အောစာအုပ်

ကိုရွှေဧည့်သည်

ကိုရှှေဧည့သ်ည်
ရေးသားသူ – တိမပြှိုမိုး

နို့ဝလို့ နှစ်နှစ်ခွိုကခြှိုကြ အိပပြွောန်တေဲ့ သားလေးရငဘြတပြေါကြို စောငလြေးဖိပေးပြီး ပါးလေးကို အားရပါးရ နမ်းလိုကမြိတယ်။ ကမွအနမ်းကြောင့ြ တဈခကြလြူးလှန့ပြှီး ပြနအြိပသ်ှားတဲ့ သားလေးကိုကြည့်ရြင်း နားစွင့မြိတော့

”အမလေးး.. အ ဘှတ် ဘတ် ဟင့ျ အင့ျ”

သံစုံတီးဝိုင်းလို့ အသံတွကေ စုံနသလေို ပဉွထြောငအြိမလြေး တဈခုလုံးလဲ ငှိမ့ခြနဲ့ သိမ့ခြနဲ့ တုနခြါနရေော။ ဟူးး….. သကပြှင်းရှညကြှီးခလွိုကမြိတာက ကမွပါ။ အသကြ ၂၁ နှစ် ဆိုတာက သှေးသားဆူဖြိုးလို့ အာရုံတွေ ထကသ်နန်တေဲ့ အရှယ် မဟုတပြါလား။ ကမွအိမထြောငကြတွော့ ၁၈ နှစ်။ ညားခါစ လှတလြှတလြပလြပန်ချင်ေလြို့ တဈနှစ်လောကြ သားသမီးမယူပဲ ဆေးစားနလေိုကပြှီးမှ သားသားကို ယူခဲ့တာ။ အခု သားသားက ၁၁ လရှိပြီ။

ကမွအမွိုးသားက ကုမျမဏီတဈခုက အရောင်းမှှင့တ်ငရြေး။ မှို့ပေါတ်ငမြကဘူး နီးစပရြာ မှို့ငယလြေးတွထေိ ကုနဖြှန့ဝြရတေယ်။ အာ့ကြောင့ြ အိမကြပရြတဲ့ရကကြ တဈလကို ၄/၅ ရကပြဲ။ အမြဲလိုလို ခရီးထွကန်ရတေယ်။ အခုခတ်ကေ ကုမျမဏီတွကလေည်း အပျိုငအြဆိုငဆြိုတော့ သုံးစွဲသူဆီအရောကြ ဝနဆြောငမြှုပေးပြီး ဈေးကြကစြိုးမိုးဖို့ ကြိုးစားနရတော မဟုတလြား။

ကမွတို့လငမြယားလည်း အိမကြပရြတဲ့ အခွိနကြိုပဲ အတိုးခပြှီး အိမထြောငရြေးသုခကို ခံစားရတာပေါ့။ ခကတ်ာက ကာမအရသာဆိုတာကလည်း ပညာရှိတွပြေောသလို ဆားငံရလေိုပါပဲ။ သောကလြငတေလြေ မကမြပြပေါပဲ။ မရှကတ်မ်းဝနခြံရရင် ကမွ အဲ့အရသာကို နှစ်ခွိုကတ်ာအမှနပြါ။

အခုလည်း ကိုတငထြှန်း နယဆြင်းနတေုန်း ကြောင်းနဖကေသ်ူငယခြငွြး သူဇာနှယကြ ဘုရားဖူးလာတာ အိမမြှာတည်းပါရစတေဲ့။ သူနဲ့က ငယင်ယထြဲက ဆော့ဖေါဆြော့ဖကြ။ ရှဈတန်းနှစ်ကြမှ သူ့အဖကေ ဝနထြမ်းဆိုတော့ ရနကြုနပြှောင်းလို့ ကြဲသှားကြတာ။ အခုတော့ သူလည်း ဆယတ်န်းအောငပြှီးထဲက ဝနထြမ်းအလုပဝြငန်တောတဲ့။ ရုံးပိတရြကရြှညန်ဲ့ကြုံလို့ မရောကတ်ာလဲကြာ ကမွတို့မှို့ရဲ့ အထငကြရ သမိုင်းဝငဘြုရားလည်းဖူးရင်း သူ့ယောကြွားနဲ့ ရောကလြာတော့ အိမကြဉွြးပမယေ့ြ မငှင်းရကလြို့ လကခြံလိုကရြတယ်။

အိပခြန်းကလည်း တဈခန်းပဲရှိတဲ့ သုံးပငန်ှဈခန်း အိမလြေးဆိုတော့ ကမွတို့အိပခြန်းကို သူတို့လငမြယားပေးပြီး ကမွနဲ့သားသားက အိမရြှေ့ဧည့ခြန်းရော ဘုရားခန်းပါ လုပထြားတဲ့ နရောမှာ အိပရြတော့တာပေါ့။ မိသူဇာနဲ့က မတွေ့ရတာလည်းကြာတော့ သူငယခြငွြးနှစ်ယောကြ စကားတွေ ပြောမကုနပြေါ့။ ငယဖြစ်ဟောင်းတွေ ပြောလို့မဝ။ သူငယခြငွြးနှစ်ယောကြ စကားပြောနတေဲ့ကြားက သူ့ယောကြွားက အိပခြန်းထဲက လှမ်းခေါန်လေို့

”ဟိုမှာ နင့ခြစွခြစွကြ ခေါန်ပြေီ သှားလိုကြဦး”

”အဟီး သူကအဲ့လိုပဲဟ ဟိဟိ”

ပြောရင်းထသှားတော့ သူဇာရဲ့ နောကပျိုင်းကိုကြည့်ပြှီး ကြောငတ်ုန်းထဲက သူငယခြငွြးတွထေဲ ကိုယခြန်ဓာအခွိုးအစားလှပြီး အသားဖြူလို့ အသားညိုပြီးခါးတုတတ်ဲ့ ကမွတို့နှစ်ယောကကြို အများက ဆန့ကြငွဖြကအြတွဲလို့ သမုတတ်ာကို ပြေးသတိရမိပါသေးတယ်။

သူဇာထသှားပြီး ခနနတောနဲ့ အခန်းထဲက အသံတွကေို ကြားတာနဲ့ အိမထြောငသ်ညဖြစ်တဲ့ကမွ သူတို့လိုးနမှန်ေး သိလိုကတ်ယ်။ ဘယ့်နှယ် ဧည့သ်ညလြုပပြှီး သူများအိမမြှာ နေ့ခင်းကြီး လိုးရတယလြို့။ ပြီးတော့ မိသူဇာကလည်း ထွကလြိုကတ်ဲ့ အသံတွေ။ ကမွလည်း ခံဖူးလို့ ကလေးတောင် တဈယောကရြနပြေီ။ ဒီလိုအသံထွကတ်ာကတော့ လှနပြါတယ်။

သူတို့လှနတ်ာက အရေးမကြီးဘူး။ မလိုးရတာကြာတဲ့ကမွ သူတို့လိုးနပေါလား ဆိုတဲ့ အသိဝငလြာတော့ ရငထြဲမှာ ရှိန်းတိမ်းဖိန်းတိမ်းနဲ့ စောကပြတကြလဲ ရှစိစိဖြစ်လို့လာတာပေါ့။ အဲ့ဒါနဲ့ မကောင်းပါဘူးဆိုပြီး

”မိသူဇာ ငါလမ်းထိပကြ အသုပဆြိုငသ်ှားမလို့ စားချင်ရြင် ဝယလြာရမလားး”

”နေ နေ ရှှရေီ မဝယလြာနဲ့တော့”

ပြနပြှောတဲ့ အသံက ဗလုံးဘထွေးနဲ့ ဖီးတကန်တေဲ့အသံ

‘အေးး အေးး ငါသှားပြီနောျ”

စိတထြဲကတော့ ကောငမ် စိတကြှိုကသ်ာ လိုးကြဟေ့လို့ ပြောမိတယ်။ ကမွတို့သားအမိ အသုပဆြိုငမြှာ အတောကြှာကြာနပြေီးမှ အိမပြှနလြာလိုကတ်ယ်။ အိမရြောကတ်ော့ အသံတွေ တိတန်တောမို့ အိပခြန်းထဲကို အသာချောင်းကြည့်မြိလိုကတ်ယ်။

”အမလေးးး လေးး”

နှုတကြတောင် အသံထွကသ်ှားတယ်။ ကြည့်ပြါဦးရှင် ကမွတို့လငမြယားအိပတ်ဲ့ ကုတငပြေါမြှာ သူတို့အိပယ်ာများ မှတန်လေား မသိဘူး။ စိတလြှတကြိုယလြှတ် နနကြေတောများ။ မိသူဇာကတော့ ထမိနလြေး ရငလြွားပြီး ကြေးကြေးလေးရှင့ြ။ ဘယလြောကြ အလိုးခံလိုကရြတယ် မသိဘူး။ ဟို.. သူယောကြွားဆိုတဲ့ ကိုမင်းသိန်းကတော့ အဝတဗြလာနဲ့ လိုးထားတဲ့ လီးကပြော့ခွနပေမေယေ့ြ လီးမှှေးထူထူမဲမဲတွမှော စောကရြအဖြေူတွေ ပလေို့ပြလို့။ ကမွလည်း မှငရြတဲ့ မှငကြှင်းကြောင့ြ ရငခြုနမြိသလို ဘာလုပရြမှန်းတောင် မသိဖြစ်သှားတယ်။ နောကမြှအကြံရပြီး အိမထြဲကပြနထြှကြ ခွံဝကနေ

