ဆုံခကြျ
ရေးသားသူ – အိတကြှီး
⚠️⚠️⚠️ မှတခြကြြ – အင်းစကစြာပေ ဖြစ်ပါသည်။ အင်းစကစြာပဆေိုသညမြှာ မိသားစု မောငန်ှမ သှေးသားရင်း အချင်ြးချင်ြး လိင်းဆကဆြံသော အကြောင်းအရာကို စိတကြူးပုံဖောြ ရေးသားထားခွင်း ဖြစ်ပါသည်။ ထို့ကြောင့ြ မကြိုကြ မနှစ်သကပြါက မဖတရြှုပဲ ကြောသ်ှားပေးပါ။ ယခုဝတ်ထုမှာ စာပသဘေော ရေးသားခွင်း ဖြစ်သဖြင့ြ လိုကလြံအတုယူ ပြုလုပခြှင်းများ မပြုလုပပြါရန် မတ်ေတာရပခြံပါသည်။ ⚠️⚠️⚠️
ကြှနမ် အသကြ ၂၀ ရောကတ်ော့ မောငလြေးက ၁၈ နှစ်၊ အဖကေ အသကြ ၄၀ စွန်းစွန်းပဲရှိသေးတယ်၊ ကမွမှတမြိသလောကဆြို အမကေ ကမွအသကြ ၁၄ နှစ်လောကမြှာ ရောဂါတဈခုနဲ့ ဆုံးသှားတော့ ကမွတို့ မောငန်ှမတွေ အဖေ့ရငခြှငထြဲမှာ ဝငပြှီး အမအတွေကြ ငိုကြှေးခဲ့ကြဖူးတာပေါ့။
အမဆေုံးလို့ တဈနှစ်ကြောကြှာတော့ အဖကေ အမအရှေယ် အမွိုးသမီးတွကေို တဈယောကပြှီး တဈယောကြ အိမကြို အလညခြေါဖြူးတာကို မှတမြိခဲ့တယ်။ ကမွတို့ မောငန်ှမတွနေဲ့လဲ မကြာမကြာ မိတဆြကပြေးဖူးတယလြေ။
အစပိုင်းတော့ အဖခေေါလြာတဲ့ မိန်းမတွကေ အောကထြပြဧည့ခြန်းနဲ့ ထမင်းစားခန်း မီးဖိုခန်းတွမှောပဲ နတတေကြှတာ့ နောကတ်ော့ ကမွတို မိသားစု အိပခြန်းတွရှေိတဲ့ အပေါထြပတ်ှမှောလဲ တွေ့လာရတာ၊ အထူးသဖြင့ြ အဖရေဲ့ အိပခြန်းထဲမှာပေါ့။
အိပခြန်းတွအကြေောင်းပြောရရင် အောကထြပကြနေ တကလြာတာနဲ့ လှခေါးထိပခြေါင်းရငဖြကြ ညာဖကြ အခွမ်းမှာ အဖနေဲ့ အမရှေိစဉကြ အိပခြန်း၊ ကမွရဲ့ အိပခြန်းက လှခေါးနဲ့ တည့တ်ည့ြ၊ မောငလြေးရဲ့ အိပခြန်းက ကမွရဲ့ အခန်းရှေ့က ဖြတပြှီး ခွရင်ေးဖကြ လှခေါးရဲ့ ဘယဖြကမြှာလေ။ အိပခြန်းတွကေ ရချိုးခန်း အိမသ်ာတွကေ တွဲလွှကြ၊ ငယစြဉတ်ုန်းကတော့ အဖရေဲ့ အိပခြန်းထဲကို အိမလြာတဲ့ မိန်းမကြီးတွေ ဘာဝငလြုပမြှန်းတော့ မသိခဲ့ဘူး။
ဒါပမေဲ့ အဲဒီလို ပိုငစြိုးပိုငန်င်း ဝငန်တောတော့ စိတထြဲမှာ မကြိုကမြိပမယေ့ြ အဖေဧည့သ်ညတ်ှဆေိုတော့ မပြောသာခဲ့ဘူးပေါ့။ နောကတ်ော့ အဖဘောကြောင့ြ အဲဒီမိန်းမတွကေို အိပခြန်းထဲ ခေါန်ရသေလဲဆိုတာ နားလည်းသှားတယလြေ။
ကမွ ၁၀ တန်းတကန်တေုန်းက အဲဒီနေ့က မှတမြှတရြရ အဖကလေည်း မနကထြဲက အလုပသ်ှားပြီ၊ ကမွတို့မောငန်ှမလည်း ကြောင်းသှားကြတာပေါ့။ ကမွကြောင်းမှာ ရာသီလာတယ်၊ ခုဖို့ခံဖို့ အဆငသ်င့လြည်း ပါမလာတော့ အတန်းပိုငဆြရာမကို အကြိုးအကြောင်းရှင်းပြပြီး ခွင့တ်ိုငလြို့ အိမပြှနခြဲ့ရတယ်။ အိမရြှေ့ရောကတ်ော့ အဖေ့ကားကို အိမအြောကမြှာ တွေ့လိုကရြတော့ အံ့သှမိတာပေါ့။
အိမထြဲကို သော့ဖြင့ပြှီး ဝငလြိုကတ်ော့လည်း ဖိနပခြွှတန်ရောမှာ ဒေါကဖြိနပလြေးတဈရံလဲ တွေ့မိတယ်။ အိမထြဲဝငတ်ော့လဲ တဈအိမလြုံးက တိတဆြိတန်ပြေီး လူရှိတယလြို့တောင် မထငရြဘူး။ကမွလဲ အိပခြန်းထဲက အမွိုးသမီး လစဉသ်ုံး ပစ်စည်းတဈခု ယူဖို့အတွကြ အိမပြေါကြို အမှနတ်ကြ၊ လှကေားထိပရြောကတ်ော့ အဖတေို့ အခန်းတံခါးက ဟနတောတွေ့ရလို့ ချောင်းကြည့်မြိလိုကတ်ာ ….
