အောစာအုပ်

မှဲ့ပါတဲ့ ပေါက်စီ

မှဲ့ပါတဲ့ ပေါကစြီ
ရေးသားသူ – ?????

ဘုန်းကြီးဘဝ နဲ့ ကြုပ် စိတတ်ောတ်ောြ ပြနင်ှိမသ်ှားတယ်။ ခု ဘုန်းကြီး လူထွကပြှီး သန်းမှ နဲ့ ပြနန်တေော့ အရင် အတိုင်းပါဘဲ၊ သန်းမှလဲ ကြုပန်ား ကပကြို မကပတ်ော့၊ ည အိပခြွိနတ်ောင် တဈယောကန်ဲ့ တဈယောကြ ခပခြှာခွာ။ ကြည့်ရတာ သန်းမှ ဒီကိဈစ အရငလြို စိတဝြငစြားပုံ မရတော့သလိုဘဲ၊ ကြုပကြလဲ နသေားနဲနဲကနွပြေီဆိုတော့ အရငကြလိုတောင်းမနတေော့၊ ဒီတော့ သန်းမှနဲ့ ကြုပလြဲ လငမြယား ဆိုပမေဲ့ လငမြယား အရာမမှောကတ်ောင် အတောကြှာပေါ့။

ကြုပ် ဘုန်းကြီး လူထွကရြတာလဲ လယလြုပင်န်း ပြနစြခွိနရြောကလြို့ ဆိုရမယ်။ ဒီတော့ ကြုပလြဲ လယထြဲ နေ့တိုင်းသှား၊ ထုံးစံအတိုင်း လုပစြရာ ရှိတာ ကြိုလုပပြေါ့။ ကောကစြိုကခြွိနတ်ော့ မကသွေးပါဘူး။ ခုမှ လယကြှင်း ရတငေခြါစ၊ တခွို့ကြင်းတွဆေို ရတေောင် မတငသ်ေးဘူး။ ဒီတော့ ကြုပလြဲ တဈနှလေုံးပြဈထားတဲ့ ကြုပတ်ဲလေး ပြငသ်င့်တာပြင် ကနသ်င်းရိုးလေး ဖို့တနဖြို့ ပေါ့၊ လယထြဲဘဲ တနေ့နေ့ အခွိနသ်ှားဖြုန်းနလေိုကတ်ယ်။ အိမမြှာနလေဲ ဘာထူးမှာမို့လို့လဲ။

ဒီနေ့လဲ လုပစြရာလေး နဲနဲပါးပါး လုပပြှီး လယတ်ဲထဲ ဆေးလိပတ်ိုလေးနဲ့ မှိန်းနတေုန်း ဗှုံးဆို ခငလြှ ပေါကခြလွာတယ်။ မကြစြိတဆုံး မှငန်ရတေဲ့ လယကြှင်းပြငကြို ငေးပြီး ဟိုတွေးဒီတွေး တွေးနတောမို့ ဒီကောငမ် ဘယကြနေ ဘယလြို ရောကလြာမှန်းတောင် မသိလိုကဘြူး။ ဦးမောငလြှကြီး ဆိုပြီး ကြုပန်ာမညခြေါလြို့ လယတ်ဲထဲ ဝငလြာမှ တွေ့လိုကတ်ာ။

ခငလြှ ဆိုတာ ကြုပတ်ို့ ရှာထဲက ငယင်ယရြှယရြှယန်ဲ့ မုဆိုးမ ဖြစ်နတော။ ပြောရရင် ကြုပန်ဲ့ ဖြစ်ဖူးတဲ့ မတူး တို့နဲ့ အရှယတ်ူပေါ့။ သူ့လငကြ မနှစ်က ကြုပလြို ပိုးထိတာ။ ကြုပကြ ကံကောင်းလို့ မသပမေေဲ့ သူ့လင် ကိုထွန်းသောင် ကတော့ ကုလို့ မမှီလို့ အသကပြါ ပါသှားတာ။ အိမထြောငကြတွာဖြစ် တဈနှစ်ကြောြ နှစ် နှစ် အများဆုံး ရှိအုံးမယ် ထငတ်ယ်။ ခုတော့ မုဆိုးမ ဖြစ်ပြီး သူ့တယောကထြဲ ဖြစ်သလို ရုန်းကနန်လရေေဲ့။

“ဟဲ့ ဘာတုန်းဟ”

သူခေါတ်ော့ ကြုပကြလဲ ပြနထြူးပြီး ဝငလြာတဲ့ ခငလြှ ကိုကြည့်မိတယ်။ ဒီကောငမ် မတွေ့တာတောင် အတောကြှာပြီ၊ ပြည့်ပြည့်ဖြိုးဖြိုး နဲ့ ကြည့်လို့ကောင်းသား၊ ရှာသူဆိုတော့ ထမီက တိုတို၊ ပုဝါစုတလြေး ခေါင်းပေါင်းလို့၊ ဝလာလို့ ထငပြါရဲ့ ရငဖြုံးအကြီက ခပကြှပကြှပ် ဖြစ်နတေော့ သူ့ရငကြို မနဲတင်းအောင် ဆှဲထားသလိုဖြစ်ပြီး တင်းတင်းကြပကြှပလြေးနဲ့ဖေါင်းနတော ကြည့်လို့တောင် ကောင်းသေး။

“ဘာမှ မဟုတပြါဘူး ဦးမောငလြှကြီးရေ၊ အားနတောနဲ့ လွှောကလြာတာ၊ ပြီးတော့ ဦးမောငလြှကြီးကိုလဲ မေးစရာ ရှိလို့”

“ဘာမြာလဲဟ”

