ကာမတောသို့ ရမျမကခြရီး
ရေးသားသူ – ?????
အခန်း ( ၁ )
““ဒါ .. မဝင်းမတေို့ အိမပြါလား ခငဗြွာ””
““ဟုတပြါတယ် . ဟုတပြါတယ် .. ဘာကိဈစရှိလို့ ပါလဲ””
““မဝင်းမေ ကြှနတ်ော့ကြိုသိပါတယ် .. ခဏလောကြ ခေါပြေးပါလားဗွာ””
““မဝင်းမေ ခရီးထွကန်တယေကြှဲ့””
““ကြှနတ်ောကြ ဦးနစေိုးသား ဇယွောစိုးပါ။ ဒီမှာငှကြေေးစာရင်းလေးတွရှင်ေးဖို့ ဖဖလှေေှတလြိုကတ်ာပါ””
ဒီတော့မှ အသကြ (၅၀) လောကရြှိသော ဦးလေးကြီးသည် လှုပလြှုပရြှရှဖြစ်၍ သှားရလသည်ေ။
““အောြ .. ဦးနစေိုးရဲ့သားကိုး .. လာလာ အိမ် ထဲဝင် ဦးလေးတို့ကလဲ လူစိမ်းဆိုတော့ ရုတတ်ရကြ အဝင် မခံရဲဘူးကြဲ့ .. ဟဲ့ သမီးခငမြေ ဧည့သ်ည် အတွကြ ရနှေေးနဲ့ အမဲချောကဖြုတလြုပပြါကြဲ့””
““ရပါတယ် ဦးလေးရာ ကြှနတ်ော့အြတွကြ ဒုကျခမရှာပါနဲ့””
““ဒါနဲ့ ဘယမြှာတည်းလဲကြဲ့””
““မတည်းရသေးပါဘူး ကြှနတ်ောြ ခုမှရောကတ်ာ””
““ဟေ့ .. ဒါဆို ဒို့အိမမြှာဘဲနေ အိမကြလဲကယွြ တယ်။ မင်းစိတလြှတ် ကိုယလြှတန်လေို့ရပါတယ်။ တခွား သှားမတည်းရဘူးနောြ””
““ဟာ .. မဟုတတ်ာ အားနာစရာကြီး ကြှနတ်ောအြပြငမြှာဘဲ တည်းပါရစေ””
““ဒီမှာ မင်းအဖနေဲ့ ကြုပန်ဲ့က အငမြတနရြင်းနှီး တာ။ ဒီတော့ မင်းက ကြုပစြိတမြကောင်းအောင် တော့ မလုပပြါနဲ့ကြယ်။ မင်းအဖရေဲ့ ကြေးဇူးတွကလေဲ ဒို့အပေါမြှာ အများကြီးရှိတယ်။ ကြုံကြိုကတ်ုံး ပြုစုပါရစကြယ်ေ””
““ကောင်းပါပြီ ခငဗြွာ။ ဒါပမေဲ့ ကြှနတ်ော့အြတွကြ တော့ ဘာမှ ထူးထူးထွထွတွေေေ မလုပန်ဲ့နောြ””
အဖိုးကြီးနှင့ြ ဇယွောစိုးတို့ စကားပြောနကြစေဉမြှာပင် အသားလတလြတ် လူလုံးတောင့တ်ောင့အြသကြ (၁၆) နှစ်လောကရြှိသော ကောငမြလေးတဈယောကြ လငဗြန်းထဲတွင် လဘကရြညခြရားနှင့ြ စားစရာများ ထည့ပြှီး လကမြှကိုငကြာ အဖိုးကြီးရှေ့မှ ယို့ယို့လေးဖြတ်၍ လွှောကလြာသည်။ ပြီးတော့ ဇယွောစိုး၏ ရှေ့တွင် စားစရာများ ခွ၍ ပေးလိုကသ်ည်။ အဖိုးကြီးကတပြုံးပြုံးဖြင့ြ ကြည့်န်ရင်ေး ..
““ဒါ မဝင်းမရေဲ့ညီမ ခငမြဘေဲကြဲ့။ မှတထြား ဒါ ညီးအဈကိုလိုသဘောထား တို့ဖောကသ်ယ် ဦးနစေိုးရဲ့ သား ဇယွောစိုးတဲ့။ နင့အြဈမ မလာမချင်ြး ဒို့အိမမြှာနမှော အစစ ဂရုစိုကန်ောြ ကလေး””
ကောငမြလေးက ဇယွောစိုးကို မရဲတရဲကြည့်ရြင်း ခေါင်းငှိမ့ြ၍ပြသည်။ ပြီးသညန်ှင့ြ ခွာကနဲ လှည့ထြှကသ်ှားတော့သည်။ ဇယွောစိုးက ခငမြေ၏ နောကပျိုင်းကို အသာခိုး၍ ကြည့်သ်ည်။ လုံးကစွန်သေော တငသ်ားလေးတွကေ မလှုပခြငွလြှုပခြငွန်ဲ့ ခါသှားတာ တွေ့လိုကရြသည့အြတွကြ ဇယွောစိုး၏ စိတထြဲ မကြမခေမွြးလေး ဖြစ်သှားရသည်။
““မဝင်းမကတေော့ ကြာလိမ့မြယကြှဲ့။ အနည်းဆုံး တဈပတလြောကကြှာမယ်””
““ဘယကြိုသှားတာလဲ ဦးလေး .. ဒီလောကတ်ောငကြှာရအောင်””
““လိမျမောစြိုကခြင်းတွေ လိုကကြှည့န်တောကြဲ့ .. ခွံတွေ အသဈတိုးထားတာ ရှိတယလြေ။ အဒေါန်ဲ့ သှားဆိုလဲ မရဘူးကြယ်။ ပညာလေးက တတတ်ော့ မိဘကိုတောင် မရိုသချင်ေဘြူး။ အသကကြလဲ အစိတရြှိနပြေီ အိမထြောငပြှုပါလို့ ပြောလို့လဲ မရ။ ကြုပကြ စိတမြခနွိုငဖြစ်နတော။ ခကပြါတယကြှယ်””
““ဒီလိုလဲ ဘယဟြုတမြလဲ ဦးလေးရာ။ သူ လှတလြှတလြပလြပ် နချင်ေလြို့ ဖြစ်မှာပေါ့””
““အငယမ် ခငမြကတွေော့လဲ တမွိုးကြဲ့။ သူ့အဈမလို ထကထြကမြှကမြှကတ်ော့မရှိဘူး အိမထြဲမှာဘဲ ကုတန်တယ်ေ။ ကြောင်းနဲ့ အိမန်ဲ့ဘဲ အခု (၉) တန်းအောငထြားပြီလေ””
““ဦးလေး ဒါနဲ့ မဝင်းမဆေီ ကြှနတ်ောြ လိုကသ်ှားလို့မရဘူးလား။ စိုကခြင်းတွလေဲ ကြည့်ရြင်းပေါ့ ..””
““မလှယဘြူးကြဲ့ ခရီးက သိပကြှမ်းတယ် မှင်းရော စီးတတလြား””
““နဲနဲပါးပါးတော့ စီးတတပြါတယ် ဦးလေးရ””
““အေး ဒီခရီးက မှင်းနဲ့သှားရမှာ။ ဒီကနေ ကားတတန် ခွကငွေတ်တနန်ဲ့ နောကဆြုံး မှင်းနဲ့ခရီးဆကမြှ ရောကမြှာ..””
““ရပါတယ် ဦးလေးရာ မဝင်းမလေို မိန်းကလေးတောင် သှားနိုငတ်ာဘဲ။ နောကပြှီး ဗဟုသုတလဲရတာပေါ့။ ဒီလိုကြီးတော့ ထိုငစြောင့မြနချင်ေဘြူး””
““အေး ဒါဆိုလဲ ခငမြကေို လမ်းပြခိုင်းမယ် သတိနဲ့ သှားကြပေါ့။ ကြုပကြ ကနွြးမာရေး သိပမြကောင်းလို့။ နို့မို့ရင် လိုကပျို့ပါတယ် ကြယ်။ မနကဖြှန် မနကြ စထွကကြှပေါ့””
““ဟုတကြဲ့ ဦးလေး ..””
……………………………………………………..
အခန်း ( ၂ )
ခရီးတလွှောကလြုံး ချောချောမောမော ရှိခဲ့ရသည်။ သို့ရာတွင် မှင်းငှားသော နရောရောကတ်ော့ ပထမဆုံး အဆငမြပြမှေုဖြင့ြ ဆုံဆည်းရသည်။ ငှားမဲ့မှင်းက တဈကောငသ်ာရှိသည်။ ဇယွောစိုးက ခငမြကေို တဈယောကတ်လှည့်စီးဖို့ ပြောတော့ သူက ခေါင်းငှိမ့ရြှာသည်။ မှင်းငှားသော နရောမှာပင် ရမေိုးခွိုး၍ စားသောကပြှီး ခရီးတထောကန်ားလိုကသ်ည်။ ပြီးတော့မှ ခရီးဆကြ၍ထွကရြန် ပြငတ်ော့သည်။
ခငမြကေ စောစောတုန်းကလို ထဘီတိုတိုဖြင့မြဟုတတ်ော့ဘဲ စကပန်ီညိုလေးကို ဝတ်၍ထားသညမြှာ အတောပြင် ကြည့်လြို့ကောင်းလှသည်။ မှင်းနဲ့ထွကလြာပြီး တဈနာရီလောကြ လမ်းလွှောကလြိုကရြော ဇယွောစိုးတဈယောကြ အကငွ့မြရှိ၍ အတောပြင် မော၍လာသည်။ ဒါကိုသိသော ခငမြကေ မှင်းပေါမြှ ဆင်းပေးပမေဲ့ သူမကိုလမ်းလွှောကခြိုင်းပြီး မှင်းပေါကြို ဇယွောစိုးက တက္ကစီးရနကြိုတော့ ဇယွောစိုးက မစီးရကြ ဖြစ်နရသေည်။
သူစီး ငါစီးဖြင့ြ နောကဆြုံး နှစ်ယောကစြလုံး စီးဖြစ်သှားကြသည်။ ကြှမ်းကငွသ်ူမို့ ခငမြကေ ရှေ့ကစီးသည်။ ခရီးက တဖြေးဖြေးဖြင့ြ ကြမ်း၍လာသည်။ သဈပငတ်ှကေ အုပဆြိုင်း၍နပြေီး လူသှားလူလာလည်း မရှိပေ။
““လမ်းက အရမ်းလူရှင်းတယန်ောြ””
““ဒါဖြတလြမ်း အဈကိုရဲ့ လမ်းကြမ်းတယ်။ လူတွကေ လမ်းကောင်းဘဲ သှားတာများတယ်။””
မှင်းက ဘာစိတကြူးပေါကသ်ညမြသိ ပုံမှနပြှေးနရောမှ ကဆုနခြွ၍ပြေးတော့သည်။ အတွေ့အကြုံမရှိသော ဇယွောစိုးက အထိတတ်လန့ဖြှင့ြ ခငမြေ၏ ကိုယလြုံးလေးကို ဖကြ၍ထားသည်။ အတနကြှာလို့ မှင်းကမောပြီး ရပသ်ှားသည့တ်ိုငအြောင် ဇယွောစိုးက သူမ၏ ကိုယလြုံးလေးကို ဖကထြားဆဲဖြစ်သည်။
ဇယွောစိုးက သတိမထားမိဘဲ ဆကလြကြ၍ ဖကြ ထားတာဖြစ်ပြီး အဖကခြံထားရသော ကောငမြလေးကတော့ ဇယွောစိုး၏ လကတ်ှကေို အောကသ်ို့တွန်း၍ ခပြေးသည်။ ဒီလိုမလုပ်၍လဲ မဖြစ်ခွေ။ ဇယွောစိုး၏ လကတ်ှကေ သူမ၏ နို့အုံတွပေေါတ်ှင် ဖိ၍ထားသည်။
