အောစာအုပ်

ပြိုင်ကားလား ဟတ်စကီးလား

ပျိုငကြားလား ဟတစြကီးလား
ရေးသားသူ – အိပမြကသ်ခင်

”Octane နှစ်ထောငဖြိုးလောကြ…..”

တွေးလကစြ အတွေးတွကေို လကစြသတပြှီး ရှေ့မှာရပထြားတဲ့ ဆိုငကြယကြို ဆီဖြည့လြိုကသ်ည်။ စိတန်ဲ့လူနဲ့ မကပတ်ာကြောင့ြ ဆီပန့မြှာ ပိုကဆြံပမာဏကို မရိုကထြည့မြိ။ အပြငဘြကကြို ငေးရင်း ဆီထည့လြိုကတ်ာ ဆီတွကေ တိုငကြီအပြငဘြကကြို လွှံကကြုနသ်ည်။

”သီရိ…… နငဘြာတွဖြစ်ေနတောလဲ။”

ငှကဆြိုးထိုးသံလို အသံသှသှကြီးကြောင့ြ သီရိလန့ဖြတွသ်ှားပြီး ကိုငထြားတဲ့ ဆီဂေါကကြို ယောငယ်မ်းပြီး လှှတခြလွိုကသ်ည်။ သီရိသူငယခြငွြး ကောငမြလေးက အလိုကတ်သိ ဆီဂေါကကြို ပြနကြောကပြှီး လိုအပတ်ာတွေ ကူညီလုပကြိုငပြေးသည်။ သီရိ ဝမ်းနည်းစိတန်ဲ့ အတူ ခေါင်းကိုသာ တွငတ်ှငင်ုံ့ထားလိုကသ်ည်။

”ကဲ…… သီရိ…။ ပိုသှားတဲ့ ဆီဖိုး ၁၄၀၀ စိုကပြေး…။ စာရင်းက တဈနေ့ချင်ြးစီရှင်းတာ။”

”ဟို…ဟို… ဦး…။ သမီးလခထုတမြှ ဖြတလြို့ မရဘူးလားဟင်..။ အခုလောလောဆယ် ပိုကဆြံမရှိသေးလို့ပါ ဦးရယ်။”

ဆိုငမြနန်ဂွောဦးသူတောရြဲ့ အဆီတွဝေေ့နတေဲ့ မကြန်ှာကြီးက တင်းမာနသည်ေ။

”နငတ်ို့တွေ အဲဒီလိုလုပပြေါင်းများနပြေီ။ အမြဲတမ်း ငါခညွြးပဲ စိုကပြေးလို့ ဘယရြမှာလဲ။”

”သမီး…. အိမမြှာ အခကအြခဲ ဖြစ်နလေို့ပါ ဦးရယ်။ တကယပြါ။ အခုတောင် အိမမြှာ ပိုကဆြံမရှိလို့ စားရေးသောကရြေး ခကခြဲနလေို့ပါ။ ဒီကြားထဲ အမကလေည်း ရောဂါနဲ့ တဈရှောငရြှောငဖြစ်နတော…။မောငလြေးကလည်း …. လည်း….”

သီရိ စကားဆုံးအောငမြပြောနိုငပြဲ ဝမ်းနည်းစိတန်ဲ့ အတူ ရငမြှာဆို့နင့လြာပြီး ငိုခလွိုကတ်ော့သည်။

”အေး…..။ ဒါဆိုလည်း ငါ့ရုံးခန်းလာခဲ့…။ ဒီနားမှာ ငိုမနနေဲ့။ ကကြသ်ရေ မရှိဘူး။”

ဦးသူတောြ ခပင်ေါကင်ေါကပြှောရင်း လှည့ထြှကသ်ှားသည်။သီရိ …. မကြရြညတ်ှေ ဝေ့တကန်တေဲ့ကြားက ဘေးကနေ လကကြို အသာဖေးမပေးသော သူငယခြငွြးမကို မခွိပြုံးလေး ပြုံးပြလိုကသ်ည်။ သူငယခြငွြးမလေးက ဦးသူတောရြုံးခန်းရှိရာကို မကြစြပစ်ပြသည်။ မှနမြှနလြိုကသ်ှားဆိုသည့သ်ဘော….။ သီရိ လေးကနတ်ဲ့ ခွလှမြေးတွနေဲ့ ဦးသူတောရြုံးခန်းကို ခွေဦးလှည့လြိုကသ်ည်။

”ထိုင်….။”

မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် ဆိုဖာပေါမြှာ သီရိ ဝငထြိုငလြိုကသ်ည်။ ဘာတွအဆေူခံရဦးမလဲ မသိဘူး။

”ဘာတွဖြစ်ေလို့လဲ သီရိ…။”

ဒီတဈခါတော့ ဦးသူတောအြသံက တင်းမာမနပေဲ အနည်းငယ် ခွိုနသညေလြို့ သီရိထငသ်ည်။ သီရိလည်း ဝမ်းနည်းစိတတ်ို့နဲ့အတူ သူ့မိသားစုအခကအြခဲတွကေို ဇာတစြုံခင်းပြလိုကသ်ည်။ညဦးသူတောြ သူ့ရှေ့မှာ တရှုံ့ရှုံ့ငိုရင်း အဆငမြပြကြေောင်း တတွတတ်ှတပြှောနတေဲ့ ဝနထြမ်းမလေးသီရိကိုကြည့်ရြင်း မကြလြုံးတွေ အရောငလြကလြာသည်။

သူ့မကြလြုံးတွကေို မှနထြဲမှာပြနကြှည့ရြင် တဏှာခိုးတွေ ဝနမေည်ေ ထငသ်ည်။ တရှုံ့ရှုံ့ငိုနတေဲ့ ကိုယလြုံးလေးက လုံးလုံးကစွကြစွလြေး..။ အသားတွကေ ပြဆုတဆြုတ် ဖြစ်မနပေဲ တင်းရင်းနသည်ေ။ညကိုယလြုံးလေးက တဈခကြတ်ဈခကြြ တုနတ်ုနတ်ကသ်ှားတိုင်း ရငသ်ားလုံးလုံးလေးတဈစုံက တုနတ်ုနသ်ှားသည်။ ခါးလေးက သေးသေးကငွကြငွလြေး။ ခါးလေးရဲ့အောကမြှာ စွင့ကြားနသေော တငပြါးကြီးတဈစုံ။

‘ဒီကောငမြလေး ဖငတ်ောတ်ောြ တောင့တ်ာပဲ။’

သီရိကိုကြည့်ရြင်း ဦးသူတောစြိတထြဲက တွေးမိသည်။ ဓာတဆြီဆိုငရြဲ့ ဝတစြုံ အစိမ်းရောင် စကတတ်ိုလေးအောကကြ ပေါငန်ှဈချောင်းက ဖြေးပြီး ဥနသည်ေ။ ဦးသူတောြ ရုတကြရကထြပြီး ဖကန်မ်းပစ်ချင်စြိတတ်ှကေို မနည်းထိန်းခွုပန်ရသေည်။

”သမီး….”

ဦးသူတောြ တဈခကြခြေါလြိုကတ်ော့ ခေါင်းငုံ့ထားတဲ့ သီရိမော့ကြည့်သ်ည်။ သီရိမကြလြုံးတွကေ ငိုထားလို့ မို့အဈနပြေီး နှာခေါင်းလေးတွကေ နီနီလေး ဖြစ်နသည်ေ။

”သမီး အဆငမြပြတောတွေ လတတ်လော အဆငပြှသှေားချင်လြား။”

”ရှင်…. ဘာကိုပြောတာလဲ မသိဘူး။”

သီရိ မကြလြုံးလေးအဝိုင်းသားနဲ့ ပြနမြေးမိသည်။

”ဒီလိုပါ။ အခု ဦးတို့ သူဌေးက သဘောကောင်းတယလြေ။ အပေးအကမ်းလည်း ရကရြောတယ်။ ဦးပြောပေးမယဆြိုရင် သူဌေးက သမီးကိုသနားပြီး သမီးရဲ့ အခကအြခဲတွကေို ဖြရှင်ေးပေးမှာပါ။ သမီးကလည်း သူဌေးကို ကြေးဇူးမမေ့နဲ့ပေါ့။ သမီးဘကကြနေ တတန်ိုငတ်ာတွေ ဖြည့ဆြည်းပေးလိုကပြေါ့။”

”ဒါ…. ဒါပမေဲ့ ဦးရယ်…။ သမီးဆီမှာ ဘာမှပေးစရာမှ မရှိတာ…။ ဦးလည်း သိတာပဲဟာကို..။”

သီရိ ဝမ်းနည်းသလိုလေးနဲ့ ပြနပြှောမိသည်။

”ရှိပါတယ် သမီးရယ် ရှိပါတယ်။ ရှိတာမှ ကောင်းကောင်းကြီးကို ရှိတာပါ။”

ဦးသူတောြ စကားပြောရင်းကနေ သီရိတဈကိုယလြုံးကို အဓိပျပာယပြါပါနဲ့ ဝေ့ပြီးကြည့်လြိုကသ်ည်။

”ဒါ… ဒါ…. တော့…။”

သီရိ လကလြေးနှစ်ဘကကြို ရငဘြတရြှေ့မှာကာပြီး အလန့တ်ကြား ထပြောမိသည်။

‘ဒါဆို…. သူပြောတာ… သူဌေးနဲ့ အိပရြမှာပေါ့။ သူဌေးရဲ့ ဖကြဆြီးတာကို ခံရတော့မှပေါ့။ ငါ့ခန်ဓာကိုယကြ မသန့ရြှင်းတော့ပဲ ညဈနှမ်းသှားမှာ…။ မဖြစ်သေးပါဘူး။’

သီရိ အတွေးတွေ ဆကတ်ိုကတ်ှေးရင်း ဘာမှမပြောပဲ ငှိမကြသွှားသည်။

”ရတယသ်မီး။ ဦးက ဇွတအြတင်း မတိုကတ်ှန်းပါဘူး။ သမီးမှာ အခကအြခဲတွေ ရှိတယဆြိုလို့ ဦးက စတနောနဲ့ ပြောပြတာပါ။ သမီး စဉြးစားဦးလေ။ တဈနကေုန် စဉြးစားဖို့ အခွိနရြသေးတာပဲ။ ညနေ ဂွူတီပြီးရင် သမီးဆန်ဒကို ဦးကိုလာပြောပေါ့။ သမီး အခကအြခဲတွေ ပြလညေသ်ှားမှာပါ။”

”သမီး သှားလို့ရပြီ။”

သီရိ ဦးသူတောရြဲ့ ရုံးခန်းထဲကနေ လေးကနတ်ဲ့ ခွလှမြေးတွနေဲ့ အပြငကြို ထွကလြာခဲ့သည်။ အဲကြန်းဖြင့ထြားလို့ အေးစိမ့န်တေဲ့ ရုံးခန်းထဲမှာတောင် သီရိကိုယမြှာ ခွှေးလေးတွေ စို့နသည်ေ။

”ဘဝကလည်း ဆိုးလိုကတ်ာနောြ။”

သီရိတဈကိုယတ်ည်း ခပည်ည်းညည်းဆိုရင်း အလုပဆြကလြုပန်လေိုကသ်ည်။ လုပဖြောကြိုငဖြကြ သူငယခြငွြးက မေးတာတောင် ပြနမြဖြမေိ။ ဒီလိုပါပဲဆိုပြီး ဝေ့လညကြှောငပြတပြဲ ဖြလေိုကမြိသည်။ ဒီကိဈစဆိုတာ ပြနပြှောလို့ကောင်းတဲ့ ကိဈစမှ မဟုတတ်ာကိုး။

အလုပပြှီးတော့ သီရိဆုံးဖြတခြကြတ်ဈခုကို ခပရြဲရဲပဲ ခလွိုကတ်ော့သည်။ ဖြစ်လာသမွှကို ခါးစည်းပြီး ခံရမည်။ အဓိကက မိသားစု စားဝတန်ရေေး ပြလညေဖြို့ဖြစ်သည်။ နမကေောင်းဖြစ်နတေဲ့ မိခငကြှီးမကြန်ှာကို မှငယ်ောငရြင်း မိမိခန်ဓာကိုယကြို အညဈနှမ်းခံလိုကမြညလြို့ ဆုံးဖြတလြိုကသ်ည်။

ဂွူတီသိမ်းတော့ ဦးသူတောရြုံးခန်းကိုသှားတဲ့ သီရိခွလှမြေးတွကေ သှကလြကန်သည်ေ။ လောကဓံကို ရငဆြိုငဖြို့ အားအငတ်ှေ မှေးထားလိုကပြှီ မဟုတပြါလား။ သီရိ ဦးသူတောပြှောတဲ့ ကိဈစကို လကခြံမယလြို့ပြောပြီး အိမကြို လမ်းလွှောကပြှနခြဲ့သည်။ သီရိအလုပလြုပန်တေဲ့ ဓာတဆြီဆိုငန်ဲ့ အိမကြ သိပမြဝေး။ သီရိအိမကြ မှို့စွနကြ တဲကုတသ်ာသာ အိမလြေးသာ ဖြစ်သည်။

ဓာတဆြီဆိုငဆြိုတာကလည်း မှို့စွနမြှာရှိတာဆိုတော့ သီရိအတွကြ သှားရေးလာရေးက အဆငပြှပေါသည်။ သီရိတဈညလုံး ကောင်းကောင်းအိပလြို့ မရ…။ မိခငကြှီးရဲ့ ဝယွောဝဈစတွေ လုပပြေးပြီး အဝတလြွှောြ၊ ဟင်းခကြြ ၊ ထမင်းစား ဗာရီယတွေ အားလုံးလုပပြှီး အိပယ်ာဝငခြဲ့သည်။

မနကဖြှနကြှုံရမဲ့ အတွေ့အကြုံတွကေ သီရိအတွကြ အသဈအဆန်းတွေ ဖြစ်လာတော့မည်။ ပိုပြီးတိတိကကြပြှောရရင် သီရိရဲ့ ဘဝတိုကပြှဲ စရတော့မည်။

သီရိ ဝမ်းနည်းလာတာနဲ့ တိတတ်ိတလြေး ကြိတပြှီး ငိုမိသည်။ အိမလြေးက တဲသာသာပဲ ရှိတာကြောင့ြ တဈဖကအြခန်းက မိခငကြှီးနဲ့ ဘေးနားမှ အိပန်တေဲ့ မောငလြေးကို အနှောကအြယှကမြဖြစ်အောင် ခေါင်းအုံးကို မကြန်ှာအပပြှီး တအိအိနဲ့ ရှိုကင်ိုနမေိသည်။

မနကအြိပယ်ာနိုးတော့ တဈအိမသ်ားလုံးအတွကြ ပြငဆြငစြရာရှိတာတွေ ပြငဆြငပြေးပြီးတော့ အလုပကြို ထွကလြာခဲ့သည်။ အလုပကြိုရောကတ်ော့ မနန်ဂွောကြီး ဦးသူတောကြ ရောကန်နှငေ့ပြှီ။

”ဒီနေ့စောသားပဲ။”

သီရိတဈကိုယလြုံးကို ဝေ့ကြည့်ရြင်း တဏှာသံကြီးနဲ့ ပြောသည်။ ဦးသူတောြ သီရိဆိုတဲ့ ဖြူဖြူဖြေးဖြေး ကောငမြလေးကိုကြည့်ရြင်း ရမကတ်ှေ ကြှနသည်ေ။

”ဆရာ့အတွကြ ပြီးရငတ်ော့ ဒီကောငမြလေးကို ခွတေောတ်င်ဦးမှပါပဲ။”

”ကဲ…. လာ…. ကားပေါတ်ကြ။”

ရုံးခန်းရှေ့မှာရပထြားတဲ့ ကားအကောင်းစားကြီးကို တံခါးဖြင့ပြေးရင်း ပြောသည်။ သီရိ ဆိုငဝြန်းထဲကို တဈခကြဝြေ့ကြည့်လြိုကတ်ော့ လုပဖြောကြိုငဖြကကြောငမြလေးတွကေ ခပစြိမ်းစိမ်း ကြည့်န်ကြသေည်။

သီရိ အရမ်းဝမ်းနည်းသှားသည်။ သူတို့ အမှငမြှာသီရိ မိန်းမပကြတ်ဈယောကလြို ဖြစ်နပြေီ။ သီရိ သကပြှင်းမောကိုသာ ကြိတခြရွင်း ဦးသူတောရြဲ့ ကားကြီးပေါကြို တကလြာခဲ့လိုကသ်ည်။

‘ကားကြီးက ကောင်းလိုကတ်ာ။ ဘယလြိုခေါလြဲတော့ မသိဘူး။’

ကားအဲကြန်းနဲ့ အဲဖရကရြှာနံ့ သင်းသင်းကြောင့ြ သီရိစိတတ်ှေ နည်းနည်းကြညလြငလြာသည်။

”ဦး… ဘယသ်ှားမလို့လဲဟင်..။”

”ရောကတ်ော့ သိမှာပေါ့ သမီးရယ်။ သူဌေးနဲ့ ခွိန်းထားတယ်။”

ဦးသူတောြ ဘာမှဆကမြပြောပဲ ကားကိုဂရုစိုကပြှီး မောင်းနလေိုကသ်ည်။ ကားသာမောင်းနရတော စိတကြတော့ ဘေးမှာထိုငန်တေဲ့ သီရိဆီကို ရောကန်သည်ေ။

ကောငမြလေးက မောလြမှိုငသ်ူပီပီ အသားဖြူဖြူ၊ ရငသ်ားလုံးလုံးကစွကြစွန်ဲ့ တငသ်ားတွကေ ကားထွကန်သည်ေ။ ဦးသူတောြ ကားမောင်းရင်း စိတမြထိန်းနိုငတ်ော့တာနဲ့ စကတတ်ိုလေးအောကကြ ပေါငတ်နဖြှူဖြူနှစ်ချောင်းကို လကန်ဲ့ပြတသ်တလြိုကသ်ည်။

”အို…. ”

သီရိ… ပေါငတ်ှကေို တဈခွားဘကြ ကပလြိုကရြင်း လကကြလည်း ဦးသူတောလြကကြှီးကို ဖယလြိုကသ်ည်။ ဦးသူတောကြ အလွှော့မပေးပဲ သီရိပေါငဖြှူဖြူဖြေးဖြေးလေးတွကေို လကန်ဲ့ လှမ်းပြီး ဖစွည်ှဈလိုကတ်ာ လကခြွောင်းရာတွေ ထငသ်ှားသည်။

”ဦးရယ် မလုပပြါနဲ့နောြ။ ကြောကြ…. ကြောကလြို့ပါ။”

သီရိ ကတုနကြယငလြေး ပြောရှာသည်။ တဈဆကတ်ည်းပင် ဦးသူတောပြှောတာကို လကခြံမိတာ မှားများမှားသှားပြီလားဆိုပြီး ပြနတ်ှေးမိသည်။ သီရိ ကြောကရြှံ့စိတတ်ို့နဲ့အတူ ရငထြဲမှာလည်း တဈမွိုးကြီး ဖြစ်နသည်ေ။