“တခွားမဟုတပြါဘူး၊ ဒီနှစ် ဦးမောငလြှကြီး လယမြှာ ကောကစြိုကဘြို့ လူပြည့်သှားပြီလားလို့”

“ဘာလဲ နင် ငါ့လယမြှာ လာစိုကမြလို့လား”

“အင်း၊ အဲဒါလဲ လာမေးတာ”

“ဒါဆိုရပါတယ်၊ အခင်ျးခင်ျးတွဘေဲ၊ လာစိုကျ”

“ဒါဆိုလဲ ကြေးဇူးပါဘဲတောျ”

ပြောရင်း ဆိုရင်း ခငလြှက ကြုပဘြေး ဝငထြိုငတ်ယ်။ ပြီးတော့ ခေါင်းမှာ ပေါင်းထားတဲ့ ပုဝါကို ဖြုတပြှီး မကြန်ှာကို ဟိုတို့ ဒီတို့ လုပရြင်း

“မိုးဦးကသ်ာ ဆိုတယ် ခုထိ ပူတုန်း”

“အေးဟ ပူလှန်းလို့ ငါတောင် အဝတမြကပန်ိုငဘြူး၊ ဒီလို အပူမွိုးနဲ့ ဒီနှစ် ရတေောင် တငပြါ့မလားဘဲ၊ မိုးကလဲ နည်းလိုကတ်ာ”

ကြုပကြလဲ ထုံးစံအတိုင်း တယောကထြဲလဲ ဖြစ်ပြနဆြိုတော့ အပေါပျိုင်းက တုံးလုံး၊ လုံခညွတ်ိုကိုတော့ ပေါငကြှားစုထည့်လို့ တငပြလငခြှေ ဒူးပေါပြေါငပြေါြ ထိုငန်တော။

“ဟုတတ်ယန်ောြ ဦးမောငလြှကြီး၊ ခါတိုင်း ဒီအခွိနဆြို မိုးကကောင်းကောင်းရှာနပြေီ၊ ဒီနှစ်မှ မိုးကလဲ နောကကြလွိုကတ်ာ”

ပြောရင်း ခါးလောကဘြဲ အဝတရြှိတဲ့ ကြုပခြန်တာကို မကြလြုံးဝေ့ကြည့်တာ သတိထားမိတယ်။ ဒီကောငမ် ဒီကိဈစ တခုထဲနဲ့တော့ ငါ့ဆီရောကတ်ာ မဖြစ်နိုငဘြူး၊ ဒီကိဈစက ရှာထဲတွေ့ လှမ်းမေးလိုကလြဲ ရတဲ့ဟာကို ဘာကြောင့် ခွရှညေပြှီး ငါ့လယထြဲထိ ရောကလြာလဲ မသိဘူး၊ တွေးမိပြီး စကားလမ်းကြောင်းပြောင်းလိုကတ်ယ်။

“တွေ့တုန်း စပစြုအုံးမယ်၊ နငကြိုကြည့်ရတာ ချောလို့လှလို့ အရှယကြလဲ ငယ်၊ ရုပရြညလြေးကလဲရှိ၊ တယောကထြဲ ရုန်းကနန်ရတော၊ မပငပြန်းဘူးလား၊ တပငလြဲ တပငထြူ ဘို့ မစဉြးစားတော့ဘူးလား”

“အမလေး ပြောမှ ပြောတတတ်ယ် ဦးမောငလြှကြီးရယ်၊ ကမွလို မုဆိုးမ ဘယသ်ူ ယူမတုန်း”

“ဟ မုဆိုးမ ဆိုပမေဲ့ နငကြ လှတုန်း ပတုန်း ဆိုတော့ ကြိုကတ်ဲ့သူပေါပြှီး ယူမဲ့သူ ရှိမှာပေါ့ဟ”

“မရှိပါဘူးတောြ၊ မုဆိုးမ ဆိုမှ ဘယသ်ူက ယူမလဲတော့၊ ပြီးတော့ ခငလြှက ဘာလှလို့လဲ၊ ရှာထဲက အပျိုတွကေ ခငလြှထကြ အများကြီး သာပါ့တောြ၊ ယူချင်ြးယူ သူတို့ သှားယူမှာပေါ့”

“အေးလေ ဒါလဲဟုတတ်ာဘဲ၊ မုဆိုးမ ဆိုတော့လဲ ခကသ်ား၊ နငကြလဲ ကံဆိုးပါတယ်၊ နင့်ယောကကြွားက ပိုးထိတာ အသိနောကကြလွို့ ဖြစ်သှားတာ၊ ငါ့လိုသာ အသိစောရင် ကုရင် မှီတယ်”

“ကုသိုလကြံပေါ့ ဦးမောငလြှရယ်၊ ဘယတ်တန်ိုငမြလဲ”

ကြုပ် အဖြစ်နဲ့ ယှဉပြှောရင်းနဲ့ ကြုပ် မအေး ကို ရုတတ်ရကြ သတိရသှားတယ်။ ခငလြှ သူလဲ မအေးလို ဖြစ်နလေို့ များလား၊ ဒါကြောင့် သူ မုဆိုးမ ဖြစ်တာထငတ်ယ်။ စဉြးစားမိတာနဲ့ လှှတကြနဲ ပါးစပကြ ထွကသ်ှားတယ်။ ကြုပဝြသီ ကိုက ဒီလိုဘဲ၊

“ငါ အခုမှ စဉျးစားမိတယ်၊ နင် မုဆိုးမ ဖြစ်တဲ့ အကြောင်း . . .”

