ကြယတ်ဈသောင်းနဲ့လ
ရေးသားသူ – ဂြူနီယာဝင်းထိန်
အထကတ်န်းကြောင်းကြီးရဲ့ တဈစင်းထဲသော လမင်းလေး သောတ်ာ ဟု သတမြှတခြှင်းခံထားရသည့ြ ကောငမြလေးရဲ့ ဘဝမှာ ပန်းကလေးများကဲ့သို့ မလှပရှာပေ။ အမမေုဆိုးမကြီးနဲ့ ညီမငယတ်ဈယောကတ်ို့နဲ့ အတူ ခွို့တဲ့ဆင်းရဲစွာ နရရှော၏။အမမေုဆိုးမကြီးက အကြောရြောင်း ၊ ရပကြှကထြဲအဝတတ်ှေ လိုကလြွှောန်ဲ့ သမီးနှစ်ယောကြ အကူအညီယူကာ ဘဝကို ရုန်းကနန်ရသေည်။
ထို့ကြောင့ြ အကြီးဆုံးသမီးဖြစ်နသညေ့ြ သောတ်ာမှာ ငါးတန်း ၊ ချောကတ်န်း ကြောင်းသူအရှယ် ကတည်းက မိခငမြုဆိုးမကြီးနဲ့အတူ အဝတတ်ှလေိုကလြွှောြ ၊ ရပကြှကတ်ှပတေပြှီး အကြောလြိုကရြောင်းခဲ့ရသည်။ ဆင်းရဲသည့ဒြဏကြို ကောင်းစွာ ခံစားရသည့အြတွကြ သောတ်ာမှာ အလှနပြင် ခမွြးသာချင်သ်ည်။ ကြောင်းခန်းထဲက ရှယတ်ူကောငမြလေးတွေ ဝတသ်ည့ြ ဂါဝနလြှလှလေးတွမွေိုး သောတ်ာ ဝတဖြူးချင်သ်ည်။
ဒီလို ဆင်းရဲနှမ်းပါးသည့ကြှားကပင် သောတ်ာ တဈနှစ်တဈတန်း မှနမြှနအြောငခြဲ့သည်။ ခွို့တဲ့မှုကြောင့ြ ကြောင်းကို နောကကြမွှ တကခြဲ့ရသဖြင့ြ သူမအသကြ ၁၆ နှစ်တွင် ရှဈတန်းသို့သာ ရောကခြဲ့ရသည်။ သကတ်ူရှယတ်ူတွကေ ၁၀ တန်း ၊ ၁၀ တန်းအောငအြရှယ် ဖြစ်သောလြည်း သောတ်ာမှာ ၈ တန်း ကြောင်းသူသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။
ဒါပမေဲ့ သူမက ၈ တန်း ကြောင်းသူအရှယမြှာ အပျိုဖြစ်နပြေီမို့ ဖြံ့ထွားနုပျိုလှပတဲ့ အလှအပတွေ ပိုငဆြိုငလြာခဲ့သည်။ ရှဈတန်းကြောင်းသူပမေဲ့ သူမက အပျိုအရှယလြေးတဈယောကန်ှင့ြ မလိုကအြောငပြင် အလုပမြွားလုပခြဲ့ရသည်။ အထူးသဖြင့ြ မနကစြောစော ကြောင်းမသှားခင် အကြောဗြန်းကို ခေါင်းမှာရှကပြှီး တဈမှို့လုံးလှည့ကြာ အကြောရြောင်းရသည်။ တဖြည်းဖြည်းနှင့ြ သောတ်ာတဈယောကြ မှို့အနှံ့လှည့လြညကြာ အကြောရြောင်းရခွင်းကို ရှကရြှံ့စပြုလာသည်။ ထို့ကြောင့ပြင် မိခငကြှီးနှင့ြ အတိုကအြခံပြုပြီး အကြောရြောင်းသည့ြ တာဝနကြို ညီမငယဖြစ်သူထံ လှှဲအပလြိုကသ်ည်။
ထို့နောကပျိုင်းတွင် သောတ်ာ အတောပြှောင်းလဲလာခဲ့သည်။ သူမအတွကြ လိုအပမြှုတွကလေည်း များပြားလာသည်။ သူများနည်းတူ ဝတစြားလိုခွင်းနှင့ြ ပိုမိုလှပလိုခွင်းပင် ဖြစ်သည်။ ထိုရှဈတန်းနှစ်မှာပင် သောတ်ာ ရည်းစားထားတတလြာသည်။ ကိုယ့ကြိုယကြိုလည်း လှပအောင် ခွယမြှုန်း ပြငဆြငတ်တလြာသည်။ ယောကြြားလေးတွရှေေ့မှာ ဘယလြိုပုံစံလေးနဲ့နပြေီး သူတို့တွကေို ဘယလြို ဆှဲဆောငရြမလဲ ဆိုတာကို သောတ်ာ တတကြွှမ်းလာသည်။
သောတ်ာ့အလှကို ပိုမိုတောကပြအောင် ပံ့ပိုးပေးသည့ြ အရာတဈခုလည်း ရှိသေးသည်။ ထိုအရာက သောတ်ာ့ရဲ့ ခွခွလေေိပလြိပ် ပုံစံလေးလို ဖြစ်နသေော လှိုင်းတွန့ဆြံပငရြှညမြွားပင် ဖြစ်သည်။ ငယစြဉကြ ဆံပငည်ှပလြွှင် ပိုကဆြံကုနသ်ောကြောင့ြ မိခငဖြစ်သူက ဆံပငမြညှပခြိုင်းခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့ြ ဆံပငရြှညထြားဖြစ်ခဲ့ခွင်း၏ အကြိုးကြေးဇူးက သောတ်ာ အပျိုဖြစ်လာသောအခါ သူမအတွကြ အထောကအြကူ ပြုစခွင်ေးဖြစ်သည်။ သောတ်ာ့ ဆံပငရြှညတ်ှကြေောင့လြည်း ယောကြာြးလေးတွကေ သောတ်ာ့ကို နူးညံ့သိမမြှေ့ပြီး မှနမြာဆနဆြနလြှသညဟြု သတမြှတထြားကြသည် မဟုတလြား။
ထို့ကြောင့ြ သူမက ယောကြြားလေးတွရှေေ့တွင် မခုတတ်တတ်ဲ့ ကြောငလြေးလို စကားပြောတာကအစ တိုးတိုးညငည်ငသ်ာသာ ၊ ရယလြိုကလြွှငလြည်း သှားမပေါအြောင် လကကြလေးအုပကြာ ရယတ်တသ်ည်။ သနပခြါးပါးပါးလေးကိုလည်း မကြန်ှာပေါမြှာ အမြဲတငထြားခဲ့သည်။ ခတ်ပေေါြ မိတကြပ် အလှပြငပြဈစည်းတွေ မသုံးနိုငသ်ဖြင့ြ သနပခြါးကိုသာ အလှပြငမြိတကြပပြဈစည်းလို အသုံးပြုနခွင်ေးကလည်း သောတ်ာ့အတွကြ မှနမြာဆနဆြန် သနပခြါးလေးနဲ့ ကောငမြလေးဟူ၍ အလှကကြသ်ရေ တိုးစပေါသည်။
သောတ်ာက မိန်းကလေး သိပပြီသတာပဲနောဟြု ခွီးကြူးစကားဆိုလာလွှင် ကြိတကြာ ကြနပေန်ရသေည်။ ကောငလြေးတွပေေးသော ပိုးကြေး ပန်းကြေး ပစ်စည်းတွကေ သောတ်ာ့မှာ တဈစထကတ်ဈစ များပြားလို့လာခဲ့၏။ ရည်းစားကိုလည်း နှစ်ယောကတ်ဈပျိုငတ်ည်း ထားတတလြာသည်။
ဒါပမေဲ့ သောတ်ာက အနအထေိုင် အသှားအလာ ပိရိသည်။ ထို့ကြောင့ြ ကောငလြေးတွကေ မရိပမြိပေ။ အကယ်၍ သံသယဝငကြာ မေးမှန်းလာလွှငလြည်း ဟနဆြောငကြောင်းသော သောတ်ာက မကြရြညလြေးဝဲကာ “တို့ကိုဒီလိုထငရြကတ်ယန်ောြ။ တို့မှာ ခစွသ်ူတဈယောကကြိုတောင် မနည်းသတ်တိမှေးပြီး ခစွရြတာပါ..” လို့ စကားလေးတွသေုံးပြီး အသံကို ငိုသံပါလေးနဲ့ပြောရင် မေးမိတဲ့သူက သောတ်ာ့ကို ပင် ပြနတ်ောင်းပနသ်ှားကြသညပြဲ ဖြစ်သည်။
ထိုသို့သော မာယာ၊ ပညာတွနေဲ့ သောတ်ာမှာ ၁၀ တန်း ရောကလြာတော့ ပညာပိုစုံလာသည်။ မာယာတွေ ပိုများလာတဲ့ သောတ်ာက ကြိုကသ်မွှ အားလုံးလိုလို သူဌေးသားတွခညွြေးပင် ဖြစ်သည်။ ပိုကဆြံရှိ သူဌေးသားတွကေို သောတ်ာက အပိုငခြွုပထြားသည်။ နောကပြှီး သောတ်ာက အပေးအကြှေးလည်း ရကရြောသည်။ ဒါကတော့ သူမ ဆယတ်န်းနှစ်ရောကမြှ ဖြစ်လာခွင်း ဖြစ်သည်။
“အဟင့ြ … ရှင့ကြို ခစွလြှန်းလို့ လိုကလြွောတာနောြ။”
”အေးပါကြာ… သောတ်ာကလည်း ကိုယ့ဘြဝပါ။”