မှင်းနှင့ဆြကပြှီး ခရီးနှငလြာသောလြည်း တဈခကြတ်ဈခကြြ ဆောင့လြိုကတ်ိုင်း ဇယွောစိုး၏ လကတ်ှကေ သူမ၏ နို့တွကေို သှား၍ သှား၍ ထိမိသည်။ ဇယွောစိုးသည် သာယာသလို ဖြစ်မိခွင်းကြောင့ြ လကကြို မဖယတ်ော့ဘဲ အသာလေး နို့ပေါတ်ငထြားလိုကသ်ည်။ ကောငမြလေးကလည်း ဖယမြခတွော့ခွေ။ ဇယွောစိုးက အားတကလြာပြီး အင်ျကြီပါးပါးလေးပေါကြ မှငန်ရသေော ဘောလီလေးကိုဘဲ အားမလိုအားမရဖြင့ြ မသိမသာလေး ပြတ်၍ပေးနသည်ေ။
မသိမသာဆိုပမေဲ့ ကောငမြလေးကတော့ သိပုံရ သည်။ အသံကတော့ တဈခကြမြှ မထွကြ။ ထို့ကြောင့ပြင် ဇယွောစိုးက ရဲရဲတင်းတင်းဖြင့ြ နို့အုံလေးကို လကဝြါးနဲ့အုပပြှီး ညှပပြေးသောအခါ ကောငမြလေးက တဈခါနှစ်ခါတော့ ဖယ်၍ခသွည်။ နောကတ်ော့ ကိုငခြှင့ပြှုထားလိုကသ်ည်။
ဇယွောစိုးက ခဏကြာ စိတတ်ိုင်းကြ ဖစွည်ှဈပေး ပြီးတော့မှ သူမ၏ အင်ျကြီအရှေ့ ကြယသ်ီးများကို ဖြုတ်၍ ခလွိုကတ်ော့သည်။ အင်ျကြီရငဘြတ် ပြင့သ်ှားသည့အြတွကြ ကောငမြလေး၏ ပုခုံးသားလတလြတလြေးများသည် စောလွှငစြှာ ထွကပြေါြ၍လာသည်။ဇယွောစိုးက လကတ်ဖကဖြှင့ြ သူမ၏ခါးကို ဖကြ လွှကြ ကနွလြကတ်ဖကဖြှင့ြ နောကကြနေ အင်ျကြီကို လှနပြှီး ဘောလြီခွိတကြို ဖြုတပြေးလိုကသ်ည်။
ဒီအခါတွငတ်ော့ ခငမြသည်ေ တုနတ်ုနရြီရီလေးဖြင့ဘြောလြီကို ခွှတရြာမှာ လကလြေးနှစ်ဖကကြို တဈဖကစြီ မှှောကပြေးတာတို့ ခွိတဖြှုတပြေးတာတို့ဖြင့ြ ကူညီရှာသည်။ ဟင်းလင်းပြင့သ်ှားသညန်ှင့ြ သူမရငဘြတကြို လကန်ဲ့ လွှောကပြှတရြင်း နို့ကို ထိကိုငမြိတာနဲ့ ဂရုတစိုကည်ငသ်ာစွာ နယပြေးလိုကသ်ည်။
အပျိုစင် အပျိုရိုင်းလေးမို့ ဆိုရမလား။ အခုမှ အပျိုဖောဝြငစြဆိုတော့ တင်းပြီး ရှေ့သို့ခွှနထြှကကြာ အခွံမနှှာရသေးတဲ့ ကြမ်းသီးတဈလုံးစာလောကတ်ော့ ရှိသည်။ အပျိုကြီးတွရေဲ့ နို့နဲ့မတူဘဲ တကယ့ကြို လတဆြတသ်ည်။ အရသာပင် ပြော့အိနတောမွိုး မဟုတဘြဲ နို့ကိုဆုပရြင်းဖြင့ြ နောကကြနဂေုတကြို နမ်းစုပပြေးသည်။ ဇယွောစိုးသည် သူမ၏ ဂုတတ်ှငသ်ာမက လကပြှငတ်ှေ သှေးခွေဥအောငပြင် နမ်းစုပပြေးမိသည်။
ခငမြကတေော့ မှင်းဇကကြှိုးကို နိုငအြောင် မကိုငန်ိုငတ်ော့ခွေ။ ငှကဖြွားတကသ်လို တဆတဆြတ် တုန်၍နသည်ေ။ ဇယွောစိုးက သူမ၏ နို့သီးခေါင်းလေးတွကေို ရအောငရြှာပြီး လကည်ှိုးလကမြကြားတွင် ခွပေေးနမေိသည်။
နို့လေးတွကေို မမှငရြလို့ အားမရပမေဲ့လဲ ဒီ လောကရြတာကိုပင် ဇယွောစိုးက ကြေးဇူးတငန်မေိသည်။ ပြီးသညန်ှင့ြ သူမ၏ ဝမ်းဗိုကသ်ားလေးကို ရှပကြိုင်၍ မထိတထိလေး ဖစွြ၍ပေးတော့ရာ ကောငမြလေး တကိုယလြုံး ကြကသ်ီးမှှေးညှင်းတွေ ထ၍လာရသည်။
လကကြ တစထကတ်စ အောကကြို ဆင်းသှားရင်း သူမ၏ စကပခြွိတလြေးကို ဖြုတကြာ စောကပြတလြေးဆီသို့ လှမ်းလိုကသ်ည်။ အမှှေးလေးတွကေ ပေါကကြာစ နုနုတိုတိုလေးတွေ ဖြစ်သည်။ စကပအြောကမြှာ ဘာမှဝတမြထားတော့ ဇယွောစိုးသည် သူမ၏ စောကပြတ် အကြဲကြောင်းကို လကဖြှင့ြ အသာလေးလွှောကြ၍ ဆှဲနသည်ေ။
ပြီးတော့မှ စောကဖြုတလြေးကို လကမ် လကခြလယတ်ို့ဖြင့ြ ဟလိုကရြင်း လကည်ှိုးကို အသာလေး သှင်းပေးလိုကသ်ည်။ သူမ၏ စောကခြေါင်းလေးသည် ချောကသ်ှေ့၍ ကပန်သည်ေ။ထို့ကြောင့ြ ဇယွောစိုးက သူမ၏ စောကစြေ့လေးကို ရှာပြီး ကလိပေးတော့မှ အရညလြေးတွေ တစိမ့စြိမ့ြ ဆင်းလာသည်။ ကောငမြလေးကတော့ ရှကလြို့လားမသိ ခေါင်းငုံ့ရင်း မှင်းကိုသာ ဇွတန်ှင်၍နသည်ေ။
လကလြည်း ဝငလြို့ရရော ဇယွောစိုးက စောကခြေါင်းကဉွြးကဉွြးလေးထဲသို့ သူ၏ လကည်ှိုးကို သှင်းလိုကထြုတလြိုကဖြှင့ြ လုပ်၍ပေးနသည်ေ။ နာရငလြန့သ်ှားပြီ မကောင်းတာကြောင့ြ ဖြေးဖြေးလေး မှှေ၍ ပေးနမေိသည်။ သူမ၏ စောကစြေ့လေးကတော့ စောကဖြုတအြပြငကြိုပင် လကတ်ဆဈလောကြ စွန်းထွကြ၍ နသည်ေ။
ဇယွောစိုးက လကန်ဲ့ကလိပေးတာ ကြာလာတော့ ကောငမြလေးက သိပပြှီး အားရဟန် မတူတော့ခွေ။ မပီမသ လညခြွောင်းသံလေးတွေ ထွကလြို့လာသည်။ စကားတော့ သိပပြှီး ပြောရဲပုံမရသေးခွေ။ ဇယွောစိုးသည် သူမ၏ ဖငလြုံးလုံး ကစွကြစွလြေးကို အောကကြနေ နှိုကပြှီး ဆုပန်ယပြေးနမေိသည်။ တောတ်ောလြေး ကြာသှားပြီးမှ ..
““ညီမ မှင်းကို ခဏရပလြိုကြ””
သူမက မှင်းကိုရပလြိုကလြွှင် ဇယွောစိုးက မှင်း ပေါမြှ ခုန်၍ဆင်းလိုကပြှီး သူမကိုပါ မှင်းပေါမြှ ပြေ့၍ ခလွိုကရြာ အားလှနပြှီး မှပြငေပြေါသ်ို့ နှစ်ယောကသ်ား ဖငထြိုငရြကြ ကသွှားကြလသည်ေ။
မှပြငေပြေါသ်ို့ ရောကသ်ညန်ှင့ြ ဇယွောစိုးက ခကြြ ချင်ြးပင် သူမကို မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် ဆှဲ၍ လှဲ့လိုကသ်ည်။ ကောငမြလေးက သူ့ကိုမကြည့်ရြဲဘဲ မကြန်ှာလေးကို ငုံ့၍ ထားသဖြင့ြ ဇယွောစိုးသည် သူမ၏ မကြန်ှာလေးကို ဆှဲ၍ မော့လိုကကြာ သူမ၏ နှုတခြမ်းဖူးဖူးလေးကို ယုယုယယ လေး စုပပြေးလိုကသ်ည်။
သူမ၏ နှုတခြမ်းလေးများသည် လတေိုးခံရသောနှင်းဆီပြင့ခြပြမြွားနှယ် တဆတဆြတ် တုန်၍နသည်ေ။ သူမကို အနမ်းဖြင့ြ ညှို့ယူနတေုန်းမှာပင် ဇယွောစိုး၏ လကတ်ဈဖကကြ ဘောင်းဘီဇဈကိုဖြုတပြှီး အပြငမြထွကရြသဖြင့ြ ဒေါသတကြီး ပါးပဉွြးထောငန်သေော လီးကြီးကို ဂုတကြနကေိုငပြှီး ဆှဲထုတလြိုကသ်ည်။ လီးကြီးသည် ခစွခြစွြ တောကြ ပူနှေးနပြေီး တဆတဆြတ် တုန်၍နသည်ေ။
မှကြေီးပေါတ်ှင် မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် ထိုငန်လွှကေမြှ ဇယွောစိုးက သူ၏ ခွထေောကန်ှဈဖကကြို ကောငမြလေးအား ခွ၍ ကားကာ ဆန့တ်န်းလိုကသ်ည်။ ပြီးတော့ ကောင် မလေး၏ ပေါငန်ှဈလုံးကိုလည်း သူ၏ပေါငရြင်းတွင် တဈဖကတ်ဈခကြဆြန့တ်န်း၍တငကြာ သူ၏ခါးကို ခွစလေိုကသ်ည်။ထို့နောကြ ကောငမြလေးကို ခါးမှဆှဲယူကာ သူမ၏ စောကပြတဝြ ကဉွြးကဉွြးလေးထဲသို့ လီးထိပဖြူးကို အသာလေး ထိုးထည့်လိုကသ်ည်။ ကောငမြလေး၏ မကြန်ှာ တဈခကြမြဲ့၍ သှားသည်။ သိပတ်ော့ မလှယလြှခွေ။
““ညီမ .. အဈကို့ကိုဖကြ .. မရှကပြါနဲ့ကြယ်””
သူမက ဇယွောစိုး၏ ပုခုံးပေါမြေးတငရြင်း ရှရှလေး ဖကထြားလိုကသ်ည်။ ဇယွောစိုးက ကောငမြလေး၏ တငသ်ားနှစ်လုံးကို စုံကိုငကြာ မလိုကပြှီး သူ၏ကားထာသော ခွနှစ်ေဖကကြို စုလိုကကြာ ကောငမြလေး၏ တငသ်ားများကို သူ၏ ပေါငပြေါတ်ှင် တငပြေးလိုကသ်ည်။
ထိုအခါတွငတ်ော့ ခွဆင်ေး၍ ထိုငန်သေော ဇယွော စိုး၏ ပေါငရြင်းတွင် ခငမြကေ ဇယွောစိုး၏ ကိုယကြို ခွနှစ်ေဖကဖြှင့ြ ခွ၍ထိုငထြားသော အနအထေားသို့ ရောကသ်ှားသည်။ သူမ၏ စကပလြေးကို လှန်၍ စောကဖြုတကြို လကဖြှင့ြ နှိုကကြှည့လြိုကတ်ော့ ရှှဲ၍နသည်ေ။ လီးကို စောကပြတဝြတွငတ်ေ့၍ သူမ၏ ခါးကို ဖိခလွိုကသ်ည်။
““ဗွဈ .. ဗွဈ. ဗွဈ.. ဖေါကျ .. ဒုတ် .. အ .. အ .. အား ..””
