သီရိရယ်
ရေးသားသူ – ??????
“အောြ သူ့အကောင့လြေး မီးစိမ်းနပေါလား”
ဖုန်းလေးကို ကိုငပြှီး Facebook လေးကို ဖြင့လြိုကတ်ော့ သီရီအကောင့လြေး မီးလေးစိမ်းနတယေလြေ။ ဒါပမယေ့ြ တဈခါမှလည်း နှုတမြဆကရြဲတဲ့ ဘဝ။
“သီရိရေ ကိုယ့မြှာသာ ကိုယ့အြပြဈနှင့ြ ကိုယဖြစ်ခဲ့ရပြီ။ တို့နှစ်ယောကခြစွခြှင်းကို ကိုယ့ရြဲ့ ဇီဇာကြောငမြှုကြောင့ြ တို့တွေ ဝေးခဲ့ကြရတာ မဟုတလြားလေ။ အားလုံး ကိုယ့အြပြဈတွပေါကြာ”
လို့ ဆှေးဆှေးမှေ့မှေ့လေးတွေးရင်း အတိတကြို ဇောမြိုး တဈယောကြ တမ်းတပြီး မဆုံနိုငတ်ဲ့ ဘဝမို့ ဆှေးနရတေယလြေ။
”အောသ်ီရိရယ်”
ကနွောြ.. ရနကြုနအြရှေ့ပိုင်းတကျကလိုလ် lecture therater တညဆြောကရြေးမှာ အနဂြငွန်ီယာကနထြရိုကတ်ာ အဖြစ်တာဝနယ်ူခဲ့တယ်။ ရနကြုနကြနပြေီး အလုပသ်ှားရတာလေ။ ကားမောင်းပြီးပေါ့။ ဖောငဒြေးရှင်းလေး စတငန်ခေဲ့တဲ့ အခွိနမြှာ ပုံစံတွကေ မတညမြငှိမ်၊ အခုတဈမွိုး တောကြှာတဈမွိုး ဖြစ်နတောကြောင့ြ မူလဒီဇိုင်းအတိုင်း လုပထြားရကနေ ပုံစံပြောင်းတဲ့အတွကြ ပေါကကြှဲနတေဲ့အခွိန် ကားကို မှနမြှနလြေး မောင်းလာခဲ့တယ်။
သံလွှငဘြကကြမ်းရောကတ်ော့ လမ်းရှင်းပါတယဆြိုပြီး အရှိနတ်ငလြိုကတ်ယ်။ လူက ကိုယ့အြတွေးနှင့ြ ကိုယဆြိုတော့ ပတဝြန်းကငွကြို ဂရုမစိုကအြားဘူးဗွ။ လမ်းသှယလြေးကနေ ဆိုငကြယတ်ဈစီး အတင်းထွကလြာတယ်။ ကားရှေ့အထိရောကလြာတာကြောင့ြ “ကြှီ..ဟီ..ဟီ..ကြှီ” ကားဘရိတကြိုအတင်းဖမ်းနင်းရင်း ဒေါသထောင်းကနဲ ထွကသ်ှားတယ်။ မတိုကမြိပမယေ့ြ ဆိုငကြယကြလဲတယ်။ လဲသာလဲသာ သောကခြလေးမက လကထြဲက ရခေဲချောင်းကို မလှှတဘြူး။
သိတဲ့အတိုင်း အလုပထြဲမှာ ဆဲနကြေ ပုံစံအတိုင်း အယုတတ် အနတ်တတွေ ထွကသ်ှားတယ်။ ကားပေါကြဆင်းပြီး ဆိုငကြယကြိုထူရင်း ကြည့်လြိုကကြာ
“ဟေ့ကောငမြလေး.. ဒါကား ကား ဟဲ့…. ကားတိုကရြင် သတတေတ်ယ် နားလညလြား၊ နငလြငမြလိုချင်တ်ော့ဘူးလား”
“အံမာ တိုကခြငွြ တိုကပြလိုကြ၊ လငမြလိုချင်တ်ော့ဘူးလား ဘာလာနဲ့”
ကနွောလြည်း အဲဒီအခါမှ သတိထားမိတယ်၊ ကောငမြလေးက မကြကြှောတင်းလေး ဆေးဆိုးဆံပငလြေးနှင့ြ။ ရုပလြေးက ခစွစြရာလေးပါ။ တောတ်ောလြေးလည်း လှတယ်။ သူ့အရပန်ှင့လြိုကဖြကတ်ဲ့ အလှအပ အဖုအထဈတွကေ ရငခြုနစြရာကြီးပေါ့။ ရငထြဲမှာ ရခေဲမှဈလေးစီးဆင်းသှားတယ်။ သိပခြစွသ်ှားပြီခေးရယ်။
“အဲဒီလိုပါ လငယ်ူမယဆြို ငါ့ကို စဉြးစားပေးပါလို့”
“အမ် မသာကြီး..ရုပကြဖြင့ြ သင်းခွိုင်းကို ခွတလှေမ်းနပြေီ ငါခဲနှင့ြ ကောကထြုလိုကရြ”
ကောငမြလေးက ပါးစပကြလည်းပြောရင်း ခဲကောကကြိုငလြို့ ကနွောြ ကားပေါတ်ကပြှီး အတင်းမောင်းပြေးရတော့တယ်။
“ဟိုကြ မလှယကြှော ဇတဇြတကြှဲလေး”
ကနွောြ.. အဲဇတဇြတကြှဲလေးကို ခိုကသ်ှားတယ်။ အင်း.. အသကကြလည်း ချောကန်ှဈလောကကြှာမယ့ြ သဘောရှိတယ်။ ဒီလိုအလန်းလေးက ငါလိုလူကို ဘယကြှိုကမြလဲကြာ.. ဘာဖြစ်ဖြစ်သူ့အခစွကြို ရဖို့ ငါ့သိကျခာတွေ မာနတွကေို ခဝါခရွမှာပဲလေ။ ခစွတ်ော့လည်း လူငယစြတိုင် ဖမ်းရမှာပေါ့။
နောကန်ေ့ အဲဆောကြို အဲဒီနရောလေးမှာပဲ ကြိုစောင့ဖြို့ စဉြးစားလိုကတ်ယ်။ အဟဲ နဖူးစာ ရှာလယပြှီ။ ရနကြုနသ်ားနှင့ြ သံလငွသ်ူ၊ အဟီး..မိုကတ်ယ်။
အောြ.. ငါတော့ ရှငမြှေ့လှန်းနှင့တ်ော့ တွေ့ပြီ။ အင်း.. အဆငပြှအေောငပြဲ လုပရြမယ်၊ ငါ့အသကကြ မိန်းမယူရမယ့ြ အရှယရြောကန်ပြေီပဲ။ စိတကြူးနှင့ြ ရူးပေါ့ဗွာ။
———————————
သီရိတဈယောကြ ပေါကကြှဲနတယ်ေ။ မနကကြ ရခေဲချောင်းလေးဝယပြှီး ဆိုငကြယ် လကတ်ဖကန်ှင့ြ ထိန်းစီးပြီး လမ်းသှယကြ လမ်းမကြီးပေါတ်ကတ်ော့ အရှိနန်ည်းနည်းလှနပြှီး သူများလမ်းကြောပေါြ ရောကသ်ှားတာ။ ရနကြုနဘြကကြလာတဲ့ ကားနှင့တ်ိုကမြိတော့မလို့။ လဲသှားတာ လူကို မထူပဲ ဆိုငကြယကြို ထူတယ်။
ပြီးတော့ သောကအြားမနာလည်း ပြောသေးတယ်။ ဘာတဲ့ လငမြလိုချင်ဘြူးလားတဲ့။ သူ့အပူကနွတောပဲ။ ပြီးတော့လည်း ရိသဲ့သဲ့ ရည်းစား စကားပြောသေးတယ်။ လူကဘဲ အိုဘဲနာကြီး ဖြစ်နပြေီ။ ဒီကမှ ဆယ့ရြှဈနှစ်ပဲ ရှိသေးတာ။ အားမနာ လွှာမကြိုး ပြောတယ်။ စိတတ်ိုပြီး ခဲနှင့ထြုမလို့။
“ခွေးသားကြီး တွေ့ရငတ်ော့ ဟင်းးးဟင်းး”
ဒေါသစိတလြေး လွှော့လိုကပြှီးမှ ပြနတ်ှေးကြည့်လြိုကတ်ယ်။ အသကသ်ာကြီးတာပါ။ ရုပကြ မဆိုးဘူးပဲ။
“အံမယ် သူ့တဈကိုယလြုံးလဲ ရမှေေးနံတွနှငေ့ြ မှေးနတောပဲ။ ရမှေေးပုလင်းများ ဖိတကြလွာခဲ့သလားလမသိဘူး။ အာ..ငါဘာတွေ တွေးမိနတောလဲ”
ဆတဆြတကြှဲလေး သီရိရငထြဲ အတွေးတဈခကြြ ခဏတာလေး ဝငသ်ှားတော့။ သီရိတဈယောကြ ရှကပြှုံးလေး ပြုံးမိသှားတယ်။ သီရိလည်း ကြောင်းတကဖြို့အတွကြ ဆိုငကြယကြို ကြောင်းဘကြဦးတညထြှကလြိုကတ်ယ်။
—————————————
ကြောင်းဘကရြောကပြှီး ကနွောလြည်း အလုပမြွားနတောကြောင့ြ ဘယမြှမထွကပြဲ အလုပအြတွကြ စီစဉပြေးနရပေမယေ့ြ ခုနတုန်းက လမ်းမှာတွေ့တဲ့ ကောငမြလေးက အတွေးထဲမှာ စိုးမိုးနတောကြောင့ြ ကိုယ့ဟြာကိုယ် ပြုံးမိတယ်။ ဆယလြီနာဂိုမကလြို လှတဲ့ ကောငမြလေးရယ် မင်းဆီမှာလဲလေ။
နေ့လည် ထမင်းစားခွိနရြောကတ်ော့ ကနတ်င်းဘကကြို သှားလိုကတ်ယ်။ ဆိုငကြလည်း ရငန်ီးနပြေီ။ ဆိုငရြှင် မခယွရြီက ခါတိုင်းဆို ကနွောကြနောကကြပြှီးမှ လာလေ့ရှိတော့ အံဩနတယ်ေ။
ဆိုငမြှာ ကြောင်းသားကြောင်းသူတွေ များနလေို့ လကမြလယဘြူး။ ကနွောလြည်း ဆိုငထြဲကိုကြည့်လြိုကတ်ော့ ဟားးးး ဟိုကောငမြလေး၊ ကြည့်စြမ်း ဝေးဝေးရှာစရာ မလိုဘူး ဒီကြောင်းကပဲ၊ နဖူးစာမှနတ်ော့ တွေ့ရပြီပေါ့။
“ထမင်းပေါင်းတဈပြဲ လာခွ၊ ပြီးတော့ သံပုရညတ်ဈခွကြ”
အောသူမှာပြီ ငါဂွငဖြနပြှီး အနားကပလြိုကြဦးမယ်။
“အကြောဆြရာ ထမင်းပေါင်း မှနမြှနလြုပကြှာ”
“ဆရာ စားမလို့လား၊”
“မဟုတဘြူး ဟိုဆောလြေးလေ သူမှာတာ”
“အောျ မသီရိလား။ မင်းသိလို့လား”
“ဟေ.. သီရိတဲ့လား”
“သီရိရတနာတဲ့ ဆရာ”
“အေးးးရပြီလား၊ ထမငပြေါင်း”
“ရပြီဆရာ”
“ပေး..ငါ့ကိုပေး”
“ဆရာ ပို့ပေးမလို့လား”
“အင်းးးးး”
ကနွောလြည်း ထမင်းပေါင်း ပန်းကနယ်ူကာ သီရိအနားကိုသှားပြီး
“ရပါပြီ ထမင်းပေါင်း”
သီရိ မော့ကြည့်တ်ော့ ရငတ်ောင် ခုနသ်ှားတယ်။
“ဟာ… ဘဲရီး စားပြဲထိုးလား”
“ဟုတကြဲ့”
သီရီ သဘောကသွှားတယ် လကစြားခွခွငေ့ြ ရပြီ။
“အော… ရနှေေးပေးဦး”
“ရမယ်”
ကနွောြ ရနှေေးအိုး ခပြေးလိုကတ်ယ်။
“တဈရှူးဘူးပေးအုံး”
“ရမယ်”
တဈရှူးဘူး ခပြေးလိုကတ်ယ်။
“ဟင်.. ဇွန်းတွကေ မသန့ဘြူး”
“ပေးပါ.. ကနွောြ ရနှေေးစိမပြေးမယ်”
ရနှေေးစိမပြေးပြီး ဇွန်းခကရြင်း ဆေးပေးလိုကတ်ယ်။ စားပြဲခုံက ညဈပတန်တယ်ေ။ သုတပြေးလိုကတ်ယ်။ သူ့အနား မထိတထိလေး ကပပြှီး သုတပြေးလိုကတ်ာ။
“ဟေ့လူ.. ဘာလို့ အနားကပတ်ာတုန်း”
“အဲ သသခွေောခွာ ကြည့်ခြငွလြို့ပါ”
“ဘာရှင့ျ..”
“အောြ မောငလြေး ဇောမြိုး.. အားနာလိုကတ်ာကြယ်၊ သီရိ ညီမလေး သံပုရာရည် သောကြဦးမလား”
ကနွောလြည်း မခယွရြီ အနားရောကလြို့ ဆကစြကားမပြောပဲ ခွာလိုကတ်ယ်။ မခယွရြီနှင့ြ သီရိတို့စကားပြောနတယ်ေ။ မခယွရြီက ကနွော့ဘြကလြှည့ကြှည့ပြှီး အားတုံ့အားနာ ဖြစ်နပေုံပဲ။ သူကတော့ ပြုံးစိစိနှင့ြ… အင်းး သီရိရယ် မင်းငါ့ကိုပြုစားနိုငတ်ယကြှယ်။
ညနေ သုံးနာရီလောကြ အလုပကြနေ ပြနခြဲ့တယ်။ ဘုရားကုန်းကြောပြှီး ကြိုကခြေါကအြလှနမြှာ သီရိကိုဆိုငကြယတ်ှန်းရင်း လမ်းမှာတွေ့တယ်။
“ဟေ့…သီရီ”
“ဟင်..ဘဲရီး”
“ဟာတဈခါတည်း ဘဲ အဖြစ် ခေါလြိုကတ်ာလား”
“ဘာရှင့ြ နာချင်ပြှနပြှီ”
“အာ ကူညီမလို့ပါကြာ”
“မလိုဘူး.. ကိုယ့အြားကိုယကြိုးပဲ၊ ရှငတ်ို့ယောကြွားလေးတွကေ နည်းနည်းကူညီမယ်၊ ခငခြငွတ်ယ် ပြောမယ်၊ ပြီးရင် ရည်းစားစကားပြောမယ် မသိတာကလွို့”
“အောသီရိက ကြိုသိပြီးပြီပဲ.. အဖြပေေးဖို့ စဉျးစားတော့”
“ဘာရှင့ျ..”
