိုငအြောင် ရောဂါဖြစ်ကတည်းက ယောင်ျကြားနဲ့ ဆကဆြံခွင်း မရှိခဲ့တဲ့ ကမွရဲ့ ကာမမီးတောကကြလေးကို မီးစမှှေးလိုကသ်လိုပါပဲ။ ကိုရနန်ိုင် ကမွရဲ့နို့တွကေို နယန်ရင်ေး ထမီကို ဆှဲခွှတခြလွိုကတ်ော့ ကမွရဲ့ ပငတ်ီအသားရောငလြေး ပေါလြာပါတယ်။ ကမွကိုဖကရြင်း ထမင်းစား စားပြဲပေါမြှာ လကထြောကရြင်း ဖငကြုန်းနတေဲ့ အနအထေားဖြစ်အောင် ဆှဲလှည့လြိုကပြါတယ်။ ပြီးတော့ ဖငကြုန်းလကြြ အနအထေား ဖြစ်သှားတာကြောင့ြ ကော့ထွကလြာတဲ့ ကမွရဲ့ ဖငလြုံးကြီးတွကေို အားရပါးရ ပြတသ်ပဆြုပန်ယပြါတော့တယ်။
ကမွရဲ့ ဖငလြုံးကြီးတွကေို ဆုပန်ယန်ရင်ေး ပငတ်ီဘောင်းဘီလေးအောကမြှ လကန်ှိုကကြာ ကမွရဲ့ စောကဖြုတလြေးထဲကို သူ့လကခြွောင်းများဖြင့ြ ထုတလြိုကသ်ှင်းလိုကြ လုပပြေးနတေော့ ကမွလည်း အသံထွကြ ညည်းမိပါတော့တယ်။
”အင့ြ……ဟင့ဟြင့ြ ……ဟှန့ြ”
လုပပြေးနရင်ေး ကိုရနန်ိုငကြ
” နင့ယ်ောင်ျကြား နင့ကြို မလိုးပေးတာ ဘယလြောကတ်ောင် ကြာပြီလဲ”
ကမွ ရှကစြိတကြှောင့ြ မဖြမေိပါဘူး။ ကမွရဲ့ ကာမမီးဟာ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ တောကလြောငစြ ပြုလာပြီး စောကဖြုတလြေးအတွင်း အရညတ်ှေ စို့လာပါပြီ။ ကိုရနန်ိုင် ကမွရဲ့ပငတ်ီလေးကို ဆှဲခွှတလြိုကပြါတယ်။ လကကြ အလိုအလွောကြ တုန့ပြှနမြှုကြောင့ြ လိုကဆြှဲပမေဲ့ မမှီနိုငတ်ော့ပါဘူး။ ကမွဟာ ဖငတ်ုံးလုံးနဲ့အပေါအြင်ျကြီသာရှိပြီး ထမင်းစား စားပြဲကို လကထြောကြ အမှီပြုကာ ဖငကြုန်းပေးထားတဲ့ အနအထေား ဖြစ်နတောပေါ့ရှင်။
ကိုရနန်ိုင် ကမွစောကဖြုတကြို လကန်ဲ့နှိုကပြှီး ကလိနရင်ေး ကမွဖငလြုံးကြီးတွကေို ပါးစပန်ဲ့ အားရပါးရ ဆှဲစုပပြါတယ်။ ပြီးတော့ စောကဖြုတကြိုနှိုကရြင်း ကမွရဲ့ ဖငပြေါကဝြ နီညိုညိုလေးကို ကိုရနန်ိုင် လွှာဖြားလေးနဲ့ လှမ်းယကလြိုကပြါတော့တယ်။
”ဟင့ြ… အ အ အဲ့နရောကို မလုပပြါနဲ့ ဟင့ဟြင့ြ”
ကောင်းလှန်းလှတဲ့ အထိအတွေ့ အရသာတွကြေောင့ြ ကမွအသံစုံထွကပြှီး သတိလကလြှတ် အောည်ည်းမိပါတယ်။ ကမွယောင်ျကြားဖြစ်သူ အသံတွကေို ကြားသှာမှာ စိုးရိမမြိတာကြောင့ြ ကမွ ပါးစပကြို လကန်ဲ့ အမှနပြိတလြိုကရြပါတယ်။ ကိုရနန်ိုငကြ ကမွရဲ့စောကဖြုတကြို လကန်ှဈချောင်းနဲ့ ထည့န်ှိုကန်ရင်ေ အစိလေးကို ပြတပြေးလိုကတ်ော့ ကမွ မနနေိုငတ်ော့ဘူးရှင်။ ကိုယလြေး တဆတဆြတတ်ုနကြာ စောကဖြုတထြဲမှ အရညတ်ှေ ပန်းထွကရြင်း တဈခွီ ပြီးသှားပါတော့တယ်။