ဒီလိုအဖြစ်အပကြမြွိုးတွနေဲ့ ပတသ်ကသ်ည့ြ လူက သောတ်ာမှာ သုံးလေးယောကလြောကြ ရှိပြီဖြစ်သည်။ သူတို့အကြိုကြ လိုကလြွောပြီး သူမလိုချင်တ်ာတွကေို တောင်းဆိုတတသ်ည့ြ အကငွ့လြေးကလည်း သောတ်ာ့မှာ ဖြစ်ပေါလြာခဲ့သည်။ သူမလိုချင်သ်ည့ြ အရာကိုလည်း ရအောင် တောင်းဆိုပိုငဆြိုငန်ိုငသ်ညအြထိ သောတ်ာတဈယောကြ ကြှမ်းကငွလြာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ပိုကဆြံရှိ သူဌေးသားတွကလေည်း သောတ်ာ့ရဲ့ အလှ၊ အညု ၊ အခွှဲတွကေို စွဲလန်းမကမြောပြီး သောတ်ာလိုသမွှ ဖြည့ဆြည်းပေးခဲ့ကြသည်။ သောတ်ာရဲ့ မို့မောကသ်ည့ြ ရှှရငေအြစုံကို နယရြ စို့ရရုံနဲ့ သူတို့မှာ လူဖြစ်ရကြိုးနပပြှီဟု အတွေးတွေ ဝငခြဲ့ကြသည်။ သောတ်ာကများ သူတို့ရဲ့ ဒဈပြုတစြ လီးကိုကိုငပြှီး ဂွင်းတိုကပြေးလိုကရြင် နတပြှညန်တန်န်း ရောကန်ရသေညဟြု ထငကြှသညအြထိ သောတ်ာ့မာယာတွေ အလှတွမှော နဈမွောခဲ့ကြ၏။ ဒီအတွကြ သောတ်ာ့မှာ အဝတအြစား၊ ရမှေှေး၊ အလှပြငပြဈစည်းတွေ သုံးလို့မကုနန်ိုငအြောင် ပေါများလာခဲ့၏။
ဒါပမေဲ့ သောတ်ာက ဒီလိုပိုငဆြိုငမြှုလေးမွိုး ၊ ဒီလိုဘဝ အခွအနေလေေးနဲ့ နည်းနည်းလေးမှပင် မတင်းတိမန်ိုငခြဲ့။ ဒီထကြ ပိုပြီးပြည့စြုံ ကြှယဝြမှုကို မွှောလြင့တ်ောင့တ်နဆေဲပင်။ သောတ်ာတို့ ဆယတ်န်း စာမေးပြဲတွေ ဖြခေါနီး အခွိနလြောကြ၌ သောတ်ာ့ရဲ့ အိပမြကတ်ှေ အကောငအြထညဖြောဖြို့ လမ်းစတဈခုကို စတငတ်ှေ့ရှိခဲ့သည်။
ကားအကောင်းစားကြီးနဲ့ သူမတို့ ကြောင်းရှေ့လမ်းမှ ဖြတသ်ှားတတသ်ည့ြ သူဌေးကြီးတဈဦးကို သောတ်ာ အမြဲငေးမိနကြေ။ မသိမသာ စုံစမ်းကြည့်တ်ော့ မိုးကုတမြှ သူဌေးဟု သိရပြနသ်ည့အြခါ သောတ်ာတဈယောကြ အရဲစွန့ပြှီး ထိုကားအကောင်းစားကြီး အလာတွင် ရှေ့ကဖြတပြှီး လမ်းကူးပစ်လိုကတ်ော့၏။
“ကြှီ…အ… အမေ့”
ကားဘရိတအြုပသ်ံနှင့အြတူ သောတ်ာကလည်း လဲအကြ အံကိုကပြင်။ ကားပေါမြှ လူကြီးတဈဦး အပြေးအလှှား ဆင်းလာသည်။
“ကလေးမ…. ဘာဖြစ်သှားသေးလဲ…”
“ဟို… သမီး….”
“မင်း… ကြုပကြားနဲ့ တိုကမြိသှားတာ မဟုတပြါဘူးနောြ”
“မဟုတပြါဘူး။ သမီးဘာသာလန့ပြှီး လဲသှားတာပါ… ဦး”
အသားညိုညို ထောငထြောငမြောင်းမောင်းနှင့ြ အသကြ ၄၀ ကြောအြရှယ် လူကြီးကို သောတ်ာက ”ဦး” ဟု ခေါပြဈလိုကသ်ည်။ သောတ်ာက သူမခွထေောကလြေးကို ပြတကြာ မကြရြညလြေး ဝဲပြလိုကပြှနသ်ည်။ သူမရဲ့ လကန်ကတ်ဈမွိုးဖြစ်သည့ြ ဆံပငရြှညကြှီးများကလည်း ပခုံးပေါြ၌ ကပိုကယိုဝဲကာကနွေ၏။
ကားပေါမြှ လူကြီးက သောတ်ာ့ကို စူးစိုကကြှည့လြိုကသ်ည်။ ကောငမြလေးက နုနုဖြူဖြူ လုံးလုံးတဈတဈလေးနဲ့ သနားကမားရုပကြလေး။ ဆံပငရြှည် တွန့တ်ှန့လြေးတွနေဲ့ ခစွစြရာ ရုပသ်ှငလြေးမို့ ကားရှေ့ချောလြဲဟနပြှပြီး အလွောတ်ောင်းတတသ်ည့ြ လူမွိုးမဟုတဟြု ကောကခြကြခြလွိုကသ်ည်။
”ပြစမ်းပါဦးကြယ်…။ မင်းခွထေောကျ ဘာဖြစ်သှားသေးလဲ။ အို….”
သောတ်ာ့ထဘီလေးက ဒူးအထကန်ားသို့ လှနတ်ကန်ခွင်ေးကြောင့ြ ခွသလေုံးသား ဖြူဖြူလေးကို တွေ့လိုကရြသော လူကြီးက သောတ်ာ့ဒဏရြာကိုကြည့်ဖြို့ မေ့ကာ မှငသ်ကန်ေ၏။ သောတ်ာမှ ထိုလူကြီး၏ အကြည့်ကြှောင့ြ မကြန်ှာလေးနီကာ ရှကသ်ှားရပြီး ခေါင်းလေးကို ငုံ့ပစ်လိုကလြသည်ေ။
”ခွထေောကြ အကြောတငသ်ှားတာ ထငတ်ယ်… ကဲလာ… မင်းကို ဆေးခန်း လိုကပျို့ပေးမယ်။”
ထိုလူကြီးက ပြောပြောဆိုဆို သောတ်ာ့ကိုယလြုံးလေးကို ပြေ့ကာ ကောကခြွီပြီး ကားပေါသ်ို့ တငပြေးလိုကသ်ည်။ သူမကလည်း ကိုယလြုံးလေးကို ထိုလူကြီး၏ ရငခြှငထြဲသို့ အစွမ်းကုန် အပထြားလိုကသ်ည်။ ဒီတော့ သောတ်ာ့ရဲ့ နူးညံ့အိစကသ်ော ရငသ်ားစိုငလြေးတွကေ ထိုလူကြီး၏ ရငခြှငကြယွကြှီးနှင့ြ ပြတထြိမိနခွင်ေးက ထိုလူကြီးရငကြို လှိုကမြောစသညေပြေါ့။
ဦးလှမှိုငဟြုခေါသ်ည့ြ ထိုလူကြီးနှင့ြ သောတ်ာတို့ ရင်းနှီးသှားကြသည်။ ဦးလှမှိုငကြ နောကတ်ဈနေ့ ညနတွင်ေ သောတ်ာ့ကို လာခေါပြှီး ဆေးခန်းလိုကပြှပေးပြန်၏။ ဆေးခန်းက ပြနထြှကတ်ော့လည်း စားစရာတွေ တဈပုံတဈပင် ဝယပြေးလိုကပြှနသ်ည်။ သောတ်ာ့ဘဝမှာ မစီးဖူးသော ကားကို စီးရခွင်း၊ မစားဖူးသော အစားအစာတွကေို စားသောကရြနဲ့ ပြောရြှှငကြှညန်ူး ကြနပေန်လေေ၏။
ဒါပမေဲ့ သောတ်ာတို့က ဣန်ဒွမပေကြအြောင် နသည်ေ။ သူမရဲ့ စွန့စြားမှုတွကေ အရာထငစြပြုလာပြီ မဟုတလြား။ ဦးလှမှိုငကြားရှေ့ ချောလြဲလိုကခြှင်းက သောတ်ာ့ရဲ့ စွန့စြားမှုအစပင် ဖြစ်သည်။ သူမက ထိုအခွအနေမှနေေ၍ သူမဘဝအတွကြ အများကြီး မွှောမြှန်းထားသညပြင် ဖြစ်၏။
တတိယမှောကတ်ှေ့ဆုံမှု ညနခင်ေး၌ ထုံးစံအတိုင်း ဦးလှမှိုင် ပေါကခြလွာပြန်၏။ သောတ်ာ့ကို ဆေးခန်းလိုကပြှပေးရန် ဖြစ်သည်။ အမှနမြှာ သောတ်ာ့ခွထေောကကြ ကောင်းနပပြေေီ။ ဘာဆိုဘာမှ မဖြစ်တော့။ ဒါပမေဲ့ ဟနဆြောငကြောင်းသော သောတ်ာက ဒီနေ့မှ ပိုနာလာသညဟြု အကြောင်းပြပြီး လမ်းမလွှောကန်ိုငဟြုဆိုသည်။ အဲဒီမှာ သောတ်ာ့ကိုယလြုံးလေးကို သိပပြှီး ခွီချင်ြ၊ ပြေ့ချင်ြ ၊ ထွေးပိုကခြငွန်တေဲ့ ဦးလှမှိုငကြလည်း အဆငသ်င့ပြငဖြစ်ကာ အကြိုကတ်ှေ့ပပြေီပေါ့။
”အို… ဦး”
စွေ့ကနဲ ပြေ့ခွီလိုကသ်ောကြောင့ြ ဦးလှမှိုငရြငခြှငထြဲသို့ သောတ်ာ့ကိုယလြုံးလေးက အလိုကသ်င့ြ။ အိမမြှာ အကြောထြှကရြောင်းနသညေ့ြ အမနှငေ့ြ ညီမတို့မရှိ၍ သောတ်ာ့မာယာတွကေ ပြင့လြင်းလှသည်။ ဦးလှမှိုင်၏ ရငဘြတကြှီးကို သောတ်ာ့နို့အုံ လုံးလုံးကစွကြစွလြေးနဲ့ အတင်းဖိကပပြှီး ဦးလှမှိုငခြါးကို ကြောကလြန့တ်ကြား ပုံစံလေးနဲ့ ခပတ်င်းတင်းလေး ဖကပြဈလိုကလြသည်ေ။ သကကြှားအိုကြီး ဦးလှမှိုငမြှာ ဆန့ကြငွဘြကလြိင် အပျိုပေါကမြလေးရဲ့ အတွေ့မှာ မိန်းမူးသှားရတော့သည်။