ပြောရင်းတမ်းလမ်း ကြုပ် တိကရဲ ရပသ်ှားတယ်။ ဟိုကြ သူက မိန်းခလေး ပြောလို့ မသင့်တောဘြူးထငတ်ယလြို့ စဉြးစားမိပြီး စကားကို လွှောခလွိုကတ်ယ်။

“အာ . . နင့်ကို ပြောလို့ မဖြစ်ပါဘူး၊ နငလြဲ သိချင်သ်ိမှာပေါ့”

“ဘာများလဲ ဦးမောငလြှကြီးရဲ့၊ ကမွကဘာသိရမှာလဲ”

“အေး အေး မသိလဲ ပြီးရော၊ ဘာမှ မဟုတပြါဘူး”

ကြုပဖြာသာကြုပ် အတွေးပေါကပြှီး ပြုံးစိစိ နဲ့ သူ့ကိုပြောတော့ သူူက ပိုသိချင်တ်ယန်ဲ့ တူတယ်။ အတင်း မရမက မေးတော့တာဘဲ။

“ဘာလဲ ဦးမောငလြှကြီး၊ ပြော ပြော”

“အာ နငကြလဲ ပြောလို့ မကောင်းပါဘူးဆိုမှ အတင်းမေးတော့တာဘဲ”

“ဘာလို့ပြောလို့ မကောင်းရမှာလဲ၊ ဘာအကြောင်းမို့လဲ ပြော ပြော”

“ဟ နငသ်ိပြီးသားလဲ ဖြစ်ချင်ဖြစ်မှာပေါ့”

ဒီလိုနဲ့ သူကလဲ အတင်းမေး၊ ကြုပကြလဲ ဒါဘဲ အပကြှောင်းထပပြှောရင်း ဂွာအေး သူ့ အမရေိုကတ်ဲ့ ဇတခြင်းနတော အတောကြှာတယ်။ နောကဆြုံးတော့

“ကဲ နငဒြီလောကြ သိချင်န်တော ရှေ့မကြန်ှာ နောကထြားပြီး ပြောရတာပေါ့။ နောကမြှ ငါ့ကို အဆိုးမဆိုနဲ့”

“မဆိုပါဘူး၊ တခါထဲ ပြောဆိုမပြောဘူး ဈေးက ကိုငန်သေေးတယ်”

“အောြ နငကြလဲ ပြောသင့်လား မသင့်လားလဲ ရှိသေးတယလြဟော”

“အမလေး ဒီလူနဲ့ ဒီလူ၊ ပြောပါဆိုမှ ရှညန်သေေးတယ် တခါတည်း”

“ကဲ ဒီလောကြ သိချင်တ်ာ ပြောမယ်”

ဆိုပြီး အောပြှောရငတ်ောင် ဘယသ်ူမှ မကြားတဲ့ နရောမှာ သူ့ အနားနဲနဲတိုးလို့ လသေံကို နဲနဲနှိပပြှီး

“နင် မုဆိုးမ ဖြစ်တာ နင့် ဟိုဟာ မှာ မှဲ့ပါလို့မဟုတလြား”

“ဘယလြို ဘယလြို ဦးမောငလြှကြီး ဘယဟြိုဟာလဲ”

“အာ နငကြလဲ၊ နင့် ဟိုဟာ ပါဆို။ နင့် မိန်းမ ဟဝှာလဟော၊ ဟုတတ်ယမြဟုတလြား၊ ကဲ ပြော”

ကြုပအြပြောကို ခငလြှ ဘာသဘောကတွယမြသိ၊ တခစ်ခစ်ရယရြင်း ပြနပြှောတယ်။

“ခစ် ခစ် ခစ် ခစ်၊ ဦးမောငလြှကြီးကလဲ၊ ကြံကြံဖနဖြန် လာပြောပြနပြှီ”

“ဟဲ့ ကြံကြံဖနဖြန် ပြောတာမဟုတဘြူးဟ၊ ငါ့ကို မှဲ့ကမွြးကြတေဲ့ ပုဂျဂိုလကြှီးက သချောပြောပြသှားတာ၊ အဲ့နရော မှဲ့ပါတဲ့ မိန်းမတွကေ ယောကကြွားယူရင် မုဆိုးမ ဖြစ်တတတ်ယတ်ဲ့၊ နင့်မှာ ပါတယမြို့လား၊ ငါ့ကို မရှကန်ဲ့ မှနမြှနပြှော”

“ဘယကြလာ ဦးမောငလြှကြီးများ ဘာရှကရြမှာလဲ၊ အဲဒီနရောမှာတော့ မပါ ပါဘူးတောြ၊ ကြုပတ်ကိုယလြုံးမှာ မှဲ့က ရငသ်ားမှာသာရှိတာ၊ ရှိတာမှ သေးသေးလေးတောင် မဟုတဘြူး ထင်းနတော၊ ဟောဒီနရောမှာ”

ခငလြှက သူ့မှဲ့ရှိတဲ့ ညာဘကရြငသ်ားနရောကို အင်ျကြီပေါကြ လကည်ိုးနဲ့ ထောကပြှရင်း ပြင့်ပြင့်လင်းလင်းဘဲပြောတယ်။ ရှကကြိုးရှကကြန်းမရှိ။ မုဆိုးမ မို့လားတော့ မသိ၊ ကြုပကြလဲ အဲ့လို ပြင့်လင်းမှ သဘောကတွာနဲ့တော့ အံကိုကြ။

“ဒါဆို နငမြုဆိုးမ ဖြစ်တာ အဲဒါနဲ့ မဆိုငဘြူး ထငတ်ယ်၊ ကံတရားကြောင့်ဘဲလို့ ပြောရတော့မယထြငတ်ယ်၊ နင့်ယောကြွား ထွန်းသောင် ဆုံးတော့ နငတ်ို့ ညားတာ တဈနှစ်ကြောကြွောဘြဲ ရှိအုံးမယ် ထငတ်ယ်”