ကိုရနန်ိုင် ဖငကြုန်းနတေဲ့ကမွကို ဆှဲမလိုကပြှီး မတတ်ပရြပစြပေါတယ်။ ကမွနို့နှစ်လုံးကို ပါးစပန်ဲ့ အားရပါးရစို့ရင်း နို့သီးခေါင်းကို လွှာနဲ့ ယကပြေးပါတယ်။ သူအားရအောင် စို့ပြီးတော့ ကမွကို ထိုငခြိုင်းလိုကပြါတယ်။ ကမွထိုငန်စဉြေ သူ့ပုဆိုးကို ခွှတခြလွိုကတ်ော့ ထောငမြတန်တေဲ့ သူ့ရဲ့လီးကြီး ပေါလြာပါတော့တယ်။ ကမွယောင်ျကြားရဲ့ လီးထကြ အလုံးလည်း ပိုတုတပြှီး ပိုရှညပြါတယ်။
ကိုရနန်ိုင် ကမွမကြန်ှာကို ဆှဲလှည့လြိုကပြှီး သူ့လီးကို စုပခြိုင်းပါတော့တယ်။ ကမွလည်း ဘာရယကြှောင့မြှန်းမသိ ငှင်းဆနဖြို့ မေ့လွော့ကာ သူလီးကြီးကို ပါးစပထြဲသှင်းပြီး စုပပြေးလိုကမြိပါတော့တယ်။
သူက ကမွခေါင်းကို ကိုငပြှီး သူ့လီးကြီးကို ကမွပါးစပထြဲသို့ လီးတံတဈဆုံး ထိုးထည့ပြှီး ပါးစပကြို ဖြည်းဖြည်းချင်ြး တဈခကြခြငွြးစီ လိုးထည့ပြါတယ်။ ကမွရဲ့ စောကဖြုတထြဲမှ အရညမြွား စိမ့ထြှကလြာပြီး အပြငဘြကကြို ထွကကြှလာပါတယ်။ ကိုရနန်ိုင် သူ့လီးကြီးကို ကမွပါးစပထြဲက ဆှဲထုတလြိုကမြှ အသကရြှူခွင့ြ အပြည့အြဝ ရပါတယ်။
သူက နောကတ်ဈခါ ထပစြုပခြိုင်းပြနပြါတယ်။ ကမွလည်း ရမျမကသ်ှေးများ ထကြှလာပြီဖြစ်ရာ အားရပါးရ တအုအုနဲ့ အသံထွကအြောင် စုပပြေးနလေိုကပြါတယ်။ ကိုရနန်ိုင် သူ့လီးကို ဆှဲထုတလြိုကပြှီ
” အိပခြန်းဘယမြှာလဲ”
လို့ မေးပါတယ်။ ကမွမဖြတေော့ ကမွလကကြို အတင်းဆှဲပြီး အခန်းကို လိုကရြှာပါတော့တယ်။ အခန်းလှတတ်ဈခန်း တွေ့တော့ အခန်းထဲမှာရှိတဲ့ ကုတငပြေါြ ကမွကို တွန်းခလွိုကပြါတယ်။ ကမွ ကုတငပြေါမြှာ ပကလြကကြလေး ဖြစ်နတောပေါ့ရှင့ြ။
ကိုရနန်ိုင် ကမွခွထေောကန်ှဈချောင်းကို ဆှဲကားလိုကပြှီး ကမွစောကဖြုတကြို ရမျမကထြနတ်ဲ့ အကြည့်တ်ှနေဲ့ အကြာကြီး စိုကကြှည့န်ပေါတယ်။ ကမွကတော့ ရငထြဲမှာ တလှပလြှပ် ဖြစ်နတောပေါ့ရှင်။ ပြီးတော့ သူ့လွှာပြားကြီးနဲ့ ဖငဝြကနေ စောကဖြုတ် အကြဲကြောင်းလေးတဈလွှောကြ ယကပြါတော့တယ်။ အစိလေးကို ပါးစပန်ဲ့ငုံပြီး ဆှဲစုပလြိုကတ်ော့