“ပေးပါ ဆိုငကြယ်၊ ရော့ ကားသော့ ကားပေါန်ခေဲ့ ဆိုငကြယ် သှားပြငလြာခဲ့မယ်”
ကနွောြ ကားသော့ အတင်းပေးပြီး ဆိုငကြယကြို တွန်းလာခဲ့တယ်။ ဆယ့ရြှဈကုန်းမှာ ဆိုငကြယပြှငဆြိုငမြရှိတော့ အောငခြမွြးသာအထိ တွန်းလာခဲ့တယ်။ မောမှန်းတောင် မသိဘူး၊ အခစွစြိတတ်ှေ တဖြားဖြား ပေါကဖြှားနလေို့ပေါ့ဗွာ။
——————————————
ကားသော့လေးပေးပြီး ဆိုငကြယတ်ှန်းကာ ထွကသ်ှားသော ကိုဇောမြိုးကို သီရိ သနားသှားမိတယ်။ စိတထြဲလည်း ကြညန်ူးမိတယ်။ သူ့အပေါြ တကယဂြရုစိုကသ်ော လူတဈယောကြ၊ ခစွသ်ောသူတဈယောကကြို တွေ့ရတဲ့ အတွကလြည်း ဖြစ်တယ်။
သီရိစိတထြဲမှာ ကိုယ့အြားကိုယကြိုးပြီး သူတပါးကို ကူညီတတသ်ော ဘဲရီးကို လေးစားသှားတယ်။ ဘဲရီးကတော့ သီရိအပေါြ တရားဝင် ခစွခြှင့ပြနလြာမှာကိုလည်း တွေးမိတယ်။ အဲလိုဆိုရငလြည်း ကိုယ့အြပေါြ ဘယလြောကြ သည်းခံနိုငမြလဲ စမ်းသတဖြို့ စဉြးစားမိပြီး မိမိအဖြစ်ကို ရယခြငွန်မေိတော့တယ်။
——————————————
ကနွောလြည်း ဘီးဖာပြီး ဆိုငကြယစြီးကာ သီရိဆီလာလိုကတ်ယ်။ ပြီးတော့ သီရိကို သော့လှမ်းပေးရင်း
“သီရိရော့ သော့.. ကလေးတွကေို စာသငရြဦးမယ် မဟုတလြား”
“ဟင် ဘယလြိုလုပသ်ိလဲ”
“သီရိ ဆယတ်န်း ကလေးတွကေို Guide လုပန်တယေမြလား သှားတော့ ဆိုငကြယ် တွန်းထားတာ ခွှေးတွနေဲ့.. ရလေေးဘာလေး ခွိုးပြီးမှ သှား၊ မဟုတရြင် ကလေးတွေ မူးလဲသှားမယ်”
“ဘာာာာာာာာာာ”
“ရုပကြလေးက လှရကသ်ားနဲ့ လူက ညဈပတလြို့ပါ”
“ဘာ… ဘာပြောတယ်”
“ဟဲ..ဟဲ အလုပတ်ှရှေုပပြှီး ရမချိုးဖြစ်ဘူးဆို”
“အမလေး စွပစြှပစြှဲစွဲ”
“သှားတော့လေ သီရိ မနကမြှ ကိုစောင့န်မယ်ေ”
သီရိ လန့တ်ောင် လန့လြာတယ်၊ ဒီလူကြီးက သီရိအကြောင်း သိနလေို့လေ၊ သီရိ ရယခြငွသ်ှားတယ်၊ စိတထြဲမှာလည်း တွဝသှေေားတယ်၊ ဘဲရီးနှင့တ်ှေ့တော့ သီရိစိတထြဲ ဘဲရီးက စိုးမိုးပြီး နတောလေ။
ညနေ ကလေးတွနှငေ့ြ စာသငန်ရင်ေး ပြုံးမိတယ်။ ညလည်း အိပမြပြောဘြူး မနကြ ရောကတ်ော့ စောစောလေး ထလိုကတ်ယ်။ ရမေိုးခွိုးပြီး အလှပြငရြာက ရယခြငွန်တယ်ေ။ ဘဲရီးကိုလည်း တွေ့ချင်တ်ယ်။
“လူဆိုးကြီး တဖြေးဖြေးနှင့ြ သီရိ စိတကြို ဖမ်းစားနိုငတ်ယ် ဟင်းး”
အဲဒါနှင့ြ ဆိုငကြယလြေး ထုတပြှီးစီးကာ လမ်းထိပကြိုထွကတ်ယ်၊ လမ်းထိပ် ဝဲယာကြည့်တ်ော့ ဘဲရီးကားကို တွေ့တယ်။ လမ်းထိပဆြိုတော့ သီရိ ရှကသ်ှားတယ်။ မတောတ်ဆ အိမကြ လူတွနှငေ့တ်ှေ့ရင် အရှကကြှဲမှာမို့ ခေါင်းငုံပြီး ဆိုငကြယ် အတင်းမောင်းထွကပြှီး ကြောင်းကို လာခဲ့လိုကတ်ယ်။ စောစောရောကတ်ော့ ယောငခြွာခွာနှင့လြေ။
——————————————
ကနွောလြည်း ကနွော့ရြှေ့က ဆိုငကြယအြတင်းမောင်းသှားတဲ သီရီနောကကြ လိုကခြဲ့တယ်။ သီရိနောကကြ ကားရပပြှီး
“သီရိ.. တဈခုခု စားရအောင်”
“ဟုတ်..ဟုတ်”
ကနွောြ ကနတ်င်းဘကကြို လမ်းလွှောကရြင်းကနေ သီရိကို ကြည့်တ်ော့ သီရီက ခေါင်းငုံကာ စဉြးစားနတယ်ေ။
“သီရိ.. ကိုယမြင်းကို ခစွတ်ယ်”
“ရှင်…ဘဲရီး၊ အဲလိုပြောဖို့ မစောလှန်းဘူးလား”
“မစောဘူး.. မင်းအနားမှာရှိတဲ့၊ ခစွရြငထြူး၊ မဟူရာနှင့ြ ဟိုဘဲလေးတွရေဲ့ ခေါတော တဈထောငန်ှင့ကြှည့တ်ဲ့ အကြည့်တ်ှကေ စိုးရိမစြရာ ကောင်းလို့ပါ”
“အမ်.. သူတို့က နှာဘူး အကြည့်န်ှင့ြ ကြည့်တ်ယပြေါ့.. ဘဲရီးက ဘယလြိုလုပသ်ိလဲ”
“မှှမှှခေငွြေး ခွမှငေတ်ယလြေ”
“အဲဒါဆို ဘဲရီးလည်း နှာဘူးပေါ့”
“မဟုတပြါဘူး ကနွောကြ အခစွစြှမ်းရညန်ှင့ြ ကြည့်တ်ာပါ”
“ဘဲရီးက လိပမြွိုးပဲ သိပသ်ိတတတ်ယ်”
“သီရိ ကိုယ့ကြို အဖြပေေးဦလေ”
“ခကြခြငွြး ဘယပြေးမလဲ စောင့ပြေါ့”
“အေးပါကြာ စောင့ပြါ့မယ်”
ဒီလိုနှင့ြ ကနတ်င်းထဲ ရောကတ်ော့ စားစရာ မှာလိုကတ်ယ်။ ကနွောကြ ကောဖြီ၊ သူက လကဘြကရြညတ်ဲ့။ ကနွောလြည်း အကြိုကတ်ူအောင် လကဖြကရြည် မှာရတယ်။ ပိုကဆြံရှင်းတော့လည်း သူက အရှင်းမခံဘူး၊ သူ့စားတာ သူသောကတ်ာ သူ့ဟာသူ ရှင်းသှားပြီး၊ ကနွောကြို ထားကာ ကြောင်းထဲကို သှားတယ်။ သူ့မာနကို လုံးဝအထိမခံတဲ့မိန်းကလေးပါဗွာ။
——————————————
သီရိတဈယောကြ ရငထြဲမှာ တွဝခေေဲ့ရပြီ။ ရညမြှန်းခကြတ်ှေ တလှကြေီးနှင့ြ နလောခဲ့တာ။ ကိုဇောမြိုးရဲ့ အကြငန်ာ ခစွခြှင်းက သူအပေါြ လှှမ်းမိုးခဲ့ရပြီ။ ဘယသ်ူခံနိုငမြလဲလေ ကိုယ့လြောကြ ဂစွကြနွသေူတဈယောကြ သိသိကြီးနှင့ြ ဆိုးတဲ့သူအပေါြ သည်းခံစိတတ်ှေ မှေးပြီး ကိုယ့ပြေးမဲ့ မတ်ေတာတရားကို စောင့မြွောန်သေူ အပေါမြှာ နှလုံးသားက ခစွခြှင့ပြေးလိုကမြိပြီ။
ကိုဇောမြိုး အပေါမြှာ ခစွမြိပမယေ့ြ ကိုယရြဲ့လှတလြပခြှင့န်ှင့ြ ရညမြှန်းခကြတ်ှအပေေါြ ထိပါးလာမှာလည်း စိုးတယ်။ လောကဓံတရားကို အံတုပြီး ရှဲ့တတတ်ဲ့ သီရိရဲ့ အပြုအမူတွကေို ကိုဇောမြိုး နားလညရြင် သိပကြောင်းမှာပဲလို့ တွေးမိတယ်။
——————————————
နောငအြပတတ်ှမှောလည်း ဇောမြိုးဟာ သီရိနှင့ြ အမြဲတွေ့တယ်။ သီရိ ဆိုးနှဲ့တာ ခံရင်းနှင့ပြဲ
“သီရိ ကို သီရိလေးကို ခစွတ်ယကြှာ.. သီရိသဘောထားလေး သိပါရစတေော့”
“သီရိ ကန့ကြှကစြရာ မရှိဘူး ကိုကို”
“ကိုယ့ကြို ကိုကိုလို့ ခေါလြိုကတ်ယပြေါ့နောြ သီရိ’”
“အာ မသိဘူး”
“ထပခြေါကြှာ သီရိရာ”
“ခေါခြငွပြါဘူး”
“ခေါပြါ သီရိရာ”
“ဘဲရီး”
“ဟာကြာ.. ရှှတ်”
ကနွောြ နမ်းပစ်လိုကတ်ယ်။ စိတထြဲမှာ အားမလို အားမရ ဖြစ်လာလို့။
“အာ ကိုကိုနောျ”
“ဟေးးးးး ပြောတ်ယဟြေ့.. ဟားးးဟားးးးဟားးးး”
“ဟာ ကိုကို ဘာတွဖြစ်ေနလေဲ”
“ဝမ်းသာလှန်းလို့ပါကြာ”
“ခစ်..ခစ်..ခစ်”
“ကိုကိုတို့ ဘုရားသှားရအောင်”
“ဒီမှာ ကိုကို ဒါမွိုးက ရိုးနပြေီ၊ ပထမ ဘုရားသှားမယ်၊ ဒုတိယ ပန်းခွံသှားမယ်၊ ပြီးရင် ဟိုတယကြိုခေါအြုံးမှာ မဟုတဘြူးမလား”
“ဟာ သီရိကလည်းကြာ အဲလို မဟုတပြါဘူး”
“ဘာမဟုတရြမှာလည်း ကိုကို၊ အဲဒါ ယောကြွားလေးတွေ လုပန်တေဲ့ သီအိုရီပဲလေ”
“အင်း သီရိမှတထြားနောြ… ကိုကိုက သီရိကို ဘယတ်ော့မှ ဟိုတယ် မခေါဘြူး”
“တကယလြား ကိုကို”
“အင်းးး”
“သီရိက ဟိုတယပြဲ သှားချင်တ်ာ”
“နိုး မခေါဘြူး”
“ကိုကို ပိုကဆြံမရှိလို့ မဟုတလြား”
“ဘာ.. မင်ျဂလာဆောငပြှီးရင် တဈလလောကြ ဟိုတယမြှာ ဟန်းနီးမှန်း လုပပြဈမှာ.. သီရိကို မနားစရဘေူး”
“သှား ညဈပတ်”
“ဟားးးးး ဟားး မကြောကပြါနှင့ြ သီရိရယ်”
“ဘာလဲ ပဲမွဈမို့လား”
“အမ်..ပဲမွဈ.. ဟားးးးဟားးးးး”
“တောပြှီ…..ဘဲရီး”
“သီရိ ကို့ကို ခစွတ်ယပြှောလေ”
“ခစွတ်ယ် ခစွတ်ယ်”
“ခစွတ်ယ် သီရိရယ်”
ကနွောလြည်း သီရိကိုဖကပြှီး သီရိရဲ့ နှုတခြမ်းပါးလေးကို နမ်းလိုကတ်ယ်။ သီရိလည်း ကနွော့ြ အနမ်းတွကေို ပြနတ်ုန့ပြှနပြှီး နမ်းတယဗြွ။ အခစွကြိုတွေ့ရတော့ ရငခြုနသ်ံချင်ြးပါ နီးစပခြဲ့ပြီလေ။ တဈယောကန်ှင့ြ တဈယောကြ အမြဲပဲ တွေ့ချင်တ်ယ်။ တွေ့ရငလြည်း သီရိက ဘာပစ်စည်း လကဆြောငပြေးပေး လကမြခံဘူးဗွ။ အစားအသောကြ စားရငတ်ောင် တဈယောကတ်လည့ြ အကုနခြံခိုင်းတယ်။ ကနွောြ ဘယလြို မှိုကမွှာလည်းဗွာ။
သူ့မှာ ကလေးတွေ ကြူရှငပြှရင်း ပိုကဆြံရှာတယ်။ ဘဝအတွကဆြိုပြီး သငတ်န်းတွေ တကတ်ယ်။ ကနွောသ်ူ့ကို စိတမြခတွော့ဘူး၊ သူ့မှာလည်း ယောကြြားလေး သူငယခြငွြးတွကေ အများသား။ သိတဲ့အတိုင်း မစားရ အညှောခြံ။ အနံ့ရှူနတေဲ့ ခစွရြငထြူးနှင့ြ မဟူရာတို့ ရှိတယ်။ ဖုန်းတွေ ပြောတယ်။ သူ့လှတလြပခြှင့ဆြိုပြီး ပိတပြငလြို့က မရဘူး။ ကနွောသ်ီရိကို အပိုငခြညွဖြို့ ကြိုးစားတယ်။ လုံးဝ လကမြခံဘူး။
“ကိုကို သီရိကို ခစွရြင် အဲလို မလုပန်ဲ့တဲ့ဗွာ”
ကနွောြ အကြံအစညတ်ှေ ထုတန်တောပေါ့ဗွာ။ ဒီလိုနှင့ြ ခစွသ်ူသကတ်မ်း သုံးလပြည့တ်ဲ့အခါ ကနွောအြလုပတ်ှလည်ေး ပြီးပြီမို့လို့ ကနွောြ သီရိတို့ ကြောင်းကို မသှားဖြစ်တော့ဘူး။ သငတ်န်းတကခြွိန် မနကပျိုင်းတော့ တွေ့ခွင့ရြတယ်။ နှစ်ယောကသ်ား ခဏတော့ စကားပြောဖြစ်တယလြေ။ နီးနတေဲ့အခွိန် သိပမြသိသာပမယေ့ြ ကနွောြ တဈလလောကြ ခရီးထွကရြတဲ့အခါ အရမ်းလှမ်းလာတယ်။ သီရိလည်း ကနွောလြိုပဲ လှမ်းနတယေလြေ။ ပြနရြောကရြင် ဖုန်းဆကပြှောထားလို့ ကနွောြ သီရိဆီကို ဖုန်းဆကတ်ယ်။