စောကခြေါင်းထဲသို့ လီးက မဆန့မြပြဲ ဝငသ်ှားပြီး အပျိုမှေးကို ဖေါကသ်ံနဲ့ သားအိမကြို ထိသံတို့သည် အစဉအြတိုင်း ထွကပြေါြ၍လာသည်။ ခငမြကေ ပထမ “အ .. အ ..” နဲ့ ကြိတမြှိတပြှီး ခံနပမေေဲ့ အပျိုမှှေးပေါကပြှီး သားအိမကြိုလည်းထိရော ငယသ်ံပါအောင် အောလြိုကတ်ော့သည်။
သူမသည် ဇယွောစိုးကို အတင်းပင် တွန်းသည်။ မရပါ။ ဇယွောစိုးက သူမ၏ ခါးလေးကို အသဖကြေ၍ ထားသည်။ ဇယွောစိုးက သူမ၏ ခါးလေးကို ဆှဲရင်း ညငသ်ာစွာဖြင့ြ သူ၏ လီးကြီးများကို အသှင်းအထုတလြုပကြာ လိုးပေးသည်။ တဈခကြတ်ဈခကြြ ခပန်ာနာလေး ဆောင့လြိုကသ်ေးသည်။
““ပြှတ်..စွပ်.. ဒုတ်.. အား .. အား .. ပလှတ်..ပြဈ .. ဒုတ် .. အ . အာ့ ..””
ဇယွောစိုးက ကြမ်းတခါ ချော့တလှည့ဖြှင့ြ ဆကတ်ိုကြ လိုးပေးလိုကတ်ော့ သူမ၏ စောကခြေါင်းက ကဉွြးလှန်းသဖြင့ြ လီးကိုလကန်ဲ့ညှဈပြီး ဆုပထြားသလို ဖြစ်တာကြောင့ြ (၁၀) မိနဈအကြာလောကမြှာပင် လီးကြီးသည် တဇတဇြတ် တုနလြာပြီး ခငမြေ၏ စောကခြေါင်းထဲသို့ သုတရြညမြွားကို ပန်း၍ထည့လြိုကလြတေော့သည်။
နှစ်ယောကစြလုံး၏ ပေါငခြှံများတွငတ်ော့ သှေးတွကေ ချင်ြးချင်ြးနီရဲနသည်ေ။ ကောငမြလေးခငမြွာမှာတော့ ငယသ်ေးသည့အြတွကြ ပြီးလို့ပြီးမှန်းမသိ။ နုံးခွသှေားတာကိုဘဲ သိလိုကသ်ည်။ အရညတ်ှေ ပန်းထွကကြုနတ်ာကိုလည်း သူမကိုယသ်ူမ မသိခွေ။
နောကဆြုံးတော့ မကြရြညလြညရြှှဲဖြင့ြ ဇယွောစိုးကို အတင်းကြုံး၍ဖကပြှီး နမ်းပါလတေော့သည်။ ဒီနရောမှာ နောကထြပ် နာရီဝကလြောကြ နားပြီးတော့မှ ဆကြ၍ ခရီးနှငခြဲ့လသည်ေ။
……………………………………………………
အခန်း ( ၃ )
ဇယွောစိုးနှင့ြ ခငမြတေို့သည် ဆကြ၍ ခရီးနှငလြာ ကြရင်း စမ်းချောင်းလေးတဈခုကိုတွေ့၍ နှစ်ယောကသ်ား ဆင်းပြီး ကိုယလြကသ်ုတသ်ငကြှသည်။ တဈယောကန်ှင့တ်ဈယောကြ စကားတော့ မပြောဖြစ်ခွေ။ ခငမြကေ ရှကန်ပေုံရသည်။ ဇယွောစိုးသညလြည်း အတွေ့ အကြုံသဈကြောင့ြ နုံးခွိ၍နသည်ေ။ အေးမှသော ရတွင်ေ ထိနှစ်၍ ခွိုးလိုကကြှတော့ နှစ်ယောကစြလုံး လန်း၍ သှားသည်။ ပြီးမှ နှစ်ယောကသ်ား ခရီးဆကခြဲ့ကြသည်။ ညနလည်ေး အတောစြောင်းသှားပြီ ဖြစ်သည်။
ဤကဲ့သို့ တဖြေးဖြေး ခရီးထွကခြှာ၍လာရာ ခဏမွှ ကြာတော့ သူတို့၏ ရှေ့နားမှ မှင်းခွာသံ ကြားရသည်။ မှောငစြပျိုးနပြေီဆိုတော့ ဘာမှသဲသဲကြဲကြဲ မမှငရြခွေ။ ဝါးတရိုကလြောကြ ကြာတော့မှ ခငမြကေ ဇယွောစိုးဖကသ်ို့ လှမ်းရင်း ပြောလိုကသ်ည်။
““မမလာနပြေီ .. ရှငတ်ော့ ကံကောင်းတာဘဲ””
““ဟယ် ညီမလေး .. ဘယကြိုသှားမလို့လဲ ..””
မဝင်းမကေ ဇယွောစိုးဖကသ်ို့ မကြလြုံးကစားရင်း မေးလိုကသ်ည်။
““မမဆီ လာတာပေါ့။ ဟောဒီက ကိုဇယွောစိုးက မမနဲ့ တွေ့ချင်တ်ယဆြိုလို့။ သူက ဦးနစေိုးရဲ့သားပေါ့။ မမ မှတမြိရဲ့လား။ ငယင်ယတ်ုန်းကတော့ တွေ့ဖူးတယလြို့ အဖကေ ပြောတယ်””
““အောြ ကိုဇယွောစိုးလား။ ငယရြုပတ်ော့ နည်းနည်း ကနွသ်ေးတာဘဲ။ ဒါပမေဲ့ မပြောရင် မှတမြိမယ် မထငဘြူး””
““တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယဗြွာ .. ကြှနတ်ောလြည်း မဝင်းမကေို အိမကြ ထိုငပြှီး စောင့မြနချင်ေတ်ာနဲ့ စိုကခြင်းလည်း ကြည့်ရြအောငဆြိုပြီး လိုကလြာတာပါ””
““စိုကခြင်းကတော့ အားလုံး အိုကပေါဘဲ .. မအိုကတောက အလုပသ်မားတွဘေဲ။ လခ တိုးတောင်းနကြတေယ် ..””
““အင်းလေ .. ကြည့်လြုပကြှတာပေါ့ .. ဒါနဲ့ မဝင်းမေ ဘယသ်ှားမလို့လဲ””
““အိမပြှနမြလို့လေ .. ဘာမှ လုပစြရာမရှိတော့ဘူး ရှင့ြ ..””
““ဒါဆိုလဲ ကြှနတ်ောတ်ို့ပါ ပြနလြိုကခြဲ့မယ်။ အဓိက ကတော့ မဝင်းမနေဲ့ တွေ့ဖို့ပါဘဲ။ နောကကြှုံတော့မှဘဲ စိုကခြင်းတွေ ကြည့်တ်ော့မယ်။ အခု မိုးခွုပန်တေော့ ခရီးဆကလြို့ ဖြစ်ပါ့မလား ..””
““ကမွတို့ကတော့ သှားနကဘွေဲ””
““ဒါဆိုလဲ သှားကြတာပေါ့ ..””
““ညီမလေး မမ စကားပြောရင်းနဲ့ လယဂြွာစာအုပ် တွေ မေ့ကနွခြဲ့တာ သတိရတယ်။ သှားယူလိုကပြါကြယန်ောြ။ မမတို့ ခရီးဆကန်ှင့မြယ် အလုပတ်ှအမွေားကြီးရှိသေးတယ် မဟုတလြား ..””
““ဟင် .. မမကလဲ အဝေးကြီးသှားရမှာ မသှားချင်ပြါဘူး ..””
““သှားပါကြယ် ငါ့ညီမက လိမျမာပါတယ်။ မမ မုန့ဖြိုးပေးမယ် ဟုတပြှီလား .. နောြ .. ညီမလေး ..””
ခွာတိတမြသည် ဇယွောစိုးကို စူးကနဲ တဈခကြြ ကြည့်ရြင်း မှင်းကို ခွာကနဲလှဲ့ကာ မသှားချင်သ်ှားချင်ဖြှင့ြ ထွကခြှာသှားပါတော့လသည်ေ။
““ဒီညီမလေး တဈယောကရြှိလို့သာ ကမွသကသ်ာတာ။ နို့မို့ရငတ်ော့ သမှောဘဲ။ အလုပတ်ှကမွေားတော့ တဈယောကထြဲ မနိုငဘြူးရှင့ြ ..””
““ခငဗြွားတို့က မိသားစု သိုကသ်ိုကဝြန်းဝန်းရှိတော့ ပြောစြရာဗွာ။ ကြှနတ်ောြ အားကတွယ်။ ကြှနတ်ောကြတော့ တဈဦးတည်းသောသားမို့ အထီးကနွသ်လိုပါဘဲဗွာ””
““ကဲ.. ခရီးဆကကြှစို့””
ဇယွောစိုးနှင့ြ မဝင်းမတေို့သည် စကားတပြောပြော ဖြင့ြ ခရီးဆကခြဲ့ကြရာ စောစောက ဇယွောစိုးနှင့ြ ခငမြတေို့ ခရီးတဈထောကန်ားသော စမ်းချောင်းလေးနားသို့ ရောကခြဲ့လသည်ေ။
““ဒီမှာ ခဏနားရအောင် ကိုဇယွောစိုး .. ကမွမှင်းလည်း မောနပြေီ””
““ကောင်းတာပေါ့ဗွာ .. ကြှနတ်ောလြည်း မှင်းစီးတာ ပငပြန်းနပြေီ””
ဇယွောစိုးသည် မှင်းပေါမြှ ဆင်း၍ မကြခြင်းပေါအြသာလဲလွှောင်းလိုကသ်ည်။ လက ထိနထြိနသ်ာနသည်ေ။ နေ့ခင်းနေ့လည် အတိုင်းပင် လင်းထိန်၍ နသည်ေ။ စမ်းချောင်းလေးကလည်း တသှငသ်ှင် စီးဆင်း၍ နသည်ေ။ စမ်းချောင်းလေး၏ တဈဖကတ်ဈခကြြ ဝဲယာတဈလွှောကမြှာလဲ နှစ်ခွို့သဈပငကြှီးတွကေ စမ်းချောင်းလေး ကမ်းနဖူးနှင့ြ ပမွြးမွှ (၁၀) ပေ (၁၅) ပေ၊ ပေ (၂၀) လောကတ်ို့တွင် အုံ့ဆိုင်းစွာဖြင့ြ ပေါကြ၍နသည်ေ။ လကလေည်း တဖြူးဖြူး တိုကန်တေော့ ဒီနရောလေးသည် အတောပြင် သာယာလှပသည်ေ။
ဇယွောစိုးတဈယောကြ ပတဝြန်းကငွြ၏ သာယာမှုကို ခံစားနစဉေမြှာပင် သူ၏ခေါင်းတဲ့တဲ့တွင် မဝင်းမကေ မတတ်ပရြပ်၍လာသည်။ ဇယွောစိုးက အောကကြနေ ပင့ကြှည့လြိုကတ်ော့ သူမက ထိုးထိုးထောငထြောငဖြှင့ြ ဖြစ်နသည်ေ။
သူမ၏ ရှှရငေအြစုံသညလြည်း အောကခြံပါဟနမြတူကြောင်း သတိထားမိလိုကသ်ည်။ သူမ၏ ပေါငတ်ံကြီးတွကလေည်း တုတတ်ုတခြိုငခြိုငဖြှင့ြ ဖြစ်ကာ စောစောက မှင်းကုန်းနှီးမှာ ခွိတထြားသော အထုပတ်ဈထုပကြို သူမ၏ လကတ်ဈဖကဖြှင့ြ ဆှဲ ထားသညကြို တွေ့လိုကရြသည်။
““ကိုဇယွောစိုး ဗိုကမြဆာဘူးလား။ ကမွတော့ ဆာရငစြားဖို့ ခေါပုတတ်ှေ ယူလာတယ်။ စားဖူးတယမြဟုတလြား။ ရော့သကြားနဲ့ တို့စား။ စားမိရင် စွဲသှားတာခညွြးဘဲ။ ကောင်းတယ် မဟုတလြား””
မဝင်းမသည်ေ ပြောပြောဆိုဆို ခေါပုတထြုပကြို ဘေးသို့ခလွိုကပြှီး သူမသည် မှကခြင်းပေါလြှဲ၍ ခလွိုကသ်ည်။ နှစ်ဦးသား စကားမပြောမိကြတော့ခွေ။ ဒါပမေဲ့ ခဏနတေော့ ပလုတပြလောင်း စားနတောကို ရပလြိုကပြှီး ..