ဘာလို့လည်းဆိုတော့ အခုသှားနတေဲ့ခရီးက ကောင်းသောသှားချင်ြး မဟုတ်…။ ကာမဆကဆြံဖို့ သှားတာ။ ပိုပြီးသသခွေောခွာပြောရရင် ပိုကဆြံမရှိသူ မိန်းကလေးတဈယောကြ ပိုကဆြံရဖို့အတွကြ ငှရှေိလူတန်းစား တဈယောကဆြီမှာ သှားပြီး အသုံးတောခြံရမှာ။

ရပကြှကထြဲက မိန်းမတွေ ခပကြှမ်းကြမ်း ပြောသလို ပြောရမယဆြိုရငတ်ော့ သီရိ သူ့သူဌေးဆီကို အလိုးခံဖို့ သှားနတောပေါ့။ အလိုးခံတယဆြိုတော့ အလံခိုးတာပေါ့။ ဟား ဟား… သီရိ တဈယောကထြဲ ပေါကကြရတွေ လွှောကတ်ှေးရင်း တိုးတိုးလေး ရယမြိသည်။

”အေးလေ…။ အခုလိုဆိုတော့ သမီးလည်း အဆငပြှသှေားတာပေါ့ကြာ….။”

ဦးသူတောြ ကားမောင်းနရင်ေးက သီရိရယတ်ာကိုတွေ့ပြီး သူတွေးချင်ရြာတွတွေေးပြီး လွှောကပြှောနပြနေသ်ည်။

ပြောသာပြောတာ…. ဒီလူကြီးကလည်း နှာဘူးကြီး။ သီရိ သိတာပေါ့။ သီရိတဈကိုယလြုံးကို ကြည့်လြိုကတ်ိုင်း စားမလို ဝါးမလိုနဲ့ ကြည့်န်ကြေ။ ပြီးတော့ ဆီဆိုငကြ ကောငမြလေးတွကေို ရုံးခန်းထဲ ခေါခြေါပြှီး ဘာတွလေုပလြိုကလြဲတော့ မသိ။ ကောငမြလေးတွေ ငိုယိုပြီး ထွကလြာတာတော့ သုံးလေးခါ တွေ့ဖူးသည်။ ဒီလူကြီးလည်း နှာဘူးကြီးပါပဲ……။

သီရိတို့နတေဲ့ နရောနဲ့ ဆန့ကြငွဘြကမြှို့စွနကြ ခွံဝန်းကြီးတဈခွံထဲ ရောကတ်ော့ ကားကိုရပလြိုကသ်ည်။

”ဆင်းလို့ရပြီ သီရိလေး….။”

ဦးသူတောြ ကားတံခါးဖြင့ပြေးရင်း ပြီတီတီကြီးနဲ့ပြောသည်။ သီရိ ဦးသူတောကြို မခွိပြုံးလေး ပြုံးပြပြီး ကားပေါကြ ဆင်းလိုကသ်ည်။ ရုပရြညကြှမ်းကြမ်းနဲ့ လူမိုကတ်ဈယောကကြ အနားကပလြာပြီး ဦးသူတောကြို တိုးတိုး တိုးတိုးနဲ့ ပြောနသည်ေ။

ဘာတွပြေောနလည်ေး မသိဘူး။ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ သီရိ အရမ်းကြောကလြာပြီ။ သီရိစိတထြဲမှာ ထွကပြှေးချင်စြိတပြဲ ရှိတော့သည်။ ဘာမှန်းလည်း မသိကြဘူး။ ယောကြြားသားတွကြေားထဲမှာ တဈယောကထြဲသော မိန်းမပျိုလေး။ ဥပမာပေးရရင် ကြားရဲတွင်းထဲက ယုနဖြှူမလေးတဈကောငလြိုပဲ ကြောကန်ရသေည်။

”သမီး လာ… ။”

ဦးသူတောြ ခမ်းနားကြီးကယွလြှတဲ့ အိမကြှီးရဲ့ အပေါထြပကြို ခေါသ်ှားပြီး အခန်းတဈခန်းကို တံခါးအသာဖြင့ပြှီး သီရိကို ဝငခြိုင်းသည်။

”သူဌေး လာနပြေီတဲ့။ ဒီအခန်းထဲမှာပဲ ခဏစောင့ျ။”

ဦးသူတောြ သီရိကိုအခန်းထဲ မသိမသာ တွန်းလှှတရြင်း ပြောသည်။ မသိမသာတွန်းလှှတတ်ယဆြိုတာထကြ သီရိရဲ့ ဓာတဆြီဆိုငဝြတစြုံ စကတတ်ိုလေးအောကြ တငသ်ားကြီးတဈစုံကို ဖြစ်ညှဈရင်း အခန်းထဲ တွန်းလှှတလြိုကတ်ာ ဖြစ်သည်။ သီရိ အိပခြန်းကို မကြလြုံးလေး အပြူးသားနဲ့ လှည့ပြတကြှည့မြိသည်။ သူဌေးက တောတ်ောခြမွြးသာတာာပဲ။

အိပခြန်းက သီရိတို့ အိမတ်ဈလုံးစာလောကရြှိသည်။ အခန်းထဲမှာလဲ မှှေးပြကောဇြောတွနေဲ့၊ တီဗီပြားပြားကြီးကလဲ အကြီးကြီး။ တံခါးတဈခကြကြိုတွေ့လို့ ဖြင့ကြှည့လြိုကတ်ော့ ရချိုးခန်းနဲ့ အိမသ်ာတွဲရကြ လုပထြားတာကိုတွေ့သည်။ ရုပရြှငတ်ှထေဲမှာပါတဲ့ ရစေိမခြွိုးလို့ရတဲ့ ကြှဇလေုံကြီးလည်း တွေ့သည်။

”ဟူး…… ခမွြးသာတဲ့ လူတွကတွေော့လည်း ခမွြးသာလိုကကြှတာနောြ…။ ငါတို့ဘဝနဲ့များ ကြာပ။”

သီရိ တဈယောကထြဲ ငှီးရင်း အခန်းထဲက မှေ့ယာကြီးပေါကြို ခွပစ်ေလကပြဈ လှဲခလွိုကသ်ည်။ သီရိ ကိုယလြုံးလေး အပေါကြို မှောကတ်ကသ်ှားပြီး အိကနဲ ပြနကြလွာသည်။

”အင်း…. စပရငမြှေ့ယာဆိုတာ ဒါပဲဖြစ်မယထြငတ်ယ်။”

သီရိ မှှေ့ယာအထူကြီးပေါမြှာ အိစကတ်ဲ့ အထိအတွေ့တွေ ခံစားရင်း မှေးခနဲ အိပပြွောသ်ှားတော့သည်။ နို့လေးနှစ်လုံးဆီက နာကငွတ်ဲ့ အထိအတွေ့တွနေဲ့ သီရိတဈယောကြ လန့န်ိုးလာခဲ့သည်။

သီရိ ကြောကလြန့တ်ကြား မကြလြုံးဖြင့ကြှည့်လိုကတ်ော့ အသားညိုညို ခပြ၀၀ လူကြီးတဈယောကကြ ကိုယတ်ုံးလုံးကြီးနဲ့ သီရိကိုယလြုံးလေးပေါမြှာ အုပမြိုးပြီး ဖိထားသည်။ လူကြီးရဲ့ လကန်ှဈဘကကြ သီရိနို့လေးနှစ်လုံးကို အင်ျကြီပေါကြနပေဲ အားရပါးရ ညှဈနသည်ေ။

”အား….. နာလိုကတ်ာ….။”

ဘယသ်ူမှ မကိုငဖြူးသေးတဲ့ အပျိုမလေးရဲ့ နို့အုံနုနုလေးနှစ်လုံးကို ကိုငန်တေဲ့ လကကြှီးတဈစုံက ကြမ်းတမ်းလှသည်။ သီရိ နာကငွလြှန်းတာနဲ့ အား… ကနဲ အသံရှညဆြှဲပြီး အောလြိုကသ်ည်။

သီရိအောသ်ံကြောင့ြ လကကြှမ်းကြီးတဈစုံရဲ့ လှုပရြှားမှုတွေ ရပတ်န့သ်ှားသည်။ ရပသ်ှားတယဆြိုပမေဲ့ ခပကြှာကြာမဟုတ်။ တခဏမွှသာ….။ သီရိရဲ့ ယူနီဖောင်းအင်ျကြီလေးကို ထိုလကကြှီးတဈစုံက စုံကိုငပြှီး ဆှဲဖြဲလိုကသ်ည်။ ဗှိကနဲ မှညသ်ံနဲ့အတူ သီရိရဲ့ မိန်းမဝတ် ရှပအြကြီအဖြူလေးက ကြယသ်ီးတွေ ပြုတထြှကပြှီး ပြဲသှားသည်။

အပေါအြင်ျကြီရငဘြတကြ ဟောင်းလောင်းပြင့သ်ှားတော့ ဖြူဖြေးတဲ့ ရငဘြတလြေးက ပေါထြှကလြာသည်။ ရငဘြတတ်ဈခုလုံး ဟောင်းလောင်းဖြစ်သှားတော့ ဝတထြားတဲ့ အပြာရောင် ဘရာဇီယာ နှမ်းနှမ်းလေးက ပေါထြှကလြာသည်။

သီရိရဲ့ ဖြံ့ထွားပြီး အယန်တေဲ့ ရငသ်ားထွားထွားတဈစုံကို အပြာရောင် ဘရာနှမ်းနှမ်းလေးက လုံအောင် မဖုံးနိုငခြွေ။ ရငသ်ားအပေါပျိုင်း တဈဝကလြောကကြ ဘရာအပေါပျိုင်းမှာ မို့ပြီး ဖောင်းတကန်သည်ေ။

သီရိအပေါမြှာ တကဖြိထားတဲ့ လူဝကြီးဆီက ဂွပခြနဲ တံတွေးမွိုခသွံ တဈခကြကြှားပြီး သီရိ ဘရာလေးလေးကို ခပကြှမ်းကြမ်းဆောင့ဆြှဲပြီး ခွှတလြိုကသ်ည်။ ခွိတတ်ပထြားတဲ့ အပခြညွကြှိုးတွကလေည်း ကြာလို့ဆှေးနပြေီ ထငသ်ည်။

ဘရာစီယာအပြာရောငန်ှမ်းနှမ်းလေး ခွိတတ်ှပေါ ပြုတထြှကသ်ှားပြီး သီရိအပေါပျိုင်း တဈပိုင်းလုံး ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်သှားသည်။ သီရိရဲ့ ဖြူဖြူဖြေးဖြေး နို့လေးနှစ်လုံးက အကာအကြယမြရှိပဲ ပေါထြှကလြာသည်။

နို့အုံထွားထွားလေးက တင်းတင်းဖောင်းအိနပြေီး နို့သီးခေါင်းလေးတွကေ ပန်းနုရောငသ်န်းကာ ကောင်းကောင်းပင် စူမထွကသ်ေး။ သူဌေးက သီရိရဲ့ ကောင်းကောင်းစူမထွကသ်ေးတဲ့ နို့သီးခေါင်းပန်းရောငလြေးတွကေို ခပကြှမ်းကြမ်း တဈခကြဆြှဲလိုကပြှီး စကတကြို ခွှတဖြို့ပြငသ်ည်။ အပေါအြင်ျကြီနဲ့ ဘောလြီကတော့ သူဌေးလကခြကြန်ဲ့ ရစရာမရှိအောင် စုတပြှဲသှားခွပြေီ။ နောကဆြုံးလကကြနွြ စကတတ်ိုလေးကိုပါ ဆှဲဖြဲခံလိုကရြရငတ်ော့ အဝတမြပါ ကိုယဗြလာနဲ့ အိမပြှနရြတော့မည်။

သီရိ နို့အုံတွဆေီက နာကငွမြှုတွကြေားကပဲ …..

”ဦး….. သမီး ခွှတပြေးပါ့မယ်။”

ကပြာကယာပြောရင်း စကတလြေးကို အမှနခြွိတဖြှုတပြှီး ဆှဲခွှတပြေးလိုကသ်ည်။ စကတခြွှတရြင်းနဲ့ ဝတထြားတဲ့ အတွင်းခံလေးကိုပါ တဈခါထဲ ဆှဲခွှတလြိုကသ်ည်။ အမှှေးရေးရေးလေးသာ ပေါကသ်ေးတဲ့ သီရိရဲ့ ဆီးခုံလေး ပေါလြာသည်။ အဲဒီအောကမြှာတော့ အပျိုစငမြလေးရဲ့ နုနုထွတထြှတ် အဖုတလြေး။

အဖုတလြေးက ဖြူဖြူဖြေးဖြေး တင်းတင်းဖောင်းဖောင်းလေး ဖြစ်နသည်ေ။ အဖုတန်ှုတခြမ်းသားလေးတွကေ စိကပန်သည်ေ။ အဖုတအြတွင်းသားလေးတွကေို မတွေ့ရ။ သူဌေးလူဝကြီးခငမြွာ ကောငမြလေး ငယင်ယခြွောချောလေးရဲ့ အဖုတလြှလှ အသဈစကစြကလြေးကို တွေ့ရပြီး နှာမှုတသ်ံတွေ တရှူးရှူး ထွကလြာသည်။

ဘာမပြောညာမပြောနဲ့ အဖုတလြေးရဲ့ ဘေးနှုတခြမ်းသားနှစ်ခုကို အသာဖြဲပြီး နီရဲပြီး မတထြောငန်တေဲ့ အတနကြှီးကို ထိုးထည့တ်ော့သည်။

အဖုတလြေးက အရညမြထွကသ်ေး။ ချောကသ်ှေ့နတေဲ့ အဖုတကြဉွြးကဉွြးလေးအတွကြ ထိုးထည့လြိုကတ်ဲ့ လိငတ်နကြှီးက ကြီးမားလှန်းနသည်ေ။

အထဲမဝင်… လီးကြီးခေါကသ်လို ဖြစ်သှားပြီး ဘေးကို ချောထြှကသ်ှားသည်။

”အား…..”

အပျိုစငမြလေး သီရိရဲ့ နာနာကငွကြငွြ အောသ်ံလေးက အခန်းထဲမှာ စူးစူးဝါးဝါး ထွကပြေါလြာသည်။ သူဌေးက လကတ်ဈဖကန်ဲ့ အဖုတန်ှဈခွမ်းကို အားရပါးရ ဖြဲထားပြီး နောကလြကတ်ဈဖကန်ဲ့ လိငတ်နကြှီးကိုကိုငကြာ အဖုတဝြမှာတေ့ပြီးတာနဲ့ တဈခကြထြဲ ဆောင့ထြိုးလိုကတ်ော့သည်။

”အား…………. ”

သီရိ အောသ်ည်။ အောတ်ာမှ အာခေါငကြိုခွဈပြီး အောတ်ာ….။

သီရိ အောသ်ံက အခန်းအပြငဘြကအြထိ လှင့ပြှနသ်ှားသည်။

အခန်းအပြငမြှာ လကန်ောကပြဈပြီး ခေါကတ်ုံ့ခေါကပြှန် လွှောကန်တေဲ့ ဦးသူတောြ အတွကတ်ော့ သီရိရဲ့ အောသ်ံစူးစူးလေးက ပိုပြီးမရိုးမရှ ဖြစ်စသည်ေ။ ဦးသူတောအြောကကြ အတနကြှီးက ပုဆိုးအောကမြှာ ငေါငေါကြီး ထွကန်သည်ေ။

”ဟူး…. သူဌေးအလှည့ပြှီးရငတ်ော့ ငါ့အလှည့ြ ရောကလြောကပြါတယလြေ။ ”

သူဌေးရဲ့ တဈခကြထြဲ အဆုံးထိ သှင်းခကြကြှောင့ြ သီရိအဖုတလြေးထဲက သှေးလေးတွေ စိမ့ပြှီး ထွကလြာသည်။ သူဌေးလူဝကြီး သူ့ဗိုကအြောကကြို ငုံ့ကြည့်တ်ော့ လီးကြီးက အဖုတလြေးထဲမှာ အဆုံးထိဝငပြှီး ဆီးခုံနှစ်ခုက ထိကပန်သည်ေ။

ကောကကြောကကြှေးကြေး အမှှေးတွကြေားမှာ သှေးစလေးတွေ ကပည်ိနသည်ေ။ ကောငမြလေးရဲ့ တင်းတင်းကြပကြှပ် အဖုတလြေးက သူ့အတနကြှီးကို ဆုတပြှီးညှဈထားသလို တင်းကြပန်သည်ေ။

သူဌေး ရမကဇြောတွေ တကကြှှလာပြီး သူ့အတနကြှီးကို အဖုတလြေးထဲက ဆှဲထုတလြိုကြ ဆောင့လြိုကန်ဲ့ ဆောင့တ်ော့သည်။ ဆောင့တ်ာမှ သီရိကိုယပြေါမြှာ အားရပါးရမှောကပြှီး ဖိဖိပြီး ဆောင့တ်ာ။

သီရိခငမြွာ သူဌေးရဲ့ ကိုယလြုံးကြီးက သူ့ပေါတ်ကဖြိထားတာကြောင့ြ အသကရြှူမဝဖြစ်ပြီး လကေိုအငမ်းမရ ရှိုကပြှီး ရှူနရသေည်။ ဒီကြားထဲ သူဌေးရဲ့ လိငခြွောင်းကြီးကလည်း သူမအဖုတလြေးထဲမှာ စို့ကြီးရိုကထြားသလို တင်းကြပပြှီး တဈဆို့ဆို့ကြီး ဖြစ်နသည်ေ။

သူဌေးကတော့ မညှာမတာနဲ့ ဖငကြှီးကို မှှောကလြိုကြ ပြနဖြိခလွိုကန်ဲ့ အားရပါးရ လုပန်သည်ေ။ သူဌေးရဲ့ ဆောင့ခြကြတ်ိုင်းမှာ သီရိရဲ့ အဖုတလြေးထဲက နာကငွမြှုဝဒနောတွကေို ခံစားရသည်။ နာလှန်းလို့ မကြရြညတ်ှေ တသှငသ်ှငန်ဲ့ စီးကနွမေိသည်။

ဆိုးလိုကတ်ဲ့ ကံတရား… ၊ မိန်းမတွေ ဘာလို့ ယောကြြားယူတာလဲဆိုတာ သီရိ စဉြးစားလို့ မရလောကအြောငပြင် နာကငွလြှန်းလှသည်။ သူဌေးကတော့ သီရိငိုလေ ၊ သူက ပိုပိုပြီး ဖိဆောင့န်ပသေည်ေ။

သီရိကို အားရပါးရ တကဆြောင့န်တေဲ့ သူဌေးနာမညကြ ဦးသာဒင်….။ အသားမည်းမည်း လူက၀၀…။ လူဝသလောကြ တဏှာကလည်း ကြီးသည်။ သူနဲ့ဆကဆြံတဲ့ မိန်းကလေးတိုင်းကို နာကငွအြောင် မညှာမတာ ဆကဆြံတတသ်ည်။

အခုလည်း သူပိုငတ်ဲ့ ဓာတဆြီဆိုငကြ အရောင်းစာရေးမလေးကို ငှနေဲ့ပေါကပြှီး ခွတေောတ်ငပြှနသ်ည်။ ဦးသာဒငတ်ဈယောကြ သူ့လီးကြီးကို သားရကြင်ေးနဲ့ ညှဈထားသလို တင်းကြပန်တေဲ့ အဖုတလြေးကို အရသာရှိရှိနဲ့ အားရပါးရ လုပန်သည်ေ။