“အို ”
အဖကေ ကုတငပြေါမြှာ အဝတအြစားမပါပဲ ပတလြကလြှနပြှီး လှဲနတယ်ေ။ ကြောကုန်းနဲ့ နောကပျိုင်းကိုပဲ မှငန်ရတေဲ့ မိန်းမ တဈယောကကြ အဖရေဲ့ ခါးပေါမြှာခွထိုငပြှီး မှင်းစီးသလို ဆောင့န်တေော့တာ။
အဖလကေတ်ှကလေဲ အဲ့ဒီမိန်းမရဲ့ ခါးကိုကိုငလြိုကြ ရငသ်ားနရောတွေ ကိုငလြိုကန်ဲ့ပေါ့။ ဖငန်ရောကို ကြည့်မြိလိုကတ်ော့မှ အဖရေဲ့ ပေါငကြှားမှာ ဥနှစ်လုံးကိုပဲ သသခွေောခွာ မှငန်ရပြေီး ဥအထကကြ အသားချောင်းကြီးက ဟိုမိန်းမကြီးရဲ့ ပေါငကြှားထဲက တဈနရောကို ဝငလြိုကထြှကလြိုကန်ဲ့။
ကမွလည်း တဈကိုယလြုံး ဖိန်းကနဲ့ ရှိန်းကနဲ ဖြစ်သှားပြီး ရှကတ်ာလား ကြောကတ်ာလား ဘာဖြစ်မှန်းတော့ မသိ၊ အခန်းထဲကို အမှနပြဲ ဝငမြိလိုကတ်ော့တယ်။ အခန်းထဲရောကတ်ော့လဲ ကတုနကြယငကြှီး လုပစြရာရှိတဲ့ အလုပကြို ခကြခြငွြးမလုပန်ိုငပြဲ ထူထူပူပူနဲ့ မတတ်ပရြပန်မေိတာပေါ့။
နောကတ်ော့မှ ပေါငကြှားထဲမှာ နှေးကနဲ့ စပြီးခံစားမိတော့မှ လစဉသ်ုံးပစ်စည်းတဈခု အတွင်းခံဘောင်းဘီထဲမှာ ခုခံဖို့သတိရသှားမိတော့တယ်။ လုပစြရာရှိတာတွေ အားလုံးလုပပြှီးသှားတော့ ကမွလည်း အခန်းထဲကနေ အပြငပြှနမြထွကရြဲတော့ဘူး။ အိပရြာပေါမြှာပဲ လှဲနလေိုကပြှီး အိပဖြို့ ကြိုးစားနသေောင်ှားလည်း မကြစြိထဲမှာ စောစောက မှငခြဲ့ရတဲ့ မှငကြှင်းတွေ တဈကြကခြငွြး ပြနပြေါလြာလရေောပေါ့။
အတန်းဖောြ သူငယခြငွြးတွေ ပြောကြတဲ့ ယောင်ျကြားနဲ့ မိန်းမ လိငဆြကဆြံတာ ဒါမွိုးလို့ ထငလြိုကတ်ယလြေ။ အဲဒီတုန်းကတော့ သူတိုပြောတာတွေ နားထောငရြတာ ရှကလြည်းရှည်း စိတလြဲဝငစြားခဲ့ရတယ်။ ရငထြဲမှာတောင် တဈလှပလြှပန်ဲ့ပေါ့။ ကမွက အပျိုဘောဝြငန်ခေဲ့ပြီလေ။
အဲဒီလိုတွေ တွေးမိတော့လဲ ကမွချောင်းကြည့်ခြငွတ်ဲ့ စိတတ်ှကေို ထိန်းမရခဲ့ပြနဘြူး။ ဒါကြောင့ြ အိပရြာပေါကြနေ ပြနထြ၊ အခန်းဝက တံခါးကို အသာလေး အသံမကြားအောင် သတိထားဖြင့လြိုကရြင်း တံခါးဘောငကြိုမှီလို့ အဖတေို့အခန်းကို ချောင်းကြည့်မြိလိုကတ်ော့ ဒီတဈခါ အဖကေ ဟိုမိန်းမရဲ့ အပေါကြရှိနတော။ အဖရေဲ့ ကြောပြောငန်ဲ့ ဖငလြုံးကို စမှငလြိုကရြတယ်။
ဟိုမိန်းမရဲ့ ခွနှစ်ေချောင်းက မိုးပေါထြောငန်ပြေီး အဖကေ အပေါကြနေ ဖိဖိခနွတော၊ အဲဒီမိန်းမကြီး မကြစြိတွမှေိတလြို့ ပါးစကလြေးတွတေောင် ဟနတောကို မှငန်ရတေယလြေ။ အဖရေဲ့ ဥ နှစ်လုံးကလဲ ဟိုမိန်းမကြီးရဲ့ ဖငပြေါကကြို တဖတဖြတန်ဲ့ ရိုကန်တောလည်း မှငန်ရတောပေါ့။ နောကတ်ော့ အဖဆေောင့ခြနွတေဲ့ အရှိနကြ မှနလြာပြီး ကိုယလြုံးကြီး တွန့ကြနဲ့ ဖြစ်သှားလို့ ငှိမသ်ှားတော့တာပေါ့။
အဖလည်ေး ဟိုမိန်းမကြီးရဲ့ ဘေးကိုလှဲခလွိုကတ်ော့ ကမွလည်း တံခါးလေး အသာပြနပြိတလြို့ အခန်းထဲ ဝငန်လေိုကတ်ော့တယ်။ ကမွရဲ့ ရငထြဲမှာရော ခန်ဓာကိုယထြဲမှာပါ ဗှောင်းဆနန်ပြေီး ဘယလြိုတွဖြစ်ေနမှန်ေးကို မသိတော့ဘူး။ တဈကိုယလြုံးလဲ ဟိုနရောက နှေးသှားလိုကြ ဒီနရောက နှေးသှားလိုကန်ဲ့ နရထေိုငရြခကလြိုကတ်ာ ဘာတွဖြစ်ေနမှန်ေးကို မသိတော့ဘူး။ ကမွလည်း ကုတငပြေါအြသာတကပြှီး ခွခွလေေေး ကြေးနတေော့တာပေါ့။
နာရီဝကလြောကကြှာတော့ အပြငကြ အဖတေို့ရဲ့ လှုပရြှားသံတွေ အခန်းထဲက ထွကပြှီး လှခေါးက ဆင်းသှားတဲ့ အသံတွကေို ကြားနရတေော့တာ။အခွိနတ်ှေ အတောကြှာသှားတယ်။ အဖတေော့ ဟိုမိန်းမကြီးကို လိုကပျို့တယလြို့ ထငမြိတာပဲ။ ကမွလည်း ဘာဖြစ်နမှန်ေးလဲ မသိတော့ဘူး နောကဆြုံးအိပပြွောသ်ှားတော့တယ်၊
ညနေ ၅ နာရီလောကမြှာ မောငလြေးကြောင်းက ပြနလြာတယ်။ ပြီးတော့ ကမွကို နမကေောင်းဘူးလားလို့ လာမေးတော့ ကမွလည်း ခေါင်းခါပြလိုကတ်ာပေါ့။ ညနေ ၆ နာရီကြောတ်ော့ အဖအလေုပကြ ပြနရြောကလြာပြီး ကမွကိုတဈခါ မောငလြေးလိုပဲ လာမေးပြနတ်ော့တာ။
