အောစာအုပ်

သံယောဇဉ်မလေးကြောင့်

သံယောဇဉမြလေးကြောင့ြ
ရေးသားသူ – မန်တလာမောငမြောငတ်ုတ်

အောြ…အေးအေး…အင်း…။ ဦးလေးနာမညကြို ထိပတ်ငမြောငမြောငလြို့ မှတထြားပေါ့..။ အေး… အခု ဦးလေးဘဝတဈလွှောကလြုံးက အဖြစ်အပကြအြခွို့ကို ပြောမယ်။ ဦးလေး အသကြ (၃၅) နှစ်လောကကြ ရနကြုနကြို ရောကတ်ယ်…။ ရနကြုနမြှာရှိတဲ့ အဈကိုဝမ်းကြဲအိမမြှာ ဘုရားဖူးရင်း ခဏဆိုပြီးနရောက နှစ်အတနကြှာ နဖြစ်ေသှားတယ်…။ အကြောင်းကလည်း ရှိသကိုးကြဲ့။

အောြ… ကြားဖြတပြှီး ပြောရဦးမယ်…။ ဟိုတုန်းက ဦးလေးဟာ အညာသားစဈစဈ ဖြစ်ပမယေ့ြ အသားကဖြူ သွှောငတ်ဈစောင်းနဲ့ သနမြာထွားကြိုင်းတဲ့ အစားထဲကပေါ့…။ ရှေးအစဉအြလာအတိုင်း လူတဈကိုယလြုံး ထိုးကြင်းမငကြှောငတ်ှနေဲ့ဆိုတော့ ရနကြုနမြှို့ လူကုံထံအသိုင်းအဝိုင်းမှာတော့ အထူးအဆန်း ဖြစ်နပြနေတ်ော့ သူတို့အခေါြ ပေါပြှူလာ ဆိုပဲ… ထားတော့…။

ဦးလေးရဲ့ အဈကိုဝမ်းကြဲနဲ့ မရီးဖြစ်သူ နှစ်ဦးစလုံး သဘောမနောကောင်းကြပါတယ်…။ ရောကကြတည်းက ပြောသ်လောကန်ေ ဒါမှမဟုတ် တဈသကလြုံး နမယေဆြိုလည်း တဈသကလြုံးပေါ့လေ… သူတို့က ပြောတယ်…။ အစကတော့ ဦးလေး တဈလလောကန်မယ်ေ မှန်းရာက… အေးကြညမြလေ…. အေးကြညမြကြောင့ြ နှစ်အကြာကြီး နဖြစ်ေသှားခဲ့ရတယ်…။

အေးကြညမြဆိုတာက အဈကိုဝမ်းကြဲရဲ့ တဈဦးတည်းသော သမီးလေး…။ အပျိုပေါကမြလေးက ဦးလေးကို တအားခငမြငပြှီးတော့ နရှောတယ်…။ ဦးလေးဟာ အညာသားငယဖြှူ လူပျိုစဈစဈ ရမရေောသေးတဲ့သူ…။ အတွေ့အကြုံဆိုတာ ဝလောဝေးရောပေါ့….ဟဲဟဲ…။

ကြုပရြဲ့ လကြဦးဆရာဟာ မိအေးလေ… မိအေးပေါ့…။ ကြနဗြင့ကြွောင်းသူပီပီ ကြုပကြို လောကဓာတပြညာကို မသငမြနရေ သငဆြိုတော့ ခွေးကြီးမှ လကပြေးသင် ဆိုတာလို ကြီးကောငကြှီးမားနဲ့ ကြုပအြင်ျဂလိပစြာတွေ သငရြတယဗြွ။ ကြုပလြည်း အိမအြလုပတ်ှေ ကူညီလုပကြိုငပြေး ပြီးရင် ညနဆေို စာသငပြေါ့လေ…။ ဒါပမယေ့ြ ကြုပစြိတမြှာ မရိုးသားမှုဆိုတာ မရှိခဲ့ဘူးလေ…။ ဒါပမယေ့ြ… အနကြောလာတော့လည်း မအေးနဲ့ ကြုပဟြာ အထူးခငမြင် သံယောဇဉဖြစ်ပြီး သူလုပခြငွရြာကို ကြုပအြမှဲ အဖောလြိုကပြေးရတာပေါ့လေ…။

အဈကိုနဲ့ မရီးကလည်း ကြုပရြောကကြတည်းက အိမအြတွကြ စိတခြရွတယဆြိုပြီး ညအိပည်နေ အလုပကြိဈစနဲ့ဆိုပြီး ပဲခူးတို့ မောလြမှိုငတ်ို့ဘကထြိ ခရီးထွကကြှတယ်…။ ရတနာပြဲစားဆိုတော့လည်း အလဉွြးသင့သ်လို အရောင်းအဝယဖြစ်မယ့ဆြီ လိုကကြှရတာ မဟုတလြား…။

အောြ…ဟုတသ်ား… ကြုပမြပြောမိသေးဘူး…။ အေးကြညမ် အသကကြ (၁၄) နှစ်ကြောကြွောြ (၁၅) နှစ် ပြည့ပြှီးခါစပဲ ရှိသေးတယ်။ ဒါပမယေ့ြ အသကန်ဲ့မလိုကအြောင် ထွားလှန်းသဗွ။ အသားအရကဖြေူ၊ အရပကြမနိမ့မြမှင့ြ၊ မကြန်ှာသှယသ်ှယ် မကြလြုံးမကြခြုံး ကောင်းကောင်း၊ နှာတံပေါပြေါြ၊ သသပေကြနွတဲ့ နှုတခြမ်းနှစ်လှှာဖူးဖူးလေး၊ ကြော့ရှင်းတဲ့ လညတ်ိုင်၊ လုံးဝန်းပြပြဈေတဲ့ ပခုံးသားလေးတွကလေည်း ကြုပရြနကြုနရြောကမြှ စားဖူးတဲ့ ပေါကစြီအကြီးစားလောကြ လုံးဝန်းပြည့တ်င်းနတယ်ေ။

သေးသှယတ်ဲ့ခါးနဲ့ စွင့ကြားနတေဲ့ တငပြဆုံတွကေ ဖြိုးဖြိုးအိအိနဲ့ တကယ့အြပျိုကြီးဖားဖား အတိုင်းပါပဲ ဆငန်ှာမောင်းလိုဆိုတော့ အဟဲ… ပြောရင်းနဲ့ ကြုပသ်ူ့ကို သိပသ်တိရသှားမိပြနတ်ယ်။ ကဲ…ဒါ လောကဆြို အေးကြညမြရဲ့ ခန်ဓာကိုယအြခွိုးအစားကို ပုံဖောလြို့ ရရောပေါ့…။

ကြုပ် အမှတမြိဆုံးကတော့ အဈကိုနဲ့မရီးတို့နှစ်ယောကြ ပဲခူးကို ညအိပသ်ှားတဲ့ နေ့ကပေါ့…။ မိုးတွကလေည်း တဈနကေုနရြှာနတော ညအထိမစဲ…။ တဈအိမလြုံးမှာ သူနဲ့ကြုပ် နှစ်ယောကထြဲရှိတယလြေ…။ ထုံးစံအတိုင်း ညဦးပိုင်းမှာ ကြုပစြာသငရြသေးတယ်။ တစတစနဲ့ ညဉြ့နကလြာတော့ နှစ်ယောကသ်ား အိပခြငွလြာလို့ အိပယ်ာဝငမြယလြဲဆိုရော… အေးကြညမြလေ ဗှဖေောကပြှီး တဈယောကထြဲ မအိပဝြံ့ဘူးဆိုပြီး ကြုပအြိပယ်ာထဲ ဝငအြိပတ်ယဗြွ။ ဒီအထိ ကြုပစြိတဟြာ ပကတိ သန့ရြှင်းနဆေဲဆိုတာတော့ ကြုပ် ကြိနပြှောရဲပါတယ်။

ဦးလေးနဲ့တူမ တဈအိပယ်ာထဲမှာ အတူအိပတ်ာ မသင့ဘြူးဆိုတာလောကတ်ော့ ကြုပန်ားလညပြါတယ်။ ဒါကြောင့သ်ူ့ကို ချော့မော့ပြီး သူ့အိပယ်ာဆီသှားအိပဖြို့ ကြုပပြှောပါတယ်။ တဈဦးတည်းသောသမီး နှဲ့ဆိုးဆိုးတတတ်ဲ့သဘော မိဘတွကလေည်း အလိုလိုကဆြိုတော့ အပြောရတယခြကသ်ကိုး…။ ဘယလြိုမှ ပြောလို့မရတဲ့အဆုံး ကြုပကြုတငပြေါတ်ကပြှီး ခွငထြောငဘြေးမှာ ကြေးကြေးလေး အိပလြိုကရြတယ်။

အတောကြှာတော့ ဦးလေး ခွငကြိုကလြိမ့မြယ်… ခွငထြောငထြဲဝငအြိပ် ဆိုပြီး ကြုပကြိုပါ ခွငထြောငထြဲသှင်းလို့ သူနဲ့အတူ တဈခွငထြောငထြဲ အိပလြိုကရြပြနသ်ဗွ။ ကြုပသ်ူ့ကို ကြောပေးပြီး တဈဖကစြောင်းအိပတ်ာပါ။ ပြူနာရှာတာက အေးကြညမ်… အနခကေတ်ာက ကြုပ်…။ ကြည့်လြေ အခုလည်း ဦး ညောင်းသလားဆိုပြီး ကြုပခြှသလေုံးတွကေို သူ့လကဖြဝါးနုနုလေးနဲ့ ဇွတန်ှိပန်ယပြေးပြနတ်ော့ ကြုပဒြုကျခရောကတ်ာပါပဲ…။

မိန်းမနဲ့ယောကြွား ဓာတဖြိုနဲ့ဓာတမ် မတည့တ်ဲ့သဘောမို့ နူးညံ့နှေးထွေးတဲ့ သူမရဲ့ လကဖြဝါးလေးတွရေဲ့ အထိအတွေ့က ကြုပန်ှလုံးခုနမြှနစြပြနေတ်ယ်။ တဖြေးဖြေးနဲ့ ခွသလေုံးကနေ ကြုပပြေါငတ်ှကေို နှိပလြာပြနတ်ယ်။ ကြုပမြညောင်းပါဘူး… မနှိပပြါနဲ့ဆိုတာလည်း မရဘူး။ ဇွတတ်ိုးပြီးနှိပတ်ာ။ ကြုပပြေါငခြှံကြားကဟာကို မထိခလုတ် ထိခလုတဖြစ်လာတော့ ကြုပတ်ဈကိုယလြုံး ကငွစြကန်ဲ့ တို့လိုကသ်လား မှတရြတယ်… ထုံသှားတယ်… တကယပြါ။

အဲဒီအသကအြရှယထြိ ကြုပဟြာ ဘာအတွေ့အကြုံမှ မရှိခဲ့ဘူး…။ မိန်းမဆို ကြုပစြေ့စေ့စပစြပ် တဈခါမှ မကြည့်ခြဲ့ဖူးရိုး အမှနပြါ။ နီးနီးကပကြပ် ပေါင်းဖူးတာဆိုလို့ အေးကြညမြရယ်… ကြုပမြရီး မမလေးရယ် နှစ်ယောကထြဲပဲ ရင်းရင်းနှီးနှီးပြောဆို ဆကဆြံဖူးတာ…။ အခုလို အေးကြညမြနဲ့ နှစ်ယောကထြဲအတူ အိပရြပြနတ်ော့ ကြုပရြငထြဲ ခစွတ်ီးဘုရားပြဲလှည့သ်လို တဒိန်းဒိန်းနဲ့ ခုနန်တေော့တာပါပဲ။

ကြာတော့… ကြုပ် အနခကေပြှီး ဘာမှဆကမြလုပတ်တလြို့ သူ့ကြောလေးကို ပုတပြှီး မိအေး ငါ့တူမ အိပ်… အိပဆြိုပြီး အိပခြိုင်းလိုကရြတယ်။ အိပပြှနတ်ော့လည်း ကြောချင်ြးကပပြှီး အိပသ်ဗွ။ ကြုပရြငထြဲမှာ မှန်းကြပပြိတလျှောငပြှီး နလေို့ အိပလြို့လည်း မရပါဘူး။ မိုးကလည်း တစိမ့စြိမ့ြ ရှာနတေော့ အေးလို့ထငပြါရဲ့ ကြုပဖြကကြို အတင်းကပပြှီး အိပတ်ယ်။ တဖကသ်တထြဲ အကြာကြီး စောင်းအိပပြါများတော့ ကြုပည်ောင်းကိုကလြာတာနဲ့ သူ့ဘကကြိုစောင်းအိပလြိုကရြပြနတ်ယ်။ ဒီအခါကမွှ ပိုဆိုးသဗွို့…။

အတင်းတိုးခွေ့အိပန်တေဲ့ သူ့ကြောင့ြ ကြုပခြါးမှာဝတထြားတဲ့ ပုဆိုးဟာ ပြကသွှေားသလို ကြုပမြကြန်ှာ ရှိန်းကနဲဖြစ်ပြီး ကြုပလြကန်ှဈဖကန်ဲ့ ပေါငခြှံကြားက ကြုပလြိငတ်နကြို အုပကြိုငထြားလိုကရြတယ်။ တကယ့ကြို အနခကေလြှသဗွ။ အေးကြညမြလေ… ပြကနွေတေဲ့ ကြုပပြုဆိုးကြင်းထဲကို သူ့ခွနှစ်ေချောင်းထိုးသှင်းပြီး ကြုပဖြကမြကြန်ှာပြုပြီး စောင်းအိပလြိုကပြှနတ်ယ်။ သူ့ခါးက ထဘီကလည်း ပြနတေယေဆြိုတာ ကြုပမြကြန်ှာပူပူနဲ့ သတိထားမိလိုကပြှနတ်ယ်။ ဒါကြောင့ြ ကြုပ် အိပပြွောခြငွယ်ောငဆြောငန်မေိတယ်။

ဒါပမယေ့ြ ခကတ်ော့ ခကသ်ား…။ လူတွကေ အောင့အြီးနနေိုငပြမယေ့ြ မတူတဲ့ ဓာတန်ှဈခုက မအောင့န်ိုငဘြူး ဖြစ်နတယ်ေ။ သူ့ရဲ့နှေးထွေးတဲ့ အသားဆိုငတ်ှကေ ကြုပပြေါငန်ှဈဖကကြို ထိကပန်တေော့ ကြုပမြှာ တံတွေးနငသ်လိုလို ရငထြဲဟာသလိုလို ဖြစ်သှားပြီးတော့ ကြုပရြဲ့လိငတ်နဟြာ တဈခါမှ မဖြစ်ဖူးတဲ့ ပူထူရှိန်းဖိန်းပြီး အဆမတန် မာထနလြာတာကြောင့ြ ကြုပလြကန်ှဈဖကန်ဲ့ အတင်းဆုပကြိုငဖြစွည်ှဈနရတေယ်။ ဒီကြားထဲ သူက ငှိမင်ှိမမြအိပဘြူး ထိုးလိုကမြှှလေိုကန်ဲ့။ ကြာတော့ ကြုပလြကတ်ှေ အုပထြားလို့ မရတော့လို့ အသာလေးလှှတပြှီး ငှိမန်မေိရပြနတ်ယ်။

သူ့ခွနှစ်ေချောင်းက ကြုပပြေါငခြှံကြားကို ဇွတထြိုးဝငလြိုကပြှနတ်ော့ သူ့ဖငကြှီးနဲ့ ကြုပလြိငတ်နဟြာ ထိကပပြှီးနပြေီ…။ ကြုပတ်ကယပြဲ အနရခေကလြှသဗွာ…။ ဘာလုပလြို့ လုပရြမှန်း မသိတော့ဘူး… တကယပြါ…။ ကြုပရြဲ့ ရငခြုနသ်ံကိုတောင် ကြုပပြှနကြှားနရပြေီး တဈကိုယလြုံးမှာရှိတဲ့ အကြောတွကလေည်း ပူထူရှိန်းဖိန်းကုနပြှီ။ အသကရြှူရတာလည်းမဝနဲ့ ဒုကျခပါပဲလို့ ကြုပရြငထြဲမှာ တိုးတိုးလေး ညည်းမိတယ်။