”မိသူဇာရေ ငါတို့တော့ စားလို့ဝပြီဟေ့”

လို့ အသံကယွကြယွပြေးပြီ အိမထြဲဝငလြိုကတ်ယ်။ သူဇာက သူ့လူကို အတင်းနိုး အဝတဝြတခြိုင်းသလို သူကိုယတ်ိုငကြ ထမိနရြငလြွားနဲ့ အခန်းထဲက ထွကလြာပြီး

”အေးပါဟာ နငစြားရရင် ငါဝသလိုပါပဲ ဟီးးဟီး”

လို့ စ နလေို့ ကမွလည်း သူ့နားကပပြှီး အသံတိုးတိုးနဲ့

”နငလြည်း စားလို့ဝပြီ မဟုတလြား”

ဆိုတော့

‘ကောငမ်’

ဆိုပြီး ကမွကို ထုပါလရေော။ ပြီးမှ

” ရေချိုးမလို့ ဟ ”

” အေးပါ ခွိုးခွိုး ပြီးရင် ထမင်းစားကြလေ။ ငါတော့ မစားတော့ဘူး အသုပန်ဲ့ ညစာပြီးလိုကပြှီ”

သူတို့လငမြယားရချိုးတော့ အိမပြေါကြနေ သူတို့ရချိုးနတေဲ့ဆီ ကြည့်န်မေိတယ်။ သူတို့လငမြယားကို ကြည့်ပြှီး အံ့ဩရတယ်။ နှစ်ယောကလြုံး အသားက ဖြူရုပအြချောတွေ။ အခုလဲ ရချိုးတော့ တဈယောကန်ဲ့တဈယောကြ ဂွီးတွန်းပေး ဆပပြှာတိုကပြေး နကြတော။ အာ့က မအံ့ဩပါဘူး။ အံ့ဩတာက ဆပပြှာတိုကရြင်း ကိုမင်းသိန်းက သူဇာ့စောကဖြုတကြို နှိုကန်သလေို သူဇာကလည်း ကိုမင်းသိန်းလီးကို ထုပေးနတော။ လငမြယားတွေ အဲ့လောကကြဲတာတော့ လှနတ်ာပေါ့။

ဟော ကြည့်န်ရင်ေး ကိုမင်းသိန်းက သူဇာ့ကို ငုတတ်ုပထြိုငခြိုင်းပြီး ပုဆိုးဖြညပြှီး သူ့လီးကို သူဇာ့ပါးစပထြဲ ထိုးထည့ပြေးတော့ ကမွပါယောငပြှီး ပါးစပဟြပေးနမေိပါရော။ အို… မိသူဇာကလည်း အငမ်းမရ စုပလြို့။ ကမွလည်း တံထွေးတွေ မှိုခနွရသေလို ရငထြဲမှာ ကတုနကြယငကြှီး ရှင့်။ စောကပြတထြဲက အရတွစေေိမ့လြာမှန်း သတိထားမိမှ အကြည့်တ်ှရေုတသ်ိမ်းပြီး စိတကြို တညင်ှိမအြောင် ထိန်းနရတေယ်။

=============================

ညစာစားပြီး စကားလေးတောင် ကြာကြာမပြောရသေးဘူး။ ကိုမင်းသိန်းက

‘အိပခြငွပြှီ ခရီးပန်းလာလို့လား မသိဘူး”

ဆိုတော့ ကမွကပဲ အလိုကသ်ိသိနဲ့

”ဟုတသ်ား နငတ်ို့ခရီးပန်းလာတာ ငါက အလိုကမြသိ စကားပြောသလို ဖြစ်နပြေီ ကဲကဲ အိပကြှတော့”

ကမွလည်း သားသားနဲ့ အိမြဦးခန်းမှာ အိပယ်ာဝငပြှီး သားကိုနို့တိုကရြင်း အိပတ်ော့ သားသားအိပပြမယေ့ြ ကမွအိပလြို့မပြောဘြူး။ သူတို့ ခစွဗြွူဟာ ခင်းနတောကို မမှငရြပမယေ့ြ ကြားနရတေော့ ကမွမှာ အနခကေန်ရေော။ အလိုကမြသိတဲ့ စောကဖြုတကြလည်း ယားလို့ ပေါငန်ှဈလုံးကို လိမထြားရတယ်။ မကြလြုံးကို ဇွတမြှိတအြိပမြယ် ကြံပြနတ်ော့ သိမ့ခြနဲ့ ငှိမ့ခြနဲ့ အိမကြ လှုပလြှုပသ်ှားတော့ ဘယလြိုလုပ် အိပလြို့ရပါ့မလဲ။ စိတည်ဈလိုကတ်ာနောြ။ အဝေးရောကန်တေဲ့ လငတ်ောမြောငကြို သတိရလိုကတ်ာ။ သူသာရှိရင် ဘယလြောကကြောင်းမလဲ။ မိသူဇာတို့နဲ့ အပျိုင် ကဲပြချင်စြမ်းပါဘိ။ အိပမြရတဲ့တူတူ သူတို့ကို ချောင်းကြည့်ခြငွတ်ဲ့ စိတကြ ပေါလြာပမယေ့ြ ကြည့်ရြမှာကို မရဲဘူး။

”အာ မောင် ဟင့ျ သတေော့မှာပဲ”

ဟင် မိသူဇာရယ် ဘယလြိုများ ဖြစ်နပေါလိမ့ြ။ ကမွသိချင်စြိတန်ဲ့ ရှကစြိတလြှနဆြှဲပြဲကို မိသူဇာ အသံက အားဖြည့ပြေးတာမို့ ကြည့်ဖြို့က အသာရသှားရော။ အပြငကြ ပဉွကြာပမယေ့ြ အတွင်းအိပခြန်းဖြဲ့တော့ ထရံကာထားတာမို့ ကြည့်ဖြို့က မခဲယဉြးပါဘူး။ သိတဲ့အတိုင်း ရောင်းတန်းယကထြားတဲ့ ထရံက ယကစြက ဝါးအစို မပြောကသ်ေးတော့ ကြာလအပေေါကတ်ှကေ ကြဲလာတာ ထုံးစံပေါ့။

ကမွ အိပရြာက အသာထပြီး ထရံနား ဆောင့ကြှောင့ထြိုငလြို့ ပိုကဆြံမကုနတ်ဲ့ အပြာကား ကြည့်န်မေိတယ်။ အမလေးနောြ သူတို့တွကေ ဧည့သ်ညဘြဝများ မေ့နလေား မသိဘူး။ လိုးတာကိုတောင် တကယ့စြည်းလှတဝြါးလှတ် နှစ်ယောကလြုံး အဝတမြကပဘြူး။ သူဇာနဲ့က သူငယခြငွြးဆိုပမယေ့ြ အတွင်းပစ်စည်းက မှငဖြူးတာ မဟုတဘြူး။ အခုမှ သချောမှငဖြူးတော့တယ်။

ကိုယ့သ်ူငယခြငွြးမို့ ပြောတာမဟုတဘြူး။ အသားကလဲဖြူပြီး အခွိုးအဆဈကနွပြီး လှတာကြောင့ြ အခု လေးဖကကြုန်းထားတော့ သူဇာ့ဖငကြှီးက မှငရြတာ ယောကြွားလေးမပြောနဲ့ ကမွမိန်းမသားချင်ြးတောင် မနာလိုချင်စြရာကြီး။ ဖြူဝင်းနတေဲ့ ဖငကြှီးက ကားပြီး စောကဖြုတကြ ပြူးထွကန်တောပဲ။ အမှှေးရိတထြားတာမို့ ရှင်းလင်းပြောငတ်င်းနတေဲ့ စောကဖြုတကြ နီနီရဲလို့။

ကိုမင်းသိန်းကို ကြည့်လြိုကပြှနတ်ော့ သူဇာ့နောကကြနေ ဒူးထောကပြှီး သူဇာ့ဖငန်ှဈလုံးကို စုံကိုငပြှီး လီးကို အားရပါးရ ထည့ဆြောင့လြိုးနတော။ အသားဖြူလို့ပဲထငတ်ယ် ကမွယောကြြား ကိုတငထြှန်းလီးက ညိုပမယေ့ြ ကိုမင်းသိန်းလီးကကြတော့ ဖြူပြီး ဒဈအပေါကြှမ်းသီးလုံးက ရဲရဲကြီး။ လီးအရှယအြစားက ကိုတငထြှန်းနဲ့ မကြာပမယေ့ြ ဖြူသန့န်တေဲ့ ကိုမင်းသိန်းရဲ့ လီးကြီးကို အလိုလို မကမြောမိနသလေိုပါပဲ။ ဆောင့လြိုးလိုကတ်ိုင်း လီးက သူဇာ့စောကဖြုတထြဲ ကြှံဝငသ်ှားသလို ဖြတ် ဗှှတ် ဆိုတဲ့ အသံက ထရံလေးသာ ခွားလတေော့ သဲသဲကြဲကြဲ ကြားနရသေလို သူဇာရဲ့

