ဇာတလြမ်း – အာကာမင်း
ဦးထွန်းလှငဆြိုတာက သူတို့မှို့ရဲ့မကြန်ှာဖုံးသူဌေးတယောကဟြု ဆိုနိုငပြှီး သူ့မှာ ကြီးမားလှသောပလာဇာကြီးတခုနှင့် ဆနစြကတ်ှလည်ေးပိုငဆြိုငထြားသည်။ ထို့ကြောင့် ဦးမင်းလှငမြှာ အလှနပြငအြလုပမြွားသောလူတယောကဖြစ်ပြီး အခွိနတ်ိုင်းကငှေ ဟူသော ခံယူခကြဖြှင့် အလုပလြုပသ်ောသူလည်းဖြစ်သည်။ သူ့တွင် မိသားစုဟူ၍ များများစားစားမရှိဘဲ ဇနီးသညဒြေါကြလွာမိုးနှင့် တဦးထဲ သောသားဖြစ်သူ မိုးမင်းတို့သာ ရှိလသည်ေ။ ဦးမင်းလှငမြှာငှကြေေးခမွြးသာကြှယဝြသူတို့ရဲ့ထုံးစံအတိုင်း ပညာရေးကိုအထငမြကြီးတတဘြဲ ငှသောရှိလွှင် ပညာတတတ်ှကေိုပငခြိုင်းလို့ရသညဟြု ခံယူထားသည်။ ဦးမင်းလှငင်ယစြဉကြ လည်း ပညာရေးကိုစိတမြဝငစြားဘဲ အပြောအြပါးကိုသာ ခုံမငလြိုကစြားလှန်းအားကြီးသဖြင့် မိဘတွကခွေငှေိမသ်ှားစရနေအြတွကြ မိန်းမပေးစားခဲ့ပြီး သူတို့စီးပြားရေးတွင် ဝငရြောကလြုပကြိုငစြသဖြေင့် ဦးမင်းလှငမြှာတဖြေးဖြေးနဲ့ ငှဇေောကပလြာပြီး အလုပတ်ှငအြခွိနပြေးလာခဲ့ခွင်းဖြစ်သည်။
သူဌေးကတောဖြစ်သော ဒေါကြလွာမိုးမှာ လငဖြစ်သူရဲ့ပြုစုယုယမှုကို မခံစားခဲ့ရပေ။ သူမအတွကြ ဦးမင်းလှငဘြကကြနေ လိုလသေေးမရှိအောင် စည်းစိမတ်ှနေဲ့ထားသောလြည်း ခစွခြငကြှငန်ာမှုနှင့် ယုယမှုတို့ကို မပေးခဲ့ခွေ။သူမအတွကြ ငှကေိုကြိုကသ်လိုသုံးနိုငသ်ညသ်ာရှိပြီး ခငပြှန်းသညရြဲ့မှှောကပြင့်ပေးမှုကြောင့် သူမသားရဲ့ပညာရေးက အားရစရာအဆင့်မှာမရှိခွေ။ သို့သောြ သူမအနနေဲ့ မိန်းမကောင်းတယောကပြီသစွာ ခငပြှန်းသညရြဲ့အရိပကြိုကြည့်ပြီးလိုအပသ်ညမြွားကို ဖြည့်ဆည်းပေးနသေောလြည်း မိဘပေးစားလို့သာ ငှင်းမရဘဲသူမကိုလကထြပခြဲ့ရသညဟြူသော ခံစားခကြဖြှင့် သူမအပေါမြှာ အကောင်းမမှငသ်ည့်အပြင် ဆူပူငေါကင်န်းမှုကိုသာ အစဉအြမှဲခံရတတသ်ည်။ ထိုသို့ဖြစ်လာတာကနတဆေင့် သူမအပေါအြပြဈတွခညွြေးဘဲမှငလြာ သညသ်ာမက သူရှာဖြထေားသောငှကေို အချောငထြိုငဖြှုန်းနသညေဟြုမှငလြာပြီး သူမအတွကြ နေ့စဉဈြေးဖိုးကိုသာ တွကခြကြပြှီးပေးလာသညအြထိ ဖြစ်လာသည်။ ထို့ကြောင့် သူမဘဝမှာ အမှငအြားဖြင့်သာ သူဌေးကတောဖြစ်နရသေောလြည်း တကယတ်မ်းလကတ်ှေ့ဘဝတွငမြူ ဦးမင်းလှငပြေးသောငှဖြင်ေ့သာ လုံလောကအြောငသ်ုံးစွဲနရသေော သူဆင်းရဲမတယောကန်ှင့် မခွားတော့ပေ။