နောကတ်ော့ ကမွတို့ သားအဖတွအေားလုံး ညစာအတူစားဖြစ်ခဲ့ကြတယ်။ ထမင်းဝိုင်းမှာ အဖကေိုကြည့်န်ရတော ကမွကို တဈခုခုပြောချင်န်ပေုံပဲ။ ထမင်းစားလို့ ပြီးသှားတော့ ကမွလည်း အိပခြန်းထဲ ပြနဝြငပြှီး ကြောင်းစာတွကေို လုပန်လေိုကတ်ယ်။
ည ၉ နာရီထိုးတော့ အဖကေ ကမွရဲ့ အိပခြန်းထဲကို ဝငလြာပြီး နေ့လညကြ အကြောင်းကို စကားစတော့တာ။ ကမွဘယအြခွိနကြ ပြနရြောကလြဲ၊ ဘာတွေ မှငလြိုကသ်ေးလဲ ဆိုပြီး မေးခွန်းတွေ မေးတော့တာပေါ့။ ကမွလည်း အမှနအြတိုင်းပဲ ဖြမေိလိုကတ်ယလြေ။ အဖလည်ေး နဲနဲတော့ ရှကသ်ှားပုံပေါတ်ယ်၊ ဘာမှတော့ မပြောတော့ဘူး။ ကမွရဲ့ခေါင်းလေးကိုပြတလြို့ အခန်းထဲက ပြနထြှကသ်ှားတယလြေ။
ည ၁၀ နာရီကြောတ်ော့ ကမွလည်း အခန်းမီးပိတလြို့ အိပရြာပေါလြှဲလိုကတ်ော့ မကြစြိတဲ့ နေ့လညကြ အဖတေို့ရဲ့ မှငကြှင်းတွကေို ပြနမြှငယ်ောငလြာမိတယ်။ ကမွစိတထြဲမှာ အဖကေို စိတမြဆိုးမိပဲ ဟိုမိန်းမကြီးကို မနာလိုတဲ့ စိတတ်ှသော တဈဖြားဖြားဖြစ်နမေိတော့တာပေါ့။ အိမမြကထြဲမှာတောင် ဟိုမိန်းမကြီးနဲ့ ရနတ်ှေ ဖြစ်နမေိတယလြေ။
ဒီလိုနဲ့ အဖလည်ေး နဲနဲတော့ ကိုယရြှိနသ်တသ်ှားပြီး တဈပတလြောကြ ခွငှေိမသ်ှားတော့တယ်။ အဲဒီအခွိနတ်ှမှော အဖကေ ကမွတို့ မောငန်ှမနှစ်ယောကန်ဲ့ တောတ်ောလြေး နီးနီးကပကြပ် နလောတယ်။ အထူးသဖြင့ြ အဖကေ ကမွနဲ့ ပြတသ်ီးပြတသ်တတ်ှေ နလောတာများလာတော့တာ။ ကမွရဲ့ ကိုယလြုံးကို ဟိုနရောကိုငလြိုကြ ဒီနရောကိုငလြိုကန်ဲ့ ပါးစပကြလည်း
“ငါ့သမီး အရှယရြောကလြာပြီပဲ”
လို့တောင် ပြောသေးတာပေါ့။ ကမွလည်း အဖရေဲ့ သာမာနအြထိအတွေ့တွမှော သာယာလာတတပြှီး ကြကသ်ီးလေးတောင် တဈဖြန်းဖြန်းထနမေိတာပေါ့။
တဈနေ့ ကြောင်းပိတရြကြ ကမွအဖရေဲ့ အိပခြန်းထဲသှားပြီး အခန်းရှင်းပေးမလို့ အခန်းထဲကို တံခါးမခေါကပြဲ ဝငလြိုကမြိတယ်။ အရငကြလည်း ဒီလိုပဲ ဝငန်ကြဆေိုတော့ သိပမြထူးဆန်းဘူးလေ။ ကမွ ထငန်တောက အဖလည်ေး အခန်းထဲ မရှိလောကဘြူးလို့ ထငန်မေိခဲ့တာ။
အဖကေ ကုတငပြေါမြှာ မကြစြိကို စုံမှိတထြားပြီး ပုဆိုးကို အပေါလြှနတ်ငလြို့ လိငတ်ံကို သူ့ရဲ့ လကန်ဲ့ ဆုပကြိုငထြားပြီး ရှေ့တိုးနောကဆြုတ် လုပန်တောကို မှငလြိုကရြတော့တယ်။ သူငယခြငွြးတွေ ပြောဖူးတာကိုလည်း စိတထြဲမှာ ပြနသ်တိရမိတာပေါ့။ အဲလို့မွိုးက ယောင်ျကြားလေးတွေ ကိုယဟြာကို အာသာဖြရင်ေး “ဂွင်းထုတာ” ဆိုတာကိုပဲ။
ကမွလည်း ရုတတ်ရကြ ကြောငသ်ှားတာကတဈပိုင်း၊ ယောင်ျကြားတဈယောကရြဲ့ လိငတ်ံကို အထငအြရှား အနီးကပ် မှငဖြူးလိုကလြို့ စိတဝြငစြားသှာတာလည်းပါသလို အဖရေဲ့ လုပန်ပေုံနဲ့ လိငတ်ံကို အသံလေးတိတရြင်း ငေးနမေိတော့တာ။ စိတမြှန်းနဲ့ မှန်းကြည့်ရြလွှင် အဖရေဲ့ လိငတ်ံက ၆ လကမ် ပတေံလောကကြို ရှညတ်ယ်။ လိငတ်ံထိပကြ နီရဲပြီး ပြောငတ်င်းနတောကို မှငန်ရတောပေါ့။
အဖရေဲ့ လကတ်ှကေ လိငတ်ံပေါမြှာ အထကအြောကြ ရှေ့လွားသှားတိုင်း အောကမြှာ ရှိတဲ့ ဥနှစ်လုံးကလည်း လှုပခြတသ်ှားတာကို မှငန်ရတေော့ ကမွတော့ ကြည့်န်ရင်ေးနဲ့ အူတွေ အသည်းတွယေားပြီး ပေါငကြှားထဲမှာ နှေးကနဲ ဖြစ်သှားလိုကန်ဲ့ မတတ်ပရြပန်တေဲ့ ကမွတောင် ဒူးတွခွေောငလြာခဲ့ရပြီ။
ကမွရဲ့ အကြည့်တ်ှကေိုလည်း အဖရေဲ့ လှုပရြှားမှုတွကနေေ လှှဲဖယဖြို့ ခကန်ခေဲ့တယ်။ အဖရေဲ့ အခန်းဝကနလည်ေး ပြနထြှကသ်ှားဖို့ကို သတိမရခဲ့ဘူး။ အဖကတေော့ မကြစြိမှိတလြို့ တဈခုခုကို အာရုံခံရင်း ဆကလြုပန်တောပေါ့။ လိငတ်ံပေါမြှာ လှုပရြှားနတေဲ့ အဖရေဲ့ လကတ်ှဟော တဈခါတဈခါ မှနလြာတတတ်ယ်၊ တဈခါတဈလတေော့ နှေးသှားပြနရြော။