” အမလေးးမောင် မောင်”

ဆိုတဲ့ ငှီးသံကြောင့ြ ကမွနှာကြောတွေ ထလို့နတောပေါ့။

ကိုမင်းသိန်း ဆောင့လြိုးလိုကတ်ိုင်း ကမွစောကပြတထြဲ အဲ့လီးကြီးဝငသ်ှားသလို ခံစားနရတေယ်။ အထဲကလည်း အရတွကေေ တစိမ့စြိမ့ကြနွလေို့ ကမွထမိနပြင့ပြှီး လကန်ဲ့ အစိလေးကို ဖိခွပေေးမိရော။

”အားး အီးး ဟီးး”

ဆိုပြီး ကောင်းလှန်းလို့ နှုတကြအသံတွေ ထွကသ်ှားမိတယ်။ ကမွအသံက ကယွသ်ှားလို့ထငတ်ယ် ကိုမင်းသိန်းက ကမွရှိတဲ့ ထရံဖကကြို လှည့ကြှည့လြာလို့ ကမွရငထြဲ ထိတခြနဲ့ဖြစ်ပြီး သိသှားရငတ်ော့ သပြေီလို့ တွေးမိလိုကသ်ေးတယ်။

သူဇာကတော့ ခေါင်းအုံးကို မကြန်ှာအပပြှီး လီးအရသာခံနတေော့ ကြားဟနမြတူပါဘူး။ ကမွအသာငှိမန်လေိုကတ်ော့ ကိုမင်းသိန်းလည်း လိုးလကစြကို ဆကလြိုးနမှေ ကမွ သကပြှင်းခမွိတော့တယ်။ တောပြါသေးရဲ့လို့။ ကမွပြနကြှည့န်တေုန်း ကိုမင်းသိန်းက သူဇာ့စောကဖြုတထြဲကနေ လီးကိုပြနထြုတပြှီး ပကလြကလြှနခြိုင်းပြနရြော။

”မောငကြလဲ မပြီးသေးဘူးလားကြာ”

”မပြီးသေးဘူးလေ လိုးဦးမှာ”

”ဟာ သူဇာတော့ သမှောပဲ။ မောငလြုပတ်ာ ယောငလြို့တောငန်ပြေီ”

”ဘာ ယောငတ်ာလဲ”

”အာ ဘာယောငရြမလဲ သူဇာ့ဟာလေးပေါ့”

သူဇာပြောမှ ကမွလည်း သချောကြည့်မြိတယ်။ ဟုတပြါရဲ့ သူဇာ့စောကဖြုတလြေးက အသားဖြူလို့ထငတ်ယ် ဖောင်းကားနီရဲနတောပဲ။

”သူဇာ့ဟာလေးဆိုတာက ဘာလဲ”

”ဟာ မောငန်ောြ”

”ဟားး တကယပြှောတာလေ။ ဘာလဲ သူဇာ့ဟာလေးက”

”ကြည့်ြ သူတောတ်ောကြှားချင်န်ေ”

”ကြားချင်တ်ယလြေ ပြော’

”စောကပြတ် စောကပြတ် ကဲရပြီလား”

”ဟားးး ရသေးဘူး ထပပြှော”

ဆိုပြီး နှစ်ယောကသ်ား ရယန်တောက အသံကယွလြို့ သူဇာက

”တအားမရယန်ဲ့လေ ရှှရေီ ကြားသှားဦးမယ်”

”ကြားလည်းဘာဖြစ်လဲ။ သူက ကလေးအမတေောင် ဖြစ်နပြေီ ဆန်းတာကြလို့”

”မဆန်းလဲ ဘယကြောင်းမလဲ မောငရြဲ့”

”ကဲပါ လိုးရအောင်”

”ဟင့ြ မောငကြလဲကြာ အားမရနိုငဘြူးလား”

”သူဇာကရော”

”သူဇာပြီးတာ သုံးခါတောငရြှိနပြေီ ပူနပြေီ မောငကြ လှနကြိုလှနတ်ယ်”

”သူဇာက မကြိုကလြို့လား”

”မဟုတပြါဘူး ဒါပမယေ့ြ နာနပြေီမောငရြဲ့။ နေ့လညကြလည်း နထေားတော့ လူလည်း အားကုနန်ပြေီ”

”အင်းပါ မောငမြှနမြှန် ပြီးလိုကမြယန်ောြ”

သူဇာက ကိုမင်းသိန်းမကြန်ှာကို ဆှဲလို့ ပါးကို ဘယပြှနည်ာပြန် နမ်းရင်း

”မောင့ကြို အာ့ကြောင့ခြစွတ်ာ”

ကိုမင်းသိန်းက သူဇာ့ပေါငတ်ှကေို ပုခုံးပေါြ ထမ်းတငလြိုကတ်ော့ သူဇာ့ဖငတ်ှကေ အိပရြာကလှတပြှီး လထေဲမှာ မှောကန်ရေော။ စောကဖြုတကြ လီးဝငဖြို့ အသင့မြွှောန်တေဲ့ အနအထေားလေ။ ကိုမင်းသိန်းက လီးကို လကတ်ဈဖကန်ဲ့ကိုငပြှီး စောကဖြုတဝြတေ့လို့ ထိုးသှင်းလိုကတ်ဲ့အခါ (စွပ်)ဆိုပြီး လီးဝငသ်ံနဲ့ (အာ့)ဆိုတဲ့ သူဇာအသံက တပျိုငထြဲ ထွကလြာသလို ကမွစောကဖြုတကြ ဆဈခနဲ့ကဉွပြှီး စောကရြတွကေလွေို့ သူတို့မပြီးခင် အရငပြှီးသှားလို့ ကမွနှာစိတ် ဘယလြောကပြှင်းနလေဲ သိလောကပြါတယန်ောြ။

သားသားရငဘြတပြေါြ လကကြလေးတငပြှီး အိပပြွောအြောငလြို့ မကြစြိမှိတကြာ ကြိုးစားပမယေ့ြ မကြလြုံးထဲမှာ သူဇာတို့စုံတွဲပုံရိပပြဲ မှငယ်ောငန်မေိတယ်။ စောနက ပြီးထားတာတောင် ပြနတ်ှေးမိရင်း ဖိးကလာချင်န်သေေးတယ်။

ကမွဘဝမှာ ခစွသ်ူရည်းစားလဲ မထားခဲ့။ ကိုတငထြှန်းကို အမတေို့က သဘောတူ ကြညဖြှူလို့ ပေးစားတော့ ယူခဲ့ပြီး ကာမဆကဆြံတာဆိုလို့ သူတဈဦးပဲရှိခဲ့တာ။ တဈခွားယောကြွားလေးတွေ အပေါမြှာလည်း တခါမှ စိတန်ဲ့တောင် မဖောကပြှနခြဲ့မိဘူး။

ကိုယ့ကြိုယကြို သတိထားမိတာကတော့ သားသားလေး မှေးပြီးနောကပျိုင်း ကာမဆကဆြံရတာကို ပိုပြီး မကမြကမြောမော ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ စာဆိုကတော့ တဈသားမှေး တဈသှေးလှတဲ့။ ကမွက တဈသားမှေး တဈသှေးရှ ဖြစ်လို့နပြေီလား။ အခုလဲ ကိုမင်းသိန်းကို စိတကြဖောကပြှနန်မေိတယ် ဆိုတာက ကိုတငထြှန်းနဲ့ မဆကဆြံရတာလဲကြာ နောကြ ကိုယ့ရြဲ့ မကြစြိအောကတ်င် မှငန်ေ တွေ့နေ ကြားနလေို့ နမှောပါ။

ကမွစိတကြိုလွှော့ပြီး အိပန်ိုငအြောင် ကြိုးစားလို့ အိပပြွောလြုနီးနီးမှာ ဟိုဘကအြခန်းထဲက ကုတငပြေါကြ ဆင်းသံကြားရလို့ မကြလြုံးပြနကြယွလြာရော။ ဘယလြိုဖြစ်နလေဲ မသိပါဘူး။ ကမွစိတကြ အဲ့အခန်းဆီပဲ ရောကန်တေော့ လတေိုကတ်ောင် သိမယ့ပြုံ။ အခုလဲ ကုတငပြေါကြ ဆင်းသံကြားတော့ (ဪ သူတို့ ရထသေောကြ သေးထပေါကကြှတာပဲ) လို့ တွေးမိလိုကတ်ယ်။