ထို့နောကြ………..။ ထိုနေ့က သောတ်ာ ဆေးခနသ်ို့ မရောကဖြစ်ခဲ့။ ဦးလှမှိုငတ်ည်းခိုသော အိမလြေးသို့ ဦးလှမှိုငန်ဲ့အတူ သောတ်ာ ရောကရြှိခဲ့သည်။ ဦးလှမှိုငရြဲ့ စူးစူးရဲရဲ အကြည့်တ်ှနေဲ့ သောတ်ာရဲ့ မကြလြုံးတောကတ်ောကလြေးတွကေ အကြည့်ခြငွြးဆုံကာ အဓိပျပာယတ်ဈရပကြို ဖြင့ဆြိုဖြစ်ခဲ့ကြလတေော့၏။
ဦးလှမှိုငကြ မုဆိုးဖို၊ ကာမမှုမှာ အတွေ့အကြုံ ရင့ကြကြခြဲ့သူ။ သောတ်ာကလည်း ခွစမြေးပြဲတွေ အများကြီးကနဖြူးတဲ့ အသင်းတဈသင်းလို တကကြှှနိုးကြာနတေဲ့ ရမျမကစြိတတ်ှနေဲ့ အားကမွခံပေ။ ငါးကြောြ ကြှပကြှှပရြှရှလေးနဲ့ အစာပြတင်တန်သညေ့ြ ကြောငကြှီး။ အတွဲအဖကည်ီစွာဖြင့ြ ကာမတောသို့ ခရီးထွကခြဲ့မိကြလတေော့သည်။
”အင်း… ဟင်း… ဦးရယ်”
“ကလေးရယ် အရမ်းခစွဖြို့ကောင်းတာပဲကြယ်”
ဦးလှမှိုငကြ သူ့ရငခြှငထြဲတွင် နုံးခွဟနေလြေးဖြင့ြ တိုးဝှေ့ဝငန်တေဲ့ သောတ်ာ့ကိုယလြုံးလေးကို ကစွကြစွပြါအောငဖြကပြှီး သောတ်ာ့နို့သီးခေါင်းလေးတွကေို ဖစွည်ှဈကစားလို့နသည်ေ။ တဈခကြတ်ဈခကြြ နို့သီးခေါင်းလေးကို မချင့်မြရဲဖြင့ြ ညှဈလိုကမြှုကြောင့ြ သောတ်ာ့မှာ တွန့ခြနဲ ဖြစ်ဖြစ်သှားပြီး ဦးလှမှိုငကြို ညုခွှဲလေး ခွှဲပြလိုကသ်ည်။
ဦးလှမှိုငကြလည်း သောတ်ာ့ကိုယလြုံးလေးကို မလှတတ်မ်း ဖကထြားရင်း နကမြှောငရြှညလြွားသည့ြ သောတ်ာ့ဆံပငလြေးတွကေို နမ်းရင်း ခစွမြဝနိုငပြတပြွိုးကို ဖြဲ့ပြနခွင်ေးပငဖြစ်သည်။
“ကလေး… အရမ်းမောနပြေီလားဟင်”
“ရပါတယ် ဦးရယ်… ဦးရဲ့ ကြငန်ာယုယမှုတွကေ သောတ်ာ့ရဲ့ ဘဝအမောတွလေောကတ်ော့ မမောပါဘူး။”
သောတ်ာက ဦးလှမှိုင် သူမရဲ့ ဆင်းရဲနှမ်းပါးမှုကို ပိုပြီး ဂရုပြုမိစရန်ေ သနားအောင် ပြောလိုကသ်ည်။ ဦးလှမှိုငမြှာတော့ နုဖတဖြှေးဥ ချောမောလှပနသညေ့ြ ရုပရြညလြေးနဲ့ မလိုကဖြကသ်ည့ြ သောတ်ာ့ဘဝခရီးကြမ်းကို သိမှငပြှီးဖြစ်ရာ သနားစိတဖြှင့ြ အကြငန်ာတွေ ပိုတိုးလာပြီဖြစ်၏။ သောတ်ာ၏ မာယာတောမှာ မွောနရခွေင်းပင် ဖြစ်ပတေော့၏။
”ဦး ကလေးကို ခစွခြငွသ်ေးတယကြှယ်..”
“ဦးသဘောပါပဲ ဦးရယ်”
အပေးအကြှေးရကရြောသော သောတ်ာက နောကတ်ဈကြိမလြိုးဖို့ တောင်းဆိုလာသည့ြ ဦးလှမှိုငကြို မငှင်း။ ပြီးတော့ သောတ်ာက အလိုးမခံဖူးသည့ြ အပျိုစငလြေးလည်း မဟုတ်။ ၁၀ တန်း ကြောင်းသူ ဘဝ ရောကသ်ညမြှစ၍ အပျိုရညပြကြခြဲ့ရပြီးပြီ ဖြစ်သည်။ ဒါပမေဲ့ သူမထားခဲ့သည့ြ ရည်းစားတွရေဲ့ လီးနဲ့ ဦးလှမှိုငရြဲ့ လီးတနကြှီးကို နှိုင်းယှဉခြံစား အလိုးခံကြည့်မြှပင် ကာမအရသာဆိုတာကို သချောခံစားမိခဲ့ရသည်။ ထို့ကြောင့ြ ဦးလှမှိုငကြို ကာမဆကဆြံသည့ြ တဒင်ျဂစွဲလမ်းမိစိတဖြှင့ြ ဦးလှမှိုင် အလိုကြ လိုကလြွောနမေိခွင်းပင် ဖြစ်၏။
”ဦးကို ကလေးက ဖငကြုန်းပေးပါလား… ဦးနောကကြနေ လိုးပေးချင်လြို့”
“အို.. ဦးကလည်း”
ဒီတဈခါတော့ သောတ်ာ ရှကသ်ှားရသည်။ ယခင် သူမ ရည်းစားများနဲ့ ဆုံတွေ့ဆကဆြံခဲ့စဉကြ သမရိုးကြ ဆကဆြံခွင်းဖြင့သ်ာ အလိုးခံခဲ့ဖူးသည်။ ဒါ့အပြင် သူမစောကဖြုတထြဲ လီးဝငအြလိုးခံပြီး ဆန်ဒတွေ ပြည့ဝြသှားကြပြီဆိုလွှင် နောကတ်ဈကြိမဆြိုတာကို သောတ်ာ ခွင့မြပြုတော့။ တဈခါဆုံတွေ့လွှင် တဈကြိမသ်ာ အလိုးခံခဲ့သူ။ အတင်းဂစွတ်ိုကန်လွှင်ေ ဂွင်းထုပေးခွင်းဖြင့သ်ာ ဖြသေိမ့ပြေးခဲ့သူ။ အခုတော့ ဦးလှမှိုငန်ဲ့ကမွှ သောတ်ာ ပေးဆပရြတာ များနခွင်ေးဖြစ်သည်။
ဦးလှမှိုငကြ ဂိုင်းကြီးကြီးနဲ့ဆိုတော့ သောတ်ာ့ဘကကြလည်း အရင်းအနှီး ကြီးနရခွေင်း ဖြစ်ပသည်ေ။
”လုပပြါ ကလေးရယ်… ဦးက ကလေးက ဖငကြုန်းပေးထားရင် ကလေးရဲ့ စောကဖြုတကြ နောကကြိုပြူးထွကန်မှော…. ဦးက ဒီလီးကြီးနဲ့ ကလေးစောကဖြုတ် ဖောင်းဖောင်းဖြေးဖြေးကြီးကို နောကကြနေ လိုးဆောင့ပြေးမှာ… ကလေးရယ်…. ဖငလြေးကုန်းလိုကန်ောြ…”
ဦးလှမှိုငကြ သောတ်ာ့ကို သငပြှသှေးဆောငခြှင်းများဖြင့ြ ရမျမကဆြန်ဒတွေ တကကြှှလာအောင် စကားလုံးတွေ ခပကြှမ်းကြမ်းသုံးကာ ရမျမကစြိတကြို ဆှပေးနခွင်ေးဖြစ်သည်။ ဒါမှ သောတ်ာ စိတတ်ှေ ပြနထြလာပြီး သူ့အလိုကို လိုကလြွောစဖေို့ဖြစ်၏။ ထို့အပြင် ပြနလြညထြောငမြတန်ပြေီဖြစ်သော သူ၏ လီးတနည်ိုညို တုတတ်ုတကြှီးကိုလည်း သောတ်ာ့ လကကြလေးဖြင့ြ ကိုငစြလေိုကသ်ည်။
ဦးလှမှိုငရြဲ့ စကားတွကေ သောတ်ာ့ကို အမှနပြင် ရမျမကသ်ှေးတွေ ကြှစရသေည်။ ဒါ့အပြင် သူမလကထြဲမှ လီးတနကြှီးကြောင့လြည်း သူမစိတထြဲ ဖငကြုန်း အလိုးခံချင်သ်ော စိတမြွား အလိုအလွောကြ ဖြစ်ပေါန်ရပြေီ ဖြစ်သည်။ ဦးလှမှိုငလြီးတနကြှီးက သူမလကကြလေးနှင့ြ တဈကိုငပြင် မပြည့ပြေ။ ထိုလီးတနကြှီးဆီမှ တဒုတဒြုတဖြှင့ြ သှေးခုနန်သလေို အထိအတွေ့က သူမလကကြလေးမှတဈဆင့ြ အသှေးအသားတွေ တဈကိုယလြုံးကို ရမကသ်ှေးအရှိန် လှှမ်းခွုံနသလေို ခံစားလာရသည်။ စောကဖြုတထြဲမှလည်း စဈကနဲ စဈကနဲဖြစ်ကာ အရညတ်ှေ ထပမြံစိမ့ထြှကလြာရပြနသ်ည်။
“ကဲ…. ထ…ကလေးလေး။ အင်း… ဟုတပြှီ။ ခါးကိုခွကထြား။ ဖငကြို နောကကြို ကော့ပစ်ထားလိုကြ….။ ဟုတပြှီ…။ လကတ်ှကေို တောင့ခြံမထားနဲ့…။ တံတောငန်ဲ့ပဲ ထောကထြား..။ နည်းနည်းထပပြှီး ကုန်းလိုကြဦး…။ ဟုတပြှီ…။ အဲဒီအတိုင်း ကလေးကို ဦးလိုးပေးမယန်ောြ..”