ပိုဆိုးတာက တိုးရင်းကပရြင်းနဲ့ သူ့လကဖြဝါးနုနုလေးတွကေ ကြုပလြိငတ်နကြို ဖြဖြရှရှလေး အုပကြိုငဖြစွည်ှဈနကြေောင်း သတိခပြမြိသလို ကြုပတ်ဈကိုယလြုံး တဆတဆြတ် တုနန်တယ်ေ။ ကြုပပြေါငခြှံကြားမှာ လွှိုသှင်းထားတဲ့ သူ့ရဲ့ခွနှစ်ေချောင်းကို ပြနဆြှဲနှုတပြှီး ကြုပပြေါငကြှေးပေါြ ပြနခြှတငပြှနတ်ယ်။ ပြီးတော့ ကြုပလြိငတ်နကြို အသာဆှဲကိုငပြှီး သူ့ယောနိဝကို တေ့လိုကတ်ော့ ရငထြဲမှာ ရှိန်းကနဲ ဖြစ်သှားပြီး ဒီတဒင်ျဂလေးအတောအတွင်းမှာ ဖောမြပြနိုငလြောကအြောငကြို ခံစားမှုတွကေ ပြင်းထနလြှန်းလှတယ်။ ကောင်းတာလား… ဘာလား ကြုပ် မဝခွေဲတတခြဲ့ဘူး…။

မိအေးလေ…မိအေး ကြုပလြိငတ်နခြေါင်းနဲ့ သူ့ယောနိထဲဝငအြောင် ဖငကြို လိမပြဈကြှတဲ့ပြီး နောကကြို ဖိစိုကခြလွိုကတ်ော့ “ ပြလှတ် ” ဆိုတဲ့အသံနဲ့အတူ ကြုပလြိငတ်နဟြာ သူ့ရဲ့ယောနိထဲကို နိမ့ကြနဲ နဈဝငတ်ာကို ကြုပသ်တိထားမိလိုကတ်ဲ့အခွိနအြတွင်းမှာပဲ သူလေ အေးကြညမ် အဖြားတကသ်လို တဟင်းဟင်းနဲ့ ညည်းညူရင်း သူ့ဖငကြှီးကို အငှိမမြနဘေဲ လှုပရြမ်းဖိကပလြိုကပြှနတ်ော့…. ကြုပမြှာလည်း ဆီးစပတ်ဈဝိုကကြ ကငွကြနဲ စဈကနဲဖြစ်ပြီး တဈခါမှ မခံစားဘူးတဲ့ အရသာထူးကို ခံစားလိုကရြလို့ သူ့ကို ဇိုးဇိုးဆပဆြပန်ဲ့ဖကတ်ှယပြှီး ကြုပရြငခြှငထြဲ ဆှဲသှင်းမိလိုကတ်ယ်။

တဈခွိနထြဲမှာပဲ ကြုပရြဲ့လိငခြွောင်းထိပကြ ပူကနဲဖြစ်သှားပြီး အရညတ်ှဟော သူ့ယောနိထဲကို ဒလဟော ပန်းထွကရြတော့တာပါပဲ။ သူလည်း တဟင်းဟင်းနဲ့ တဆတဆြတ် တုနသ်ှားတာ ကြုပ် သတိထားမိလိုကတ်ယ်။ ဒီလိုနဲ့ သူနဲ့ကြုပ် မိန်းမောသလိုဖြစ်ပြီး ငှိမသ်ကန်မေိရပြနတ်ော့တယ်။ အမှနတ်ော့ ကြုပလြည်း တဈခါဖူးမှ အထိအတွေ့ မရှိခဲ့ဘူးသူဆိုတော့ အရသာထူးထူးကြီးကို ဗှုံးကနဲ ခံစားလိုကရြတော့ မေ့ကနဲ ဖြစ်သှားရတော့တာပါပဲ။

သတိရလို့ ပတဝြန်းကငွကြို မကြလြုံးဖြင့ကြှည့လြိုကတ်ော့ အေးကြညမ် ကြုပရြငခြှငထြဲမှာ ခွခွလေေေး အိပပြွောန်တောကို တွေ့ရတာပေါ့။ ကြနပေန်ှဈခွိုကတ်ဲ့ ပီတိနဲ့အတူ သူဟာ ပီတိကလေးနဲ့ အိပပြွောန်တောကို နိုးသှားမှာစိုးလို့ ကြုပ် မလှုပရြဲဘူး။ ဒီတဈခါ တိုငကြပန်ာရီရဲ့ မှညသ်ံလေး ခကြြ ခကြကြ တိတဆြိတလြှန်းတဲ့ကာလကို နှိုးထစဖေို့ အသံတွကေ မှညဟြီးလှန်းလှတယ်။ အဲဒီ နာရီသံကြောင့ထြငပြါရဲ့… အိပပြွောန်တေဲ့ အေးကြညမ် လူးလှန့ရြင်း မကြလြုံးဖြင့ကြှည့တ်ာ ကြုပတ်ှေ့လိုကရြပြနတ်ယ်။

—————————————-

လေးနာရီ သံချောင်းခေါကသ်ံကြောင့ြ ကမွ အိပပြွောန်ရောကနိုးပြီး မကြလြုံးဖြင့ကြှည့တ်ော့ ကမွကို စူးစိုကကြှည့န်တေဲ့ ဦးလေးရဲ့မကြန်ှာကို ဦးဆုံးမှငတ်ှေ့လိုကရြတယ်။ ကမွဦးလေးကို လှမ်းဖကလြိုကတ်ော့ အလိုကသ်င့ပြှနဖြကပြှီး ကမွပါးကို တဈရှိုကမြကမြကြ နမ်းပါတယ်။ ကမွလည်း ဦးလေးကို ပြနလြှနန်မ်းပစ်လိုကပြှီး သူ့လိငတ်နကြို ကမွလကန်ှဈဖကန်ဲ့ ဆုပကြိုငဖြစွည်ှဈလိုကတ်ော့ သူ့လိငတ်နဟြာ ကမွလကဖြဝါးထဲမှာ မာတောငလြာတယ်။

ဒါနဲ့ကမွလည်း သူနဲ့မကြန်ှာချင်ြးဆိုငလြှဲပြီး ကမွပေါငတ်ဈချောင်းကို သူ့ပေါငပြေါြ ခွတငလြိုကတ်ယ်။ ပြီးတော့ သူ့လိငတ်နကြို ကမွရဲ့အင်ျဂါအဝမှာ တေ့ပေးလိုကတ်ယ်။ ဦးလေးလည်း ဒီတော့မှ ကမွနောကကြွောကို ပြေ့ဖကပြှီး ဆောင့ည်ှောင့ပြါတယ်။

ကမွရဲ့အင်ျဂါကလည်း ပထမအခွီ ပြီးကတည်းက အရညမြွားဖြင့ြ စိုနသညေကြှောင့ြ ဦးလေးဆောင့တ်ော့ ဦးလေးရဲ့လိငတ်နဟြာ ကမွယောနိထဲကို လွှောကနဲ ဝငလြာပါတော့တယ်။ ကမွလေ ရငထြဲမှာ လှိုကကြနဲ ဖိုကနဲဖြစ်သှားပြီး ဦးလေးကို တအားကြုံးဖကပြှီး ကမွခါးကိုကော့ပြီး ဦးလေးလိငတ်နကြို ဆောင့ပြဈလိုကမြိပါတယ်။ ဒီတဈခါ စိတပြါလကပြါ နှစ်ဦးသားလုပကြှသဖြင့ြ ဦးလေးရဲ့လိငတ်နဟြာ ကမွရဲ့ သားအိမကြို လာလာထောကမြိသညအြထိ ဦးလေးက တအားဆောင့ပြါတယ်။ ဒုတကြနဲ ဒုတကြနဲ အသံနဲ့အတူ ကမွနင့ကြနဲ ခံစားလိုကရြပြနပြါတယ်။

ဦးလေးဟာ ညှောင့ရြင်း ဆောင့ရြင်းနဲ့ ကမွရဲ့နို့တွကေို စမ်းသပကြိုငတ်ှယလြာပါတယ်။ ဖြဖြကိုငလြိုကြ ဆုပခြွလေိုကန်ဲ့ ဦးလေးဟာ အမွိုးမွိုး ကိုငတ်ှယဖြစွည်ှဈနလေို့ ကမွလေ ကြကသ်ီးမှှေးညှင်းများတောင် ထလာရတယ်။ တဈကိုယလြုံးရှိသမွှ အကြောအချင်တ်ှကလေည်း တဖငွြးဖငွြးနဲ့နတောပါပဲ။ နို့ကိုဆှဲလိုကြ ကမွဖငကြို ဖစွည်ှဈလိုကလြုပရြင်းနဲ့ အဆကမြပြတ် ညှောင့လြိုကတ်ာရှင် “ ဘှပစြှပစြှပ်…ဘှတဖြတဖြတ်…” အသံတွမွေားတောင် ထွကလြာတယ်။

ဒီတဈခါတော့ တဈနာရီလောကကြှာမှ နှစ်ဦးသားအရညတ်ှထွကေကြှကာ အရသာရှိရှိနဲ့မှိန်းပြီး ဇိမခြံရင်းဖကပြှီး အိပလြိုကကြှတာ မနကရြှဈနာရီထိုးမှ နိုးပါတော့တယ်။

ဦးလေးသည် ရှကပြှီးအားနာဖြစ်နပေုံရသည်။ ကမွက စကားဖာထေးပြီး အစားအစာ ကြှေးမှေးပြုစုပြီး အိမလြုပင်န်းတွကေို လုပကြိုငခြကြပြှုတန်ပေါသည်။ ညရောကပြှနတ်ော့လည်း သူ့အိပယ်ာ၌ ကမွသှားရောကြ အိပပြှနပြါသည်။ ဦးလေးနှိပပြေးရဦးမလား မေးတော့ ကိဈစမရှိပါဘူး နပေါစတေဲ့…။ ဒါပမယေ့ြ ဟိုနှိပဒြီနှိပန်ဲ့ သူ့ပေါငခြှံစမ်းကြည့်တ်ော့ သူ့ဟာကြီး တောငန်တောကို တွေ့ရပါသည်။

ဦးလေး…ဘာပြုလို့ မိန်းမမယူသေးဘဲ နတောလဲ… လို့ ကမွက စမေးတော့ ယူတော့ယူချင်တ်ာပဲ… စကားမပြောရဲလို့ဟု ရိုးရိုးပင် ဖြပေါသည်။ အဲဒါကြောင့ြ ကမွဦးလေးကို မိန်းမအရသာသိအောင် အလိုဖြည့ပြေးတာပေါ့…။ ကြေးဇူးတငလြိုကတ်ာကလေးရယ်… လို့ဆိုပြီး ကမွကို အားရပါးရကြီးဖကပြှီး နမ်းလိုကပြါသည်။ တဈဦးနဲ့တဈဦး ကာမအရသာကို သိပြီးဖြစ်လို့မို့ ကမွလည်း မနနေိုငတ်ော့ဘဲ ပကလြကလြှနပြှီး ဦးလေးကို ကမွရငဘြတပြေါဆြှဲတငပြှီး သူ့လိငခြွောင်းကို ကမွစောကခြေါင်းဝမှာ တေ့ပေးလိုကတ်ော့ ဦးလေးက အလိုကသ်င့ကြလေး လိုးညှောင့ပြါတယ်။

ကနေ့ညတော့ သဘောရှိကြီး စပယ်ှကလြိုကကြှတာ ဦးလေးရော ကမွအဖို့ပါ လူ့ဘဝအရသာကြီးကို စည်းစိမရြှိရှိ ဖြစ်နကြပေါသည်။ ကမွက ပေါငကြားပေးလိုကတ်ော့ ဦးလေးက အားပါးတရကြီး မှောကထြိုး လိုးပါသည်။ ပြီးတော့ ကမွနို့တွကေိုလည်း စို့စပေါသည်။

ဦးလေးဟာ ကမွနို့လေးတွကေို ဖြဖြလေးကိုငပြှီး ကလေးတွလေို တပြှတပြှှတအြသံထွကအြောင် စို့ပေးပါတယ်…။ နို့စို့လိုကြ အားပါးတရကုန်းဆောင့လြိုကန်ဲ့ကြာတော့ နှစ်ဦးစလုံး အရသာတွေ့ကြခါ ပြီးသှားကြပါတယ်။ တဈရေးနိုး တဈခါလုပကြှပြနပြါတယ်။ ဦးလေးကို ကမွပကလြကကြားပေးတော့ ဦးလေးက သူ့ဟာသူ တကမြှောကပြါတယ်။ ပြီးတော့ ညငည်ငသ်ာသာ လုပပြါတယ်။

———————————-

သူ့ပေါငတ်ှကေို ကြုပပြေါငပြေါြ တဈဖကတ်ဈခကြြ ဆှဲတငလြိုကပြှီး အသာဖိပြီး ညှောင့န်မေိပြနတ်ယ်။ စိတရြှိလကရြှိ လုပခြငွပြမယေ့ြ (၁၅) နှစ်သာ ရှိသေးတဲ့ အေးကြညမ် ခံမှခံနိုငပြါ့မလားဆိုတဲ့ သဘောနဲ့ ကြုပစြိတထြိန်းပြီး သူ့အကြိုကြ ဖြေးဖြေးမှနမြှန် ဆောင့ည်ှောင့ပြေးနမေိတယ်။ ဒါပမယေ့ြ ကြုပကြညှာတာပြီး လုပန်တောကို အားမရလို့ထငပြါရဲ့ ပေါငတ်ှကေို အစွမ်းကုန် ဖြဲကားပေးပြီး အောကကြနေ ဖငကြိုပင့ကြော့ပေးလတေော့ ကြုပလြည်း စိတလြှှတကြိုယလြှှတ် ဖိဆောင့ပြဈလိုကရြတော့ ကြုပဟြာကြီး အရင်းထိ မှှုပသ်ှားတယ်။

“ အား…အင်း…ကြှတ်…ကြှတ်…”

“ နာလို့လား…မိအေး…”

“ အင့ျ…အင်…ကောင်းတယ်…ဆောင့ျ…ဆောင့ျ…”

ဒီစကားလည်းကြားရော ကြုပ် သူ့ခါးလေးကိုဆှဲပြီး အားပါးတရ ညှောင့တ်ော့တာပါပဲ။

“ စွတ်…စွတ်…စွိ…စွိ…အင့ျ…ဟင့ျ…အိုး…”

“ အဟင့ျ…ဖတ်…စွိ…စွိ…”

အသံတွကလေည်း မှညလြိုကတ်ာ တကယတ်ည်းမှပဲ အသားဖြူအရညရြှှမ်း ဆိုသလိုများလား မသိပါဘူး။ ကြုပတ်နဆြာဟာ သူ့အင်ျဂါလေးထဲကို လွှောကနဲ ဝငဝြငသ်ှားတာများ အရင်းထိအောငပြါပဲ။