ဟုတတ်ယ် ကမွနဲ့ ကိုတငထြှန်းဆို လိုးပြီးရင် ရထသေောကတ်ယ်။ ပြီးတော့ အဖုတဆြေးကြ လီးဆေးကြပေါ့။ အခုလဲ အာ့လိုပဲလို့ ထငလြိုကတ်ယ်။ အာ့ကြောင့ြ မကြလြုံးမှိတပြှီး အိပခြငွယ်ောင် ဆောငန်လေိုကတ်ယလြေ။ သိသာသိစေ မမှငစြနေဲ့တဲ့။

ဒါပမယေ့ြ ခွသေံက အခန်းအပြငကြို ရောကလြာပြီး ဆကမြကြားရတော့လို့ စူးစမ်းစပစြုတတတ်ဲ့ မိန်းမတို့သဘာဝ မကြလြုံးမှိတထြားရာက မှေးပြီး ဖြင့ကြှည့လြိုကတ်ော့ (ဟင် သူဇာမပါပဲ ကိုမင်းသိန်းတဈယောကထြဲ ကမွတို့ ခွရင်ေးကနေ ခွစေုံရပလြို့ စိုကကြှည့န်ပေါရောလား) တောသ်ေးတယ် ကမွတို့သားအမိက စောငပြါးလေးခွုံထားမိလို့ နောကမြို့ဆို ထမိနစြများ လှတန်မလေားလို့ လုံမှာမဟုတဘြူး။ ဒါတောင် သူကြည့်န်တယေဆြိုတဲ့ အသိကြောင့ြ ရငခြုနန်မေိတယ်။

ခွသေံကြားပြီး ကမွတို့ဘေးဆီ ရောကလြာမှန်း သိရတော့ (အို ဘာများလုပမြလို့လဲ) အတွေးနဲ့ ကြောကစြိတတ်ှနေဲ့ ကတုနကြယင် ဖြစ်နမေိတယ်။ ကိုယ့အြိမပြေါပြမယေ့ြ တကယလြို့ ထိတွေ့လာရင် အောဖြို့က မဖြစ်။ စိတည်ဈပါတယ်။ (ဟော သူကမွဘေးမှာထိုငလြိုကပြှီပဲ) သားသားဖကကြို လှည့အြိပန်တောမို့ သူ့ကို ကြောပေးလို့ ထားသလိုမို့ ကမွနောကပျိုင်းကို သူကြည့်န်မှော အသအချောပါပဲ။ ရငတ်ှလည်ေးခုန် ဒူးတွလည်ေး တုနန်ပြေီ။

အခန်းထဲက သူဇာများ ထွကလြာလို့ကတော့ အရှကကြှဲပါပြီလို့ အတွေးတွကေ ကစဉ့ကြလွား ပြေးချင်ရြာပြေးနအခေိုကမြှာ (အို) သူ့လကတ်ဈဖကကြ ကမွဖငပြေါြ ခပဖြှဖြ အုပကြိုငလြိုကတ်ာမို့ (ဟင့ြ)လို့ တဈခကြြ တွန့ခြနဲ့ ဖြစ်သှားသလို လငသ်ားမဟုတတ်ဲ့ သူစိမ်းယောကြွား တဈယောကကြ ငါ့ဖငကြို ကိုငန်ပေါလားဆိုတဲ့ အသိကြောင့ြ အလိုကမြသိတဲ့ စောကပြတကြ ရှပြီးကြှလာရော။ ကမွ ဘာလုပရြမယ် မသိလို့ မကြလြုံးစုံမှိတပြှီး သူဘာလုပမြလဲ ဆိုတာကို အံ့ကြိတခြံနလေိုကတ်ယ်။

ဟောကြည့်ြ ကမွဖငကြို ခပဖြှဖြ ပြတန်ယပြေးနပေါပေါ့လား။ တဈခကြတ်ဈခကြြ ဖငကြှဲကြောင်းထဲ လကရြောကလြို့ ဖငပြေါကဝြကို မထိတထိ ဖြစ်လတေိုင်း ကမွ တွန့ခြနဲ့ တွန့ခြနဲ့ဖြစ်ပြီး အသံမထွကအြောင် မနည်းထိန်းနရတေယ်။ နောကတ်ော့ ကမွရငည်ှှန့ကြနေ စောငကြိုခွာလို့ ခွရင်ေးပို့လိုကတ်ယ်။ သားသားကို နို့တိုကရြတာမို့ ဘရာမဝတသ်လို လှနရြလှယအြောင် တီရှပအြနှမ်း အဖြူလေး ဝတထြားမိလပြနေတ်ော့ အသီးစူစူနဲ့ ပုံရိပထြငန်တေဲ့ နို့တွကေို သူကြည့်န်တေော့မှာပဲ ဆိုတဲ့ အသိနဲ့ ရှကရြပြနရြော။

သူက အကြီကို ခါးကနေ အပေါကြို အသာအယာ ဆှဲလို့လှနန်တေော့ အိုရှငရြယ် ပိုငစြိုးပိုငန်င်းနဲ့ လုပခြငွသ်လို လုပန်ပေါလား။ အိပခြငွယ်ောငဆြောငန်တေော့ တားရခကြ။ ဒုကျခပါပဲ။ အင်ျကြီအကာအကြယတ်ှေ အောကကြ လှတမြှောကလြာတဲ့ နို့တွကေို သူသချောကြည့်န်တယ်ေ ထငတ်ယ်။ တိတဆြိတင်ှိမသ်ကန်တေဲ့ အခွိနဟြာ ကမွအတွကြ ရငလြှိုကဖြိုမောရပါတယ်။ သူ့လကကြ ကမွနို့အုံပေါြ ရောကလြာပြီဆိုတဲ့ အသိက အကြောကတ်ရားနဲ့ ကာမအရသာနှစ်ခု ရောပြှမ်းလို့နပေါတယ်။

သူကကမွနို့တွကေို ခပဖြှဖြဆုပန်ယပြှီး နို့သီးခေါင်းလေးကို လကည်ှိးလကမြနဲ့ ပုတီးပြတသ်လို ခွလတေေော့ (ဟင့ြ ဟင့ြ) အပြငကြ အသံမထွကပြမယေ့ြ ကမွတွန့န်ရပြေီ။ နောကတ်ော့ ကုန်းပြီး အပေါဖြကကြ နို့ကို သူငုံခဲလိုကတ်ော့ ကမွ မနနေိုငတ်ော့ဘူး။ သူ့ခေါင်းကို ဆုပကြိုငပြှီး တွန်းထားရင်း

”အားး မလုပပြါနဲ့ မလုပန်ဲ့”

ကမွပြောတာကို သူကြည့်ပြှီး ဘာမှမပြောပဲ ကမွနှုတခြမ်းတွကေို ဖမ်းစုပတ်ော့တာပဲ။ (ဟင် အင့ြ အ အာ) ကမွရုန်းမထွကန်ိုငအြောင် မေးကိုကိုငကြာ စုပန်မ်းနတောမို့ သူအနမ်းအောကြ ကမွရောကခြဲ့ရပြနတ်ယ်။ သူ့လွှာကြီးက ကမွပါးစပထြဲ ဘာရှာပုံတောဖြှင့တ်ယ် မသိဘူး၊ မှှနှေောကန်လေို့ ကမွအနခကြေ။ အပေါကြ လွှာစဈဆငရြေးခင်းနသလေို အောကဖြကမြှာလည်း သူ့လကကြ ကမွစောကဖြုတကြို အုပထြားပြီး လကမြက စောကစြိကို ဖိခွပေေးနတေော့ ကမွအနာကို ဆားထိသလို ဖတွဖြတွလြူးပြီလေ။

တောတ်ောလြညတ်ဲ့ လူကြီး။ ထမိနပြေါကြတောင် ကမွစောကစြိကို မကြည့်ပြါပဲ အမိအရ ခွမှနေိုငတ်ယ်။ ကမွ ဘယလြိုမှနမရေလို့ ပေါငကြားပြီး ဖြဲထားမိရော။ သူက ကမွအနအထေားကို သိတယ်။ ထမိနစြကို‌ဖြညပြှီး ခွှတတ်ော့တာပဲ။ ကမွကိုယတ်ိုငကြလည်း ခွှတလြှယအြောင် ဖငကြှှလို့ ကူပေးမိတာ ပြနစြဉြးစားရင် ရှကန်မေိတယ်။ ထမိနလြှတလြို့ ပြောငကြငွြးသှားတာနဲ့ သူ့လကန်ှဈချောင်းကိုပူးလို့ ကမွစောကဖြုတထြဲ အထုတအြသှင်းလုပပြေးတော့

”အားး မရဘူးး မလုပပြါနဲ့”

အခုမှ ကမွငှင်းရမှန်း သိတယ်။ ကမွရဲ့ ငှင်းဆို တောင်းပနတ်ိုးလွှိုးခွင်းက သူ့ကို အားပေးအားမှှောကြ ပြုသလိုပါပဲရှင်။ အစက ပုံမှနလြုပန်ရောက အားထည့ပြှီး တစွတစြှတလြုပတ်ော့ လီးနဲ့မလိုးပဲ လကန်ဲ့လိုးသလို ဖြစ်ပြီး ကမွ ကော့လနန်တော၊ ဖငန်ဲ့ ကြမ်းပြငတ်ောင် လှတန်ပြေီ။ သူ့လကတ်ှကေို အတင်းဖမ်းဆုပပြှီး