သောတ်ာတဈယောကြ ဦးလှမှိုင် ခိုင်းစေ နရောခထွားပေးသည့အြတိုင်း ဖငကြုန်းပေးလိုကရြတော့သည်။ ဦးလှမှိုငကြ သောတ်ာ့ဖငကြှီးတွနေောကမြှာ နရောဝငယ်ူလိုကပြှီး သူ့လီးတနည်ိုတုတတ်ုတကြှီးကို လကဖြှင့ထြိန်းကိုငကြာ သောတ်ာ့ အဖုတလြေးရဲ့ အဝမှာတေ့ပြီး ထောကလြိုကသ်ည်။ အဖုတဝြကို ထိပန်ဲ့တေ့ထောကခြှင်း ခံလိုကရြသညန်ှင့ြ သောတ်ာ့ ဖငဆြုံကြီးက တွန့ကြနဲ တုနသ်ှားသည်။ နောကမြှ အသကကြို ၀၀ရှူကာ ဖငကြိုတောင့ခြံပြီး လီးအဝငကြို ငဲ့လင့န်လေိုကတ်ော့သည်။
ဒဈထိပဖြှင့ြ တေ့ထောကခြှင်းခံထားသော သောတ်ာ့အဖုတန်ီနီလေးက နုအိပြီး ဝင်းလကန်သည်ေ။ အမှှေးလေးတွကေ နုနုလေးပင် ရှိသေးပြီး အစိလေးအထကြ ဆီးစပန်ားမှာ အခွလေေးတွဖြစ်ေလို့နသည်ေ။ ဦးလှမှိုငကြ သောတ်ာ့အဖုတလြေးကို သူ့ရဲ့ ကနွလြကတ်ဈဖကဖြှင့ြ ဆီးစပအြထကန်ားမှ လကလြွှိုနှိုကစြမ်းပြီး အစေ့လေးကို အသာပင် ပြတခြွပေေးလိုကသ်ည်။
“အင့ြ… ဟင့ြ.. ဦးရယ်… လုပမြှာဖြင့ြ လုပပြါတော့။ သောတ်ာ မနတတေတ်ော့ဘူး”
အဖုတထြဲ လီးဝငလြာဖို့ စောင့မြွှောင်ဲ့လင့န်တေဲ့ သောတ်ာခငမြွာ အစိကို ပြတခြွခွင်ေး ခံလိုကရြသဖြင့ြ ဖငကြှီးခါရမ်းသှားပြီး သူမဖငကြှီးကို အနောကဖြကသ်ို့ ကော့ကော့ဆောင့ကြာ အနအထေိုငခြကလြို့ နရတေော့သည်။ ဦးလှမှိုငကြလည်း အစိကို ပြတခြွနလေကြေမြှပင် သူရဲ့ အတနကြှီးကို သောတ်ာ့အဖုတလြေးထဲသို့ ဖိနှစ်ဆောင့သ်ှင်းလိုကလြတေော့၏။
”ဘှတ်.. ဖြတ်…. ဖြတ်… ပြဈ…. ဒုတ်…”
ပထမတဈခွီလုပပြှီးသား အဖုတထြဲသို့ ဦးလှမှိုငအြတနကြှီးက လအနေသ်ံနဲ့အတူ ထိုးခွဲဝငရြောကသ်ှားပြနသ်ည်။ သောတ်ာကတော့ မသကမြသာပင် ခံစားလိုကရြရှာသည်။
“အ … အီး… အမေ့… နာလိုကတ်ာ… ဦးရယ်”
ခါးလေးခွကြ ဖငကြုန်းပေးထားသော သောတ်ာတဈယောကြ အဖုတထြဲသို့ လှတလြှတကြွှတကြွှတကြှီး ဝငလြာတဲ့ အတနကြှီးကြောင့ြ ခါးလေးခုံးထသှားရသည်။ ဒါပမေဲ့ လီးအဝငကြ ထိထိမိမိ ရှိလှတာကြောင့ြ ခကြခြငွြးပင် အရသာတွေ့သှားရတော့၏။ လီးကြီးက အဖုတသ်ေးသေးလေးထဲ ပြည့ပြှည့ကြှပကြာ ဝငန်ခွင်ေးကြောင့ြ အဝငအြထွကြ ချောမှေ့စရန်ေ လကကြို နောကသ်ို့ပြနပြှီး သူမဖငသ်ားကြီးကို သူမဘာသာ လှမ်းဆှဲပြီး ဖြဲပေးမိကာ အလိုးခံနတေော့၏။
သောတ်ာ့ပုံစံလေးမှာ အလိုးခံမှုကို မကမြကမြောမော ခံစားရင်း ကာမအရသာထူးကို ခံစားလို့နပေေ၏။ ဦးလှမှိုငမြှာလည်း အသားဖြူဖြူ၊ ဖငအြိုးကောင်းကောင်း၊ ငယင်ယရြှယရြှယ် ကောငမြလေးတဈယောကကြို ဖငကြုန်းခိုင်းပြီး လိုးဆောင့ခြှင့ရြသဖြင့ြ သူ၏ အသှေးအသားတို့က ပူနှေးတကကြှှလို့နသည်ေ။ ထို့အပြင် ဆောင့ဆြောင့လြိုးလိုကတ်ိုင်း ရှေ့တိုးနောငင်င် ခါဆင်းသှားသော ခန်ဓာကိုယန်ှင့အြတူ ဝေ့ဝိုကကြာကနွသေော ဆံပယရြှညမြွားကြောင့ြ သောတ်ာအလိုးခံနသညေ့ြ ပုံစံလေးက ဦးလှမှိုငအြတွကြ ကာမဖီလငအြပြည့ကြို ခံစားလို့နရပြေနသ်ေး၏။
“အား…. ကောင်းလိုကတ်ာ ဦးရယ်..”
အစပထမ၌ အလိုးခံနရသေော သောတ်ာ့ရဲ့ ပုံစံလေးက ရမကသ်ှေးကြှစရာ ဖြစ်နသေောလြည်း နောကပျိုင်း၌ သောတ်ာကိုယတ်ိုငကြပင် အလိုးခံရင်း ဦးလှမှိုငစြိတတ်ှေ ပိုထနအြောင် အောကမြှ အညု ၊အခရာလေးများ ပြောပေးခွင်း၊ ဦးလှမှိုငရြဲ့ ဆောင့ခြကြတ်ှကေို တိုးပြားအောင် အားပေးအားမှှောကပြှုပေးသည့ြ စကားသံလေးများကို ပြောတတဆြိုတတလြာလတေော့၏။
“အား… ကောင်းတယ် ဦးရယ်… ဆောင့ြ.. နာနာလေးဆောင့ပြါ..”
သောတ်ာ့ရဲ့ အညုအခွှဲတွကြေောင့ြ ရမကထြနလြာပြီဖြစ်သော ဦးလှမှိုငမြှာ သောတ်ာ့ကို နင်းကနပြှီး ဆောင့လြိုးနလတေေော့သည်။ ဦးလှမှိုင် တဈကိုယလြုံး ခွှေးများဖြင့ြ ရှှဲနဈနသလေို သောတ်ာ၏ ဖြူဖြူဖြေးဖြေး အသားလေးတွမှောလည်း ခွှေးစကကြလေးများသီးနသည်ေ။ ဦးလှမှိုငမြှာ သောတ်ာ့ရဲ့ အပေးကောင်းမှု၊ အဖုတလြေးထဲမှ တရဈရဈ ဆှဲညှဈမှုများကြောင့ြ လိငတ်နကြှီးတဈခုလုံး ပူထူကငွဆြိမ့ကြာ သုတရြညတ်ို့က သုတကြှောတဈလွှောကြ တင်းရင်းကာနတေော့သည်။
ဦးလှမှိုင် လိုးအားကို မှှင့တ်ငပြှီး ဆောင့ရြင်း သောတ်ာ့ကို ပကပြငစြကစြကြ မညှာမတာပင် ခပကြှမ်းကြမ်း ဆောင့လြိုးပစ်လိုကတ်ော့သည်။
“အား…. ထွကကြုနပြှီ ဦးရေ….”