မိုးမင်းအနနေဲ့ သူ့မိသားစုရဲ့ပကြစြီးယိုယှင်းနေ သောဆကဆြံရေးကို သတိထားမိနသညေမြှာ ကြာနပြေီဖြစ်သည်။ အမြဲတမ်းလိုလိုအောဟြဈငေါကင်န်းနတတေသ်ောအဖေ့ကိုလည်း စိတပြကြစြပြုလာမိသည်။ အမေ့ကိုလည်း သနားလာမိပြီး ကိုယခြငွြးလည်း စာမိသည်။ အဘယ်ြ့ကြောင့်ဆိုသောြ အမေ့အနနေဲ့ အဖကြနေပေအြောငဘြဲ နပေေးနရတောကို သူသိနသည်ေ။ မီးဖိုချောငမြှာ ခကြရြပြုတရြအဝတအြစားတွလွေောရြဖြတရြသည့်အပြင် တအိမလြုံးရဲ့သန့်ရှင်းရေးကိုလည်း အမတယေောကထြဲကသာ လုပန်ရသေည်။ အရငတ်ုန်းက သူတို့အိမမြှာ အိမဖြောတ်ှရှေိခဲ့ပမယ်ေ့လည်း အဖကအေားလုံးကိုထုတပြှဈလိုကပြှီး အမေ့ကိုဘဲအိမမြှုကိဈစတွကေို ကြှနတ်ယောကပြမာ ခိုင်းလသည်ေ။ အမကတေော့ အဖစေိတကြွနပေအြောင် ဘာတခုမှပြနမြပြောဘဲ ထိုအလုပတ်ှကေိုလုပပြေးခဲ့ပမယ်ေ့လည်း အဖေ့ဆီက ကြနပေမြှုကိုမရခဲ့သညသ်ာမက ဆူပူငေါကင်န်းပြီး အပြဈတငမြှုတွကေိုသာ အမြဲတမ်းရနသည်ေ။
ထို့အပြင် အဖကအေရှကန်ည်းသောသူလည်း ဖြစ်သည်။ သူစိတပြါလာလွှင် လူပျိုအရှယဖြစ်သော သူ့အရှေ့ ကိုတောငမြရှောငဘြဲ အမေ့နဲ့လိငဆြကဆြံတာကိုလည်း ကြုံရဖူးသည်။ မနေ့အမနကစြာစားကြသောအခွိနတ်ှင် အဖနေဲ့သူက ထမင်းစားစားပြဲမှာထိုငန်ကြပြေီး အမကတေော့သူတို့စားရနမြုန့်တွကေိုခပြေးနသည်ေ။ ထိုအခွိနတ်ှင် အဖကအေမေ့လကကြိုဆှဲပြီး သူ့ပေါငပြေါမြှာထိုငစြလေိုကပြှီး အမေ့နို့ တွကေို အင်ျကြီအပေါကြနဆေုပကြိုငလြိုကသ်ည်။ ဒီ့အရငကြအဖတခေါမှခုလိုလုပတ်ာကို မကြာုဖူးကြသဖြင့် အမရေောသူပါအံ့သှကာမှငတ်ကန်ကြခွေိနမြှာဘဲ အဖကအေမဝတေထြားသောအင်ျကြီကြယသ်ီးတွကေိုဖြုတပြှဈလိုကသ်ဖြင့် အမေ့ဝတထြားသော ဘရာစီယာအဖြူရောငလြေးကိုပင် မှငတ်ှေ့လိုကရြသည်။ အမကသေတိဝငလြာပြီး ဖြတရြုန်းကနသ်ောအခါ အဖကေ
“မိမိုး နငကြငါ့မိန်းမနောန်င့်ကိုငါကြိုကသ်လို လုပလြို့ရတယဆြိုတာမမေ့နဲ့”
ဟု ပြောသောအခါ အမကေ
“အို အကိုကလဲ သားအရှေ့မှာတော့ မလုပသ်င့်ဘူးလေ”
ဟု စောဒကတကလြိုကသ်ောအခါ အဖကေ
“ဒီမှာ မိမိုးဒီအိမကြ ငါ့အိမ် ၊ နငကြငါ့မယား။ငါ့အိမထြဲမှာ ငါ့မယားကိုငါဘာလုပလြုပ် သင့်တောတ်ယ်။နောကထြပစြကားထပမြရှညန်ဲ့တော့”
ဟု ပြောလိုကသ်ောအခါ အမေ့မှာအဖေ့ကိုစောဒကမတကန်ိုငတ်ော့ဘဲ သူ့ဘကကြိုလှည့်လာကာ