““ကိုဇယွောစိုး ရှငန်ောြ တခွိနကြရွင် ဒီတောအုပ် ထဲမှာ ကမွနဲ့ နှစ်ယောကထြဲနခေဲ့ပြီး ဘာမှ အကြိုးအမှတ် မရှိဘဲ အခွိနကြုနပြှီး ပြနသ်ှားရတာလို့ တွေးပြီး နောငတ်ရနချင်ေသ်လား””
““အို ဘယရြချင်ပြါ့မလဲဗွာ ..””
ဇယွောစိုးက ပြောလိုကရြင်း ငေါကကြနဲ ထထိုငကြာ သူမကို စိုကြ၍ကြည့်မြိသည်။ မဝင်းမကေ တဈခကြပြှုံးလိုကရြင်း ..
““ရှင် စိတဝြငစြားရင် အဝတအြစားတွေ ခွှတလြိုကြ ပါ။ ကမွလည်း ခွှတလြိုကမြယ်။ တဈခုတော့ ရှိတယ်။ ရှငကြမွကို အထငတ်ော့ မသေးလိုကန်ဲ့။ ကမွက ပြင့ပြှင့လြင်းလင်းသမား နောကပြှီး ခတ်ပေညာတတ် တဈယောကြ။ ကမွက ယောကြွားတွကြေားမှာ ယောကြွားတွနေဲ့ ယှဉပြှီး လုပန်ရတော။ ရှင့ကြို မှငမြှငခြငွြးဘဲ ကမွစိတထြဲမှာ ဆန်ဒတွေ တားဆီးလို့ မရတော့ဘူး။ ဒါကြောင့ြ ညီမလေးကို ပထုတလြိုကတ်ာ။ ရှငသ်ဘောမတူလဲ ကမွကတော့ အတင်းကြံမလို့ဘဲ။ အခုတော့ အဆငပြှသှေားတာပေါ့””
မဝင်းမသည်ေ စကားလည်းပြော အင်ျကြီကို ကြယသ်ီးတွဖြေုတပြှီး ခွှတခြလွိုကသ်ည်။ သူမ၏ ညီမလို မဟုတဘြဲ အသားရကေ နီစပစြပဖြှင့ြ ဖြစ်သည်။ မို့မို့တင်းတင်းဖြင့ြ နို့နှစ်လုံးဟာလည်း လရဲ့ အလင်းရောငကြှောင့ြ တောကပ် ဝင်းပြောင်၍ နသည်ေ။ နို့သီးခေါင်းတွကေ လကသ်န်းတဆဈလောကရြှိပြီး အောကကြို ငိုကြ၍နသည်ေ။ နို့သီးခေါင်းလေးတွကေ ညိုရောငသ်န်းနသည်ေ။ ပိတုန်းနှစ်ကောင် ကြာငုံပေါြ နားနသလေိုပင် ဖြစ်သည်။
ဇယွောစိုးက တုနတ်ုနယ်ငယ်ငန်ဲ့ သူ၏ ကိုယပြေါမြှ အင်ျကြီတွေ ခွှတခြလွိုကတ်ော့ ကြှကသ်ား အဖုအထဈများဖြင့ြ ဇယွောစိုး၏ ကိုယလြုံးကြီးကို အာသာငမ်းငမ်းဖြင့ြ သချောစိုကကြှည့န်ရင်ေး သူမ၏ ဘောင်းဘီခွိတကြို ဖြုတကြာ ဇဈကိုဆှဲ၍ခလွိုကသ်ည်။
ဟ သှားသော ဘောင်းဘီဇဈကြားမှ သနမြာသောစောကမြှှေးမဲမဲများသည် အခွလေိုကြ ထွကပြေါြ၍လာသည်။ မဝင်းမကတေော့ ခပစြောစောပင် ဘောင်းဘီကို ဆှဲ၍ ခွှတခြလွိုကသ်ည်။ အတွင်းခံ ဝတမြထားသောကြောင့ြ ဘောင်းဘီ ကြှတထြှကသ်ှားလွှငပြင် သူမ၏ တကိုယလြုံးသည် ဝတလြဈစလဈဖြစ်၍သှားရလသည်ေ။
ကြီးမားတောင့တ်င်းပြီး ဖြောင့စြင်းလှသော သူမ၏ ပေါငတ်ံကြီးများက လရောငအြောကတ်ှင် ပုဇွနဆြီရောင် ထ၍နသည်ေ။ သူမခွှတပြှီးသှားသညန်ှင့ြ ဇယွောစိုးဆီသို့ လှလှပပ လှမ်း၍လာပြီး ဘောင်းဘီကို ဝိုင်း၍ ခွှတပြေးသည်။ ဇယွောစိုးက သူမ၏ နို့သီးတွကေို လှမ်းပြီး ဆုပကြိုငလြိုကသ်ည်။ ပြော့အိနှေးထွေးလှသော အထိအတွေ့ကြောင့ြ ဇယွောစိုး၏ တကိုယလြုံး တရှိန်းရှိန်းနဲ့ ရမကခြိုးတွေ တကလြာတော့သည်။
ဇယွောစိုးနှင့ြ မဝင်းမတေို့သည် မတတ်ပရြပလြွှကမြှ တဈယောကကြို တဈယောကဖြကကြာ မှကခြင်းပေါသ်ို့ ထိုငခြလွိုကကြှသည်။ ဇယွောစိုး၏ နှုတခြမ်းတွကေ မဝင်းမေ၏ နှုတခြမ်းများကို မော့၍ စုပန်မ်းလိုကခြွိနမြှာတော့ ခကြခြှင်းပင် မဝင်းမကေ တုန့်ပြနကြာ ဇယွောစိုး၏ နှုတခြမ်းများကို ပြနလြှန်၍ စုပန်မ်းပေးလသည်ေ။
———————————————-
ရမျမကဇြောတွေ တကန်သေော ကမွတို့နှစ်ယောကြ မှကခြင်းပေါကြို အကနွပင် ယှဉတ်ှဲ၍ လှဲခလွိုကမြိပါတယ်။ ကမွတို့နှစ်ယောကဟြာ ရငခြငွြးအပရြကြ ဆီးစပခြငွြးထိရကြ ပေါငခြငွြးထိရကဖြစ်ပါတယ်။ ဇယွောစိုးဟာ ကမွရဲ့ ကော့ထောငန်တေဲ့ နို့သီး ခေါင်းလေးကို ပါးစပန်ဲ့ ငုံပြီး စို့ပေးတယ်။ တောတ်ောသ်နတ်ဲ့ လူဘဲရှင်။
““အိုး .. ဟင့ြ ..အင့ြ .. ကိုစိုး .. ကိုစိုး .. အို ကိုစိုးရယ် စို့စမ်းပါ .. ကမွနို့သီးကို ကောင်းကောင်းစို့ပေးစမ်းပါ။ ဟင်းဟင်း ကောင်းတယ် .. ကောင်းတယ် .. နို့စို့ပေးတာ သိပခြံလို့ ကောင်းတာဘဲ .. ဟင့ြ.. ဟင့ြ .. ဟင့ြ ..””
သူက နို့စို့ပေးရုံတင် မဟုတဘြဲ နို့သီးတဝိုကကြိုလည်း လွှာနဲ့ ဝိုကဝြိုကပြှီး ယကပြေးလိုကသ်ေးတယ်။ အဲဒီလို ယကလြိုကတ်ဲ့အခါများ ကမွဟာ မကြခြငွြးပေါကြနေ ကော့ပြံကြှတကသ်ှားရတာဘဲ။ စိတတ်ှကလေည်း အရမ်းကို ထကြှလို့ရှလာရပါတယ်။
နို့သီးနှစ်ခုကို တလှည့စြီစို့ပေး ယကပြေးပြီးတဲ့ နောကြ ဇယွောစိုးရဲ့ ပါးစပဟြာ အောကဖြကကြို တစတစ ရှေ့လွှားလာပါတယ်။ ကမွရဲ့ ဗိုကသ်ားပြော့ပြော့အိအိ ခပြခြပြလြေးတဈလွှောကြ အသာယကပြေး စုပပြေးရင်း ရှေ့လွှားလာလိုကတ်ာ ကမွရဲ့ ဗိုကသ်ားပြငလြေးပေါမြှာ သူယကပြေးထားလို့ တံတွေးလေးတွနေဲ့ ပြောငလြကလြို့နပေါတယ်။
တဖြေးဖြေးအောကဖြကကြို ရှေ့ဆင်းလာတဲ့ ဇယွော စိုးရဲ့ပါးစပဟြာ ကမွရဲ့ ခကြပြေါကြနေ ဆီးခုံဖကကြို ရှေ့ဆင်းသှားပြီး တဖြေးဖြေး သူ့ပါးစပဟြာ ကမွရဲ့ စောကဖြုတန်ဲ့ နီးသထကြ နီးစပလြာရပါပြီရှင်။ ကမွဟာ အလိုးခံရတာကို သဘောကသွလို စောကပြတယ်ကပြေးတာကိုလည်း အရမ်းကြိုကပြါတယ်။ ဒါကြောင့ြ
““အား .. ဟင်းဟင်း .. ကိုစိုးရာ ဟုတပြှီ .. ဟုတပြှီ .. ဟင်းဟင်း .. ကမွစိတတ်ှေ အရမ်းထလာပြီ .. အို အို. ယကြ .. ယကပြါတော့ .. ကမွ စောကဖြုတကြို ထိုးထည့်ပြီး ယကလြိုကစြမ်းပါ””
ဆီးစပတ်ဈလွှောကြ တဖြေးဖြေး ရှေ့ဆင်းလာနတောကို မစောင့န်ိုငတ်ော့ဘဲ ကမွက အငမ်းမရ ထုတဖြောြ ပြောလိုကပြါတော့တယ်။ အဲဒီလိုပြောလိုကတ်ဲ့အခိုကမြှာဘဲ ကမွရဲ့ စောကပြတထြဲက အရညကြှညတ်ှကေ အတောကြှီးကို စိမ့ထြှကလြာပါတယရြှင်။ ဘယလြောကမြွားသလဲဆိုရင် အရညတ်ခွို့ဟာ အပြငလြွှံထွကပြှီး ဖငခြေါင်းတဈလွှောကြ စီးကသွှားတဲ့ အထိပါဘဲရှင်။ ဟော .. သူ့ပါးစပကြ ကမွစောကပြတန်ားကို ရောကလြာပြီး ယကတ်ော့ ယကမြပေးသေးပါဘူး ..