”အား အားဟင့ျ ………အင်းအင်း ”
ကမွ အောည်ည်းမိပါတော့တယ်။ ကမွခန်တာကိုယ် တဈခုလုံး တိမတ်ိုကတ်ှထေဲကို လဟေုနစြီးရင်း မှောကတ်ကြ လှှင့မြွောသှားသလိုပါပဲရှင်။ အရမ်းခံစားလို့ ကောင်းလိုကတ်ဲ့ အရသာ။
ကိုရနန်ိုင် ကမွစောကဖြုတကြှီးကို ယကန်ရင်ေး နို့တွကေိုပါ ပြတသ်ပည်ှဈခွနတေေော့ ကမွစောကဖြုတကြှီးကို ကော့ကော့ပေးမိလိုကတ်ယ်။ ကမွရဲ့ စောကဖြုတအြုံ တဈခုလုံးနဲ့ အမှေးပါးလေးနှစ်ခုကို ဆှဲဆှဲစုပပြေးနပြေီးတော့ စောကခြေါင်းအတွင်းထဲ ကို သူ့လွှာတဈဝကလြောကြ ရောကအြောင် ထိုးသှင်းပြီး ကမွယောင်ျကြားနဲ့တောင် မရခဲ့ဘူးတဲ့ အထိအတွေ့ ကာမခံစားမှုတွကေို ပေးနပေါတယ်။ ကမွ စောကဖြုတလြေး ကော့ကော့တကရြင်း နောကတ်ဈခွီ ပြီးသှားပြနပြါတော့တယ်။
ကိုရနန်ိုင် ကမွနှုတခြမ်းတွကေို နမ်းရင်း အပေါအြင်ျကြီနဲ့ ဘောလြီကို ခွှတခြလွိုကပြါတယ်။ ကမွခန်တာကိုယ် တဈခုလုံး ဘာအဝတအြစားမှ မရှိတော့ပဲ ကိုလုံးတီး ဖြစ်သှားတာကြောင့ြ ရှကပြှီး တဈဖကလြှည့န်လေိုကပြါတယ်။
ကိုရနန်ိုင် ကမွကို ပကလြကအြနအထေားဖြစ်အောင် ဆှဲလှည့လြိုကပြှီး သူလီးကြီးကို ကမွလကထြဲထည့ကြာ ဂွင်းတိုကခြိုင်းပါတယ်။ ကမွလည်း သူ့လီးကြီးကို ရှေ့တိုးနောကဆြုတန်ဲ့ ဂွင်းတိုကပြေးနတေုန်း သူက ကမွရဲ့ထောငန်တေဲ့ နို့သီးခေါင်းလေးတွကေို ပြတသ်ပန်ပေါတယ်။ ပြီးတော့ ကမွရဲ့ ပေါငန်ှဈဖကကြို ဆှဲကားကာ သူ့လီးကြီးကို တဆုံးထိုးထည့လြိုကပြါတော့တယ်။
”အ……အားးး”
ကမွရဲ့ စောကဖြုတန်ှုတခြမ်းသား နှစ်ခုလုံးပါ လီးကြီးနဲ့အတူ အထဲဝငသ်ှားတယ်။ သူ့လီးကို ပြနထြုတလြိုကတ်ော့ စောကဖြုတန်ှုတခြမ်းသားနှစ်ခုပါ ပြနထြှကလြာတယ်။ သူ့လီးကြီးနဲ့ အားရပါရ တဈခကြခြငွြးစီ လီးတဆုံး ဆီးခုံခွင်းကပတ်ဲ့အထိ ဆောင့လြိုးပါတော့တယ်။ ကိုရနန်ိုငရြဲ့ လဥနှစ်လုံးက သူဆောင့လြိုးလိုကတ်ိုင်း ကမွရဲ့ဖငဝြကို တဖပဖြပန်ဲ့ လာရိုကန်ပေါတော့တယ်။