ဦးလှမှိုင် သောတ်ာ့ကို နင်းကနဆြောင့လြိုး၍ သုတရြညတ်ှေ ထွကသ်ှားခွိနန်ှင့ြ အံကိုကပြင် သောတ်ာ့အဖုတထြဲမှ အရညမြွားလည်းထွကကြာ အပြီးချင်ြး ဆုံစည်းသှားတော့သည်။ ဦးလှမှိုငတ်ဈယောကြ သောတ်ာ့ကို အစွဲကြီး စွဲမကလြို့သှားရပြီ ဖြစ်သည်။
”ဦးတော့ သောတ်ာ့ကို အရမ်းခစွမြိသှားပြီကြာ..။”
“တကယလြား ဦးရယ်။ သောတ်ာကသာ ဦးကို အားကိုးချင်စြိတတ်ှနေဲ့ ခစွမြိလို့ အခုလိုတွေ ဖြစ်ခဲ့ရတာ၊ ဦးမှာသာ အိမထြောငတ်ှေ ဘာတွရှေိ…..။”
သောတ်ာက မကြရြညလြေးဝဲကာ ငဲ့ကာဖြင့ြ ဦးလှမှိုငကြို မာယာထောငခြွောကန်ဲ့ အပိုငခြွုပသ်ည်။ ဦးလှမှိုငမြှာ သောတ်ာ၏ သနားစဖြယ် ဟနပြနလြေးကြောင့ြ ပြာပြာသလဲဖြစ်ကာ သောတ်ာ့ရဲ့ နဖူးလေးကို ခပဖြှဖြ နမ်းလိုကရြင်း …
“ဦးမှာ အိမထြောငမြရှိတော့ပါဘူး သောတ်ာလေးရယ်။ ဦးက မုဆိုးဖိုပါ။ ဦး သောတ်ာလေးကို လကထြပယ်ူမှာပါကြာ….”
ဦးလှမှိုငထြကြ အသကထြကဝြကကြွောြ ငယပြမေဲ့ သောတ်ာက ယောကြြားတွကေို ကစားလှည့စြား မာယာများတဲ့ အတတပြညာတွင် အတွေ့အကြုံ မနည်းတော့။ ထို့ကြောင့ြ ဦးလှမှိုငလြို သူဌေးတဈယောကကြို အပီခွုပန်ိုငခြဲ့သည်။ ဦးလှမှိုငကြ သောတ်ာ့မိဘတွဆေီမှာ လိုကတ်ောင်းပါ့မယဆြိုတာတောင် မိခငဖြစ်သူ ကန့ကြှကမြှာ စိုးရိမတ်ဲ့ သောတ်ာက သူမသဘောဆန်ဒနဲ့ သူမ ဦးလှမှိုငန်ောကြ လိုကခြဲ့မညဟြု ဆိုခဲ့သည်။ အိမကြိုတော့ ခစွသ်ူနောကြ ခိုးရာလိုကပြှေးသှားပြီဟု စာရေးထားခဲ့ကာ ဦးလှမှိုငဆြီမှ ပိုကဆြံငါးသိန်းယူပြီး ပေးထားခဲ့သည်။
သောတ်ာက ဆင်းရဲတွင်းမှ လှတမြှောကရြပြီဟု ယုံကြညစြိတဖြှင့ြ မိသာစုကို လစွလြွူရှုကာ ခွဲထားနိုငခြဲ့သည်။ မိသားစု ရှေ့ရေးတွေ ဘာတွေ သူမ မသိတော့။ ဦးလှမှိုငန်ောကသ်ို့ လိုကသ်ှားလွှင် သူမဘ၀ လုံခွုံမှု အပြည့ရြှိမညဆြိုသည့ြ အတွေးသာ သူမတွေးနခေဲ့သည်။
ဦးလှမှိုငန်ှင့အြတူ မိုးကုတသ်ို့ သောတ်ာ လိုကပြါလာခဲ့သည်။ ဦးလှမှိုင်၏ အဆောငအြယောငတ်ှကေ သူမတဈသကြ အိပမြကတ်ောင် မမကခြဲ့ဖူးသည့ြ အရာတွေ ဖြစ်နေ၏။ တိုကြ ၊ ကား၊ အသုံးအဆောင် ပစ်စည်းတွအေားလုံးက သောတ်ာ့ကို မကမြောတပမြကစြိတ် ဖြစ်စရသေည်။ မိုးကုတကြို ရောကကြတည်းက သောတ်ာတဈယောကြ တိုကပြေါကြ မှပေေါြ မဆင်းတော့။ ဦးလှမှိုငဆြငသ်ည့ြ အဝတအြစား၊ လကဝြတရြတနာမွိုးစုံတို့ဖြင့ြ အိပမြကကြမျဘာလေးထဲ ရောကရြှိနရသေလို ပြောရြှှငမြှူးတူးနတေော့လသည်ေ။
ဦးလှမှိုငကြလည်း သောတ်ာ့လို မယားငယင်ယ် ချောချောလှလှ ဆယကြွောသ်ကလြေးကို ရထားသညမြို့ သောတ်ာ ဘာပဲလုပလြုပ် တပြုံးပြုံးနဲ့ပင်။ အခွိနမြှနမြှန် ကာမဆကဆြံနရလွှေင် ကြနပေန်သည်ေ။ သောတ်ာကလည်း အိစကည်ကည်ောသော ဖဲမှေ့ယာကြီးပေါမြှာ ဦးလှမှိုငကြို ရမကဆြေးတွေ တိုကကြွှေးပြီး လောကကြီးကို ပြောပြွောရြှှငရြှှငန်ဲ့ မေ့လို့နတေော့သည်။
တဈလလောကကြှာတော့ ဦးလှမှိုငကြ သောတ်ာ့ကို အရေးဆိုလာသည်။
”သောတ်ာလေး.. ဦးတို့ လကထြပကြှမယလြေ”
“ဟင်..”
ထိုအခါမှ သောတ်ာမှာ လကရြှိဘဝကို သတိရမိသည်။ တကယတ်ော့ ဦးလှမှိုငကြို သောတ်ာ မခစွြ။ ထို့ကြောင့ြ တဈဘဝလုံးစာအတွကြ လကမြထပခြငွြ။ သူမခစွတ်ာ ဦးလှမှိုငရြဲ့ ပိုငဆြိုငမြှု၊ အဆောငအြယောငတ်ှပင်ေ။ သူမ ဦးလှမှိုငန်ောကြ လိုကခြဲ့ခွင်းကလည်း ခမွြးသာချင်ြ၍သာ ဖြစ်သည်။ ဦးလှမှိုငကြိုခစွြ၍ လကထြပပြေါင်းသင်းရန် လိုကပြါခဲ့ခွင်း မဟုတခြဲ့။
”ဘယလြိုလဲ သောတ်ာ.. ဝမ်းမသာဘူးလား။”
“ဟုတ်… ဟုတကြဲ့ … ဝမ်းသာပါတယ် ဦးရယ်….။ ဒါပမေဲ့ လကထြပဖြို့ ကိဈစကို အလငွမြလိုပါနဲ့ဦးလား”
“ဘာဖြစ်လို့လဲ သောတ်ာလေးရဲ့”
“ဟိုလေ.. သောတ်ာ ဆယတ်န်းစာမေးပြဲ ဖြချင်ေသ်ေးတယ်”
“”ဟင်.. ဘယလြို..”
သူနဲ့ လကထြပဖြို့ လိုကလြာခဲ့ပြီးမှ စာမေးပြဲဖြမည်ေ ဆိုတာကို ဦးလှမှိုင် သဘောမပေါကြ။ ဘဝငမြကြ။ ဒါပမေဲ့ သောတ်ာက ဦးလှမှိုင် ကိုယလြုံးကြီးကို ဆှဲဖကပြှီး ဆယတ်န်းအောငခြငွတ်ဲ့ အကြောင်း၊ တကျကသိုလတ်ကခြငွတ်ဲ့ အကြောင်းတွေ ခွှဲ့နှဲ့ပြီး ပြောပြလိုကတ်ော့ ဦးလှမှိုငတ်ဈယောကြ ခေါင်းညိမ့လြိုကရြတော့သည်။
“ဒါဆို ပတဝြန်းကငွကြို ဘယလြိုပြောထားမလဲ သောတ်ာလေးရဲ့”
“ဦးကလည်း ဦးတူမလို့ ပြောပြထားလိုကပြေါ့လို့။”
သောတ်ာက ဦးလှမှိုငရြဲ့ပါးကို ရှှတခြနဲ နမ်းလိုကပြှနသ်ည်။ ဒီလိုအပြုအမူတွနေဲ့အတူ ဦးလှမှိုင် လီးတနကြှီး ပြော့ကခွဲ့ရပြနသ်ည်။ နောကဆြုံးတော့ သောတ်ာ့အလိုကြ ဦးလှမှိုင် လိုကလြွောခဲ့ရတော့သည်။
ဆယတ်န်းအောငစြာရင်းထွကပြှနတ်ော့ ဦးလှမှိုငကြ တဈစခန်းထကာ လကထြပဖြို့ ပြောပြန်၏။
“အို… ဦးကလည်း သောတ်ာဖြင့ြ စာမေးပြဲအောငလြို့ ပြောပြှီး ဦးရငခြှငထြဲမှာ နလေို့မဝသေးပါဘူး။ လကထြပဖြို့နပေါဦးနောြ ဦး…၊ နောလြို့…”
သောတ်ာ အစွမ်းကုန် ကပခြွှဲပမေဲ့ ဒီတဈခါတော့ ဦးလှမှိုငဘြကကြ တင်းခံထားခဲ့သည်။ သူနဲ့လိုကပြါပြီး တဈနှစ်အတွင်း အစားအသောကြ ကောင်းကောင်း ၊ အနအထေိုင် ကောင်းကောင်းတွနေဲ့ တဈသှေးတဈမှေး လှလာသော သောတ်ာ့ကို လကလြှှတသ်ှားမှာ စိုးရိမမြိသည်။ သောတ်ာတဈယောကြ အရမ်းကိုလှလာပြီး ခန်ဓာကိုယ် အခွိုးအစားတွကလေည်း မကမြောစရာအတိ ဖြစ်နပြေီဆိုတော့ ဦးလှမှိုငဘြကကြ သောတ်ာ့ကို လကလြှတသ်ှားမှာ စိုးရိမန်မေိသညမြှာ အလှနတ်ော့မဟုတပြါ။ ဒီတော့ ဦးလှမှိုင် ရသလောကတ်ော့ တင်းခံထားမိသည်။