ကမွဟာ သူ့ပါးစပန်ဲ့ ကမွစောကပြတ် ထိမိ အောင် ဖငကြှီးကို ကော့ကော့ပေးမိတယ်။ အလိုးခံရတဲ့ အခါ လုပပြေးသလိုမွိုးပေါ့ ။ ကမွရဲ့စောကဖြုတဟြာ ဖောင်းပြီး စောကစြေ့လေးလည်း မာကြောထောငကြှှလို့တကန်ပေါပြီ။
““ယကပြေးပါ ကိုစိုးရယ် ကမွစောကဖြုတကြို ကောင်းကောင်းယကပြေးစမ်းပါရှင်။ ကမွ မနနေိုငလြှန်းလို့ပါ””
ကမွက ထပပြှီး လောဆြောြ တိုကတ်ှန်းလိုကမြိပြန် ပါတယ်။ ဇယွောစိုးကတော့ တကယပြါဘဲရှင်။ မယကခြင် အဖုတကြို အရငဖြှဲကြည့်န်တေော့တယ်။ အဖုတန်ှုတခြမ်းကို လကခြွောင်းတွနေဲ့ ကကြနွနကိုငပြှီး အသအချောကို ဖြဲကြည့်န်တယ်ေ။ ကမွစောကဖြုတဟြာ နီရဲပြဲအာပြီးနမှောပါဘဲ ..။
ကိုယ့ပြေါငကြှားကို ငုံ့မကြည့်န်ိုငတ်ာကြောင့ြ အဖုတရြဲ့ အနအထေား ဘယလြိုလဲဆိုတာကိုတော့ ကမွ အသအချော မသိဘူးပေါ့ရှင်။ စိတကြူးနဲ့ဘဲ မှန်းဆကြည့်ရြတာပါ။ အဲသလို ဖြဲကြည့်ပြှီးမှ သူ့ပါးစပကြို စောကပြတပြေါြ ကကြနွနအုပပြှီး မရှံမရှာ စုပန်မ်းတယ်။
““အောငမြလေး ..လေး .. ကိုစိုးရဲ့””
ကမွလေ တကိုယလြုံးကို တုနသ်ှားရပြီး ငယသ်ံပါ အောင် အောပြဈလိုကမြိပါတယ်။ ကောင်းလိုကတ်ာလည်း မပြောပါနဲ့တော့။ ဘယ့်နယ် စောကဖြုတကြို ပါးစပန်ဲ့တေ့ကပပြှီး နှုတခြမ်းချင်ြးစုပသ်လိုမွိုး စုပပြေးတာကို သူ့လွှာကလည်း အဖုတထြဲကို ထိုးထည့်ပြီး လှည့ပြတကြလိပေးတယ်။ ယကပြေးတယ်။ ကမွ အသကရြှူသံတွေ ပြင်းလာတယ်။ ကမွရဲ့ ဝမ်းပဉွြးသား ပြော့ပြော့အိအိလေးဟာ ပိနလြိုကြ ဖောင်းလိုကကြိုဖြစ်လို့ ပေါငကြှီးနှစ်ချောင်းလည်း ကားလိုကြ စုလိုကန်ဲ့ ဖြစ်နရတေယ်။
သူက ကမွစောကပြတမြှာ စိုရှှဲနတေဲ့ စောကရြည် ကြညတ်ှကေို လွှာနဲ့ တပြတပြှတမြှညအြောင် ယကပြေးနေ ပြနတ်ယ်။ တကယ့ကြို ရကရြကရြောရော ယကပြေးနတော။ ကမွအဖို့ အရမ်းကိုငှိမပြှီး အရမ်းကို ကောင်းနရတောပါဘဲ။ အဖုတကြိုယကပြေး စုပပြေးတာထကြ ပိုထိတာပေါ့။ စောကပြတထြဲကို လွှာကိုထိုးထိုးပြီး လိုးနတေဲ့သဘော ဖြစ်နတောကိုး ..။
““အား ပါးပါး ဟင်း .. ထိုးစမ်းပါ ကိုစိုးရ .. ဟင့ြ .. မှှပေေးစမ်းပါ .. အား ကောင်းလိုကတ်ာ ဟင်းဟင်း .. ကမွ စောကပြတထြဲကို ရှင့လြွှာကြီး အကုနဝြငအြောင် ထိုးသှင်းပေးစမ်းပါ .. အား .. ကောင်းလှခညွလြား ကိုစိုးရာ အမလေးလေး .. ဟုတပြှီ ..ထိုး ထိုး လိုးလိုး .. ရှာထိုးပေးစမ်းပါ””
ကမွ ပါးစပကြလည်း မရှကန်ိုငတ်ော့ဘဲ တဈတဈခွခွကြီးကို ပြောလိုကမြိတယ်။ သူက ကမွစောကပြတကြို လွှာနဲ့ အပီထိုးထိုးပြီး ကကြနွနကို လိုးပေးနတော။ အဖုတထြဲ သူ့လွှာတဈဆုံးတိုင် တိုးဝငလြာတဲ့အခါများ ကမွဟာ လညခြွောင်းထဲကပါ တအငအြင် အသံတွေ ထွကလြာတဲ့အထိ ဖြစ်ရပါတယ်။ ကမွ တကိုယလြုံးမှာ ရှိသမွှ အကြောအချင်အြားလုံး သှေးတိုးအရမ်းမှနကြုနပြှီး ရငတ်ှေ တဒိန်းဒိန်း ခုနန်တယ်ေ။ တကိုယလြုံး ငဖယပြွံသလို ကော့ပြံလို့ အကြီးအကယွကြို ပြီးလုနီးလာမှန်း ကမွရိပမြိတယ်။
ကမွစောကပြတထြဲကို ယကပြေးတဲ့လွှာနဲ့ အဖုတ် ခေါင်းထဲကို ထိုးပေးလုပန်တေဲ့ အခွိနမြှာ ကမွက သူ့လီးကြီးကို ညာလကန်ဲ့ လှမ်းဆုပလြိုကပြှီး ဂွင်းတိုကသ်လိုမွိုး ပြတပြေးနမေိတယ်။ လကထြဲမှာ တဆုပတ်ခဲကြီး ဖြစ်နတေဲ့ သူ့လီးချောင်းကြီးက အားရစရာကောင်းလိုကတ်ာ။ ဒီလီးကြီး စောကပြတထြဲကို ထိုးသှင်းပြီး လိုးတာကို ကမွ အရမ်းခံချင်လြာတယ်။ လွှာနဲ့ထိုးပြီး သှင်းမှာထကြ စောကပြတကြိုလီးနဲ့ လိုးရင်း ပြီးချင်လြာတယ်။ ဟုတတ်ယ် လီးနဲ့က ပိုပြီး အရသာကောင်းမှာ..။
““ကိုစိုးရယ် .. ကမွကို လိုးပါတော့ .. ရှင့လြီးကြီးကို ကမွစောကပြတထြဲ ထိုးသှင်းပေးစမ်းပါ။ လုပပြါ ကိုစိုးရယ် ကမွကို လိုးပေးစမ်းပါရှင် .. ကမွ အပေါကထြဲကို ရှင့အြချောင်းကြီး တအားကုန် ဆောင့လြိုးသှင်းလိုကစြမ်းပါ။ ကမွ ခံချင်န်ပြေီ။ ဘယလြိုမှ မနနေိုငတ်ော့ဘူး .. လိုးပါ ကိုစိုးရယ် လိုးစမ်းပါရှင် ..””
ကမွက ထုတဖြောြ တောင်းဆိုလိုကမြိပါတယ်။ အရမ်းကို လိုးချင်န်ပြေီကိုး။ ရှကမြနတေော့ပါဘူး။ ပြီးတော့ စိတတ်ူကိုယတ်ူ လိုးကြတာဘဲ။ ဇယွောစိုးကလည်း ကမွလိုဘဲ ထနန်ပေါတယ်။ အဖုတယ်ကပြေးတာကို ခကြခြှင်းရပပြှီး ကမွကိုယပြေါြ တကခြှတယ်။
တကခြှတယဆြိုတာနဲ့ ကမွက သူ့လီးကို ဆှဲယူပြီး နီရဲပြဲလနန်တေဲ့ သူ့လီးထိပဖြူးကြီးကို စောကရြညကြှညတ်ှနေဲ့ စိုရှှဲမို့ဖောင်းနတေဲ့ စောကဖြုတအြဝမှာ တေ့ပေးလိုကပြါတယ်။ စိတကြ အရမ်းထနတေဲ့ ဇယွောစိုးဟာ ကမွက တေ့ပေးလိုကတ်ာနဲ့ ဖိခထွိုးသှင်းလိုကတ်ာ တဈခကြတ်ည်းနဲ့ သူ့လီးချောင်းကြီး တဈချောင်းလုံး စောကဖြုတထြဲကို တနင့တ်ပိုး ဝငသ်ှားတော့တာပါဘဲ။ သူ့လီးက မသေးပါဘူးရှင့်။ ရှဈလကမြသာသာလောကြ ရှညပြှီး ကပြလြုံးလောကြ ကို တုတတ်ာ ..။
တဈခကြတ်ည်း အဆုံးဖိသှင်းလိုကတ်ော့ အဖုတထြဲမှာ စေးပိုငတ်င်းကြပသ်ှားတာဘဲ။ ဖိန်းရှိန်းပြီး ကြကသ်ီးထသှားရအောငလြဲ ကောင်းတယ်။ ကမွပါးစပကြ
““အိုး .. ကြှတ်..ကြှတ်.. ကြှတ်””
လို့ စုပသ်ပည်ည်းလိုကမြိတယ်။ နာတာကြောင့ြ ညီးတာလား ကောင်းတာကြောင့ြ ညီးတာလား ကမွကိုယ် ကမွတောင် မခွဲခွားတတတ်ော့ပါဘူး။ နာလည်းနာ ကောင်းလည်း အရမ်းကောင်းနတောကိုး။
လီးအဆုံးဝငသ်ှားပြီးတာနဲ့ ဇယွောစိုးဟာ ကမွကို စပြီး လိုးပါတော့တယ်။ အစပိုင်းမှာတော့ ခပဖြှေးဖြေး တဈခကြခြှင်း ညောင့လြိုးပေးတာ။ သူ့လီး အဖုတထြဲ တိုးဝငလြာတိုင်း ကမွက အိုးကနဲ ဟငကြနဲ ပါးစပကြ အသံထွကြ မှညတ်မ်းနမေိတယ်။
လီးထွကသ်ှားတယ်။ နောကပြှနဝြငလြာတယ်။ ဝငန်တေဲ့လီးကို ထုတယ်ူတယ်။ နောကပြှနထြိုး သှင်းတယ်။ ထွကလြိုကြ ဝငလြိုကြ ဝငလြိုကြ ထွကလြိုကန်ဲ့။ သူ့လီးက ရှဈလကမြကြောကြွောြ ရှညတ်ာဆိုတော့ အဆုံးထိ ထိုးသှင်းလိုကတ်ဲ့အခါ သားအိမကြို ဒဈကြီးနဲ့ ထိထိနတယ်ေ။ အဲဒီလို သားအိမထြဲကို စိုကဝြင် ထိမိတာကလည်း အောင့အြောင့သ်ှားပမေဲ့ အရသာတမွိုးထူးတယရြှင့်။ အလိုးခံရတိုင်း သားအိမကြို ထိတာမွိုးမှ မဟုတတ်ာ။ လီးရှညမြှသာ သားအိမထြဲထိ စိုကဝြငတ်ာ။