ကောငမြလေးကို နှုးနှပပြှီးမလုပပြဲ ခပမြှနမြှနလြုပတ်ာ အကြောင်းနှစ်ခကြရြှိသည်။ ပထမတဈခကြကြ အလုပတ်ှမွေားလှန်းတဲ့ ဦးသာဒငအြတွကြ အခွိနလြုံးဝမရှိ။ ဘယအြခွိန် အလုပတ်ှေ ပေါလြာပြီး ထသှားရမယ် မသိပေ။ ထို့ကြောင့ြ ရတဲ့အခွိနလြေးအတွင်းမှာ ကိဈစပြီးအောင် မှနမြှနသ်ှကသ်ှကန်ဲ့ အားရပါးရ လုပန်တောဖြစ်သည်။

နောကတ်ဈခကြကြ သူလိငဆြကဆြံတိုင်း တဈဖကသ်ား မိန်းကလေးနဲ့ နှစ်ဦးသား သူကောင်းကိုယကြောင်း လုပတ်တသ်ညမြဟုတ်။ တဈဖကသ်ား မိန်းကလေးကို တမငတ်ကာ နာကငွအြောင် လုပတ်တသ်ည်။ မိန်းကလေးက နာလို့အောတ်ဲ့ အသံတွကေ သူ့အတွကြ နဝငပြီယံရှိလှန်းပြီး သူ့လိငတ်နကြှီးကို ပိုပြီး သနမြာစသညေလြို့ ထငသ်ည်။ အဲဒီအကြောင်းအခကြတ်ှကြေောင့ြ သီရိခငမြွာ…. သူမရဲ့ အပျိုစငပြန်းလေးကို နာနာကငွကြငွန်ဲ့ ဆကသ်နရခွေင်း ဖြစ်သည်။

အခကြြ ငါးဆယလြောကြ အားရပါးရ ဆောင့ပြှီးတော့ ကောငမြလေးရဲ့ အဖုတလြေးက တင်းကြပလြှန်းတာနဲ့ ဦးသာဒငတ်ဈယောကြ မီးကုနယ်မ်းကုန် ဆောင့ရြင်း ကိဈစပြီးသှားတော့သည်။ သူ့ အချောင်းကြီးကို အဖုတလြေးထဲ သှင်းထားပြီး သုတတ်ှကေို တဆတဆြတန်ဲ့ ပန်းထုတန်လေိုကသ်ည်။ သူ့ ကိုယလြုံးမည်းမည်း ၀၀ကြီးကတော့ ဖြူဖြေးနတေဲ့ သီရိ ကိုယလြုံးလေးပေါမြှာ မှောကရြကကြှီး။ သီရိ အဖုတထြဲက နာကငွမြှုနဲ့အတူ ပိနတေဲ့ ကိုယလြုံးကြီးကြောင့ြ နရတော ခကလြှသည်။

“တီ…. တီ…. တီ….”

စားပြဲပေါမြှာ တငထြားတဲ့ ဦးသာဒငဖြုန်းက ကောကမြှညလြာသည်။

အရေးကြီး အလုပကြိဈစတဈခု ပေါလြာတာနဲ့ အဝတအြစားတွကေို မန်းကတန်း ကောကဝြတပြှီး ထွကသ်ှားသည်။ ထွကမြသှားခင် တဈသောင်းတနန်ှဈအုပကြို စားပြဲပေါြ တငသ်ှားသည်။ သိန်းနှစ်ဆယ်။ သိန်းနှစ်ဆယန်ဲ့ တနအြောငပြင် လုပရြတာ ကောင်းလှန်းလှသည်။

ကုတငပြေါမြှာ ခွပစ်ေလကပြဈနဲ့ ပကလြကလြေးနဲ့ သူ့ကိုငေးနတေဲ့ ကောငမြလေးကို တဈခကြပြှုံးပြလိုကပြှီး အခန်းအပြငကြို ထွကခြဲ့သည်။ အပြငရြောကတ်ော့ ဆိုငမြနန်ဂွော ဦးသူတောန်ဲ့ တန်းတွေ့သည်။

”ဆရာ…. ပြနတ်ော့မလို့လား။”

ခွသလေုံးကို ကုန်းနမ်းတော့မလောကြ ခေါင်းကိုငုံ့၊ ခါးကုန်းပြီး ဦးသူတောမြေးသည်။

”အေး….။ ဒီကောငမြလေးကို ပြနပျို့လိုကတ်ော့။ ငါပြနပြှီ။ မင်းကိုနောကမြှ ရာထူးထပတ်ိုးပေးမယ်။ နောကထြပ် အသဈကလေးတွေ ရှိရငလြဲ ပြောပေါ့ကြာ။”

”ဟုတကြဲ့ပါဆရာ…။ ဟုတကြဲ့….။”

ဦးသူတောြ ပြာပြာသလဲနဲ့ ဖြသည်ေ။ သူဌေး ထွကသ်ှားပြီ။ ဦးသူတောတ်ဈယောကြ သူဌေးကား ခွံထဲကနေ ထွကသ်ှားတဲ့အထိ စောင့ပြှီး သီရိရှိနတေဲ့ အခန်းထဲ ဝငလြိုကသ်ည်။

အခန်းအလယကြ ကုတငကြှီးပေါမြှာ ဝတလြဈစလဈ ကိုယတ်ုံးလုံးလေးနဲ့ ပကလြကလြေး အိပန်တေဲ့ အသားဖြူဖြူချောချော ကောငမြလေးကိုကြည့်ရြင်း ဦးသူတောြ အဝတအြစားတွကေို ခွှတခြလွိုကသ်ည်။ ခကြခြငွြးပြနမြပို့သေးပဲ သူဝအောင် လိုးလိုကြဦးမည်။

ကုတငပြေါမြှာ ဒူးထောငပြေါငကြားနတေဲ့ ကောငမြလေးရဲ့ ပေါငကြှားကို တဈခကြကြှည့လြိုကတ်ော့ အဖုတလြေးက ဖြေးပြီး နီဥနသည်ေ။ အဖုတန်ှုတခြမ်းသားလေးတွမှော သှေးစလေးတွေ ကပည်ိနသည်ေ။

အတနကြှီး တဈရမ်းရမ်းနဲ့ အခန်းထဲဝငလြာတဲ့ ဦးသူတောကြို တွေ့သှားတော့ သီရိ ကြောကသ်ှားသည်။ စောစောကပဲ သရဲသဘကစြီးသလိုနဲ့ လူကြီးတဈယောကကြ သူမကို ရကရြကစြကစြကြ ကငွ့ကြှံသှားခဲ့သည်။ အခုလည်း လာပြနပြှီ နောကတ်ဈယောကြ။ သူမရဲ့ ဆိုငမြနန်ဂွော တဏှာရူးကြီး ဦးသူတောြ။

ဦးသူတောြ အိပခြန်းထဲကို ကိုယတ်ုံးလုံးကြီးနဲ့ ဝငလြာသည်။ ဦးသူတောရြဲ့ ပေါငကြှားထဲက လိငတ်နကြှီးက ထောငမြတပြှီး တဆတဆြတ် တုနခြါနသည်ေ။ ဒဈဖြားကြီးက မရမ်းသီးကြီးကြီး တဈလုံးနဲ့ တူသည်။ ဦးသူတောြ အတနကြှီး တရမ်းရမ်းနဲ့ သီရိအနားကို ခဉွြးကပလြာသည်။ သီရိ ဦးသူတောြ သူ့နားကပလြာတာကို တွေ့တော့ လှတမြှောကလြို လှတမြှောကင်ှား ကုန်းရုန်းထပြီး ဖငလြေးတရှတတ်ိုကဆြှဲပြီး ကုတငခြေါင်းရင်းကို တိုးသှားသည်။

စိတတ်ှကြှနေတေဲ့ ဦးသူတောရြဲ့ မကြလြုံးထဲမှာ ကုတငခြေါင်းရင်းမှာ ဒူးခေါင်းလေးနှစ်လုံးထောငကြာ စိထားပြီး ဝတလြဈစလဈ ကိုယလြုံးလေးကို အရှကပြှလေိုပြငှေား ဖုံးထားတဲ့ သီရိအသှငသ်ည် အလှနစြှဲမကစြရာ ကောင်းလှသည်။

ဦးသူတောအြတွကြ သီရိနဲ့ ကာမဆကဆြံဖို့ အခွိနမြွားများမရှိ။ သူဌေးဦးသာဒငရြဲ့ တပည့တ်ှေ အတို့အထောငလြုပရြင် သူပါ အလုပပြှုတသ်ှားမည်။ ဦးသူတောြ ကုတငကြှီးပေါြ တကလြိုကပြှီး သီရိနားမှာ ဒူးထောကြ ထိုငခြလွိုကသ်ည်။

”သီရိ…. သမီး….။ ဦးရဲ့ လီးကြီးကို လာစုပပြေးဦးကြယ်။”

ဦးသူတောရြဲ့ အပြောက ခွိုသာနသေောလြည်း အပျိုမလေး သီရိအတွကြ ဦးသူတောရြဲ့ စကားက အလှနပြင် နားရှကစြရာ ကောင်းလှသည်။ သီရီ ကြောကလြှန်းလို့ တဈကိုယလြုံး တဆတဆြတ် တုနန်ပြေီး ခေါင်းကိုသာ တွငတ်ှငခြါရမ်းပြမိသည်။

”လာပါဆိုကြာ…။ လိမ်မာတယ်။”

”ဟင့အြင်း…. ဟင့အြင်း….။”

သီရိ ခေါင်းကို ရမ်းရင်း ကုပကြုပလြေး ထိုငန်သည်ေ။

”သီရိ…. လီးလာစုပစြမ်း…။ ငါကောင်းကောင်းပြောတုန်း လာစုပန်ောြ။ အသားအနာမခံချင်န်ဲ့။”

ဦးသူတောြ ဒေါသထွကပြှီး စကားတွကေ ကြမ်းတမ်းလာသည်။ သီရိကတော့ ခေါင်းကိုသာ အတွငတ်ှင် ရမ်းနသည်ေ။ ဦးသူတောြ သီရိနားကပပြှီး သီရိခေါင်းလေးကိုခွုပကြာ ပါးစပထြဲ သူ့အတနကြှီးကို အတင်းထိုးထည့ဖြို့ ကြိုးစားသည်။

သီရိ ပါးစပကြို တင်းတင်းစေ့ရင်း ခေါင်းကို ဘယည်ာရမ်းရင်း ရှောငန်သည်ေ။ ဦးသူတောြ သူ့အတနကြှီးကို သီရိပါးစပလြေးထဲ ဘယလြိုမှ ထိုးထည့လြို့မရ။ ဦးသူတောြ ဒေါသထွကထြှကန်ဲ့ သီရိပါးကို တအားရိုကခြလွိုကသ်ည်။

သီရိပါးနဲ့ ဦးသူတောလြကကြှမ်းကြီး ထိတွေ့သံက ဖြန်းကနဲ အခန်းထဲမှာ ကယွလြောငစြှာ ထွကပြေါလြာသည်။ သီရိကိုယလြုံးလေး တဈပတလြညသ်ှားပြီး ကုတငပြေါမြှာ ပကလြကလြှနကြသွှားသည်။ ဦးသူတောြ သီရိခေါင်းလေးနား ကပသ်ှားရင်း ပါးနှစ်ဖကကြို ခပကြှမ်းကြမ်း ညှဈလိုကသ်ည်။

သီရိပါးစပလြေး အနည်းငယဟြလာသညန်ှင့ြ သူ့အတနကြှီးကို သီရိပါးစပထြဲ ထိုးထည့လြိုကသ်ည်။ ဦးသူတောရြဲ့ လိငတ်နကြှီးက သီရိပါးစပလြေးထဲကို မဆန့မြပြဲကြီး တိုးဝငလြာသည်။ ဦးသူတောရြဲ့ အတနကြှီးဆီက ငံကြိကြိ အရသာကြောင့ြ သီရိ ပျို့တကလြာသည်။

”အော့…. ”

သီရိ ပျို့ပြီး အနထြှကသ်ည်။ ဦးသူတောြ သီရိကို ဘယလြိုမှ စုပခြိုင်းလို့မရ။

”အေး…..။ ငါလုပခြိုင်းတာကို ကောင်းကောင်းမလုပပြေးတဲ့ ဟာမ။ တွေ့မယ်။”

ဦးသူတောြ ကာမဘီလူးစီးပြီး သီရိပေါငကြှားလေးကို လကကြှီးနှစ်ဖကန်ဲ့ဖြဲကာ အဖုတလြေးထဲကို သူ့အတနကြှီးနဲ့ ထိုးထည့သ်ည်။

ပထမတဈခါ လုပသ်ှားတဲ့ သူဌေးရဲ့ သုတရြညတ်ှကေ သီရိအဖုတလြေးထဲမှာရော..၊ အဖုတအြဝငဝြမှာရော ရှှဲရှှဲစိုနလေို့သာ တောသ်ေးသည်။ ဦးသူတောြ အတနကြှီးက သီရိအဖုတလြေးထဲကို မဆန့မြပြဲကြီး တိုးဝငန်သည်ေ။

ဦးသူတောြ တဈယောကသ်ူ့ သူဌေးရဲ့ အရညတ်ှနေဲ့ ရှှဲရှှဲစိုနတေဲ့ အဖုတလြေးကို မရှှံမရှာ ထိုးထည့သ်ည်။ ဦးသူတောြ သီရိအဖုတလြေးထဲ တဈဝကလြောကဝြငန်တေဲ့ အတနကြှီးကို အဆုံးနားရောကတ်ဲ့အထိ ပြနဆြှဲထုတပြှီး အားနဲ့ ဆောင့ထြည့လြိုကသ်ည်။

”ဗွှတ်… ဒုတ်….။ အား…..။”

ဦးသူတောြ အတနကြှီးက သီရိအဖုတလြေးထဲ အဆုံးထိ ဝငသ်ှားပြီ။ သီရိအောသ်ံ စူးစူးလေးကလည်း အခန်းထဲမှာ ဆူညံနသည်ေ။

အနာပေါဒြုတကြတွယ် ဆိုတဲ့ စကားလိုပဲ ပထမတဈခါလုပထြားလို့ အပျိုမှေးပေါကထြားတဲ့ ဒဏရြာပေါကြို ပထမတဈခါထကကြှီးတဲ့ အတနကြှီးနဲ့ ထိုးထည့တ်ော့ သီရိခငမြွာ မခွိမဆန့ြ ခံစားရရှာသည်။

ဦးသူတောကြတော့ သီရိအောလြေ သူကြမ်းလေ ဖြစ်ပြီး ခါးကို ကော့လိုကဆြန့လြိုကန်ဲ့ ခပသ်ှကသ်ှကြ ဆောင့န်သည်ေ။ သီရိရဲ့ ပေါငလြေးနှစ်ချောင်းကို လကန်ှဈဖကန်ဲ့ ဘေးကို ဖြဲကားထားပြီး ပေါငကြှားထဲမှာ ကကြနွနထိုငပြှီး ဆောင့န်သည်ေ။

ဦးသူတောအြတနကြှီးက တဈခကြဆြောင့လြိုကတ်ိုင်း သားအိမခြေါင်းကို သှားသှားထိနသည်ေ။ သီရိခငမြွာ နာတာရော အောင့တ်ာရော ဘာမှမသိတော့ပဲ၊ မကြလြုံးကို စုံမှိတကြာ ဒီဒုကျခကနေ မှနမြှနလြှတမြှောကသ်ှားဖို့သာ ဆုတောင်းနရသေည်။ သီရိ ဆုတောင်းမပြည့ခြဲ့ပါ။

ဦးသူတောရြဲ့ ဆောင့ခြကြတ်ှကေ တောတ်ောန်ဲ့မပြီး။ မပြီးတဲ့အပြင် နရောတောင် ပြောင်းလိုကသ်ေးသည်။ ဦးသူတောြ သီရိပေါငတ်ှကေို ရငဘြတန်ဲ့ ထိတဲ့အထိ ကပထြားပြီး ကြှလာတဲ့ အဖုတလြေးကို အပေါကြနေ ဖိဖိပြီးဆောင့သ်ည်။

တောတ်ောကြှာအောင် ဆောင့ပြှီးတော့ ဦးသူတောြ နှာမှုတသ်ံတွေ တရှူးရှူး ထွကလြာသည်။ ဦးသူတောြ ပြီးတော့မည်။ သီရိရဲ့ ပေါငန်ှဈချောင်းကို ဘေးကိုဖြဲခလွိုကပြှီးတော့ သီရိကိုယလြုံးပေါြ တကဖြိပြီး လှကြေီးထိုးပုံနဲ့နဲ့ အားရပါးရ ဆောင့တ်ော့သည်။

သီရိပေါငကြှားထဲမှာ မီးပြင့မြတတဆြောင့ပြှီးတော့ ဦးသူတောြ သုတရြညတ်ှကေို သီရိအဖုတလြေးထဲ အပြည့ြ ပန်းထုတလြိုကတ်ော့သည်။

”အား…..။ ကောင်းလိုကတ်ာ ခလေးရယ်…။ ”

ဦးသူတောဆြီက ကောင်းလှန်းလို့ ငှီးလိုကတ်ဲ့ အသံကြီး ထွကပြေါလြာသည်။ ဦးသူတောအြသံက သီရိအတွကတ်ော့ မသတီစရာ ကောင်းလှသည်။ ဦးသူတောကြသာ ကောင်းတာ သူမအတွကတ်ော့ နာကငွလြှန်းလှသည့ြ ငရဲခန်းကြီးပင် ဖြစ်တော့သည်။

သီရိ သူမကိုယလြုံးလေးပေါမြှာ ပိကလွာတဲ့ ဦးသူတောရြဲ့ ကိုယလြုံးကြီးကို ဘေးကိုတွန်းထုတရြင်း အမောဖြနမေေိသည်။ အမောဖြရင်ေး သူမဘဝကိ သူမသချောပြနတ်ှေးမိသည်။ သူမဘဝလေး မသန့ရြှင်းတော့။ ဓနရှင် လူတန်းစားတွရေဲ့ အလိုကြ ဖြည့ဆြည်းပေးရသော ဆင်းရဲသား လူတန်းစားဘဝကို စိတပြကြန်မေိသည်။

သူမကို စကားတဈခွန်းမှမပြောပဲ ဆကဆြံချင်တ်ိုင်း ဆကဆြံသှားတဲ့ သူဌေးကိုလည်း သူမအလှနစြိတန်ာမိသည်။ ပြနခြါနီး သူဌေးနာမည် မေးမလို့တောင် မမေးလိုကရြ။ သူမ ဘဝက အရမ်းဆိုးလှန်းလှသည်။ သူမရဲ့ အပျိုစငပြန်းဦးလေးကို ခူးဆှတသ်ူရဲ့ နာမညတ်ောင် မသိရတဲ့ဘဝ။