နောကဆြုံးတော့ တကျကသိုလအြရမ်းတကခြငွန်သညေ့ြ သောတ်ာမှာ ဦးလှမှိုငန်ှင့ြ လကထြပခြဲ့ရတော့သည်။ ဒါပမေဲ့ သောတ်ာက မင်ျဂလာဧည့ခြံပြဲတွေ ဘာတွေ မလုပဖြို့နဲ့ တကျကသိုလတ်ကန်စဉေတ်ှင် သူမကို ဦးလှမှိုင်၏ တူမအဖြစ်သာ လူသိခံဖို့ တောင်းဆိုခဲ့သည်။ အကြောင်းပြခကြကြ အိမထြောငသ်ညဘြဝနဲ့ တကျကသိုလတ်ကရြမှာ ရှကလြို့ဟူ၍ ဖြစ်သည်။
တူမအရှယ် မယားချောလေးကို အပိုငရြနပြေီမို့ ဦးလှမှိုငကြ သောတ်ာ့ဆန်ဒကို အလွော့ပေးခွင့ပြှုခဲ့သည်။ ထိုခွင့ပြှုခကြရြတော့ သောတ်ာက သူမအသှေးအသားတွနေဲ့ ဦးလှမှိုငကြို အခစွကြှီးခစွပြှလိုကပြှနသ်ည်။ မာယာတွနေဲ့ အထပထြပ် ရဈပတပြဈလိုကခြှင်း ဖြစ်သည်။
တကျကသိုလတ်ကရြမည့ရြကြ နီးလာတော့ သောတ်ာ အပြောကြှီး ပြောန်သည်ေ။ မိုးကုတကြနေ မန်တလေးထိသှားပြီး ကြောင်းတကရြမှာမို့ သောတ်ာက လှတလြပပြှီဟု စိတတ်ှငတ်ှေးကာ ပြောရြှှငန်သည်ေ။
”သောတ်ာနဖေို့ မှို့ထဲမှာ ဦးတိုကခြန်းရှိတယ်။ အဲဒီ တိုကခြန်းမှာပဲနပြေီး ကြောင်းတကလြေ။ ဦးလည်း မကြာမကြာလာပြီး သောတ်ာလေးနဲ့ ခစွလြို့ရတာပေါ့။”
“ဟင့အြင်း .. ဟင့အြင်း.. ဦးကလည်း … သောတ်ာက တကျကသိုလကြွောင်းသူဘဝကို ပီပီပြငပြှင် ခံစားချင်သ်ေးတာ… အဆောငကြပဲတကမြယ် ဦး…”
“ဟင်… ဒါဆို ဦးလာရင် ဘယလြိုလုပမြလဲ။”
”သှောြ… ဦးကလည်း အဲဒီတော့ ဦးတိုကခြန်းမှာ သောတ်ာ လိုကန်မှောပေါ့လို့”
“ကဲ သောတ်ာ့ သဘောပါပဲကြာ”
“ဟေး အဲဒါကြောင့ျ……”
“ဘာလဲ… အဲဒါကြောင့ြ ဦးကိုခစွတ်ာလို့ ပြောဦးမယ် မဟုတလြား”
“ဟှန်းဦးနောြ.။ သောတ်ာ့ကို ရှကအြောငလြုပတ်ယ်။ ကဲ… ကဲ….”
သောတ်ာ ဦးလှမှိုငရြငဘြတကြှီးကို လကသ်ီးဆုပကြလေးဖြင့ြ မနာအောင် ထုလိုကသ်ည်။ ဦးလှမှိုငကြလည်း သောတ်ာ့လကကြလေးကို ဖမ်းဆှဲကာ သောတ်ာနဲ့အတူ ကုတငပြေါသ်ို့ လှဲခပြဈလိုကတ်ော့၏။
“အင်း… ဟင်း… ဦးရယ်…”
အပြုအစု အခွှဲ့အနှဲ့ကောင်းသော သောတ်ာ့ကို ဦးလှမှိုငတ်ဈယောကြ အသည်းစွဲ ခစွန်ခွင်ေးက လှနသ်ညဟြု မပြောနိုငပြေ။ သောတ်ာက မာယာဆိုတဲ့ အဆိပတ်ှေ ပြင်းလှသညကြိုး………..။
——————————————-
”ဟေ့ကောင်… ငါပြောတာ အဲဒီကောငမြလေးပေါ့။ မိုးကုတကြသူဌေးတူမတဲ့ ၊ ဝတတ်ာစားတာ၊ သုံးတာစွဲတာတော့ အလွှံပဲ….။”
တကျကသိုလကြ ယောကြြားလေးတွရေဲ့ ပါးစပဖြွားမှာ သောတ်ာတဈယောကြ နာမညအြတောလြေး ကြီးလာခဲ့သည်။ သောတ်ာ့ကို မိန်းကလေးတိုင်းက အထငကြှီး အားကကြှသည်။ သောတ်ာ့ဘဝက အစစအရာရာ ပြည့စြုံကာ မိုးပေါကြ လမင်းလို စံမှန်းနရသေည်။ အဲဒါတငပြဲလားဆိုတော့ မဟုတသ်ေးပါ။
သောတ်ာရဲ့ နကမြှောငသ်နစြှမ်းသော ဆံပငရြှညကြှီးတွကေ တငပြါး ထွားထွားအိအိနားထိ ရောကသ်ည်။ လုံးကစွမြို့မောကသ်ော ရှှရငေအြစုံကို ပေါလြှငအြောင် ခါးတိုအင်ျကြီလေးတွဝတေပြှီး ထဘီကို တင်းနအေောင် ခပြခြပြရြပရြပ် ဝတတ်တသ်ည့ြ သောတ်ာ့အလှကို မှနမြာဆနဆြနလြှသညဟြုဆိုကာ ကြင်းဘှဲ့ပင် အပန်ှင်းခဲ့ကြသည်။ မဂွောကြင်းတွထကြေ ပိုလှသညဟြုပင် သတမြှတကြှပြီး တကျကသိုလတ်ဈခုလုံးရဲ့ အလှဘုရငမြဘှဲ့ကို အပန်ှင်းကြပြန်၏။
သောတ်ာမှာ ဦးလှမှိုင်၏ ကောင်းမှုကြောင့ြ ရမှငေ့လြို့ ကြာတင့ခြဲ့ရသည်။ ဒါပမေဲ့ နှလုံးသားကို ညာနခေဲ့ပြီး စည်းစိမခြမွြးသာကို မကမြောနခေဲ့သော သောတ်ာ့ဘဝထဲသို့ လူတဈယောကြ ဝငရြောကလြာခဲ့သည်။ ဆေးကြောင်းသား၊ သူဌေးသား၊ လူချောလို့ဆိုတဲ့ ဂုဏပြုဒတ်ှနေဲ့ မိုးမှင့ြ ။ နယပြယအြသီးသီးက အလှဘုရငမြတွေ၊ အပျိုချောလေးတွေ တိတတ်ခိုး စွဲလမ်းနှစ်သကကြှရသည့ြ မိုးမှင့ကြ သောတ်ာ့ကို မကြစြိကကြာ အနားသို့ ခဉွြးကပလြာခဲ့သည်။
သောတ်ာမှာ အဖအရှေယ်၊ ဦးလေးအရှယ် သကကြှားအိုကြီးကို လငလြုပန်ရသေည့ြ အခွအနေတွင်ေ ပျိုတိုင်းကြိုကတ်ဲ့ နှင်းဆီခိုငလြေးက ခူးခွင့ပြေးနတေော့ ရငခြုနသ်ံတွေ မှနဆြနခြဲ့ရသည်။ နှလုံးသားက လှုပရြှားခဲ့ရသည်။ နောကဆြုံးတော့ မိုးမှင့လြို သကတ်ူရှယတ်ူ နုပျိုချောမောပြီး ခမွြးသာကြှယဝြကာ ဆရာဝနဖြစ်မည့သ်ူကို ရငခြုနလြှုပရြှား ခစွစြိတဖြှင့တ်ဈဖကြ ၊ ဘဝအတွကြ အာမခံခကြတ်ှေ အပြည့အြဝ ပေးနိုငသ်ည့ြ အခွအနေေ ရှိနသညေကြ တဈဖကြ၊ နှစ်ဖကစြလုံးက သူမအတွကြ အဆငပြှနခွေင်ေးကြငေ့ြ မိုးမှင့ကြို ခစွသ်ူအဖြစ် လကခြံလိုကပြါတော့သည်။
မိုးမှင့ကြလည်း သောတ်ာ့ကို အလှဘုရငမြလေး မှနမြာဆနဆြန် လှသူလေးမို့ အသဲစွဲအောင် ခစွမြိခဲ့သည်။ သောတ်ာ့ကို တဈဘဝလုံးစာအတွကြ ခစွသ်ညဟြူ၍ပင် ကြှေးကြောန်ခေဲ့သည်။ ဒါပမေဲ့ မိုးမှင့ရြဲ့ အိပမြကတ်ှေ ပကြစြီးရဖို့ အကြောင်းဖနလြာခဲ့သည်။
“မိုးမှင့ြ …. မင်း သောတ်ာဆိုတဲ့ မိုးကုတကြ ကောငမြလေးကို တွဲနတော အတညဆြို…”
“အေး..။ ဟုတတ်ယ် ဇောကြှီးရ …. မင်းဘယကြကြားလာရတာတုန်း”
မိုးမှင့သ်ူငယခြငွြး ဇောကြှီးက မိုးကုတသ်ား။ ငယသ်ူငယခြငွြးတွမေို့ မိုးမှင့ကြိဈစကြားတာနဲ့ ဇောကြှီး ပေါကခြလွာခွင်း ဖြစ်သည်။