”တောင်းပနပြါတယရြှင်။ ကမွကို မလုပပြါတော့နဲ့။ ရှဈကြီးခိုးဆို ခိုးပါ့မယ်”

”ရှှရေီကလဲကြာ မောငကြ ကောင်းစချင်ေလြို့ပါ”

”ဟင့အြင်းး ဟင့အြင်းး မလုပပြါနဲ့ရှင်”

”ရှှရေီ မောငတ်ို့လိုးတာ လာကြည့်န်တော မောငသ်ိနတောပဲ။ ရှှရေီ အလိုးခံချင်န်တော မဟုတလြား”

သူ့ကိုယသ်ူ မောငလြို့သုံးပြီး ပြောလာတော့ သူတို့ကို ကမွချောင်းကြည့်တ်ာ သိတယဆြိုတော့ ရှကလြိုကတ်ာရှင်။

”ဟင့အြင်းးး ဟင့အြင်းး မလုပန်ဲ့”

”ရှှရေီက ပါးစပကြသာ ဟင့အြင်းး ပြောနတော။ စောကဖြုတကြ ရှပြီး ရှှဲနပြေီ”

”ဟာ ဟင့ြ မလုပန်ဲ့။ ကမွမှာ လငန်ဲ့သားနဲ့ပါ။ ရှငလြဲ သူဇာသိသှားရင် ပြူနာတကလြိမ့မြယ်”

ကမွစကားဆုံးတော့ သူက တဟားးဟားးနဲ့ သဘောကပြှီးး

”ဪ ရှှရေီရယ် အ လည်း အ ပါ့”

”ဟင် ကမွက ဘာ အ လို့လဲ”

”မောငန်ဲ့သူဇာက လငမြယား မဟုတဘြူး”

”ဟင်”

”မဟငန်ဲ့ တကယပြှောတာ။ ရုံးက ပိတရြကရြှညမြှာ လှတလြှတလြပလြပ် လိုးရအောင် ဘုရားဖူးဆိုပြီး လာတာ”

”တကယလြား”

”တကယပြေါ့”

“အို ဘာဖြစ်ဖြစ်ရှင် မလုပပြါနဲ့။ ကမွလငသ်ာ သိသှားရင် အသတခြံရမှာ”

”အမလေး ရှှရေီရယ်။ မနကကြွ မောငတ်ို့ပြနပြှီ။ ရှှရေီက တွေ့ချင်တ်ောင် မတွေ့ရတော့ဘူး။ ဘယသ်ူမှ မသိပါဘူး”

သူပြောလာတဲ့ အခကြအြလကတ်ှကေ ကမွကို ကာမတောထဲ တွန်းပို့နသလေိုပဲ။

”အာ ဘာဖြစ်ဖြစ် မရဘူး”

မိန်းမပီပီ ကမွ မူလို့ ငှင်းတာပေါ့။ သူကလည်း ဘယအြလှတပြေးပါ့မလဲ။ တဈယောကန်ဲ့တဈယောကြ မှှမှှခေငွြေး ခွမှငေတ်ာပေါ့။

”ရှှရေီကလဲ မောငကြ ရှှရေီ့ကို ခစွခြငွလြို့ပါ”

”ဘာ မောငလြဲ ဘာမှမဆိုငပြဲနဲ့”

”အခုလိုးလိုကရြင် ဆိုငပြှီလေ ရှှရေီရဲ့”

”အာ ဘယလြိုပြောမှန်းလဲ မသိဘူး”

”ရှှရေီက မကြိုကဘြူးလား”

”ကြိုကပြါပူး”

”ကြိုကလြိုကပြါ ရှှရေီလေးရယန်ောြ”

”ကြိုကပြါပူး သူဇာက ရှှရေီထကလြှတာပဲ။ သှား သူဇာကိုသှားလုပ်”

နှုတခြမ်းလေးစူပြီး ပြောနမေိတဲ့ ကမွပုံက ခစွသ်ူရည်းစားကို စိတကြောကန်တေဲ့ပုံ ပေါကန်မလေားပဲ။

”အာ့ကတော့ ရှှရေီရယ် ဟင်းတွလေိုပေါ့ သူ့အရသာနဲ့သူ။ ဝကသ်ားက ဝကသ်ားအရသာ၊ ငါးက ငါးအရသာ”

”ဟှန့ြ တောတ်ောတ်တတ်ယ်”

”ဟားး ဟား”

”တအားမရယန်ဲ့လေ သူဇာ နိုးသှားမယ်”

”ဘာလဲ သူဇာနိုးသှားရင် မောငန်ဲ့ မခစွရြမှာစိုးလို့လားး”

ကမွအဖြမပေေးပဲ မကြစြောင်းလေးသာ ထိုးလိုကတ်ာမို့ စာဖတပြရိသတလြည်း သဘောပေါကမြှာပါနောြ။ ကမွဆီက မီးစိမ်းပြလိုကတ်ာ သိတဲ့သူက ကမွရဲ့ ပေါငကြှားမှာ နရောယူလိုကတ်ာမို့ အလိုးခံရတော့မယဆြိုတဲ့ အသိကြောင့ြ ကြကသ်ီးတွထလေို့ အာခေါငတ်ှေ ချောကလြာတယ်။ ဟင့ြ သူကခကြခြငွြးမလုပသ်ေးပဲ ကမွစောကဖြုတကြို လကန်ဲ့ သချောဖြဲကြည့်န်တေော့ ရှကလြိုကတ်ာနောြ။ ကိုတငထြှန်းတောင် အာ့လို သသခွေောခွာ မကြည့်ဖြူးဘူး။ သူ့ကြမှ ဘာတွေ သုတသနေပြုနသလေဲ မသိပါဘူးရှင်။

”အာ ဘာလုပန်တောလဲ”

ကမွရှကရြှကန်ဲ့ စောကဖြုတလြေးကို လကန်ဲ့ကာလို့ သူ့ကိုပြောလိုကမြိတယ်။ မရှကပြဲ နမလေားရှင်။ လငသ်ားလဲ မဟုတပြါပဲနဲ့ ကမွရဲ့ ရတနာရှှကြေုပကြို အသအချော လေ့လာခံနရတောကိုး။ ကမွရဲ့ ကာနတေဲ့ လကတ်ှကေို သူကဖယရြင်း

”နစမြေးပါ ရှှရေီရယ်။ မောငလြိုးမယ့ြ စောကဖြုတကြို သချောကြည့်ပြါရစေဦး”

”ဟင့အြင်းး ဟင့အြင်းး ရှကပြါတယဆြိုမှ”

”မရှကန်ဲ့ ခဏနေ အာ့စောကပြတကြို မောင့လြီးနဲ့ လိုးပေးတော့မှာ”

”ဟာ ရှငန်ောြ ဘယလြိုတွေ ပြောနတောလဲ”

”ကဲ အပြောမဟုတဘြူး လကတ်ှေ့ပြမယ်”

ပြောပြောဆိုဆို ကမွပေါငတ်ှကေို ဆှဲထောငပြှီး ဘေးကိုကားလိုကတ်ော့ သူ့ရှေ့မှာ ကမွစောကဖြုတကြ ဖြဲပြထားသလို ဖြစ်သှားတော့တာပေါ့။ (အဟင့ြ) အလိုလို ကမွနှုတဖြွားက နှာသံပေးလိုကမြိတယ်။ ကိုမင်းသိန်းကို ကြည့်လြိုကတ်ော့ မကြလြုံးမှာ ရမျမကခြိုးတွနေဲ့ နှာမှုတသ်ံပြင်းပြီး ကမွစောကပြတကြို သဲကြီးမဲကြီးနဲ့ လိုးဖို့ပြငန်တယ်ေ။ သူ့ကိုမှငပြှီး ကမွရငတ်ှေ ဖိုလို့နတယေလြေ။

ကမွလငသ်ားကလှဲလို့ ကာမဆကဆြံဖူးခွင်း မရှိတာမို့ ကြုံလာမဲ့ အတွေ့အကြုံကို ရငမြောစွာ ကြိုလင့န်မေိတယ်။ သူရယလြေ လီးကိုတန်းမထည့ပြဲ ကမွစောကဖြုတ် နှုတခြမ်းဝမှာ လကန်ဲ့ကိုငပြှီး ဝလုံးကို ဘယပြှနည်ာပြန် ရေးနပြေီး တဈခကြတ်ဈခကြြ စောကစြိကို လီးထိပန်ဲ့ ကလောထြိုးနတေော့ လီးထိပန်ဲ့အစိကို အထိုးခံလိုကရြတဲ့ အခါတိုင်း ကဉွခြနဲ့ ကဉွခြနဲ့ ဖြစ်သှားသလို ဖငကြိုကြှလို့ ကော့ပေးမိရင်း (ဟင်းးး ဟင့ြ အဟင့ြ) ဆိုတဲ့အသံတွကေ အလိုလိုထွကန်မေိရော။