“ခလေးလေး ကိုကို ပြနရြောကပြှီ”
“မနကျ သီရိဆီလာလေ’”
“လာချင်တ်ယကြှာ ကိုကို အရမ်းလှမ်းနပြေီ”
“သီရိလဲ အရမ်းလှမ်းနတယ်ေ ကိုကို၊ သီရိဆီ လာခဲ့ပါကြာ”
“ကိုကို နမကေောင်းဘူး သီရိရယ်”
“ဟင် ဘာဖြစ်လို့လဲ ကိုကို၊ သီရိ လာခဲ့မယလြေ”
ကနွောြ ဝမ်းသာသှားတယ်။ အိမမြှာ ကနွောတ်ဈယောကတ်ည်းလေ။ သီရိလာရင် ကနွောြ.. ခစွလြိုကမြယဆြိုပြီး အကြံအစညတ်ှေ လုပလြိုကတ်ယ်။ ပဲမှဈ မဟုတကြှောင်း သီရိ သိသှားစရမေယလြေ။
“ကလင်..ကလင်”
“သီရိ..လာပြီပဲ”
“အင်း ကိုကို”
“လှမ်းတယ် သီရိရယ်”
ကနွောြ သီရိကို ဖကပြှီး နမ်းလိုကတ်ယ်။
“အာ….ကိုကို အိမမြှာ လူမရှိဘူးလား”
“မရှိဘူးလေ”
“ဟော့တော့… ဘာလို့ လိမခြေါတ်ာလဲ နမကေောင်းဘူးဆိုပြီး”
“သီရိကလည်းကြာ ကိုအရမ်းလှမ်းနလေို့”
“သီရိလည်း လှမ်းတယ် ကိုကို… ဒါပမယေ့ြ………”
“သီရိရယ် ကိုကို သီရိကို အရမ်းခစွတ်ာလေ”
“သီရိ သိပါတယ် ကိုကိုရယ်၊ သီရိလေ အပျိုစငဘြဝကို ဒီလိုကြီး…”
ကနွောြ သီရိနှုတခြမ်းကို လကည်ှိုးလေးနှင့ြ ပိတလြိုကတ်ယ်။
“သီရိရယ် ခစွသ်ူတွဖြစ်ေပြီး ခစွသ်ူဘဝမှာ ဒီလိုပဲခစွကြှတာပဲလေ၊ ကိုကို သီရိကို လကထြပယ်ူမှာပါ.. ကိုကို သီရိအပေါမြှာ တသကလြုံး သဈစာရှိရှိ ပေါင်းသင်းမှာပါ သီရိရယ်”
“ဒါဆိုလည်း ကတိပဲနောျ”
“အေးပါ သီရိရာ”
“နောကကြမွှ သီရိကို ပစ်သှားမယဆြိုရငလြည်း သီရိက ဂရုမစိုကဘြူး”
“ကိုကို ပိုငဆြိုငခြငွလြှန်းလို့ပါ သီရိရယ်”
“အင်းပါ ကိုကို”
“ခစွတ်ယ် သီရိရယ်”
ကနွောလြည်း သီရိခါးကို ကစွန်အေောင် ဖကရြင်း သီရိမကြန်ှာအနှံ့ အနမ်းမိုးတွေ ရှာခလွိုကတ်ယ်။ တအိမထြဲ နှစ်ယောကတ်ည်းသာ ရှိတယဆြိုတဲ့ အသိက ကနွောတ်ို့ နှစ်ယောကလြုံးကို စိတအြရမ်းလှုပရြှားစတယ်ေ။ ခစွသ်ူနှစ်ဦးလည်း ဖြစ်တော့ လူမရှိတဲ့ နရောမှာဖြစ်တော့ သီရိရော ကနွောရော ကာမစိတကြို ထိမ်းခွုပလြို့ မရတော့ဘူးလေ။
ကနွောြ သီရီနှုတခြမ်းသားလေးကို နမ်းလိုကတ်ယ်။ သိရီလည်း ရမကခြိုးတွေ ဝလောပြီလေ။ မကြတ်ောငလြေးစငပြှီး ကနွောြ့ အကြငန်ာတွကေို မွောလြင့န်ပြေီလေ။ ကနွောသ်ီရိကို အနမ်းလေးပေးရင်း သီရိအင်ျကြီလေးကို အပေါြ မခွှတလြိုကတ်ယ်။ သီရိရဲ့ စနနှစ်ေခိုငပြေါ့ဗွာ လှလိုကတ်ာ။
နရေောငမြထိဘဲ ဖြင့ထြှားခကြြ ဖြူဖြေးနတောပဲ၊ ရငသ်ားတွကေ ဘရာအပေါမြှာ ထွကလြုဆဲဆဲပေါ့။ ကနွောလြည်း ဘရာခွိတကြိုဖြုတပြှီး သီရိနို့တွကေို ကြည့်မြိတယ်။ စိတတ်ှေ ထနန်တေော့ နို့သီးခေါင်းလေးတွစေူပြီး ခွှနထြှကန်တယ်ေ၊၊ ပန်းရောငသ်မ်းတဲ့ နို့သီးခေါင်းနှင့ြ ဝန်းရံထားတဲ့ နိုးဝန်းလေးတွကေ ခစွစြရာ အလှနကြောင်းနလေို့ ကနွောလြည်း ရငတေန်သေူပမာ တပြှတပြှှတ် အငမ်းမရ စို့လိုကတ်ယ်။
“ပြှတ်..ပြှတ်..ပြှတ်”
“အားးးကိုကို.. အားးးးဖြေးဖြေးစို့ပါ ကိုရယ်”
“ကို အားရပါးရ စို့ပါရစေ သီရိရယ်”
“အင်းပါ ကိုကိုရယ်.. သီရိက ကိုကိုပြုသမြှ ခံရတော့မှာပဲလေ”
“အဲလို သဘောမထားနဲ့လေ ခစွရြာ၊ ခစွကြှပြီဆိုမှတော့ စိတတ်ူကိုယတ်ူ ခစွခြငွတ်ာ”
“အင်းပါ ကိုကို၊ ကိုကို စိတတ်ိုင်းကသွာ ခစွပြါ၊ သီရိ ခံပါ့မယ်”
“သီရိကလည်းကြာ သီရိ အကြိုကလြေးပြောပေါ့”
“ဟင့ြ သီရိမှ မလုပဖြူးသေးတာ ဘယလြိုလုပ် သိမှာလဲ”
“အင်းလေ သီရိ၊ လုံခညွပြါ ခွှတလြိုကတ်ော့မယ်”
“ကိုကို့ သဘောပါ ကိုကို”
သီရိရဲ့ ခွင့ပြှုခကြရြပြီဆိုတော့ ကနွောြ မှနမြှနဆြနဆြနပြဲ လုံခညွကြို ခွှတလြိုကတ်ယ်။ လုံခညွလြေးကြှတပြှနတ်ော့ ပငတ်ီလေး ပေါလြာပြနတ်ယ်။ အနကရြောင် ပငတ်ီလေးကို ခွှတလြိုကတ်ယ်။ သီရိကလည်း ကုတငပြေါထြိုငပြှီး အခွှတခြံတာလေ။ သီရိက ကုတငပြေါြ ထိုငန်တေဲ့တွကြ ပိပိကို ထငထြငရြှားရှား မတွေ့ရပမယေ့ြ ဆီးခုံမှာ မမှေးလေးတွေ ပေါကန်တောကြောင့ြ ကနွောစြိတကြ အရမ်းကို ဖီလ်းဖြစ်တယ်။
အမှနအြတိုင်းပြောရင် ကနွောြ သီရိကို အရမ်းလှမ်းတယ်။ သီရိကလည်း ကနွောကြို အရမ်းလှမ်းနတောလေ။ ကနွော့ရြဲ့ တဏှာစိတကြ ငယထြိပအြထိရောကန်တယ်ေ ပြောရမလားပဲ။ သီရိ နို့ကို စို့ပြီးပြီဆိုတော့ ကနွောလြုပခြငွတ်ဲ့ စိတကြ သီရိ ပိပိလေးကို အရမ်းယကပြေးချင်တ်ာပေါ့။
သီရိကို ကုတငပြေါြ လှဲလိုကတ်ယ်။ မို့ဖောင်းနတေဲ့ ပိပိက အရမ်းကို လှတယဗြွာ။ ကနွောြ မနနေိုငတ်ော့ဘူး။ သီရိ ဘယလြိုခံစားနလေဲ ကနွောြ မသိချင်ဘြူး။ ရတဲ့ အခွင့အြရေးကို ကနွောြ လကလြှတမြခံတော့ဘူးလေ။
ကနွောြ ကုတငအြောကကြနကော သီရိပေါငလြေးကို ကားကာ အပေါမြှှောကတ်ငလြိုကတ်ယ်။ အရှတသ်ေးသေးလေး ပိပိအကြဲကြောင်းက ကနွော့ကြို ယကလြှဲ့ပါလို့ ဖိတခြေါန်သလေိုပါ။ သီရိ ပိပိအကြဲကြောင်း အောကခြှမှောတော့ ကနွော့ြ ခွိုခွိုစို့ပေးမှုကြောင့ြ အရညကြှည် ချောဆီလေးတွေ စိမ့န်တယေဗြွာ။ ကနွောအြတွကတ်ော့ အခစွရြေ ခွိုခွိုလေးတွပေေါ့ဗွာ။ ခစွသ်ူရဲ့ ပိပိက ထွကတ်ဲ့အရညကြှည် ခွိုခွိုလေးကို ယကလြိုကတ်ယ်။
“ပလပ်..ပလပ်”
“အားး အင့ဟြင့ြ ကို..ကိုရေ..အားး”
သီရိဆီက အခစွအြသံလေး ထွကပြေါလြာတယ်။ ကနွောလြွှာကို အပြားလိုကလြုပပြှီး အားရပါးရ ယကလြိုကတ်ယ်။
“အာ့အင့ဟြင့ဟြင့ြ ကိုကိုရယ် ခစွရြူးရလိမ့မြယ်”
အဲဒီအသံလေးက ကနွော့စြိတကြို အရမ်းဖီးဖြစ်စတယ်ေ။ အရှတသ်ေးသေး တွန့တ်ှန်းလေးကိုလည်း လွှာနှင့ြ အပြားလိုကြ ယကလြိုကတ်ယ်။
“အင်းးဟင်းးးဟင်းး ကိုကို အရမ်းကောင်းးတယကြှာ”
သီရီက အိပရြာခင်းကို ဆှဲဆုပကြိုငပြှီး တဟင်းဟင်းနဲ့ ညည်းနရှောတယ်။ သူ့အတွကလြည်း ဒါဟာ ပထမဆုံး အခစွခြံရခွင်းလေ။ ပထဆုံး အထိအတွေ့ကို အရသာ ရှိနအေောင် ကနွောြ စွမ်းဆောငပြေးနတောလေ။ တဈခကြတ်ဈခကြြ ယကလြိုကတ်ိုင်း သီရိဗိုကသ်ားလေးတွေ တင်းတင်းသှားတယဗြွာ။ လွှာကိုဖိပြီး မှုပသ်ထကမြှုပအြောင် ဖိသိပလြိုကတ်ယ်။ အပျိုစဈလေးဖြစ်လို့ အကြဲကြောင်းက ပေါငကြားထားပမယေ့ြ စေ့နတယေလြေ။ ကနွောအြားစိုကရြတယလြေ။
အကြဲကြောင်းတလွှောကြ အတင်းယကရြင်း သီရိအစေ့ကလေးကို ထိအောင် ယကလြိုကတ်ယ်။ ပိပိက မို့ဖောင်းနတောမို့ အစေ့ကအထဲမှာ ရောကန်တောလေ။ အစေ့ကလေးကို လွှာနှင့ြ ကလောပြှီး နိုးဆှပေးလိုကတ်ယ်။ ဖိသိပလြိုကြ ကလောလြိုကမြို့လို့ သီရိမှာ တဟင်းဟင်း အောန်ရပြေီ။ သီရိ ပိပိကလည်း အရညတ်ှေ ရှဲရှဲစိုနတောလေ။ အရညတ်ှေ လွှာနှင့ြ သိမ်းယကပြှီး မှိုခလွိုကတ်ယ်။
“အားး ကိုကို.. သီရိ ရငထြဲမှာ ကတုနကြရငကြှီးကြာ”
ကနွောသ်ီရိ အစေ့စုပလြို့ရအောင် ပိပိနှုတခြမ်းသားနှစ်ဘကြ ဖြဲလိုကပြှီး အစေ့ကို တပြှတပြှှတစြုပလြိုကတ်ယ်။
“အာ့ရှီးးရှီးး အာ့ ကိုကို”
သီရီ တကိုယလြုံး တုနတ်ကလြာတယ်။ သီရိ အောဟြဈ ညည်းညူရင်း တွန့လြိမကြာ ပြီးသှားတယ်။
“အားး ကိုကို ထွကကြုနပြှီ ထွကကြုနပြှီ အားးးရှီးးရှီးးး”
သီရိဆီက အရညတ်ှေ လှိမ့ထြှကလြာတယ်။ သီရီ ပြီးသှားတော့ ကနွောြ့လီးက အတွင်းခံ ဘောငဘြီထဲမှာ အရမ်းရုန်းထွကန်ပြေီ။ ကနွောြ ဘောင်းဘီခွှတလြိုကတ်ော့ ကနွော့လြီးက ခကြအြထိကပန်ပြေီ။
“ဟယ်.. အကြီးကြီးပါပဲလား ကိုကို”
“အင်း”
“သီရိ ထငမြထားဘူး ကိုကို… ကြောကစြရာကြီး”
“မကြောကဘြာနှင့ြ သီရိရယ်… သူလည်း သီရိကို အရမ်းခစွတ်ာ နာအောင် မလုပပြါဘူး.. သီရိကော သူ့ကို အကြငန်ာ မပေးချင်ဘြူးလား”
“အှန်း…သီရိ ကြောကတ်ယ်”
“လုပပြါကြာ သူလည်း သီရိ အကြငန်ာကို တမ်းတနပြေီ”
“ကြငန်ာပေးချင်တ်ာပေါ့ ကိုကိုရယ်၊ ကိုယ့ခြစွသ်ူရဲ့ ဥဈစာပဲလေ”
သီရိလည်းပြောရင်း ကနွော့လြီးကို ကိုငဆြှဲပြီး စုပလြိုကတ်ယ်။ ကနွောလြီးဟာ လုံးပတ် တဈလကမ် သုံးမတ် အချင်ြးရှိကာ အရှညခြှောကလြကမ် စွန်းစွန်းကလေးရှိတယ်။ ဆယတ်န်းကတည်းက အရပြေားဖြတ် နောကလြှနခြွုပထြားပြီး ခွုပရြိုးနရောမှ ဖုထဈတွေ ထနတယ်ေ။
“ကိုကို ဒါကြီးဘာကြီးလဲ ကိုကို”
“နောကလြှနခြွုပထြားတဲ့ အရာပါကြာ”
“အမလေး ကြကသ်ီးထလိုကတ်ာကြာ”
သီရိက ပြောလည်းပြော စုပလြည်းစုပလြိုကတ်ယ်။ သီရိက သူ့ပါးစပထြဲ လီးဝငဆြန့အြောင် အားထုတစြုပလြိုကတ်ယ်။ နူးညံ့တဲ့ သီရိရဲ့ လွှာအစွမ်းကြောင့ြ ကနွော့လြီးက အစွမ်းကုန် တောငလြာတယ်။ အကြောကြီး ပျိုင်းပျိုငထြပြီး သံချောင်း တဈချောင်းလို မာထနလြာတယ်။