“ငါမင်းကို ပြင့ပြှင့လြင်းလင်းပဲ ပြောမယ် မိုးမှင့ြ…။ အဲဒီဆောကြို မင်း ဖြုတရြုံဖြုတပြှီး ခေါကထြားမယဆြိုရင် ငါဒီအထိ လိုကမြလာဘူး။ အခု မင်းက အတညကြှံနတယေဆြိုလို့ ငါ လိုကလြာရတာ”
”ဟာ… ငါ သောတ်ာ့ကို တကယခြစွတ်ာ ဇောကြှီးရ ဘာဖြစ်လို့လဲ။”
“အေး… အဲဒီသောတ်ာဆိုတဲ့ ကောငမြလေးက တို့မှို့က ကြောကတ်ှင်းသူဌေး ဦးလှမှိုငရြဲ့ နောကမြိန်းမတဲ့”
“ဘာ…”
မိုးမှင့ြ ဆှံ့အသှားသည်။ ဒီစကားကို လာပြောတဲ့သူက သာမာန် ရင်းနှီးတဲ့လူဆို မိုးမှင့ြ လှောငပြဈလိုကမြှာ အသအချော။ သောတ်ာ့ကို လိုကမြရလို့ မလိုမုန်းထားပြီး အပုပခြပြှောနသညေဟြု သတမြှတလြိုကမြိမှာပဲ ဖြစ်သည်။ ဒါပမေဲ့ အခုက ငယသ်ူငယခြငွြးတဈယောကြ ဖြစ်နသညေ့အြပြင်၊ မိုးကုတသ်ား စဈစဈ။ သောတ်ာ နထေိုငသ်ည့ြ နရောက ငယသ်ူငယခြငွြးက အတိအကြ ပြောနခွင်ေးကြောင့ြ မိုးမှင့ြ မယုံလို့မရတော့။ မိုးမှင့စြိတတ်ှေ ပေါကကြှဲလာရပြီ ဖြစ်သည်။
သောတ်ာ့ကို သူခစွသ်လောကြ သောတ်ာကလည်း ပြနခြစွခြဲ့သညဟြု ထငမြိခဲ့တဲ့ စိတတ်ှကေ သောတ်ာ့အပေါြ အမှငစြောင်းခဲ့ရလပြေီ။ အသကကြှီးကြီးလငကြို ယူထားပြီး လငင်ယန်ချင်ေသ်ည့ြ ကောငမြဟု သတမြှတလြိုကမြိတော့သည်။ သောတ်ာ့ကို သူ့ဘကမြှ အခစွစြဈ အခစွမြှနန်ဲ့ ခစွခြဲ့ခွင်းကြောင့ြ ယခငကြှိုကခြဲ့ဖူးသည့ြ မိန်းကလေးများလို အသှေးအသားကို ဝါးမွိုလိုသည့ြ စိတကြိုပင် ထိန်းခွုပထြားခဲ့သည်။ သောတ်ာနဲ့ အတူနခွငေ့ရြတာတောင် သူ့ဘကကြ စည်းစောင့ပြေးခဲ့သည်။ အခုတော့။
”တောကြ … တွေ့ကြသေးတာပေါ့ သောတ်ာရယ်…။”
မိုးမှင့ြ အကြီးအကယွြ ကြုံးဝါးပြီး သောတ်ာနထေိုငရြာ အဆောငသ်ို့ ထွကလြာခဲ့သည်။ ဒါပမေဲ့ သောတ်ာက ရှိမနခေဲ့ပေ။ အဆောငန်ေ မိန်းကလေးတဈယောကကြို မေးကြည့်လြိုကမြိမှပင် မိုးမှင့စြိတကြို ပိုမိုထိခိုကစြသေော သတင်းစကားတဈခုကို ကြားခဲ့ရပြနသ်ည်။ ထိုစကားက မိုးမှင့စြိတကြို အရမ်းပေါကကြှဲစပြနေသ်ည်။
“မိုးကုတကြ သူ့ဦးလေးလာလို့ မှို့ထဲက တိုကခြန်းမှာ လိုကအြိပတ်ယ်။ ကြှနမြတို့ သိသလောကတ်ော့ သောတ်ာနဲ့ အဲ့ဒီလူကြီးက ဦးလေးနဲ့တူမ မဟုတဘြူး။”
နောကြ နှစ်ရကသ်ုံးရကလြောကကြှာတော့ သောတ်ာ အဆောငပြှနရြောကလြာပြီဟု သတင်းကြားတာနဲ့ သောတ်ာ့ဆီကို မိုးမှင့ြ ထွကလြာခဲ့သည်။
”ဟယ်… ကို… ဒီအခွိနကြှီး မလာစဖူးပါလား..။”
“သောတ်ာအားရင် ကိုနဲ့ ခဏလိုကခြဲ့ပါလား။”
“ဟုတကြဲ့ ကို”
သောတ်ာ့မှာတော့ မိုးမှင့ြ ဘာဖြစ်နသညေကြို မသိ။ သူမခစွရြသူက လာခေါတ်ော့ ကောကခြါငငခြါပင် လိုကပြါလာခဲ့သည်။ လှနခြဲ့သောရကကြ ဦးလှမှိုင် ရောကလြာခဲ့သဖြင့ြ မှို့ထဲတိုကခြန်းတွင် အတူလိုကပြါ အိပစြကခြဲ့ရသည့ြ အခွိနမြွား၌ သောတ်ာမှာ မိုးမှင့ကြိုပင် သတိရနခေဲ့သည်။ ယခငကြ ဦးလှမှိုင်၏ အနမ်း၊ အယုအယများအပေါြ သာယာမိန်းမူးခဲ့သောလြည်း မိုးမှင့န်ှင့ြ ခစွသ်ူဖြစ်ခဲ့သည့အြခွိန် နောကပျိုင်းတွင် ဦးလှမှိုငန်ှင့အြတူ နရသေညကြို ငရဲကနွသလေို ခံစားနခေဲ့ရသည်။
မိုးမှင့န်ှင့ြ စည်းမကြောခြဲ့ဖူးသောလြည်း မိုးမှင့ကြို ခစွသ်ည့စြိတကြှောင့ြ အခုလို ဖြစ်နခေဲ့ရခွင်းပင် ဖြစ်သည်။ မိုးမှင့ကြ ယခငကြောငမြလေးတွကေို ခေါလြာနကြေ တိုကခြန်းသို့ သောတ်ာ့ကို ခေါဆြောငလြာသည်။ မိုးမှင့ပြုံစံက အေးတိအေးစကန်ိုငလြှန်းလှသည်။ သောတ်ာ့ကို ယခငကြလို ဧည့ခြန်း၌ပင် စကားမပြောတော့ဘဲ အိပခြန်းထဲသို့ တန်းခေါလြာခဲ့သည်။
”ကို … ဘာဖြစ်နတောလဲ။ ဒီနေ့ သောတ်ာ့ကို ဆကဆြံတာ တဈမွိုးကြီးပဲ။”
“ကို … မင်းနဲ့ အတူနချင်ေတ်ယ်။ သောတ်ာ… ကိုယ့ကြို ခွင့ပြှုမလား”
“အို… ကိုကလည်း”
သောတ်ာ ရှကသ်ှေးဖြာသှားရသည်။ သူမဘကမြှ လိုကလြွောခဲ့တာတောငမြှ စည်းစောင့ခြဲ့သည့ြ ခစွသ်ူက ယခု ကောကကြာငငကြာ တောင်းဆိုလာတော့ မငှင်းရကပြဲ ခေါင်းလေးအသာငုံ့ကာ ငှိမပြှီး ရပန်လေိုကမြိသည်။ သူမဘဝမှာ ဘယယ်ောကြြားလေးအပေါမြှ မခံစားဖူးခဲ့သည့ြ ရငခြုနမြှုဖြင့ြ မိုးမှင့ကြို ခစွရြသညမြို့ မိုးမှင့တ်ောင်းဆိုလာလွှင် သူမဘကမြှ အရာရာပေးဆပဖြို့ အသင့ဖြစ်နခေဲ့သည်။
မိုးမှင့ကြ သောတ်ာ့ရှေ့တည့တ်ည့တ်ှင် ရပကြာ သူ၏ဘောင်းဘီကို ခွှတခြပြဈလိုကသ်ည်။ ခေါင်းငုံ့ကာ ရပန်သေော သောတ်ာမှာ ရှေ့မှလှုပရြှားမှုကြောင့ြ ခေါင်းကို အသာအယာ မော့အကြည့်တ်ှင် မကြလြုံးလေးဝိုင်းသှားရသည်။ ထိုမွှမကသေး သောတ်ာတဈယောကြ အာခေါငတ်ှပငေခြှောကလြို့ သှားရတော့သည်။ သူမမကြစြိရှေ့၌ မိုးမှင့ကြ အတနကြှီး တရမ်းရမ်းနဲ့ အသင့ဖြစ်နပြေီကိုး။
အောကပျိုင်းဗလာကငွြးနှင့ြ ရပန်သေော မိုးမှင့ြ ပေါငကြှားထဲမှ အတနကြှီးက သောတ်ာ့ကို တန်းမတစြှာ ခွိနရြှယထြားသကဲ့သို့ တောငမြတစြှာရှိနေ၏။
”မင်း အဝတတ်ှကေို ခွှတလြိုကလြေ သောတ်ာ”
မိုးမှင့ကြ သောတ်ာ့ကို အမိန့သ်ံဆနဆြန် လသေံဖြင့ြ စခေိုင်းလိုကသ်ည်။ သောတ်ာက မိုးမှင့စြကားကို တသှမတေိမ်း လိုကန်ာရှာသည်။ သူမကိုယပြေါမြှ အဝတအြစားများကို တဈလှှာချင်ြး ခွှတခြပြဈလိုကသ်ည်။