”အာ တောပြှီ တောပြှီ မလုပန်ဲ့တော့”

ခေါင်းတခါခါနဲ့ ငှင်းဆနန်တေဲ့ ကမွကို သူက ပြုံးကြည့်ပြှီး လီးကို စောကဖြုတဝြ လာတေ့ကာ ခါးအားနဲ့ ဆောင့လြိုးလိုကတ်ာမို့

”ဖြတ်”

”အမလေးးး လေးး သပေါပြီရှင်”

လီးက အရစေိုနတေဲ့ စောကဖြုတထြဲ ဖြတဆြိုတဲ့ အသံနဲ့ ပြေးဝငပြှီး သားအိမခြေါင်းကို ဆောင့မြိတာမို့ နာလဲနာ အောင့လြဲအောင့တ်ဲ့ ဝဒနောကြောင့ြ ကမွ အမလေး တရပါတော့တယ်။ မကြရြညတ်ှတေောင် ဝဲနာသညထြိ နာကငွလြာတာမို့ ဖြစ်နတေဲ့ ကာမစိတတ်ှတေောင် ပြောကသ်ှားတယ်။

”သပြေီ သပြေီ တအားလုပတ်ာပဲ သူ့အသားမဟုတတ်ိုင်း။ တောပြှီ မလုပန်ဲ့ ပြနထြုတ် နာလို့သတေော့မယ်”

အတင်းကုန်းထဖို့ လုပန်တေဲ့ ကမွကို သူက အတင်းဖိထားရင်း

”ဆောရီးး ရှှရေီ ဆောရီးး။ မောငကြ ရှှရေီ့ စောကဖြုတလြေးကိုမှငပြှီး စိတမြထိန်းနိုင် ဖြစ်သှားလို့ပါ။ ရှှရေီ မနာအောင် လိုးပေးမယ် နောြ ရှှရေီ နောြ”

”ဟှန့ျ သူများကို မညှာမတာနဲ့ နာတာတအားပဲ”

”အင်းပါ ရှှရေီရယ် မနာစရတေော့ပါဘူး နောြ။ မောင် တကယ် တောင်းပနပြါတယ်”

သူပါးစပကြ တဖြဖြ တောင်းပနန်သလေို စောကဖြုတထြဲ ဝငန်တေဲ့ လီးကို နှစ်လကမ် သုံးလကမြလောကြ ထုတပြှီး တဖတဖြတန်ဲ့ ကပလြိုး လိုးပေးနတေော့ စောနက နာတဲ့ ဝဒနောတွအစေား စောကပြတကြ လီးအရသာကို ခံနပြေီလေ။

”အဟင့ြ တကယပြှောတာ နာလိုကတ်ာ”

”အင်းပါ မောင် တောင်းပနပြါတယ်။ အခု မနာတော့ဘူး မဟုတလြား”

သူ့ကိုကမွ မကြစြောင်းလေးထိုးပြီး (ဟှန့ြ)လို့ပဲ တုန့ပြှနလြိုကတ်ော့ ကမွကို ပြုံးကြည့်ပြှီး ကမွနံဘေးနှစ်ဖကကြို လကထြောကပြှီး အားပါပါနဲ့ တဈခကြခြငွြး ဆောင့လြိုးပါတော့တယ်။

“ဖတ် ဘတ် ဘတ် ဖြတ် ဘှတ် ဘှတ်”

အလိုးသံစဉတ်ှေ စုံနသလေို ကမွလည်း ခံစားမှု ဒီဂရီတွေ တကလြာတာမို့ သူဆောင့တ်ိုင်း အောကကြနေ ဖငကြော့ပေးနမေိတယ်။

”ခစွတ်ယ် ရှှရေီရယ် တအားခစွြ”

”ဟင့ြ မဟုတပြဲနဲ့”

”ဟုတပြါတယ်။ မောင် ရှှရေီ့ကို ခစွလြို့ပဲ လိုးနတောကို”

”ဟာ အဲ့လိုမပြောနဲ့”

သူ့စကားက ကြောခမွြးစရာမို့ ကမွတားမိတယ်။

”အောြ ရှှရေီကလဲ လိုးတာကို လိုးတယလြို့ မပြောလို့ ဘယလြိုပြောရမလဲ”

ပြောလဆေိုးလပေါပဲရှင်။

”ဟာ မသိဘူး”

”မသိလည်းနေ မောငလြိုးတာ ကောင်းလား”

”ဟင် မသိဘူး”

”ဟာ အာ့လဲမသိဘူးလား။ မသိဦးကြာ မသိဦး”

ကမွကို သူတအား ဆောင့လြိုးတော့တာပဲ။ အခုတော့ မနာတဲ့အပြင် သူအဲ့လို လိုးပေးတာကိုတောင် သဘောကနွမေိလို့ သူ့လကတ်ှကေို တင်းတင်းဆုပပြှီး သူ့မကြန်ှာကိုလဲ စေ့စေ့ကြည့်ပြှီး နှုတခြမ်းလေးကိုကလြို့ သူဆောင့တ်ိုင်း ဖငကြော့ပေးနမေိတယ်။ နှစ်ယောကသ်ား အကြည့်ဆြိုငပြှီး အထကအြောကြ အဆောင့အြပင့ြ ညီညီနဲ့ လိုးပြဲဆငန်ှဲနမေိတယ်။

”ရှှရေီ မောင့လြီး ရှှရေီစောကပြတထြဲ အဝငအြထွကြ
ကြည့်ျ ကြည့်ျ”

သူကခိုင်းပမယေ့ြ …

”အာ မကြည့်ခြငွပြါဘူး”

”ကြည့်ပြါဆို ရှှရေီကလဲ ကြည့်န်ောြ”

မကြည့်မြချင်ြး ခိုင်းနမှောမို့ ကမွလည်း ခေါင်းထောငပြှီး သူ့အလိုကြ ကြည့်လြိုကပြါတယ်။ အို… သူ့လီးကြီးက ကမွစောကဖြုတထြဲ ဝငလြာလိုကြ ထွကသ်ှားလိုကြ ဖြစ်နတောက စောကမြှှေးတွနေဲ့ နီနီရဲရဲအထဲက စောကပြတအြတွင်းသားတွေ ဖြူဖြူအမှှုပစြောကရြတွကေေ စောကပြတအြနားတွနေဲ့ သူ့လီးကြီးမှာပါ ပကြေံနတောပါလား။ အာ့မှငကြှင်းက ကမွကို စိတပျိုထကသ်နစြပေါတယ်။

ကိုတငထြှန်းနဲ့ လိုးလာတာ သားသားတောင် ရနပြေီ။ အခုလို လီးဝငလြီးထွကြ မကြည့်ဖြူးဘူး။ မကြစြိလေးမှိတပြှီး အရသာခံတာပဲရှိတယ်။ အသဈအဆန်းတွနေဲ့အတူ ကမွဟာ လူစိမ်းတဈယောကရြဲ့ အလိုးခံနရပေါပေါ့လားရှင်။

”အားး ဟင့ျ ဟင့ျ”

ကမွရဲ့ ငှီးသံတွကေ သူ့အတွကြ အားဆေးလား မသိ။ ပိုလို့ ကြမ်းကြမ်း လိုးလာသလို ကမွကလည်း လူးလူးလဲလဲ ဖြစ်နပြေီ။

”ရှှရေီ မောငတ်ို့ ပြီးရအောင် နောြ။ ပြီးမလား ပြီးမယန်ောြ ရှှရေီနောြ”

သူက တဖြဖြ မေးနပမေယေ့ြ ကာမအဆိပတ်ှေ ငယထြိပတ်ကန်တေဲ့ကမွ နှုတကြ ပြနမြဖြနေိုငပြဲ မကြလြုံးစုံမှိတလြို့ ခေါင်းကိုပဲ တွငတ်ှငင်ှိမ့န်မေိတယ်။ ကမွအဖြသေိရပြီမို့ ကိုမင်းသိန်းတဈယောကြ အားကုနသ်ုံးပြီး တဖုန်းဖုန်းနဲ့ ဆောင့လြိုးပြီး နောကတ်ော့ လီးကို အဆုံးထည့ပြှီး ကမွထဲကို သုတရြတွေေ ပန်းထည့လြိုကသ်လို ကမွစောကဖြုတကြ သုတရြညတ်ှလည်ေး သူ့နည်းတူ ဖြိုငဖြှိုငပြှိုဆင်းလာတာမို့ သူကလည်း ထောကထြားတဲ့ လကတ်ှဖြေုတလြိုကပြှီး ကမွရငဘြတပြေါြ ပါးအပလြို့ မှိန်းနသလေို ကမွကလည်း သူ့ကြောပြငကြယွကြှီးကို အားရပါးရ ဖကထြားလိုကမြိပါတော့တယ်။ ကမွအပေါြ မှောကပြှီးမှိန်းလို့ ဇိမခြံနတေဲ့ ကိုမင်းသိန်းရဲ့ခေါင်းကို တွန်းဖယလြိုကရြင်း