သီရိခငမြွာ ကနွော့ြ လီးဒဈကြီး ငုံစုပရြတာ ကြာတော့ ညောင်းလာတယ်။ အပြငကြပဲ ရခေဲမုန့စြားသလို လွှာနှင့ြ လီးဒဈကို ယကပြေးတယ်။ စူကြားဖူးနာဝရှိသလိုပဲ လုပပြေးရှာတယ်။
“သဲ အပေါကကြလေးကို လွှာလေးနှင့ြ ထိုးပေး”
“အင်းး အင်းးး”
လီးကို ယကရြင်း ခေါင်းညိတပြှရှာတယ်။ ပြီးတော့ လီးအဝလေးကို လွှာနှင့ြ ထိုးပေးရင်း
“ဒီလိုလား ကိုကို”
“အင်း ကောင်းလိုကတ်ာ သီရိရယ်”
“ကိုကိုကသာ ကောင်းနေ သီရိမှာတော့ အာတွညေောင်းလှပြီ”
“အင်းပါ သီရီရယ်.. ကိုကို လိုးပါရစတေော့”
“ကိုကို သဘောပါ ကိုကို”
“ကဲ ခုနတုန်းကအတိုင်းလေးနေ၊ ကိုကို ကုတငအြောကကြနပြေီး လုပမြယ်”
သီရိလည်း ကုတငအြောကခြှေ ဆင်းထိုငရြင်း နောကသ်ို့ လှဲခလွိုကတ်ယ်။ ပုံစကတော့ ကနွော့အြကြိုကြ ကုတငကြန့လြနဖြှတ် အိပတ်ဲ့ပုံပါ။ ဒီလိုးနည်းက အရမ်း အားရစရာ ကောင်းတယ်။ သီရိ ခွနှစ်ေဘကြ မိုးပေါထြောငလြိုကတ်ော့ သီရိအဖုတရြဲ့ နှုတခြမကြ ပြူးပြီး ထွကလြာတယ်။ ကနွောလြည်း လီးကို လကတ်ဖကန်ဲ့ ကိုငပြှီး လီးဒဈမှုပရြုံ အကြဲကြောင်းတလွှောကြ ရှေ့တိုးနောကဆြုတ် လုပလြိုကတ်ော့။
“အာ့.. အင်းးဟင်းးး ကိုကို”
သီရိရဲ့ အသံလေးက တုနတ်ုနရြီရီလေး ထွကလြာတယ်။ ကနွောလြည်း ပိပိအပေါကထြဲ လီးကို ဖိနှိပပြှီး သှင်းလိုကတ်ယ်။ လီးဒဈက ဝငသ်ှားတာ သီရီရဲ့ အဖုတန်ှုတခြမ်းသားတွပေါ လိပဝြငသ်ှားသလို မှငရြတယ်။
”ပြှတ်..ပလှတ်” ဆိုတဲ့ အသံနှင့အြတူ
“အားး ကိုကို… အား ကြှတကြွှတ်”
သီရိရဲ့ အလန့တ်ကြား အောသ်ံနှင့အြတူ လကကြတွန်းထုတတ်ယ်။ လီးက သုံးလကမြခန့ြ သီရိ အဖုတထြဲကို တင်းကြပစြှာ ဝငသ်ှားတယ်။
“ဗစွြ..ဗစွြ” အသံနှင့အြတူ
“အားးလားးလား ကိုကို ဖြေးဖြေးလုပပြါ”
“အင်း…..ပါ သီရိရယ်”
ကနွောလြည်း သီရိ သကသ်ာအောင် နို့ကို ကုန်း၍ စို့လိုကတ်ယ်။ နို့ကို ဘယရြော ညာရော အပြနအြလှန် ဘကည်ီအောင့ြ စို့ရင်း လွှာဖြားလေးနှင့ြ ယကလြိုကတ်ယ်။ ကုန်းစို့ရင်းပင် သီရိ ပုခုံးအောကြ လကလြွှိုပြီး လကကြို ပကလြကထြားကာ ပုခုံးကို ဆှဲကိုငလြိုကတ်ယ်။
သီရိကတော့ အဖုတမြှာ လီးဝငရြင်း နို့စို့ခံရတဲ့အတွကြ နာနရောက သကသ်ာလာတယ်။ ကနွောလြည်း လီးကို အဆုံးထိ မသှင်းပဲ ဒဈကြီးနှင့ြ အစေ့ကို ပြတဆြှဲပေးပြီး တဖြေးဖြေး ရှေ့တိုးနောကဆြုတလြုပလြိုကရြာ
“အင့ျ..ဟင့ျ..ဟင့ျ…ရပြီ ကိုကို”
ကနွောြ နောကထြပ် နှစ်လကမြခန့ြ ထပသ်ှင်းလိုကတ်ယ်။
“ဗွိ..ဗွိ..ဖောကျ”
“အားးကိုကို… အားးနာလိုကတ်ာ ကိုကိုရယ်”
ကနွောြ့လီးက အမှေးပါး ထိုးခွဲပစ်လိုကတ်ာလေ။ ဒဈကားကြီးဆိုတော့ အမှေးကြဲပြီပေါ့ဗွာ။
“ခဏလေးပါ သီရီရယ်၊ အပျိုစဈ အမှေးပါး ပေါကသ်ှားလို့ပါ”
“အင်း..သီရိသိတယ် ကိုကို အဲလိုနာမှာစိုးလို့ ကိုကိုကို သီရိမပေးခဲ့တာ”
“အခုကော ဘာလို့ပေးလဲဟင်”
“ကိုကို့ကို အရမ်းခစွလြို့”
ကနွောထြပပြှီး မသှင်းရဲသေးဘူး။ တင်းကပြလြာတဲ့ အဖုတည်ှဈအားကို ကနွောခြံစားရပြီ။ နောကဝြငလြာမယ့ြ လီးအတွကြ ကြောကလြန့ပြှီး ညှဈလသလေား ကောင်းလှန်းလို့ ညှဈလသလေားတော့ မသိတော့ဘူး။ ခဏလေးရပကြာ နို့ကို ကုန်းစို့လိုကတ်ယ်။ ခဏတာ ဝဒနောလေး ခံစားပြီး နောကမြှာတော့
“ရပြီ ကိုကို သီရိ ခံနိုငပြှီ”
သီရိ ခံနိုငပြှီဆိုမှ ကနွောြ ကနွရြှိတဲ့ လီးကို သှင်းလိုကတ်ယ်။ ကနွောြ့ ဆီးခုံနှင့ြ သီရိ ဆီးခုံ ကပသ်ှားတဲ့အထိ ဖိကပလြိုကတ်ယ်။ ဂေါလြီသီးလို ခွုပရြိုးက ဘုတွကေ သီရိ အဖုတန်ံရံတလွှောကြ ပြတဆြှဲလို့နတယ်ေ။
“အာ့..ကိုကိုရယ်…အာ့… သားအိမမြွား ထိလသလေား ကိုကို အထဲက အောင့သ်ှားတယ်”
“မထိပါဘူး သီရိရယ်… အစမို့ပါကြာ.. ကိုကို ဆကလြိုးတော့မယန်ောြ”
“အင်းလိုးလေ ကိုကို”
ကနွောလြည်း လီးကို တဈလကမြခန့ြ ခနွပြှီး အသှင်းအထုတ် မှနမြှနန်ဲ့ အသားကလွေး ကငွ့လြိုးလိုကတ်ယ်။
“ဗစြျ..ဗစြျ ဗစြျ..ဘှတ်..ဖတ်..ဖတ်”
“အာ့အင့ျ..ဟင်းးးဟင်းး”
သီရိကတော့ မကြလြုံးလေး စုံမှိတပြှီး အောကန်ှုတခြမ်းလေးကိုကကြာ ညည်းတွားနတယ်ေ။
“အာ့..ရှီးးရှီး မှနမြှနလြေး လုပပြေးပါ ကိုကို”
ထိန်းပြီး လိုးနတေဲ့ ကနွောြ ဝမ်းသာသှားပြီး မှနမြှနလြေး လိုးလိုကတ်ယ်။ ကနွောရြဲ့ ဆောငခြကြမြှာ သီရိ အဖုတန်ှုတခြမ်းသားတွေ လိပဝြငသ်ှားမတတ် ဖြစ်သလို ပြနထြုတခြွိနမြှာလည်း အုံလိုကကြှှတကလြာသလို လီးဒဈကြီးက ဆှဲယူလာတယ်။ လီးဝငခြကြြ တဗွိဗွိ တဇွပဇြှပ် မှညန်သလေို ဆီးခုံချင်ြးထိသံက တဖန်းဖန်း မှညန်ပြေီ။ သီရိရဲ့ အောည်ည်းသံလည်း ပိုကယွလြာတယ်။
“အားးရှီးးရှီးး ကိုကိုရယ်.. အာား”
“သီရိ ကောင်းရဲ့လား”
“အား အရမ်းကောင်းတယ် ကိုကို.. အား.. ရှီး… ကြမ်းကြမ်းလေး လုပပြါ ကိုကို… သီရိ ပြီးချင်န်ပြေီ”
ကနွောြ့ ခစွသ်ူလေး နာမှာစိုးလို့ ကြမ်းကြမ်း မလုပခြဲ့တာ။ ခစွသ်ူသာ တောင်းဆိုလို့ကတော့ ကုတငကြွိုးပါစဆေိုတဲ့ ကနွောြ သီရိပုခုံးကို ဆှဲကိုငပြှီး ကြမ်းလိုကတ်ယ်။ သီရိကလည်း ကနွော့ခြါးကို ဆှဲပြီး အောကကြပင့လြာတယ်။ သီရိရဲ့ လကသ်ည်းခွှနတ်ှလည်ေး ကနွော့ြ အသားကို စူးနဈဝငလြာတယ်။ အဲလိုဖြစ်လေ စိတကြှှလဖြစ်ေပြီး တဘိုင်းဘိုင်း တဒိုင်းဒိုင်း မှညအြောင် လိုးလိုကတ်ယ်။
“ဖန်းးဖန်းးဖန်း..ဗြိ.ဗွိ..ဘှတ်.ဖန်းးးဖန်း”
အား..ကိုကို သီရီပြီးပြီ အားးး”
သီရိက အကြောဆှဲသလို တဈခကြြ နှစ်ခကြခြန့ြ တွန့ကြာ ငှိမသ်ှားပမယေ့ြ ကနွောကြတော့ မပြီးသေးဘူး လိုးလို့ ကောင်းဆဲ။ သီရိ ပြီးသှားတော့ အရညတ်ှေ ထွကလြာတာကြောင့ြ သီရိအဖုတကြ အမှှုပတ်ှပေါ ထလာတယ်။ လိုးရတာလည်း အရမ်းကောင်းလာတယ်။ နောကထြကြ ငါးမိနဈခန့ြ ဆကလြိုးတော့ ကနွောြ့သုတတ်ှေ သီရိအဖုတထြဲ ပန်းထည့လြိုကပြမယေ့ြ ကနွောလြီးက နည်းနည်းမှ မညိုးသေးပါဘူး။
“အား ကိုကို ခဏလောကျ နားပါအုံး ကိုကိုရယ် သီရိ အဖုတ် နာလှပြီ”
ကနွောြ့ အခစွလြေး သီရိကို သနားလို့သာ ခဏရပပြေးလိုကတ်ယ်။ လီကတော့ တောငန်ဆေဲလေ။ ခဏတာ ရပပြေးလိုကတ်ော့
“အာ.. ကိုကို ပြီးသှားပြီ မဟုတဘြူးလား”
ကနွော့ရဲ့ တောငန်ဆေဲ လီးကိုကြည့်ပြှီး သီရိက ပြောလာတယ်။
“သီရိအမှငပြဲလေ ကိုကို မပြီးသေးဘူးကြာ”
“အာ သီရိတော့ ခဏနားချင်တ်ယ် ကိုကို”
“နား..လေ အခစွြ.. ဒါပမယေ့ြ ကိုကို မပြီးသေးဘူးနောြ”
“အင်းပါ သီရီ သန့ရြှင်းရေး လုပခြငွတ်ယ်”
“လာလေ ကိုကို လုပပြေးမယ်”
ကနွောြ ရချိုးခန်းဘကကြို သီရိလကဆြှဲရင်း ခေါလြာခဲ့လိုကတ်ယ်။ ရချိုးခန်းထဲ water heater လေးကို ဖြင့ပြှီး ရနှေေးလေးနှင့ြ သန့ရြှင်းရေး လုပပြေးလိုကတ်ယ်။
”အာ ကိုကိုကလည်း သီရိဘာသာ လုပပြါ့မယ်”
“ရဘူး ကိုကိုက လုပပြေးချင်တ်ာလေ”
“အင့အြင်း..ကြာ ရှကတ်ယ်၊ သီရိဟာ လုပပြေးနဲ့၊ ကိုကိုဟာ အရငလြုပပြေးလိုကမြယ် လာခဲ့”
သီရိ ကနွော့လီးကြီးကို ကိုငပြှီး ရနှေေးစပထြားတဲ့ ရဖြငေ့ြ ယုယုယယ ဆေးပေးတော့ ကနွောလြီးက ပိုပြီး မာလာပြနတ်ယ်။
“အာ ကိုကို မာလာပြနပြှီ၊ တောတ်ောဆြိုးတယ်”
“ဟင်းးဟင်းးး သီရိ အဲလို ကိုငပြေးတော့ အရမ်းထလာတာလေ”
“မလှယဘြူးကြာ ဒီနေ့တော့ အသကတ်ောင် အိမပြှနပြါပါ့မလား မသိတော့ဘူး”
“အများကြီး မလုပပြါဘူးကြာ သူပြော့သှားရင် ရပလြိုကမြယ်”
“အင်းးးးပါ.. ကိုကို့သဘော… ကိုကိုကလည်း စပြီးပဲလုပပြှီးပြီပဲ လုပပြေါ့”
သီရိက ဆပပြှာဘူးရညလြေးညဈရင်း ကနွော့လြီးကို သချောတိုကခြွှတပြေးတာ ဖငကြှားရော ဂွေးဥတွပေါ ပြောငအြောင် ဆေးလိုကတ်ယ်။
“ကဲရပြီ ကိုကို အိပခြန်းထဲကပဲ စောင့တ်ော့”
ကနွောလြည်း သီရိကို ကုတငပြေါကြ စောင့န်လေိုကတ်ယ်။ ခဏနတေော့ သီရိရောကလြာပြီး ကုတငပြေါြ လှမ်းတကလြိုကကြာ လှဲနသေော ကနွောကြ သီရိကို လှမ်းဖကပြှီး နမ်းလိုကတ်ယ်။ သီရိလည်း ပြနန်မ်းပြီး ကနွောန်ှင့ြ သီရိ လွှာတိုကပြှဲစနတောပေါ့။ ကနွောလြကကြတော့ ဝကမြှီးလိုပဲ လှုပရြှားနလေိုကတ်ယ်၊၊