အိုး… ကောင်းလိုကတ်ာလေ… ဘယလြိုအရသာမွိုးနဲ့မှ မတူဘဲ ထူးကဲတဲ့ ခံစားမှုတွအရေရော ကြုပပြါ တဝကြီး ခံစားနကြရေတယ်။ မောရင် သူ့ရဲ့ပေါငပြေါြ ဝမ်းလွားမှောကပြှီး နို့လေးတွကေို ဆုပန်ယဆြော့ကစားရင်း အမောပြနေားနလေိုကပြှီး အမောပြတေော့ ကြုပဆြကည်ှောင့လြိုကန်ဲ့ အားကြီးအရသာရှိတယ်…။ အဲဒီနေ့ညက ကြုပလြေ စောင်းပေးရင် စောင်းလကြပြဲ လုပလြိုကတ်ာပဲ… ပကလြကကြားပေးတော့ ကြုပကြ မှောကလြကြြ တကည်ှောင့ပြဈလိုကတ်ာ… သူသဘောကိုကလွို့။

ကြုပမြှာလည်း သူ့ကြောင့ြ လူ့ဘဝရဲ့ အရသာကို တွေ့ထိခံစားရတာဆိုတော့ မိုးမမှငလြမမှေငန်ဲ့ သဘောရှိ လုပလြိုကကြှတာ မနကြ (၃) နာရီကြောကြွောြ (၄) နာရီမှ အိပပြွောသ်ှားကြတာပေါ့။

ဒီလိုနဲ့နခေဲ့ကြတာ (၇) ရကကြှာမှ ကြုပအြဈကိုနဲ့ မရီးတို့ ပြနရြောကလြာကြပြီ… ဆိုတော့ ကြုပမြှာ မလှတမြလပကြှီး ဖြစ်တော့မှာပဲလို့ စိုးရိမန်တေုန်း ညရောကတ်ော့ အေးကြညမြက အောကထြပမြှာပဲ အိပမြယဆြိုပြီး လှတန်တေဲ့ အခန်းတဈခုထဲကို သူ့အိပယ်ာတွေ ရှှေ့ပြောင်းသဗွ။ သူ့မိဘ ကြုပအြဈကိုနဲ့မရီးက ဘာမှမပြောဘူး။ သူ့သမီး သဘောကြ နစတေယ်ေ။ ကြုပကြတော့ ဖိုးကြိုင်းတုတ် ဖြစ်နသဗွေ… အဟဲ…။

တဈယောကဆြန်ဒ တဈယောကသ်ိပြီးသားမို့ ညရောကတ်ော့ သူခေါရြာ ကြုပလြိုကရြတယ်။ ကြုပအြိပယ်ာကိုတော့ ခွငထြောငခြပြှီး လူအိပန်ဟနေပြှုခဲ့ရသပေါ့လေ…။ သူ့အိပခြန်းထဲ ရောကရြောကခြငွြးပါပဲ ကြုပသ်ူ့ကို ပြေ့ဖကပြှီး နမ်းမိတယ်။ ပြီးတော့ ကိုငတ်ှယ် ဆော့ကစားချင်စြရာ ကောင်းလှတဲ့ သူ့ရဲ့နို့လေးနှစ်လုံးကို ဖစွည်ှဈဆုပကြိုငပြှတသ်ပခြွမှလေိုကတ်ော့ သူ့ကြောလေးကော့ ရငမြွားမောကကြှှလာတယ်။ ကြုပသ်ူ့ရဲ့ စုခွှနမြို့မောကန်တေဲ့ နို့လေးတဈဖကကြို အသာပါးစပန်ဲ့ ငုံခဲပြီးစို့လိုကတ်ော့…။

“ အင်း…ယားတယ် ဦးလေးရယ်…”

လို့ သူတိုးတိုးလေးပြောတယ်။ ဒါနဲ့ကြုပ် သူ့ကိုအိပယ်ာပေါြ အလိုကသ်င့ြ လှဲလွောင်းစလေိုကပြှီး သူနဲ့အတူ ယှဉတ်ှဲအိပလြိုကတ်ယ်။ နှစ်ယောကသ်ား အင်ျကြီလုံခညွြ မကပကြှတော့ဘူး။ တဈယောကတ်နဆြာ တဈယောကကြိုငတ်ှယ် ပြတသ်ပကြှတော့ မနနေိုငတ်ော့ဘူး ဖြစ်လာလို့ ကြုပသ်ူ့အပေါကြို တကမြှောကလြိုကတ်ယ်။ သူကလည်း အလိုကသ်င့ပြေါငကြားပေးပြီး ကြုပလြိငတ်နကြိုငပြှီး သူ့အင်ျဂါဝကိုတေ့ပေးတာနဲ့ ကြုပလြည်း အလိုကသ်င့ည်ှောင့လြိုကတ်ော့ အရညတ်ှေ စွတစြိုနတောနဲ့ လွှောကနဲ ကြုပတ်နဆြာ အဆုံးထိ နဈဝငသ်ှားပါတယ်။

ကြုပလြည်း အပေါကြနေ အလိုကသ်င့ြ မှောကလြကြန်ဲ့ (လှကြေီးထိုးရိုးရိုးဟု နောကမြှသိပါသည်) လိုးဆောင့န်ပြနေရြာ အတနကြှာတော့ ကြုပကြ ညောင်းလာတာနဲ့ ဒူးထောကပြှီး သူ့ပခုံးကို ကိုငဆြှဲခါညှောင့ပြှနပြါတယ်။

“ အား…ဟင်းဟင်း…ကြှတကြွှတ်…”

“ နာလို့လား…မိအေး…”

“ ဟင့အြင်း…နာပါဘူး…ကောင်းတာ ဦးလေးရဲ့…”

ကြုပသ်ူ့စကားအဆုံးမှာ သူ့ရဲ့သေးသှယတ်ဲ့ ခါးကို ဆှဲပြီး ဆကည်ှောင့ပြှနရြာ တစွတစြှတ် တဖတဖြတန်ဲ့ အင်ျဂါနှစ်ခု ထိတွေ့သံတွေ ထွကလြာတော့ မိအေးက ပြောလာတယ်။

“ အသံတွကလေည်း မှညလြိုကတ်ာ ဦးလေးရယ်…”

“ ဦးလေးလည်း ထိန်းလုပတ်ာပဲ… မင်းလေးဟာက အရညတ်ှေ အရမ်းများတာကိုး…”

“ အင့ြ…ဟင်း…အမတေို့များ ကြားကုနပြါ့မယ်…”

“ မကြားနိုငပြါဘူး… သူတို့က အပေါထြပ် အိမြဦးခန်းမှာအိပတ်ာ… ဝေးပါတယ်… မိအေးရဲ့…”

“ ဒီလိုဆိုလည်း ဆောင့စြမ်းပါ ဦးလေးရယ်… မိအေး ကောင်းလာပြီ…”

ကြုပ် သူ့သဘောကြ အားသကုန် ဖိကြိတဆြောင့တ်ာပါပဲ…။ သူကလည်း အောကကြနေ ဖငလြေးကိုမှှောကပြင့တ်ငပြေးတော့ လိုးရတာ တဈမွိုးဇိမတ်ှေ့နတောပေါ့။ ဒီလိုနဲ့ ကြုပတ်ို့ တဈခွီပြီးတဈခွီ လုပကြှတာ မနကလြင်းပိုင်းရောကမြှ အိပကြှရတယ်။

ကြုပမြှတမြိသေးတယ်…။ တဈရကြ နေ့လညခြင်းမှာ လူကြီးတွေ (ကြုပအြဈကိုဝမ်းကြဲနဲ့ မရီး) မရှိတုန်း အခန်းထဲဝငသ်ှားတော့ သူထဘီရငလြွားရကကြှီးနဲ့ သနပခြါးလိမ်းနတောကို ကြုပကြုတငပြေါကြနေ အသအချောထိုငပြှီး ကြည့်န်မေိတယ်။ အသားဖြူပြီး ဝင်းမှတခြွောညကန်တေဲ့ သူ့မကြန်ှာလေးဟာခစွစြရာလေး။ ကော့ညှတန်တေဲ့ မကြတ်ောငကြော့ကြီးတွအေောကကြ စိမ်းလကကြှညလြငန်တေဲ့ မကြလြုံးတွဟော အရညလြဲ့နတယ်ေ။ နှာတံပေါပြေါန်ဲ့ ဆေးမဆိုးဘဲ နီရဲနတေဲ့ နှုတခြမ်းနှစ်လှှာ၊ မေးစေ့လေးခွှနခြွှန်၊ ပြပြဈေတဲ့လညတ်ိုင်၊ ပခုံးသားအိအိလေးတွဟော ရချိုးပြီးစမို့ထငပြါရဲ့ ရပေေါကရြစကေအြခွို့က သူ့လကမြောင်းတဈခိုမှာ ပြောငလြကန်တယ်ေ။

ခုံးကြှနတေဲ့ ရငည်ှန့လြေးတွဟော ထဘီအထကဆြငစြရဲ့ အထကမြှာ ဝင်းမှတန်ပြေီး လုံးဝန်းမို့မောကန်တေဲ့ သူ့ရဲ့နို့နှစ်လုံးဟာ ထဘီအောကကြ ရုန်းထွကလြာတော့မရောင် တင်းတင်းရင်းရင်း ရှိလှန်းလှတယ်။ အိတွဲစွင့ကြားနတေဲ့ တငပြါးနှစ်ဖကကြလည်း ကြမ်းပြငပြေါမြှာ တဈပုံတဈပငကြှီး…။ ကြုပ် ကြည့်ရြင်း ကြည့်ရြင်းနဲ့ မနနေိုငတ်ော့လောကအြောငကြို ဖြစ်နပြေီး သူသနပခြါးလိမ်းပြီးတော့ ကြုပရြငခြှငထြဲကို ဝငထြိုငလြိုကတ်ော့ ကြုပသ်ူ့ကိုအားရပါးရကြီး ဖကန်မ်းပြီး ကုတငပြေါြ လှဲခလွိုကတ်ယ်။

ထဘီကလည်း ပြလွှေောပြီး ဗိုကပြေါမြှာ ပုံနတေော့ လုံးဝန်းမို့မောကန်တေဲ့ သူ့ရဲ့နို့တွကေို ကြုပင်ုံပြီး စို့ပစ်လိုကတ်ာပေါ့။ သူနဲ့ (၇) ရကလြောကလြည်း ပေါင်းပြီးလို့ ယဉပြါးပြီးသားဆိုတော့ အတောအြတနကြွုပ် နားလညတ်တကြွှမ်းလာပြီမို့ မိန်းမနဲ့ယောကြွား မစပယ်ှကခြင် တဈဦးနဲ့တဈဦး ပြတသ်ပကြွီစယမြှ လောကနိဗျဗာနရြောကမြှာဆိုတာ ကြုပ် သဘောပေါကြ လာတယ်…။

ကြုပလြကတ်ဈဖကကြ သူ့ပေါငတ်ှကေို ပြတသ်ပဆြုပခြွဖစွေည်ှဈရင်းက တဖြေးဖြေးနဲ့ ကနွတ်ဲ့နို့တဈလုံးကို လကဖြဝါးနဲ့ အုပကြိုငပြှီး နို့သီးခေါင်းလေးတွကေို ကိုငကြောင်းကောင်းနဲ့ ကိုငတ်ှယရြင်းမှ ပြတခြွကြညေ့လြိုကတ်ော့…။

“ အဟင်း…ဟင်း…ဦး…ဦးလေးရယ်…လုပ်..လုပမြှာဖြင့ြ အင်း..လုပပြါတော့…”

လို့ တိုးတိုးတိတတ်ိတ် ပြောရှာသဗွ…။ ဒါနဲ့ကြုပလြည်း စောင်းလကြန်ရောမှ ထတဲ့ပြီး ပုဆိုးကို ဆှဲခွှတပြဈလိုကတ်ယ်။ ပြီးတော့ သူ့ပေါငပြေါကြို တကမြှောကတ်ော့မယ် အလုပမြှာ…

“ဦးလေးခဏနေဦး ကနေ့ တဈမွိုးလုပရြအောင်”

ဆိုပြီး ကုတငပြေါမြှာ ကန့လြန့အြိပလြိုကတ်ယ်…။ ခွနှစ်ေချောင်းက ကုတငအြောကမြှာ တွဲလောင်းခထွားရကပြေါ့… ပြီးတော့…

“လာဦးလေး… အောကကြနေ မတတ်ပရြပပြှီးလုပ်”

ဆိုတော့ ကြုပလြည်း သူပြောတဲ့အတိုင်း သူ့ပေါငန်ှဈဖကကြှားမှာ ကြုပခြှစေုံရပလြိုကတ်ယ်။ သူကခွနှစ်ေချောင်းကို အောကကြနေ ကြုပခြါးပေါကြို တဈဖကတ်ဈခကြြ ခွတငခြွိတပြဈလိုကပြှနတ်ယ်။ သူဒီလိုလုပလြိုကမြှ ကြုပရြဲ့မတတ်ောငန်တေဲ့ တနဆြာနဲ့ သူ့အင်ျဂါအဝလေးဟာ ကြကတ်ိဖြစ်သှားတော့တာပေါ့။

“ ကဲ…အဲဒီအတိုင်း ဖြေးဖြေးလေးလုပတ်ော့…”

သူ့စကားလည်းဆုံးရော ကြုပလြည်း သူ့ပေါငတ်ှကေိုဆှဲပြီး ဖငကြိုရှေ့သို့ ဖိခလွိုကသ်ဗွ…။ ပြှတကြနဲ ဆိုပြီး ကြုပလြိငတ်နဟြာ သူ့အင်ျဂါလေးထဲသို့ အဆုံးထိ နဈဝငသ်ှားပါတယ်။

“ အင်း…ဟင့ျ…အိုး…ဖြေးဖြေးဦးလေး…ဒီပုံစံက တအားထိတာ ဦးလေးရဲ့…”

“ အိုး..ဟုတလြား…ဦးလေးတော့ သိပါဘူးကြယ်… မိအေးက လုပဆြိုတော့ ဦးလေးလည်း ဖိညှောင့လြိုကတ်ာပေါ့…”

ကြုပဒြါပဲပြနပြှောပြီး သူ့သဘောကြ အသာအယာလေး ညှောင့လြိုကတ်ယ်။ လိငတ်နကြို အဖြားထိရောကအြောင် ဆှဲနှုတလြိုကြ ပြနည်ှောင့လြိုကန်ဲ့ သူ့စိတတ်ိုင်းကြ လိုးညှောင့ပြေးလိုကရြပြနတ်ယ်။ ကြုပည်ှောင့လြိုကတ်ိုင်း မိအေးမကြလြုံးလေး စုံမှိတမြှိတသ်ှားသဗွ…။ ပြီးတော့ ကြုပခြါးမှာ လိမခြွိတထြားတဲ့ သူ့ခွဖဝေါးတွကလေည်း ကြုပတ်ငပြါးကြီးကို ဖိဖိခသွလို ထကအြောကြ ရမ်းခါနတေော့တာပါပဲ…။

အဲ…အတနကြှာမှ ဖြေးဖြေးမှနမြှနလြေး ညှောင့န်ရောမှ ကြုပသ်ူ့ပေါငန်ှဈဖကကြို တတောငဆြဈကြေးနဲ့ ပင့မြပြီး ရှေ့ကိုကုန်းလိုး အားကုန် ဆောင့လြိုကပြှနတ်ယ်။

“ အင့ြ…ဟင်းဟင်း…ကြှတကြွှတ်…”

“ စွိ…စွတစြှတ်…ဖတဖြတ်…”

သူ့တနဆြာလေးထဲက အရညတ်ှထွကေမြွားလို့ထငရြဲ့ ကြုပလြိငတ်နဟြာ လွှောကနဲ လွှောကနဲ အရင်းထိအောင် ဝငဝြငသ်ှားတာ တစွိစွိ… တစွတစြှတန်ဲ့ အသံတွဟော မိုးမှှနန်တေော့တာပါပဲ။ သူကလည်းကြုပမြကြန်ှာကို သချောကြည့်ပြှီး ဖငလြေးကို ကော့ကော့ပေးနပြနေတ်ော့တယ်။ တကယပြါ ကြုပတ်ဈသကမြှာ မခံစားဖူးတဲ့ အရသာထူးထူးကြီး မှိနယ်ှကစြှာ စားသောကမြိလိုကရြတာပါပဲ။