”ဖယတ်ော့လေ ကမွ အဲ့လို မနတတေဘြူး ရဆေေးရဦးမယ်”

”အင်းပါ”

ဆိုပြီး ကမွဘေးမှာ ပကလြကအြိပန်တေဲ့ သူ့ကိုကြည့်ပြှီး ဗိုကပြေါရြောကန်တေဲ့ ထမိနကြို အောကဖြကဆြှဲဖုံးပြီး ငုတတ်ုပ် ထထိုငလြိုကတ်ယ်။ ပြီးတော့ ဆှဲလှနထြားတဲ့ အင်ျကြီကို ခါးဆီဆှဲခွ။ ပြနတေေဲ့ ဆံပငတ်ှကေို ပြနထြုံးလိုကတ်ယ်။ ကမွလုပသ်မွှကို ကြည့်န်တေဲ့ သူ့ကို မကြစြောင်းထိုးလိုကတ်ော့ ကမွကို ပြနပြှုံးပြတဲ့ သူ့အပြုံးကို မှငရြတော့ ရငထြဲမှာ ကြညန်ူးမိသလိုလိုပါပဲ။

ကမွလငသ်ားကလှဲလို့ တဈခွားယောကြွားလေးအပေါြ သာယာကြညန်ူးစိတ် ဖြစ်ပေါမြိတာက ဘဝမှာ ပထမဆုံးပါပဲ။ ကမွအိပရြာကထဖို့ ကုန်းအထ သူက ကမွခါးကို ဆှဲလိုကတ်ာမို့

”အို အမေ့”

ကမွနှုတကြ ကယောငကြတမ်း ထွကသ်ှားသလို သူ့ရငဘြတပြေါြ ပကလြကလြနကြသွှားတယ်။ သူ့ရငခြှငထြဲ ကလွာတဲ့ ကမွကို သူက လကန်ှဈဖကန်ဲ့ သိုင်းဖကထြားပြီး ကမွပါးတွကေို ဘယပြှနည်ာပြန် နမ်းပါလရေော။

”ရှှတ် ရှှတ်”

”အို ဘယလြိုဖြစ်နတောလဲ ဖယပြါ”

သူ့အနမ်းတွကြေောင့ြ ရငခြုနခြှင်းတွနေဲ့ ရှကရြမ်းရမ်းပြီး အဖယခြိုင်းနတေဲ့ ကမွကို မဖယတ်ဲ့အပြင် ကမွနို့တွကေို လကန်ှဈဖကန်ဲ့ အားရပါးရ စုံကိုငည်ှဈနလေို့

”အားး နာတယလြေ မတရားကြီးပဲ”

”ဆောရီးးနောြ ရှှရေီ နို့ကြီးတွကေ ကြီးလှန်းတော့ စိတထြဲ အသဲယားပြီး အားပါသှားတာ”

သူညှဈတာ အားပါမပါမသိဘူး။ကမွနို့တွေ ပန်းထွကတ်ာကတော့ အင်ျကြီလေးမှာ ရှှဲရှှဲစိုကုနရြော။ ကမွကို လှှတပြေးလိုကတ်ော့ ကမွ အိပရြာထဲက ထတာကိုတောင် ကမွဖငကြို မရရအောင် လှမ်းကိုငည်ှဈလိုကသ်ေးတယ်။ တောတ်ောဆြိုးတဲ့ လူ။

ဆိုးတယသ်ာ ပြောတာပါ။ အာ့လိုဖြစ်နတောကိုပဲ ကမွက သာယာနသလေိုပဲ။ ကမွ အိမပြေါကြဆင်းပြီး အပေါ့သှားလိုကတ်ယ်။ ပြီးတော့ ရချိုးစညန်ားမှာ ကမွစောကဖြုတလြေးကို ဆပပြှာပါတိုကပြှီး ဆေးကြော သုတသ်ငလြိုကတ်ယ်။ သူ့က အနားရောကလြာပြီး

”မောင့လြီးလည်း ဆေးပေးဦး”

”ဟာ ဆေးပေးပါဘူး ကိုယ့ဟြာကိုယဆြေး”

ကမွ ဘယလြို ဆေးပေးရဲမှာလဲ။ ကိုတငထြှန်းတောငမြှ မလုပပြေးဖူးပဲ။ သူကလည်း ဆကမြခိုင်းပဲ သူ့ဟာသူ ဆေးနတေုန်း ကမွ အိမပြေါပြှနတ်ကပြှီး သားသားကို ဖကအြိပန်လေိုကတ်ယ်။ ခဏနတေော့ ကိုမင်းသိန်းလည်း အိမပြေါပြှနတ်ကလြာပြီး တံခါးပြနပြိတသ်ံလည်း ကြားလိုကတ်ယ်။ ကမွလည်း သားသားကို ဖကထြားပြီး အိပဖြို့ပြငလြိုကတ်ယ်။

ဟင် သူက အခန်းထဲ ပြနမြသှားဘူးရှင့ြ။ ကမွနောကကြ ဝငအြိပပြှီး ကမွခါးလေးပေါြ လကတ်ငပြှီး လာအိပန်လေို့

‘ဟာ ရှငဘြာလာလုပတ်ာလဲ အထဲသှားအိပတ်ော့လေ”

”အိပပြါဘူး ရှှရေီကို ထပလြိုးဦးမှာ”

”ဟင်”

သူ့ရဲ့ လိုးဆိုတဲ့ စကားကြောင့ြ ရငထြဲမှာ ဖိုသလိုလို ခံစားရတယ် ။ အိမထြောငသ်ညသ်ာဖြစ်တာ လငမြယားချင်ြးတောင် လိုးလို့ မသုံးဘူး။ နချင်ေတ်ယ်။ နမယ်ေ။ ခစွခြငွတ်ယ်။ ခစွမြယလြို့သာ သုံးနှုန်းကြတာလေ။ သူ့ကြမှ လိုးမယဆြိုတော့ ကြောခမွြးလိုကတ်ာ။

ပြောရင်းက ကမွစောကပြတကြို လာနှိုကတ်ာမို့ သူ့လကတ်ှကေို ကမွက ဖယထြုတတ်ော့ သူကအတင်းနှိုကန်ဲ့ ရုန်းရင်းဆနခြတ် ဖြစ်နကြတောမို့ သားသားကို ထိမိတော့ (အဲ အဲ) ဆိုပြီး သားသားနိုးပြီး ငိုသံပေးတာမို့ သူ့လကတ်ှကေို ဆောင့တ်ှန်းရင်း

”ဖယ် ကလေးတောင် နိုးသှားပြီ”

ဆိုတော့ သူလည်း ငှိမသ်ှားတယ်။ ကမွလည်း သားသားကိုဆှဲပြီး နို့လှနလြို့ သားသားပါးစပ် နို့တပပြေးရင်း (အို အိုအို အေး အေး) နှုတကြလည်းငှီးပြီး သားသားရဲ့ ဖငလြေးပုတပြှီးချော့လို့ သားသားကလည်း နို့ကို တဂွတဂြှတမြှညအြောင် စို့နတယ်ေ။ ကိုမင်းသိန်းက ထထိုငပြှီး အပေါဖြကကြ ကနွန်တေဲ့ နို့ကို စို့ပါရော။

”အဟင့ြ ဘယလြိုဖြစ်နလေဲ”

ပါးစပကြ ပြောနပမေယေ့ြ သူ့ခေါင်းလေးကို ကိုငထြားမိတယ်။ ကမွနို့တွကေို သားသားနဲ့သူ အပျိုငစြို့နကြတော တဂွတဂြှတန်ဲ့ ။ သူကလည်း နို့တွကေို ထွေးမထုတပြဲ သားသားလိုပဲ မှိုခနွတော။ ကမွမှာ ကလေးနှစ်ယောကြ တဈပြုငန်ကြ နို့တိုကန်ရတေဲ့အဖြစ်။ သူ့ဆံပငတ်ှကေို ဖြဖြပြီး အမှတမြဲ့ ကစားနမေိတယ်။

ခဏနတေော့ သားသားက နို့စို့ရင်း အိပပြွောသ်ှားတယ်။ ကမွလည်း ကမွနို့ကို သားသားပါးစပကြ ဖြုတလြိုကပြှီး သူ့နဖူးကိုလည်း လကသ်ီးဆုပန်ဲ့ထုပြီး (တောတ်ော့လေ)လို့ တားလိုကတ်ော့ နို့လှှတပြှီး ကမွမကြန်ှာကိုကြည့်လြို့ (အဟီးး)လို့ ရယပြှနလေို့ (ဟင့ြ)ဆိုပြီး နှုတခြမ်းလေးတွန့လြို မိန်းမပီပီ မူလိုကမြိတယ်။