လူပျိုသိုး ကနွောြ့အတွကကြတော့ လိငဆြကဆြံရေးကို ကြုံဖူးနတော ကြာပါပြီ လိုးလည်း လိုးနိုငတ်ယ်၊ အကြာကြီးလည်း လုပန်ိုငတ်ယ်။ လိုးပြီးရင် စွဲစွဲလန်းလန်းကနွတ်ဲ့ သဘောတွကြေောင့ြ ဇယားကပမြှာ စိုးလို့ ကနွောရြှောငလြိုကြ စားလိုကပြေါ့။ အခုက သီရိကို တကယလြည်း ခစွမြှတန်ိုးပြီး လကထြပယ်ူမှာမို့ အိမကြိုအပါ ခေါလြိုးတာပါ။ သူ့ကိုလည်း စွဲလန်းနအေောင် ကနွောလြိုးမှာပါ။ အလိုးမခံဖူးသေးတဲ့ သီရိအခုဆို ကနွော့အြလိုကြ ဖြစ်လာပြီလေ။
ကနွောကြ သီရီကိုဖကပြှီး လညတ်ိုငလြေးကို နမ်းလိုကြ နားရှကကြလေးကို ဖြေးဖြေးကိုကလြိုကန်ဲ့ ဆှပေးနတောပါ။ အခွို့ မိန်းကလေးတွရေဲ့ ကာမစိတဖြစ်စတေဲ့ နရောဟာ မတူဘူးလေ။ တခွို့က လညတ်ိုငလြေးကို နမ်းရင် ကာမစိတကြ အရမ်းကြှလာသလို၊ တခွို့ကလည်း တကိုယလြုံး ပြတသ်တပြေးရင် စိတတ်ှေ အရမ်းထတယ်။ တခွို့ကလည်း နို့စို့ပေးရငအြရမ်းကြိုကတ်တတ်ယလြေ။
သိရီအကြိုကြ မှန်းဆရင်း ကနွောြ သီရိရဲ့ ကာမစိတကြို အသဈတဖန် နှိုးဆှဖို့ လုပလြိုကတ်ယ်။ သီရိလည်း ကနွော့လီးကို ကိုငဆြှပေးပြီး
“အင့ြ..ဟင်းးးး ကိုကိုရယ် သီရိ ပြနဖြစ်လာပြီကြာ”
“သဲလေး ကိုကို ပြနမြှုတပြေးချင်တ်ယကြှာ”
“ကိုကို သဘောပါ ကိုကို”
“သီရိကော မကြိုကဘြူးလား”
“ပြောစရာလိုလို့လား ကိုကိုရယ်၊ အားလုံး ကြိုကကြှမှာပဲလေ”
ကနွောလြည်း နောကတ်ဈကြိမအြတွကြ သီရိပိပိကိုဒုတိယံပိ ယကရြမှာပေါ့။ ဒီအခေါကကြတော့ ဆပပြှာရနံ့လေး သင်းသင်းမှေးနတယ်ေ။ ဒါပမယေ့ြ ကနွော့အြတွကတ်ော့ အဲဒါဟာ စိတအြနှောကအြယှကပြါပဲ။ ပိပိအနံ့နှင့တ်ူမှ အရသာရှိတယ်။ မှှေးပြီး အေးစကန်ရင်ေ အရသာ ပေါ့တာပေါ့ဗွာ။ ပိပိရနံ့ သင်းသင်းလကသော ကနွော့ကြို ဆှဲဆောငန်ိုငတ်ာ။ ဒီတဈခါတော့ ပိပိကို သသခွေောခွာလေး ယကလြိုကဖြို့ သီရိခါးအောကြ ခေါင်းအုံး ခုဖို့အတွကြ
“ခစွလြေး…. သဲခါးအောကြ ခေါင်းအုံး ခံလိုကမြယလြေ”
“အင်းလေ ကိုကို အဆငပြှသလေို လုပလြိုကပြေါ့”
“အဲဒါဆို ခါးကြှပေး”
သီရိလည်း ခါးကို ကြှပေးတဲ့ အတွကြ ကနွောခြေါင်းအုံးတဈလုံးယူကာ သီရိခါးအောကြ ထိုးထည့လြိုကတ်ယ်။ သီရိပိပိက ပိုပြီး ကြှလာတယ်။ ဖြူဖြေးနတေဲ့ အသားအရညကြ အခုတော့ ကနွော့ကြှောင့ြ နီရဲနတောပေါ။ လိုးခကြပြှင်းပြင်းဒဏခြံလိုကရြတဲ့ ပိပိဟာ နီရဲလို့ နတယ်ေ။ ကနွောလြည်း သီရိခွကေို အပေါတ်ှန်းတငတ်ော့ သီရိက လကန်ဲ့ လှမ်းဆှဲလိုကတ်ယ်။ အဲဒီအခါ သီရိရဲ့ ပိပိသာမက သီရိရဲ့ ဖငန်ီနီလေးပါ ပေါလြာတယ်။
တဏှာစိတတ်ှေ မှနထြနန်တေဲ့ ကနွော့ြ အတွကကြတော့ အကြိုကပြေါ့၊၊ ကနွောြ စအိုဝကနပြေီး ပိပိ အကြဲကြောင်းတဈလွှောကြ ယကလြိုကတ်ယ်။ သီရိတကိုယလြုံး တုနတ်ကသ်ှားတယ်။ ဘယလြိုမှ ထငမြထားတာလေ။
“အားးးး ကိုကိုရယ်.. ဘယလြို လုပလြိုကတ်ာလဲ”
ကနွောြ စအိုဝ နီနီကလေးကို လွှာနှင့ြ ထိုးမှှလေိုကတ်ယ်။
“အာ……ရှီးးးးအားးးးး အမလေးးးးးး”
သီရိတဈယောကြ လိမ့န်အေောင် ခံစားနရတေယ်။ စအိုဝ နီနီလေးကို အယကခြံလိုကရြတဲ့ ခံစားမှုက တဏှာစိတကြို ပြင်းပြစတယ်ေ။ ပိပိထဲက အရညတ်ှေ စီးကလွာတယ်။ ကနွောပြိပိကို အလှည့ပြေးပြီး နှုတခြမ်းသားအား လကန်ှင့ဖြှဲကာ လွှာနှင့အြတွင်းနံရံကို မှှလေိုကတ်ယ်။
“အ အ…..အာ့အာ့…အားးးးးးရှီးး”
သီရိတဈယောကြ တဆတဆြတ် တုနသ်ှားပြီး တအာ့ အာ့နှင့ြ ညည်းညူနတေော့တယ်။
“အာ့ ကိုကို တောပြှီကြာ.. အားး သီရီ သလေိမ့မြယ်”
ကနွောလြည်း ရပမြပေးဘူး အစေ့ကို တပြှတ်. .ပြှတစြုပလြိုကတ်ယ်။
“အားလားးလားး ဝိုးးးတောပြှီ အားးးးး ကိုကို အိုးးး”
သီရီတဈယောကြ မခံနိုငတ်ဲ့အဆုံး အသည်းအသန် ရုန်းကနပြှီး ထလာတယ်။
“အာ.. ကိုကို တောပြါတော့ဆို”
“ဘာဖြစ်လို့လဲ..ခစြျ”
“အာ….ဘယလြိုကြီးဖြစ်မှန်းကို မသိဘူး၊ အသည်းတွေ အူတွေ ပြုတကြသွှားသလို တလှပလြှပန်ဲ့ကြာ”
“ဟားးးဟားး ကိုကို အဲလောကတ်ောင် ကြှမ်းသလားကြာ”
“လာခဲ့ သူများကို နှိပစြကတ်ာ ကိုကိုလည်း ပြနခြံစားရမယ်”
“ရပါပြီ သဲရဲ့ ကိုကို လိုးချင်ပြှီ”
“မရဘူး… သူများခံရသလို ခံရမယ်.. လာ… အိပ်”
ကနွောလြည်း လှဲအိပလြိုကတ်ယ်။ သီရိက
“လာလေ.. တငပြါးအောကြ ခေါင်းအုံးခံ သီရိတုန်းကလို ပြနလြုပမြှာ”
ကနွောလြည်း ခါးကို ပြနကြှှပေးလိုကတ်ယ်။ သီရိက ကနွော့ခြါးအောကြ ခေါင်းအုံး ထိုးထည့်လိုကတ်ယ်။ ပြီးတော့
“ခွထေောကြ မိုးပေါထြောငပြေး”
ကနွောြ ခွထေောကတ်ှေ မှှောကပြှီး ဒူးကြေးကာ နလေိုကတ်ယ်။ သီရိက ကနွော့ပြေါငကြှား ခေါင်းထိုးဝငပြှီး လီးကို စစုပတ်ယ်။ ဒီတဈခါတော့ မသီရိ ကနွော့ကြို လကစြားခွခန်ေးပေါ့ဗွာ။
ကနွောြ အောရြပြီလေ။ ပထမ အခေါကတ်ာ ရှကရြှံ့နပမေယေ့ြ ဒီတခေါကတ်ော့ လီးဒဈတွကေို လွှာနှင့ယ်ကတ်ယ် ဂွင်းတိုကပြေးသေးတယဗြွ။ ပါးစပထြဲ လီးငုံပြီး ရှေ့တိုးနောကဆြုတ် လုပတ်ယ်။
“အားးး အရမ်းကောင်းတယကြှာ”
ကနွောလြည်း တအအားနှင့ြ ဖီးတွေ အရမ်းကောင်းနတောပေါ့ဗွာ။ လီးထိပဝြကို လွှာနှင့ြ ထိုးထိုးမှှတယေဗြွ။ လီးစုပပြေးရင်း ဂွေးဥကို ဖြဖြလေး ညှဈပေးတယ်။ ကနွော့လြီးက အစွမ်းကုန် တောငလြာတယ်။ သီရိက လီးစုပန်တောကို ရပပြှီး ဂွေးဥလေးကို တခကြတ်ခကြစြီ စုပလြိုကလြုပတ်ယဗြွ။ အတွေ့အကြုံရှိတဲ့ ကနွောအြသားတွေ တဆတဆြတ် တောငတ်ုနတ်ယဗြွ။
“အားးလားးလား သီရီရယ်.. အူးးး..အင်းးးးး”
သီရိ ကနွော့ြ ဂွေးဥကို ယကပြှီး တွန်းတငကြာ ဖငကြို ယကတ်ယ်။ ကနွောြ ပြီးချင်သ်လိုတောင် ဖြစ်လာတယ်။ သုတတ်ှေ အရမ်းတိုးသလို ခံစားလိုကရြတယ်။ လီးကို သုတတ်ိုးခကြကြ တဒုတဒြုတ် မှညတ်ယ်။
“အားးရပြီ… သဲ… ကိုကို ပြီးသှားလိမ့မြယ်.. ကိုကိုထပလြုပခြငွသ်ေးတာ”
“ဟင်းးးးဟင်းး သိပြီလား သူများကို နှိပစြကသ်လို ပြနခြံရမယဆြိုတာလေ”
“အေးပါကြာ… ကြောကပြါပြီ”
သီရိ အလိုကြ ပြောလိုကတ်ယ်။ သူ မကြနပေလြို့ ပါမဈပိတရြင် ငတရြမှာလေ ကြောကရြတယ်။ လငမြယားမှ မဖြစ်သေးတာလေ။
“သီရီ.. ခစွလြေး ကုန်းပေးကြာ”
“အင်း ကုန်းပေးမယလြေ။ ဘယလြို ကုန်းရမလဲ”
“ကုတငစြှန်း ကုန်းပေး၊ ကိုကို အောကကြနေ လိုးမှာ”
သီရိလည်း ကုတငစြှန်း ကုန်းပေးတယ်။ သီရိကုန်းပေးတော့ ဖငဝြိုင်းလေး သီရိရဲ့ အနောကပျိုင်းက အရမ်းခစွစြရာကောင်းလှတယ်။ ကနွောလြည်း ကုတငန်ားကပပြှီး သီရိအနအထေား နည်းနည်းပြငလြိုကတ်ယ်။ ပြီမှ ဖငကြှား လီးကို အပေါတ်ငပြှီး လေးငါးခါ ပြတတ်ိုကလြိုကတ်ယ်။ သီရိ နည်းနည်း တုနလြှုပသ်ှားပြီး
“ကိုကိုနောြ… သီရိ ဖငမြခံဘူးနောြ တောကြှာ ဖငပြှဲသှားလို့ ဒုကျခရောကရြမယ်”
“ကိုကို မလုပရြကပြါဘူး သဲရယ်”
ပါးစပကြသာပြောတာ စိတထြဲမှာတော့ လကထြပပြှီးလို့ကတော့ တွေ့မယလြို့ ကြိမ်းလိုကတ်ယ်။ ကနွောန်ှင့ြ တွေ့တဲ့ ဆောတ်ိုင်းက ဖငလြိုးခံတာ ကြိုကကြှလို့ ဇောမြိုးလို့တောင် မခေါတ်ော့ ဖငလြိုးကောင် ခစွစြနိုးနဲ့ ခေါကြှတာလေ။ ကနွောြ စိတထြဲ ကြိမ်းဝါးရင်း သီရိအဖုတထြဲ လီးခေါင်းမှှုပအြောင် ထိုးသှင်းလိုကတ်ယ်။ သီရိ တဈခကြကြလေး တုနသ်ှားတယ်။ ဖြေးဖြေးလေးပဲ တရဈချင်ြးသှင်းတယ်။ လီးက ဗစွြ.. ဗစွန်ှင့ြ တရဈချင်ြး တိုးဝငသ်ှားတယ်။
“အာ့ ကိုကို အောင့တ်ယ် ဖြေးဖြေးးကြာ”
“အေးပါ သဲလေး”
သိတယလြေ ဒီပုံစံက စစလိုးရင်း အောင့တ်ကတ်ာ သဘာဝပဲ။ အတွေ့အကြုံရှိတဲ့ ကနွောကြ သီရိ ကြောကမြသှားအောင် ဖြေးဖြေးလေးလိုးရင်း စအိုဝကလေးကို လကသ်ည်းနှင့ြ မထိတထိလေး ခွဈပေးရင်း သီရိတဈယောကြ တဏှာစိတတ်ှေ ထလာအောင် ထပပြှီး နိုးဆှလိုကတ်ယ်။ ဖငကြို မထိတထိလေး လကသ်ည်းနှင့ြ ခွဈပေးလိုကတ်ဲ့အခါ သီရိစိတတ်ှေ ထနလြာပြီး အောည်ည်းလာတယ်။
“အာ့ အင်းးဟင်းးးဟင်းးး ကိုကို”
ကနွောြ တဖြေးဖြေးနှင့ြ သီရီ ခံနိုငမြှန်း သိလာတော့ အရှိနလြေး ထပတ်ငလြိုကတ်ယ်။ လီးက ဇွိ ဗွိ ဗစွဗြစွန်ှင့ြ ထိုးဝငလြိုကြ ထွကလြာလိုကပြေါ့။
“အင်းးဟင်းးးး ကိုကို ကြမ်းကြမ်းဆောင့ကြှာ”