…………………………………………………………

ဦးသူတောတ်ဈယောကြ မှေ့ယာအထူကြီးပေါမြှာ ဝကမြှိန်းမှိန်းနရောကနေ ကမန်းကတန်းထပြီး အဝတတ်ှေ ပြနကြောကဝြတသ်ည်။

”ပြနရြအောင် ကလေးလေး….။”

ဦးသူတောြ သီရိအနားတိုးကပလြာရင်း သီရိနို့လေးတဈလုံးကို ညှဈရင်းပြောသည်။ သီရိ တဏှာရူးကြီး ဦးသူတောရြဲ့ လကကြို ပုတထြုတလြိုကပြှီး အဝတတ်ှေ ကောကဝြတဖြို့ ပြငသ်ည်။ သီရိရဲ့ ဘောလြီလေးက ဂွိတတ်ှေ ပြုတထြှကသ်ှားပြီး ဝတလြို့မရတော့။ ရှပအြင်ျကြီအဖြူလေးကလည်း ကြယသ်ီးတွေ ပြုတထြှကသ်ှားတာကြောင့ြ ရငဘြတဟြောင်းလောင်း ဖြစ်နပြေီ။

သီရိအဖြစ်ကို ဦးသူတောမြှငတ်ော့ ဘီဒိုထဲက သူဌေးရဲ့ ရှပအြင်ျကြီတဈထညကြို ထုတပြေးသည်။ သီရိ သူဌေးရဲ့ ရှပအြင်ျကြီကို ဝတလြိုကပြှီး ကုတငအြောကြ ပြုတကြနွတေဲ့ အတွင်းခံဘောင်းဘီနဲ့ စကပလြေးကို ပြနကြောကဝြတလြိုကသ်ည်။

”ဟူး….. ။ စကပခြွှတတ်ာ မှနပြလေို့ပဲ နို့မို့ဆို ပုဆိုးနဲ့ ပြနရြလောကတ်ယ်။”

သီရိတဈယောကထြဲ ခပတ်ိုးတိုးညည်းရင်း အနားမှာတွေ့တဲ့ အိတတ်ဈလုံးနဲ့ ကြယသ်ီးပြုတန်တေဲ့ အင်ျကြီနဲ့ ဘောလြီလေးကို ခေါကထြည့လြိုကသ်ည်။

”လာ…. သှားမယ် ကလေးလေး….။”

ဦးသူတောြ သီရိလကတ်ဈဖကကြို ဆှဲခေါပြှီး ကားရှိရာကို ပြနလြာခဲ့လိုကသ်ည်။ သူဌေးရဲ့ အိမအြောကထြပကြ လူမိုကန်ှဈယောကကြ သီရိဆင်းလာတာမှငတ်ော့ သီရိရဲ့ ရငသ်ားတွကေို စိုကကြှည့န်ကြသေည်။

သီရိဝတထြားတဲ့ သူဌေးရဲ့ ရှပအြင်ျကြီက ခပပြါးပါးမို့ ရှပအြကြီအောကမြှာ သီရိရငသ်ားအစုံက ထင်းကနဲပေါန်မှော သချောသည်။ သီရိ ရှကစြိတကြှောင့ြ မကြန်ှာလေးနီရဲပြီး ခေါင်းကိုငုံ့ကာ ကားထဲကို ခပသ်ှကသ်ှကြ ဝငထြိုငလြိုကသ်ည်။

”အိမကြိုပဲ တန်းပြနမြှာ မဟုတလြား ကလေးလေး။ အိမလြိပစြာပြောပြ…။”

အိမကြိုတန်းမပြနလြို့ ဒီလိုပုံစံနဲ့ ဘယလြိုလုပ် အလုပလြုပရြမှာလဲ…။ ဦးသူတောြ အမေးကြောင့ြ သီရိစိတပြေါကပြေါကန်ဲ့ ပြနပြှောလိုကခြငွသ်ောလြည်း စိတကြိုလွှော့ကာ အိမလြိပစြာ ပြောပြလိုကသ်ည်။

သီရိနတေဲ့ ရပကြှကကြ တိုးခွဲ့ကြကသ်ဈဆိုတော့ လမ်းတွကေ ကဉွြးလှန်းလှသည်။ ဦးသူတောကြို သီရိအိမရြှေ့ထိ လိုကမြပို့ခိုင်းချင်တ်ာနဲ့ အတောပြဲ ဖြစ်သှားသည်။ ကားပေါကြ ဆင်းကာနီး….

”သီရိလေး ။ မနကဖြှနမြနကြ စောစောထလာပြီး ဦးရုံးခန်းထဲ လာခဲ့နောြ။ ဒီနေ့တွေ့ရတာ မဝသေးဘူး။ နောကန်ေ့ အားရပါးရ ခစွခြငွသ်ေးတယ်။”

သီရိ ဦးသူတောပြှောတာကို ဘာမှပြနမြပြောပဲ လှည့ထြှကလြာခဲ့လိုကသ်ည်။ သီရိ လမ်းထိပကြနပေဲ အိမကြို လမ်းလွှောကပြှနလြာခဲ့သည်။ လမ်းလွှောကရြင်း ဦးသူတောြ ပြနခြါနီး ပြောသှားတဲ့ စကားတဈခွန်းကို ပြနစြဉြးစားမိသည်။

ဒီလိုသာဆကပြှီးသှားရင် ငါလည်း မကောင်းတဲ့ မိန်းမလုံးလုံး ဖြစ်တော့မယ်။ လကထြဲမှာလည်း သူဌေးပေးသှားတဲ့ ပိုကဆြံသိန်းနှစ်ဆယရြှိသည်။ သီရိတို့လို ဆင်းရဲသူ ဆင်းရဲသား အတွကကြတော့ ပိုကဆြံသိန်းနှစ်ဆယသ်ည် အရင်းအနှီး အများကြီး လုပလြို့ရသည်။

”တောပြှီ……။ ငါဓာတဆြီဆိုငကြနေ အလုပထြှကလြိုကတ်ော့မယ်။”

ဆုံးဖြတခြကြြ သသခွေောခွာ ခလွိုကတ်ော့မှပဲ လေးလံနတေဲ့ သီရိရဲ့စိတတ်ှေ ပေါ့ပါးသှားတော့သည်။ မွှောလြင့ခြကြတ်ှနေဲ့ သီရိရဲ့ အိမအြပြနခြှလှမြေးတို့က သှကလြကန်သည်ေ။

ပေါငန်ှဈလုံးကြားက နာကငွကြွိန်းစပမြှုကြောင့ြ အနည်းငယ် ကြတတ ဖြစ်နတောကို လူမမှငအြောင် ထိန်းလွှောကရြတာ တဈခုပဲ ရှိသည်။ အိမရြှေ့ရောကတ်ော့ ဘယသ်ူမှမရှိလို့ တောသ်ေးသည်။ တဈယောကယ်ောကြ ရှိနရင်ေ သီရိမူမမှနတ်ာကို သိသှားလောကသ်ည်။ သီရိ အဝတအြစားလဲပြီး သူဌေးရဲ့ ရှပအြင်ျကြီကို အိမန်ောကဖြေးမှာ မှမှေုပလြိုကသ်ည်။

အညံ့အဆိုးတွေ တဈခါထဲ ပြောကပြါစလေို့လည်း ဆုတောင်းလိုကသ်ည်။ သူဌေးပေးလိုကတ်ဲ့ ပိုကဆြံသိန်းနှစ်ဆယကြိုတော့ အမတွေေ့သှားမှာစိုးလို့ သီရီအင်ျကြီသတ်ေတာအောကမြှာ ဖြကထြားလိုကသ်ည်။

သီရိ ရမေိုးခွိုးပြီး အိမထြဲပြနရြောကတ်ော့ သူဌေးဆုတဖြှဲလို့ ကြယသ်ီးပြုတသ်ှားတဲ့ အင်ျကြီလေးနဲ့ ဘောလြီလေးကို ပြနပြှီး ခွုပန်မေိသည်။ အဝတခြွုပရြင်း အိမပြေါတ်ကလြာတဲ့ အသံကြားလို့ အခန်းအပြငထြှကကြှည့လြိုကတ်ော့ အပြငကြပြနလြာတဲ့ သီရိအမေ ……….။

”အမေ….။ ဘယကြပြနလြာတာလဲ။ အဝတအြစားမှာလည်း ရတွစေေိုလို့….။”

”ဟို….. ဟို…. ဒီလိုပါပဲ သမီးရယ်။ အမေ ဟိုနားဒီနား လွှောကသ်ှားတာပါ။”

”ဟိုနားဒီနားသှားရင် ရစေိုပါ့မလား အမရယ်ေ။ မှနမြှနပြှော…။ အမေ သူများအိမမြှာ အဝတတ်ှေ သှားလွှောပြှနပြှီ မဟုတလြား။ အမေ့ ကနွြးမာရေးကလည်း ကောင်းတာမဟုတဘြူး။ ပန်းနာရငကြှပ် ရှိတာလည်း သိရဲ့သားနဲ့ အအေးမခံပါနဲ့ဆိုမှ။”

”အို…. သမီးရယ်။ အမေ နကေောင်းပါတယ်။ အပိုဝငင်ှလေေးရအောငလြို့ ခဏတဈဖြုတပြါ။”

သီရိ …. မိခငကြှီးကို စိုကကြှည့ရြင်း မကြရြညတ်ှေ စီးကလွာခဲ့သည်။ မိခငကြှီးက အခုမှ အသကလြေးဆယကြွောပြဲ ရှိသေးသည်။ အရှယန်ဲ့မလိုကအြောင် ဆင်းရဲခွင်းဒဏတ်ှကေို ခံစားခဲ့ရလို့ လူက အဖြားကြီးအိုလေးနှယ် ဖြစ်နသည်ေ။ အဖမသေခငေကြ တဈဖြဖြ ပြောခဲ့သလို သမီးတို့အမကေ အရမ်းချောတာ ဆိုတာကို ပြနကြှားယောငမြိသည်။ အမေ့ရဲ့ ချောမောတာတွေ ဘယရြောကကြုနပြှီလဲ အမရယ်ေ။ သီရိ အခန်းထဲကိုပြနပြှီး သတ်ေတာထဲက ပိုကဆြံတဈသိန်း ထုတပြှီး အပြငထြှကလြာခဲ့သည်။

”အမေ ရော့ …..။ ဒီပိုကဆြံနဲ့ အမေ ဈေးဖိုးလုပန်ောြ။ နောကဆြို ပငပြငပြန်းပန်းတွေ မလုပန်ဲ့တော့။”

သီရိကမ်းပေးတဲ့ ပိုကဆြံကို မယူသေးပဲ သီရိကို မယုံသင်ျကာနဲ့ ကြည့်သ်ည်။

“သမီး ဒီပိုကဆြံတွေ ဘယကြရလာတာလဲ။ မဟုတတ်ဲ့ အလုပတ်ှေ မလုပန်ဲ့နောြ။ အမတေို့က ဆင်းရဲတယဆြိုပမေဲ့ အမေ့အသကြ သချင်ေသ်သှေားပါစေ။ ငါ့သမီးကိုတော့ မငတအြောင် အမေ ရှာကြှေးနိုငတ်ယ်။”

”အမရယ်ေ….။”

သီရိ ဘာမှမပြောပဲ မိခငကြှီးကို အတနကြှာ စိုကကြှည့န်မေိသည်။ တအောင့လြောကကြှာမှ စီးကနွတေဲ့ မကြရြညစြကတ်ှကေို လကန်ဲ့ အသာသုတရြင်း…

”အမေ…. ဒါက သမီး ဓာတဆြီဆိုငကြနေ အလုပထြှကခြဲ့လို့ ရတဲ့ နဈနာကြေးပါ အမရေဲ့။ ဓာတဆြီဆိုငကြ ပိုငရြှငအြသဈကို လှဲပေးမယဆြိုပြီး သမီးတို့ အလုပသ်မားတဈယောကစြီကို နဈနာကြေးပေးပြီး အလုပထြှကခြိုင်းလိုကတ်ယလြေ။ နောကလြာမဲ့ ပိုငရြှငအြသဈက သူ့ကုမျပဏီက ဝနထြမ်းတွေ ပါလာမှာဆိုတော့ သမီးတို့ကို မလိုဘူးလေ။ အဲဒါကြောင့ပြါ။”

သီရိ …. မိခငကြှီးဖြစ်သူ ယုံကြညလြာအောင် အတနကြှာလှည့ပြတပြှီး ပြောတော့မှ သီရိလကထြဲက ပိုကဆြံတဈသိန်းကို ယူသည်။

”ဒီပိုကဆြံနဲ့ အမေ ဆေးကုနောြ။ သမီးက နောကအြလုပထြပရြှာလို့ရရင် ဘာမှပူစရာမလိုဘူး သိလား။”

”အေးပါ သမီးရယ်။ အမလည်ေး နကေောင်းမှ အလုပလြုပန်ိုငမြှာ။ အမေ ဆေးကုပါ့မယ်။”

သီရိ ဆီဆိုငကြထွကပြှီး သုံးရကလြောကြ မိခငဖြစ်သူကို ဆေးခန်းလိုကပြှပေးပြီး ၊ အိမမြှာပဲနဖြစ်ေသည်။ တဈရကြ မှို့ထဲသှားရင်း အမွိုးသမီးအရောင်းဝနထြမ်း အလိုရှိသညဆြိုတဲ့ ကြောင်ှာလေးတဈခု ကပထြားတာတွေ့တော့ ဝငစြုံစမ်းကြည့်သ်ည်။ အလုပကြ ညနငေါးနာရီကနေ ညရှဈနာရီအထိ လုပရြမည်။ အဝတအြစားပေးမည်။ ကားနဲ့ အကြိုအပို့ လုပပြေးမညလြို့လည်း သိရသည်။

သီရိလုပရြမဲ့ အလုပကြ အရောင်းမှင့တ်ငရြေး..။ အရကဆြိုငတ်ှမှော အရကကြုမျပဏီဝတစြုံဝတပြှီး စားပြဲလေးတဈလုံးပေါမြှာ အရကပြုလင်းလေးတွေ ဘေးနားမှာခပြှီး မတတ်ပရြပပြေးနရေုံပဲ။ ဆိုငထြဲဝငလြာတဲ့သူတွကေို သီရိရောင်းတဲ့ တံဆိပ် မှာမလား မေးရုံပဲ။

လစာကိုမေးကြည့်တ်ော့ တဈလ တဈသိန်းလောကြ ရမယလြို့ ပြောသည်။ ပြီးတော့ ကိုယကြပိုပြီးရောင်းရလို့ amount ပြည့ရြင် အပိုဆုကြေးလည်း ပိုရမည်။ အလုပခြွိနကြလည်း ညနပေိုင်းမှဆိုတော့ နေ့ခင်းဘကြ တဈခုခု လုပလြို့ရမည်။ အရကကြုမျပဏီဆိုပမေဲ့ ရုံးခွဲမို့လို့ ယောကြြားလေးနည်းပြီး မိန်းကလေးတွေ ပိုများသည်။

သီရိစုံစမ်းတဲ့ စာရေးမကောငမြလေးက အထဲဝငပြှီး မနန်ဂွောနဲ့ ဝငတ်ှေ့လိုကပြါဆိုတော့ မနန်ဂွောနဲ့ဝငတ်ှေ့ရသည်။ မနန်ဂွောက သီရိထငထြားသလို ယောကြြားလေးမဟုတပြဲ အမွိုးသမီးဖြစ်သည်။ မနန်ဂွောမမက သီရိကိုတဈခကြကြှည့ရြင်း ပြုံးသည်။

”ညီမလေး ရုပရြညန်ဲ့ဆိုရင် ပိုတောငပျိုပါသေးတယကြှယ်။ မနကဖြှနကြနစပြေီး အလုပစြဆင်းပေါ့။ ညီမလေး အိမလြိပစြာပေးထား။ မနကဖြှနည်နေ လေးနာရီခွဲလောကြ ကုမျပဏီကကားနဲ့ လာကြိုလိမ့မြယ်။ ရှေ့က ကောငမြလေးဆီကနေ အဝတအြစားသုံးစုံ ထုတသ်ှား…။ ဟုတပြှီလား။”

သီရိ ရုံးစာရေးမလေးဆီကနေ အင်ျကြီအဝတအြစား သုံးစုံထုတပြှီး အိမပြှနလြာခဲ့သည်။ သီရိ အိမအြပြနလြမ်းမှာတော့ အပြုံးလေးတွပေါ တွဲလှဲခိုနသည်ေ။ သူမအလုပရြတော့မယ် မဟုတပြါလား။ သီရိ သူမအမကေို အလုပရြကြောင်းပြောတော့ အရကအြရောင်းမှှင့တ်ငရြေးဆိုတော့ အဆငပြှပေါ့မလားပြောသည်။

သူမကလည်း အိမကြိုအပို့အကြို လာလုပပြေးမှာဖြစ်ကြောင်း ၊ ဘာမှစိတပြူစရာ မရှိကြောင်း တောတ်ောလြေး ရှင်းပြလိုကရြသည်။

သီရိ အလုပလြုပတ်ာ ဆယ့င်ါးရကလြောကရြှိပြီ။ အလုပကြ ညနပေိုင်းမှလုပရြတာမို့ တဈနကေုန် မိခငကြှီးနားမှာနပြေီး အိမအြလုပတ်ှေ လုပကြိုငပြေးလို့ရသည်။ သီရိ ဆီဆိုငပျိုငရြှင် သူဌေးဆီကနေ သှေးနဲ့ခွှေးနဲ့ရင်းပြီး ရလာတဲ့ပိုကဆြံ ဆယ့ကြိုးသိန်းလောကြ ရှိသေးသည်။ ဒီပိုကဆြံတွကေို မိခငကြှီးယူအောင် ဘယလြိုလုပရြင် ကောင်းမလဲ မသိ။ အိမဈြေးဖိုးလေးလည်းရအောင် ကုနစြုံရောင်းတဲ့ အိမဆြိုငလြေး တဈဆိုငလြောကြ ထောငခြငွသ်ည်။ သီရိ ခေါင်းထဲမှာ အကြံတဈခု ပေါလြာသည်။

”ဟုတပြှီ….။ ဒီလိုပဲ လုပရြမယ်။”

လကုနပြှီး တဈရကန်ေ့……..။ အောငဘြာလထေီ ဖြင့တ်ဲ့နေ့။ သီရိ အလုပလြုပတ်ဲ့ ဆိုငကြ မကြမြှန်းတန်းမိနပြေီးသား အကူကောငလြေးတဈယောကကြို သီရိဆယ့င်ါးသိန်းဆုပေါကတ်ယဆြိုပြီး လာအကြောင်းကြားခိုင်းသည်။

ထီလကမြှတရြှိလားဆိုတော့ သီရိက အသင့ဆြောငထြားတဲ့ ထီလကမြှတတ်ဈစောငကြို ထုတပြှပြီး ဆုငှထေုတသ်လိုလိုနဲ့ အပြငကြို လိုကလြာခဲ့သည်။ သီရိကိုငသ်ှားတဲ့ အိတထြဲမှာ တဈသောင်းတန် ဆယ့်ငါးသိန်းအုပကြ ပါသှားပြီးသား……။ ရိုးသားတဲ့ သီရိရဲ့ မိခငကြှီးကတော့ ဘာမှမသိလိုကြ….။ သမီးလေးကံကောင်းလိုကတ်ာဆိုပြီး ပြောန်သည်ေ။