“ဟဲ့ သားမင်းစားပြီးရငသ်ှားတော့လဒေီမှာ မင်းကိဈစဘာရှိနလေို့ ဆကထြိုငန်ရောလဲအခု ထသှားစမ်း”
ဟု မာနမြဲလိုကသ်ဖြင့် သူက
“ဟုတ် ဟုတ်”
ဟု ပြောပြီး ထမင်းစားခန်းကနေ ထပြေးလာခဲ့ရသည်။ငှကြေေးခမွြးသာသည့်ကြားထဲ အောငမြှငန်သေောစီးပြားရေးကြောင့် ဦးမင်းလှငတ်ယောကြ မိုးမမှငလြမမှေငဖြစ်လာခဲ့သည်။ တခွားလူကိုမဆိုထားနှင့် သူ့ဇနီးအပေါမြှာတောင် အထကစြီးကနဆကေဆြံလာခဲ့ပြီး လူတွကြေားထဲမှာလည်း ကိုယ့်ကိုကိုယသ်ှေးနထငရြောကကြာ အလှနဘြဝငမြှင့်လာခဲ့သည်။ စကားပြောမောကမြာလာခဲ့သောလြည်း သူ့ဆနစြကကြထွကသ်ော ဆန်၏အရညအြသှေးမှာ ကောင်းမှနလြှသည့်အပြင် ထိုနယတ်နယလြုံးမှာလည်း ဦးမင်းလှင်၏ ဆနစြကတ်ှကေိုသာ မှီခိုအားထားနရသေဖြင့် သူနဲ့အတိုကအြခံမလုပရြဲကြပေ။ သို့သောြ ကံဆိုးမှုတွေ မဖိတခြေါဘြဲနဲ့ ဦးမင်းလှငဆြီကိုရောကလြာခဲ့သည်။ ပထမဆုံး သိန်းပေါင်းမှောကမြှားစွာ ရင်းနှီးထားရသော ဦးမင်းလှင်၏ ပလာဇာကြီးမှာ ဘာမှန်းမသိဘဲနဲ့ မီးလောငမြှုဖြစ်ပြားခဲ့သည်။တမှို့လုံးရဲ့ခဉွဖြကဖြစ်နသေော ဦးမင်းလှငရြဲ့ပလာဇာကို ဘယသ်ူကမှလာပြီး မီူမငှိမ်းပေးသည့်အပြင် အရောကန်ောကကြလွာခဲ့သော မီးသတကြားများကြောင့် ဦးမင်းလှငရြဲ့ပလာဇာမှာ ပြာပုံဘဝသို့ ရောကသ်ှားရလတေော့သည်။ထိုမွှနှင့်မပြီးသေးဘဲ ဆနစြကအြသဈတွဖြင်ေ့
သော ကုမျမဏီကြီးတခုက သူတို့နယကြို အခွခလွောပြီး သူတို့နယတ်ကြောတွင် ဆနစြကခြှဲပေါင်းမှောကမြှားစွာကို ဖြင့်လှဈလိုကလြသည်ေ။ ထိုအသဈဖြင့်သော ဆနစြကတ်ှမှောဦးမင်းလှငဆြနစြကတ်ှထကြေ ဆနအြရညအြသှေးပိုကောင်းခွင်း ၊ ဈေးနှုန်းသကသ်ာခွင်းနှင့် ခွိုသာရညမြှနစြှာ ပြောဆိုဆကဆြံတတခြှင်းတို့ကြောင့် ဦးမင်းလှငရြဲ့ဖောကသ်ည် ဆနကြုနသ်ညမြွားက ထိုအသဈဖြင့်သောဆနစြကတ်ှဆေီကိုရောကသ်ှားကြလသည်ေ။ ထို့ကြောင့် ဦးမင်းလှင်၏ဆနစြကတ်ှမှော အလုပမြဖြစ်တော့ဘဲ ပလာဇာကြီးကလည်းမီး လောငသ်ှားခဲ့အဖြင့် စီးပြားရေးလောကရဲ့ဖြံကြီးဦးမင်းလှငမြှာအကြီးအကယွအြရှုံးပေါန်လသေည်ေ။ အဓိအားဖြင့် သူတို့နယမြှာ ငှအလေုံးအရင်းရင်းနှီးပြီးလာဖြငိ့သော “မိုးဖြူ” ဆိုသည့် ဆနစြကတ်ှကြေောင့်ဘဲဖြစ်သည်။ ထိုမိုးဖြူဆနစြကပျိုငရြှငမြှာ ဦးမင်းလှငရြဲ့ဇနီးဖြစ်သူ ဒေါကြလွာမိုးရဲ့ဦးလေးဖြစ်သော ဦးသီဟမိုးရဲ့ ကုမျပဏီဖြစ်ကြောင်းသိရသဖြင့် ဦးမင်းလှငတ်ယောကြ ယမ်းပေါမြီးကကြာ ဒသ်ေူပုနထြနရသေည်။