သိတယလြေ အဲလိုဖြစ်လာအောင် တမငလြုပထြားတာ။ စအိုဝကို လကသ်ည်းနှင့ြ ခွဈလေ အားမလိုအားမရ စိတတ်ှဖြစ်ေလေ ဖြစ်အောင် လုပထြားတာ သီရီက ကြမ်းကြမ်းလေး လိုးခိုင်းတော့၊ စအိုဝကို ခွဈနတေဲ့ လကကြို နရောပြောင်းပြီး သီရိခါးကဉွကြဉွလြေးကို ကိုငပြှီး ဝုန်းလိုကတ်ယ်။ ကုတငဘြောငတ်ောင် တကြှီကြှီ မှညတ်ယ်။ လိုးခကြကြ တဖန်းဖန်း မှညန်သလေို လီးဝငခြကြကြလည်း တဘှတဘြှတ် မှညလြာတယ်။
“အားးးးကောင်းတယ်..ကိုကို”
“ဇွိ..ဗြိ..ဗစြျ..ဗစြျ…..ဗှကျ..ဘှတ်..ဖန်းးဖန်းးးးဖန်းး”
“အားကိုကို…အိုး..အားးရှီးးးရှီးးး”
နှာမှုတသ်ံနှင့အြတူ သီရိတဈယောကြ ပြီးတော့မယ်။ ကနွောလြည်း အဆကမြပြတ် တွန်းလိုးရင်း သီရိခါးကို တင်းတင်းဆှဲကိုငပြှီး လိုးတယ်။ ဆောင့ခြကြတ်ှေ ပြင်းလှန်းလို့ သီရီတငပြါးတောင် ဖြူဖြေးတာကနေ ပန်းရောငပြှောင်းလာတယ်။ တဖြေးဖြေးနှင့ြ နီလာတယ်။ ကနွောလြည်း မိနဈနှစ်ဆယကြွောြ လိုးလိုကတ်ယ်။ သီရိက အားမရှိတော့ဘူး သူကပြီးသှားလို့ ဒူးခွနပြေေီ။
ငါးမိနဈလောကြ အဆကမြပြတလြိုးရင်း လီးကို အဆုံးထိကပကြာ သုတတ်ှေ ပန်းထည့လြိုကတ်ယ်။ သုတတ်ှေ ကုနအြောင် ပန်းထည့လြိုကပြှီးတော့ သီရိခါးကို လှှတခြလွိုကတ်ယ်။ သီရိက ကနွောလြှှတလြိုကတ်ော့ ကုတငပြေါြ မှောကလြကြြ ကသွှားတယ်။ ကနွောလြည်း သီရိဘေးနားကပပြှီး
“ခစွလြေး..အိုကရေဲ့လား”
“အားကို မရှိတော့ဘူး ကိုကိုရယ်”
ဖြော့တော့တော့ လသေံနှင့ြ ပြောလတေော့ ကနွောြ ရယခြငွသ်ှားတယ်။
“ကဲ သဲ ခဏနားအုံး ကိုကို စားစရာ သောကစြရာတွေ ပြငလြိုကြဦးမယ်”
“အင်းပါကိုကို”
ကနွောြ စားစရာ သောကစြရာတွေ ပြငပြှီးတော့ အိပခြန်းဘကြ လှည့ကြှည့လြိုကတ်ယ်။ ကိုယတ်ုံးလုံးနှင့ြ သီရိကတော့ အိပပြွောန်ဆေဲပါပဲဗွာ။ အဲကြန်းဖြင့ထြားတဲ့ အခန်းမှာ သီရိ အအေးမိနမှောစိုးတော့ စောငလြေးခွုံပေးတော့ သီရိ လန့န်ိုးသှားတယ်။
“ဟင်..ကိုကို”
ဆိုပြီး ကနွော့ကြို လှမ်းဖကတ်ဲ့အတွကြ ကနွောြ ပြနဖြကလြိုကကြာ နဖူးလေးကို အနမ်းတပြင့ြ ခွှလေိုကပြှီး
“ဟော ခစွလြေး နိုးသှားပြီလား”
“အင်း ကိုကို ”
“ထလေ သီရိ..စားလို့ရပြီ”
“အင်း..ကိုကို ထူမှ ထမှာ”
ကနွောထြပပြှီး အနမ်းလေးပေးရင်း သီရိကို အိပရြာပေါြ ထူမတပြေးလိုကတ်ော့
“ကိုကို သီရိ အဝတအြစားတွေ ပေးကြာ”
သီရိကခေါင်းက ဆံပငကြို သပခြရွင်း ပြောတော့
“နအေုံး သီရိရဲ့ ကိုကို့ အင်ျကြီနှင့ြ ပုဆိုး ခဏ ဝတထြားပါလား”
“အင်းးကောင်းသားပဲ ကိုကို”
ကနွောြ ပုဆိုးနှင့ြ ရှပတ်ဈထည် ပေးလိုကတ်ယ်။ သီရိလည်း ယူဝတလြိုကတ်ယ်။ ကနွော့ြ အဝတအြစားလေးနှင့လြည်း သီရိက ဆှဲဆောငမြှုအပြည့ရြှိတယဗြွာ။
“လာလေ ခစြျ ထမင်းသှားစားမယ်”
“နပေါဦး ကိုကို သီရိ ရချိုးခန်း ဝငလြိုကမြယ်”
သီရိ ရချိုးခန်းက ထွကလြာတော့ မကြန်ှာသဈလာတယ်။ ကနွောြ သဘကတ်ဈထည် လှမ်းပေးရင်း
“ရော့လေ ခစွြ မကြန်ှာသုတလြိုကတ်ော့”
“အင်းပါ ကိုကို”
ဆိုပြီး သီရိ သဘကကြို လှမ်းယူရင်း မကြန်ှာနှင့ြ လကတ်ှကေို သုတလြိုကတ်ယ်။ ပြီးမှ ကနွော့ကြို
“ရော့ ကိုကို သိမ်းလိုကတ်ော့”
ကနွောြ လှမ်းယူရင်း သီရိကို လကဆြှဲကာ ထမင်းစားခန်းသို့ ခေါယ်ူလိုကတ်ယ်။ ထမင်းစားပြီးတော့
“အခုမှပဲ နသောတော့တယ် ကိုကိုရယ်”
ဗိုကပြှည့သ်ှားတော့ အားအငတ်ှေ ပြနပြှည့လြာသလို ခံစားရတယ်။ အခွိုပြဲလေးစားပြီး
“ခစွလြာကြာ အိပခြန်းထဲ သှားရအောင်”
“အင်း ခဏတော့ အနားယူကြမယ်”
“အှန်းးးးးးခေါပြှနပြှီကြာ ကြောကလြာပြီ”
“မကြောကပြါနှင့ြ သဲကလည်း ကိုကမြစားပါဘူး၊ ခစွရြုံလေးပဲ”
“အဲ့ဒါကိုကြောကတ်ာ လူလည်း ထူပူနပြေီ”
“ဟားးးးးးးးဟားးးးး”
သီရိကို အိပခြန်းထဲ ခေါလြာပြီး အိပရြာပေါြ လှဲအိပရြင်း
“သီရိရယ် အိမမြပြနန်ဲ့တော့ကြာ”
“အာ ဘယဖြစ်မလဲ မာမီဆူလိမ့မြယ်”
“သီရိ..ကိုကိုတို့ လကထြပရြအောငလြေ”
“သီရိ ငယသ်ေးတယ် ကိုကို ကြောငလြည်း မပြီးသေးဘူး.. နောကပြှီး သီရိက လုပခြငွတ်ာတွေ အများကြီးရှိသေးတယ်”
“အင်းပါကြာ သီရိရယ်.. ကိုကိုက အတူတူ နချင်ေလြှပြီ”
“ဟင်..အခုလည်း အတူတူနတောပဲ မဟုတလြား”
“ခစွကြလည်းကြာ အခုလို နရတော အားမရဘူးလေ”
“အားရအောငန်လေေ ကိုကို”
“အင်း တကယန်ောြ ”
“အင်းး ဒီနေ့တော့ ကိုကို နချင်ေသ်လောကသ်ာနေ၊ ကိုကို့အကြိုကြ သီရိနပေေးမယ် သိလား”
“အဲလို အလိုကသ်ိလို့ ပိုခစွရြတာ”
“အှန်းးးးး ကိုကိုနဲ့ခစွတ်ာ မလှယဘြူး၊ နောကထြပ် မရဘူး သိလား”
“ဟာကြာ သဲကလဲ”
ကနွောြ နောကထြပ် အစပြုနိုငအြောင် သီရိကို နမ်းလိုကတ်ယ်။
“တောတ်ော့ ကိုကို သီရိနှုတခြမ်းတွေ ထူပူနပြေီ၊ လညပြင်းမှာလည်း အကြကတ်ှေ ထနတယ်ေ၊ နောကပြှီး သီရိနို့တွလည်ေး ကြိမ်းနပြေီ၊ ကိုကို့ကို လုပပြေးမယ်”
သီရိ အဝတအြစားတွေ ခွှတလြိုကပြှီး ကနွော့လြီးကို စုပတ်ယ်။ တဖြေးဖြေးနှင့ြ သီရိ လီးစုပတ်ာ ကြှမ်းကငွလြာတယ်။ လီးကို တပြှတပြှှတန်ှင့ြ စုပပြေးနတယ်ေ။ ကနွောလြည်း လီးက အရမ်းတောငလြာပြနတ်ယ်။ တဏှာစိတကြ ပြင်းပြလာလို့ သီရိ ပိပိကို မှုတခြငွလြာတော့
“သဲ ကို့မကြန်ှာအပေါြ ခွလိုကပြါလား”
“အာ မလုပရြဲဘူး”
“လုပပြါကြာ ကိုအရမ်း ဆန်ဒတွေ ပြင်းလာလို့ပါ”
“ကန့တ်ော့ ကိုကို သီရိတကပြေးမယ်”
သီရိက ကနွော့အြပေါြ ကားယားခွကာ မကြန်ှာပေါြ တကထြိုငတ်ယ်။ ကနွောလြည်း သီရိဖငကြို လကန်ှဈဘကန်ှင့မြကာ အဖုတကြို ပါးစပန်ှင့ြ နရောကအွောင် လုပလြိုကပြှီး ယကလြိုကတ်ယ်။ ကားယားခွထားရတော့ သီရိပိပိဟာ နည်းနည်းဟနတော။ သီရိဆီကထွကတ်ဲ့ အရညတ်ှေ ပါးစပထြဲ ဝငလြာတယဗြွ။ မှိုလည်းခွ ထပယ်ကပြေါ့။
“ပလပ်..ပလပ်…ပလပ်”
“အာ့..အင်းးဟင်းးဟင်းးးးးး”
သိရီဆီက ညည်းသံတွေ ထွကလြာတယ်။ လွှာနှင့အြားရပါးရ ယကလြေ သီရိဖငန်ှင့ြ အဖုတကြှားထိလေ၊ အရညတ်ှလည်ေး တစကစြကကြလွေ။ ကနွောလြည်း မှိုခလွေ။ သီရိကို ရှေ့နည်းနည်းရောကအြောငပျို့ရင်း သီရိဖငကြိုပါ ယကလြိုကတ်ယ်။ စအိုဝလေးက စူတူတူလေး ဖြစ်နတောလေ။
“အားးးကိုကို အရမ်းကောင်းတယ် ကိုကိုရယ်”
သီရိဆီက ညည်းသံတွေ ထွကလြာလေ။ ကနွောြ ကြမ်းကြမ်း ယကလြပေါပဲ။ သီရိအသံတွေ ဆူညံနတောလေ။ နောကဆြုံး သီရီအစေ့ကို အောကကြနပြေီး ကလောပြှီး လွှာနှင့ထြိုးတော့
“အားးဟားးးဟားးးး အရမ်းကြိမ်းနပြေီ ကိုကို တောပြါတော့ သီရိ မနတတေတ်ော့ဘူးကြာ.. အင်းးဟင်းးးးအားးး”
သီရိ ရပခြိုင်းတော့ ကနွောလြည်း ရပလြိုကတ်ယ်။
“သဲ..ကိုကို အပေါကြ တကပြှီး လုပကြှာ”
“အင်း..လုပကြှည့မြယ် ကိုကို”
သီရိအောကကြို ရှှေ့သှားပြီး ကနွော့ြ အပေါကြ ဆောင့ကြှောင့ထြိုငကြာ လီးကိုကိုငပြှီး ပိပိနှင့တ်ေ့ကာ ထိုငခြလွိုကတ်ယ်။
“ဗစြျ..ဗစြျ..ဗစြျ”
“အာ့…”
ဆိုပြီး တခကြကြှှလိုကကြာ သီရိ ထပထြိုငခြတွယ်။ သီရိမကြန်ှာ လှမ်းကြည့်တ်ော့ မကြလြုံးစုံမှိတပြှီး အောကန်ှုတခြမ်းကို ကိုကပြှီး ဇိမယ်ူနတော။ ပြီးတော့မှ သီရိက မှနမြှနလြေးလုပတ်ယ်။ လုပရြင်းညောင်းနရင်ေ ကြိတပြှီး ရှေ့တိုးနောကဆြုတ် လုပတ်ယ်။ သီရိအပေါကြ ဆောင့ခြခွကြကြှောင့ြ လီးကအဖုတထြဲ တဗွိ.. ဗှိ တဘှတဘြှတ် တဖန်းဖန်း မှညလြာတယ်။
“အင်းးဟင်းးးဟင်းးး..အားးး”
ငါးမိနဈလောကြ လုပလြိုကတ်ာ သီရီ မောဟိုကန်တေဲ့ အသံတွေ ကြားလာရတယ်။
“အားးဟင်းး အာတောပြှီ ကိုကို သီရိ ညောင်းနပြေီ”
“အဲဒါဆိုလည်း သီရိက ကိုကို့ခွထေောကဘြကြ မကြန်ှာမူပြီး လုပကြှည့ပြါလား”
သီရိလည်း အနထေားမှနအြောင် လုပလြိုကပြှီး လီးကို ပိပိထဲ ထည့လြိုကတ်ယ်။ လူကတော့ ခွရင်ေးဘကြ လကထြောကပြှီး ထိုငလြိုကြ ထလိုကြ လုပပြေးတယ်။ ကနွောကြ သူ့တငသ်ားတွကေို တွန်းတငလြိုကြ အောကသ်ို့ ခလွိုကန်ှင့ြ သီရိ မညောင်းရအောင် အားကူပေးလိုကရြင်း လိုးရတယ်။ သီရိဆီက ညည်းသံတွေ ထွကလြာတယ်။ ညည်းသံတွေ ထွကလြာသလို သီရိဆောင့ခြကြကြ ပိုသှကလြာတယ်။
“အာ့…ရှီးးးရှီးးးအာ့အင့ဟြင်းးးးးးး”
“ဇွိ..ဘှတ်..ဖတ်..ဖတ်..ဖတ်”
“အားးးးကိုကို သီရိ မရတော့ဘူးးးးအားးး”
“သီရိ ဆင်းလိုကြ ကိုကိုလုပမြယ်”
သီရိလည်း ကနွော့အြပေါကြ ဆင်းလိုကပြှီး အိပရြာပေါြ ပကလြကကြလေး အိပတ်ော့ ကနွောြ သီရိခါးအောကြ ခေါင်းအုံးခုလိုကကြာ ဖငကြို အပေါဆြှဲထောငပြှီး အပေါစြီးကနေ လိုးလိုကတ်ယ်။ လိုးခကြကြ ပြင်းလှန်းလို့ လီးဝငခြကြကြ တဗွိဗွိ တဇွိ ဇွိ နှင့မြှညသ်လို ဆီးခုံချင်ြး ရိုကသ်ံ တဖန်းဖန်း ထွကန်တယ်ေ။