သီရိလည်း ငှကေို အရင်းအနှီး မပြောကအြောငဆြိုပြီး ဆိုငရြှေ့မှာ အဖီလေးထိုးပြီး ကုနစြုံဆိုငလြေး ဖြင့လြိုကသ်ည်။ မနကပျိုင်းကနေ ညနပေိုင်းအထိ သီရိ ဈေးဆိုငထြိုငသ်လို သီရိအလုပသ်ှားတဲ့ အခွိနမြှာလည်း အမနေဲ့မောငလြေးက တဈလှည့စြီ ရောင်းကြသည်။

သူတို့ရပကြှကလြေးထဲမှာ ဈေးဆိုငကြလည်း သိပမြရှိတာရော၊ သီရိကလည်း အပြောအဆို ခွိုသာပြီး ဈေးဝယတ်ှကေို ရညရြညမြှနမြှန် ဆကဆြံတာကြောင့ြ သီရိရဲ့ ဈေးဆိုငလြေးလည်း အတောလြေး အဆငပြှသညေဟြု ပြောရမည်။ ဒီလိုနဲ့ ချောကလြလောကကြှာတော့ မိခငဖြစ်သူက သီရိကို ခေါပြှီးမေးသည်။

”သမီး……။ သမီးဆီမှာ ခစွသ်ူ မရှိသေးဘူးလား။”

”အို….။ အမကလေဲ ”

သီရိ ရှကသ်လိုနဲ့ မကြန်ှာလေး ငုံ့သှားမိသည်။ မကြလြုံးထဲမှာလည်း အမြဲတန်း စိတထြဲမှာ တိတတ်ခိုး စွဲလမ်းခဲ့ရတဲ့ ကိုကြီးရဲ့ မကြန်ှာချောချောက ပေါလြာသည်။ ကိုကြီး………..။ သီရိ အခုအခွိနထြိ ဘယယ်ောကြြားလေးကိုမှ မကြိုကခြဲ့ပဲ ကိုကြီးတဈယောကထြဲကိုပဲ စွဲလမ်းခဲ့သည်။

ကိုကြီးနဲ့ စတွေ့ခဲ့တဲ့ အခွိနကြို ပြနပြှီး သတိရမိသည်။ သီရိ ဆယတ်န်း တကတ်ုန်းကပေါ့။ ကြောင်းမုန့စြားဆင်းခွိန် ကြောင်းရှေ့မှာ လှည်းလေးနဲ့ရောင်းတဲ့ ရခေဲခွဈသညကြှီး ရှိသည်။ သီရိ ရခေဲခွဈ သှားဝယတ်ဲ့ အခွိနကြ ကြောင်းတကခြါနီးမို့ ကြောင်းရှေ့မှာ လူရှင်းနသည်ေ။ ရခေဲခွဈသညကြှီးဆီမှာလည်း ဝယတ်ဲ့လူ သုံးလေးယောကလြောကြ ရှိသည်။ သီရိလည်း ရခေဲသုတရြောင်းတဲ့ ဦးလေးကြီး ရခေဲတွကေို ခွဈနဲ့ ခွဈနတောကို ဘာမှမပြောပဲ ရပကြှည့န်မေိသည်။ သူမအလှည့မြှ မရောကသ်ေးတာကိုး။

အဲဒီအခွိနမြှာပဲ ပျိုငကြားအနီလေးတဈစီးက ရခေဲသုတရြောင်းတဲ့ လှည်းရဲ့ဘေးနားမှာ လာရပပြှီး အရပမြှင့မြှင့ြ ရုပခြွောချော အဈကိုတဈယောကြ ဆင်းလာပြီး ဘာမှမပြောသေးပဲ ရခေဲသုတသ်ညကြှီး ရခေဲတွေ ထိုငခြှဈတာကို ရပကြှည့န်သည်ေ။

အရငလြာဝယတ်ဲ့သူတွကေို ငါးရာတန်၊ သုံးရာတန် ၊ တဈရာတန် အသီးသီး ရောင်းသည်။ ငါးရာတန် ရခေဲသုတကြ စပစွသ်ီးချောကတ်ှလည်ေးပါသည်။ ဖရုံယို ၊ နာနတယ်ိုတွလည်ေးပါသည်။ ပြီးတော့ ခွကကြှီးကလည်း အကြီးကြီး။

တဈရာတနကြတော့ ရခေဲပေါမြှာ ဖြောရြညအြရောင် နှစ်မွိုးလောကြ ဆမ်းပေးပြီး နို့ဆီကို ဇွန်းသေးသေးလေးနဲ့ တဈဇွန်းပဲ ဆမ်းပေးတာ တွေ့သည်။ သီရိ ….. လကထြဲမှာ ကစွကြစွပြါအောင် ဆုပထြားတဲ့ တဈရာတန် အနှမ်းလေးတဈရှကကြို ငုံ့ကြည့်မြိသည်။

”သမီးလေး ဘယလြောကတ်န် ယူမလဲ။”

ရခေဲသုတသ်ည် ဦးလေးကြီးရဲ့ အမေးကြောင့ြ သီရိ ကပြာကယာ မော့ကြည့်ပြှီး….

” တဈ… တဈရာတန် ဦးလေး…။”

ရခေဲသုတသ်ည် ဦးလေးကြီးကို တဈရာတန် အနှမ်းလေး တဈရှကကြို ကမ်းပေးရင်း ပြောလိုကသ်ည်။ အဲဒီအခွိနမြှာပဲ ပျိုငကြားနဲ့ ကိုကြီးဆီက စကားသံက ထွကလြာသည်။

” ဦးလေး… ကြှနတ်ော့ကြို ရခေဲသုတ် ငါးရာတန် တဈခွကြ ၊ ပြီးတော့ ဟိုကောငမြလေးကိုလည်း ငါးရာတနပြဲ လုပပြေးလိုကပြါ။ ကြှနတ်ောပြဲ ပေးပါ့မယ်။”

ပိုကဆြံအိတကြိုဖြင့ရြင်း တဈထောငတ်န် တဈရှကကြို ထုတပြေးသည်။

”ရတယ်ဦးလေး ပြနမြအမ်းနဲ့တော့။ ဦးပဲယူထားလိုကပြါ။”

ဈေးသညကြှီးက ပထမလုပလြို့ပြီးတဲ့ ရခေဲခွဈကို ပျိုငကြားနဲ့ ကိုကြီးကို ကမ်းပေးသည်။ အဲဒီအခွိနမြှာပဲ…. ကြောင်းတကြ ခေါင်းလောင်းသံကို ကြားရသည်။ ကိုကြီး ရခေဲသုတကြို စားမလို့လုပန်ရောကနေ မစားတော့ပဲ သီရိဆီကို လှမ်းပေးသည်။

”ရော့…… ကလေးလေး…။ ကြောင်းတကန်ပြေီ။ ဆရာမ ဆူနလေိမ့မြယ် သှားတော့။”

သီရိ ရခေဲခွဈခွကလြေးကိုကိုငရြင်း ခန့ည်ားပြီး မင်းသားတဈယောကလြို ချောနတေဲ့ ကိုကြီးကို ကြေးဇူးတငတ်ဲ့ အကြည့်တ်ှေ့နဲ့ တွတွလေေေး ကြည့်န်မေိသည်။

”သှားတော့….။ စာတွေ အများကြီးသငခြဲ့…။ ဟုတပြှီလား ကလေးလေး။”

သီရိ ဆံပငလြေးတွကေို ခပသ်ာသာ ပြတရြင်းပြောသည်။ သီရိလည်း ရငတ်ှတေုနလြာတာနဲ့ ကြေးဇူးတငစြကားတောင် ကောင်းကောင်း မပြောနိုငပြဲ အတန်းထဲကို အပြေးတဈပိုင်း ပြနပြှေးဝငခြဲ့သည်။ သီရိဘဝမှာ ကိုကြီးဝယကြွှေးတဲ့ ရခေဲသုတကြ စားလို့အကောင်းဆုံး ဖြစ်ခဲ့သည်။ နတသ်ုဒျဓါနဲ့တောင် မလဲနိုငလြောကအြောငပြဲ စိတထြဲမှာထငမြိသည်။

ဒီလိုနဲ့ သီရိဆယတ်န်းကို တဈနှစ်ကပြှီး အိမကြဆကမြထားတော့တာနဲ့ ဆီဆိုငမြှာဝငပြှီး အလုပလြုပခြဲ့သည်။ တဈခါတဈလေ သှားရင်းလာရင်း လမ်းမှာ ပျိုငကြားအနီလေးနဲ့ ကိုကြီးကို တွေ့မိသည်။ ဆီဆိုငမြှာ ဆီထည့ရြင်း ကိုကြီးများ ဆီလာထည့မြလားဆိုပြီး မွှောမြိသေးသည်။

ကိုကြီးက သီရိတို့ဆိုငမြှာ ဆီထည့လြေ့မရှိဘူးထငသ်ည်။ သီရိအလုပလြုပတ်ဲ့ တဈနှစ်ခွဲလောကမြှာ တဈခါမှ ကိုကြီးနဲ့ မဆုံဖြစ်ခဲ့။ လမ်းမှာတော့ ကိုကြီးကို ပျိုငကြားလေး မောင်းမောင်းသှားတာ မကြာခဏ တွေ့ဖူးခဲ့သည်။

”သမီး…. ။ အမေ မေးနတယေလြေ။ ခစွသ်ူရှိနပြေီလားလို့…။”

မိခငဖြစ်သူရဲ့ စိတမြရှညသ်လို မေးသံကြောင့ြ သီရိရဲ့ အတွေးတွေ ပြတတ်ောကသ်ှားသည်။

”မ…. မရှိပါဘူး အမေ…။”

”အေး။ မရှိရငလြည်း ပြီးတာပဲ။ သမီးအသကလြည်း မငယတ်ော့ဘူး။ အိမမြှာ အားကိုးအားထား ယောကြွားသား လိုတယကြှယ်။ မနေ့ကပဲ အမေ့သူငယခြငွြးတဈယောကကြ သူ့တူလေးတဈယောကြ နဲ့ သမီးကို လကထြပပြေးဖို့ လာပြီးပြောသှားတယ်။”

”အို…. အမကလေည်း။ ကိုယန်ဲ့သိတာမှ မဟုတတ်ာ။ လူဆိုးမှန်းမသိ ၊ လူကောင်းမှန်းမသိ။”

”ကောငလြေးက လူရိုးလေးပါ သမီးရယ်။ အရကမြသောကြ ဆေးလိပမြသောကြ ကြမ်းမစား၊ သူ့မိဘတွကလေည်း သသှေားပြီ။ မှို့ထဲက ဘဏမြှာ လုံခွုံရေးအစောင့ြ လုပန်တော။ စိတကြူးမလှဲနဲ့ သမီး။ အခုခွိနမြှာ သမီးကို လငကြောင်းသားကောင်းနဲ့ တင့တ်င့တ်ယတ်ယလြေး အမမှငေခြငွတ်ယ်။ ကြားလား….။ အမေ… မနကဖြှန် အမေ့သူငယခြငွြးလာရင် သူစီစဉတ်ဲ့အတိုင်း သူ့တူနဲ့ သမီးကို နရောခထွားပေးမယ်။ ဟုတပြှီလား။”

”ဟုတ်…. ဟုတကြဲ့ပါ အမေ။”

ဒီလိုနဲ့ပဲ သီရိတဈယောကြ ဘဏလြုံခွုံရေးဝနထြမ်းလေး မတဟြဲထူးနဲ့ လကထြပဖြစ်သည်။ မတဟြဲထူးက ကရငလြူမွိုး ။ ကရငလြူမွိုးဆိုပမေဲ့ သီရိတွေ့ဖူးတဲ့ ကရငလြူမွိုးတွလေိုမွိုး ဂငတ်ိုတိုတောင့တ်ောင့မြဟုတ်။ အသားဖြူဖြူ ပိနပြိနသ်ှယသ်ှယန်ဲ့ ဗလံလေး။

သီရိ မတဟြဲထူးကို ပထမဆုံး စတွေ့တော့ ဒီလိုပုံစံမွိုးလေးနဲ့ ဘဏလြုံခွုံရေး ဖြစ်နတောကိုတောင် စဉြးစားလို့မရ။ မှနမြာနိုငင်ံမှာ ဘဏကြိုဓားပြတိုကတ်ာ မရှိလို့ တောသ်ေးသည်။ သူမယောကြွားစောင့တ်ဲ့ ဘဏကြိုသာ တိုကလြို့တော့ တောတ်ောလြှယမြှာပဲလို့ တွေးပြီး ရယမြိသေးသည်။ မတဟြဲထူးနဲ့ မင်ျဂလာဦးည တွေ့ကြုံရမဲ့အရေးကို တွေးပြီး သီရိ ရငလြေးခဲ့သေးသည်။ သီရိက အပျိုမဟုတတ်ော့လို့။ အပျိုစင် အမှေးပါးလေး မရှိတော့လို့။

……………………………………………………

မင်ျဂလာဦးညက မတဟြဲထူးကို သူ့သူငယခြငွြးတွကေ ဘကခြလွာနိုကဆြိုပြီး အရကလြိုကတ်ိုကခြိုင်းသည်။ အရကတ်ိုကခြိုင်းရင်း မတဟြဲထူးကိုလည်း အတင်းဇွတသ်ောကခြိုင်းသည်။ မတဟြဲထူးက မသောကတ်တလြို့ မသောကခြငွဘြူးဆိုတော့လဲ မရ။ သူမသောကရြင် ပြနမြလှှတဘြူးဆိုပြီး အတင်းဆှဲထားကြသည်။ မတဟြဲထူးလည်း တောင့တ်ောင့ဖြှောင့ဖြှောင့ြ ဇနီးလေးနဲ့ အရမ်းကို အိပခြငွန်တောနဲ့ သူတို့တိုကတ်ဲ့ အရကကြို နှာခေါင်းပိတပြှီး မော့သောကလြိုကသ်ည်။

တဈခွကပြှီး တဈခွကတ်ိုကတ်ာ သုံးခွကမြှောကတ်ော့ မတဟြဲထူး တောတ်ောလြေး မူးနပြေီ။ ဒါတောင် မတဟြဲထူးကို နောကထြပ် အရကထြပတ်ိုကသ်ေးသည်။ သူ့သူငယခြငွြး တဈယောကကြ

“ဒီကောင် မူးပြီး အိပပြွောသ်ှားလို့ သတို့သမီးလေး ငိုနမယ်ေ”

ဆိုပြီး တားလို့ ကံကောင်းသှားသည်။ နို့မို့ဆိုရငတ်ော့ အိမတ်ောင် ပြနရြောကမြည် မထငပြေ။

မတဟြဲထူး အိမပြှနရြောကတ်ော့ တဈအိမသ်ားလုံး အိပကြုနပြှီ။ စိထားတဲ့ အိမတ်ံခါးကို အသာတွန်းဖြင့ရြင်း သီရိအခန်းထဲ ဝငခြဲ့သည်။ သူ့မိန်းမသီရိက ကုတငစြောင်းမှာ အောကကြိုခွဆင်ေးထိုငရြင်း သူ့ကို စောင့န်သည်ေ။

မတဟြဲထူး မကြလြုံးထဲမှာ အရမ်းလှနတေဲ့ ဇနီးလေးသီရိကို ဖကပြှီး ကုတငပြေါြ လှဲခလွိုကတ်ာပဲ မှတမြိလိုကသ်ည်။ နောကြ ဘာဆကဖြစ်လဲဆိုတာ မမှတမြိတော့။

…………………………………………………….

မင််ဂလာဦးညက…

သီရီ ကုတငစြောင်းလေးမှာ ခွဆင်ေးထိုငရြင်း ယောကြြားဖြစ်သူ ပြနလြာမည့် အခွိနကြို စောင့န်မေိသည်။ သူ့သူငယခြငွြးတွကလေည်း တောတ်ောန်ဲ့ ပြနမြလှှတကြှသေး။ သီရိ ယောကြြားဖြစ်သူကိုစောင့ရြင်း အဖုတလြေးထဲက အရညလြေးတွေ စိမ့ထြှကလြာသည်။ ပေါငကြှားထဲမှာ စိုစိစိလေး ဖြစ်လာသည်။ မကြာခင် ကာမစပရြှကရြမယဆြိုတဲ့ အသိက သီရိကို အတွေ့အကြုံတဈခါမှ မရှိဖူးသေးတဲ့ အပျိုစငလြေးတဈယောကလြို ရငခြုနစြသည်ေ။

သီရိအဖုတလြေးထဲကို ယောကြြားဖြစ်သူ ပြနရြောကလြာရင် သူ့အတနကြှီးနဲ့ ထိုးမညဆြိုတာကို တွေးပြီး ရငတ်ှတေုနန်သည်ေ။

“ကြှိ….”