“အင်း တနှစ်နဲ့သုံးလ ဘဲရှိသေးတာ၊ ခငလြှ ကံကို ဆိုးပါတယ်”

“အေးပေါ့ဟာ။ သတ်တဝါ တခု ကံတဈခုပေါ့၊ ဘယတ်တန်ိုငမြလဲ၊ ဒါနဲ့ တခါတလေ နင့်ယောကြြားကို သတိမရဘူးလား”

“ရတာပေါ့ ဦးမောငလြှကြီးကလဲ၊ မေးမှ မေးတတတ်ယ်”

“ဟဲ့ ငါပြောတာ ဟို ရိုးရိုးသားသား သတိရတာ မေးတာ မဟုတဘြူးဟ”

ကြုပကြ ရယကြွဲကြဲ နဲ့ သှေးတိုးစမ်းလိုကတ်ယ်။ ခငလြှက ကြုပခြပပြှုံးပြုံးနဲ့ လှမ်းမေးတာကို သဘောပေါကပြုံနဲ့ ကြုပပြေါငကြို လှမ်းရိုကရြင်း

“ဦးမောငလြှကြီး”

လို့ သဘောပေါကပြုံနဲ့ ကြုပကြို ခပဆြတဆြတ် လသေံနဲ့ ကြုပကြိုလှမ်းအောတ်ယ်။ အောတ်ယသ်ာပြောသာ လသေံက မကြိုကတ်ဲ့ အသံမဟုတမြှန်း ကြုပခြကြခြှင်း သိလိုကတ်ာကြောင့် အလွှော့မပေးဘဲ

“ဘာလဲဟ၊ ငါက သိချင်လြို့”

“ဘာလို့ သိချင်ရြတာလဲ”

“အောြ ငါတို့ အဖြစ်နဲ တိုကဆြိုကသ်လားလို့”

“ဘာအဖြစ်လဲ”

“နငသ်ိတဲ့ အတိုင်း သန်းမှလဲ ယောကြြားနဲ့ ကြဲပြီး ပြနရြောကလြာတာ မို့လား၊ အဲဒီမှာ သူလဲ ခန ခန သတိရပြီး ငါနဲ့ ညားတာလေ၊ ဟား ဟား ဟား ဟား”

“ဦးမောငလြှကြီးကတော့ ပြောပြီ၊ သန်းမှတော့ ဟုတတ်ာပေါ့၊ ကြုပမြှာတော့ သတိရလဲ ညားမဲ့သူ မရှိပါဘူးတောြ”

“ပြောပါ နငတ်ကယသ်တိရလား”

ခငလြှ ခကြခြှင်း မဖြေ၊ ကြုပကြို လှမ်းကြည့်တယ်။ ကြုပကြလဲ ခငလြှကို ကြည့်တယ်။ ကြည့်ရင်း ကြုပရြငထြဲ တဒုတဒြုတန်ဲ့ သှေးပူလာသလိုဘဲ၊ ပြောငကြှီးတောင် နဲနဲတင်းလာတယ်။ ကြုပတ်ို့ အချင်ြးချင်ြး မကြစြိချင်ြး ခနဆုံပြီး ခငလြှ ပြုံးတုန်းတုန်း လုပရြင်း ဟိုဘကလြှည့်သှာားတယ်။ ပြီးတော့

“ရတာပေါ့ ဦးမောငလြှကြီးကလဲ၊ မရဘဲ နမလေား၊ ဟှန်း ဘာတွေ လွှောကမြေးနမှန်ေး မသိဘူး၊ မပြောလိုကခြငွဘြူး”

တဲ့ကြုပန်ဲနဲ သဘောပေါကသ်ှားတယ်၊ လူသူမနီးတဲ့ ဒီလိုနရောမှာ ကြုပန်ဲ့ ခငလြှ နှစ်ယောကထြဲ။ သူ့စိတထြဲလဲ တခုခု ဖြစ်နပြေီဆိုတာ ကြုပသ်ိလိုကပြှီ၊

“ဟဲ ဟဲ ဟဲ ဟဲ၊ ငါသိတယ် ငါသိတယ်”

ကြုပကြ ရယကြွဲကြဲ နဲ့ လှမ်းပြောလိုကတ်ော့ သူက

“ဘာသိတာလဲ၊ ဦးမောငလြှကြီးနောြ”

“နငသ်တိရတာ ကိုပြောတာလေ၊ ငါသိတာပေါ့၊ ထွန်းသောငကြှီး အကြောင်း၊ ဒီကောငလြား အရငကြ ငါတို့ သူ့ကို ထွန်းတောငလြို့ ခေါတ်ာ၊ တောငလြှန်းလို့ မိန်းမ မှနမြှနရြတာလေ ဟား ဟား ဟား ဟား”

“ဦးမောငလြှကြီးကတော့ ပြောပြီ ခစ် ခစ်”

“အမယ် ငါပြောတာ မဟုတတ်ာကနွတောဘဲ၊ ကဲပြော တနေ့ဘယန်ှဈခါလဲ ဟား ဟား ဟား”

“သှား . . ဦးမောငလြှကြီးရော မတောငတ်ာကနွတောဘဲ၊ တောငလြှန်းလို့ သန်းမှနဲ့ ညားတာမဟုတဘြူးလား”

“ဟား ဟား ဟား ဟား အေးပေါ့ဟ”

“ခစ် ခစ် ခစ် ဦးမောငလြှကြီး ပုံကြည့်တာနဲ့ ဘယလြောကတ်ောငမြှန်း လူတိုင်းသိတယ်။ ဒါကြောင့် ရှာထဲက ကောငမြတွေ ပြောနကြတော ဒီလောကြ ထတဲ့ သန်းမှ မောငလြှ နဲ့ တွေ့မှ ငှိမကြသွှားတာ တဲ့ ခစ် ခစ် ခစ် ခစ်”