ဇယွောစိုးရဲ့ လီးကလည်း အလုံးက တောတ်ောတ်ုတတ်ာမို့ စောကခြေါင်းထဲက အတွင်းသားတွကေိုလည်း သိပသ်ိပသ်ည်းသည်းနဲ့ ပြည့ပြှည့ြ၀၀ ပြတတ်ိုကမြိတယ်။ ပြီးတော့ သူ့လီးထိုးသှင်း ပြနထြုတလြုပတ်ာကလည်း လမ်းကြောင်းမှနတ်ယ်။ အဝငမြှာရော အထွကမြှာရော လီးတနလြုံးပတ် အပေါပျိုင်းက ကမွစောကစြေ့ကို ကကြနွန ပြတ် တိုကန်တယ်ေ။
ကမွဟာ တကယ့ကြို ရာနှုန်းပြည့ြ ပြည့ပြှည့ြ၀၀ အလိုးခံနရတောပါ။ မစို့မပို့ မဟုတဘြူး ထိထိမိမိ စီးစီးပိုငပျိုငန်ဲ့ နင့န်င့ပျိုးပိုးကြီးပေါ့။ ဒါကြောင့လြဲ ကမွဟာ တကိုယလြုံးကို သူ့လကထြဲ ပုံအပထြားလိုကတ်ာဘဲ။ သူ့စိတကြှိုကြ လုပခြငွရြာ လုပ် လိုးချင်သ်လို လိုးပတေော့။
ကမွစိတတ်ှေ ပိုထနလြာသလို ကမွတို့ နှစ်ယောကြ စလုံးရဲ့ လှုပရြှားမှုတွဟာလည်း ပြင်းထနလြာပါတယ်။ သူက ညောင့န်တောကနေ မှနမြှနသ်ှကသ်ှကန်ဲ့ အားပြင်းပြင်းဆောင့ပြှီး လိုးလာပါတယ်။ ကမွကလည်း သူ့ဆောင့ခြကြတ်ှနေဲ့ အံကိုကဖြစ်အောင် အောကကြနေ ကော့ကော့ပေးတယ်။
အရှိနန်ဲ့ ဝငလြာတဲ့ လီးကြီး အဖုတထြဲကို နကန်ကြ ရှိုင်းရှိုင်း အဆုံးဝငန်ိုငအြောင် ပေါငကြိုဖြဲပေးတာမွိုးကိုလည်း အခွိနအြဆမိမိ လုပပြေးတယ်။ ဇယွောစိုးရဲ့ အသကပြှင်းပြင်း ရှူသံတွေ ကမွရဲ့ ညီးညူမှညတ်မ်းသံတွဟော ပဲ့တငထြပလြို့နပေါတယ်။ ဒီအသံတွဘေဲလားဆိုတော့ မဟုတပြါဘူး။ လိုးနကြတေဲ့ အသံဗလံတွလည်ေး ပါတာပေါ့။
သူ့ဆီးစပန်ဲ့ ကမွဆီးစပ် ရိုကမြိကြတဲ့ အသံတွကေ တဖတဖြတ်၊ သူ့ဂွေးအုကြီးတွေ ကမွဖငဆြုံကြီးကို ထိရိုကမြိတဲ့ အသံကလည်း တပြတပြှတ်၊ စောကရြညကြှညတ်ှေ အတောစြိုရှှဲနတေဲ့ ကမွရဲ့ စောကခြေါင်းထဲကို သူ့လီးချောင်းကြီးက တရှိနထြိုး ဆောင့သ်ှင်းလိုကတ်ဲ့ အသံက တဘှပဘြှပ်။
အဲဒီအသံပေါင်းစုံ ရောနှောပေါင်းစည်းထားတဲ့ ကာမ တေးသံသာက ကမွတို့ရဲ့ ကာမစပယ်ှကပြှဲကြီးကို ပိုပြီး အသကဝြငစြပေါတယ်။ ဒီအသံတွကြေားနရတောကလည်း ကမွတို့ နှစ်ယောကစြလုံးအတွကြ ပိုပြီး စိတကြှှစရာပေါ့။ ပိုပြီး အရသာတွေ့စရာပေါ့။
““ဘှပ် ဘှပ် .. ဖတ် .. ဘှပ် .. ဖြတ်..ဘှတ်””
““အားပါး ရှီး .. ဆောင့ြ .. ဆောင့ြ ကမွကို တအားဆောင့လြိုးစမ်းပါရှင် .. ဟင်း . ဟင်း .. ရှင့လြီးကြီး တဈချောင်းလုံး လဥပါ မှုပဝြငသ်ှားအောင် အားပြင်းပြင်းနဲ့ ဆောင့သ်ှင်းလိုကစြမ်းပါရှင် .. ခံလို့ ကောင်းလှန်းလို့ပါ””
““ဘှတ်..ဘှတ်..””
““အား ဟုတပြှီ .. အဲလိုမွိုး .. အဲလိုမွိုး ဆောင့သ်ာဆောင့ြ . . အဖုတကြှဲချင်ြ ကြဲပါစေ .. အမလေး.. ကောင်းလိုကတ်ာရှင် .. အား ..””
ကမွလေ အားပြင်းပြင်းနဲ့ ထိမိတဲ့ သူ့ဆောင့ခြကြြ တွကေို ရငသ်ိမ့တ်ုနအြောငခြံရင်း တဈခွီပြီး တဈခွီ ဆကတ်ိုကကြို ပြီးနတောပါဘဲ။ တခွို့ယောကြွားတွနေဲ့ဆိုရင် တဈခွီကောင်းလောကသ်ာ ပြီးခဲ့တဲ့ ကမွ အခု ဇယွောစိုးလိုးတာ ခံရတော့မှ ဆကြ တိုကပြှီးတဲ့ အရသာကို တုနခြါမောဟိုကအြောင် ခံစားနရပေါတယရြှင်။
ကမွလေးခွီမှောကြ ပြီးသှားတဲ့အခါမှာ ဇယွောစိုး ဟာလည်း တရှူးရှူးနဲ့ အသကရြှူ အရမ်းမှနလြာတယ်။ ဇယွောစိုးရဲ့ ဆောင့လြိုးခကြတ်ှကလေည်း ဘာကြမ်းသလဲ မမေးနဲ့။ တဘှပဘြှပန်ဲ့ စကသ်နပပြဈတာထကတ်ောင် မှနန်သေေးတယ်။ သူလည်း အရညတ်ှထွကေဖြို့ နီးနပြေီဆိုတာ ကမွလည်း သိတယ်။ ကမွကို လေးခွီဆကတ်ိုကြ ပြီးအောင် လိုးပေးနိုငတ်ဲ့ သူ့လီးအစွမ်းတော့ ကမွ အရမ်းခွီးမှမ်းမိပါတယ်။
သူ့အတွကြ အရသာ ပိုကောင်းအောင် လုပပြေးချင်ြ တဲ့ ဆန်ဒကြောင့ြ ကမွဟာ သူ့ရဲ့လုံးလုံးကစွကြစွလြေးကို အသာလကန်ဲ့ပတကြွောပြှီး သူ့ဂွေးဥတွကေို ညာလကန်ဲ့ အသာလှမ်းကိုငလြိုကတ်ယ်။ ပြီးတော့ အသာဖြဖြလေး ဆုပန်ယပြေးတယ်။ ပြတပြေးတယ်။ ဒါဟာ ယောကြွားတွေ သိပကြှိုကတ်ဲ့ လုပဆြောငပြှုစုပေးမှုလေး တဈခုပေါ့။
ဇယွောစိုးဟာ ပိုပြီး အရသာတွေ့သှားတာ သချော ပါတယ်။ အသကရြှူပိုမှနလြာသလို ဆောင့လြိုးခကြတ်ှကလေည်း ပိုအားကောင်းပြီး ပိုကြမ်းလာတယ်။ နောကတ်ော့ သူ့လီးကြီး ငေါကကြနဲ ငေါကကြနဲ လှုပရြှားသှားတာကို ကမွသိရတယ်။ သူ့လရညတ်ှေ ပန်းထုတတ်ော့မယ်။
““ကိုစိုး .. လရညထြှကရြင် ကမွစောကပြတထြဲမှာဘဲ ပန်းထုတပြေးနောြ .. အဖုတထြဲမှာ လရညတ်ှေ ပြည့လြွှံသှားအောငကြို ပန်းထည့ပြေးပါနောြ .. နောြ ..””
ကမွက ပါးစပကြလည်း ပြော၊ စောကဖြုတကြိုလည်း ညှဈ၊ သူ့လီးကိုလဲးည်း စုပယ်ူလိုကတ်ယ်။ အဲဒီအခွိနမြှာဘဲ သူ့လီးထဲက သုတရြညတ်ှေ ပန်းထွကလြာပါလရေော။ ပူပူနှေးနှေး အရညတ်ှေ စောကဖြုတထြဲ ပြန့န်ှံ့သှားတာကို ကမွခံစားသိရှိလိုကရြပါတယ်။ သူ့သုတရြညတ်ှကေ များလိုကတ်ာ မပြောပါနဲ့တော့။ ပန်းထွကလြာတာ မနည်းဘူး။ စောကဖြုတထြဲ ပြည့ရြုံမကဘူး အပြငတ်ောင် လွှံထွကတ်ယ်။
အဖုတထြဲ သုတရြညတ်ှေ အားကောင်းကောင်းနဲ့ ပန်းထည့ပြေးလိုကတ်ာမို့ ကမွလည်း ငါးကြိမမြှောကြ ပြီးသှားပါတော့တယ်။ အဲဒီငါးကြိမမြှောကြ ပြီးတာဟာလည်း တကယ့ကြိုထိတယ်။ တကိုယလြုံး ခွပြေော့ နုံးကသွှားစလေောကအြောငကြို ဖြစ်သှားရတာ။ စောကရြညတ်ှေ ထွကတ်ာကလည်း အရမ်းဘဲလေ ..။
ဒီနောကတ်ော့ ဇယွောစိုးလည်း ငှိမကြသွှားတယ်။ လိုးပြဲကြီးက တစခန်းသတပြှီပေါ့။ သုတလြှှတပြှီး မကြာခငမြှာဘဲ သူ့လီးက ပြော့ခွသှေားတယ်။ ဇယွောစိုးဟာ ကမွစောကဖြုတထြဲက သူ့လီးကို ဖြုတယ်ူပြီး အသာဘေးကို လှိမ့ဆြင်းသှားတယ်။ ပကလြကြ စင်းစင်းကြီး အိပရြင်း အသကပြှင်းပြင်း ရှူနတယ်ေ။ သူက အရမ်းကို မောဟိုကသ်ှားတာပါဘဲ။ သူက ပိုအားစိုကြ လှုပရြှားလိုးဆောင့ပြေးခဲ့ရတာကိုး ..။
……………………………………………………..