ကြည့်န်ရင်ေး ကမွစိတထြဲမှာတောင် အဖရေဲ့ လကန်ရောမှာ ကမွရဲ့ လကတ်ှသော ရှိနချင်ေလြာတော့တာ။ ကမွရဲ့စိတထြဲမှာလည်း လိငတ်ံကြီးကို ကိုငကြှည့ခြငွတ်ဲ့ စိတတ်ှေ တဖြားဖြား ဖြစ်နမေိတာပေါ့။ ကြည့်န်ရင်ေးနဲ့ အဖရေဲ့ လကကြ လှုပရြှားမှုတွေ မှနဆြနလြာတာ တွေ့နရတေယ်။ ပြီးတော့ အဖရေဲ့ ခါးက ကုတငပြေါကြနေ နဲနဲကော့တကလြာပြီး ပါးစပကြလည်း ဟလို့ ငှီးသံလေးထွကလြာတာကြားလိုကရြတာပေါ့။
အဖေ ဘာဖြစ်လာတာလဲ ဆိုတာကို ကမွ နားမလညတ်ော့ ပိုလို့တောင် စိတဝြငစြားလာမိတယလြေ။ လကတ်ှရေဲ့ လှုပရြှားမှုက မှနသ်ထကြ မှနလြာပြီး အဖဟော ကုတငရြဲ့ ဘေးဘကကြို တစောင်းလှည့လြိုကလြို့ ကြမ်းပြငပြေါကြို လိငတ်ံထဲကနေ အရညတ်ှေ ပန်းခနွတောကို တွေ့လိုကရြတယ်။
ကမွအတွကကြတော့ အံ့သှစရာကောင်းပြီး စွဲမကဖြှယရြာ မှငကြှင်းတွပေါပဲ၊ယ။ ကမွတော့ စိတဝြငတ်စားနဲ့ ငေးကြည့်န်မေိတာ အဖဆေီကနေ
“ဟင်….. သမီး”
ဆိုတဲ့ အသံကို အဖဆေီက ကြားလိုကရြတဲ့ အခွိနမြှာ အားလုံးကို သတိရသှားပြီး အခန်းဝကနေ ကမွထွကပြှေးသှားမိတော့တယ်။
ပြေးသှားတာက နီးနီးလေးပါ။ ဒါပမယေ့ြ ရငထြဲမှာ လှိုကလြှိုကပြှီးတကန်ပြေီး ပုံမှနထြကြ ပိုလို့တောင် မောနမေိတယ်။ ရငတ်ှလေဲ ခုံနတောထကြ တုနန်တေဲ့ အဆင့အြထိတောင် ရောကန်မေိတာပေါ့။ မကြစြိထဲလည်း အဖရေဲ့ လိငတ်ံ တုတတ်ုတရြှညရြှည် ညိုညိုကြီးကိုသာ မှငယ်ောငန်မေိတော့တာလေ။
အဲဒီနေ့က ကမွစိတထြဲ တဈမွိုးကြီးကို ဖြစ်နတေော့တာ။ စိတတ်ှကေ တကကြှှနသလေိုလို ရငထြဲမှာမှူးနသလေိုလိုနဲ့။ သှေးသားတွကလေည်း တဈခါတဈခါ ပူကနဲ ထူကနဲနဲ့ပေါ့။ အဖရေဲ့ လိငတ်ံကြီးကိုလည်း မကြစြိထဲက မထွကတ်ော့ဘူး။ စိတတ်ှကလေည်း ယောကယ်ကခြတန်ခေဲ့ရတာပေါ့။
ဒါနဲ့ တဈယောကတ်ည်း အခန်းထဲမှာ လူးလှိမ့န်ရတော ပငွြးလာတော့ အခန်းပြငကြို ပြနထြှကလြိုကတ်ယ်။ အဖရေဲ့ အခန်းကို ကြည့်မြိလိုကတ်ော့ အဖေ အပြငထြှကသ်ှားပြီဆိုတာ သိလိုကတ်ယလြေ။ ဒါနဲ့ပဲ မောငလြေးရှိတဲ့ အခန်းထဲကို ဝငမြိလိုကတ်ော့ မောငလြေးက ကြန်ုပြူတာနဲ့ ဂိမ်းဆော့နတော တွေ့လိုကရြတာပေါ့။ မောငလြေးရဲ့ဘေးကို ဝငရြပလြိုကပြှီး ဂိမ်းဆော့နတောကို ကြည့်န်မေိလိုကတ်ယ်။ မတတ်တရြပန်ရင်ေး မောငလြေးရဲ့ ပုခုံးကို ကမွရဲ့ ဆီးခုံနရောနဲ့ မသိမသာပြတန်မေိလိုကတ်ော့ မောငလြေးကလည်း ကမွကို မော့ကြည့်တ်ော့တာပေါ့။
သူလည်း ခသေူမှ မဟုတတ်ော့တာ အရှယရြောကတ်ဲ့ လူပျိုတဈယောကတ်ောင် ဖြစ်နပြေီလေ။ ကမွက သူ့ကို မထိတထိပြတန်တောကို သူလည်းရိပမြိမှာပေါ့။ ကမွလည်း မောငလြေးကို အဲဒီလို ပြတလြိုကမြိတာ စိတထြဲမှာ ပိုလို့တောင် ဗွောင်းဆနလြာနမေိတော့တာ။
ဒါနဲ့ပဲ မောငလြေးကို ထိုငခြုံနောကကြနေ သိုင်းဖတလြိုကပြှီး သူဂိမ်းဆော့နတောကို အနှောကအြယှကပြေးလိုကတ်ော့တာပါ့။ မောငလြေးရဲ့ ခေါင်းကိုလည်း ကမွရဲ့ ရငသ်ားတွနေဲ့ ဖိပြတထြားမိတယလြေ။ မောငလြေးရဲ့ ခေါင်းကလည်း အငှိမမြနပေါဘူး။ ကြာတော့ မောငလြေးက ဂိမ်းဆော့နတော တဈခကြတ်ဈခကြြ ရပသ်ှားပြီး သူခေါင်းနဲ့ ကမွရဲ့ ရငသ်ားတွကေို နောငပြှန် ပြနဖြိနတေော့တာပေါ့။
ဖတထြားတဲ့ ကမွရဲ့ လကတ်ဈဖတကြ သူ့ရဲ့ ရငဘြတတ်ှနေဲ့ ဝမ်းဗိုကတ်ှကေို မထိတထိနဲ့ ပြတပြေးနမေိလိုကတ်ယ်။ ကြာတော့ သတိထားမိလိုကတ်ယ် ထိုငန်တေဲ့ မောငလြေးရဲ့ ပေါငကြှားမှာ တဈစုံတရာက ဖောင်းကြှတကလြာတာကို တွေ့မိပြီလေ။
ကမွသူ့ရဲ့ ခေါင်းကို ရငသ်ားတွနေဲ့ ဖိပြတပြေးနရင်ေ ရငဘြတတ်ှကေို ဆကပြှီးပြတပြေးနမေိတယ်။ နောကဆြုံးတော့ မောငလြေးရဲ့ လိငတ်ံက ပုဆိုးအောကမြှာ သိသိသာသာ အစွမ်းကုန် ထောငမြတန်တောကို တွေ့နရပြေီ။