“ဖန်းးးဖန်းးးးဖန်းးး”
“အားးးးအမလေးးအားးးကောင်းတယ်.. အားးး”
ကနွောလြည်း အားရပါးရ လိုးထည့လြိုကတ်ယ်။ အပျိုစဈကို ဒီလိုလိုးရတာ အရမ်းလည်း ဖီးရှိတယ်။ လိုးရင် အားနှင့ြ လိုးနိုငပြှီး ကြာကြာလိုးလေ မိန်းကလေးက စွဲလန်းလဆေိုတော့ နောကအြကြိမရြအောငလြို့ အစွမ်းကုန် လိုးနတောပါ။ သီရိကလည်း ကြမ်းကြမ်းလိုးလေ ကြိုကလြေ အောည်ည်းလပေါပဲ။
“ဖန်းးးဖန်းးးဖန်းးးး”
“အားးး..အင့ျ….ဟင့ျ..အားးးး”
“သဲကောင်းလားး”
“ကောင်းတယ် ကိုကို ကြမ်းကြမ်းလေး လိုးပေး”
ကြမ်းလကြေိုကလြေ အာဂသတ်တိပိုငရြှင် သီရိ ၊ ကြမ်းကြမ်း လိုးတတတ်ဲ့ ကနွောန်ဲ့က ကြကတ်ိ၊ အမြဲလိုးရရင် ကောင်းမှာ။ မှနမြှနလြကထြပပြှီး အမြဲဒီလို နပစ်ေချင်တ်ာလေ။
“ကို ကို အားးးးကောင်းတယ် ကိုကို ”
ဆီးခုံချင်ြး ပြတတ်ိုကလြို့ အမှှေးတွေ တဗစွဗြစွြ မှညန်သလေို သီရီလည်း အရညတ်ှေ ထွကလြာတယ်။ အမှုပတ်ှလေို ဖြူဖြူ အနှစ်တွေ ဖြစ်နတယ်ေ။ တဘှတ်.. ဘှတ် မှညလြပေဲ သီရိက ခေါင်းအုံးကို လကန်ောကပြှနလြှမ်းကိုငရြင်း
“အားးးအင်းးးးးးဟင်းးးးးးးအား ကောင်းတယ်”
“ဘှတ် ဖတ် ဖန်းးဘှတ် ဘှတ်..ဘှတ် ”
အပျိုအဖုတမြို့လို့သာ လသေံမထွကတ်ယ်။ တကယဆြို ဘှိ ဘှတ် ဆိုတဲ့ လသေံ ထွကလြောကအြောင် မှနမြှနလြေး လိုးလိုကတ်ယ်။ ဆီးခုံနှစ်ခုလုံး အရညတ်ှေ စိုရှှဲနတော။ သီရီ အဖုတထြဲက ထွကတ်ဲ့ အရညတ်ှေ ဖငကြှားထဲအထိ စီးဆင်းသှားနတယ်ေ။ လိုးခွိန် နာရီဝကန်ီးပါးလောကြ အားရပါးရ လိုးလိုကတ်ဲ့အခါ ကနွောလြည်း သုတတ်ှေ ထွကသ်ှားတယ်။ သုတထြှကသ်ှားတာတောင် အခကြင်ါးဆယလြောကြ မနားတမ်း ဆကလြိုးလိုကတ်ယ်။ သီရိလည်း ပြော့ခွသှေားပြီး မကြန်ှာကလေးကို ချောငကြသွှားတော့တယ်။
အဲဒီနေ့က လိုးတာ လေးခွီမှောကြ လိုးပစ်လိုကတ်ယ်။ သီရိခငမြွာ လမ်းတောင် ဖြောင့အြောင် မနည်းလွှောကန်ရတေယ်။ အဲကြန်းတတထြားတဲ့ အခန်းမှာ အဝတဗြလာနဲ့ အခွိန် အတောကြှာကြာနခေဲ့ရတဲ့ သီရိတဈယောကြ နှာတွေ မှှနလြာတယ်။ ရချိုး သန့ရြှင်းရေးလုပပြှီး ခွိနမြှာ မကြလြုံးလေးတွေ နီရဲသလို နှာပါခွလောတော့
“သဲ..မပြနန်ဲ့တော့ကြာ”
“မပြနလြို့မှ မရတာ ကိုကိုရယ်”
“သဲပုံက ပြနလြို့ရပါ့မလား”
“ရတယ် ကိုကို မာမီ ဆူလိမ့မြယ်”
“အင်းပါ ကိုကို လိုကပျို့ပေးမယလြေ”
“အင်းပါ ကိုကို”
ကနွောြ ကားကိုမောင်းပြီး သီရီက အိပပြွောလြာတယ်။ သံလွှငဘြကရြောကပြှီး သီရိအိမအြထိ လိုကပျို့လိုကတ်ယ်။ သီရိလည်း ကားပေါကြဆင်း လမ်းလွှောကတ်ာ လူမသိအောင် ဟနလြုပပြှီး ကြိုးစား လွှောကန်ရတေဲ့ပုံပါပဲ။
ကနွောြ အိမပြှနပြှီးရောကကြှောင်း သီရိဆီ ဖုန်းဆကတ်ော့ သီရိ ဖုန်းမကိုငန်ိုငတ်ော့ဘူး။ သူ့မာမီ ပြောတာက သီရိ နမကေောင်းလို့ အိပန်တယေပြဲဖြတေော့ ကနွောလြဲ စိုးရိမသ်ှားတယ်။ နောကတ်ဈနေ့ ထပပြှီး ဖုန်းဆကတ်ော့
“သီရိ နကေောင်းလား”
“မကောင်းဘူး ကိုကို”
“ကိုကို လာခဲ့မယလြေ”
“အာ..မလာနဲ့”
“ဟာ..ဘာဖြစ်လို့လဲ သဲ”
“ကိုကို့ကို မှငရြင် ရှကလြို့”
“အမ်”
“ဟုတတ်ယလြေ ဆေးခန်းသှားပြီး ဆေးသှင်းလိုကရြတယ်”
“ဟားးဟားး အဲလောကတ်ောငပြဲလား”
“လူလည်း လမ်းကို မလွှောကန်ိုငဘြူး၊ တကိုယလြုံး ကိုကခြဲနတော”
“ဟားးဟားးးးး အဲလောကတ်ောင် ဖြစ်သှားရတယလြို့ကြာ”
“ဟင်း မညှာမတာ ခလေးကို”
“သူပဲ ကြမ်းမှ ကြိုကတ်ယဆြိုပြီး”
“သှားး မပြောနဲ့ ရှကတ်ယ် ဖုန်းခလွိုကတ်ော့မယ်”
ဆိုပြီး ဖုန်းခသွှားတယ်။ အဲဒီနေ့ကသာ သီရိမပြနခြဲ့ရင် ကနွောြ ရှှလကေတ်ှဲ ပြောခြဲ့ရမှာကို ကနွောြ မသိလို့ အတင်း မတားခဲ့တာပါ။ သီရိကို ဘာလို့ လှမ်းနရလေဲ ဆိုတာကတော့ နောကန်ေ့ သီရိဆီ ဖုန်းဆကလြိုကပြှီး တဈခေါကတ်ှေ့တယ်။
“သဲ နကေောင်းသှားပြီလား”
“ဟုတ်..ကောင်းသှားပြီ ကိုကို”
“ကိုကို မေ့သှားလို့ သီရိကို ဆေးမဝယပြေးလိုကရြဘူး”
“စိတခြရွတဲ့နေ့မို့ သီရိ မပြောတာပါ”
“သီရိက အဲဒါကို သိလို့လား”
“ကိုကိုကလဲ ဒီခတ်ေ မိန်းကလေးပဲ မသိဘဲ နပေါ့မလား”
“အင်း ကိုကို ခရီးထွကရြအုံးမယ်”
“ဘယလြဲ ကိုကို”
“နပြညေတ်ောမြှာလေ အလုပတ်ှေ ပြနစြမလို့”
“ဟုတ် ကိုကို”
“အဲဒါ သီရိကို လာပြောတာ”
“သှားလေ ကိုကို”
“သီရိ နေ့တိုင်း ဖုန်းပြောမှာနောြ၊ သီရိ ဘာတွေ လုပန်လေဲဆိုတာ Facebook ကနေ နေ့တိုင်းကြည့်မြှာ”
“အင်းပါ ကိုကို”
“သီရိလည်း ကြောင်းတကရြမယ် မလား”
“အင်း ကိုကို လိုကပျို့မယလြေ”
“မပို့နဲ့ ကိုကို… သီရိ ဆိုငကြယန်ဲ့သှားမှာ”
“အင်းးးး သီရိ…. ကိုကို အရမ်းခစွတ်ယ်”
“အှန်းပါ ကိုကို”
“သီရိ ကိုကို့ကို ခစွတ်ယပြှောကြာ”
“ခစွပြါတယရြှင့ြ ခစွပြါတယ်”
“အင်းးးးဟင်းး အာဘှားလေး ပေးချင်လြိုကတ်ာ”
“လူတွရှေိတယ် ကိုကို”
“အေးပါကြာ မနမ်းပါဘူး ဟီးးဟီးး”
“ခစ်ခစ် ခစ်”
“ဒါဆိုသှားပြီနောျ”
“အင်းးးး”
“ဘိုင့ျ”
ကနွောြ အိမပြှနလြာပြီး ခရီးထွကဖြို့ ပြငဆြငရြတယ်။ ကနွောန်ှင့ြ သီရိအတူတူ အိပဖြူးပြီးပြီမို့လို့ ကနွောြ သီရိကို စိတခြလွကခြွ ထားခဲ့တယ်။ နောကပြှီး ကနွောန်ှင့ြ သီရိ နီးစပရြဖို့အရေး အလုပတ်ှေ အများကြီးလုပပြှီး ငှရှောရမယလြေ။ အလုပတ်ှလေုပပြှီး ညဆို သူနဲ့ စကားပြောပေါ့။ သီရိ fb ပေါမြှာတငတ်ဲ့ ပို့ဈလေးတွကေို like လေးပေးပေါ့ဗွာ။
သီရိက ဘလော့ကာ ဖြစ်ချင်တ်ာ။ အောငမြှငတ်ဲ့ စာရေးဆရာတဈယောကြ ဖြစ်ချင်တ်ာကို ကနွောြ သိတယ်။ ဒါပမယေ့ြ စာရေးတယဆြိုတာ မလှယဘြူးလေ။ အကောင့အြသဈတွေ ဖြင့ပြှီး online မှာ စာရေးဖို့ ကြိုးစားနခေဲ့တယ်။ ကနွောကြ အကောင့အြသဈတော့ သိတယ်။ နောကထြပ် သူဘာလုပတ်ယဆြိုတာတော့ မသိဘူး။
သီရိ ပငကြိုယစြရိုကကြ လှတလြပ် ပေါ့ပါးပြီး ပြောပြွောြ နတတေတ်ာပဲ ကနွောကြ သိခဲ့တယ်။ ကနွောအြရငကြသာ ရှုပပြှခေဲ့ပမယေ့ြ သီရိနှင့ြ အတူတူ အိပပြှီးကတည်းက ဘယသ်ူနှင့မြှ မပတသ်ကတ်ော့ဘူး။ မှနသ်ော သဈစာပါ။ သီရိကို တကယလြည်း ခစွတ်ယ်။
တဈလလောကြ နပြညေတ်ောန်ပြေီး ရနကြုနပြှနလြာ။ သီရိနှင့တ်ှေ့တယ်။ ဟိုတယခြေါမြရတဲ့အတွကြ သီရိနှင့ြ ကနွောထြပပြှီး မလုပဖြစ်ပါဘူး၊ သူလည်း ကလေးတွေ စာပြရတာတဖကြ သငတ်န်းတကရြတာ တဖကန်ှင့ဆြိုတော့ သူလည်း အလုပမြအားပါဘူး။ အိမမြှာလည်း ကနွော့ြ မိဘတွေ ရှိနတေဲ့အတွကြ အိမကြိုလည်း ခေါရြတာ အဆငမြပြဘေူးလေ။ အပြငမြှာ ခဏတဖြုတတ်ော့ တွေ့ရတာပေါ့ဗွာ။
သီရိကြည့်ရြတာ fb အပေါြ အရမ်းစွဲလန်းနတယေလြို့ ယူဆတယ်။ ဖုန်းနှင့မြကြန်ှာ ခွာတယလြို့ မထငဘြူး။ သူ့ဖုန်းကိုလည်း အမြဲသိမ်းထားတယ်။ ကနွောလြည်း သူ့ကိုယရြေးကိုယတ်ာကို အရမ်းစွကဖြကတ်ယ် ထငမြှာစိုးလို့ သိပပြှီးမပြောဘူးလေ။ ကနွောန်ှင့ြ သီရိတွဲနတောကို ကနွောြ့ အသိုင်းအဝိုင်းက သတိထားမိလာတယ်။ ခစွကြှိုကတ်ာနဲ့ ချောင်းဆိုးတာ ကြယဝြှကထြားလို့မှ မရတာလေ။
တဈနေ့တော့ ကနွောြ့ဆီ အကိုဝမ်းကြဲဖြစ်တဲ့ ကိုဇောကြို ရောကလြာတယ်။ သူကလည်း ကနွောတ်ို့အပေါြ အရမ်းကောင်းပါတယ်။
“ဇောမြိုး”
“ဟာ ကိုဇောြ ဘယကြ လှည့လြာတာလဲ”
“မင်းဆီ တမငလြာတာကြ”
“အော.. ကိစ်စအထူးအထွေ ရှိလို့လား”
“ရှိတယ်..ဇောမြိုးရေ”
“ပြော အဈကို”
“အင်း ပြောရမှာ အားနာတယကြှာ”
“ဗြာ ဘာဖြစ်လို့လည်း”
“မင်းမဟူရာကို သိလား”
“အင်း..သိတယ် fb မှာ သူငယခြငွြးကြ”
“အောြ ဟုတလြား”
“အဲဒါ ကနွောန်ှင့ြ ဘာဆိုငလြို့လဲ”
“ဆိုငတ်ယကြှ..ငါသူနှင့ြ ရင်းနီးတာ ကြာပေါ့။ အပြငမြှာလည်း တွေ့ဖူးတယ်”
“အင်းးး”
“မင်း fake အကောင့ဆြိုတာ သိလား”
“ကြားဖူးတယ်၊”
“မသိရင် ငါပြမယ် ငါ့အကောင့ကြိုကြည့်ြ”
ကနွောလြည်း သူ့ဖုန်းကို ယူကြည့်တ်ယ်။
“အဲမှာတွေ့လား သီရိဆိုတဲ့ အကောင့ျ”
“အင်း တွေ့တယ်၊ အပြာစာအုပတ်ှေ ရှယထြားတာ”
“အေး အဲဒါ ဘယသ်ူမှတလြဲ”
“ဘယသ်ိမလဲဗွာ”
“အဲဒါ မင်း ကောငမြလေးလေ”
“ဘာဗွ..ကိုဇောြ၊ ခငမြွား သီရိအပေါြ စောကြားလှန်းတယ်”
“ဟေ့ကောင် ငါမင်းအဈကိုပါကြ၊ မင်းနဈနာအောင် ငါမလုပဘြူး”
“ကိုဇောြ မသချောပဲနှင့ြ မပြောနှင့ဗြွ”