“ ခစ်…ခစ်…အဟီး ဟီး…”

ကြုပသ်ူ့ကို အားသကုန် ကုန်းညှောင့န်လေို့ တဈကိုယလြုံး ရမ်းခါနရင်ေးမှ ကြုပကြိုကြည့်ပြှီး တခစ်ခစ် ရယန်တေော့ ကြုပ် မလုံမလဲဖြစ်ပြီး…။

“ ဘာပြုလို့ ရယတ်ာလဲ မိအေး…”

“ ဟှန့ြ…ဦးလေးက ပေါငမြှာ မှငကြှောငတ်ှနေဲ့ ကမွကို အံကြိတပြှီး အားကုန် ဆောင့ည်ှောင့န်တောကိုက ရယစြရာကြီး… ခစ်ခစ်… အဟီး ဟင်း…”

“ အိုး…ဟုတသ်ားဟ…ဟား..ဟား…”

သူပြောမှ ကြုပလြည်း အမှတထြားပြီး အရှကပြှေ ရယမြောပစ်လိုကရြတယ်။ ဟုတတ်ော့လည်း ဟုတသ်ား။ ကြုပပြေါငန်ှဈဖကခြါးစပထြိ ထိုးကြင်းမှငကြှောငတ်ှနေဲ့ဆိုတော့ သူ့အမှငမြှာ တဈမွိုးကြီး ဖြစ်နမှောပေါ့။ ခါတိုင်းရကတ်ှကေ ကြုပတ်ို့စပယ်ှကတ်ာက ညကြီးမလင်းတလင်းဆိုတော့ တဈယောကန်ဲ့တဈယောကြ သတိမထားမိကြဘူးလေ။ အခုတော့ နေ့ခင်း မှငမြှငထြငထြငဆြိုတော့… အဟဲ… ပြောရင်းနဲ့ ကြုပတ်ောင် ရယခြငွလြာသဗွ…။

“ ဖဖကေတွေော့ ထိုးကြင်းမပါဘူးနောြ ဦးလေး…”

“ အေး… ညည်းအဖကေ လူပုံနှဲ့နှဲ့ သိပကြှောကတ်တတ်ာ အသားနာမှာစိုးလို့ ဆိုပြီး မှငကြှောင် အထိုးမခံဘူး…”

“ ဖဖနေေဲ့မမတေေို့လည်း အခု ဦးလေးလုပသ်လိုမွိုး လုပတ်ယ်…”

“ အိုး…မိအေးတွေ့တယ် ဟုတလြား…”

“ အင်း..တွေ့တာပေါ့… အခန်းချင်ြးကပလြကြြ အိပရြတာဆိုတော့ တဈရေးနိုး နောကဖြေး ဆီးအသှားမှာ အသံကြားလို့ ဖဖတေေို့အခန်းထဲ ချောင်းကြည့်လြိုကတ်ော့ အခုလို စပယ်ှကန်ကြတောကိုး… နောကရြကတ်ှမှောလည်း ကမွသတိထားပြီး စောင့ကြှည့မြိတော့ သူတို့နှစ်‌ယောကြ အနအထေားအမွိုးမွိုးနဲ့ စပယ်ှကန်လေိုကကြှတာ တကယပြါပဲ…”

“ ဒါကြောင့ထြငတ်ယ်…မိအေး အခုလို အမွိုးမွိုးခံတတန်တောပေါ့နောြ…”

“ အင်း…ဟုတတ်ယ်… နောကပြှီး ကမွသူငယခြငွြး အဖုံဆိုတာရှိတယ်… သူမှငဖြူးတာတွေ ကြားဖူးတာတွကေို ကမွကို အကုနပြှောပြတာ…. ကမွစိတကြူးထဲ စောင်းလကြြ ပကလြကြ တဈတီတူးထောင်… အိုး… အစုံပါပဲ…”

“ ရှာမှရှားပါပဲ…မိအေးရယ်…”

ကြုပဒြါပဲ ပြောမိလိုကရြတယ်။ တကယတ်ော့ မိဘတွေ ကာမစပယ်ှကတ်ာကို မှငမြိတာတွလည်ေးပါမယ်။ စိတကြစားတတတ်ဲ့ မိအေးတို့အရှယတ်ှအဖေို့ သှေးသားဆန်ဒ လှုပရြှားတတကြှတာ မဟုတလြား။ ဒါပမယေ့ြ ကြုပမြိအေးကို ကြေးဇူးတငတ်ယ်…။ တကယပြါ… သူ့ကြောင့ြ မိန်းမရဲ့ အရသာကို လကတ်ှေ့ကကြ ခံစားဖူးရတာကို… သူဟာ ကြုပအြဖို့တော့ ဆရာမပါပဲ။

ကြုပတ်ို့ စကားပြောနပမေယေ့ြ အညှောင့ကြတော့ မပကြပြါဘူး။ စကားလေးပြောလိုကြ ခဏမှေးပြီးနားလိုကြ ပြနည်ှောင့လြိုကန်ဲ့ အတနကြှာတော့…။

“ အား… အား… ညှောင့ျ… ဦးလေး… နာနာညှောင့ျ… ကမ် ကောင်းလာပြီ…”

ကြုပမြနားတမ်း ဖိဆောင့လြိုကပြါတယ်။

“စွိ…စွတ်…ဖြတ်…ဖတ်…ဒုတ်…အင့ျ…”

ဆိုတဲ့ အသံတွဟော အခန်းလေးထဲမှာ လှိုငဘြောလယန်တေော့တာပါပဲဗွာ။

“အင့ြ…ဟင့ြ… ညှောင့ြ… အင့ြ… ကောင်း… ဦး.. ဦးလေး… ဟား… ရှီး… ထွကြ… ထွကကြုနပြှီ… ရှီး… အား… ဟား… ကောင်းလိုကတ်ာ ဦးလေးရယ်…”

ကြုပရြဲ့ ပြင်းထနလြှန်းတဲ့ ညှောင့ခြကြတ်ှအေောကမြှာ မိအေး ငါးဖယပြွံသလို တလူးလူး တလှန့လြှန့န်ဲ့ ရမ်းခါနပြေီး ပါးစပမြှလည်း တတွတတ်ှတန်ဲ့ ရရှတေည်ည်းတွားရင်း ခွပစ်ေလကပြဈဆိုသလို ငှိမသ်ကသ်ှားတော့ ကြုပ် မပြီးသေးဘူး။ ဆကည်ှောင့န်တေုန်းပဲရှိနသေေးတယ်။ သူနဲ့ကြုပ် ပထမဆုံး စပြီး ကာမစပယ်ှကခြါစကလို ကြုပလြိငတ်န် သူ့တနဆြာလေးထဲ ဝငဝြငခြှင်း သုတထြှကသ်ှားပမယေ့ြ အခုလို မပြတ် စပယ်ှကပြါများလို့ထငပြါရဲ့ အခွိနအြတောကြှီးကြာမှ ကြုပပြှီးတော့တယ်။ ကြုပလြည်း အတနကြှာဆကည်ှောင့ရြင်း အနည်းငယ် မောလာလို့ ခဏနားလိုကမြိတယ်။ သညအြခါမှိန်းပြီး ဇိမခြံနတေဲ့ မိအေးက

“ ဦးလေး မပြီးသေးဘူးလား…”

“ အေး…မပြီးသေးဘူး မိအေးရဲ့…”

“ ဒီလိုဆို တဈမွိုးပြောင်းလုပကြှရအောင်… ဦးလေး…”

“ မိအေးသဘောပါပဲ…ဦးလေးကတော့ မိအေး ခိုင်းသလိုညှောင့မြှာပေါ့…”

ကြုပစြကားလည်းဆုံးရော ကြုပပြှေ့ပိုကထြားတဲ့ သူ့ခွနှစ်ေချောင်းကို ဆှဲယူကြေးညှှတလြိုကပြှီး ဒူးနှစ်ဖကကြှေးလိုကတ်ော့… အင်း… စကားပြောရတာ ထိန်းထိန်းပြောနရတော သိပမြဟုတဘြူး။ ကြုပပြှောတတသ်လို အားပါးတရပြောတော့မယ်…။

ကုတငစြောင်းမှာ ဒူးလေးနှစ်ဘကကြှေးပြီးနတေဲ့ အေးကြညမြရဲ့ တငပြါးဆုံကြီးတွဟော ဖြူဖြေးဝိုင်းစကန်တယ်ေ။ ပေါငန်ှဈလုံးကြား ဖငဆြုံကြီးအောကမြှာတော့ အရညတ်ှစေိုရှှဲပြီး တင်းပြောငမြို့အကန်တေဲ့ သူ့စောကဖြုတကြလေးဟာ ပြူးတူးပြဲတဲနဲ့ နောကကြိုအစွမ်းကုန် အာထွကန်တောကို မှငလြိုကရြတယ်။ သူ့စိတကြှိုကြ အနအထေားပြငပြှီးတော့…။

“ဦးလေး…”

“ဟေ…ဘာလဲမိအေး…”

“ဘယခြှထေောကကြို ကုတငပြေါမြှာထောကပြှီး ကမွခါးကို ကိုငည်ှောင့တ်ော့လေ… ဦးလေးရဲ့…”

ဆိုတာနဲ့ ကြုပသ်ူပြောတဲ့အတိုင်း ကုတငအြောကကြနေ ခွတဈေဖကကြို ကုတငပြေါြ သူ့နောကကြွော ခါးစပန်ားမှာ လှမ်းတငလြိုကတ်ော့ အံမယ်… ကြုပလြီးကြီးနဲ့ သူ့စောကဖြုတကြလေးဟာ တေ့ထောကမြိလကြသ်ား ဖြစ်သှားရောဗွ။ ဒါနဲ့ကြုပလြည်း ပုံစံတဈမွိုးပြောင်းလိုကပြှီး လိုးရခွီလရေဲ့လို့ စိတထြဲမှာတွေးရင်း သူ့ခါးလေးကို လကတ်ဈဖကန်ဲ့ ဆုပကြိုငပြှီး ဘယလြကကြတော့ သူ့ရဲ့ပခုံးကို လှမ်းဆုပကြိုငတ်ယ်။ ပြီးတော့မှ ကြုပအြသာအယာလေး လိုးဆောင့လြိုကတ်ော့… ပြှတ်…ဖြတ်…ဆိုတဲ့ အသံလေးနဲ့အတူ ကြုပလြီးကြီးဟာ သူ့စောကခြေါင်းထဲကို အရင်းထိ နဈဝငသ်ှားတော့တယ်။

“ အ…ဟီး… ကြှတကြွှတ်… ထိလှခညွလြား ဦးလေးရယ်… တကယပြါပဲ… ဟင်း.. ဟင်း …”

ကြုပ် ဘာမှပြနပြှောမနတေော့ပါဘူး။ အခုနအတိုင်း မှနမြှနလြေး လိုးဆောင့န်ရောမှ မသိမသာလေး ခပသ်ှကသ်ှကြ လိုးနမေိတယ်။ အရညတ်ှလည်ေး စိုရှှဲနတေော့ ကြုပလြီးကြီး သူ့စောကဖြုတကြလေးထဲ ဝငထြှကလြှုပရြှားနတေိုင်း တစွိစွိ ဆိုတဲ့ အသံတွကေ မှိုငမြှိုငဆြိုငဆြိုငကြှီး ဖြစ်နတယ်ေ။

“ အင့ျ…ဟင့ျ…ဟင်း…အင့ျ…”

“ စွိ…စွိ…စွတ်…စွတ်…ဗွှတ်…ဗွဈ…ဒုတ်…ဒုတ်…”

“ အ…အမလေး…လေး…ကြှတကြွှတ်…”

ကြုပရြဲ့ပြင်းထနသ်လောကြ မှနဆြနသ်ှကလြကလြာတဲ့ ဆောင့ခြကြတ်ှကြေောင့ထြငပြါရဲ့…။ အေးကြညမ် ကိုယအြထကပျိုင်းလေး ရမ်းခါနရင်ေးမှ ညည်းညူနရှောပါတယ်။ ဒီတော့မှ ကြုပရြဲ့ဆောင့ခြကြတ်ှကေို ခဏနားပြီး တစောင်းလိမကြှီး ပကလြကကြလေး ဖြစ်နတေဲ့ သူမရဲ့ကိုယအြထကပျိုင်းက လုံးဝန်းမို့မောကန်တေဲ့ (ကြုပကြိုငဆြှဲပါများလို့ ဆူဖြိုးနတေဲ့) နို့လေးတွကေို ဆုပခြွပြတေသ်ပန်လေိုကတ်ယ်။

“ ဒီတဈခါ ရငခြေါင်းထဲထိ ရောကသ်ှားသလား မှတရြတယ်… ဦးလေးရယ်…”

“ ဒါဆို ဦးလေး မလုပတ်ော့ဘူးလေ မိအေး…”

“ ဟင့ြ..အင်..အင်း… ရပါတယ် ဦးလေး ပြီးအောငသ်ာ ဆကလြုပလြေ… ကမွခံနိုငပြါတယ်…”

အသကန်ဲ့မမွှ ဆန်ဒတွမွေားလှန်းတဲ့ ကြုပတ်ူမဝမ်းကြဲလေး စကားကြားရတာ ကြုပန်ားဝငပြီယံရှိလှတယ်။ ဒါကြောင့ြ အလိုးအညှောင့ကြို ပြနပြှီး လိုးဆောင့လြိုကရြပြနပြါတယ်။ သူနဲ့ကြုပ် လိုးခဲ့ကြသမွှ နည်းတွထေဲမှာတော့ အခုလို လိုးရတဲ့နည်းကို ကြုပ် ပိုသဘောကနွမေိတယ်။ ဘာပုံစံ ဆိုတာကိုတော့ ကြုပမြသိပါဘူး။ လိုးကောင်းကောင်းနဲ့ ကြုပအြားသကုန် ပစ်ကြုံးတော့တာပါပဲ။

ကြုပလြကန်ှဈဖကန်ဲ့ သူ့ခါးလေးကို စုံဆှဲပြီး ဖိသိပလြိုကတ်ော့ အေးကြညမြဖငကြှီး ငလငွခြကြမြိသလို လှုပရြှားနတေော့တာပါပဲ။ မောရင် အညှောင့ကြို ခဏနားပြီး သူမရဲ့နို့တွကေို မမှီမကမ်း လှမ်းစို့လိုကြ လကန်ဲ့ ဖစွည်ှဈဆုပကြိုငလြိုကြ ရငဘြတန်ဲ့နောကကြွောကို လကန်ှဈဖကဖြိညှဈပြီး အောကကြိုဖိဆှဲသပခြလွိုကန်ဲ့ ကြုပစြိတကြူးပေါသ်မွှ ကိုငတ်ှယပြှတသ်ပဆြုပခြွနပြေနေတ်ော့ မိအေး အဖြားတကသ်လို တအင်းအင်းနဲ့ ညည်းညူရင်း တွန့လြိမန်ပေါတယ်။

“အင်း…ဟင်းဟင်း…တဈမြိုးကြီးပဲ ဦးလေးရဲ့…”

လို့တောင် ပြောယူရတဲ့အထိ ကြုပရြဲ့ ကလိခကြတ်ှဟော ထိမိလှန်းပါတယ်။ အားရအောင် ပြတသ်ပဆြုပခြွပြေီး အတနင်ယ် အမောပြတေော့ ကြုပ် သူ့ပခုံးတဈဖကကြို ဘယလြကန်ဲ့ ဆှဲကိုငလြိုကတ်ယ်။ ဒီအခါမှာ သူလည်း ဘာစိတကြူးပေါကသ်ှားလည်း မသိပါဘူး…။ ဒူးတုတကြှေးနရောမှ ဘယခြှထေောကတ်ဈချောင်းကို ဘေးတိုကအြပေါကြို မတန်အေောင် ဆန့တ်န်းလိုကပြှနတ်ယ်။ သူ့ကနွတ်ဲ့ ညာခွကတေော့ ကြေးလကြကြလေး ကြုပခြှနှစ်ေဖကကြှားမှာပေါ့…။ ပြီးတော့ မိအေးက ကြုပကြိုပြောတယ်။