“ဖုနှးဒိုငှးခွပအှားးးး အမလေးသပေါပြီတော့”
မီးဖိုခနှးဘကကြ အသံတွကြေောငှ့ မိုးမငှးတယောကြ မီးဖိုခနှးဘကသှို့ ပြေးလာခဲ့သညှ။ ခုနတုနှးက အဖနေဲ့အမကရနဖြေှဈနတောကိုသိရသဖြငှ့ သူ့အခနှးထဲလာပြီး ရှောငနှခေဲ့ခွငှးဖြစ်သညှ။၊ယခုတော့ မီးဖိုခနှးထဲမှာအဖကအမေေ့ကို ကိုထိလကရှောကလှုပနှပြေီး အမေ့ခေါငှးကထွကသှောသှေးတွကေ အမေ့မကြနှှာပေါကြို စီးကနှသညကြေို တွေ့ရသညှ။ အဖကေ ထိုအခွိနအှထိအားမရသေးဟနဖြှငှ့ အမေ့ကိုထပပြှီးရိုကရှနပြှငနှသဖြငှေ့ သူဝငပြါရတော့သညှ။ အဖေ့ကိုဆှဲပြီး အမနေဲ့ဝေးရာကိုတွနှးထုတလှိုကသှညှ။ အမေ့ရဲ့နာကငှလှို့ငှီးငှူသံ ၊ အဖေ့ရဲ့
“နငှ့ကိုငါအသသတပြှဈမယမှေိမိုး”
ဟု အောဟှဈနသညှေ့အသံနှငှ့သူ့ရဲ့ဟနတွားသံတွကြေောငှ့ ပတဝှနှးကငှကြလူတွပငရှေောကလှာကြတော့သညှ။ ထိုလူတွထေဲက သနမှာသောယောငှကြှားသားအခွို့က အဖေ့ကိုခွုပကြိုငပြှီးထိနှးလိုကကြှသဖြငှ့ အဖအနနေေဲ့အမေ့ကို ဘာမှလုပလှို့မရတော့ပေ။ထိုအခါ အဖကေ သူ့ကိုခွုပကြိုငထွိနှးထားသောလူတွကေို ဆဲဆိုပြီး အမနေဲ့ဖောကပြှနနှသေောသူတွဟေု စွပစွှဲလိုကသှ ဖြငှ့ ရောကလှာသညှ့လူအားလုံးမှာ ဒေါသဖြစ်ကုနကြှသညှ။ထိုအခွိနမှှာပငှ ဘယကြဝဲလာမှနှးမသိသော အုတခွဲကြိုးက အဖေ့ကိုလာမှနပြှီး လူအုပကြပါဝိုငှးပြီး ဆှမှး ကြီးလောငှးလိုကကြှခွိနတွှငှ သူကအမေ့ကိုခွီပြီး ဆေးရုံသို့ပြေးလာခဲ့သညှ။ ဆေးရုံမရောကခွငကြပငှ အမကသတေိလဈသှားသဖြငှ့ အမေ့ကိုကုသပေးနခွေိနတွှငှ သူ့မှာအမဘောမှမဖြစ်ရနှ စိုးရိမကြှီးစွာဖြငှ့ ဆုတောငှးနရလသညှေေ။ အမခေေါငှးကို ၄ ခကြခွှုပလှိုကရှပြီး ဆရာဝနကြဆငှးခွငှ့မပေးသဖြငှ့ သူကသီးသနှ့အခနှးတခနှးယူကာ တရကစွာ ငှရှငပြေေးကာ နလေိုကကြှသညှ။ ထိုညက အမကေောငှးစွာ အိပပြှောခွဲ့ပြီး နောကတွရကမှနကတွှငှ အမစေားရနနှံနကစွာကိုဆေးရုံရှေ့ကဆိုငမှှာဝယပြှီး အမေ့အခနှးထဲဝငလှာ ခဲ့သညှ။ ထိုအခွိနတွှငှ အမကနှေိုးနပြေီး သူဝငလှာတာကိုမှငသှဖြငှ့ အမစေားရနအှတွကြ ကုတငဘှေးကစားပြဲလေးပေါမှှာ ပြငဆှငပြေးလိုကသှညှ။ ထိုအခါ အမကေ
“သားရော စားပြီးပြီလား?”
ဟု မေးလာသဖြငှ့ သူကခေါငှးညိတကြဖြလေိုကရှငှး
“အမရေော သကသှာရဲ့လား?”