သားသားကို ဟိုဖကန်ည်းနည်း တိုးလိုကကြာ ရငဘြတလြေးပေါြ စောငလြေး ဖိထားပလေိုကတ်ော့ ဘာမှမသိရှာတဲ့ သားသားကတော့ အိပမြောကလွို့။ သူ့ဘေးမှာ သူ့အဖမဟေုတတ်ဲ့ တခွားလူတဈယောကကြ သူ့အမကေို လိုးဖို့ပြငန်တောကို မသိရှာဘူး။ ကမွလည်း ကိုမင်းသိန်း မခိုင်းရပါပဲ သားသားနဲ့ခွာလို့ ပကလြကအြိပပြေးလိုကမြိတယ်။ ပြနစြဉြးစားမိမှ ရှကဖြို့ကောင်းလိုကတ်ာနောြ။

ကိုမင်းသိန်းက ကမွထမိနကြို ခွရင်ေးက ဆှဲခွှတပြှနတ်ော့ ရှကရြှကန်ဲ့ လိုကဆြှဲနမေိပြနရြော။ ဆှဲလည်း ဘယရြပါ့မလဲနောြ။ နောကဆြုံးတော့ ထမိနကြကြှတပြှီး သူ့လကထြဲပါသှားရော။ သူက ထမိနကြို လုံးထွပြေီး ခွရင်ေးပစ်လိုကတ်ယ်။ စောကဖြုတကြို လကကြာထားတာကြောင့ြ ကမွလကတ်ှကေို သူကဖမ်းပြီး ဘေး‌ဖယလြိုကတ်ော့ အမှှေးထူထူနဲ့မို့ ဖောင်းနတေဲ့ ကမွစောကဖြုတကြ သူ့ရှေ့မှာ အကာအကြယမြဲ့စွာနဲ့ပေါ့။ သူကလည်း အာ့ကိုပဲ သချောကြည့်န်လတေေော့ ရှကလြိုကတ်ာနောြ။

”မကြည့်န်ဲ့ ရှကတ်ယ်”

”မရှကပြါနဲ့ ရှှရေီရယ်”

”ရှကတ်ယ် ရှကတ်ယ်”

”မရှကအြောင် မောငလြုပပြေးမယ်”

”ဟာ”

သူက ကမွပေါငတ်ှကေို ဆှဲဖြဲလိုကပြှီး သူ့လွှာပြားကြီးနဲ့ အောကကြနေ အထကကြို ဖိပြီးယကလြိုကတ်ော့

”အီးးး ဟီးး”

ကမွပါးစပကြ အလိုလို ထွကခြငွရြာတွေ ထွကသ်လို ဖငကြိုလည်း အပေါကြော့မှှောကမြိတယ်။ ကမွစောကပြတသ်ှားလရောကို သူ့လွှာကြီးက လိုကပြါပြီး ယကန်ေ စုပန်လပြေနေတ်ော့ ကမွမှာ တီဆားထိသလို တလှန့လြှန့ြ တလူးလူးပေါ့။ တဈခါမှ မကြုံဖူးတဲ့ လွှာနဲ့ အလိုးခံနရတေော့ လီးလိုမကြီးပမယေ့ြ လွှာအထုတအြသှင်းလုပပြှီး လွှာနဲ့လိုးနပေါလားဆိုတဲ့ အသိကြောင့ြ ကမွခံစားမှုတွကေ မုနတ်ိုင်းထနသ်လေိုပဲ။

“အားး အဟင့ျ ဟင့ျ အ”

သူ့ခေါင်းကို စုံကိုငပြှီး စောကပြတန်ဲ့ ကော့ပြတန်မေိရော။ သူကလည်း ကမွပြတတ်ာကို အလိုကသ်င့ြ လွှာကြီးနဲ့ ကစားပေးနတယေလြေ။ နောကတ်ော့ သူက ကမွကို ဆှဲထူလိုကတ်ယ်။ ကမွသိတာပေါ့။ သူအင်ျကြီခွှတခြိုင်းတာ။

ကမွလည်း သူ့အလိုကြ ခွှတပြေးလိုကတ်ယ်။ လငသ်ားကလှဲလို့ သူစိမ်းယောကကြွား တဈယောကရြှေ့မှာ မိမှေးတိုင်းဖမှေးတိုင်း ဖြစ်နတော အခုက ပထမဦးဆုံးပါပဲ။ ကမွကို ပြနလြှဲပြီး နို့တွကေို အားရပါးရ နယလြိုကစြို့လိုကြ သူလုပန်ခွေိနမြှာ သူ့လီးက ကမွပေါငရြင်းနဲ့ စောကဖြုတကြို လာလာခလုတတ်ိုကန်တောပေါ့။

ကမွစိတထြဲ သူ့လီးကြီးဝငလြာရင် ကောင်းမှာပဲလို့ မွှောလြင့ရြင်းနဲ့ ဖငကြှီးကို မှှောကလြို့ပင့လြို့ သူ့လီးရှိရာကို လိုကတ်ေ့ပေးနပမေယေ့ြ ထငသ်လို မဖြစ်လာပဲ လီးက စောကစြိကိုထိလိုကြ၊ စောကပြတန်ှုတခြမ်းသားတွကေို ထိုးလိုကြ၊ ချောပြှီး ဆီးခုံကြီးနဲ့ ပြေးကပလြိုကဆြိုတော့ ကမွအသကရြှူတွေ ပြင်းလာပြီး ငှကဖြွားတကသ်လို တဟင်းး ဟင်းး ဖြစ်နတေော့ သူက သဘောပေါကပြှီး

”လိုးပေးရတော့မလား”

ရိုင်းစိုင်းတဲ့ စကားတွေ ဖြစ်ပမယေ့ြ ကမွစောကပြတကြ တအားလိုချင်န်ပြေီမို့

”အင်းး”

ဆိုပြီး ခေါင်းကို အသှငသ်ှင် ငှိမ့န်မေိတာ ဘယလြောကြ ရှကဖြို့ကောင်းလိုကသ်လဲ။ အာ့ကိုပဲ သူက လီးမထည့ပြေးပဲနဲ့

”ဘာ အင်းးလဲ။ လိုးပေးရမှာလားး”

”ဟာ ”

သူသကသ်ကြ ကမွကို ညှင်းနတော သိပမယေ့ြ ကမွကလည်း တအားလိုနတေော့ အရှကတ်ှေ ဘေးဖယပြှီး

” ဟုတတ်ယ် လိုးးး လိုးးးတော့ ”

ပြောလည်းပြော စောကပြတကြိုလည်း ကော့ထားပေးမိရော။ အဲ့တော့မှ သူက သူ့လီးကို အပေါကတ်ေ့ပြီး ဖိခလွိုးလိုကတ်ာ (ဘှတ်)ဆိုတဲ့ အသံနဲ့အတူ အထဲကို တိုးဝငလြာတဲ့ ပူနှေးနတေဲ့ လီးကြီးကြောင့ြ ခံစားလိုကရြတဲ့ အရသာကို ဘယလြိုမှ ဖောမြပြတတဘြူးရှင်။

”အားဟင့ဟြင့ြ”

ကမွကငှီးလေ သူကဆောင့ဆြောင့လြိုးလနေဲ့ အိမလြေးတောင် ခါရမ်းနမလေားပဲ။ ကမွလည်း အောကကြနေ သူ့ကိုဖကပြှီး အသိကင်းပြီး စိတစြရောအတိုင်း သူ့မကြန်ှာတွကေို တရှှတရြှှတ် နမ်းနမေိတယ်။ သူ့လိုသနစြှမ်းတဲ့ ယောကြွား မတွေ့ဖူးပါဘူး။ အိမကြလူဆို တဈခါသှားပြီးရင် ခွကေုနလြကပြန်းကပြှီး တခေါခေါအိပရြော။ သူ့မှာတော့ မိန်းမနှစ်ယောကကြို တဈညလုံး လိုးနိုငခြကြြ။

အဲ့ညက သူကမွကို နောကထြပ် ထိုငတ်ာတဈမွိုး ကုန်းခါတဈဖုံ ပုံစံစုံအောင် မိုးလင်းတဲ့အထိ လိုးတာ။ မနကမြိုးလင်းတော့ တရေးမှ မအိပရြပဲ သူတို့တွေ စားသောကဖြို့ ပြငဆြငပြေးပြီး နောကဆြုံး သူတို့နှုတဆြကလြို့ပြနခြါမှ အိပရြာထဲ သားအမိနှစ်ယောကြ တဈနကေုန် အိပလြိုကကြှရတယ်။

အောြ ကိုရှှေဧည့သ်ညကြှီးရယ်။ မောငလြို့ သူခေါခြိုင်းပမယေ့ြ သူ့ရှေ့ မခေါခြဲ့မိတာ ခွင့လြှှတပြါနောြ။ အခုလို ပြနတ်ှေးလို့ သတိရတိုင်း ‘မောင်’လို့ ခေါန်တောကို ဒီစာလေးဖတမြိရင် မောငသ်ိပါစလေို့။

ခငဗြွားတို့ရဲ့ တိမပြှိုမိုး (27-3-2022)

ပြီးပါပြီ။