အိမရြှေ့က အသံကြားရသည်။ ခွသေံ တဈဖတွဖြတွကြှားပြီး သိပမြကြာခငမြှာပဲ အခန်းထဲဝငလြာတဲ့ မတဟြဲထူးကို တွေ့သည်။ မတဟြဲထူးပုံစံက ဒယိမ်းဒယိုငန်ဲ့။ ဖြေးဖြေးချင်ြး သီရိအနားကပလြာသည်။ အနားကပလြာမှ မတဟြဲထူးဆီက အရကန်ံ့ တထောင်းထောင်း ရနသည်ေ။

သီရိက အရကအြရောင်းမှှင့တ်ငရြေးဆိုတော့ အရကသ်မားတွကေို နေ့တိုင်းတွေ့ရသည်။ ဒီအရကန်ံ့ကြီးကို သီရိ အမုန်းဆုံးဖြစ်သည်။ မတဟြဲထူး သီရိအနားကို ကပလြာပြီး ကုတငပြေါကြို ဆှဲခပြဈသည်။ သီရိ ကုတငပြေါြ မှောကကြသွှားတော့ မတဟြဲထူးက သီရိကိုယလြုံးပေါခြှတကပြှီး သီရိနှုတခြမ်းကို နမ်းဖို့ကြိုးစားသည်။

မတဟြဲထူးဆီက အရကန်ံ့တွေ ရနတောနဲ့ သီရိခေါင်းကို ဘယည်ာယိမ်းရင်း မတဟြဲထူးရဲ့ ပါးစပန်ဲ့ မထိအောင် ရှောငသ်ည်။ မတဟြဲထူးကတော့ မူးမူးနဲ့ သီရိ နားရှကတ်ှရေော၊ ပါးတွရေော၊ လညတ်ိုငကြွော့ကြော့လေးနဲ့ နားသယစြပတ်ှကေို တပြှတပြှှတ် နမ်းတော့သည်။

သီရိထမီလေးကတော့ မတဟြဲထူး တကဖြိတာနဲ့ ပေါငလြညလြောကထြိ ကြှတန်ပြေီ။ မတဟြဲထူး လကတ်ဈဖကန်ဲ့ သူ့ပုဆိုးကိုဆှဲခွှတပြှီး ဖြောင်းကနဲထွကလြာတဲ့ သူ့အတနကြှီးကို သီရိပေါငကြှားထဲ ထိုးထည့သ်ည်။

မတဟြဲထူးမူးနတောကြောင့ရြော၊ သီရိကပေါငကြို သချောမကားပဲ စိထားတာကြောင့ရြော မတဟြဲထူးအတနကြှီးက အဖုတထြဲမဝငပြဲ သီရိပေါငန်ှဈလုံးကြားထဲ ဝငလြာသည်။ မတဟြဲထူးရဲ့ အတနန်ဲ့ သီရိရဲ့ အစိလေးကို ထိထိမိမိ တဈခကြြ ပြတဆြှဲသှားတော့ သီရိ ဆီက ” အ… ” ကနဲ မှညသ်ံလေးပေါလြာပြီး ပေါငလြေးကားသှားသည်။

မတဟြဲထူးကတော့ မူးမူးနဲ့ ပေါငန်ှဈလုံးကြားကိုပဲ ဆကတ်ိုကြ ဆောင့န်သည်ေ။ တဈခကြဆြောင့လြိုကတ်ိုင်း သီရိ အစိလေးကို ပြတပြှတဆြှဲသှားသလို ဖြစ်နတေော့ သီရိ စိတတ်ှပေိုပြီး ထကြှလာသည်။

မတဟြဲထူးကိုယလြုံးနဲ့ အပေါကြ တကဖြိထားတာကြောင့ြ လကန်ဲ့ကိုငပြှီး သှင်းလိုကလြို့လဲ မလှယဘြူး ဖြစ်နသည်ေ။ သီရိ မတဟြဲထူးရဲ့ အတနကြှီး အဖုတလြေးထဲ ဝငလြာအောင် အဖုတလြေးကို ကော့ကော့တငပြေးနမေိသည်။ သီရိအဖုတကြလေးက ထွကတ်ဲ့ အရညတ်ှကလေည်း ရှှဲရှှဲစိုနပြေီ။

မတဟြဲထူးရဲ့ လီးတနကြှီးလည်း သီရိအဖုတကြ ထွကတ်ဲ့ အရညတ်ှနေဲ့ လူးပြီး ပြောငခြွောနပြေီ။ သီရိပေါငကြို အစွမ်းကုနကြားရင်း အပေါကြနေ မူးမူးနဲ့ ဆောင့န်တေဲ့ မတဟြဲထူးလီးတနကြှီး အဖုတလြေးထဲ ဝငလြာအောင် လုပန်သည်ေ။

တဈခကြြ မတဟြဲထူးအတနကြှီးက သီရိအဖုတလြေးထဲကို စွပကြနဲ ဝငလြာသည်။ သီရိအဖုတန်ှုတခြမ်းသားလေးတွကေ အတနကြှီးနဲ့ အတူ အထဲကို လိပပြှီး ဝငသ်ှားသည်။ သီရိဆီက ထွကတ်ဲ့အရညကြှညတ်ှကြေောင့ြ အဝငမြခကပြဲ မတဟြဲထူးရဲ့ လိငတ်နကြပေးတဲ့ အရသာကို ထိထိမိမိ ခံစားရသည်။

” အ….။ ကြှတ်….. ”

သီရိခပတ်ိုးတိုးလေးညည်းရင်း မတဟြဲထူးရဲ့ ကြောပြငကြို ဖကထြားမိသည်။ မတဟြဲထူးကတော့ မူးမူးနဲ့ အပေါကြနေ ဖိဖိပြီး ဆောင့ခြနွသည်ေ။ တဈခကြတ်ဈခကြြ သားအိမခြေါင်းကို သှားသှားဆောင့မြိလို့ သီရိ အောင့သ်လိုလို ခံစားရသည်။ အဝင် မနကအြောင် တငပြါးကို အောကဖြကကြို ကော့လိုကတ်ော့ မတဟြဲထူးအတနကြ အဖုတအြတွင်းနံရံတွကေို ဟိုထိုးဒီထိုးဖြစ်ပြီး ပိုပြီးတော့ ခံလို့ကောင်းသည်။ အဲဒါနဲ့ သီရိလည်း တငပြါးကို ဘယည်ာယိမ်းရင်း မတဟြဲထူးရဲ့ ဆောင့ခြကြတ်ှကေို အောကကြနေ ခံနမေိသည်။

မတဟြဲထူးရဲ့ ဆောင့ခြကြတ်ှကြေောင့ြ သီရိအဖုတလြေးထဲမှာ တဈခကြထြကတ်ဈခကြပျိုပြီး ခံလို့ကောင်းလာသည်။ သီရိ အသံထွကမြှာစိုးလို့ အောကန်ှုတခြမ်းကို ကိုကရြင်း မတဟြဲထူးဆောင့တ်ာကို ခံနသည်ေ။ ခဏနတေော့ မတဟြဲထူးရဲ့ ကိုယလြုံးက သီရိအပေါကြို ပြုတကြလွာသည်။ အတနကြှီးကတော့ သီရိအဖုတလြေးထဲမှာ ထည့ရြကတ်န်းလန်း….။

”အာကြာ…..။ ”

ခံလို့ကောင်းနရောကနေ ရုတတ်ရကြ ရပသ်ှားတော့ သီရိ ရငထြဲမှာ ဟာသှားပြီး အားမလိုအားမရလေး ငှီးမိသည်။ သီရိအဖုတထြဲ ထည့ထြားတဲ့ မတဟြဲထူးအတနကြှီးကို သီရိအဖုတအြတွင်းသားနံရံလေးတွနေဲ့ ညှဈပေးသည်။

”မတ်…. မတ်…..”

မတဟြဲထူးပါးကို ခပသ်ာသာလေးပုတရြင်း ခေါကြှည့တ်ော့ ထူးသံမကြား။ မတဟြဲထူး မူးပြီး မှောကသ်ှားပြီ။

သီရိ စိတမြရှညသ်လိုနဲ့ မတဟြဲထူးကိုယလြုံးကို ဘေးကို အသာတွန်းခပြှီး ထလိုကတ်ော့ မတဟြဲထူးအတနကြှီးက အဖုတလြေးထဲက ကြှတထြှကသ်ှားသည်။ သီရိ ရငထြဲမှာ ဟာသှားသလို ဖြစ်သှားသည်။ သီရိ ရငထြဲမှာ ကာမမီးတွေ တောကလြောငန်ပြေီ။ ပကလြကကြှီး အိပပြွောန်တေဲ့ မတဟြဲထူးပေါငကြှားမှာ အတနကြှီးက ထောငပြှီး တယမ်းယမ်းဖြစ်နသည်ေ။

သီရိ မတဟြဲထူး ပေါငကြှားထဲမှာ ဒူးထောကထြိုငပြှီး အရညတ်ှနေဲ့ ရှှဲပြီးစိုလကန်တေဲ့ အတနကြှီးကို လကန်ဲ့ကိုငကြှည့မြိသည်။ မတဟြဲထူးအတနကြ သီရိအရငတ်ှေ့ဖူးတဲ့ နှစ်ယောကလြို မဟားဒယားကြီး မဟုတ်။

သီရိလကန်ဲ့ အရင်းကဆုပပြှီး ကိုငလြိုကရြင် ထိပဖြူးနီနီရဲရဲက အပြငကြို ထွကန်သည်ေ။ သီရိ မတဟြဲထူးအတနကြှီးကိုကြည့်ရြင်း စိတတ်ှကြှလောတာနဲ့ မတဟြဲထူးအတနပြေါကြို အဖုတလြေးနဲ့ တေ့ပြီး ခွထိုငလြိုကသ်ည်။

သီရိ တငပြါးလေးကို နိမ့ကြာမှင့ကြာနဲ့ လီးကို အဖုတထြဲဝငအြောင် တဈရဈချင်ြးသှင်းသည်။ အရညတ်ှေ ရှှဲနတောကြောင့ြ မတဟြဲထူးလီးတနကြ သီရိအဖုတလြေးထဲကို ရှောရှောရှုရှုပဲ ဝငသ်ှားသည်။ သီရိ မတဟြဲထူးရငဘြတကြို လကန်ဲ့ထောကပြှီး ကိုယလြုံးလေးကို ကြှကြှပြီး ဆောင့သ်ည်။

ဆောင့ရြင်းဆောင့ရြင်း အရှိနလြှနပြှီး သားအိမခြေါင်းကို တဈခကြတ်ဈခကြြ သှားသှားထိလို့ ကိုယကြိုအမှနဖြော့လိုကရြသေးသည်။ သီရိ မကြလြုံးလေးမှေးပြီး မတဟြဲထူးအတနကြှီးကပေးတဲ့ အရသာကို ခံစားနသည်ေ။

ကိုယလြုံးလေးကို တွန့တ်ှန့ပြှီးတော့လည်း မတဟြဲထူးအတနကြှီးပေါမြှာ စကောဝိုင်းမှှေ့မှှေ့ပြီးဆောင့သ်ည်။ တအောင့လြောကကြှာတော့ သီရိ အဖုတလြေးထဲက အရမ်းကောင်းလာတာနဲ့ တဖုန်းဖုန်းမှညအြောင် ဆောင့လြိုကပြှီး တဈကိုယလြုံးပေါ့သှားသလို ခံစားလိုကရြသည်။

” အား…. မတရြယ်….။ ”

သီရိ မတဟြဲထူးကိုယလြုံးပေါကြို မှောကခြလွိုကပြှီး မတဟြဲထူးရဲ့ အရကန်ံ့ထွကန်တေဲ့ နှုတခြမ်းအစုံကို မှတသ်ိပစြှာ နမ်းလိုကသ်ည်။ သီရိဖငကြတော့ မတဟြဲထူးပေါငကြှားထဲမှာ တလှုပလြှုပဖြစ်တုန်း….။ အဖုတအြတွင်းသားတွကလေည်း မတဟြဲထူး အတနကြှီးကို တရှရှှ ညှဈနကြသေည်။

သီရိ ကလေးလေးတဈယောကလြို အိပမြောကနွတေဲ့ မတဟြဲထူးမကြန်ှာကိုကြည့်ရြင်း မတဟြဲထူးကိုစွဲလမ်းသှားသလို ခံစားရသည်။ ကိုယ့ယ်ောကြွားဖြစ်လာပြီဆိုတဲ့ သံယောဇဉကြှောင့လြား။ သီရိအဖုတထြဲ ဝငန်တေဲ့ အချောင်းဆီကပေးတဲ့ အရသာကြောင့လြား ဆိုတာတော့ သီရိဝခွေဲလို့မရ…။ သီရိ မတဟြဲထူးမကြန်ှာကို ကြည့်ရြင်း စိတတ်ှေ ပြနကြှှလာတာနဲ့ မတဟြဲထူးနှုတခြမ်းကို အားရပါးရနမ်းရင်း အောကကြလည်း ပြနပြှီးဆောင့န်သည်ေ။

ဆီးခုံချင်ြးထိတဲ့ အသံတဈဖန်းဖန်းက အခန်းလေးထဲမှာ ခပမြှနမြှန် ထွကန်သည်ေ။ သီရိခေါင်းလေးကို ဘယည်ာရမ်းပြီး အားရပါးရ ဆောင့ခြနွသည်ေ။ အခကြင်ါးဆယလြောကြ ဆောင့ပြှီးတော့ မတဟြဲထူးအတနကြှီး ဆတခြနဲ ဖြစ်သှားပြီး ပူပူနှေးနှေးအရညတ်ှေ သီရိ အဖုတလြေးထဲ ဒလဟော ဝငလြာသည်။ သီရိ တဈကိုယလြုံး ကငွတ်ကသ်ှားပြီး နည်းနည်းပြော့ချင်လြာတဲ့ မတဟြဲထူး လီးတနပြေါမြှာ ခပသ်ှကသ်ှကြ ဆောင့ခြလွိုကရြင်း တဈကိုယလြုံးတွန့လြိမပြှီး ဒုတိယတဈကြိမ် ပြီးသှားတော့သည်။

” အား….။ ကောင်းလိုကတ်ာ မတရြယ်…..။”

သီရိ ခပတ်ိုးတိုးလေးညည်းရင်း မတဟြဲထူးကိုယလြုံးပေါမြှာအိပရြင်း အမောဖြလေိုကသ်ည်။ တအောင့လြောကကြှာလို့ အမောပြတေော့မှ သီရိ မတဟြဲထူးကိုယပြေါကြနေ လှိမ့ပြှီးဆင်းလိုကသ်ည်။ သီရိ အဝတတ်ဈခုနဲ့ နှစ်ယောကလြုံးမှာ ပပြနေတောတွေ ရှင်းလင်းပြီးတော့ မတဟြဲထူးကို အဝတအြစား သချောပြနဝြတပြေးပြီး အိပယ်ာဝငလြိုကသ်ည်။

‘ ဒီလိုကတွော့လည်း ယောကြြားယူရတာ တောတ်ောကြောင်းတာပဲ။ ‘

သီရိ အိပမြပြောခြင် တွေးဖြစ်အောင် တွေးမိလိုကသ်ေးသည်။ မနကကြတွော့ ကိုယတ်ောခြွောက နမှငေ့မြှ နိုးလာသည်။ အမတေို့က စောစောထဲက ထမင်းစားပြီးသှားတာနဲ့ ကိုယတ်ောခြွောကို တဈယောကထြဲ ထမင်းပြငကြွှေးလိုကသ်ည်။ ထမင်းစားရင်း မတဟြဲထူးက အားနာသလို ကြည့်ရြင်းပြောသည်။

“ညက မူးသှားလို့ ဘာမှမသိဘူး ဖြစ်သှားတယ်။ တောင်းပနပြါတယ်”

တဲ့….။ ဘာမှမသိတာပဲ ကောင်းပါတယ်။ သိသာသိရင် သီရိ သောင်းကနွြးတာတွေ့ပြီး သူ့မိန်းမတောတ်ောန်ှာထတာပဲလို့ ထငသ်ှားလောကသ်ည်။သီရိလည်း

” ရပါတယ် မတရြယ်”

လို့ပဲ ပြနပြှောလိုကသ်ည်။ စိတထြဲမှာတော့ ညရောကရြင် မတဟြဲထူးအတနကြှီးကပေးမဲ့ အရသာကို ထပပြှီး ခံစားချင်န်သေေးသည်။

…………………………………………………

မတဟြဲထူး ဘဏကြနေ သုံးရကခြှင့ပြေးထားလို့ အလုပမြသှား…။ အိမမြှာပဲ တဈနကေုနန်သည်ေ။ အိမမြှာ အမရေော မောငလြေးရော ရှိနတောမို့ သီရိရော၊ မတဟြဲထူးရော ဘယလြိုမှ လှုပရြှားဖို့ အခွင့မြသာဘူး ဖြစ်နသည်ေ။

ညဘကြ ထမင်းစားပြီးတော့ အမနေဲ့ မောငလြေးက အိပယ်ာဝငသ်ှားကြသည်။ သီရိကတော့ အိပယ်ာမဝငသ်ေးပဲ အိမရြှေ့မှာ စာထိုငဖြတန်လေိုကသ်ည်။ စာဖတန်တေဲ့ သီရိကို မတဟြဲထူးက တဈခကြတ်ဈခကြြ ကြကကြှည့ကြှကကြှည့ြ လုပန်သည်ေ။ သီရိ မသိချင်ယ်ောငဆြောငပြှီး အသာဆကန်လေိုကတ်ော့ မသိမသာ သန်းပြသေးသည်။

သီရိလည်း မနည်းစိတကြိုထိန်းပြီး အိပယ်ာထဲ မသှားသေးတာ….။ အိပယ်ာထဲရောကတ်ာနဲ့ စိတတ်ှလှတေပြှီး မတဟြဲထူးပေါငကြှားထဲက အတနကြှီးကို အဖုတလြေးထဲ ဆှဲသှင်းမိမှာစိုးလို့…။

မနေ့ညက စိတလြှတကြိုယလြှတ် ကဲခဲ့ပမေဲ့ မတဟြဲထူးပြနရြောကတ်ာ ညဉ့န်ကန်တောရော၊ အမတေို့က မင်ျဂလာပြဲကြောင့ြ အိပရြေးပကြတ်ာကြောင့ရြော စောစောစီးစီး အိပကြုနကြှလို့ သီရိလုပတ်ဲ့ အသံတွမကြေားလောကဘြူး။ ဒီနေ့တော့ စောသေးသည်။ အမကတေောတ်ောန်ဲ့ အိပပြွောြဦးမှာ မဟုတဘြူး။ တဈခါတလေ ခွဆဈေလကဆြဈတွေ ကိုကလြို့ဆိုပြီး ညလယခြေါငအြထိ အိပမြပြောတ်တဘြူး။

မတဟြဲထူးကတော့ သီရိနားမှာပဲ မယောငမြလညန်ဲ့ လွှောကပြှနသ်ံပေး လုပန်သည်ေ။ တောတ်ောလြေး ကြာတော့မှ သီရိ အိပခြန်းထဲ ဝငလြာခဲ့သည်။ အမတေို့ အခန်းထဲက ဟောကသ်ံတွေ ထွကလြာပြီ မဟုတပြါလား။

မတဟြဲထူးလည်း သီရိနောကကြနေ ကုပခြွောင်းချောင်းနဲ့ လိုကဝြငလြာသည်။ သီရိ သူ့ယောကြွားဖြစ်နပေုံကို ကြည့်ပြှီး ပြုံးမိသေးသည်။

အခန်းထဲရောကတ်ော့ မတဟြဲထူးက သီရိကိုယလြုံးကို လကည်ိုးထိုးပြီး တဈခုခုပြောသည်။ လသေံနဲ့ပြောတာရော ကရငအြသံက ဝဲတာကြောင့ရြော ဘာပြောလိုကမြှန်းတော့ သီရိသသခွေောခွာ မကြားလိုကရြ…။ ဟိုဟာလုပခြငွတ်ယလြို့ ပြောတာပဲ ဖြစ်မည်။

သီရိလည်း ကုတငပြေါမြှာ ပကလြကအြိပပြေးလိုကသ်ည်။ မတဟြဲထူး လုပခြငွတ်ာ လုပပြါစေ။ မတဟြဲထူး ကုတငပြေါကြို ကမန်းတကတန်း တကလြာပြီး သီရိ အင်ျကြီက နှိပကြှယသ်ီးတွကေို ဆှဲဖြုတသ်ည်။ ကြယသ်ီးဖြုတတ်ဲ့ မတရြဲ့လကတ်ှကေ ကတုနကြရငန်ဲ့…၊ ကြောကန်သလေိုမွိုး…။

ညအိပခြါနီးမို့လို့ အတွင်းခံမဝတထြားတဲ့ သီရိ နို့ဖြူဖြူတွကေ နှစ်ပမေီးချောင်းအောကမြှာ ဖောင်းတင်းနသည်ေ။ မတဟြဲထူး သီရိနို့ကြီးတွကေို မမှငဖြူးသလို တောတ်ောကြှာအောင် စိုကကြှည့န်သည်ေ။ မတဟြဲထူး အကြည့်တ်ှကေ သီရိကို မရိုးမရှ ဖြစ်စသည်ေ။

” ဘာလို့ကြည့်န်တောလဲ…။ ”