ဟု ပြနမှေးလိုကသှညှ။ ထိုအခါအမကေ
“နာတော့ နာနတေုနှးဘဲ သားရယှ”
“ခဏတော့ နာနမှောပေါ့အမရယှေ။အမေ့ခေါငှးက ၄ ခကြတွောငှ ခွုပထွားရတာလပြေီးတော့ လှုပလှှုပရှှားရှားလညှး နလေို့မရသေးဘူးတဲ့ဆရာဝနကြလညှး ဆေးရုံကဆငှးခွငှ့မပေးသေးတော့ဒီအခနှးမှာဘဲ နားနးနနေေ နလေိုကပြေါ့အမရယှေ”
ဟု ပြောလိုကသှညှ။အမေ့ပုံစံက ဆေးရုံမှာဆကနှခငှပြေုံမရသောလှညှး ဆရာဝနကြဆငှးခွငှ့မပေးသေးသဖြငှ့ သီးခံကာနနရလသညှေေ။ အမကေ သူ့ကိုကြညှ့ပြီး
“အမေ့သားက အရမှးလိမမှာတာဘဲကြယသှားကစာသာမတောတွာ အမေ့ကိုတော့ ခစွသှားဘဲဒီလိုသားမှိုးရထားတာ အမတေော့အရမှးကံကောငှးတာဘဲ”
ဟု ပြောလသညှေ။ ထိုအခါ သူက
“သားလညှး အမေ့လိုလူကို အမတေောထွားရတာအရမှးကံကောငှးတာပါဘဲ”
ဟု ပြောလိုကသှောအခါ အမကေ
“ဘာဖြစ်လို့လဲသားရဲ့?”
ဟု အံ့သှဟနဖြှငှ့မေးလာသဖြငှ့ သူက
“အမကေ အရမှးလှတယပြှီးတော့ စိတထွားလညှး အရမှးကောငှးပြီးသားအပေါလှညှး အရမှးခစွတွယလှဒေီလိုအမမှေိုးကိုရထားတဲ့သားမှကံမကောငှးသေးရငဘှယသှူကကံကောငှးဦးမှာလဲအမရေဲ့”
ဟု ပြောလိုကသှောအခါ အမကသေူမဒဏရှာတွကေိုပငမှေ့သှားပြီး ပြုံးနလသညှေေ။ ထို့နောကြ အမေ့ကိုမနကစွာစားခိုငှးလိုကပြှီး သူကအမလေိုအပတွာတွကေိုလုပပြေးရနအှဆငသှငှ့ပြငလှိုကသှညှ။အမေ မနကစွာစားတာကို ထိုငကြှညှ့နလေိုကသှညစွားသောကပြှီးသောအခါ အမကေ
“သား အမကေိုသေးအိုးပြငပြေးဦးအမဆှေီးသှားခငှလှို့”
ဟု ပြောသဖြငှ့ သူကအမေ့ကုတငအှောကကြ ပလကစွတဈဖြငှ့လုပထွားသော လူနာသေးအိုးကိုယူပေးလိုကပြှီး အမေ့အနားကနထွကခွှောပေးရနပြှငလှိုကသှညှ။ ထိုအခါ အမကေ သူ့လကကြိုဆှဲလိုကပြှီး
“နေဦး။ အမဆေီးသှားဖို့ ပြငထွားပေးဦးလေ”
ဟု ပြောသဖြငှ့ သူက
“အမေ ဟို ဟိုလေ”
“ဟိုတွေ ဒီတွလေုပမှနပေါနဲ့သားရယှ။အမခေိုငှးတာသာ လုပပြေးစမှးပါ”
ထို့ကြောငှ့ သူကအမေ့ထမိနကြို ဒူးအထိဖြေးဖြေးခငှှးမတငလှိုကပြှီး
မိုးမငှးက သူ့အမဒေေါကြလှာမိုး သေးပေါကရှနအှ တွကြ ပလဈစတဈသေးအိုးကို လကတွဖကကြကိုငပြှီး ကနှလှကတွဖကဖြှငှ့ သူ့အမကေိုထမိနကြို ဒူးအထိဖြေးဖြေးခငှှးမတငလှိုကသှောအခါ အမကေ သူမပေါငတွှကေို ကားပေးလိုကသှညှ။ သူက ဒူးအထိလှနတွငထွားသော ထမိနကြှားကနဘေဲ သေးအိုးကိုသှငှးပေးလိုကသှညှ။ ထိုအခါ အမကေ
“သချောရော နရောကရှဲ့သား?တောကြှာနေ ဘေးချောမှိရငှ အိပယှာခုလုံးပေါှ သေးတွစေိုကုနမှှာနောှ”
ဟု ပြောသောအခါ သူက
“အမေ့ထမိနထွဲက မှောငနှတေော့ သားလညှးသချောတော့မသိဘူးအမေ”
ဟု ပြနဖြှလေိုကသှညှ။ ထိုအခါ အမကေ
“ဒီလိုရမှးလုပလှို့ အိပယှာသေးတွစေိုကုနရှငှ ဘယလှိုလုပမှလဲသားရဲ့။ အမေ့ထမိနကြိုအမမပေေးမယသှေးအိုးကို နသေားတကထွားလိုကြ”