ရှာထဲက ကောငမြတွေ တကယပြှောတာလား၊ ခငလြှဘဲ လုပဇြတထြှငတ်ာလားမသိ။ ဒီအပြောနဲ့ဆို အခွနကေေ ကောင်းမှန်း ကြုပသ်ိလိုကပြှီ။

“ဟား ဟား ဟား ဟား နငပြှောတာမှနတ်ယ်၊ အခုတောင် နင့်နဲ့ တွေ့ပြီး တောငန်ပြေီနောြ”

တဟားဟားနဲ့ စသလိုနောကသ်လို ပြောရင်း သူ့လကြ လမ်းဆှဲလိုကတ်ယ်၊

“အဲ့ ဦးမောငလြှကြီးကလဲ . . . .”

သူ့လသေံ မဆုံးခငမြှာ ကိုယပြါ လှမ်းဖကလြိုကတ်ော့ ခငလြှက လသေံခပပြွော့ပြော့နဲ့

“ဦးမောငလြှကြီးရယ် ခငလြှကို အထငတ်ော့ မသေးပါနဲ့နောြ”

ညင်းတာတော့ မဟုတ်၊ သူ့ပုံက ခံလဲခံချင်တ်ယ်။ အထငသ်ေးမှာလဲ စိုးတဲ့သဘောလို ဖြစ်နတောမို့

“မသေးပါဘူးဟာ၊ ငါ နင့်ကို နားလညပြါတယ်။ ငါလဲ နင့်လိုပါဘဲဟာ”

“ဦမောငလြှကြီးကလဲ ပြောပြီ၊ ဦးမောငလြှကြီးက မိန်းမနဲ့ဟာ”

“မိန်းမနဲ့ ဆိုပမေဲ့ ခု သန်းမှက ငါကို အနားမကပမြခံတော့ဘူးဟ”

“ဒီလောကတ်ောငတ်ဲ့သူ အနား အကပမြခံဘဲ နမလေား၊ လွှောကပြှောနေ”

“နငမြသိပါဘူးဟာ၊ ငါတို့အကြောင်း။ သန်းမှက အခုတလော ဘာဖြစ်တယ် မသိဘူး၊ ငါ့ကို အကပကြိုမခံတော့တာ၊ သူရိုးသှားလို့နမှောပေါ့”

“ဒါကြောင့် ခု ခငလြှကို လာကပတ်ာပေါ့လေ ဟုတလြား”

“ဟဲ ဟဲ ဟဲ ဟဲ ဒါကတော့ နငန်ဲ့ငါက လိုအပတ်ာချင်ြးတူနတောကိုး၊ လူဆိုတာ လိုအပတ်ာ တူမှ ပေါင်းလို့ရတာဟ”

“ခစ် ခစ် ဦးမောငလြှကြီးက ပြောတတတ်ယ်”

“ဟဲ့ ငါပြောတာ မဟုတလြို့လား၊ လာ လာ ငါ့ပေါငပြေါြ အိပခြလွိုကြ တောကြှာ အဝေးက တဈယောကယ်ောကဖြှတသ်ှားရင် နှစ်ယောကပြူးနတော မှငသ်ှားလို့ လာစပစြုနအေုံးမယ်”

“ဟှန်း ဦးမောငလြှကြီးက ရိုးမလိုလိုနဲ့ ဉာဏခြညွြးဘဲ”

ပါးစပကြသာ ပြောပမေဲ့ ခငလြှက ဘေးဘီ လှမ်းကြည့်ပြီး ကြုပပြေါငပြေါြ လှဲခလွိုကတ်ယ်။ ပေါငကြှားက ပြောငကြှီးကတော့ စားရတော့မယမြှန်း သိလို့လား မသိ တောတ်ောလြေးကို တင်းနပြေီ၊ ကြုပကြ ခငလြှ ခေါင်းကို သသခွေောခွာ ကြုပပြေါငကြှားထဲ ဆှဲထည့်လိုကတ်ော့ တင်းနတေဲ့ ပြောငကြှီးက ခငလြှ ခေါင်းနဲ့ ထိရော။

“အမလေး ဘာကြီးလဲဟ ခစ် ခစ် ခစ် ခစ်”

“သိချင်ရြင် ကိုယ့်ဖာသာကြည့်၊ ငါက ခု နင့် နို့က မှဲ့ကို ကြည့်မလို့”

“ခစ် ခစ် ခစ် ခစ်”

ပြောရင်း ကြုပပြေါငပြေါြ ခေါင်းတငပြှီး ပကလြကလြဲနတေဲ့ ခငလြှ အကြီကို တလုံးချင်ြး ဖြုတလြိုကတ်ယ်။ ခငလြှက ကြုပကြှယသ်ီး ဖြုတန်တောကို မညင်း။

“ဦးမောငလြှကြီးနောြ၊ ခငလြှက ကိုထွန်းသောငဆြုံးကတည်းက ဘယသ်ူနဲ့မှ ဖြစ်ခဲ့တာ မဟုတဘြူး၊ အထငတ်ော့ မသေးနဲ့၊ ခု ဦးမောငလြှကြီး မို့လို့”

“ဒါတွေ ငါနားလညပြါတယ် ခငလြှရာ၊ နငပြှောမနနေဲ့၊ ခု ငါ့ကို ထွန်းသောငလြို့ဘဲ သဘောထားလိုကြ”

“ဦးမောငလြှကြီကရော ခငလြှကို သန်းမှလို သဘောထားမှာ မို့လို့လား”