အခန်း ( ၄ )
ခဏကြာတော့ ကမွ နည်းနည်း အမောပြသှေားပါတယ်။ ဒီအခွိနမြှာ ကမွဟာ လှဲအိပန်ရောကထပြီး သူ့ခွရင်ေးဘကကြို သှားပါတယ်။ သုတရြညတ်ှေ စောကရြညတ်ှေ ပကြေံနတေဲ့ သူ့လီးကို ပါးစပန်ဲ့ အသာစုပပြေးတယ်။ သန့စြငသ်ှားအောငလြည်း လွှာလေးနဲ့ အသာယကပြေးလိုကတ်ယ်။ ဇယွောစိုးဟာ လီးစုပပြေး ယကပြေးနတေဲ့ ကမွကို တဈခကြပြှုံးပြီးကြည့်တ်ယ်။ နောကတ်ော့ မကြစြိကို အသာမှိတပြှီး ဇိမန်ဲ့ မှိန်းနတယ်ေ။
သူ့လီးကို သန့သ်ှားအောင် စုပပြေးယကပြေးပြီးတော့ ကမွက သူ့ဘေးမှာ အသာပြနလြှဲလွောင်းလိုကတ်ယ်။ သူ့ရငခြှငထြဲမှာ ခေါင်းလေး တငလြို့ပေါ့။ ဇယွောစိုးက ကမွရဲ့ ကိုယလြုံးလေးကို အသာ လကတ်ဖကန်ဲ့ သိုင်းဖကတ်ယ်။ ကနွတ်ဲ့ လကတ်ဖကကြတော့ ကမွ ပေါငကြှားက စောကဖြုတပြေါြ အသာအုပပြှီး တငလြိုကတ်ယ်။ ပြီးတော့ စောကဖြုတကြို အသာညှဈလိုကတ်ာ စောကဖြုတထြဲက သုတရြညန်ဲ့ စောကရြညကြှည် ရောနတောတွေ အပြငကြို ယိုစီးကလွာတော့တာပါဘဲ။
ခဏလောကြ နားနကြပြေီးတဲ့နောကြ ဇယွောစိုးဟာ ကမွပါးစပကြို သူ့ပါးစပန်ဲ့ တေ့ကပပြှီး စုပန်မ်းပြနတ်ယ်။ လွှာကိုလည်း ကမွပါးစပထြဲ ထိုးထည့်ပြီး ကလိတယ်။ ကမွက တုံ့ပြနန်မ်းပြီး သူ့လီးကို လကန်ဲ့အသာကိုင် စမ်းကြည့်တ်ော့ ဟော .. သူ့လီးကြီး မတတ်ောငန်တောပါဘဲ။
ကမွဖြင့ြ ယုံတောင် မယုံချင်သ်လိုဘဲ။ ကမွ တွေ့ဖူးသမွှ ယောကြွားတွကတေော့ သုတလြှှတပြှီးသှားရင် လီးလည်းပြော့ လူလည်း နုံးခွကသွှေားတာပါဘဲ။ လီးပြနတ်ောငလြာတဲ့လူ မတွေ့ဖူးသေးဘူး။ ဇယွောစိုးရဲ့ လီးကတော့ ခဏအနားယူပြီးတာနဲ့ ပြနတ်ောငလြာပြီး တောငတ်ာမှ မတကြိုနတော။ ကမွအဖို့ ကောပြေါကဘြဲပေါ့။ တဈခွီဆကပြှီး လိုးနိုငတ်ော့မှာကိုး။
““ဟောတော့ .. ရှင့လြီးကြီး ပြနတ်ောငလြာပါရောလား..””
ကမွက အံ့သှဝမ်းသာစိတန်ဲ့ ရရှတေလြိုကမြိတယ်။
““ဟုတတ်ယ် တောငလြာပြီ လီးတောငတ်ော့ ဆကြ လိုးကြတာပေါ့ .. မဝင်းမလည်ေး အလိုးခံနိုငသ်ေးတယ် မဟုတလြား..””
““ခံမယ် .. ဘာလို့ မခံနိုငရြမှာလဲ ရှငလြိုးနိုငတ်ယဆြိုရင် ကမွကတော့ အဆငသ်င့ဘြဲ ..””
““ဟုတပြှီ .. ဒါဆိုရင် လေးဖကထြောကပြှီး ကုန်းပေး..””
““ရတယ် ..””
ကမွလည်း သူပြောသလို ခကြခြငွြးကုန်းပေးလိုကပြါ တယ်။ စောစောက လိုးထားတာကြောင့ြ ကမွအဖုတကြ အရညရြှှမ်းပြီးသားပါ။ ကမွက လေးဘကထြောကြ ကုန်းပေးပြီးတဲ့အခါ ဇယွောစိုးက ကမွဖငကြှီးနောကမြှာ နရောယူလိုကပြါတယ်။ ပြီးတော့ ကမွရဲ့ ဖငသ်ားကြီးနှစ်ခွမ်းကို ဆှဲဖြဲပြီး ဖငပြေါကပြေါြ ကို တံတွေးထွေးလိုကပြါတယ်။
““အို.. ဟင့ျ .. ကိုစိုး ဘာလုပျဦးမလို့လဲဟင်””
ဖငပြေါကတ်ည့တ်ည့ြ တံတွေးထွေးခတွာ ခံထားရတာကြောင့ြ ကမွ ခါးလေးတွန့သ်ှားပြီး ညုတုတုနဲ့ မေးလိုကမြိပါတယ်။ ဘာအတွကန်ဲ့ ဖငပြေါကကြို တံတွေးဆှတတ်ယ် ဆိုတာကိုတော့ ကမွသိပါတယ်။ ဖငလြိုးမလို့ ဆိုတာကိုပေါ့။
““မဝင်းမေ ဖငကြှီးက ဖြူဖြေးအိပြီး အယန်တော ဆိုတော့ ကနွောြ ဖငလြိုးချင်လြာလို့ပါ .. မဝင်းမေ ဖငခြံမယ် မဟုတလြား””
““ရှင် လိုးချင်တ်ယဆြိုရငတ်ော့ ကမွခံပါ့မယ် .. သိပ် တော့ မကြမ်းနဲ့နောြ .. ရှင့လြီးကြီးက အရမ်းကြီးတာဘဲ .. တအားဆောင့ရြင် ကမွဖငကြှဲသှားမှာပေါ့ ..””
““စိတခြပြါ မဝင်းမရေဲ့ နာအောင် ကြှနတ်ောြ မလုပ် ပါဘူး .. အရသာတွေ့ပြီး ကောင်းကောင်းဘဲ လုပပြေးမှာပါ””
ပြောပြောဆိုဆို ဇယွောစိုးက ကမွစအိုဝမှာ သူ့လီး ကို ထောကလြိုကပြါတယ်။ ပြီးတော့ ဖိထိုးသှင်းလိုကတ်ာ လီးကထဈပြီး အထဲကို တိုးဝငလြာပါတယ်။
““အား .. ကြှတ်..ကြှတ်.. ဖြေးဖြေးသှင်းရှင့ျ .. နာတယ် ..””
စအိုဝ ပြဲအာသှားတာကြောင့ြ ကြိန်းစပပြှီး နာကငွလြှလို့ ကမွညီးလိုကမြိပါတယ်။ ဖငလြိုးတဲ့အခါ လီးစသှင်းသှင်းချင်ြး နာတာကတော့ ထုံးစံပါဘဲ ကမွ နားလညပြါတယ်။ ဒါကြောင့လြည်း ဒူးခေါင်းကို အားပြုပြီး ဖငဆြုံကြီးကို အသာကော့ပင့ြ ပေးထားလိုကပြါတယ်။ ဖငလြိုးခံဖူးတာကြောင့ြ ကမွဟာ ဖငပြေါကထြဲ လီးအဝင် အဆငပြှအေောင် လမ်းကြောင်းဖြင့ြ ပေးတတန်ပေါတယ်။
ဇယွောစိုးကလည်း သူ့လီးကြီးကို ဆကပြှီး ဖိထိုးသှင်းလိုကတ်ယ်။ ကဉွြးကဉွြးကြပကြှပန်ဲ့ဘဲ သူ့လီးတဈချောင်းလုံး ကမွဖငထြဲ အဆုံးထိ ဝငသ်ှားပါလရေော။ အဲဒီတော့ ဇယွောစိုးက ကမွရဲ့ ဖငသ်ားကြီးနှစ်ခွမ်းကို လကန်ှဈဖကန်ဲ့ ခပတ်င်းတင်း ဆုပကြိုင် ဖစွည်ှဈပြီး သူ့လီးကြီးကို ကမွဖငထြဲက ဆှဲထုတလြိုကြ ပြနဖြိဆောင့ြ သှင်းလိုကန်ဲ့ ကမွကို ကောင်းကောင်း ဖငဆြောန်ပေါတော့တယ်။ နာတာကတော့ သိပကြို နာတယရြှင့ြ။ ကောင်းတာကလည်း အသဲခိုကမြတတပြါဘဲ။
ကမွဟာ တညီးညီး တအားအား အောဟြဈ ညီး တွားရင်း ဇယွောစိုးရဲ့ ဖငလြိုးတာကို ခံနပေါတယ်။ သူဟာ ဖငလြိုးတဲ့အခါမှာလည်း လီးကို အဆုံးဖိဆောင့ြ သှင်းတယရြှင့ြ။ ဖငလြိုးခံရတာဟာ နာကငွမြှုနဲ့ ထူးကဲစွာ ကောင်းလှတဲ့ အရသာကို ရောပြန်းထားတဲ့ ကာမအရသာ တဈမွိုးကို ခံစားရပါတယ်။ မကြာပါဘူး ကမွလည်း ရမျမကစြိတတ်ှေ အရမ်းဝင် လာရပါတယ်။ နာတာကို အရေးမစိုကန်ိုငတ်ော့ပါဘူး။ ဖငကြှီးကို ကော့ပေး ဘယည်ာဝှေ့ယမ်း လုပပြေးပါတယ်။
ဇယွောစိုးကလဲးည်း ကမွနို့အုံကြီးတွကေို လှမ်းဆှဲလိုကြ စောကပြတကြိုထိုးနှိုကြ ကလိလိုကန်ဲ့ လီးကိုလည်း ကမွ ဖငပြေါကထြဲကို အားပြင်းပြင်းနဲ့ ခပကြှမ်းကြမ်းဘဲ ဆောင့လြိုး သှင်းနပေါတယ်။ ဖငလြိုးခံရမှုကြောင့ြ ကမွရဲ့ အဖုတထြဲက ယားလာပြီး နှစ်ခွီဆကတ်ိုကြ ပြီးသှားရပါတယ်။ ကမွ ဒုတိယအခွီ အပြီးမှာ ဇယွောစိုးလည်း ကမွဖငဆြုံကြီးနောကမြှာ လှုပလြှုပခြါခါနဲ့ ဆန့င်ငဆြန့င်င် ဖြစ်သှားပြီး ကမွ ဖငခြေါင်းပေါကထြဲကို ပူနှေးပစွခြဲတဲ့ သုတရြညတ်ှေ ပန်းထည့ပြေးလိုကပြါတော့တယရြှင် ..။
………………………………………………………
အခန်း ( ၅ )
မှကခြင်းပေါတ်ှင် နှစ်ယောကသ်ား ဝမ်းလွားမှောကရြကသ်ား ဇယွောစိုးနှင့ြ မဝင်းမတေို့သည် မှိန်း၍ နကြသေည်။ ဇယွောစိုး၏ လီးကြီးကတော့ သူမ၏ စအိုထဲမှ မခွှတသ်ေးဘဲ တန်းလန်းကြီးဖြစ်သည်။ ခဏကြာတော့ ဇယွောစိုးက မဝင်းမေ၏ နားနားသို့ သူ၏ပါးစပကြို ကပ်၍ တိုးတိုးလေး ပြောလိုကသ်ည်။
““မဝင်းမေ ကနွော့တ်ို့ဘေးက ခွုံစပမြှာ ခငမြေ ရောကန်တော ကြာပြီ။ စောစောထဲက ကနွောမြှငတ်ယ်။ ကနွောန်ဲ့ လကတ်ကမ်းဘဲ အဲဒါ ဘယလြိုလုပမြလဲ””
မဝင်းမကေ ခကြခြှင်း အဖြမပေေးသေးခွေ။ သူမကို ပြောလိုကသ်ော ဇယွောစိုးက ဘာကို ရညရြှယသ်ည် ဆိုတာကိုတော့ ရိပမြိလိုကသ်ည်။ ဒါ့အပြင် မဝင်းမေ၏ စိတထြဲတွငလြည်း ညီအမနှစ်ယောကြ အတူတူ အလိုးခံရရင် ကောင်းမညဟြု စဉြးစားမိလိုကသ်ည်။
““ရှင် သူ့ကို လိုးချင်လြို့လား””
ပါးချင်ြးကပ်၍ တိုးတိုးလေး ပြောနကြခွေင်း ဖြစ်သည်။
““အင်း ..””
““ဒါဆိုရင် လှမ်းဆှဲလိုကြ ကမွကိုလည်း သူနဲ့တူတူ လိုးပေးရဦးမှာနောြ ..””