ကမွလည်း အဖရေဲ့ လိငတ်ံကို စပြီးမှငဖြူးပြီးကတည်းက လိငတ်ံကို ထိကြည့်ြ ကိုငကြှည့ခြငွန်တေဲ့ စိတတ်ှေ ဖြစ်ပေါန်မေိခဲ့တာ။ အခုတော့ မောငလြေးရဲ့ ဟာကို တွလေိုကရြတော့ စိတတ်ှကေို ထိန်းမရတော့ဘူး၊ ဒါနဲ့ပဲ
“ဟဲ့ နင့ပြေါငကြှားက ဘာဖြစ်လာတာလဲ”
လို့ပြောရင်း ကမွလကကြ သူ့ရဲ့ လိငတ်ံကို ကိုငမြိတော့တာပေါ့။ သူလိငတ်ံလည်း မာတောငန်လေိုကတ်ာရှင်။ လကန်ဲ့ ကိုငထြားရင်းတောင် ကမွရဲ့ ပိပိထဲလည်း ယားယံလာသလို ခံစားလာရတာပေါ့။ နောကတ်ော့ မောငလြေးရဲ့ မကြန်ှာက ကမွဘကကြို လှည့လြာပြီး ရငသ်ားတွကေို အင်ျကြီပေါကြနေ သူ့ရဲ့ ပါးနဲ့ ပြတတ်ော့တာလေ။
ကမွရဲ့ စိတတ်ှဟော ဘာကိုမှ မစဉြးစားမိတော့ဘူး။ မကြစြိထဲမှာလည်း အဖေ ဟိုမိန်းမနဲ့ လုပန်ခေဲ့တဲ့ပုံတွကေိုသာ ပြနလြညမြှငယ်ောငလြာခဲ့ပြီး၊ မောငလြေးရဲ့ ကုတငပြေါကြိုတကလြို့ ပတလြကလြှနလြို့ လှဲနမေိလိုကတ်ော့တယ်။
မောငလြေးကလည်း ဖီးလတ်ှတကေန်ပြေီ ထငပြါရဲ့ နောကကြနလေိုကလြာပြီး ကမွရဲ့ ဘေးကို ရောကလြာတော့တာ။ ကမွလည်း သူ့ရဲ့ပုဆိုးကို လှနလြိုကပြှီး လိငတ်ံကို ခပတ်င်းတင်း ဆုပကြိုငလြိုကရြင်း ရှေ့တိုးနောကဆြုတလြေး လုပပြေးမိတာပေါ့ ရှင်။
သူကတော့ ကမွရဲ့ အင်ျကြီနဲ့ အတွင်းခံကို ရအောငလြှနတ်ငပြှီး ကမွရဲ့ ရငသ်ားဖူးဖူးလေးတွကေို ပယပြယန်ယန်ယ် စပြီးကိုငန်တေော့တယ်။ နောကတ်ော့ ကုတငပြေါတ်ကလြာပြီး ရငသ်ားတွကေို အငမ်းမရ နမ်းတော့တာ။ ကောင်းလိုကတ်ာရှင်။ ရငထြဲမှာ ဘယလြိုခံစားရမှန်းကို မသိတော့ဘူး။ ကမွရဲ့ စိတတ်ှကေ ပိုပြီး တကကြှှ လန်းဆန်းလာသလိုပဲ။
ပိပိထဲမှာလည်း မကြာခဏ နှေးကနဲ ဖြစ်နတောကို သိရှိခံစားနရတေော့တယ်။ ကမွရဲ့ ပိပိကလည်း တဈခုခုကို အဝငခြံချင်လြာသလို စိတထြဲမှာ ဖြစ်လာနတေော့ မောငလြေးကို ကမွရဲ့ ကိုယလြုံးပေါကြို ရောကအြောင် ဆှဲတငလြိုကပြှီး ကမွရဲ့ ပေါငကြှားထဲကို သူ့ရဲ့ ခါးကို နရောခပြေးမိလိုကတ်ော့တယ်။
ပထမဦးဆုံး သိရှိခံစားလိုကရြတာကတော့ အဝတအြစားတွေ ကြားခံနတေဲ့ ကြားထဲက သူရဲ့ လိငတ်ံမာမာကြီးက ကမွရဲ့ ပိပိနရောကို လာပြီး ထောကန်တေော့တာပဲ။ နောကတ်ော့ အခွိနတ်ှကေို ကမွက မစောင့န်ိုငတ်ော့ပဲ မောငလြေးရဲ့ လုံခညွကြို လကန်ဲ့ ဆှဲခွှတပြေးမိလိုကတ်ယ်။ ကမွလည်း လုံခညွကြို လှနပြှီး အတွင်းခံဘောင်းဘီကို ခွှတလြိုကမြိတော့တာပေါ့။
ပေါငကြှားမှာ ကမွတို့ဟာတွေ အသားချင်ြးစပြီး ထိတွေ့ရတာ ကြကသ်ီးတွတေောင် ထလိုကတ်ာရှင်။ မောငလြေးက ကမွရဲ့ ကိုယပြေါကြနခွပြေီး ရငသ်ားတွကေို နမ်းရင်း ခါးအောကပျိုင်းမှာလည်း သူ့ရဲ့ လိငတ်ံက ကမွရဲ့ ပိပိကို ထိုးထည့န်တော။ အပေါကအြလယကြို မတည့တ်ော့ မဝငဘြူးပေါ့။ အဲလိုပဲ ခဏခဏ ချောထြိုးနတေော့ ကမွလည်း အားမလို အားမရတွေ ပိုဖြစ်လာမိတော့တယ်။ နောကဆြုံး ကမွလည်း မစောင့န်ိုငတ်ော့ပဲ မောငလြေးရဲ့ လိငတ်ံကို ကိုငလြို့ ကမွရဲ့ ပိပိရဲ့ အဝကို တေ့ပေးပြီး ပေါငကြို အစွမ်းကုန် ကားပေးမိလိုကတ်ယ်။
မောငလြေးလည်း အားကုန် ဆောင့သ်ှင်းလိုကလြို့ထငပြါရဲ့၊ နှုတခြမ်းပန်းနားတွလည်ေး ပူကနဲ လိပပြါသှားပြီး ကမွရဲ့ ပိပိထဲမှာ ရှိတဲ့ အတားအဆီးတဈခုခုကိုလည်း အားနဲ့ ထိုးဖောကသ်ှားသလို ဖြစ်သှားတော့ စပဖြဉွြးဖဉွြးနဲ့ နာသှားတော့တာပေါ့။ ပိပိထဲမှာ နာသှားတယလြို့သာ ခံစားလိုကရြတာ စိတတ်ှကေ အတောထြနတေော့ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ရှေ့ကို ဆကသ်ာလုပစြချင်ေတ်ဲ့ ဆန်ဒတွသော များနတေော့တာပေါ့ရှင်။