“ငါက နင့်ကို သန်းမှ လို့တော့ သဘောမထားပါဘူး။ နငကြ ပိုလှနတေဲ့ဟာ၊ နင့်ကို နငလြို့ဘဲ သဘောထားမယ်”

“ခစ် ခစ် ခစ် ခစ် ဦးမောငလြှကြီး ကတော့လေ ပြောတတတ်ယ်”

ပြောရင် အင်ျကြီကြယသ်ီးတွေ ပြုတတ်ော့ ဘောလြီကို ဆှဲလှနရြင်း ထင်းနအေောင် ပေါန်တေဲ့ မှဲ့ကို လကန်ဲ့ အသာပြတကြှည့်ရင်း

“မှဲ့က နင့်ရငသ်ားမှာ ထင်းကနဲဘဲဟ၊ ဒါကြောင့်ထငတ်ယ် နင့်နို့တွေ ထွားတာ၊ ငါက အဲလိုမှ ကြိုကတ်ာ”

ပြောလဲပြော လကကြ နို့အုံကြီးကို ဆုတလြို့၊ အိကနဲ အိကနဲ ခငလြှနို့ ကိုငလြို့ကင်ေးခကြြ၊ ကိုငန်ရင်ေး အားမရတော့ ကုန်းစို့လိုကတ်ယ်။

“အိ”

ခငလြှဆီက အိ ကနဲ အခကြအြသံထွကပြှီး တိတသ်ှားတယ်။ ခနလေးကြာတော့ တဟင်းဟင်း နဲ့ အသကရြှုသံ ခပပြှင်းပြင်းထွကလြာတယ်။ ပြီးတော့ သူ့လကကြ ကြုပ် ခန်တာကိုယ် ကိုဟိုပြတဒြီပြတန်ဲ့၊ နောကြ အလိုလို ကြုပပြေါငကြှားထဲ ဝငလြာပြီး ပြောငကြှီးကို ဖမ်းဆုတလြိုကတ်ယ်။ အဲဒါမှ ကြုပကြှိုကတ်ာ၊ ခငလြှနို့က ထွားကလဲထွား၊ ကိုငလြို့လဲကောင်း၊ စို့လို့လဲ ကောင်းတာမို့ အတောကြှာတယ်၊ တမောစို့ပြီးမှ

“ခငလြှ”

“အင်”

“နင် ရှာထဲက ရခေဲချောင်း စားဖူးလား”

“အင်း ဘာဖြစ်လို့လဲ”

“အောျ ငါ့ ရခေဲချောင်း စားမလားလို့”

“ခစ် ခစ် ခစ် ခစ် ဦးမောငလြှကြီးဟာက ရခေဲချောင်းလဲ မဟုတဘြူး၊”

ပါးစပကြ ပြောပမေဲ့ ခငလြှ ပကလြကလြှဲနရောက ကြုပဘြဲ စောင်းလို့ ကြုပကြောငပြှောငကြှီးကို မကြန်ှာချင်ြး ဆိုငလြိုကတ်ယ်။ သချောကိုငကြှည့်ရင်း သူ့ နှုတခြမ်းကို ဝကလြိုစူလို့ ပြောငကြှီးနဲ့ တေ့လိုကြ ခွာလိုကြ လုပကြစားနရင်ေး

“ဦးမောငလြှကြီးရော ဘိန်းမုံ့ စားဖူးလား ခစ် ခစ် ခစ် ခစ်”

သူ့အပြောကို ကြုပ် ခကြခြှင်း သဘောပေါကတ်ာမို့

“ဘာလဲ နင့်ယောကြွား ထွန်းသောငကြှီးက ဘိန်းမုံ့ ကြိုကလြို့လား”

“အင်း အရမ်းကြိုကတ်ာ”

“သူကြိုကတ်ာလား နငကြှိုကတ်ာလား”

“ခစ် ခစ် ခစ် ခစ်”

ကြုပဘြာမှမပြောတော့၊ ကြုပ် ခငလြှ ဘေးပြောင်းပြနအြိပခြလွိုကတ်ယ်၊ ကြုပခြေါင်းက ခငလြှတငပြါးနား၊ သူ့ ထမီကို ဆှဲဖြခလွေို့ ကြုပမြကြန်ှာပေါြ ဆှဲတငလြိုကတ်ယ်။ အဲဒီမှာ ပြောငကြှီး ခငလြှပါးစပထြဲ ရောကသ်ှားမှန်း ကြုပသ်ိလိုကတ်ယ်။

ခငလြှခွထေောကတ်ှကေို ကြေးလို့ ကြုပကြိုယပြေါမြှာ ဒူးထောကသ်လို ပုံစံပြောင်းလိုကတ်ော့ သူ့ရဲ့ ဘိန်းမုံ့ကြီးက ကြုပမြကြစြိရှေ့ ထင်းကနဲ။ ဆုံးသှားတဲ့ သူ့လင် ကြိုကလြဲကြိုကစြရာဘဲ၊ အမှေးတွထေူလပြဈနဲ့ မဲတူးနတေဲ့ မုံ့မွိုးမဟုတ်၊ အမှေးကခပပြါးပါးနဲ့ နှုတခြမ်းသားက ညိုတိုတို ဖြစ်နပမေေဲ့ အကြဲကြောင်းအထဲက နီရဲလို့ အရညကြှည် တစို့စို့နဲ့ အစေ့ကို ပြူလို့၊ ကြည့်တာနဲ့ ဖိစုတခြငွစြရာကောင်းနတော။ ကြုပလြဲ သသခွေောခွာကြည့်ရင်း သူ့တငပြါးကို သချောကိုငပြှီး ကြုပပြါးစပဝြ တေ့ခလွိုကတ်ယ်၊

“အီး . . .”