ကမွလည်း ကောင်းလှန်းတဲ့ အထိအတွေ့ကြောင့ြ စောကဖြုတကြှီးထဲက သူ့လီးကိုညှဈပေးရင်း ဖငကြှီးပါ လိုကကြော့ပေးနမေိပါတယ်။ ကမွစောကဖြုတထြဲက ထွကကြလွာတဲ့ အရညတ်ှကြေောင့ြ လီးအဝငအြထွကြ ကောင်းလာပြီး ဆောင့ခြကြတ်ှေ မှနလြာပါတော့တယ်။
ကိုရနန်ိုင် ကမွခါးကိုကိုငပြှီး အားရပါးရ တရစပ် ပစ်ပစ်ဆောင့တ်ဲ့အခါ ကမွနို့နှစ်လုံးဟာ ရမ်းခါနတောပါပဲရှင်။ လိုးနရင်ေး ကမွစောကဖြုတထြဲက သူ့လီးကို ဆတကြနဲ ဆှဲထုတလြိုကတ်ော့ ကမွရငထြဲမှာ ဟာတာတာကြီး ဖြစ်သှားတယ်။ ကိုရနန်ိုင် ကမွကို ဘာမပြောညာမပြောနဲ့ လေးဘကထြောကပြှီး ဖငကြုန်းတဲ့ အနအထေားဖြစ်အောင် ဆှဲလှည့လြိုကပြါတယ်။
” စုလှိုင် နငဖြငကြုန်းပေးထားတာ အရမ်းကြည့်လြို့ကောင်းတယ် ဖငလြုံးကြီးတွကေ လုံးတဈနတောပဲ”
ဆိုပြီး ကိုရနန်ိုင် ကမွရဲ့ ဖငသ်ားဆိုငကြှီးတွကေို သူ့လကဝြါးကြီးနဲ့ သုံးခကြခြန့ြ ရိုကလြိုကပြါတော့တယ်။ အဲ့လိုရိုကလြိုကတ်ော့ ကမွစောကဖြုတကြလေးကို ဆှဲဆှဲကြုံ့မိသှားရင်း ဘှတခြနဲအသံမှညကြာ လတွေေ ထွကလြာပါတော့တယ်။ ခံစားလိုကရြတဲ့ အရသာက တဈမွိုးလေးပါပဲ။
ကိုရနန်ိုင် နောကကြနေ ကမွရဲ့ ဖငသ်ားဆိုငန်ှဈခွမ်းကို လကဖြှင့ကြိုငကြာ ဆောင့ဆြောင့ြ လိုးပါတော့တယ်။ ကမွယောင်ျကြား ကိုနိုငအြောငန်ဲ့တုန်းက ဒီလိုမွိုး ထောကဖြငကြုန်းကာ အလိုးမခံခဲဖူးပါဘူး။ သူတောင်းဆိုတိုင်းလည်း ကမွစောကဖြုတထြဲက နာလို့ ဘယတ်ော့မှ မလိုကလြွောပေးခဲ့ပါဘူး။ အခု ကိုရနန်ိုငကြတော့ ကမွကို ဖငကြုန်းစကော နောကကြနေ ဆောင့ဆြောင့လြိုးနခေဲ့ပါပြီ။ ကမွမှာတော့ နာကငွခြှင်းတဈဝကြ ကောင်းခွင်းတဈဝကန်ဲ့ အလိုးခံနရပေါတယ်။
ကိုရနန်ိုငရြဲ့ ဆောင့ခြကြတ်ှေ အခကြြ ၅၀ နီးပါးလောကရြောကတ်ော့ စောကဖြုတထြဲမှာ နာကငွမြှု နည်းပါးလာပြီး ခံနိုငရြညရြှိလာပါတယ်။ ကိုရနန်ိုင့ရြဲ့ ဆောင့လြိုးခကြတ်ှေ အရမ်းပြင်းထနလြာတော့ ရှေ့မှာထောကထြားတဲ့ ကမွရဲ့လကန်ှဈဟာ အားပြုနိုငခြှင်း မရှိတော့ပဲ ကုတငရြှေ့ကို ဟပထြိုးလဲကသွှားပါတယ်။ ကိုရနန်ိုငကြတော့ ဂရုစိုကခြှင်းမရှိပဲ ဆောင့လြိုးခကြတ်ှဟော ပိုပြီးပြင်းထနလြာပါတယ်။