“ ဦးလေး… ဒီအတိုင်း လုပကြှည့စြမ်းပါဦး… ဖြေးဖြေးလည်း လုပန်ောြ…”

“ အေးအေး…မိအေး သဘောကြ ဦးလေးလုပမြှာပေါ့…”

လို့ ကြုပကြပြနပြှောပြီး သူခိုင်းတဲ့အတိုင်း ကြုပ် တသဝမတေိမ်း လုပပြါတယ်။ ဒီအနအထေားကြပြနတ်ော့ သူမရဲ့ စောကဖြုတကြလေးဟာ အစွမ်းကုန် ပြဲဟနပေါတယ်။ စောကဖြုတန်ှုတခြမ်းသားလေးများကလည်း နီရဲပြီး အကြဲကြောင်းပြောကခြါ ဝလုံးသဏျဍာနအြတိုင်း ထိပပျိုင်းမှာတော့ နီရဲစုခွှနပြှီးနတေဲ့ စောကစြေ့လေးက တဆတဆြတ် တုနန်သလေား ထငမြှတရြသဗွ။ အရညတ်ှနေဲ့ စိုရှှဲတင်းပြောငန်တေဲ့ ကြုပလြီးကို လကတ်ဈဖကန်ဲ့ကိုငပြှီး သူမရဲ့ စောကဖြုတအြဝမှာ တေ့လိုကပြါတယ်။ ပြီးတော့ အသာအယာလေး ဖိသိပလြိုကတ်ယ်။

ပြှတကြနဲ မှညပြှီး ကြုပလြီးဟာ အရင်းထိလွှောကနဲ ဝငသ်ှားပြီး ဆီးစပန်ှဈခုဟာ ထိစပန်တေော့တာပေါ့။ လိုးပါများလို့ထငပြါရဲ့ အခုခွိနမြှာတော့ ကြုပလြီးဟာ အတောကြို ထွားနသဗွေ။ ဒီလောကထြှားနတေဲ့ ကြုပလြီးဟာ သူ့စောကဖြုတကြလေးထဲမှာ ပြည့သ်ိပန်တယ်ေ။ အဆုံးထိ နဈဝငန်တေဲ့ လီးကြီးကို ကြုပအြသာအယာ ဆှဲထုတလြိုကတ်ော့ သူမရဲ့စောကဖြုတကြလေးဟာ ဆူဖောင်းကြှတကလြာပြီး ကြုပလြီးကြီးကို စောကပြတန်ှုတခြမ်းသားတွကေ ညှဈဆှဲထားသလို ဖြစ်နတယ်ေ။

ဒဈဖြားထိပထြိ ဆှဲခွှတပြှီး တဈဖန် အသာအယာလေး ဖိသိပလြိုကတ်ဲ့အခါမှာလည်း သူ့အဖုတကြလေးရဲ့ နှုတခြမ်းသားတွဟော ကြုပလြီးတနန်ဲ့အတူ အတွင်းကို လိပလြိပပြှီး လိုကဝြငသ်ှားခါ ဖားခုံညှင်းလို ခုံးမောကန်တေဲ့ သူ့စောကဖြုတကြလေး ခွိုင့ခြှကသ်ှားပြနတ်ယ်။ ဒီလိုနဲ့ မှနမြှနလြေး လိုးညှောင့န်တေော့ အေးကြညမ် အားမလိုအားမရ ဖြစ်လာတယ် ထငပြါရဲ့…။ ပကလြကလြှနလြိုကပြှီး မှှောကထြားတဲ့ သူ့ခွထေောကကြို သူမရဲ့ လကန်ှဈဖကန်ဲ့ ဆှဲကိုငထြိန်းမတလြိုကပြှီး…

“ဦးလေး နာနာလေး ညှောင့စြမ်းပါ…”

လို့ဆိုသဗွ။ ဒါနဲ့ကြုပလြည်း သူ့ခါးလေးကို တင်းတင်းဆှဲပြီး ခပသ်ှကသ်ှကလြေး လိုးတော့တာပါပဲ။

“ အင့ြ…ဟင့ြ…အီး…ရှီး…ဟား…ကြှတကြွှတ်…”

“ စွတ်…စွတ်…စွိ…ဖတ်…ဖတ်…ဒုတ်…ဒုတ်…”

အို… အသံပေါင်းစုံမှညန်တော လှနပြါရော…။ ကြုပလြည်း မနားတမ်း တအားတအား ဖိဖိဆောင့လြိုကတ်ာ ဘာပြောကောင်းမလဲ… ကုတငလြေးဟာ တကြှိကြှိနဲ့ ယိမ်းထိုးနတောပေါ့။ အားနတေဲ့ လကတ်ဈဖကကြ သူမရဲ့ တင်းရင်းလုံးမောကန်တေဲ့ နို့တွကေို မမှီမကမ်း လှမ်းဆှဲလိုကတ်ယ်။ မကြီးစေ့လောကန်ီးနီးရှိတဲ့ နို့သီးခေါင်းလေးကိုလည်း လိမဆြှဲလိုကြ လကကြှားမှာ အသာအယာဘဖစွခြွလေိုကြ အရှိနမြပကြြ လိုးဆောင့လြိုကန်ဲ့ နှစ်ယောကသ်ား ခွှေးတွတေောင် ထွကလြာတယ်။

ပြင်းထနလြှန်းတဲ့ ကြုပရြဲ့ ဆောင့ခြကြအြလိုကြ အောကကြနေ မိအေးက သူ့ဖငကြှီးကို ကော့ကော့ပြီး မှှောကပြေးလိုကတ်ော့… တကယဗြွာ…ညအရသာရှိလိုကသ်ည့ဖြစ်ခွင်း…။ မယမြင်းကြီးမ ကြေးဇူးကြောင့ြ ကြုပမြှာ မိန်းမအရသာကို ပြည့ပြှည့ဝြဝကြီး ခံစားလိုကရြတာကိုး…။ သူကတော့ မကြလြုံးလေးမှေး အံလေးကြိတပြှီး တဟင်းဟင်းနဲ့ မာနထြနသလေို ကြုပကြလည်း တရှူးရှူး တရှဲရှဲနဲ့ အားသကုန် ဖိကြုံးနမေိပါတယ်။

“ စွတ်…စွတ်…ဖောကျ…ဖောကျ…ဗွဈ…ဗွဈ…စွိ…”

“လိုး… ဟင့ျ… အင့ျ… ကောင်း…. အင့ျ…. ကောင်း…. အင့ျ… အား…. ဗွိ… ဆောင့ျ… ဦး… ဦးလေး…”

အဲလိုပြောရင်း ပြောရင်းနဲ့ မိအေး ခါးလေးကော့ပြီး ခေါင်းကို ဘယည်ာရမ်းခါရင်း ငှိမကြသွှားသလို… ကြုပလြည်း ဖငဝြတဈလွှောကကြနေ လပြှတအြောကြ အရပြေားနရောလေးနားက စပဖြငွြးဖငွြးနဲ့နပြေီး လဥနှစ်လုံးဟာ အပေါကြို လုံးတကလြာပါတယ်။

အဲဒါနဲ့ တဈပျိုငန်ကတ်ည်းမှာပဲ ဆီးစပတ်ဈအုံလုံး ကငွတ်ကကြာ ကြုပရြဲ့လီးတဈချောင်းလုံး တဆတဆြတ် တုနခြါပြီး လီးထိပကြ ပူးနှေးပစွခြွှဲတဲ့ သုတရြတွေေ တဗငွြးဗငွြး အသံမှညမြတတ် ပန်းထုတပြဈလိုကမြိပြီး တဈကိုယလြုံးမှာရှိတဲ့ အကြောအခဉွတ်ှေ စိမ့ကြနဲ သိမ့ကြနဲ ဖြစ်သှားကာ ထူးကဲကောင်းမှနလြှတဲ့ ကာမအရသာကို အပြည့အြသိပခြံစားလိုကရြကာ လူမှာလည်း တုနခြါဆင်းကသွှားပြီး အေးကြညမြရဲ့ ရငဘြတပြေါကြို မှောကခြလွိုကရြပါတော့တယ်။ အဲဒီနေ့က မိအေးဟာ ခုနဈခါတောငပြှီးသှားတယဆြိုတာ နောကမြှ ကြုပသ်ိရပါတယ်။

တဈရကြ ကြုပအြိမမြှာ တဈယောကထြဲ အိမစြောင့ကြနွခြဲ့လို့ နေ့လညခြင်းမှာ အိမတ်ံခါးတွပေိတပြှီး မိအေးအခန်းထဲက ကုတငပြေါမြှာ အိပပြွောန်မေိပါတယ်။ အတောကြှီး အိပပြွောသ်ှားပါတယ်။ အိပမြကထြဲမှာလိုလို တကယလြိုလိုနဲ့ ကြုပရြဲ့တနဆြာကြီးကို တဈစုံတဈယောကကြ ကိုငတ်ှယပြှတသ်ပဆြုပကြိုငထြားကြောင်း သိလိုကရြသဖြင့ြ မကြလြုံးကို ဇွတဖြှင့ကြှည့တ်ော့… လားလား… အေးကြညမြလေ… စကခြွုပပြတေံတဈချောင်းနဲ့ ကြုပတ်နဆြာကို ကိုငတ်ှယတ်ိုင်းထွာလိုကန်ဲ့ အလုပရြှုပန်တောကို မှငလြိုကရြတယ်။

“ကြည့်စြမ်း… ဘာလုပန်တောလဲ မိအေး…”

လို့ ကြုပကြ မေးလိုကတ်ော့

“ဦးလေးတနဆြာကို တိုင်းကြည့်တ်ာ (၆) လကမြကြောကြွောလြောကြ ရှိတယ်”

ဆိုပြီး ပတေံကိုမှှောကပြှပြီး ကြုပအြမေးကို ပြနဖြှရှောပါတယ်။ ကြုပလြည်း ရှကရြှကန်ဲ့

“မဟုတတ်ာတွေ ရှာရှာဖြဖြလေေုပကြရော့မယ်”

လို့ ပြောဆိုလိုကပြှီး သူ့လကထြဲက ပတေံကို ဆှဲယူလိုကမြိပါတယ်။

“ဦးလေးဟာကြီးက ချောကလြကမြကြောကြွောြ ရှညပြှီး ကမွလကန်ဲ့ တဈကိုင် လုံးပတထြှားတယ်…”

လို့ ရယဖြှဲဖြဲနဲ့ ပြောပါတယ်။ ကြုပလြည်း ရှကအြားနာကြီး ဖြစ်သှားကာ သူ့ကို ဖကန်မ်းပစ်လိုကမြိတယ်။ သူကလည်း အလိုကသ်င့ကြလေး ကြုပရြငခြှငထြဲ မှီနှဲ့ပြီး အပေါအြင်ျကြီတွေ ဖြုတပြေးနပြနေတ်ော့ ဝင်းဝါဖြူဖြေးလုံးဝန်းနတေဲ့ သူမရဲ့ နို့လေးတွကေို ကိုငဆြှဲဖစွည်ှဈပြီး ကနွန်ို့တဈလုံးကို ငုံ့စို့ပစ်လိုကတ်ယ်။ ပြီးတော့ ကြုပကြ သူ့ကို

“ငါ့ဟာတော့ နငကြှည့ပြှီးပြီ… နင့ဟြာလည်း ငါကြည့်ြဦးမယ်…”

ဆိုပြီး သူ့ထဘီလေးကို အသာဆှဲခွှတလြိုကပြှီး ဘေးကိုပုံလိုကပြါတယ်။ သူလည်း အလိုကသ်င့ြ ပကလြကလြှနပြေးရှာပါတယ်။ သူမရဲ့ စောကဖြုတကြလေးမှာ လီးနဲ့ထိတွေ့ပါများလို့ထငပြါရဲ့ အတောအြတန် ညိုတိုတို ဖြစ်နပေါတယ်။ အမှှေးနုလေးများကလည်း ဘုတစြုလေးနဲ့ ကြည့်ရြတာ တဈမွိုးကောင်းပါတယ်။ သူ့ဒူးနှစ်ဘကကြို စေ့ကြည့်လြိုကြ ဖြဲကြည့်လြိုကန်ဲ့ အကြိမအြမွိုးမွိုး မကြစြေ့အသာစိကြည့်ပြှီး အကြဲကြောင်းထိပကြ စောကစြေ့ခွှနခြွှနလြေးကို အသာအရာဆှဲကြည့်ြ… နောကပြှီး သူ့စောကဖြုတကြလေးကို နှုတခြမ်းသားနှစ်ခု ဆှဲဖြဲကြည့်လြိုကတ်ော့ အတွင်းနှုတခြမ်းသားလေးတွဟော နီရဲပြီးပြဲအာ၍ လာပါတယ်။

ကြုပ် သူ့စောကဖြုတကြိုကြည့်ရြင်း ကိုငတ်ှယပြှတသ်ပရြင်း ကြုပလြီးက တောငလြာပါတယ်။ သူကလည်း ကြုပရြဲ့လီးကို ဆုပကြိုငဖြစွည်ှဈနတောကိုး…။ ကြာတော့ နှစ်ယောကစြလုံး စိတတ်ှေ အရမ်းထလာကြလို့ လိုးမလို့ပြငခြါ ရှိသေးတယ်… သူက လူးလဲထပြီး…

“ဦးလေးဟာကြီး ဘယအြထိ ဝငသ်ှားသလဲဆိုတာ ကမွကြည့်ခြငွတ်ယ်”

ဆိုပြီး မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် ထထိုငပြှီး ကြုပပြေါငန်ှဈချောင်းအောကကြို သူ့ခွနှစ်ေချောင်း ထိုးသှင်းလိုကပြှီး အသာရှေ့ကို တိုးလာပါတယ်။ ဒါပမယေ့ြ သူ့စောကခြေါင်းဝနဲ့ ကြုပလြီးထိပဟြာ မတည့ဘြဲ အပေါကြို ငေါ့ငေါ့ချောန်ပြနေတ်ယ်။ တဈခါ မိအေးက သူ့ခွနှစ်ေချောင်းကို ဆှဲထုတပြှီး ကြုပပြေါငတ်ှပေေါြ ကြောခြှတငလြိုကမြှ ခွိနသ်ားကိုကြ ဖြစ်သှားလို့ ကြုပတ်ို့နှစ်ယောကြ ထိုငလြကြသ်ား လုပကြှပြနပြါတော့တယ်။

အသာအယာလေး ကြုပလြိုးညှောင့လြိုကပြါတယ်။ ဒီနည်းကတော့ သူ့စောကဖြုတကြလေးထဲကို ကြုပလြီးကြီး ဝငထြှကသ်ှားလာနပေုံကို နှစ်ယောကသ်ား မှငန်ကြရေတယ်။ ကြုပ် သူ့မကြန်ှာလေးကိုကြည့်တ်ော့ ကြနပေန်ှဈသိမ့တ်ဲ့ မကြန်ှာပေးနဲ့ ကြည့်ပြှနပြါတယ်။ အရင်းထိရောကအြောင် ဖိသှင်းလိုကြ အသာအယာပြနန်ှုတလြိုကန်ဲ့ မှနမြှနလြေး ဖငကြိုညှောင့ပြေးလိုကတ်ယ်။ ဒီလိုကလည်း တဈမွိုးအရသာရှိပါတယ်။