သောတ်ာ့ရဲ့ ဖြူဖြေးနူးညံ့ပြီး တွဲမကသွေးတဲ့ ရငသ်ားထွားထွားက ပေါထြှကလြာသည်။ ရငသ်ားထွားထွားအောကကြ အဆီပိုမရှိပဲ ခပြရြပန်သေော ဗိုကသ်ားလေး၊ အဲဒီအောကမြှာတော့ အမှှေးအမှင် ပြောငစြငအြောင် ရိတထြားတဲ့ အဖုတဖြောင်းဖောင်းလေးက မှငရြသူ မိုးမှင့အြဖို့ ရမကသ်ှေးတို့ ဆူဝဖြယေရြာအတိပင်။
သူမရငထြဲတွင် စွဲလန်းခစွခြငရြသည့ြ မိုးမှင့ကြို ခစွသ်ည့စြိတကြှောင့ြ အနှမ်းပန်းဖြစ်နရသေည့ြ သူမမှ မိုးမှင့အြလိုကြ အစွမ်းကုန် လိုကလြွောဖြည့ဆြည်းပေးမညဟြု ဆုံးဖြတထြားသည်။ ထို့ကြောင့ြ သောတ်ာဆိုတဲ့ မိန်းမချောလေးခငမြွာ မိုးမှင့ခြိုင်းတဲ့အတိုင်း မကန့ကြှကပြဲ မိုးမှင့တ်ောင်းဆိုသမွှ လိုကလြုပပြေးနခွင်ေးပင် ဖြစ်သည်။
မိုးမှင့တ်ဈယောကြ လီးအတောငသ်ားနှင့ြ ကုတငစြောင်းမှာ ခွခထွေိုငလြိုကပြှီး ဝတလြဈစလဈကလေးဖြင့ြ ထိရကကြိုငရြကစြရာမရှိပဲ လှလှန်းနသေော သောတ်ာ့အလှကို ဝမ်းနည်းကြကြေဲရိပသ်န်းသော မကြဝြန်းအစုံဖြင့ြ ခပဆြှေးဆှေးလေး တဈခကြြ စိုကကြှည့လြိုကမြိ၏။ ဒါပမေဲ့ ခကြခြငွြးပင် မိုးမှင့ရြဲ့ မကြလြုံးများက ဒေါသစွကသ်ော အကြည့်မြွားအဖြစ်သို့ ကူးပြောင်းလို့သှားတော့သည်။
မိုးမှင့ရြငထြဲမှာ သောတ်ာရဲ့ သဈစာဖောကဖြကြြ လိမည်ာလှည့စြားထားမှုများကို ပြနလြညတ်ှေးတောမိပြီး စိတတ်ှေ ခကထြနသ်ှားရခွင်း ဖြစ်သည်။
“ကို့ကို ခစွသ်ေးလား သောတ်ာ”
မိုးမှင့ကြ သူ့ရှေ့မှာ ရှကရြှံ့ဟနလြေးဖြင့ြ ရပန်သေော သောတ်ာ့ကို စူးစိုကကြှည့လြိုကပြှီး လသေံမှနမြှနဖြှင့ပြင် မေးလိုကသ်ည်။
“ကို့ကို သောတ်ာ အရမ်းခစွပြါတယ် ကိုရယ်။ ကို့ကို ခစွလြှန်းလို့ ကို့ဆန်ဒတွေ ဖြည့ဆြည်းပေးဖို့ သောတ်ာ အခုလို လိုကလြာခဲ့ရတာပါ။ ကို သောတ်ာ့ကို အထငမြသေးပါနဲ့နောြ….”
ယောကြြားတွကေို အမြဲလှည့ပြတလြိမည်ာ မာယာများလေ့ရှိသည့ြ သောတ်ာက သူမဝသီအတိုင်း ကိုယ့ကြိုယကြို သိကျခာဆညသ်ည့အြနဖြငေ့ြ ပြောလိုကသ်ေး၏။ ထိုစကားသံတွကေ မိုးမှင့ြ၏ ရငဘြတကြို ပိုမိုထိခိုကြ နာကငွစြမှန်ေး သောတ်ာ မသိခဲ့ပေ။
“ဒါဆို ကို့လီးကို လာစုပပြေးကြာ။ သောတ်ာ လီးစုပပြေးတာကို ကိုအရမ်းခံစားကြည့်ခြငွတ်ယ်”
မိုးမှင့ကြ သောတ်ာ့အကငွ့စြရိုကကြို အထငသ်ေးစွာဖြင့ြ အပြောမြယတ်ဈယောကကြို ဆကဆြံသလို ခပရြင့ရြင့ပြင် စခေိုင်းလိုကြ၏။ မိုးမှင့စြကားကြောင့ြ သောတ်ာ့ကိုယလြေး တွန့ကြနဲပင် ဖြစ်သှားသည်။ သူမနှင့ြ ပတသ်ကဖြူးခဲ့သည့ြ ဘယယ်ောကြြားကိုမှ သောတ်ာ ပုလှမပေေးဖူးခဲ့ပါ။ ယုတစြှအဆုံး သူမရဲ့ ကြေးဇူးရှငလြို့တောင် ပြောလို့ရသည့ြ ဦးလှမှိုငကြိုတောင် သောတ်ာ စုပပြေးခဲ့သည် မဟုတပြေ။
ဒါပမေဲ့ မိုးမှင့ကြ သူမလကထြပမြည့ြ ယောကြွား၊ သူမခစွရြသည့ြ ခစွသ်ူဟူသော အတွေးဖြင့ြ သောတ်ာ့စိတထြဲ မာနတ်င်းကာ ခစွသ်ူအလိုကြ လိငတ်နကြို ငုံစုပပြေးဖို့ ကုတငစြောင်းတွင် ထိုငန်သေော မိုးမှင့ရြဲ့ ပေါငန်ှဈလုံးကြားထဲသို့ ဒူးလေးထောကကြာ ထိုငလြိုကတ်ော့သည်။ မိုးမှင့ြ၏ တောငမြတန်သေော လိငတ်နကြှီးကို သောတ်ာ လကဖြဝါးနုနုလေးဖြင့ြ ခပတ်င်းတင်း ဆုပကြိုငကြာ တင်းပြောငဖြူးထွကန်သညေ့ြ ထိပဖြူးကို သူမနှုတခြမ်းပါးလေးများဖြင့ြ စတငတ်ို့ထိကာ စုပင်ုံလိုကတ်ော့သည်။
သောတ်ာ့ ပါးစပမြှ အားကြိုးမာနတ်ကြ စုပသ်ံတပြှတပြှှတကြ အခန်းထဲမှာ ခပမြှနမြှနပြင် ထွကလြို့နသည်ေ။ သောတ်ာ့ခငမြွာ မစုပတ်တစြုပတ်တန်ှင့ြ မိုးမှင့ရြဲ့ လိငတ်နထြှားထွားကို ခေါင်းကလေး နိမ့လြိုကမြှင့လြိုကန်ှင့ြ အားကြိုးမာနတ်ကြ စုပပြေးနရှောသည်။
မိုးမှင့ကြ ကုတငကြို လကထြောကကြာ ဖငကြိုကြှပြီး သောတ်ာ့ပါးစပလြေးထဲ သူ့လိငတ်နကြို အားမလိုအားမရဖြင့ြ ကော့ကော့ ထိုးနလေိုကသ်ေးသည်။ ပုလှပေေးတာ မကြှမ်းကငွသ်ည့ြ သောတ်ာမှာ မိုးမှင့ရြဲ့ ကော့တင် ဆောင့ထြိုးလိုကသ်ော လိငတ်နထြိပဖြူးက အာခေါငသ်ို့ လာလာထိုးခွင်းကို ခံစားရသည်။ သောတ်ာ့ ပါးစပတ်ဈခုလုံး ပြည့န်သေော လိငတ်နကြှီးကြောင့ြ လညခြွောင်းထဲ၌ ပျို့အင့သ်ှားပြီး မကြရြညလြေးများပင် စို့ထွကလြာသည်။
ဒါပမေဲ့ မိုးမှင့ကြ သောတ်ာ့အပေါြ သနားညှာတာစိတ် မရှိတော့ပေ။ သောတ်ာ့ရဲ့ ဆံပငရြှညရြှညမြွားကို လကတ်ဈဖကဖြှင့ြ ဆှဲစုကိုငကြာ ကနွလြကတ်ဈဖကဖြှင့ြ သောတ်ာ့ ဂုတသ်ားဝင်းဝင်းလေးကို ထိန်းကိုငရြင်း သောတ်ာ့ပါးစပထြဲကို အဖုတထြဲ လိုးသလို ဆောင့ဆြောင့ြ ထိုးနမေိတော့သည်။
မိုးမှင့စြိတထြဲမှာ နာကညွြးခကထြနန်သေော စိတအြစဉန်ှင့အြတူ ရမကစြိတကြ ပြင်းထနလြာသည်။ ခစွခြဲ့ဖူးသူ၏ သနားစရာ မကြန်ှာလှလှလေးနှင့ြ နှေးထွေးနူးညံ့လှန်းသော သောတ်ာ့ အာခံတွင်း၏ အထိအတွေ့တွကြေောင့ြ မိုးမှင့တ်ဈယောကြ ဘယလြိုမှ မထိန်းနိုငတ်ော့ပဲ သုတရြညမြွား ပြှတခြနဲထွကကြာ သောတ်ာ့အာခေါငထြဲထိရောကအြောင် ပန်းထုတလြိုကတ်ော့သည်။
မိုးမှင့ြ လိငတ်နကြို သောတ်ာ့ပါးစပလြေးထဲမှ ဆှဲထုတပြှီး သောတ်ာ့ခေါင်းလေးကို ဆှဲမော့လိုကသ်ည်။ သောတ်ာ့မကြလြုံးလေးများမှာ မကြရြည်ဥလေးများက တွဲလဲခိုနသည်ေ။
ခစွရြသူ၏ ရကစြကစြှာ ဆကဆြံမှုကြောင့ြ ဝမ်းနည်းပြီး ထွကလြာသော မကြရြညမြွားလား၊ အာခေါငကြို ထိုးမိသောကြောင့ြ ထွကလြာသော မကြရြညမြွားလား ဆိုတာကတော့ သောတ်ာမှလှဲ၍ မညသ်ူမှ သိနိုငမြည် မဟုတပြေ……။
ပြီးပါပြီ…။