မောငလြေးလည်း အသကရြှူသံတွေ မှနဆြနန်တယ်ေ။ ကမွလည်း စိတတ်ှစေောနမေိတာပေါ့။ ၃-၄ ခကြပြဲ မောငလြေးက အဝငအြထွကလြုပရြသေးတယ် သူ့ရဲ့ ခန်ဓာကိုယကြ တောင့တ်င်းသှားပြီး ပိပိထဲက လိငတ်ံက တဇတဇြတန်ဲ့ အရညတ်ှေ ပန်းထွကလြာပုံရတယ်။ ကမွရဲ့ ပိပိထဲမှာ နှေးကနဲ ဖြစ်သှားကို သသခွေောခွာ ခံစားမိလိုကရြတယလြေ။ တဈဆကထြဲမှာပဲ ရငမြှာ စိုးရိမစြိတလြည်း ဝငသ်ှားမိတယ်။ ဗိုကကြှီးသှားလို့ ကိုယဝြနရြှိလာရင် ဒုကျခပါပဲ ဆိုတဲ့ အတွေးနဲ့ပေါ့။
သူငယခြငွြးတဈယောကမြှာတော့ ဒါမွိုးအတွေ့အကြုံရှိတယလြို့ သူပြောတာကို သတိရလာတယ်။ နောကန်ေ့မှပဲ မေးကြည့်ပြှီး ဖြရှင်ေးရတော့မှာပေါ့။
မောငလြေးက သူလည်းပြီးသှားရော ကမွဘေးက ကုတငပြေါမြှာ ဘုန်းကနဲ လှဲခလွိုကပြှီး အမောဖြနတေေော့တာ။ ကမွရဲ့ စိတထြဲမှာ ဟိုမရောကြ ဒီမရောကန်ဲ့ တဈမွိုးကြီး ခံစားနရပြေီး ဟာတာတာနဲ့ပေါ့ရှင်။ ဘာလိုနမှန်ေးကို မသိတော့ပါဘူး။
မောငလြေးရဲ့ပါးကို ဖြဖြလေးနမ်းလိုကရြင်း ကမွသူ့အခန်းထဲကနေ ပြနထြှကလြာတော့ လမ်းလွှောကရြတာ ပုံစံကတဈမွိုးကို ဖြစ်နတေော့တာ ကြတကြတနဲပေါ့၊ယ။ ပေါငကြှားထဲက ပိပိမှာလည်း နဲနဲတော့ နာနသလေိုလို။ ရချိုးခန်းကိုသှားပြီး သန့ရြှင်းရေးလုပတ်ော့မှ သိသာခဲ့ရပြီ၊ ပိပိအဝမှာရော အတွင်းမှာပါ စပဖြငွြးဖငွြးနဲ့ ခံရခကလြိုကတ်ာ။
တဈနေ့လုံး စိတထြဲဟာမှာ ဟာတာတာနဲ့ ဘာကို အလိုမကြ ဖြစ်နမေိမှန်းကို မသိတော့ပါဘူး။ စိတတ်ှပြေောင်းသှားအောင် အိမအြလုပတ်ှေ လွှောကလြုပန်မေိတာ တောတ်ောတ်ောင် ပြီးသှားတယ်။ ဒါပမယေ့ြ လိငစြိတကြမပြောကြ၊ အဖရေဲ့ လိငတ်ံကြီးကိုလည်း မကြာခဏ မကြစြိထဲ မှငယ်ောငန်မေိတော့တာ၊ ကမွစိတထြင် မောငလြေးထကြ ကြီးလောကတ်ယ်။
အခုတောင် မောငလြေးနဲ့ ဖြစ်သှားတာ အဝနဲနဲ ကြဲသှားတယဆြိုတော့ အဖနေဲ့သာဆိုလွှင်၊ တွေးကြည့်မြိတာ ကြကသ်ီးတွထလေို့ ပိပိထဲမှာ ပြနတ်ောင် ယားကြိကြိ ဖြစ်လာသလိုလိုပဲ။
ညနပေိုင်း အခန်းထဲရှိနတေုန်း မောငလြေးက လိုကလြာသေးတယ်၊ယ။ သူလည်း ထပလြုပခြငွလြို့နမှောပေါ့။ ကမွနောကကြို တောကလြွှောကြ လိုကကြပန်တေော့တာ။ ကမွလည်း ကြားဖူးသမွှနဲ့ပဲ မောငလြေးကို ကုတငပြေါမြှာ လှဲခိုင်းပြီး သူ့ရဲ့ လိငတ်ံလေးကို ပါးစပထြဲ ထည့လြို့ ငုံပေးလိုကတ်ယ်။
မောငလြေးဆိုတော့ စိတထြဲမှာ မကြောကမြိဘူး၊ လုပခြငွသ်လို လုပန်မေိတော့တာ။ ကမွလည်း တဈကယတ်ော့ မလုပတ်တပြါဘူး၊ စိတတ်ှအရေမ်းကြှနလေို့သာ ကြားဖူးနားဝတွေ လွှောကလြုပန်မေိတာ ကြှမ်းကငွတ်ာက မဟုတ်။
မလုပတ်တ် လုပတ်တန်ဲ့ပဲ လုပပြေးနတောတောင် မောငလြေးဆိုတာ အောသ်ံထွကမြတတ် အံကြိတခြံနရတေယ်။ မကြာပါဘူး မောငလြေးရဲ့ လိငတ်ံကနေ သုတရြညတ်ှဟော ကမွရဲ့ အာခံတွင်းထဲကို အလုံးလိုကအြရင်းလိုကြ ဝငလြာတော့တာ။ ငုံထားလို့မရတော့ ယောငရြမ်းပြီး မွိုခမွိပါလရေော။ ခါးသကြ ညှီဆိမ့လြေး ပေါ့လေ။
မောငလြေးလည်း မကြန်ှာလေး စပဖြွဲဖြဲနဲ့ အနားကို ကပန်ပြနေရြော။ ကမွလည်း နောကတ်ဈခါ သူနဲ့ နရင်ေ အရငလြိုပဲ တို့လို့တန်းလန်း ဖြစ်မှာ စိုးရိမမြိတော့ ရချိုးခန်းထဲကို ဝငပြှီး ရချိုးနလေိုကတ်ယလြေ။
ပြနထြှကလြာတော့ မောငလြေးက အခန်းထဲမှာ မရှိတော့ဘူး။ အဖကလေည်း ဒီနေ့ပြနလြာတာ နောကကြလွိုကတ်ာ၊ ညနစောကို မိသားစု အတူစားဖို့ စောင့န်ခေဲ့သေးတာ၊ ဗိုကဆြာတာ မခံစားနိုငတ်ော့ အရငပြဲ စားလိုကမြိတာပေါ့၊
ည ၁၀ နာရီကြောတ်ော့ အဖပြနေလြာတယ်။ အောကထြပကြ အိမတ်ံခါးဝမှာ အဖကေို သှားကြိုမိတာပေါ့။
“အို…. အဖအရေကတ်ှေ အတောမြူးလာပါလား”
ကမွကိုတွေ့တော့ အဖကေ ကမွကို ပုခုံးဖကလြိုကပြှီး အိမထြဲကို ဝငလြာခဲ့တာပေါ့။ လမ်းအတူလွှောကြ လှခေါးအတူတကရြင်း ကမွပုခုံးကို ဖကထြားတဲ့ အဖရေဲ့ လကတ်ှကေ ရှေ့ကိုရောကလြာပြီး ကမွရဲ့ ရငသ်ားတွကေို ထိမိနတေော့တာ။ အဖကေို အိပခြန်းထဲအရောကလြိုကပျို့ရတယ်။ အခန်းထဲရောကတ်ော့မှ အဖကေ ကုတငပြေါကြို ဝုန်းကနဲ လှဲခလွိုကတ်ာ၊ အဖရေဲ့ ပုဆိုးလဲ ကြှတသ်ှားပါလရေော။