ဟု ပြောသောအခါ သူကခေါငှးညိတပြှလိုကသှညှ။ ထိုအခါအမကသေူမလကတွှနေဲ့ ထမိနကြိုကိုငပြှီး ခါးအပေါအှထိမတငလှိုငသှညှ။ထိနထွိနလှငှးနသေော မနကခွငှးရဲ့အလငှးရောငအှောကမှှာ အအေ့ပေါငခွှဆုံက သူ့ကိုမှေးထားသော အမေ့စောကပြတဖြောငှးဖောငှးကြီးကို ရှငှးလငှးစွာမှငလှိုကရှသညအှမေ့စောကပြတကြှီးမှာ သူကြညှ့ဖူးသောနိုငငှံခွားအပြာကားတွထေဲက မငှးသမီးတွလေိုဘဲ စောကမှှှေးမရှိဘဲ ပြောငရှှငှးနအေောငရှိတထွားသညကြို တွေ့ရသညှ။ ထိုအခွိနတွှငှ အမကသေူ့ကိုပြုံးကြညှ့လိုကရှငှး
“ဟေ့ တဏှာရူးလေးအမေ့ဟာကိုကြညှ့ပြီး စိတကြူးယဉမှနနေဲ့နောှ”
ဟု သူ့ကိုနောကနှတောကိုတောငှ မကြားလိုကဘှဲ အမေ့စောကပြတကြိုသာ စူးစိုကကြာကြညှ့နမေိသညှ။ ထိုအခွိနတွှငှ အမကသေေးစပေါကလှိုကပြှီး အမေ့သေးထွကနှသေံ တရှဲရှဲကိုကြားနရသညှေ့အပြငှ အမေ့သေးတွပနှေးထွကနှတောကိုပါ မကြစွိနဲ့မှငနှရသညှေ။ အမကေ သေးပေါကနှလကြတွနှေးလနှးဖြငှ့ သူ့ကိုပြုံးကြညှ့ကာ
“ဟေ့ အဲဒါဘာကြညှ့နတောလဲ”
ဟု မေးသဖြငှ့ သူက
“အမကေ အရမှးလှပြီး အရမှးဆှဲဆောငနှိုငတွာဘဲနောှ”
ဟု ပြောလိုကသှညှ။ ထိုအခါ အမကေ
“အမေ့သားတဏှာရူးလေးရယသှားကအဲလိုကြညှ့နတောကို အမလညှေး သဘောကနှတယကြှယှေ”
ဟု ပြောကာ သေးပေါကတွာအဆုံးသတသှှားသညှ။ ထို့နောကြ အမကေ စားပြဲလေးပေါကြ တဈရှူးတဆကို ဆှဲယူလိုကပြှီး သူ့လကထွဲလှမှးပေးလိုကသှဖြငှ့ ထိုတဈရှူးကိုအမေ့စောကပြတမှှာကပထွားပြီး ငှငသှာစွာသုတပြေးလိုကသှညှ။ ထိုအခွိနတွှငှ အမေ့မကြလှုံးတွကေ သူ့ကိုကြညှ့နပြေီး အမေ့မကြနှှာက ပြုံးရှှငနှလသညှေေ။
ထို့နောကြ အမေ့ရဲ့အကို ဦးသီဟမိုးရောကလြာပြီး အမေ့ကို လူနာသတင်းမေးရင်း သူ့အိမလြိုကန်ရနေခြေါသ်ောအခါ အမကငှေင်းဆိုလိုကသ်ည်။ အမကေ သူတို့မိသားစုနသေောအိမကြိုသာပြနမြညဟြု ဆုံးဖြတထြားသည်။သူတခုစိုးရိမသ်ညမြှာ အဖကေ အမနေဲ့ပတသ်တပြှီး အိမန်ီးချင်ြးတွရေဲ့ ဝိုင်းရိုကမြှုကို ခံထားရသည်။ ထို့ကြောင့် အမေ အိမပြှနလြွှင် အမေ့အပေါအြငှိုးထားပြီး နှိပစြကမြှာကိုတော့ သူစိုးရိမမြိသည်။ သို့သောြ အမေ့ဆန်ဒကို သူလည်းမလှနဆြနန်ိုငသ်ဖြင့် ဘာမှဝငမြပြောဘဲသာ နလေိုသည်။ ဆေးရုံတွင် ၃ ရကခြန့်နပြေီးသောအခါ ဆရာဝနဆြီကဆင်းခွင့်ရသဖြင့် အိမသ်ို့ပြနလြာခဲ့ကြသည်။ သူတို့အိမအြရှေ့ရောကသ်ောအခါ အိမတ်ံခါးပိတထြားသညကြိုတွေ့ရပြီး ဘေးအိမကြအမွိုးသမီးတယောကကြ အမေ့ဆီလာပြီး သူ့အဖေဦးမင်းလှငမြှာ ဒီမှို့ကနအပြေီးထွကသ်ှားပြီဖြစ်ကြောင်းနှင့် အလှနရြှကသ်ောကြောင့် ဒီမှိုသို့ လုံးဝပြနလြာတော့မညမြဟုတကြှောင်း သူတို့သားအမိဆီကို သတငစြကားပြောပေးရန် သူမကိုမှာထားခဲ့သညဟြု ပြောပြပြီး အိမသ်ော့ကိုပေးကာ ပြနထြှကသ်ှားလသည်ေ။ သူတို့သားအမိနှစ်ယောကလြည်း အိမထြဲဝငလြိုကကြှပြီး ညနနဝေငေခြွိနဖြစ်နသဖြေင့် သူကမီးတွကေိုဖြင့်လိုကသ်ည်။အိမထြဲရောကပြှီးနောကြ အမကအေရငဆြုံး ရချိုးချင်သ်ညဟြုပြောပြီး ထမိနရြငလြွားဖြင့် ရချိုးခန်းထဲကို ဝငသ်ှားသည်။ သူလည်း ဘောင်းဘီအတိုတထညဘြဲ ဲဝတထြားကာ အမပြေီးလွှငသ်ူလည်းရချိုးရနအြတွကြ စောင့်နလေိုကသ်ည်။ သူတို့အိမထြဲဝငလြာသည့်အခွိနထြဲကအိမအြရှေ့တံခါးကို ပြနပြိတထြားသည့်အပြင် ကနွသ်ည့် ပြတင်းပေါကတ်ှကေိုလည်း ခုထိမဖြင့်ရသေးပေ။ ထိုအခွိနတ်ှငရြချိုးခန်းထဲကနေ အမေ့အသံကကယွလြောငစြူးရှစွာ ထွကပြေါလြာသဖြင့် သူအပြေးအလှှားသှားလိုကပြှီး ရချိုးခန်းထဲဝငလြိုကသ်ည်။ ရချိုးခန်းထဲမှာ အဖေ့ဆနစြကကြ အဖထေိုငသ်ောရုံးခန်းထဲမှာထားသောအရုပကြ ရောကရြှိနပြေီး ထို အရုပကြ အဖေ့ပုံတူရုပထြုလည်းဖြစ်သည်။ အမကရေုတတ် ရကြ ထိုရုပတ်ုကိုမှငလြိုကပြှီး လန့်ဖနွြ့ကာ အသံကုနအြောဟြဈလိုကခြှင်းဖြစ်သည်။ သူရချိုးခန်းထဲဝငလြိုကခြွိနမြှာဘဲအမကရေချိုးခန်းထဲကနေ အသိစိတမြရှသလိုဖြင့် ပြန် ထွကပြှေးလသည်ေ။ အမဝတေထြားသောထမိနလြေးကလည်း ရချိုးခန်းကပြနအြထွကမြှာဘဲ ကြှတကြကြာကနွြ နခေဲ့ပြီး သူလည်းအမေ့ကိုလိုကဖြမ်းရတော့သည်။ ဧည့်ခန်းထဲမရောကခြငမြှာဘဲ အမေ့လကကြိုဖမ်းဆှဲမိလိုကသ်ည်။သူက အမေ့လကကြိုဆှဲရင်း အမေ့ကိုသူနဲ့မကြန်ှာချင်ြးဆိုငလြှည့်အောင် လုပလြိုကသ်ည်။ ထို့နောကြ အမေ့မကြလြုံးထဲကိုစိုကကြှည့်ရင်း
“အမေ စိတအြေးအေးထားပါဦးခုနက အမတွေေ့တာက အဖေ့ရုပတ်ုကြီးပါအရုပကြှီးပါအမေ”
ဟု သတိပေးလိုကတ်ော့မှ အမကအေသိပြနဝြငလြာလသည်ေ။ ထို့နောကြ အမကခေုခွိနမြှာ ဝတလြဈစလဈဖြစ်နသဖြေင့် သူက
“အမအမေေ့အခန်းထဲကိုသှားပြီး အရငဆြုံးတခုခုဝတလြိုကပြါနောြ”
ဟု ပြောလိုကသ်ည်။ ထိုအခါ အမကေ
“ဟင့်အင်း ဟင့်အင်းသားမပါဘဲ အမတယေောကထြဲမသှားရဲဘူး”
ဟု ငှင်းဆနလြိုကလြသည်ေ။ အမကေ သူ့အရှေ့မှာ ဝတလြဈစလဈဖြင့်ဘဲ မတတ်ပရြပန်သည်ေ။ အမေ့နို့တွကကြေီးမားဆူဖြိုးပြီး ခါးသေးကာ ဖငတ်ှကစွေင့်ကားနပြေီး နောကကြိုကော့နသည်ေ။ အမေ့ကို ဝတလြဈစလဈဖြင့် တခါမှမမှငဖြူးခဲ့ပေ။ ခုလိုဆိုတော့ သူ့အမကအေလှနတသ်မီးတ ယောကလြို ဖြစ်နတောကို သတိထားမိသည်။ထိုသို့ဖြင့် အမေ့ခန်ဓာကိုယပြေါကြနေ သူ့မကြလြုံးတွကေ ခွာလို့မရနိုငအြောင် ဖြစ်နသည်ေ။ ထိုအတိုင်း ခဏကြာသညအြထိ အမေ့ကိုကြည့်နပြေီးနောကတ်ှင် အမကေ
“သား”
“ဗွာ အမေ”
“အမေ့ကိုကြည့်နတော မဝသေးဘူးလား”
ဟု မေးရင်းသူ့လကတ်ဖကကြို သူမလကတ်ှနေဲ့ဖမ်းကိုငကြာသူမနို့ပေါကြိုတငလြိုကသ်ည်။ အမေ့လကကြ သူ့လကပြေါကြနအေုပကြိုပြီး သူမနို့တွပေေါမြှာပြတသ်ပပြေးနရင်ေး
“သားအခု ဘယလြိုခံစားနရလေဲ?”