ဒါပမယေ့ြ သူညောင်းမှာစိုးတာနဲ့ သူ့ကို အသာလှဲအိပတ်ော့ ဝငန်တေဲ့ ကြုပလြီးကြီးကို ကြှတမြသှားစဘေဲ အလိုကသ်င့ြ ဒူးထောကလြိုကတ်ော့ သူ့ပေါငန်ှဈချောင်းဟာ ကြုပရြဲ့ပေါငတ်ဈဖကတ်ဈခကြပြေါြ ခွရကကြလေး ဖြစ်သှားပါတယ်။ ဒီအခါကမွှ ကြုပလြည်း ဂွိုင်းအောကကြနေ ညာလကကြို လွှိုသှင်းပြီး သူမရဲ့ ညာဘကပြခုံးလေးကို လှမ်းဆှဲကိုငပြှီး လှတန်တေဲ့ လကတ်ဈဖကကြ နို့တွကေို နယဖြတဆြုပခြွလေိုကတ်ယ်။

မိအေး မကြလြုံးလေးမှေးပြီးတော့ ခါးလေးကော့တကလြာမှ ကြုပလြည်း ဖငကြိုအထပြုပြီး ဖိသိပလြိုကပြါတယ်။ ပြှတကြနဲ… ပြှတကြနဲနအေောင် ကြုပလြီးဟာ သူမရဲ့ အဖုတကြလေးထဲကို ဝငဝြငသ်ှားတယ်။ အသာအယာ ဖြေးဖြေးမှနမြှနန်ဲ့ လိုးဆောင့န်ရောမှ ကြုပခြပသ်ှကသ်ှကကြလေး ဖိဆောင့လြိုကတ်ော့ မိအေး တွန့ကြနဲ တွန့ကြနဲ ဖြစ်သှားပြီး “ အင့ြ…ဟင်း…ကြှတ်…ကြှတ်…” ဆိုပြီး ကြုပလြကမြောင်းတွကေို ဆုပကြိုငအြားပြုပြီး အောကကြနေ ဖငလြေးကို ကော့ကော့ပေးသဗွ။ ကြုပလြည်း လုပကြောင်းကောင်းနဲ့ တွန်းလုပတ်ော့တာပါပဲ…။

“ စွိ…စွိ…ဖြတ်…ဖြတ်…ဒုတ်…ဒုတ်…ဖတ်…ဖတ်…”

“ အင့ျ…အင့ျ…အား…ရှီး…ဟင်း…ဟင်း…”

မိအေး အဖြားတကသ်လို တဈကိုယလြုံးတုနန်ပြေီး ပါးစပကြလည်း တဟင်းဟင်း ညည်းညူနပေါတယ်။ ဒါနဲ့ ကြုပလြည်းသနားပြီး အညှောင့ကြို ဖြေးဖြေးလေး လိုးညှောင့ပြှီးတော့…

“ မိအေး…နာလို့လား…ဟင်…”

“ ဟင့အြင်း…မနာပါဘူး…ကောင်းလှန်းလို့ပါ…”

လို့ ပြနပြှောတယ်။ ဒါနဲ့ကြုပလြည်း

“ ဦးလေးလိုးတာ ကောင်းရဲ့လား…”

လို့ ပြနမြေးတော့

“ အင်း…သိပကြောင်းတာပဲ ဦးလေး…နာနာဆောင့ပြါ…”

တဲ့။ ကြုပ် သိပသ်ဘောကသွှားတာပေါ့။

ဒါနဲ့ ပခုံးလေးကိုဆှဲပြီး ကြုပ် အားသကုနဖြိဆောင့လြိုကရြပါတော့တယ်။ တကြှိကြှိမှညန်တေဲ့ ကုတငလြေးမှာလည်း ယိမ်းထိုးလကြြ လှုပရြှားနသလေို အေးကြညမြတဈကိုယလြုံး တဆတဆြတတ်ုနခြါနပေါတယ်။ လီးနဲ့စောကပြတ် နှစ်ခုထိတွေ့တဲ့အသံကလည်း တဖတဖြတန်ဲ့ပဲဗွို့။ အရညတ်ှကလေည်း ရှှမ်းစိုတော့ ဆောင့လြိုကတ်ိုင်းမှာပဲ စွတစြှတ်…စွိစွိ ဆိုတဲ့ အသံတွကေ တကတည်းကို မှညန်တောပါပဲ။

အေးကြညမ် နှာသီးဖြားလေးမှာ ခွှေးလေးတွစေို့လို့ ဖြူဖြေးတဲ့ သူမရဲ့မကြန်ှာမှာတော့ တဏှာသှေးတို့က အရောငဆြိုးပေးထားလို့ နီပြပြလေေေး ဖြစ်နရှောပါတယ်။ အခကြတ်ိုင်း အခကြတ်ိုင်းမှာ သူ့စောကခြေါင်းထဲက သားအိမဆြိုတာထငပြါရဲ့ အဲဒီဟာကို ကြုပလြီးထိပကြ သှားသှားထောကမြိတိုင်းမှာ ကငွကြနဲနအေောင် အထူးကောင်းမှနတ်ဲ့ အရသာကို ခံစားရပါတယ်။ သူလည်းပဲ ကြုပလြိုခံစားရတယ်။ အံကြိတပြှီး ခေါင်းလေးဘယည်ာခါရမ်းသှားပါတယ်။ အောကကြနေ အကော့အညှောင့ကြတော့ မပကြပြါဘူး။ ကြုပအြပေါကြနေ လိုးဆောင့ခြတွိုင်း ခွိနသ်ားကိုကအြောင် အောကကြနေ သူ့ဖငလြေးကို အစွမ်းကုန် ပင့မြှှောကပြေးနရှောပါတယ်။ အခွိနကြှာလာတော့ ကြုပလြည်း ပြီးချင်လြာတယ်။ ဒီအခွိနမြှာပဲ အေးကြညမြက…

“ ဦးလေး… ကမ်… ပြီး… အင့ျ… အင့ျ… ပြီးတော့မယ်… ဆောင့ျ… အင့ျ… ဆောင့ျ… နာနာ….”

ကြုပလြည်း ဒီစကားကို စောင့န်တောနဲ့ အံကိုကပြါပဲ…။ နောကဆြုံး လေးငါးဆယခြကြလြောကြ ကြုပ် အားသကုနပြိတဆြောင့ခြလွိုကတ်ယ်။

“ ဘှတဘြှတ်… ဗှဈဗှဈ…. ဒုတဒြုတ်….ဖတဖြတ်… စွိစွိ…. စွတစြှတ်…. ဗှဈဘှပ်… ဒုတ်…စွတ်…”

“ အား…ဟား… အမလေး… လေး… ကောင်း… ကောင်းလိုကတ်ာ… ဦး… ဦးလေးရယ်… အီးအီး…. အား… ဟင်း…. ဟင်း….”

မပီဝိုးဝါးရရှတေရြင်း ဖငလြေးကို ပင့ကြော့ရမ်းခါပစ်လိုကရြင်းက ဖုတဆြို ဖငကြလေး အိပယ်ာခင်းပေါပြှုတကြသွှားတာကို သတိထားမိလိုကတ်ယ်။ သူအဲသလို ဖငကြို ရမ်းခါပစ်လိုကတ်ဲ့အခွိနမြှာပဲ ကြုပလြည်း မအောင့န်ိုငတ်ော့ဘဲ သုတရြတွကေေို ပန်းထုတပြဈလိုကရြတာပါပဲ။ ထူးကဲကောင်းမှနတ်ဲ့ ကာမရဲ့အရသာကို နှစ်ယောကသ်ား နှစ်ခွိုကစြှာခံစားရင်းမှ တဈယောကကြိုတဈယောကြ တင်းကြပစြှာဖကတ်ှယရြင်းမှ မိန်းမောနမေိကြပါတယ်။

အတနကြှာ ဖကတ်ှယန်ကြပြေီး အေးကြညမ် လူးလဲထတဲ့ပြီး သူ့ထဘီလေးနဲ့ ကြုပလြီးက အရညတ်ှကေို ပြောငစြငအြောင် တယုတယနဲ့ သုတပြေးရှာပါတယ်။ ပြောငစြငသ်ှားမှ သူ့အဖုတကြလေးကို သုတပြဈပါတယ်။ နောကပြှီးမှ ကြုပရြဲ့ ပြော့ခွနပြေေီဖြစ်တဲ့ လီးကို သူ့လကကြလေးနှစ်ဖကန်ဲ့ အသာအယာကိုငတ်ှယပြှတသ်ပပြေးပြနပြါတယ်။ ကြုပလြည်း ဇိမရြှိနတောနဲ့ ငှိမန်လေိုကတ်ယ်။ ပြတသ်ပကြိုငတ်ှယတ်ာကြာလာတော့ ကြုပလြီးဟာ သူ့လကကြလေးနှစ်ဖကထြဲမှာ ပြည့သ်ိပကြှီးထွားလာပါတယ်။ ဒီအခါကမွှ

“ဦးလေး လုပခြငွလြုပြဦးလေ”

တဲ့…။ ဒါနဲ့ ကြုပကြလည်း အိပန်ရောမှ ထထိုငလြိုကပြါတယ်။

“ မိအေး…ခံနိုင်ဦးပါ့မလားဟင်…”

“ ခံနိုငတ်ယ်…ဦးလေး လိုးရင် ခံချင်တ်ာပေါ့…”

ဟုပြောပါတယ်။ ပြီးတော့

“ဒီကနေ့ ဖဖတေေို့ ပြနလြာမှာ မဟုတဘြူး။ ဦးလေး လိုးသလောကြ ကမွ အားရအောင် ခံမယ်…။ နောကန်ေ့ကစပြီး ဦးလေး ကမွကို မလိုးရတော့ဘူး။”

ဒီစကားကြားတော့ ကြုပအြထိတတ်လန့ြ ဖြစ်သှားပါတယ်။ ဟုတတ်ယလြေ… ကြုပသ်ူနဲ့တွေ့မှ မိန်းမရဲ့ အရသာကို အပြည့အြဝခံစားသိရှိရတာ အားမရသေးဘူး။ ဖြစ်နိုငရြင် ကြုပလြီးကြီး သူ့အဖုတကြလေးထဲမှာ မခွှတတ်မ်းစိမထြားချင်န်တေဲ့ကောငကြိုး။

“ဘာပြုလို့လဲ မိအေးရယ်… ဦးလေး လိုးတာ မကောင်းလို့လား…”

ကြုပကြ ဒီအတိုင်းမေးလိုကတ်ော့

“မဟုတပြါဘူး ဦးလေးရဲ့…။ ကမွက ဦးလေး ဒီထကလြူ့လောကအရသာကို တင်းပြည့ကြပြပြှည့ြ ခံစားနိုငဖြို့အတွကြ တဈလကြောကြွောြ နှစ်လနီးပါးအားမှေးပြီး လေ့ကငွ့ခြိုင်းစရာတဈခုရှိလို့ပါ..”

“ဘာများလည်း မိအေးရယ်…”

“ကမွ စွေးကအပြန် ဆေးတိုကကြနေ ဦးလေးအတွကြ ဆေးတွနေဲ့ လေ့ကငွ့စြရာပစ်စည်း ဝယခြဲ့တယ်… ဦးလေး အခန်းထဲမှာ ထား ထားတယ်… အညှှန်းစာအုပပြါတယ်…။ ဆေးညှှန်းကို သချောဖတပြှီး ဂရုတစိုကန်ဲ့ လေ့ကငွ့လြိုကရြင် ဦးလေးအတွကြ ထူးခွားတဲ့ အောငမြှငမြှုတဈခု ရရှိလာမှာပဲ…”

ဆိုပြီး ပြောပါတယ်။ ကြုပလြည်း သူ့ကို

“လိုကန်ာပါ့မယ်”

ဆိုပြီး ပြနပြှောလိုကပြါတယ်။

“ ကဲပါ…ဦးလေးရယ်…အဲဒီကိဈစက နောကမြှ အခုလောလောဆယ် ကမွတို့ တဈမွိုးလုပကြှရအောင်…”

“ ဘယလြိုလုပမြှာလဲ…မိအေး…”

“ ကမွက လေးဘကကြုန်းမယ်… ဦးလေးက နောကကြနလေုပရြမှာ…”

“ ခွေးတွလေိုလားဟာ… နင့ဟြာကြံကြီးစီရာ ဖြစ်မှဖြစ်ပါ့မလား…”

“ ဖြစ်ပါတယ် ဦးလေးရဲ့… စမ်းလုပကြှည့တ်ာပေါ့… မကောင်းမှ တဈမွိုးပြောင်းတာပေါ့…”

ဆိုပြီး ကုတငပြေါမြှာ လေးဘကထြောကလြေး ကုန်းပေးပါတယ်။ သူကုန်းပေးပုံအနအထေားက တဈမွိုးဗွ…။ ရိုးရိုးလေးဘကထြောကကြုန်းတာ မဟုတဘြူး။ တတောငဆြဈကလေးနှစ်ဖကကြိုကြေးပြီး ခေါင်းပိုင်းနဲ့ပခုံးကို ခေါင်းအုံးပေါမြှာ ကပထြားတယ်။ ပြီးတော့ ခွထေောကန်ှဈဖကကြို အနတေောခြွဲ့ကားထားတယ်။ ခါးလေးကို မှင်းမလေးလိုပဲ ကော့ထောငထြားတော့တာပါပဲ။ ဖငဆြုံတွရေဲ့အောကြ ပေါငန်ှဈလုံးကြားမှာတော့ သူ့ရဲ့စောကဖြုတကြလေးဟာ မို့မို့ဖောင်းဖောင်းနဲ့ နီရဲပြဲကားမို့နသဗွေ။

သညအြနအထေားကို မှငလြိုကရြပြနတ်ော့ ကြုပစြိတတ်ှေ တအားပိုထလာတယ်။ ဒါနဲ့ကြုပလြည်း သူ့ဖငန်ောကမြှာ နရောယူပြီး မတတ်ပရြပလြိုကတ်ယ်။ ကြုပရြဲ့မတတ်ောငန်တေဲ့ လီးကြီးဟာ ခေါင်းတငှိမ့င်ှိမ့မြာနထြပြီး သူ့ဖငဆြုံပေါမြှာ ဝဲနပေါတယ်။ ကြုပဒြူးနှစ်လုံးကို ကြေးညှှတပြှီး သူ့အပေါကန်ဲ့ ကြုပလြီး ခွိနသ်ားကိုကြ တေ့ထောကရြသဗွ။ ပုံစံကတော့ မကုန်းမကြနဲ့ ရောငတ်စောင်းထိုးကြင်းမငကြှောငတ်ှနေဲ့ဆိုပြနတ်ော့ ဘေးလူမှငရြင် ရယစြရာကြီးနမှော မလှဲပါပဲ။

“ အဲ… အဲ… ဟုတပြှီ… ဟုတပြှီ… ဦးလေး… ပထမ ဖြေးဖြေးလေး လုပန်ောြ…”

“ အေးအေး…”

ကြုပ် သူမရဲ့ပခုံးတဈဖကကြို လှမ်းဆှဲသလို ကနွလြကတ်ဈဖကန်ဲ့ ဝပခြါ ဖောင်းကြှနတေဲ့ သူမရဲ့နို့တွကေို လှမ်းဆှဲဆုပခြွပြေီး အသာလေးဖိသှင်းလိုကပြါတယ်။ အစွမ်းကုန် ညှဈထုတထြည့သ်လိုမွိုး ဖြစ်နလေို့လား မသိပါဘူး…။ ကြုပလြီးကြီးဟာ သူ့စောကဖြုတကြလေးထဲကို ပြည့သ်ိပတ်င်းကြပစြှာနဲ့ ဝငသ်ှားတာများ တဗှဈဗှဈအသံများကိုတောင် ကြားရပါတယ်။