““အင်းပါ ..””
ပြောပြီးသညန်ှင့ြ ဇယွောစိုးက မဝင်းမေ၏ ကြော ပြငပြေါတ်ှင် တပရြကသ်ား ဖြစ်နရောမှ ဘေးသို့ ရုတတ်ရကြ ပကလြကလြှနခြလွိုကပြှီး တဆကတ်ည်း သူ၏ ကိုယလြုံးကို ဘေးမှခွုံဆီသို့ တပတလြှိမ့လြိုကကြာ ခငမြေ၏ လကကြိုဆောင့ြ ဆှဲလိုကသ်ည်။
““အမလေး .. အင့ျ ..””
ခငမြဝင်ေး ကိုယလြုံးလေးက ဇယွောစိုး၏ ကိုယပြေါြ သို့ မှောကရြကသ်ားကြ၍လာသည်။ ဇယွောစိုးက သူမကို ဖကပြှီး တပတမြွှ မဝင်းမဘေေးသို့ လှိမ့လြိုကရြာ ခငမြကေ ဇယွောစိုး၏ အောကဖြကြ မဝင်းမေ၏ ဘေးတွင် ပကလြကလြှနရြကသ်ား ဖြစ်သှားသညန်ှင့ြ သူမကိုလကဖြှင့ြ ဖိ၍ ဇယွောစိုးက ကြုံး၍ထလိုကလြသည်ေ။ ဒီအခွိနမြှာပင် မဝင်းမကလေည်း ကြုံး၍ထကာ ခငမြကေို ခွုပန်ှောငပြေးလိုကသ်ည်။
““မလုပကြှပါနဲ့ ဖယကြှပါ သနားပါဦး””
အမှနတ်ော့ လညဂြွာစာအုပပြှနယ်ူပြီး သူမတို့ နောကသ်ို့လိုကလြာသော ခငမြသည်ေ ဇယွောစိုးနှင့ြ မဝင်းမတေို့ ရှိရာသို့ စောစောကထဲက ရောကန်ခေဲ့သည် ဖြစ်သည်။ လယဂြွာစာအုပကြ မဝင်းမေ၏ စိုကခြင်းရှိ အိမတ်ှင် သှား၍ ယူရခွင်းဖြစ်သဖြင့ြ ခရီးလည်းကြှမ်းပြီး မှင်းစီးလည်း ကြှမ်းသော ခငမြအဖေို့ သိပပြှီး မကြာလိုကခြွေ။
ခငမြတဈေယောကြ စမ်းချောင်းလေးနား ရောကြ လာပြီး မဝင်းမေ၏ မှင်းကို တွေ့သညန်ှင့ြ အသာဆင်း၍ ကြည့်ရြာ ဇယွောစိုးနှင့ြ မဝင်းမတေို့ နှစ်ယောကြ ဖြစ်ချင်တ်ိုင်း ဖြစ်၍နသညေကြို တွေ့မှငလြိုကရြသည်။ တဈခါ အလိုးခံထားခဲ့ဘူးပြီဖြစ်သော လီးအရသာကို သိနပြေီဖြစ်သော ခငမြသည်ေ ဇယွောစိုးနှင့ြ မဝင်းမတေို့ လိုးကြတာကို ကြည့်ပြှီး မခံမရပန်ိုငလြောကအြောငပြင် ကာမ စိတတ်ှကြှခေဲ့ရသညဖြစ်သည်။
ဒါကြောင့လြဲ ခငမြကေ မဝင်းမတေို့နှင့ြ အနီးဆုံး ခွံအကြယလြေးဆီသို့ တိုးကပသ်ှားပြီး အနီးကပကြာ အသအချော ကြည့်ခြဲ့သည်။ ထို့နောကြ မနနေိုငလြှန်းတော့သဖြင့ြ သူမ၏ စကပကြိုလှန် ပေါငန်ှဈလုံးကို ကားပြီး စောကခြေါင်းထဲသို့ လကည်ှိုးထည့ြ၍ မဝင်းမေ အားရပါးရ အလိုးခံနသညေကြို ကြည့်ကြာ လကည်ှိုးကို စောကခြေါင်းထဲသို့ ထုတခြွီ သှင်းခွီ လုပရြုံမွှမက မှှေ၍ပငပြေးခဲ့ပြီး တဈခွီပင် ပြီးခဲ့ရသည်။
သူမ၏ အဈမကို လိုးနသေော ဇယွောစိုး၏ လီးကြီးကိုလဲ ပြေးဆှဲ၍ သူမ၏ စောကပြတထြဲသို့ ထိုးထဲ့ ချင်စြိတတ်ှကေ တခွိနလြုံး ပြင်းပြ၍ နခေဲ့ရသည်။ အခု တကယလြုပတ်ော့မည် ဆိုတော့လည်း အဈမဖြစ်သူ၏ ရှေ့တွငဖြစ်နတေော့ ခငမြခငေမြွာ ထိတလြန့ြ၍ နရသေည်။ အဈမဖြစ်သူက သူမကို ခွုပပြေးထားစဉမြှာပင် ဇယွောစိုးက ခငမြေ၏ ကိုယပြေါမြှ အဝတအြစားတွေ အားလုံးကို ခွှတလြိုကပြပြေီ။
““ဟာ ခငမြေ စောကပြတကြှီးက မို့ပြီး ဖောင်းကားနတောဘဲနောြ လိုးလို့ သိပကြောင်းမှာဘဲ””
တနှာသံဖြင့ျ မဝင်းမကေ ရီဝစွော ပြောသည်။
““ဟာ ကောင်းတာပေါ့ မဝင်းမရော .. အဈမ စောကြ ဖုတကြ လိုးလို့ကောင်းသလို ညီမ စောကဖြုတကြလည်း လိုးရတာ အရသာသိပရြှိတာဘဲ””
““ဟင် .. ကိုစိုး လိုးဖူးလို့လား ””
မဝင်းမကေ အံ့သွစွာပြောသည်။
““လိုးဘူးတာပေါ့ .. ””
““အို ””
ခငမြေ တဈယောကြ မကြလြုံးနှစ်လုံး စုံမှိတလြိုကသ်ည်။
““ဘယတ်ုန်းက လိုးလိုကတ်ာလဲ ကိုစိုးရ””
““နေ့ခင်းကဘဲ သိပအြရသာရှိတာဘဲ မဝင်းမရော””
““ညီမလေး စောကဖြုတကြို ကမွ ယကပြေးမလို့ ကိုစိုးရ ..””
““အေး .. ယကျ ယကျ ပြီးရင် မဝင်းမကေို လိုးပေးဦးမယ် ..””
““မ .. မ လုပပြါနဲ့ .. ဟင့ြ .. ဟင့ြ ..””
ဇယွောစိုးနှင့ြ မဝင်းမတေို့ ရမျမကကြှှဖြယရြာ အပြန် အလှန် ပြောနကြသေည့ြ စကားသံများ အကြားတွင် ခငမြေ၏ တောင်းပနသ်ံလေးက ထွကပြေါြ၍ လာသည်။ တွေ့ကြုံရတော့မည့ြ အဖြစ်ကို အလှန် ရှကကြှောကန်သေောလြည်း မိမိ၏ စိတမြွား ပို၍ ထကြှကာ သောင်းကနွြး၍ လာရသညကြိုတော့ ခငမြသည်ေ သူမကို သူမ သတိထားမိသည်။
ယကပြေးခွင်း မခံရမှီကပင် စောကဖြုတသ်ည် ဖောင်း၍ တကလြာကာ အရညကြှညမြွား ထွကကြွ၍ လာရသည်။ ဒီလို စိတလြှုပရြှား ရမျမကဇြော ထနလြာရသည့ြ မိမိ၏ကိုယကြို ခငမြသည်ေ လတတ်လော မုန်းတီးမိသည်။ ရမျမကဇြော မထရလအေောငလြည်း အတင်း ခွိုးနှိမထြားရသည်။ဒါပမေဲ့ မရနိုငပြါ..။ ဒီအခွိနမြှာဘဲ ..
““ကဲ .. ညီမလေး .. ဘာမှ ရှကကြှောကမြနနေဲ့ တော့ .. အားလုံး အကြောင်းသိတွေ ဖြစ်နကြပြေီဘဲ .. လာ မမက ညီမလေးရဲ့ စောကဖြုတကြို ယကပြေးမယန်ောြ ..””
ပြောပြောဆိုဆို မဝင်းမသည်ေ ခငမြကေို သူမ၏ အနားသို့ ဆှဲခေါကြာ ပကလြကလြှနစြလွှကြေ ဒူးခေါင်းနှစ်လုံးကို ထောငစြလေိုကရြာ ခငမြေ၏ စောကဖြုတကြှီးသည် ပြဲဟသှားလတေော့ရာ အတွင်းသားနီနီရဲများကို မဝင်းမသည်ေ မှငတ်ှေ့လိုကရြတော့၏။ ထိုအခါမှ မဝင်းမသည်ေ ခငမြေ၏ စောကပြတကြို သူမက လေးဘကထြောကလြွှကြ စတငယ်ကပြေးလတေော့သည်။
““ဟင်း .. ဟင်း.. ဟင်း .. မမ .. ဖြေးဖြေး.. အီး .. အား .. အိုး ..””
ခငမြခငေမြွာ စောကဖြုတ် အရးယကခြံရလသေော ကြောင့ြ သူမ၏ပါးစပမြှ တအီးအီး တဟင်းဟင်းဖြင့ြ ညီးညူ နရရှောလသည်ေ။ မဝင်းမကလေည်း အားရပါးရကို ယကပြေးလတေော့ရာ မဝင်းမသည်ေ သူမကိုယကြို လေးဘကြ ထောကကြုန်းလွှကြ ဖြစ်နသညေကြို သတိမမူမိပေ။
ထိုအခါမှ ဇယွောစိုးသည် မဝင်းမကေ သူမ၏ ညီမ စောကဖြုတကြို လေးဘကကြုန်းလွှကြ ယကပြေးနသဖြေင့ြ မဝင်းမေ၏ စောကဖြုတကြှီးသည် နောကသ်ို့ ပြူးလွှကြ ထွကပြေါန်သညေကြိုကြည့်ရြင်း စိတမြထိန်းနိုငတ်ော့ဘဲ မဝင်းမေ၏ နောကမြှ နရောယူကာ သူ၏ လီးထိပဖြူးကြီးဖြင့ြ မဝင်းမေ၏ စောကဖြုတဝြတွငတ်ေ့ကာ အသာလေး ဖိသှင်းလိုကလြတေော့သည်။
““ပြှတ် … စွပ် ..””
ဟူသော မှညသ်ံဖြင့ြ လီးထိပဖြူးကြီးသည် မဝင်းမေ၏ စောကခြေါင်းထဲသို့ ဝငသ်ှားလတေော့သည်။
““အီး .. အား .. ကိုစိုး .. ဖြေးဖြေးနောြ .. နောကပြှီး ညီမလေး ခငမြကေိုလည်း လိုးပေးရဦးမှာနောြ .. တောကြှာ အရမ်းပငပြန်းနေဦးမယ် ..””
““စိတခြပြါ .. ကနွောြ ဖြေးဖြေးနဲ့ မှနမြှနဘြဲ လိုးပေးပါမယ်..””
ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့ြ ဇယွောစိုးသည် သူ၏ လီးတန် ကြီးကို မဝင်းမေ၏ စောကဖြုတထြဲသို့ တဈဆုံးတိုင် ထိုးသှင်းလိုကလြတေော့သည်။ ထို့နောကတ်ှငတ်ော့ အခကြြ (၅၀) လောကြ အသှင်းထုတ် လုပပြေးလိုကရြာ မကြာမီမှာပင် ဇယွောစိုး၏ လီးတနကြှီးသည် တင်းမာလာပြီး သုတရြမွေား ပန်းထုတလြိုကရြလတေော့သည်…။
ပြီးပါပြီ။