ကမွ ကုတငပြေါကြ စောငတ်ဈထညကြို လကန်ဲ့ ဆှဲဆုပထြားမိတယ်။ ကမွရဲ့ စောကဖြုတထြဲမှာလည်း အရညတ်ှရှေှဲနပြေီး လီးအဝငအြထွကသ်ံတွကေ တပြှတပြှှတ် တဖပဖြပန်ဲ့ ဆူညံနပေါတော့တယ်။ ကမွရဲ့ ဖငသ်ားဆိုငန်ှဈခွမ်းကို ဆှဲပြတရြင်းနဲ့ ဆကဆြောင့တ်ယ်။ ကုတငတ်ိုငတ်ှဆေိုတာ တကြှီကြှီမှညရြင်း လှုပခြါနပေါတယ်။
ကိုရနန်ိုင် အားရပါးရ ဆောင့န်တေုန်းမှာပဲ ကမွဟာ ပြီးချင်လြာသလို ဖြစ်လာပြီး ခါးဆတခြနဲ ဆတခြနဲ တုနကြာ ညည်းသံပေါင်းစုံ အောည်ည်းရင်း ပြီးသှားပါတော့တယ်။ ဒါပမေဲ့ ကိုရနန်ိုင် မပြီးသေးပါဘူး။ ကမွကို ခကြခြငွြးပဲ ကုတငပြေါမြှဆှဲထူကာ အောကကြိုဆင်းပြီး မတတ်ပရြပခြိုင်းလိုကပြါတယ်။ ကုတငပြေါကြို လကန်ှဈဖကထြောကစြပြေီး ခါးကိုကိုငကြာ ဆကတ်ိုကဆြောင့လြိုးပါတယ်။
” အား ……သပေါပြီ အမေ့…… အိုး အိုး ……အီး…. ကိုရနန်ိုငရြေ ……”
ဆကတ်ိုကြ အခကြြ ၂၀ ခန့ြ ဆောင့လြိုးအပြီး သူ့ရဲ့သုတရြည် ပူပူနှေးနှေးတွဟော ကမွစောကခြေါင်းထဲကို တိုးဝငလြာပါတော့တယ်။ ကမွလည်း ဆကလြကြ မတတ်ပမြရပန်ိုငတ်ော့ပဲ ကုတငပြေါြ ခွပစ်ေလကပြဈ လှည်းခလွိုကပြါတော့တယ်။
ကမွ အမောပြတေော့ ရချိုးခန်းထဲမှာ ရဝငေခြွိုးတဲ့အခွိန် ကိုရနန်ိုင် ပြနသ်ှားပါတယ်။ ကမွယောင်ျကြားဖြစ်သူ ကိုနိုငအြောငကြို နေ့လညစြာ ဝငပျို့တော့ သူ ကြနပြှူတာတဈလုံးနဲ့ အလုပရြှုပန်တော တွေ့ရပါတယ်။
” အဈကို အလုပလြုပရြတာ အဆငပြှရေဲ့လား”
သူက
”အဆငပြှပေါတယ် မိန်းမရယ်”
လို့ပြောရင်း ကမွလကကြလေးကို လှမ်းကိုငလြိုကပြါတယ်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ”
လို့ သူ့ကို ကမွကမေးတော့ ကမွဖငလြုံးတွကေို လကန်ဲ့ပြတသ်ပရြင်း
”ငါ့တို့အတူတူ မနခေဲ့တာ ကြာပြီလေ… မိန်းမ အဆငပြှရေဲ့လား”
”ဘာဖြစ်လို့လဲ အဆငပြှပေါတယ် အဈကို”
သူ ကမွထဘီကို အတင်းဆှဲခွှတပြါတယ်။
” မလုပပြါနဲ့အဈကို… ကမွ စိတမြပါလို့ပါ”
ကမွကိုယကြမွ ဘာဖြစ်လို့ အဲ့လိုပြောထွကသ်ှားမှန်း မသိပါဘူး။ ကမွ အစားအသောကပျို့ခဲ့ပြီး အခန်းထဲက ပြနထြှကခြဲ့ပါတယ်။ ညဘကြ အိပတ်ော့လည်း ယောင်ျကြားဖြစ်သူ နာတာရှည် လူနာဖြစ်တဲ့ ကိုနိုငအြောင့ကြိုပဲ စိတကြုနစြပြုလာတာလား ကိုရနန်ိုငရြဲ့ အထိအတွေ့တွမှောပဲ သာယာနမေိခဲပြီလား ဝခွေဲမရ ဖြစ်နရင်ေး အိပမြပြောန်ိုင် ဖြစ်ခဲ့ရပါတယ်။