ခငလြှဆီက ရုတတ်ရကြ အသံကြားရပြီး ပြနပြွောကသ်ှားတယ်။ ပြီးတော့ ပြောငကြှီးဆီက နှေးကနဲ နှေးကနဲ နဲ့။ နှစ်ယောကသ်ား အပေးအယူ မွှနတော ဘယည်ာလူးလို့၊ ခငလြှက အပေါရြောကလြိုကြ၊ ကြုပကြ အပေါရြောကလြိုကြ၊ နောကဆြုံး ကြုပမြရတော့၊ ခငလြှရေ ငါထွကပြဟ ဆိုပြီး တဗှဈဗှဈ နဲ့ အားရပါးရ ပန်းထွကတ်ော့တာဘဲ။ အဲဒီမှာ နှစ်ယောကသ်ား ညိမကြသွှားတာ။ခနလောကြ ညိမန်ပြေီး

“အမလေး ခငလြှရယ် ဘယလြိုများ စုတထြည့်လိုကတ်ာလဲဟ၊ ငါတောင် မအောင့်နိုငဘြူးဖြစ်သှားတယ်”

ကြုပကြ ငုတတ်ုတထြထိုငလြို့ မောဟိုကသ်ံနဲ့ ပြောတော့ ခငလြှက တခစ်ခစ်ရယတ်ယ်။ သူ့ပုံကြည့်ရတာ ဘာမှမဖြစ်သလိုနဲ့ ကြုပ် သူ့ကို လုပပြေးတာ ထိမှထိရဲ့လားလို့ သံသယဝငလြာတာမို့ လှမ်းမေးလိုကတ်ယ်။

“ဟဲ့ နင့်ကိုငါ လုပပြေးတာရော ကောင်းရဲ့လား”

“ဦးမောငလြှကြီးကလဲ . . ဘာတွေ လာမေးနတောလဲ”

“ဟဲ့ ငါလုပတ်ာ ကောင်းမကောင်း သိချင်တ်ာပေါ့ဟ၊ ပြောစမ်းပါ”

“မသိဘူးလား ဒီမှာ ဒီလောကြ လူးနတော၊ တခါတည်း လူကို မနားတမ်း လုပန်တေဲ့ဟာ၊ ဒီမှာ အသကတ်ောငရြှုလို့ မရတော့ဘူး ဟှန်း”

ခငလြှက ညုတုတု နဲ့ ပြနပြှောတဲ့ လသေံကြောင့် ကြုပမြှာအမောပြရေုံက စိတကြပြနလြညလြာသလိုတောင် ဖြစ်လာတယ်။

“ဟဲ ဟဲ ဟဲ ဟဲ နင့်ဘိန်းမုံ့က တကယစြားကောင်းတယဟြ၊ ငါလုပတ်ာ နငရြော ပြီးလား”

“ပြီးလိုကတ်ာမှ ဦးမောငလြှကြီးရယ်၊ တရှုးရှုးနဲ့ ပန်းနတော ဦးမောငလြှကြီးကို အားတောငန်ာတယ်”

“ဟဲ ဟဲ ဒါမွိုးက အားမနာရဘူးဟ၊ ပန်းသာပန်း၊ များများပန်းလေ ငါကြိုကလြဘေဲဟ”

စကားသာ ပြောနပမေေဲ့ ခငလြှက ပကလြကလြဲနရောက မထ၊ ကြုပလြဲ ပြီးသာပြီးသှားတယ် အာသာကမပြေ သလိုလို၊ သူ့အပြော နဲ့ အမူအယာကို ကြည့်ပြီး စိတကြ ပြနထြလာတာမို့ သူ့ပေါငကြှားထဲ ဝငထြိုငရြင်း သူ့ခွထေောကကြို ဆှဲမလို့ ကြုပကြောငပြှောငကြှီကို သူ့ ဘိန်းမုံ့နဲ့ ကပပြေးလိုကတ်ယ်။

ခငလြှက ကြုပအြဖြစ်ကို ပြုံးကြည့်ရင်း ကြုပအြလိုကြ ခွမှှေောကပြေးတယ်။ သူလဲ မဝသေးတဲ့ပုံ။ ဘိန်းမုံ့နံ့ ရတာနဲ့ အနထြားလို့ ခေါင်းစိုကသ်ယယောငယ်ောင် ဖြစ်နတေဲ့ ပြောငကြှီးက ခကြခြှင်း ခေါင်းပြနထြောငလြာတော့တာဘဲ။ ဒါမွိုးဆို ကြုပကြောငပြှောငကြှီးက စိတခြရွတယ်။ ၃ ခွီလောကတ်ော့ မနားတမ်းခေါင်းထောငန်ိုငတ်ဲ့ကောင်။ သူ့ဘိန်းမုံ့ကို ပြောငကြှီးလာထောကတ်ာနဲ့ ခငလြှဆီက

“ဖြေးဖြေးအရငလြုပန်ောြ ဦးမောငလြှကြီး၊ ခငလြှ မလုပတ်ာအရမ်းကြာပြီ”

“အေးပါ ငါသိပါတယဟြ”

ကြုပလြဲ အခွိနမြဆိုင်းဘဲ ခေါင်းထောငန်တေဲ့ ပြောငကြှီးကို စိုရှှဲ ခွှဲအိ နူးညံ့နတေဲ့ ခငလြှဘိန်းမုံ့ထဲ အသာဘဲ ဖိထိုးလိုကတ်ော့ ခပလြှယလြှယဘြဲ တထဈချင်ြးတိုးဝငသ်ှားတော့တာပါဘဲ။ ဒီကောငမ် မလုပတ်ာ အရမ်းကြာပြီ ပြောပမေဲ့ အပေါကကြတော့ ပိတမြနေ၊ ဧကန်တ သူ့လင် ထွန်းသောငကြို သတိရတိုင်း ခရမ်းသီးနဲ့ စခန်းသှားနလေား မသိ။ သူ့အိမန်ောကဖြေးမှာလဲ တနိုငစြာ ခရမ်းစိုကခြင်းနဲ့။