ကမွဖြင့ြ ရငတ်ှတေုနလြိုကတ်ာ အတွင်းခံဘောင်းဘီ ဝတမြထားတဲ့ အဖေ၊ ပေါငကြှားထဲမှာ လိငတ်ံ ညိုညိုကြီးကို အနီးကပမြှငလြိုကရြတာ ကမွဖြင့ြ အားရပါးရ ကိုငကြှည့ခြငွတ်ဲ့ စိတတ်ှေ ဖြစ်နတေော့တာပေါ့။ အဖရေဲ့ လိငတ်ံက မောငလြေးထကတ်ော့ ကြီးတယလြေ ပြော့နတောတောင် သိသိသာသာ ကြီးနတေော့တာ။ ကြံရာမရတော့ ကမွလည်း အဖေ့ကို အဝတအြစားလဲပေးဖို့ ပြငဆြငလြိုကတ်ယ်။
ဘီရိုထဲကနေ ပုဆိုးနဲ့ အင်ျကြီတဈစုံ ယူလိုကတ်ယ်။ ပြီးတော့ ကုတငပြေါမြှာ လှဲနတေဲ့ အဖကေို အင်ျကြီစလဲပေးလိုကတ်ယ်။ ပြီးတော့မှ လုံခညွလြဲပေးရမှာ လကတ်ှန့န်မေိသေးတယလြေ။ စလုပမြိပြီဆိုတော့လည်း အဆုံးသတရြမှာပေါ့။ ပြကနွေတေဲ့ လုံခညွကြို အောကကြိုဆှဲခလွိုကပြှီး နောကတ်ဈထည် ဝတပြေးမလို့ လုပန်တေုန်းမှာ အဖကေ ကမွကိုဆှဲဖကလြိုကပြှီး ဘာမပြော ညာမပြောနဲ့ ကမွရဲ့ နှုတခြမ်းကို စနမ်းလိုကတ်ာ။
အဖရေဲ့ အနမ်းရှညတ်ှကြေားမှာ လှိုကလြှိုကပြှီး မောလိုကတ်ာရှင်။ ကမွကိုယပြေါကြ အဝတအြစားတွေ ဘယတ်ုန်းက ကြှတသ်ှားမှန်းတောင် မသိတော့ဘူး။ သတိရတဲ့ အခွိနမြှာ အဖကေ ကမွရဲ့ ဝမ်းဗိုကန်ဲ့ ရငသ်ားတွကေို တဈရှိုကမြကမြကြ နမ်းနခေဲ့ပြီ။ အဖရယ်ေ ဘာတွမွေား ဘယလြို ဆကလြုပြဦးမှာလည်း သမီးတော့နရတော ခကလြိုကတ်ာ။
ဗိုကန်ရောမှာ ယားလာသလို ခံစားလာရတော့ ငုံ့ကြည့်မြိတာ အဖကေ ကမွရဲ့ ဆီးခုနမြှှေးနှနှလေးတွေ တဈဝိုကကြို လွှာနဲ့ ပတန်တောကိုး။ ကမွရဲ့ လုံခညွလြည်း လုံးဝကို ကြှတန်ခေဲ့ပြီ။
အဖဟော အောကကြို ထပလြွှောဆင်းသှားပြီး ကမွရဲ့ ခွနှစ်ေချောင်းကို ကားလိုကတ်ော့ ရုတတ်ရကြ လန့ပြှီး ကြည့်မြိလိုကတ်ာ အဖကေ ကမွပေါငကြှားထဲက ပိပိကို လွှာနဲ့တောင် စလွှကန်ခေဲ့ပြီ။ ကမွလည်း ပေါငကြိုစိပြီး တားလိုကဖြို့တောင် အခွိနမြရတော့ဘူး။
အဖလေုပပြေးတာ တဈမွိုးပဲ၊ ကမွရဲ့ အစိမှာ ကောင်းသလိုလို၊ ဖီးလတ်ကလြာသလိုလို၊ ရှူရှူးတွေ ထွကခြငွလြာသလိုပဲ၊ ဘယလြိုကြီးမှန်းလဲ မသိ။ အဖကေ အစိနဲ့ ပိပိထဲကို လွှာနဲ့ ထိုးလွှကန်တော ရပသ်ှားရငလြည်း ရငမြှာ ဟာသှားမိတယ်။ ခဏနတေော့ အစိကို တောကလြွှောကြ အလွှကခြံနရတေုန်း ပိပိထဲကို အဖရေဲ့ လကတ်ဈချောင်းက တိုးဝငလြာတော့တယလြေ။
စစဝငလြာချင်ြးတော့ ဆဈကနဲ နာကငွမြိလိုကသ်ေးတယ်။ နောကတ်ော့ စိတတ်ှကေ အစိကို ပြနရြောကသ်ှားတော့ နာရကောင်းမှန်းတောင် သတိမရတော့ဘူး။
ကမွဖြင့လြေ အစိမှာရော ပိပိထဲမှာပါ အလုပခြံနတော ကမွရဲ့ မထမဦးဆုံး အတွေ့အကြုံ မို့လို့လားတော့ မသိတော့ဘူး စိတတ်ှဟော လှင့မြွောသှားလိုကြ ပြနကြလွာလိုကြ၊ ထိုးတကသ်ှားလိုကြ အရှိနန်ဲ့ ထိုးဆင်းလာလိုကန်ဲ့။ ကမွရဲ့ တငပြါးဟာ ကုတငကြနေ အပေါကြိုလှင့တ်ကန်တောတော့ သတိထားမိနတယ်ေ။ ခန်ဓာကိုယ် လှတထြှကသ်ှားမှာ စိုးလို့လဲ အိပရြာခင်းတွကေို လကန်ဲ့ ဆုပကြိုငလြို့ ဆှဲထားနမေိတာပေါ့။
ခဏလေးပါပဲ၊ ကမွ ဟိုးကောင်းကငထြဲက တိမတ်ိုကတ်ှေ ဖြတကြွောသ်ှားရင်း အရှိနန်ဲ့ စိတရြဲ့ စနှငေရြာကို တကသ်ှားလိုကတ်ာ၊ အမှင့ဆြုံး တဈနရောမှာ တဈဝယလြယလြယတ်ောင် ဖြစ်ခွင့မြရခဲဘူး၊ မှနလြှန်းတဲ့ အရှိနတ်ဈခုနဲ့ တဈစိုကမြတမြတ် ပြနစြိုကဆြင်းလာခဲ့တာလေ…… ။
နောကဆြုံးသိလိုကတ်ာက ကမွရဲ့ ခန်ဒာကိုထဲက အူတွေ ကလီစာတွဟော အောကကြို ပြုတကြသွှားပြီလို့ကို ထငရြလောကအြောင် ပိပိထဲကနေ အရညတ်ှေ ပန်းထွကသ်ှားခဲ့တာပေါ့။ ဘာမှန်းလည်း မသိတော့ ရှူရှူးတွလေား၊ သှေးတွလေားလည်း မသိတော့ဘူး။ အဖေ့ကို ရှကလြည်းရှကြ အားလည်းနာသှားမိတယလြေ။