အောကကြ မိအေးကလည်း တဟင်းဟင်းနဲ့ညည်းညူရင်း သူ့ဖငလြေးကို လှုပခြါနပြနေတ်ော့ လီးကြီးကို နှဲ့သှင်းသလိုမွိုးဖြစ်နပြနေတ်ော့ တဖြေးဖြေးနဲ့ လီးဟာ အရင်းထိနဈဝငသ်ှားပါတယ်။ လီးကိုပြနဆြှဲမထုတသ်ေးဘဲ ကြုပစြိတကြူးပေါကသ်မွှ သူ့ကြောကုန်းလေးပေါမြေးတငပြှီး သူမရဲ့နို့တွကေို လကန်ှဈဖကန်ဲ့ ဆုပခြွဖစွေည်ှဈနယဖြတပြှီး သူ့ကြောတဈလွောကြ ကြုပအြနမ်းနဲ့ ပြတသ်ပပြေးလိုကမြိတော့…

“ ဟင်း…ဟင်း… ဟီးဟီး… ယား… ယားတယ် ဦးလေးရဲ့…”

အဲဒါနဲ့ ကြုပ် သူ့ပခုံးနှစ်ဖကကြို ဆှဲဆှဲပြီး တဆုံးထိနဈဝငန်တေဲ့ လီးကြီးကို အသာအယာဆှဲထုတပြှီး ဒဈဖြားရောကမြှ အသာအယာ လိုးဆောင့န်မေိတယ်။ အရတွကေလေည်း စိုစိုစိစိဖြစ်လာလို့ထငပြါရဲ့ လိုးဆောင့ရြတာ အငမြတနကြောင်းပါတယ်။ ကြုပ် ဖြေးဖြေးလေး လိုးနရောက ခပသ်ှကသ်ှကလြေး လိုးဆောင့လြိုကမြိတယ်။

“ စွိ…စွိ…ဖတဖြတ်…အင့ြ…ဟင့ြ…ဟီး…”

ကြုပရြဲ့ဆောင့ခြကြမြွားဟာ မှနဆြနသ်လောကြ အားပါလှန်းပါတယ်။ ဒါကြောင့ြ ကြုပဆြောင့ခြကြတ်ိုင်း သူ့ဖငဆြုံလေးနှစ်ဖကဟြာ လှိုင်းထသလို တုနခြါပြီး သူမရဲ့ခါးဆီကို ပြေးတကသ်ှားတာကို ကြုပမြှငလြိုကရြတယ်။ မိအေးကလည်း ခံကောင်းလာပြီထငတ်ယ်။ သူ့ဖငလြေးကို နောကကြို အစွမ်းကုနပြဈပစ်ဆောင့ပြေးလာပြီး သူနဲ့ကြုပ် အပေးအယူမွှမွှတတ လိုးဆောင့န်လေိုကကြှတာ တောတ်ောန်ဲ့ကို မပြီးနိုငတ်ော့ပါဘူး။ အသံတွကလေည်း မှညလြိုကတ်ာ တစွိစွိ တဖတဖြတ် တဟင်းဟင်းနဲ့နတောပါပဲ။

ဒီလိုလိုးရတဲ့ပုံစံကလည်း တဈမွိုးလိုးဆောင့လြို့ကောင်းတယ်။ ကြုပထြငပြါတယ်… စောကဖြုတထြဲ လီးဝငတ်ဲ့ပုံစံကို ဘယလြိုနည်းနဲ့လိုးရလိုးရ ဆောင့န်ရင်ေ ကောင်းနမှောပါပဲ…ဆိုတာ ကြုပပြှောရဲသဗွ…ဟုတဖြူးလား…။

“ ဦးလေး…နာ…နာဆောင့ျ…ဆောင့ျ…”

“ စွိ…စွတ်…ဖတဖြတ်…စွတစြှတ်…”

သူ့ခါးကငွကြငွလြေးကို ဆှဲကိုငပြှီး ကြုပအြားသကုနဖြိသိပဆြောင့တ်ော့တာပါပဲ။ အိုး…တကယကြို ကောင်းလှသဗွာ…။ ကြုပတ်ို့နှစ်ယောကြ ကာမဆိုတဲ့ တဏှာကြောမှာ အားပါးတရကြီး ကူးခတပြွောပြါးနမေိကြတာ မိုးမမှငလြမမှေငဆြိုတာမွိုးလိုပါပဲ။ ဒီအခွိနတ်ှင်းမှာ ဘယသ်ူ့ကိုမှလည်း ဂရုမစိုကန်ိုငဘြူးဗွို့…။ ဘာပြုလို့လဲဆိုတာမမေးနဲ့ လကတ်ှေ့ဗွာ… သိလိမ့မြယ်…။

သူ့စောကဖြုတကြလေးဟာ ကြုပရြဲ့လီးကြောင့ြ ပြဲအာသထကြ ပြဲအာလာပြီး အရညတ်ှကလေည်း အထွကသ်ားဗွို့…ညောင့လြိုကဆြောင့လြိုကတ်ိုင်းမှာလည်း “ စွိ…စွတ်…စွတ်…စွတ်…ဖတဖြတ်…စွတ်…” ဆိုတဲ့ အသံတွေ ညံနတေော့တာပါပဲ။

“အင့ျ… အီး… အင့ျ… ကောင်း… ကောင်း… ဆောင့ျ… ဆောင့ျ… အီး…”

မိအေး စကားကို ဆုံးအောင် မပြောနိုငတ်ော့ပါဘူး။ ကြုပရြဲ့ပြင်းထနတ်ဲ့ ဆောင့ခြကြအြောကမြှာ အလူးအလဲ ခံစားနရရှောပါတယ်။ ကြုပလြည်း နောကဆြုံးလေးငါးဆယခြကြြ အသကုနဖြိဆောင့ရြင်းမှ နောကဆြုံးတဈခကြကြို အားသကုနပြဈဆောင့ခြလွိုကတ်ာ မိအေးခငမြွာ ခါးကော့ပြီး လေးဘကထြောကြ ပစ်ကသွှားရပါတယ်။ ပါးစပမြှလည်း

“ အား…အမလေး…ဦးလေးရယ်…”

ဒါပဲညည်းတွားနိုငတ်ော့သလို ကြုပရြဲ့ လကန်ှဈဖကန်ဲ့ တင်းကြပစြှာ ဖကတ်ှယခြှင်းကို ခံလိုကရြသလို သူ့ရဲ့စောကခြေါင်းအတွင်းမှာ ကြုပရြဲ့လီးထိပကြနေ ပူနှေးပစွခြွှဲတဲ့ သုတရြကေို ဒလဟောပန်းထုတပြဈလိုကမြိပြနတ်ယ်။

“ အသဲနင့အြောင် ကောင်းတယဆြိုတာ ဒါမွိုးနမှောပဲ ဦးလေးရယ်… ကမွ… ကမွ သိပကြို ကောင်းတာပါပဲ…”

မိအေးနှုတဖြွားက ပီတိလှိုငန်တေဲ့ စကားကိုကြားလိုကရြတော့ ကြုပ် သူ့နောကကြွောပေါမြှာ မေးတငမြှိန်းရင်းက ပြုံးလိုကမြိပါတယ်။ အဲဒီနေ့ကတော့ ကြုပတ်ကယပြဲ ခွကေုနလြကပြန်းကိုကသွှားရတယ်။ နောကရြကကြစလို့ ကြုပမြှာ မလိုးရ မညှောင့ရြပါဘူး…။ ဆရာမကြီး မိအေးရဲ့ ညှှနကြှားခကြအြတိုင်း ကြုပတ်သဝမတေိမ်းလိုကန်ာပြီး သူဝယလြာတဲ့ စားဆေးတွစေား လိမ်းဆေးတွလေိမ်းနဲ့။

နောကပြှီး သူမို့ရှာရှာပေါကပြေါကြ ဝယလြာရဲတယ်။ အယလြဘြီဒီပလောမာ ဆိုတဲ့ လိငတ်နကြှီးထွားအောင် လေ့ကငွ့တ်ဲ့ ကိရိယာဖနပြှှနဆြိုပါတော့လေ။ အဝအကယွြ နှစ်လကမြကြောကြွောရြှိပြီး အရှညကြ ရှဈလကမြကြောကြွောြ ရှညသ်ဗွ…။ အဲဒီဖနပြှှနထြဲကို လိငတ်နစြှပဖြနောင့န်ဲ့ဖိထား…။ အဲဒီဖနပြှှနန်ဲ့ ဆကထြားတဲ့ ပိုကအြပြော့စားရဲ့ထိပမြှ ဆေးထိုးတဲ့ စလငဒြါလိုအကြီးစားနဲ့ ဖနပြှှနထြဲက လတွကေေို ဆှဲထုတ်…။ မိမိခံနိုငရြညရြှိတဲ့အထိပေါ့လေ…။

တဈခါလေ့ကငွ့ရြင် (၁၀) မိနဈ တဈနေ့နှစ်ကြိမလြေ့ကငွ့ြ…။ ပြီးရငလြည်း ဆေးလိမ်းဆေးစားကလည်း ပါသေးသဗွ…။ အဲဒါက တဈနေ့သုံးကြိမ် သောကရြတယ်…။ ကြုပမြှာ အဲဒီလေ့ကငွ့ခြန်း စယူတဲ့နေ့က လိငတ်နတ်ဈချောင်းလုံးကို ထုခွထေားသလား ထငမြှတရြတယဗြွာ…။ နာကငွန်တောပါပဲ…။ မနကန်ဲ့ ညအိပယ်ာဝငလြေ့ကငွ့ြ ကနွတ်ဲ့အခွိနတ်ှမှော အင်ျဂလိပစြာတို့ ဂွီဩမထရေီစတဲ့ လောကဓာတစြာတွကေို မိအေးသငပြေးသမွှ ကြုပ် အကုန် လေ့လာသငကြှားရပါတယ်။

အဲဒီနှစ်လအတွင်းမှာ ကြုပရြဲ့ ကြိုးစားမှုကြောင့ြ စာပဘကေမြှာ အတောလြေးဟုတလြာသလို အိမကြိုလည်း မိအေးရဲ့သူငယခြငွြး တရုတမ် အဖုံဆိုတာကလည်း တဈနေ့တဈခွားလာလာပြီး ကြုပကြို သင်ျခွာပြပေးပါတယ်။ သူနဲ့လည်း အတောခြငမြငရြင်းနှီးလာပါတယ်။ သူ့အသကကြ (၁၆) နှစ်သာ ဆိုရတယ် တကယ့ြ အပျိုကြီးဖားဖားလို လှပတောင့တ်င်းပါတယ်။

အသားဖြူတဲ့ တရုတလြူမွိုးမို့ထငပြါရဲ့ သူ့အသားလေးတွဟော ဖြူအိတဲ့အပြင် ပန်းနုရောငပြှေးနတေဲ့ ပါးရိုးဖောင်းဖောင်းလေးတွနေဲ့ အငမြတန် ခစွစြရာလည်း ကောင်းပါတယ်။ အရပကြတော့ မနိမ့မြမှင့ြ မိအေးနဲ့ လုံးတူဒေါကတ်ူဆိုရမယ်…။ မကဉွြးလှန်း မကယွလြှန်းတဲ့ နဖူး၊ နကမြှောငသ်ှယတ်န်းတဲ့ မကြခြုံး၊ ကော့ရှှန်းသောမကြတ်ောငန်ဲ့ မကြန်ကဝြန်းက ဝိုင်းစကကြှညလြငန်ပေါတယ်။ လှပသှယတ်န်းတဲ့ လညတ်ိုငန်ဲ့ ဖြိုးဖြိုးမောကမြောကြ ရငန်ှဈမှှာကလည်း ကိုငပြှီးဆော့ကစားချင်စြရာ လှပဝိုင်းစကန်ပေါတယ်။

ခါး၊ တင်၊ ပေါငတ်န်… အိုး… တဈကိုယလြုံးဟာ အလှအပတွနေဲ့ ဖြံ့ဖြိုးမှမ်းမံထားတဲ့ ခန်ဓာကိုယ်… ပြောတာဆိုတာလည်း ကြုပတ်ူမ မိအေးထကတ်ောငမြှ ရဲတင်းပြင့လြင်းသူတဈယောကြ…။ တကယ့အြပျိုကြီးဖားဖား တဈယောကအြလား ထငမြှတရြသဗွို့…။

ကြုပအြခွိနရြတိုင်း လောကဓာတစြာပကေို လေ့လာသငကြှားပြီး ကာမနဲ့ပတသ်ကတ်ဲ့ လမ်းညှှနစြာအုပတ်ှကေိုလည်း ရှာဖြဖတေရြှုပါတယ်။ တကယတ်ော့ နှစ်လဆိုတဲ့ ကာလဟာ မကြာလိုကပြါဘူး။ ကြုပလြေ့ကငွ့န်တေဲ့ လိငတ်နကြှီးထွားစမှေုဟာ တကယပြဲ အရာရောကပြါတယ်။ အခုဆိုရင် ကြုပရြဲ့လိငတ်နဟြာ နှစ်လကမြကြောကြွောြ လုံးပတထြှားထွား ရှဈလကမြအရှယန်ဲ့ စံခွိနမြှီမှီ လီးတဈချောင်း အဆင့ကြိုရောကရြှိနပေါပြီ။

မှတမြှတရြရ အဲဒီ အယလြဘြီဒီပလောမာနဲ့ လေ့ကငွ့ပြှီး နှစ်လ (၅) ရကစြှန်းတဲ့နေ့ မနကမြှာ ကြုပန်ောကဆြုံးပိတ် စိတခြရွအောငဆြိုပြီး ဆေးဝါးလကကြနွန်ဲ့လိမ်းပြီး လေ့ကငွ့န်တယ်ေ။ အခွိနစြေ့လို့ အဲဒီကိရိယာကို ဖြုတသ်ိမ်းပြီး ကြုပအြခန်းထဲမှာ အိပပြွောန်မေိပါတယ်။ တဈအိမသ်ားလုံး အပြငသ်ှားနကြလေို့ ကြုပတ်ဈယောကထြဲ ပငွြးတာလည်းပါသပေါ့လေ…။ မှေးမှေးနဲ့ အိပန်ဆေဲမှာပဲ…။

“ မိအေးရေ… ဟေး… မိအေး… တဈယောကမြှ မရှိကြဘူးထငပြါရဲ့… ဦးလေးမောင်… ဦးလေး…”

ဒီအသံဟာ တရုတမ် အဖုံရဲ့အသံမှန်း ကြုပ် သိလိုကတ်ယ်။ ဒါနဲ့ ကြုပ် အသံပေးလိုကတ်ယ်။

“ အေး… အဖုံ… လား… မိအေးတို့ မရှိကြဘူး…”

ကြုပစြကားလည်းဆုံးရော ဗှုံးဆို ကြုပအြခန်းဝမှာ နတသ်မီးလေးတဈပါး ဘှားကနဲ ပေါလြာသလို အဖုံဟာ အဝတသ်ဈသဈလှငလြှင် ပြုပြငခြှယသ်ပြီး ရောကလြာတယ်။ အင်ျကြီအဖြူရငစြေ့၊ ထဘီအဝါနုလေးနဲ့ တကယကြိုလှသဗွာ…။ မကြန်ှာလေးမှာလည်း ပေါငဒြါမှုန့တ်ှေ နှုတခြမ်းကလည်း ဆေးနီဆိုးထားလို့ ပိုလို့ပငရြဲနကော ဖူးပြင့စြ နှင်းဆီငုံဖူးလိုပါပဲ…။ ရှှရငေဖြှိုးဖြိုးတွကလေည်း အောကခြံအင်ျကြီအောကကြနေ ရုန်းကနပြှီး ထွကလြာတော့မယောင် တင်းမာဖြိုးမောကလြှန်းလှပါတယ်။

“ ဟယ်… လှလိုကတ်ာ အဖုံရယ်…”