သီရိ ညုတုတုလေး ပြောလိုကသ်ည်။

” လှ…. လှလို့ပါ။ ”

” စို့ပေးလကြော…။”

သီရိ နို့စို့ပေးဖို့ပြောတော့ စကားတောင် မဆုံးသေးဘူး မတဟြဲထူးမကြန်ှာက သီရိရငဘြတပြေါကြို ဆတကြနဲ မှောကကြလွာသည်။

“အောြ…..။ ဒါမွိုးကတွော့လည်း သှကလြိုကတ်ာ…။”

မတဟြဲထူး သီရိနို့အုံလှလှတွကေို စို့နသည်ေ။ နို့အုံဆိုတာထကြ နို့သီးခေါင်းနီနီလေးကို တပြှတပြှှတန်ဲ့ စို့နတော။ တကယ့ကြလေးတွေ နို့စို့သလိုမွိုး..။ လွှာလုံးဝမပါဘူး..။

သီရိ မတဟြဲထူး နို့စို့နတောကို အသာငုံ့ကြည့်ရြင်း မတ်.. တောတ်ောြ ရိုးအတာပဲလို့ တွေးမိလိုကသ်ည်။ ဒါပမေဲ့ စိတထြနတေဲ့ သီရိအတွကြ မတဟြဲထူးစို့တာကလည်း အရသာတောတ်ောရြှိသည်။ တောတ်ောကြှအောင် စို့ပြီးတော့ နို့သီးခေါင်းတွေ ကြိန်းလာတော့မှ နို့စို့တာကို ရပခြိုင်းလိုကသ်ည်။

” မတ်… တောတ်ော့ကြာ…။ လုပတ်ော့…။ ”

မတဟြဲထူး ကမန်းကတန်းနဲ့ ဝတထြားတဲ့ ပုဆိုးကို ခွှတခြလွိုကသ်ည်။ အောကကြ အကောငကြတော့ ခေါင်းထောငန်ပြေီ။ မတဟြဲထူး သီရိပေါငကြှားမှာ ဒူးထောကထြိုငပြှီး အတနကြို အဖုတဝြမှတေ့ပြီး ထိုးထည့သ်ည်။ သီရိ အဖုတကြ ထွကတ်ဲ့ အရညတ်ှနေဲ့ မတဟြဲထူးဟာက အထဲကို မဝငပြဲ ချောထြှကသ်ှားသည်။ အောကကြ ငံ့လင့န်တေဲ့ သီရိ အားမလိုအားမရနဲ့ ဟာကြာ…. ကြှတခြနဲမှညအြောင် စုတသ်တလြိုကသ်ည်။

လုပခြငွလြိုကတ်ာလည်းပြာလို့ လုပလြိုကတ်ော့လည်း ခွာလို့ဆိုတာ မတလြိုလူမွိုးပဲ…။ သီရိ တွေးရင်း စိတမြရှညတ်ော့တာနဲ့ ပေါငကြှားထဲက လီးကိုလကန်ဲ့ ကိုငပြှီး အဖုတဝြမှာ တေ့ပေးလိုကသ်ည်။ မတဟြဲထူးလည်း အပေါကတ်ည့သ်ှားတာနဲ့ ဆောင့ထြိုးလိုကတ်ာ တဈခကြထြဲနဲ့ အဆုံးထိ ဝငသ်ှားသည်။

” အ…. နာတယ်….။ ”

တဈခကြထြဲနဲ့ အဆုံးထိဝငသ်ှားတဲ့ အတနကြှီးက သားအိမခြေါင်းကို သှားဆောင့လြို့ သီရိ အောင့ကြနဲ ဖြစ်သှားရသည်။

” ပြနထြုတလြိုကရြမလားဟင်…..။ ”

မတဟြဲထူး သီရိကို ခပတ်ိုးတိုးမေးသည်။

” ရတယ်….။ မထုတန်ဲ့ မတ် ၊ လုပတ်ော့…..။ ”

သီရိ ဆီက ခွင့ပြှုခကြရြတာနဲ့ မတဟြဲထူး သီရိအပေါြ မှောကအြိပပြှီး ဆောင့သ်ည်။ သူ့ကိုယလြုံးက သီရိအပေါတ်ော့ ပိမနေ။ လကန်ှဈဘကကြ ဘေးကို ဒိုကထြိုးသလိုမွိုး ထောကထြားလို့ ဖြစ်သည်…။

မတဟြဲထူး သီရိအဖုတကြို ဇယဆြကသ်လိုပဲ ဆကတ်ိုကဆြောင့သ်ည်။ သီရိအဖုတထြဲက အရညတ်ှေ ထွကန်တောနဲ့ ဆောင့ခြကြတ်ိုင်းမှာ တဖြတဖြှတန်ဲ့ အသံတွေ ထွကန်သည်ေ။ အခကြြ သုံးဆယလြောကြ ဆောင့ပြှီးတော့ မတဟြဲထူးတဈယောကြ တအင့အြင့င်ှီးရင်း သီရိအဖုတထြဲမှာ အရညတ်ှေ ပန်းထွကပြှီး ပြီးသှားသည်။ ပြီး ပြီးချင်ြးပဲ သီရိကိုယပြေါကြနေ လှိမ့ဆြင်းပြီး ပုဆိုးကောကဝြတပြှီး သီရိဘေးမှာ ဝငအြိပသ်ည်။

သီရိက မပြီးသေး။ မတဟြဲထူး ဆောင့လြုပတ်ာ ကောင်းခါစပဲ ရှိသေးသည်။ အဖုတထြဲကရတဲ့ အရသာ အကြှင်းအကနွလြေးတွကေို ခံစားရင်း မတမြွား ထပလြုပမြလားဆိုပြီး စောင့န်သေေးသည်။ ခဏနတေော့ မတဟြဲထူးဆီက ဟောကသ်ံကြားရသည်။

”ဟာကြာ…. ဒီကရငလြေးကတော့….။”

သီရိတဈယောကထြဲ မကြမနေပန်ဲ့ ငှီးတွားမိသည်။ လငဖြစ်သူက အိပန်ပြေီဆိုမှတော့ သီရိ ဘာလုပလြို့ရဦးမှာလဲ။ အိပန်တေဲ့လူကို

”သီရိ မပြီးသေးလို့ တဈခါလောကြ လုပပြေးပါဦး”

လို့ နှိုးပြီးပြောရမလို ဖြစ်နပြေီ။ သီရိအဖြစ်က ရယရြမလို၊ ငိုရမလိုနဲ့ အီလညလြညကြှီး…။

သီရိ အင်ျကြီကြယသ်ီးပြနတ်ပ် ထမီကို ပြနပြှငဝြတရြင်း တရှရှဖြစ်နတေဲ့ အဖုတလြေးကို လကန်ဲ့ ကိုငကြှည့မြိသည်။ အဖုတထြဲက အရညတ်ှကေ ထွကတ်ုန်းပဲ ….။ ဟူး…. သီရိ အိပပြွောအြောင် မနဲကြိတမြှိတပြှီး အိပရြသည်။ အဖုတထြဲက မပြီးသေးတာကြောင့ြ ရငတ်ှကေ ပူနတေုန်းပဲ ရှိသေးသည်။တောတ်ောလြေး ညဉ့န်ကမြှ သီရိ အိပပြွောသ်ှားတော့သည်။ ပထမတဈရကတ်ော့ ပထမဆုံးအကြိမမြို့လို့နမှောပါဆိုပြီး စိတဖြှလေိုကသ်ည်။

နောကန်ေ့ည ထပပြှီး လုပတ်ော့လည်း မတဟြဲထူးလုပပြုံက ပထမနေ့ကအတိုင်းပဲ…။ အခန်းထဲရောကတ်ာနဲ့ သီရိကို ထမိနလြှန် ၊ အတင်းတကလြုပပြှီး အိပသ်ှားပြနသ်ည်။ သီရိလည်း မတဟြဲထူးကို ထုတပြှောရမှာ ရှကတ်ာနဲ့ မတဟြဲထူးလုပသ်မွှ ဘာမှမပြောပဲ နရသေည်။

မတဟြဲထူး ခွင့ရြကသ်ုံးရကြ ကုနသ်ှားလို့ အလုပဆြင်းပြီ။ ဘဏဝြနထြမ်းဆိုတော့ လုပရြတဲ့ အလုပကြ နေ့ဆိုင်းလည်းရှိသည်၊ ညဆိုင်းလည်းရှိသည်။ နေ့ဆိုင်းဆို တဈနကေုန် အပေါကဝြမှာ မတတ်ပရြပပြှီး လာသမွှလူကို တံခါးဖြင့ပြေးရသည်…။ အပြနမြှာ နပေူရငလြည်း ထီးလိုကမြိုးပေးရသည်။ တဈနကေုန် မတတ်ပရြပရြတာဆိုပြီး ညဘကပြှနရြောကရြင် ထမင်းစားပြီးတာနဲ့ အိပရြာထဲ တန်းဝငပြှီး အိပသ်ှားတော့သည်။ သီရိလည်း မတတ်ဈယောကြ ပငပြန်းလို့ ဖြစ်နတောပါလဆေိုပြီး ခွင့လြှှတပြှီး နရသေည်။

နေ့ဆိုင်းဆိုရင် ပငပြန်းလို့ မလုပဖြစ်ဘူးဆိုတော့ ညဆိုင်းကတွော့ မတကြို တွေ့တောင် မတွေ့ရ။ ဘဏမြှာသှားပြီး ညစောင့လြုပရြလို့ဖြစ်သည်။ ဂွူတီပြီးလို့ ပြနရြောကတ်ော့လည်း တဈနကေုနမြထပဲ အိပန်တတေသ်ည်။ တဈခါတဈလေ သုံးလေးရကလြောကမြှ တဈခါ စိတတ်ှကြှလောပြီး သီရိကို ကမူးရှုးထိုး တကလြုပတ်တသ်ည်။ အဲလို လုပတ်ိုင်းလည်း ကြာကြာလုပန်ိုငတ်ာ မဟုတ်… ။ အလှနဆြုံး သုံးလေးမိနဈပဲ။ သုံးမိနဈလောကြ ဆောင့ပြှီးတာနဲ့ တရှုးရှုးဖြစ်လာပြီး ပြီးသှားတတသ်ည်။ ကြာလာတော့ သီရိ ဘဝမှာ လိငကြိဈစဆိုတာ ဘာမှမဟုတသ်လို ဖြစ်လာသည်။

ပထမဆုံး အတွေ့အကြုံတုန်းကလည်း နာနာကငွကြငွန်ဲ့ အပျိုရညပြကြခြဲ့ရသည်။ ယောကြာြးရတော့မှသာ မင်ျဂလာဦးညမှာ မတဟြဲထူးမူးမူးနဲ့ လုပတ်ာ ခံဖူးပြီး ကာမအရသာကို ကောင်းကောင်းခံစားဖူးခဲ့ရသည်။ အဲဒါကလည်း မတဟြဲထူး မူးနလေို့။ အရကတ်ှေ အများကြီး သောကထြားတာနဲ့ မူးပြီးလို့ ကြာကြာလုပန်ိုငတ်ာ ဖြစ်သည်။ ကြာကြာလုပန်ိုငအြောင် မတဟြဲထူးကိုပဲ ညတိုင်း အရကသ်ောကခြိုင်းရမလို ဖြစ်နပြေီ။

အဲလိုနဲ့ပဲ သီရိ မတဟြဲထူးနဲ့ လကထြပတ်ာ တဈနှစ်ကြောပြှီ။ အခုခွိနထြိ သားသမီး မရသေး။ ဘယသ်ူ့ဘကကြ ခွို့ယှင်းတာလည်းတော့ မသိ။ အမကလေည်း မှေးခွီချင်ပြှီလို့ သီရိကို တဈဖြဖြပြောသည်။ မတဟြဲထူးကို ပြနပြှောပြတော့ ကိုယလြည်း လုပတ်ာပဲလကြောလို့ပဲ မရမရော ပြနပြှောသည်။

………………………………………………….

တဈနေ့….။

သီရိ အရကဆြိုငတ်ဈဆိုငမြှာ အရောင်းမှှင့တ်ငရြေးကသွည်။ သီရိတို့နတေဲ့ မှို့ထဲနဲ့ နည်းနည်းဝေးတဲ့ မှို့စွနကြ ဘီယာဆိုင်..။ ပန်းကုံးစွပလြို့ရတဲ့ ကောငမြလေးတွေ သီချင်ြးဆိုတဲ့ စငတ်င် တေးဂီတလည်းရှိသလို၊ ကောငမြလေးတွကေို ဆကရြှငကြှေးပေးပြီး အခန်းထဲခေါသ်ှင်းလို့ရတဲ့ ကတေီဗီခန်းလည်းရှိသည်။

သီရိကတော့ ထုံးစံအတိုင်း ဆိုငရြှေ့မှာ ခုံလေးခင်း အရကပြုလင်းလေးတွတငေပြှီး ဝငလြာသမွှ လူတဈယောကပြှီး တဈယောကကြို မေးရုံပေါ့။ ဆိုငထြဲမောင်းဝငလြာတဲ့ ကားတဈစီးကိုတွေ့တော့ သီရိရငတ်ှခေုနတ်ာ မှနလြာသည်။

” အနီရောင် …. ပျိုငကြားလေး….။ ဒါဆို… ကို… ကိုကြီး…။”

ကားပေါကြနေ ဆင်းလာတဲ့ ကိုကြီးမကြန်ှာက မလန်းဘူး။ တဈခုခုကို ဝမ်းနည်းနသလေိုပဲ။ အဝငဝြမှာ သီရိက ဘာသောကမြလဲမေးတော့ စားပြဲပေါမြှာတငထြားတဲ့ အရကပြုလင်းတွကေို ကြည့်ရြင်း ပြုံးရောငသ်န်းလာပြီး ပုလင်းကြီးတဈလုံး မှာသှားသည်။ အမှည်းကတော့ ကောင်းမယထြငတ်ာ မှာပေးပါတဲ့။ ဆိုငမြှာလူတွကြပေန်တောမို့ ကိုကြီး ဝငလြာတာကို ဘယသ်ူမှ ဆီးပြီး မမေးကြ..။

“အေးအေးဆေးဆေး တဈယောကထြဲ သောကလြို့ရမဲ့ နရောရှိလား”

လို့ သီရိနားကပပြှီး မေးတော့.. သီရိက

“ရှိတယ်… ၊ ဟိုးကအခန်းလေးတွထေဲမှာ အေးအေးဆေးဆေး သောကလြို့ရတယ်”

လို့ ပြောလိုကသ်ည်။ သီရိ စားပြဲထိုးလေးတဈယောကကြို လှမ်းခေါပြှီး

“ဒီအဈကိုကြီးက အခန်းတဈခန်းယူမယ်”

လို့ ပြောပေးတော့ ကိုကြီးလည်း စားပြဲထိုးလေးနဲ့ ကတေီဗီခန်းလေးထဲ ပါသှားသည်။ သီရိ ဆိုငပြေါကဝြမှာ မတတ်ပရြပရြင်း ကိုကြီးရှိတဲ့ အခန်းလေးကို ကြည့်ရြင်း ကိုကြီးအကြောင်းကို တွေးနမေိသည်။

ကိုကြီးနဲ့သာ လကထြပဖြစ်ခဲ့ရင်…. ။ ကိုကြီးက ရုပလြည်းချောသည်၊ သဘောလည်း ကောင်းသည်၊ ပိုကဆြံလည်း ရှိပုံရသည်။ ကိုကြီးနဲ့သာ လကထြပဖြစ်ရင် ပျိုငကြားလှလှလေးနဲ့ ဖြစ်နလေောကသ်ည်။ ကိုကြီးက စတနောလည်းကောင်းတော့ သီရိသာ ကိုကြီးခစွသ်ူဆိုရင် သီရိလိုချင်တ်ာတွေ အကုနဝြယပြေးလောကသ်ည်။ သီရိနားထောငဖြူးတဲ့ ဟိုသီချင်ြးထဲကလိုမွိုးပေါ့….။ ပျိုငကြားလား ဟတစြကီးလားဆိုတာ…။

ပျိုငကြားကတော့ ရှိပြီးသားပဲ….။ သီရိ အခုဆိုရင် လငရြှိမယား ဖြစ်နပြေီဆိုတော့ တခွားယောကြွားအကြောင်း မတွေးတာပဲ ကောင်းပါတယလြဆေိုပြီး အတွေးစတွကေို အမှနဖြှတလြိုကရြသည်။

”ခွှတခြွှတ်….. ”

ခေါသ်ံကြားလို့ ကြည့်မြိတော့ အခန်းဝမှာ မတတ်ပရြပန်တေဲ့ ကိုကြီးကို တွေ့သည်။ သီရိကို လကတ်ဈချောင်းထောငပြှပြီး အခန်းထဲကို ဒယိမ်းဒယိုငန်ဲ့ ပြနဝြငသ်ှားသည်။ အရကမြှာတာ ဖြစ်မှာပါလဆေိုပြီး အရကပြုလင်းယူပြီး သီရိကိုယတ်ိုငပြဲ သှားပို့လိုကသ်ည်။

ဆိုငကြ စားပြဲထိုးလေးတွကေို တဈခကြကြှည့တ်ော့ သူ့အလုပန်ဲ့သူ ရှုပန်ကြသေည်။ အခန်းထဲမှာ အရကသ်ှားခတွော့ ကိုကြီးက ဆိုဖာပေါမြှာ ပကလြကလြနန်သည်ေ။ ကိုကြီး တောတ်ောလြေးမူးနပေုံပဲ…။ အရငကြ မသောကဖြူးဘူးလား မသိပါဘူး။

“အဈကို မူးနပြေီထငတ်ယ်… ထပပြှီးမသောကတ်ော့ရင် ကောင်းမယထြငတ်ယ်… ကားမောင်းပြီး ပြနရြမဲ့ ကိုကြီးကို အန်တရာယဖြစ်မှာစိုးလို့”

သီရိ သတိပေးမိသည်။ သီရိအသံကြားတော့ ကိုကြီး မကြလြုံးမှိတထြားရာကနေ မကြလြုံးဖြင့ကြှည့သ်ည်။

”ဝတရြည်….. ကိုယ့ဆြီလာပါဦးကြာ….။ ”

ကိုကြီး ဆိုဖာပေါကြနထလောပြီး သီရိကိုယလြုံးလေးကို ပြေးဖကသ်ည်။

” အို…. ကိုကြီး….. မှားနပြေီနောြ….။ ဝတရြညမြဟုတဘြူး….။ လှှတပြါ….။”

သီရိပြောသာပြောနရတော ကိုကြီးရဲ့ ရငခြှငထြဲကနေ ရုန်းမထွကန်ိုငပြဲ အလိုကသ်င့လြေး ပြနဖြကထြားမိသည်။ သီရိ ငယင်ယထြဲက စိတကြူးယဉခြဲ့ရတဲ့ အဈကို…။ အခု သူ့ရငခြှငထြဲမှာ သီရိရောကန်ပြေီ။

သီရိ အပျိုလေးတဈယောကလြို ရငတ်ှခေုနလြာမိသည်။ ကိုကြီးက ဖကထြားရုံတငမြဟုတပြဲ လကတ်ဈဖကကြ သီရိခါးကိုပြေ့ရင်း နောကလြကတ်ဈဖကကြ သီရိတငပြါးအိအိနှစ်လုံးကို ပြတသ်တန်သည်ေ။ ပါးစပကြလည်း

”ဝတရြညရြယ်…. ခစွလြိုကတ်ာကြာ”

လို့ တဖြဖြပြောရင်း သီရိ ပါးပြငကြို နှုတခြမ်းနဲ့ စုပပြှီးနမ်းနသည်ေ။ တဈခါတဈခါ သီရိ နားရှကလြေးတွကေို နမ်းရင်း လွှာနဲ့ နားရှကလြေးထဲကို ထိုးထိုးကလိတော့ သီရိ ကြကသ်ီးတွတေောင် ထလာရသည်။

သီရိရဲ့ လညတ်ိုငဝြင်းဝင်းလေးကို နှုတခြမ်းနဲ့ ပြှတခြနဲ မှညအြောငစြုပရြင်း လကကြလည်း သီရိနို့ကြီးနှစ်လုံးကို ဖစွည်ှဈနသည်ေ။ သီရိ စိတတ်ှေ ကြှလှန်းလို့ နို့သီးခေါင်းလေးတွတေောင် ထောငပြှီး စူကြှနရပြေီ။

ကိုကြီးက သီရိကို ဖကထြားရင်းကနပေဲ ဆိုဖာဆီကို တဖြည်းဖြည်းချင်ြး ဆှဲခေါသ်ှားလို့ ဆိုဖာနားဘယလြိုရောကသ်ှားမှန်းတောင် သီရိမသိလိုကရြ။ သီရိကိုဖကထြားရာကနေ လှတသ်ှားတော့မှ မကြလြုံးဖြင့ကြှည့လြိုကတ်ော့ ကိုကြီးက ဆိုဖာပေါမြှာ ထိုငန်ရောကနေ ဘောင်းဘီဇဈကို ဆှဲဖြုတပြှီး သူ့အတနကြှီးကို ဆှဲထုတထြားသည်။

KTV အခန်းလေးထဲက မီးမှိနမြှိနအြောကမြှာ ကိုကြီးအတနကြှီးက ထောငမြတပြှီး တရမ်းရမ်းနဲ့ ဖြစ်နသည်ေ။ ကြီးတာလည်း အကြီးကြီးပဲ…။ သီရိတွေ့ဖူးတဲ့ သူတွထေဲမှာ အကြီးဆုံးလို့ ပြောရမလိုပဲ။ မတဟြဲထူးအတနန်ဲ့ဆိုရင် အရှညရြော အတုတရြော တောတ်ောလြေးကြာတယလြို့ ပြောရမည်။

”ဝတရြည်…. စုပပြေးဦးကြာ…။”

“အို….”