နောကတ်ဈနေ့ မနကရြောကတ်ော့ ကိုရနန်ိုင် ပြနရြောကလြာပါတယ်။ ရောကရြောကခြငွြး သူက ကမွပခုံးနှစ်ဖကကြို ဆှဲကိုငကြာ အခန်းနံရံမှာ ကပလြိုကရြင်း ကမွနှုတခြမ်းတွကေို စိုကကြှည့န်ပြနေပြါတယ်။
”ကမွကို အဲ့လိုမကြည့်ပြါနဲ့”
ကမွက ပြောလိုကတ်ော့ သူကမွကို စိုကကြှညန်ရင်ေး ကမွနှုတခြမ်းနှစ်လှှာကို သူ့ပါးစပကြှီးနဲ့ စုပယ်ူလိုကပြါတယ်။ ကမွ ကာမစိတတ်ှေ ထနလြာပြီး သူ့ကို အလိုကသ်င့ြ ပြနဖြကမြိပါတယ်။
သူက ကမွပါးစပထြဲကို လွှာထိုးထည့ပြှီး မှေ့ရင်း တဈခကြတ်ဈခကြြ ကမွလွှာကို ဆှဲစုပယ်ူပါတယ်။ ခံစားရတဲ့အရသာ ကောင်းလှန်းတာကြောင့ြ တဈခကြတ်ဈခကြြ ညည်းသံထွကသ်ှားမိပါတယ်။ သူ ကမွနှုတခြမ်းကို စုပပြှီးနောကြ ကမွအင်ျကြီကို လှနတ်ငလြိုကပြှီး ပေါလြာတဲ့ နို့ဖြူဖြူဖြေးဖြေးလေးတွကေို ပန်းရောငလြှှမ်းသှားပြီး နို့သီးခေါင်းလတွေေ ထောငထြလာအောင် ပါးစပဖြှင့တ်မွိုး လွှာဖြင့တ်ဖုံ စုပယ်ကပြါတော့တယ်။ သူအားရသှားတော့ ကမွနှုတခြမ်းကို သူ့လွှာဖြင့ယ်ကရြင်း နိုးသီးခေါင်းလေးတွကေို လကခြွောင်းတွနေဲ့ ညှဈခွပေေးနပေါတယ်။ ကမွလည်း မခံစားနိုငတ်ော့ပဲ စိတတ်ှလှတေထြှကသ်ှားပြီး ကိုရနန်ိုင့ရြဲ့ နှုတခြမ်းအစုံကို ပြနစြုပန်မေိပါတော့တယ်။
ကိုရနန်ိုင် ပုဆိုးကို ခွှတလြိုကတ်ော့ ထောငမြတန်တေဲ့ လီးကြီကို မှငသ်ှားပြီး ကမွ ရမျမကပျိုထနလြာပါတော့တယ်။ ကမွ ခကြခြငွြးပဲ ဒူးထောကထြိုငခြလွိုကပြှီး သူ့လီးတံကြီးကို လကန်ှဈဖကဖြှင့ကြိုငကြာ အားရပါရ စုပပြေးလိုကပြါတော့တယ်။ ဒီတခါတော့ ကိုရနန်ိုငကြ ကမွလီးစုပတ်ဲ့ဒဏကြှောင့ြ အောည်ည်းနရပေါပြီ။ ကမွ ကိုရနန်ိုင့ခြါးကို လကန်ှဈဖကန်ှင့ြ ဆုပကြိုငကြာ သူ့လီးကြီးကို ကမွပါးစပ် အာခေါငရြင်းအထိ ရောကအြောင် စုပယ်ူလိုကပြါတယ်။
”ကောင်းလိုကတ်ာ စုလှိုငရြယ်”
ပြီးတော့ သူ့လဥနှစ်လုံးကိုလည်း လွှာဖြင့ြ ယကပြေးလိုကပြါတယ်။ ကမွ အားမလိုအားမရ ဖြစ်နပြေီး သူ့လီးကို ခပကြှမ်းကြမ်း ဆှဲစုပတ်ော့ ကိုရနန်ိုငကြ
”တောပြှီ တောပြှီ စုလှိုင်……ငါပြီးချင်န်ပြေီ အခန်းထဲသှားကြမယ်”