ကြုပန်ှုတကြ လှတကြနဲ ထွကသ်ှားတယ်။ တရုတမ် အဖုံဟာ ဟနမြပကြပြဲ…

“ မှှောကန်ပြနေပြှီ… ဦးလေးမောငကြလည်း… ဒါနဲ့ မိအေး ဘယသ်ှားလဲ ဦးလေး…”

“ မိအေး… သူ့အဖအမေနေဲ့ ရှှတေိဂုံဘုရားသှားကြတယ်…”

“ ဟှန်း… ကြည့်ြ… မိအေးကတော့… သူပဲ ဘိုငစြကုတကြှည့မြယ် ဆိုပြီးတော့…”

တရုတမြအဖုံ စကားတပြောပြောနဲ့ ကြုပအြခန်းထဲ ဝငလြာပါတယ်။ ကြည့်န်ရင်ေးက အဖုံဟာ ကြုပကြုတငဘြေးမှာ မတတ်ပရြပပြှီး ကြုပအြခန်းကို ဝေ့ဝဲကြည့်န်ပေါတယ်။ ဒီအခွိနအြတွင်းမှာ ကြုပရြငတ်ှေ မတုနလြှုပစြဖူး အထူးတုနလြှုပန်ပေါတယ်။ နရတောလည်း တဈမွိုးကြီးပဲဗွို့…။

ပကလြကအြိပန်ရောက ကြုပထြလိုကတ်ော့ ကပိုကယိုဝတထြားတဲ့ ကြုပပြုဆိုးက လွောကသွှားတယ်။ အဖုံဟာ ကြုပဟြာကိုကြည့်ရြင်း “ အိုး…” တဈခွန်းထဲ တိုးတိုးတိတတ်ိတ် အာမဋေိတပြှုသဗွ…။ ကြုပလြည်း မထူးတော့ဘူး ဖြစ်ချင်ရြာဖြစ်ဆိုတဲ့ သဘောနဲ့ အံ့ဩငေးကြောငပြှီး ကုတငဘြေးမှာ မတတ်ပရြပန်တေဲ့ တရုတမ် အဖုံကို ဆှဲဖကပြှီး တအားကြီး နမ်းရှိုကပြဈလိုကတ်ယ်။

“ အိုး…ဦးလေးမောင်…အိုး…အိုး…”

ကြုပရြဲ့ သနမြာကစွလြစွစြှာ ဖကတ်ှယန်မ်းရှိုကမြှုအောကမြှာ အဖုံဆိုတဲ့ တရုတမ် တွန့လြိမရြုန်းကနရြင်းမှ ကြုပရြငခြှငတ်ှင်း ပြော့ခွကပြှေီး ကြုပကြိုဖကတ်ှယလြာတယ်။ ငှင်းဆနရြုန်းကနမြှုတွေ မပြုလုပတ်ော့တာနဲ့ သူ့ကို ကုတငပြေါဆြှဲလှဲလိုကပြှီး သူ့ရငဘြတပြေါြ ဖိမှောကခြလွိုကတ်ယ်။ သူ့ရငဘြတကြ အင်ျကြီကြယသ်ီးတွကေို ကြုပတ်ဈလုံးချင်ြး ဖြုတပြဈလိုကတ်ော့ အဖုံက မတားသာ တားသာနဲ့ တားရှာပါသေးတယ်။ ဒါပမယေ့ြ ကြုပရြဲ့အပြုအမူ အပြတအြသပတ်ှအေောကမြှာ အဖုံ ဘာမှ မတားသာဘူးဆိုတာ ကြုပ် အလိုလိုသိလာတာပေါ့။

ဘောလြီအင်ျကြီလေးကို ကြုပဆြှဲဖြုတပြဈလိုကတ်ော့ ဖြူဖြေးပြီး လုံးကစွမြို့မောကန်တေဲ့ နို့လေးနှစ်လုံးဟာ ဖြေးကနဲ ပေါလြာတယ်။ အသားဖြူတဲ့သူမို့ထငပြါရဲ့ သူ့နို့လေးတွဟော အကြောစိမ်းလေးတွယှကေဖြှာပြီး ဇီးကင်းလောကရြှိတဲ့ နို့သီးခေါင်းလေးဟာ နီရဲပြီး အထဲကို ခွိုင့ဝြငန်တယ်ေ။ ကြုပလြည်း အဲဒီနို့သီးခေါင်းလေးကို ဖမ်းပြီး ပါးစပန်ဲ့ ငုံစို့လိုကသ်လို လကတ်ဈဖကန်ဲ့လည်း ဆုပခြွဖစွေည်ှဈပစ်လိုကတ်ယ်။

“ ဟင်း… ဟင်း… ဟင်း… ယား… ယား… ယားတယ်… ဦးလေးမောငရြယ်… အဖုံ မနတတေဘြူး…”

ခါးလေးကော့ ရငလြေးမော့လာပြီး ကြုပန်ောကကြွောကြီးကို တအားဖကတ်ှယလြာတယ်။ သူ့ပါးပြငတ်ဈဖကပြေါြ ကြုပန်ှာခေါင်းဖိတငလြိုကပြှီး လကတ်ဈဖကကြ သူ့ရငန်ှဈမှှာကို ပြတသ်ပရြင်းနဲ့ မသိမသာလေး သူ့ထဘီကို လိပလြိပပြှီး အောကတ်ှန်းခွ ခွှတခြလွိုကပြါတယ်။

လူ့ဘောငလြောက၌ ဓာတသ်ဘောတရားတွနေဲ့ ဖြဲ့စည်းထားသဖြင့ြ တဈခုနဲ့တဈခု သဟဇာတ ဖြစ်ပေါလြာ၍ အကြိုးတရားရသလို တဈခုနဲ့တဈခု ဓာတသ်ဘာဝခွင်း မတိုကဆြိုငကြှပြနတ်ော့ ဖောကပြှနလြာကြစမှဲပင် မဟုတပြါလား…။ အပူနဲ့ အအေး.. ဖိုဓာတန်ဲ့ မဓာတ် ဒီဓာတအြစုအဝေးတွေ တွေ့ထိယှကန်ှယလြာကြပြနတ်ော့ လောကကြီးဟာ သာယာခမွြးမှေ့ဖြယရြာ အတိပြှမ်းပြီးနသည်ေ မဟုတပြါလား။

အခုလည်းကြည့်ြ တိတဆြိတင်ှိမသ်ကသ်ော အခန်းလေးတဈခုထဲမှာ အပူလှိုင်းတဈခု ဖြစ်ပေါန်သည်ေ။ ထိုအပူလှိုင်းတို့သညကြား ဖိုဓာတ် မဓာတတ်ည်းဟူသော မတည့သ်ော ဓာတန်ှဈခုတို့ တွေ့ထိဆကန်ှယမြှုကြောင့ြ အပူလှိုင်းတဈခု ဖြစ်ပေါလြာရခွင်းပင်။ တကယတ်ော့ လူသားနှစ်ဦးရဲ့ တဏှာရာဂကြောင့ြ ဖြစ်ပေါလြာသည့ြ လှိုင်းတဈခုပါ…။

ထိပတ်ငမြောငမြောင် လို့ အမညတ်ှငတ်ဲ့ အသကြ (၃၀) နှစ်ကြောကြွောြ ထောငထြောငမြောင်းမောင်း ယောငတ်စောင်းနဲ့ လူပုံချောချော အသားလတလြတ် ပေါငမြှာ ထိုးကြင်းမှငကြှောငတ်ှနေဲ့ ကာလတဈခုကို ဖြတသ်န်းဖို့ အသည်းအသန် ကြိုးစားနလရေေဲ့…။

အဖုံအသကကြ (၁၅) နှစ်ကြောြ (၁၆) နှစ် တရုတမြလေး။ လူ့လောကရဲ့ သဘောတရားများကိုလည်း လညဆြန့မြွှောမြှန်းကြည့်ရြှုနသေေးတဲ့ အလှသှေးကြှယစြ အပျိုမ ဘဝတဈခုရဲ့ နယလြှနခြရီးကို ထိပတ်ငမြောငမြောငရြဲ့ ဦးဆောငမြှုခံယူရင်း ဖြတသ်န်းရငဆြိုငဖြို့ အသင့ဖြစ်နတယ်ေ။ ဟင်းလင်းပြင့ြ ရငပြှငပြေါကြ တောငပြူစာလေးနှစ်ခုက ငလငွခြကြမြိသည့အြလား လှုပခြတတ်ုနရြီနေ၏။ ပူနှေးသော သကပြှနလြမွေားက တဈဦးမကြန်ှာတဈဦး ယှကန်ှယထြိတွေ့နကြသေဖြင့လြည်း ရမကဇြောတို့သည် လှိုင်းတပိုးများနှယ် ဆင့ကြဲဆင့ကြဲ နှလုံးသားထဲမှာ တိုးပြားနကြေ၏။

ပူနှေးလှပသော အနမ်းစများကလည်း ရငတ်ုနလြှိုကမြောဖြယရြာ အထိအတွေ့အပြတအြသပ် အဆုပအြဆှဲတွကလေည်း ကြကသ်ီးထအောင် ခံစားလိုကရြပြီး… အဆိုးဆုံးက ပေါငတ်ှင်းသားတွကေို ဖြဖြရှရှလေး ပြတသ်ပန်မှေုက အသဲတွအေူတွပေါ ပြုတထြှကလြုမတတ် အခံရခကလြှ၏။

“ အဟင့ြ… အင့ြ… ယားပါတယဆြိုမှ… ဦးလေးမောငကြလည်း…”

အဖုံ၏ ရမကဆြန်ဒများကလည်း နိုးကြှလာခဲ့ရပြီမို့ ထိပတ်ငမြောငမြောငရြဲ့ လကမြောင်းတွကေို ဆုပကြိုငရြင်းမှ မပြင့တ်ပြင့ြ ညည်းညူလိုကြ၏။ နို့သီးခေါင်းနီတာရဲလေးမှာ ခေါင်းကလေးများ ထောငထြလာခဲ့ရလသည်ေ။ အဲသညထြောငထြလာသည့ြ နို့သီးခေါင်းလေးများကို ထိပတ်ငမြောငမြောငကြ သူ၏လကည်ှိုးနှင့ြ လကမြကြားညှပခြါ တရှရှဖြင့ြ မသိမသာကလိပြီး ဆှဲဆှဲပေးလိုကပြှနပြါသည်။ တဈခါတဈခါ နို့သီးခေါင်းနီတာရဲလေးကို အသာအယာလေး စို့စို့ပေးလိုကပြှနသ်ေး၏။ သညအြခါ အဖုံမှာ တတွန့တ်ှန့ဖြစ်လာရပြီး နှုတခြမ်းလေးများပင် တဆတဆြတန်ှင့ြ တုနလြကြလြာပါသည်။

သူ့ဘဝ၌ ဆရာမအဖြစ် လကတ်ှေ့ကကြ သငကြှားပေးခဲ့သည့ြ အေးကြညမြကြောင့ြ မိန်းကလေးတဈယောကြ ကာမအရှိနမြွား တရှိနရြှိန် တကလြာစမညေ့ြ အပြုအမူများကို ယခု တစိမ်းတရံဖြစ်တဲ့ အဖုံဆိုသည့ြ တရုတမြလေးကို လကတ်ှေ့ တဈရဈခွင်း တဈရဈခွင်း ကာမခလုတမြွားကို နှိပဖြှုတပြေးခွင်းကြောင့ြ အဖုံမှာ လကတ်ှေ့တဈခါဖူးမွှ လကတ်ှေ့မကြုံဖူးသေးသော ကာမအရသာများကို တစစဖြင့ြ ခံစားလာရသည့အြတွကြ သာယာမှုတွဟော တိုးလာသဖြင့ြ သူမ၏ အင်ျဂါစပအြတွင်းမှ ယားသလိုလို တစိစိ ဖြစ်လာရပြနလြသည်ေ။

အဖုံ၏ ရမကဆြန်ဒထကြှလာသော အမူအရာများကိုတွေ့မှငရြသည့ြ ထိပတ်ငမြောငမြောငမြှာ သူ၏လကမြွားကိုလည်း အနားမပေးပါ။ အဖုံ၏ ရှှရငေဖြှိုးဖြိုးအစုံကို တလှည့စြီ စို့လိုကြ စုပလြိုကြ လုပန်ရောမှ အမှှေးနုလေးများပေါကစြ ပြုနသညေ့ြ အဖုံ၏ မိန်းမအင်ျဂါခုံးခုံးမို့မို့ကလေးကို လကဝြါးဖြင့ြ အသာအယာ ပုတလြိုကဖြစွည်ှဈလိုကြ ပြတသ်ပလြိုကလြုပန်ရေုံသာမက အကြဲကြောင်းလေးအလိုကြ လကခြလယဖြှင့ြ ထကအြောကပြှတသ်ပလြိုကပြှီး အတွင်းသို့ သူ၏လကခြလယဖြှင့ြ ခပရြှရှလေး ပြတသ်ပထြိုးမှှကလေိ၍ ပေးလိုကပြှနသ်ည်။

ထိုးပါ ကလိပါများသောကြောင့ြ အဖုံ၏ အင်ျဂါအတွင်းပိုင်းလေးမှ ကာမ၏ရှေ့ပြေး အရညလြေးများက တစိမ့စြိမ့န်ှင့ြ ထွကလြာခဲ့ရသညန်ှင့အြညီ အဖုံမှာလည်း တဈစုံတဈခုကို ပြင်းပြင်းထနထြန် လိုလားလာရသည့ပြမာ ပါးစပမြှ တဟင်းဟင်းနှင့ြ ညည်းညူရင်း ပေါငန်ှဈလုံးကို ဖြဲလိုကစြုလိုကဖြှင့ြ ရှိနလသေည်ေ။

ထိပတ်ငမြောငမြောငသ်ည် မကြလြုံးလေးစုံမှိတခြါ ဝတလြဈစလဈဖြင့ြ သူမ၏ နုနုထွတထြှတ် အပျိုစဉဘြဝကို ရကရြကရြောရော ပေးကမ်းရန် အသင့ဖြစ်နသညေ့ြ အဖုံအား ကြနပေန်ှဈသိမ့စြှာ ကြည့်ရြင်းမှ အဖုံ၏ ကိုယပြေါသ်ို့ ခွ၍ထိုငလြိုကသ်ည်။ ပြီးတော့ သူမ၏ ပေါငန်ှဈချောင်းကို ဖြဲကားမယူလိုကပြှီး သူ၏ ပေါငတ်ဈဖကတ်ဈခကြပြေါသ်ို့ ဆှဲတငလြိုကြ၏။

အဖုံ၏ စောကဖြုတကြလေးမှာ နဂိုထကပျိုပြဲဟသှားပြီး အတွင်းသား နီနီရဲရဲကလေးများမှာ ထိပတ်ငမြောငမြောငအြဖို့ ကာမဆန်ဒများ ပို၍ထကြှလာစရော ကြီးမားတုတခြိုင် ရှညလြွားလှန်းသည့ြ သူ၏လီးကို တံတွေးများ ရှှဲစိုသှားအောင် စွတလြိုကပြှီးမှ တရုတမြလေး အဖုံ၏ အဖုတဝြတွင် အသာတေ့ထောကကြာ သူ၏ကိုယလြုံးအားနှင့ပြါ ပေါင်းစပပြှီး ကာမရမကအြာသာဆန်ဒ ပြင်းပြင်းဖြင့ြ အသကုန် ဖိသိပထြိုးသှင်းလိုကလြတေော့သည်။

“ ဗွဈ…ဘှပ်…ဗွဈ…စွတ်…စွိ…ဒုတ်…”

“ အား… အမလေးလေး… အား… အား… ဟင်း… ဟင်း… ဟင်း… ရှီး…အား…”

ပြီးပါပြီ။