အဆုံးထိ ပြောငကြှီးကို ထိုးသှင်းပြီး ခငလြှ မကြန်ှာကို လှမ်းကြည့်လိုကတ်ော့ မကြစြိလေးမှေးလို့ ပြုံးတုံးတုံး မကြန်ှာပေးနဲ့ ပါးစပမြပြင့်တပြင့်ဟလို့၊ ကြည့်စမ်း အပြည့်အဝ ကို အရသာ ခံနတော။ သူ့ပုံကြည့်ပြီး ကြုပတ်ောတ်ောြ အားတကလြာတယ်။

စောစောက မောတာတွတေောင် ဘယပြွောကသ်ှားမှန်း မသိ။ ဒါနဲ့ဘဲ ပြောငကြှီးကို အသာဆှဲထုတလြို့ ခပဖြိဖိလေး ထပသ်ှင်းကြည့်တယ်။ ဒါလဲ ရှောရှောရှူရှူ ပလှပကြနဲ ဝငသ်ှားတာပါဘဲ။ လေး ငါး ခကြလြောကြ အသာစမ်းပြီး ကြုပအြားပါတဲ့ ဆောင့်ခကြတ်ှေ တန်းသှင်းတိုကတ်ာ ခငလြှ ပါးစပ် မပြင့်တပြင့်ကနေ ခပကြယွကြယွလြေး ဟ သှားတာဘဲ ရှိတယ်။

မကြန်ှာပေးကမပြောင်း၊ မထီမဲ့မှင် မကြန်ှာပေးနဲ့ ကြုပလြုပန်တော မမှု့တဲ့ ပုံမို့ ကြုပ် အသားကုနဘြဲ မနားတမ်းဆောင့်ပေးလိုကတ်ာ ခငလြှ နို့အုံကြီးဆို ပငလြယလြှိုင်းထနသလေို ယန်းလို့။ အဲဒီတော့မှ ခငလြှ ဆီက တအအ နဲ့ အသံထွကလြာပြီး အောကန်ှုတခြမ်းကို ခပဖြှဖြကိုကလြို့ မကြစြိပြင့်လာပြီး ကြုပကြို ကြည့်တယ်။ ကြုပကြလဲ သူ့မကြန်ှာကို ကြည့်ပြီး လုပန်မေို့ ခကြခြှင်းဘဲ အကြည့်ချင်ြးဆုံတာပေါ့။ ကြုပလြဲ မောနတောမို့ ဆောင့်ခကြကြို ရပပြှီး အဆုံးထိ ထိုးသှင်းလို့ သူ့ကို လှမ်းမေးလိုကတ်ယ်။

“ပြီးသှားလို့လား”

“အင်း၊ ဦးမောငလြှကြီး အရမ်းကြမ်းတာဘဲ”

မကြန်ှာပေးက ခပပြှုံးပြုံးနဲ့ ပြောလိုကတ်ဲ့ လသေံက မခံနိုငတ်ဲ့ လသေံမဟုတ်။ သဘောကတွဲ့လသေံ။

“မကြမ်းပါဘူးဟ၊ ဒီလောကတ်ော့ ရှိမှာပေါ့၊ ဒါတောင် ငါကလွှော့ထားတာဟ”

ကြုပကြလဲ ပြောရင်း ဖြဲကားထားတဲ့ သူ့ပေါငန်ှဈချောင်းကို စုလို့ ဘိုကပြေါတ်ှန်းတငလြိုကတ်ယ်။ ကြှတကလြာတဲ့ သူ့ဘိန်းမုံ့ကို တခကြြ နှစ်ခကြလြောကြ ဖိအဆောင့်မှာ

“နားပါအုံးလား ဦးမောငလြှကြီးရယတ်ဲ့”

ကြည့်ရတာ သူလဲ နားချင်ပြုံဘဲ၊ ကြုပကြလဲ ခန နားချင်တ်ာနဲ့ အတောဘြဲ။ ခန နားပြီး နငအြပေါကြ စိတကြှိုကလြုပ် ဟုတလြား လို့ပြောရင်း မနားခင် အဆဈယူတဲ့ သဘောနဲ့ လေးငါးခကြလြောကြ ဆကတ်ိုကလြေး ဆောင့်ပြီး သူ့ဘေးလှဲခလွိုကတ်ယ်။ နှစ်ယောကလြုံးက အတွေ့ကြုံ ရှိပြီးသားမို့ အထူးပြောနစရော မလိုတော့။ အခွအနေကေ အားနာစရာလဲ မလိုတော့။ နှေးနှေးတလှည့် မှနမြှနတ်လှည့်၊ နားလိုကြ လုပလြိုကန်ဲ့ ခငလြှနဲ့ ကြုပ် ပုံစံမွိုးစုံ သုံးပြီး စခန်းသှားလိုကတ်ာ ညနစေောင်း အိမပြှနတ်ော့ ကြုပမြှာ ဒူးတောင် ချောငလြို့။

ကြုပလြည်း ခုမှဘဲ အဆငပြှသှေားတယ်။ မအေးကိုလဲမေ့၊ သန်းမှ အကပမြခံလဲ ဂရုမစိုကတ်ော့။ ခငလြှလောကြ ကြုပအြပေါြ ဘယသ်ူမှ မကောင်းမှန်း ကြုပကြောင်းကောင်း သိသှားတယ်။

ပြီးပါပြီ။