လို့ဆိုကာ အိပခြန်းထဲသို့ ကမွလကဆြှဲကာ ဝငပြါတော့တယ်။ အခန်းထဲရောကတ်ော့ ကိုရနန်ိုင် ကမွကို တကခြှပြီး လိုးပါတော့တယ်။ ကမွလည်း အောကကြနေ အသံမွိုးစုံနဲ့ ညည်းညူရင်း ကမွရဲ့စောကဖြုတကြှီကို ဖငန်ှင့မြှှေ့ယာ လှတတ်ဲ့အထိ ကော့ကော့ပေးလိုကပြါတယ်။ သူကတော့ နို့တွကေိုညှဈလိုကြ နှုတခြမ်းကို နမ်းလိုကန်ဲ့ လိုးပေးနပေါတယ်။ ကမွ ကိုရနန်ိုငကြို အောကကြနေ ပြနဖြကရြင်း ကာမအရသာကို အပြည့အြဝ ခံစားနမေိတယ်။
သူ့ရဲ့ဆောင့ခြကြတ်ှဟော ပြန်းလှန်းလို ကမွရဲ့ နို့ကြီးနှစ်လုံးဟာ ရမ်းခါနပြေီး နာကငွသ်လိုတောင် ဖြစ်လာပါတယ်။ ဆောင့လြိုးနရင်ေးနဲ့ ကမွလကန်ှဈဖကကြို ဆှဲပြီး သူကိုယပြေါကြို တကခြိုင်းလိုကပြါတယ်။ ကမွလည်း သူ့ကိုယပြေါတ်ကလြိုကပြှီး လီးကို ကမွစောကဖြုတထြဲ တဆုံးထည့ထြားကာ ဖငမြကြှစပေဲ ခါးအားနဲ့ စကောဝိုင်းလှည့သ်လို မှှေ့ပေးလိုကပြါတယ်။
ကမွစောကဖြုတန်ံရံတွနေဲ့ သူ့ရဲ့လီး ထိတွေ့မှုက ကြကသ်ီးတဖြန်းဖြန်း ထစပေါတယ်။ သူရဲ့ လီးမှှေးနဲ့ ကမွစောကဖြုတကြ အစိလေးတို့ ပြတတ်ိုကထြိတွနတေေဲ့ အရသာဟာလည်း ဆှမွေိုးပါ မေ့လောကတ်ယ်။ ကမွ အပေါကြနတကေပြှီး မှှေ့နတေဲ့အခွိနမြှာ သူက ကမွနို့သီးခေါင်းလေးတွကေို လကန်ှဈဖကန်ဲ့ ကိုငပြှီး ညှဈခွပေေးနပေါတယ်။ နောကြ ခါးညောင်းလာတော့ သူ့နှုတခြမ်းကို ကုန်းနမ်းလိုကတ်ဲ့အခွိနမြှာ သူက ကမွဖငသ်ားဆိုင် နှစ်ခမွြးကို လကန်ှဈဖကန်ဲ့ကိုငပြှီး အောကကြနေ ပြနပြင့ဆြောင့လြိုးပါတော့တယ်။
ကမွရဲ့ ဖငစြအိုပေါကလြေး ပြငလြာတဲ့အထိ ဖငန်ှဈလုံးကို ဆှဲဆှဲဖြဲရင်း ပြနပြင့လြိုးနပေါတယ်။ ကမွကလည်း အပေါကြနေ ပြနဆြောင့လြိုးခပြေးနပေါတယ်။ သူဆောင့ြ ကိုယဆြောင့န်ဲ့ ပျိုငတ်ူဆောင့လြိုးနရင်ေး ကမွစောကဖြုတလြေးထဲက အရညတ်ှေ ပန်းထွကလြာရင်း ကာမဆန်ဒအထွဋ့အြထိပ် ရောကကြာပြီး သှားရပါတော့တယရြှင်။
ကမွယောင်ျကြားနဲ့ လိုးခဲ့စဉကြထကြ သာလှနကြောင်းမှနတ်ဲ့ အထိအတွေ့ တွကြေောင့ြ ကမွဟာ ကိုရနန်ိုငရြဲ့ ဖောဌဗျဗာရုံနှံထဲမှာ ရုန်းထွကလြို့ မလှတမြှောကန်ိုငအြောင် နဈမှုပခြဲ့ရပြီပေါ့ရှင်။ ကမွယောင်ျကြား ကိုနိုငအြောငကြတော့ သူရဲ့အိမမြကတ်ှကေို အကောငအြထည် မဖောန်ိုငခြငမြှာပဲ ကြယလြှနသ်ှားခဲ့ပါတယ်။
ပြီးပါပြီ။