သီရိ ရှကသ်လိုလို ဖြစ်သှားသည်။ သီရိ အခုခွိနထြိတဈခါမှ လီးမစုပဖြူး။ သီရိ ကိုကြီးရဲ့ အတနကြှီးကို ကြည့်ရြင်း စိတတ်ှကြှလှေန်းလို့ အဖုတလြေးထဲမှာ အရညတ်ှေ ရှှဲစိုနပြေီ။

” ဘယသ်ူမှသိတာမှ မဟုတတ်ာကြာ…။”

သီရိတဈယောကထြဲ ခပတ်ိုးတိုးပြောရင်း ကိုကြီးပေါငကြှားထဲမှာ ဒူးထောကထြိုငပြှီး ကိုကြီးအတနကြှီးကို လကတ်ဈဖကန်ဲ့ ထိန်းကိုငပြှီး စုပပြေးလိုကသ်ည်။ ကိုကြီးအတနကြ ကြီးလှန်းလို့ ပါးစပကြို အတောလြေး ကယွကြယွဟြပြီး စုပရြသည်။

စုပရြင်းစုတရြင်း အရသာတွေ့လာတာနဲ့ အတနကြှီးတဈချောင်းလုံးကို လွှာနဲ့ နရောအနှံ့ လကြသ်ည်။ အချောင်းတဈချောင်းလုံးကို ရခေဲချောင်းစုပသ်လို တပြှတပြှှတန်ဲ့ မှညအြောင် အားရပါးရနဲ့ စုပပြေးနမေိသည်။ သီရိ ရဲ့ လီးစုပသ်ံ တပြှတပြှှတကြ အခန်းထဲမှာ ဖြင့ထြားတဲ့ သီချင်ြးသံနဲ့ အပျိုငထြှကန်သည်ေ။

” ရပြီ… တောတ်ော့”

လို့ပြောပြီး ကိုကြီး ဆိုဖာပေါကြထလာပြီး သီရိကို ဆိုဖာပေါမြှာ ပကလြကအြိပခြိုင်းသည်။ နှစ်ယောကထြိုငဆြိုဖာကြီးပေါမြှာ သီရိ ပကလြကလြေး အိပလြိုကသ်ည်။ ကိုကြီးက သီရိဝတထြားတဲ့ စကတအြောကအြနားစကို အပေါကြို မရမက ဆှဲတငန်သည်ေ။

သီရိ ဖငကြို ကြှပေးထားတာတောင် စကတကြ သီရိ ဖငလြုံးကောကကြောကန်ဲ့ ငှိပြီးအပေါကြို ဆှဲတငလြို့ မရ။ မထူးတော့ဘူး ဆိုပြီး သီရိ အဝတတ်ှေ ခွှတလြိုကသ်ည်။ အင်ျကြီက စကတန်ဲ့ တဈဆကတ်ည်း ဆိုတော့ သီရိကိုယလြုံးပေါမြှာ ဘရာစီယာလေးနဲ့ ပငတ်ီလေးပဲ ရှိတော့သည်။

သီရိလည်း အခွိနမြရှိတာနဲ့ ဘရာနဲ့ ပငတ်ီကိုပါ တဈခါထဲ ခွှတလြိုကသ်ည်။ သီရိ ကိုယတ်ုံးလုံး ဖြစ်သှားပြီ။ ဆိုဖာကြီးပေါမြှာ ပကလြကလြှနအြိပပြှီး ပေါငကြားပေးထားတဲ့ သီရိပေါငကြှားထဲမှာ ကိုကြီးနရောယူသည်။ သီရိ အဖုတဖြောင်းဖောင်းလေးထဲကို သူ့အတနကြှီး တရဈပြီးတရဈ တိုးဝငလြာသည်။

သီရိအဖုတလြေးထဲမှာ ပြည့ကြှပန်သည်ေ။ ကိုကြီးကို စုပပြေးထားတာကြောင့ြ အတနကြှီးမှာ သီရိ သှားရညတ်ှနေဲ့ ရှှဲနတောရယ်၊ သီရိအဖုတကြလည်း အရညတ်ှေ အများကြီး ထွကန်တောကြောင့သ်ာ တောသ်ေးသည်။

ကိုကြီးက သူ့ဟာကြီးကို တဈခါထဲ အဆုံးထိ မသှင်းသေးပဲ တဈဝကလြောကန်ဲ့ နဲနဲချင်ြး သှင်းလိုကထြုတလြိုကြ လုပန်သည်ေ။ သီရိလည်း အားမရတော့တာနဲ့ တငပြါးကြီးကို ကော့ကော့တငပြေးမိသည်။ ကိုကြီးကို အဆုံးထိ ထည့စြချင်ေလြှပြီ။ သီရိ စိတထြဲ ဖြစ်နတောကို သိလို့ပဲလားတော့မသိ…။ ကိုကြီး တဖြည်းဖြည်းချင်ြး ဆောင့လြိုကတ်ာ အတနကြှီးတဈချောင်းလုံး သီရိအဖုတလြေးထဲ ဝငသ်ှားသည်။

”အား….. ကောင်းလိုကတ်ာ…”

သီရိရဲ့ တရှရှဖြစ်နတေဲ့ အဖုတအြတွင်းသားလေးတွကေ အပြည့အြသိပဝြငန်တေဲ့ အတနကြှီးကို ဆုပဆြုပပြှီး ညဈနကြသေည်။ ကိုကြီးက တဖြည်းဖြည်းချင်ြး ဆှဲထုတလြိုကြ ပြနသ်ှင်းလိုကန်ဲ့ လုပန်သည်ေ။ အဖုတထြဲကို တဈခကြတ်ိုးဝငလြာတိုင်း တဈခကြဆြိုသလို အီဆိမ့န်အေောင် ကောင်းလှသည်။

“ကိုကြီး မှနမြှနလြေး…. ”

သီရိ မပြင့တ်ပြင့လြေး တောင်းဆိုမိသည်။ ကိုကြီးရဲ့ ဆောင့ခြကြတ်ှေ မှနလြာသည်။ ခပထြှားထွားအတနကြှီးက သီရိအဖုတလြေးထဲမှာ လှန်းထိုးသလို အဝငအြထွကြ လုပန်ကြသေည်။ သီရိ အဖုတလြေးထဲ အတနကြှီး ဝငထြှကန်တောကို ခေါင်းလေးအသာငုံ့ရင်း ကြည့်မြိသည်။

ကတေီဗီအခန်းလေးရဲ့ မီးရောငအြောကမြှာ အတနကြှီးက အရညတ်ှနေဲ့ တင်းပြောငန်သည်ေ။ ဆီးခုံချင်ြးရိုကသ်ံ တဖောင်းဖောင်းကလည်း အခန်းလေးထဲမှာ ဆူညံနသည်ေ။ အသံလုံခန်းဖြစ်တာမို့သာ တောသ်ေးသည်။ သီရိလည်း အရမ်းကောင်းတာနဲ့ ပါးစပကြနေ ဗလုံးဗထွေးနဲ့ အောမြိအောရြာတွေ အောဖြစ်သည်။

”ကိုကြီးဆောင့ြ…. ကောင်းလာပြီ….. နာနာလုပပြါ ကိုကြီးရဲ့….။”

ကိုကြီးရဲ့ ဆောင့ခြကြြ ကြမ်းကြမ်းတွအေောကမြှာ သီရိတဈယောကြ တဈကိုယလြုံးကော့ပြံရင်း ကာမလမ်းဆုံးသို့ တကရြောကသ်ှားသည်…။

”အား… ကောင်းလိုကတ်ာ အဈကိုရယ်….။”

သီရိအပေါမြှာ အုပမြိုးထားတဲ့ ကိုကြီးရဲ့ ရငအြုပကြယွကြှီးကို လကဖြဝါးလေးနဲ့ အသာပြတရြင်း ပြောလိုကသ်ည်။ သီရိကသာ တဈခါပြီးသှားတာ အပေါကြ ဆောင့န်တေဲ့ ကိုကြီးက မပြီးသေး။ တငပြါးကို ကော့ကာ ကော့ကာနဲ့ ရရလေညေလြည် ဆောင့န်သည်ေ။ ကိုကြီးရဲ့ ဆောင့ခြကြကြှမ်းကြမ်းအောကမြှာ သီရိရဲ့ စိတတ်ှေ တဈခါပြနပြှီး ထကြှလာရသည်။

ဆိုဖာပေါကြ တငပြါးလုံးလုံးကောကကြောကလြေးကို ပင့ကြာပင့ကြာနဲ့ ကော့ကော့ပေးလိုကသ်ည်။ ကိုကြီးရဲ့ ဆောင့ခြကြတ်ှေ ပိုပိုပြီး မှနလြာသည်။ အားလည်း ပိုပြီး ပါလာသည်။ ကိုကြီးဆီက နှာမှုတသ်ံတရှုးရှုးက ပိုပြီးကယွလြောငလြာသည်။ ကိုကြီး ပြီးတော့မယထြငသ်ည်…။

သီရိလည်း အဖုတလြေးထဲမှာ စိတကြိုသချောနှစ်လိုကပြှီး အဖုတအြတွင်းသားလေးတွကေို ညှဈညှဈပြီး အရသာခံနလေိုကသ်ည်။ ဒီလိုအရသာမွိုး ခံစားရတဲ့ အခွင့အြရေးဆိုတာ သီရိဘဝမှာရဖို့ တောတ်ောလြေး ခဲယဉြးလှသည် မဟုတပြါလား။ သီရိလည်း နောကတ်ဈခါ ပြီးဆုံးဖို့ နီးကပလြာတာနဲ့အတူ အဖုတထြဲကလည်း အီစိမ့န်အေောင် ကောင်းလာသည်။

ကိုကြီး အခကြန်ှဈဆယလြောကြ ခပန်ာနာ ဆောင့လြိုကပြှီးတော့ ပူပူနှေးနှေး သုတရြညတ်ှေ သီရိအဖုတလြေးထဲ ပန်းထွကလြာသည်။ ကိုကြီးဆီကထွကတ်ဲ့ အရညန်ှေးနှေးတွကေ သားအိမခြေါင်းထိရောကအြောငပြဲ ပူဆင်းသှားသည်။

”အား…. ကောင်းလိုကတ်ာ…. ”

ကိုကြီးဆီက အရညန်ှေးနှေးတွေ ဝငလြာတာနဲ့ သီရိလည်း တငပြါးကို ခပကြှမ်းကြမ်းလေး ကော့တငရြင်း ခွခွေောင်းလေးတွေ ကုတကြှေးသှားပြီး နောကထြပတ်ဈခွီ ပြီးသှားရသည်။ ကိုကြီး တဈခွီပြီးသှားတော့ သီရိကိုယလြုံးလေးပေါမြှာ မှောကခြပြှီး အိပန်သည်ေ။ သူ့ အတနကြှီးကတော့ သီရိအဖုတလြေးထဲက ဆှဲမထုတသ်ေး။

မတောင့တ်ဈတောင် အနအထေားနဲ့ တပရြပကြှီးဖြစ်နတေဲ့ ကိုကြီးရဲ့ အတနကြှီးကို အဖုတအြတွင်းသားလေးတွနေဲ့ ဆှဲဆှဲညှဈရင်း ကာမအရသာကို သီရိတဈယောကြ ပီပီပြငပြှင် ခံစားနသည်ေ။ တအောင့လြောကန်မှေ သီရိ ကိုကြီးရဲ့ ရငခြှငထြဲကနေ အသာလေးရုန်းထွကပြှီး အဝတအြစားတွေ ပြနဝြတသ်ည်။

ကိုကြီးကိုလည်း အဝတအြစားတွေ သချောပြနဝြတပြေးပြီး ဆိုဖာပေါမြှာ သသခွေောခွာလေး နရောခပြေးလိုကသ်ည်။ ခေါင်းမော့ပြီး မှိန်းနတေဲ့ ကိုကြီးရဲ့ မကြန်ှာလှလှကို ကြည့်ရြင်း သီရိ ဝမ်းနည်းဝမ်းသာဖြစ်ရသည်။ ဝမ်းနည်းတာက ကိုကြီးနဲ့ ဒီဘဝမှာ ဆုံနိုငခြှင့ြ မရှိတော့လို့… ၊ ဝမ်းသာတာကတော့ ကိုကြီးနဲ့ တဈကိုယလြုံး ရင်းရင်းနှီးနှီး ပေါင်းသင်းလိုကရြလို့…..။

အခန်းထဲက မခွာချင်ခြှာချင်န်ဲ့ သီရိ အခန်းအပြငကြို ထွကလြာခဲ့သည်။ အခန်းတံခါးကို ပြနပြိတရြင်း ကိုကြီးကို တဈခကြကြှည့မြိသည်။ ကိုကြီးအိပန်တေဲ့ပုံက ကလေးလေးတဈယောကလြိုပဲ အပြဈကင်းစငလြှသည်။ သီရိ မနနေိုငတ်ာနဲ့ အခန်းထဲတဈခေါကပြှနဝြငပြှီး ကိုကြီးရဲ့ ပါးပြငကြို အနမ်းတဈပြင့ပြေးလိုကသ်ည်။

တဈခါနမ်းလို့မဝတာနဲ့ မကြန်ှာတဈပြင်းလုံးကို အနမ်းမိုးတွေ ရှာခလွိုကသ်ည်။ အနမ်းမုနတ်ိုင်း တိုကပြှီးလို့ အားရမှ သီရိ အခန်းလေးထဲက ထွကလြာခဲ့သည်။ အပြငရြောကတ်ော့ တဈဆိုငလြုံး သူ့အလုပန်ဲ့သူ ရှုပန်တောနဲ့ သီရိအဖြစ်ကို ဘယသ်ူမှ မသိလိုကကြှ။

သီရိ မတတ်ပရြပန်ကြေ နရောလေးမှာ မတတ်ပရြပရြင်း ကိုကြီးရှိနတေဲ့ အခန်းလေးကိုကြည့်ရြင်း အတွေးတွေ နယခြွဲ့မိသည်။ သီရိ စိတထြဲမှာ အိပမြကမြကန်သလေို ခံစားရသည်။ ခစွရြတဲ့ ကိုကြီးနဲ့ ရင်းရင်းနှီးနှီး နလေိုကရြတာ မယုံနိုငလြောကအြောင် ဖြစ်နရသေည်။

ကိုကြီးမူးပြီး လာဖကတ်ဲ့ အခွိနမြှာ သီရိ စိတကြို လှတပြေးလိုကမြိသည်။ ဘဝမှာ တဈခါလောကြ ခစွခြဲ့ရတဲ့ကိုနဲ့ ခစွလြိုကမြယဆြိုတဲ့ တဒင်ျဂအတွေးကို မလှနဆြနန်ိုငခြဲ့။ သီရိရဲ့ အခစွကြို မူးနတေဲ့ ကိုကြီးလည်း သိမှာမဟုတ်……။

မနကန်ိုးရင် ကိုကြီးမှတဉြာဏထြဲမှာ ဘာမှကနွမြှာမဟုတဘြူးဆိုတာ သီရိကောင်းကောင်း သိနသည်ေ။ကိုကြီးကို ခစွလြှန်းလို့ ကိုကြီးကို ဖြည့ဆြီးပေးသှားတဲ့ အညတရ ကောငမြလေးတဈယောကြ ရှိနတယေဆြိုရင် ကြနပေပြါပြီ။

………………………………………….

သုံးလခန့ကြှာသောြ…….

” ငါ အဖဖြစ်ေပြီကြ…. ဟားဟား….. ”

ဆငခြှဖေုံးရပကြှကလြေးထဲရှိ သီရိရဲ့ အိမလြေးထဲက အောသ်ံတဈခကြြ ထွကလြာသည်။ သီရိ ကိုယဝြနရြှိပြီလို့ ဆရာဝနကြ ပြောလိုကလြို့ မတဟြဲထူး ဝမ်းသာအားရ အောန်တော ဖြစ်သည်….။ သီရိအမရေဲ့ မကြန်ှာမှာလည်း အပြုံးတွေ တွဲလှဲခိုနသည်ေ။

အိမထြဲမှာ လကသ်ီးလကမြောင်းတန်းရင်း ပတပြှေးနတေဲ့ မတဟြဲထူးကို ကြည့်ရြင်း သီရိ တဈခကြြ ပြုံးမိသည်။ သီရိ အပြုံးရဲ့ အဓိပျပာယကြိုတော့ သီရိမှလှဲ၍ ဘယသ်ူမှ သိနိုငမြည် မဟုတပြေ။

ပြီးပါပြီ။