“ငါပြောရမလား မပြောရမလား စဉြးစားနတော ကြာပြီ၊ မင်းက ယူတော့မယဆြိုလို့”
“အဲဒါတော့ မဆိုငဘြူး ထငတ်ယ်”
“မင်းစဉြးစားပေါ့ကြာ.. ကိုယယ်ူမယ့ြ မိန်းမက အဲလိုအပြာစာအုပတ်ှနှငေ့ြ ပြောန်တယေဆြိုတာ၊ ယူပြီးမှ သီရိဟာ အဲလိုမှန်းသိရင် မင်းအဖေ အမတေော့ သှားပြီ၊ နောကပြှီး မင်းအဖေ ရာထူးကလည်း ကြီးတယ်၊ မင်းအမကလေည်း အရှကကြှီးတယ်.. နှလုံးရောဂါလည်း ရှိတယ်.. မင်းသချော စဉြးစားပေါ့ကြာ.. မင်းငါ့အကောင့ြ ခဏယူထား သူနဲ့ငါနှင့ြ fri လုပထြားတယ်.. မင်းကြည့်လြိုကပြေါ့”
သူ့အကောင့ရြော ပတဈြဝါ့ပါ ပေးခဲ့တယ်။ ကနွောြ သီရိအကောင့ကြို မှှကြညေ့တ်ယ်။ မန့ထြားကြတာတွေ မကြည့်ဝြံ့စရာ။ reply ပြနထြားတဲ့ သီရိမန့တ်ှကလေည်း ကြောကလြန့စြရာ။ မစားရ ညောခြံ၊ ပါးစပအြရသာခံတဲ့ လူတွအမွေားကြီး။ ကနွော့ရြငထြဲ အရမ်းခံစားရတယ်။ ကနွော့ခြစွသ်ူက ပြနပြှောနတောတွေ မန့တ်ှကေ ရငကြှဲလုမတတ် ခံစားရတယ်။
အဲဒါကြောင့ြ သီရိ သူ့ဖုန်းကို အကိုငမြခံတာဆိုတာ ကနွောြ သိလိုကပြှီ။ ကနွောြ သသခွေောခွာ သိဖို့ လိုလာပြီ။ ကနွောြ စုံစမ်းမယ်။ ကနွောြ သီရိကို ဘုရားသှားရအောင် ဖုန်းဆကတ်ယ်။ သူ့ သငတ်န်းလေး မစခငမြှာ သှားရအောငပြေါ့။
“ဟဲလို..သဲ”
“ကိုကို ရောကပြှီလား”
“ရောကပြှီ သဲ၊ ရောကတ်ုန်းလေး ဘုရားသှားရအောငလြေ”
“မနကဖြှန် စောစော သှားရအောင်”
“အိုကေ ကိုကို မနကြ ချောကန်ာရီ လာခဲ့မယ်”
ကနွောြ မနကခြှောကန်ာရီ ဘုရားသှားဖို့ ခွိန်းလိုကတ်ယ်၊၊ မနကစြောစော ဘုရားမသှားခင် နံနကစြာ ဝငစြားလိုကကြှသေးတယ်၊ ပြီးမှ ဘုရားပေါတ်ကြ ဘုရားဖူးပြီးနောကြ အောကဆြင်းရင်း
“ကိုကို သီရိ toilet သှားချင်တ်ယ်.. သငတ်န်းကလည်း ကြာမှာမို့”
“သှားလေ သဲ…. ကိုကို အပြငကြ စောင့ပြါ့မယ်”
“အှန်း ခဏစောင့န်ောြ”
“အေးပါ သဲ”
သီရိက အိမသ်ာထဲဝငမြယ် အလုပမြှာ
“သဲ ဘာလို့ အိတယ်ူသှားမှာလဲ၊ ထားခဲ့လိုကလြေ”
“ဟုတ် မေ့သှားလို့ပါ”
သီရိ အိမသ်ာထဲဝငတ်ုန်း အိတဖြှင့ရြင်း ဖုန်းကို ဖြင့လြိုကတ်ယ်။ ပတဝြါ့က သူ့မှေးနေ့ ထည့ထြားတာ ကနွောသ်ိတယလြေ။ ကနွောသ်ူ့ fb ကိုဖြင့ပြှီး official ကို log out လုပလြိုကတ်ော့ fake အကောင့ကြို သှားတွေ့တယ်။ remove လုပမြထားဘူး၊ ဒါပမယေ့ြ fake အကောင့ကြို ဖြင့မြရဘူး။ ကနွောဖြှင့ကြှည့န်တေုန်း သီရိ ရောကလြာတယ်။
“ဟာ ကိုကို.. ဘာလို့ သူများဖုန်း ဖြင့ကြှည့န်တောလဲ”
“သီရိ ဒီဟာက မင်းအကောင့တ်ှလေား”
“ဟုတတ်ယလြေ၊ ကိုကို စည်းမရှိဘူး”
“ဘာကြ သီရိ မင်းဘယလြို မိန်းကလေးလဲ”
“ဘာဖြစ်လို့လဲ ကိုကို ”
“မင်းက မိန်းကလေးဖြစ်ပြီး fake အကောင့ြ သုံးရတယလြို့”
“ခုခတ်ေ ဘာဆန်းလို့လဲ ကိုကို၊ လူချင်ြး သိကြတာမှ မဟုတပြဲ”
“ဆန်းတယ် သီရိ မင်းကသာ လူချင်ြးမသိဘူးပြောတာ သိတဲ့လူက လာပြောတယကြှ မင်းသိလား”
“သိလည်း ဂရုစိုကစြရာ မလိုပါဘူး”
“ဟာ သီရိရယ် ကိုယယ်ူမယ့ြ မိန်းကလေးက အဲလိုမွိုး မဖြစ်ချင်ဘြူး”
“မဖြစ်ချင်ရြင် လမ်းခွဲလိုကြ ကိုကို”
“ဘာကြ.. အဲလိုမပြောနဲ့ သီရိ မင်းကို ငါအရမ်းခစွတ်ာ၊ မင်းနောကြ ဒီအလုပမြွိုး မလုပပြါနဲ့ကြာ”
“ကိုကို သူများလှတလြပခြှင့ကြို မထိခိုကန်ဲ့”
“ဘာ သီရိ မင်းဘယလြို ပြောလိုကတ်ာလဲကြာ၊ မင်းအကငွ့ကြို မပြငန်ိုငဘြူးလား”
“မပြငန်ိုငဘြူး”
“ဟာကြာ မင်းတောတ်ောြ ခေါင်းမာပါလားကြာ”
“မာတယ် ကိုကို မာတယ်၊ ကဲ ဘာမှမပြောနဲ့ သီရိ သငတ်န်းသှားတော့မယ်”
“ကိုကို လိုကပျို့မယ်”
“မလိုကပျို့နဲ့ လိုကလြာရင် အောလြိုကမြှာ”
ပြောရင်း သီရိက တကျကစီတဈစီးငှားပြီး ကားပေါတ်ကသ်ှားတော့ ကနွောြ စိတည်ဈပြီး ကနွခြဲ့ရတယ်။ အရမ်းစိတည်ဈသှားတယ်။ ခွမကေိုငမြိ လကမြကိုငမြိ မွောကသ်ဈကိုင်း လှတသ်လိုပါဘဲ။ နောကဆြုံးတော့ ကနွော့ြ အသိဖြစ်တဲ့ မမ ခရမ်းပြာကို ကနွောြ ဖုန်းဆကလြိုကတ်ယ်။ မိန်းကလေးချင်ြးဆိုတော့ အဖြလေေး သိရအောငပြါ။
“မောင်းလေး ပြော”
“ကနွော့န်ှင့ြ သီရိ ကိဈစလေးပါ မမ”
“မမသိတယ် မောငလြေး အိမထြောငပြှုတာ အခစွတ်ဈခုနဲ့ မလုံလောကတ်ာ သီရိ နားမလညတ်ာပါ၊ အသှငတ်ူမှ အိမသ်ူ ဖြစ်နိုငတ်ယလြေ၊ အိမထြောငပြှုပြီးမှ မောငလြေးတို့အကြောင်း လူသိရင် မောငလြေး မိဘတွေ အရှကကြှဲမယ်၊ မောငလြေးရှေ့ဆကမြတိုးစချင်ေဘြူး၊”
“ကနွောြ သီရိကို အရမ်းခစွတ်ယ် မမရယ်”
“သိပါတယ် မောငလြေးရယ်၊ မမ ပြောတာလဲ စဉြးစားပေါ့”
“ဟုတကြဲ့ပါ မမ”
ကနွောြ အရမ်း စိတည်ဈသှားတယ်။ အရမ်းစိတည်ဈတော့ ဘာမှ အလုပလြုပလြို့ မရတော့ဘူး၊ ကားကို ဟိုဒီလွှောကမြောင်းပြီး အရကဆြိုငဘြကြ ခွလှမြေး ဦးတညလြိုကတ်ယ်။ တဈခွကပြှီး တဈခွကြ သောကန်ရင်ေး ဖုန်းကဝငလြာတယ်။ ကြည့်လြိုကတ်ော့ အိမကြ။ မကိုငဘြဲ ထားလိုကတ်ယ်။ သုံးလေးကြိမ် ခေါသ်ေးတယ်။ ည ဆယန်ာရီလောကြ ဖြစ်လာတယ်။ လူလည်း တောတ်ောြ မူးနပြေီ။ ဖုန်းထပဝြငလြာတယ်။ ကြည့်လြိုကတ်ော့ ကိုဇောြ..
“ဟဲလို ညီလေးဇောမြိုး”
“အင်း အဈကိုပြော”
“မင်းဘယမြှာလဲ..”
“အရကဆြိုငမြှာ”
“ငါလာခဲ့မယ်”
“မလာနဲ့”
“မဖြစ်ဘူး.. အဘ ခေါခြိုင်းလိုကတ်ာ”
“ဟာဗြာ”
“အခု ဘယအြရကဆြိုငမြှာလဲ”
ကနွောြ ဆိုငန်ာမည် ပြောလိုကတ်ော့ နာရီဝကလြောကကြှာပြီး ကိုဇောြ ရောကလြာတယ်။ အရကဖြိုးရှင်းပြီး ကားပေါအြတင်းတငပြှီး အိမကြိုမောင်းတယ်။ အိမရြောကတ်ော့ ခွလှမြေး မမှနတ်ော့တဲ့ ကနွော့ကြို ကိုဇောပြဲ အိပရြာပေါြ တငခြဲ့တာပဲဗွာ။
မနကမြိုးလင်းတော့ ခေါင်းတွေ မတရား ကိုကခြဲနတယ်ေ။ ရလည်ေး ငတတ်ာကြောင့ြ ထမင်းစားခန်းးဘကသ်ှားပြီး ရသေောကမြလို့ သှားတယဗြွ။ ဟိုရောကတ်ော့
“ဟေ့ကောင် ဇောမြိုး”
”ဗြာ ဖဖေေ”
“ငါအာလုံး သိပြီးပြီကြ ”
“ဗြာ”
“မင်းနဲ့ သီရိ ကိစ်စလေ”
“ဟုတ်”
“ငါလုံးဝ သဘောမတူဘူး”
“ဟာ ဖဖေေ”
“အေး ငါပြောမယ်၊ ငါလည်း မဟုတတ်ာ မလုပခြဲ့ဘူး၊ မင်းယူမဲ့ ငါ့ခွှေးမဟာ ချောကပြှဈကင်း သဲလဲစင် ဖြစ်ရမယ်”
“ကနွောြ သူ့ကို ခစွတ်ယ် ဖဖေေ၊ သီရိကို ယူမှာ”
“ဘာကြ ဟေ့ကောင်”
“ဒီမှာသား မင်းသီရိကို ယူချင်ရြင် ငါသပြေီးမှယူ”
“ဗြာ မမေေ”
“ငါနှင့ြ နင့အြဖတေို့ကို အရှကရြအောင် မလုပန်ဲ့၊ ပြောထားတဲ့ ကြားက သားက သီရိကို ယူရင် မမအေဆေိပသ်ောကြ သပစ်ေမှာ နားလညလြား”
“ရကစြကလြိုကတ်ာဗွာ”
“လောကမှာ ယူစရာ မိန်းမတွေ ပေါလို့ကြာ၊ ငါပေးစားမယ်”
“မယူဘူးဗွာ.. သီရိကလှဲရင် ဘယသ်ူ့မှ မယူဘူး”
“အေး နငသ်ီရိကို ယူရင် ငါလည်း တဈခါတည်း အဆိပသ်ောကပြှီးသားပဲ”
“အေး..မင်းဘယမြှ မသှားပဲ အိမမြှာပဲနေ ကြားလား”
ကနွောြ သီရိဆီ ဖုန်းဆကတ်ယ်။ သီရိ မကိုငဘြူး၊ အကြိမကြှိမ် ဆကတ်ယ်၊ သီရိ ဖုန်းပါ ပိတတ်ယ်။ ကနွောြ ဆောကတ်ညရြာ မရဘူးဗွာ။ တခွိနလြုံး ဖုန်းခေါန်တယ်ေ။ ညရောကမြှ သီရိဆီကို ခေါလြို့ရတယ်။
“သဲ…သီရိ”
“ဒီမှာ ကိုကို နောကသ်ီရိဆီ ဖုန်းလုံးဝ မဆကန်ဲ့၊ မိဘတွေ သဘောမတူတဲ့ ရှငန်ဲ့ ဘယတ်ော့မှ မယူဘူး”
“သီရိရယ် ကိုကို အရမ်းခစွတ်ယ်၊ သီရိကို လကထြပလြို့ရတဲ့နေ့အထိ ကိုကို သဈစာရှိရှိ ခစွန်ပေါ့မယ်”
“တောပြါပြီ ကိုကိုရယ် သီရိကို မေ့လိုကတ်ော့၊ လာလည်း မလာနဲ့တော့၊ သီရိလည်း ကိုကို့ကို မေ့နိုငအြောင် ကြိုးစားမယ်”
ကနွောြ မကြရြညတ်ှေ စီးကလွာသလို သီရိလည်း ငိုနလေိမ့မြယ်၊ သီရိ ဖုန်းခသွှားတယ်။
အခွိနတ်ှသော ကြာလာတယ်။ ကနွောြ သီရိကို မမေ့နိုငဘြူး၊ သီရိရဲ့ အကောင့ြ အစဈက ကနွော့ကို ဘလော့သှားတယ်။ သီရိက စိတည်ဈပြီး အကောင့အြစဈကို မသုံးတော့ပဲ fake အကောင့မြှာ ပြောန်တယ်ေ။
အခုတော့ ကနွောလြည်း fake အကောင့လြေး သုံးရင်း စာတွေ ရေးလာတယ်။ အခု သီရိနှင့ြ fri ဖြစ်နပြေီ။ ညီမလေး တဈယောကလြို သဘောထားတယလြို့ ပြောရင်း သူ့ကိုပြောကြဆိုကြနဲ့ သူမန့တ်ာတွကေို ကြည့်န်မေိတယ်။ ရငန်ာနာနဲ့ သူ့အကောင့လြေး မီးစိမ်းလာတာကိုကြည့်ရြင်း လှမ်းနရတောပေါ့ဗွာ။
ကနွောြ သီရိကို အရမ်းခစွတ်ယ်။ တဈနေ့နေ့မှာ သူနှင့ြ လကထြပန်ိုငမြယလြို့လဲ မွှောလြင့တ်ယ်။ ကနွောြ ခငမြွားကို အရမ်းခစွတ်ယ် သီရိရယ် ……။
ပြီးပါပြီ။