အဖကေ ခဏနတေော့ ကမွရဲ့ ကိုယပြေါကြို ပြနတ်ကလြာပြီး ရငသ်ားတွကေို ခပကြှမ်းကြမ်း နမ်းရှိုကတ်ော့တာ။ ကမွဖြင့ြ ဘယလြိုပြောရမလဲ အားတွကေုနလြို့ အရုပကြှိုးပြတ် ဖြစ်နတောတောင် စိတတ်ှကေ ထမိနတေုန်း။ အဖေ့ခေါင်းကိုလည်း မလှတတ်မ်းလကန်ဲ့ ဆုပကြိုငထြားမိပြီး ရငမြှာ ခံစားမှုအပြည့န်ဲ့ ဘာတွမွေား ထပဖြစ်လာဦးမလဲလို့ မွှောလြင့န်မေိခဲ့ရတယ်။ နောကတ်ော့ ကမွရဲ့ နှုတခြမ်းကို အဖပြနေန်မ်းလိုကတ်ဲ့ အခွိန် အဖေ့ပါးစပမြှာ ညှီစို့စို့အနံ့တဈခုကို ရနမေိတယလြေ။ ကမွရဲ့ ပိပိထဲက အရညတ်ှကေ အဖရေဲ့ နှုတခြမ်းမှာ မချောကသ်ေးပဲကိုး။
နှုတခြမ်းချင်ြး နမ်းနရင်ေးနဲ့ပဲ ကမွရဲ့ ပိပိအဝကို တဈခုခုက လာတေ့နသလေို စတငခြံစားလိုကရြတာပေါ့။ တဈခါတဈခါလဲ ပိပိအဝကို ထိုးနသလေိုခံစား နရပြေီး ပိပိအဝလဲ တင်းကနဲ ဖြစ်နတယေလြေ။ ကမွလည်း အနမ်းခံနရရေင်းနဲ့ပဲ ပိပိအဝမှာ အောင့ခြနဲ ခံစားလိုကရြပြီး ပိပိထဲကို အလုံးအထည် ကြီးမားတဲ့ အဖရေဲ့ လိငတ်ံကြီးက တဈရဈခွင်း တိုးဝငလြာလိုကတ်ာ၊ နောကဆြုံး ပိပိရဲ့ထိပဆြုံး သားအိမခြေါင်းကို ထောကမြိတော့မှ ကမွရဲ့ လိငစြိတတ်ှဟော အရှိနအြဟုနန်ဲ့ တဈဖနပြှနတ်ကလြာခဲ့ရပြီ။
လှုပရြှားမှုတွဟော ဖြည်းဖြည်းချင်ြးပဲ ဝငလြိုကထြှကလြိုကဖြစ်နတေော့ ကမွရဲ့ ပိပိထဲမှာ ကြပကြှပကြလေးနဲ့ ငှိမ့င်ှိမ့လြေး ခံစားနရတောပေါ့။ အဖေ့ရဲ့လုပပြေးနပေုံလေးက ကမွအတွကြ လိငဆြကဆြံလို့ နာကငွတ်ယဆြိုတာကို အဓိပျပါယဖြှင့ဖြို့တောင် ခကန်ခေဲ့ရပြီ။
ကိုယလြုံးနှစ်ခုဟာလည်း ခပတ်င်းတင်းလေး ဖကတ်ှယထြားပြီး အောကမြှာ အဖေ့ရဲ့ခါးက လှုပတ်ယဆြိုရုံလေးနဲ့ လိငတ်ံတဈချောင်းလုံးဟာ အဖြားကနအရေင်းအထိ တိုးဝငသ်ှားလိုကြ ဆှဲထွကသ်ှားလိုကန်ဲ့ သတိထားမိသလောကြ ကမွပိပိထဲက အရညတ်ှပန်ေးထွကတ်ာတောင် ၄ ခါကြောလြာခဲ့ပြီ။
အားလုံးဟာ နာရီဝကကြွောတ်ော့ ကြာသှားမယ် ထငခြဲ့မိတယ်။ အဖလေုပန်တေဲ့ အရှိနတ်ှဟော တဈဖြည်းဖြည်း မှနဆြနလြာခဲ့ပြီး ဆောင့ခြကြတ်ှေ အများအပြားရဲ့ အဆုံးမှာ ပူနှေးများပြာလှတဲ့ အဖရေဲ့ သုတရြညတ်ှဟော ကမွပိပိရဲ့ ထိပဆြုံး နံရံကို အရှိနန်ဲ့ ပန်းဝငန်တေော့တာ။ ပိပိထဲမှာလဲ အဖရေဲ့ လိငတ်ံဟာ တဇတဇြတန်ဲ့ အခွိနအြကြာကြီး ရှိနခေဲ့ပြီး နောကတ်ော့မှ ပိပိဟာ တဈဖြည်းဖြည်းချင်ြး ချောငလြာတော့တယလြေ။
နောကဆြုံးအဖေ့ရဲ့ လိငတ်ံကြီးက ပိကိထဲကနေ ကြှတထြှကသ်ှားတော့ အဖေ့ရဲ့ သုတရြညတ်ှဟော ကမွရဲ့ ပိပိက အကုနလြုံး ထိန်းသိမ်းမထားနိုငခြဲ့တော့ အပြငကြို ပြနလြည် စိမ့ထြှကလြာခဲ့ပြီး အိပရြာခင်းတွတေောင် ပကေုနရြပြီပေါ့။
အဖလည်ေး ဘေးမှာ ကမွရဲ့ ရငသ်ားကို လကန်ဲ့ ကိုငရြင်း အမောဖြနလေရေေဲ့။ ကမွလည်း တဈကိုယလြုံး ကိုငရြိုကခြံထားရသလို အားအင် ကုနခြမ်းပြီး ခွကေုန် လကပြန်းကသွှားတော့တာပေါ့လေ။
အဲဒီညက ကမွနဲ့ အဖေ နောကထြပ် ၃ ခါလောကြ ထပလြုပဖြစ်ခဲ့တယ်။ ကမွလည်း အဖရေဲ့ လိငတ်ံကို ပါးစပန်ဲ့ ပလုတပြလောင်း တဈခါစုပပြေးခဲ့ရတယ်။
နောကရြကတ်ှမှောတော့ ကမွက အဖနေဲ့ ညဖကတ်ှမှော နဖြစ်ေခဲ့ပြီး နလညေဖြကြ အားလပတ်ဲ့ အခွိနတ်ှမှော မောငလြေးနဲ့လည်း နဖြစ်ေကြတယလြေ။
ကမွလည်း ပြောရရင် ၂၄ နာရီ တဈရကကြို အနည်းဆုံးတော့ ၅ ခါလောကြ လူနှစ်ယောကကြှားမှာ လိငကြိဈစကို မကမြကစြကစြကြ ခံစားနမေိတယ်။ အဖကလေည်း ကမွကို အရမ်းဂရုစိုကလြာခဲ့တယ်။ မောငလြေးကလည်း ကမွကို အရမ်းခစွလြာခဲ့တယ်။ ကမွတို့ မိသားစုထဲ အပြငလြူနောကတ်ဈယောကတ်ောင် ဝငလြာဖို့ ခကခြဲတဲ့ အခွအနေပေေါ့။
ကြှနမြကတော့ အဖနေဲ့ မောငလြေးကြားမှာ အရာရာ အားလုံးအတွကြ “ဆုံခကြြ” တဈခုလို ဖြစ်လာခဲ့ရတာပေါ့လေ။
ပြီးပါပြီ။