ဟု မေးလာသည်။ သူ့လီးကလည်း အမေ့ကြောင့်တောငမြတလြာသောကြောင့် သူက
“အမကေ အရမ်းလှပြီး အရမ်းဆှဲဆောငမြှု ရှိတယသ်ားအတွကတ်ော့ အမကဒေီကမျဘာပေါမြှာ အလှဆုံးမိန်းမတယောကပြါဘဲ”
ဟု ပြနဖြှလေိုကသ်ည်။ ထိုအခါ အမကေ
“တကယပြှောတာလားသားရယ်”
ဟု မေးသဖြင့် သူက
“တကယပြါအမရယေသ်ားတကယ့်ခံစားခကြန်ဲ့ ပြောတာပါ”
ဟု ပြနဖြှလေိုကသ်ည်။ ထိုအခါ အမကေ
“အမေ့ကို အရမ်းခစွတ်ာဘဲလားသား?”
“အရမ်းခစွတ်ာပေါ့အမရယေအြမကသေားရဲ့ အခစွဆြုံးပါ”
ထို့နောကြ အမကသေူ့လညပြင်းကိုဖကလြိုကသ်ဖြင့်အမေ့နို့တွကေ သူ့ရငဘြတန်ဲ့ဖိကပထြားသလိုဖြစ်နသည်ေ။ အမကေ သူ့လညပြင်းနဲ့ပုခုံးကိုနမ်းလိုကပြှီး
“သားက အမေ့ကိုအခစွဆြုံးဆိုတာ သဈစာဆိုရဲလား”
ဟု မေးသဖြင့် သူက
“ဆိုရဲပါတယအြမသေားဘယလြိုသဈစဆိုရမလဲဆိုတာသာပြောပါ”
ဖိုအခါ အမကခေဏရပပြှီးနောကမြှ
“အမဘောဘဲပြောပြော သားကလိုကလြုပမြှာလား?ကောင်းတာဖြစ်ဖြစ် ဆိုးတာဖြစ်ဖြစ်ပေါ့”
“အမပြေောသမွှ ခိုင်းသမွှ သားကအကုနလြုပမြှာပါ”
“ဒါဆို အမပြေောသမွှ ဘာမှပြနမြမေးဘဲလိုကလြုပမြယပြေါ့နောြ”
“လုပမြှာပေါ့ အမရယ်ေ”
ဟု အဖြပေေးလိုကသ်ည်။ ထိုအခါ အမကေ
“သားအဖကေ အမေ့အပေါမြှာ လုံးဝမကောင်းခဲ့ဘူး။အမေ့အပေါမြှာအနိငကြငွြ့တယသ်ားရယ်။ လငမြယားဆကတ်ံတာတောငမြှ အမေ့ကိုဖာသညတ်ယောကလြိုသဘောထားပြီး ဆကတ်ံခဲ့တာ။ အခု သားအဖလည်ေးမရှိတော့ဘူးဆိုတော့ အမေ့ရဲ့နေ့သဈ ဘဝသဈ ပြနစြလို့ရပြီ။ အခု သားကအမေ့ယောင်ျကြားလိုနပေေးပါ။ သားအဖရေဲရှေ့မှာမဟုတရြငတ်ောင် သားအဖရေဲ့ရုပတ်ုရှေ့မှာ အမေ့ကိုလိုးပေးပါ။ အဲလိုလုပရြမှဘဲ အမေ့စိတထြဲသကသ်ာသှားလိမ့်မယ်”
ဟု ပြောပြီး သူဝတထြားသောဘောင်းဘီကိည ခွှတခြပြေးလိုကသ်ည်။ထိုအခါ တောငမြတန်သေော သူ့လီးကိုအမကမှေငသ်ှားပြီး သဘောကသွလိုပြုံးကာ
“အင်းးးးးသားဟာက စံခွိနမြှီသားဘဲဒါကြီးနဲ့ အမေ့ကိုကောင်းအောငလြုပပြေးရမယန်ောသ်ား”
ဟုပြောရင်း သူ့လီးကိုဆုပကြိုငကြာ တခကြန်ှဈခကြထြုပေးရင်း စုတပြေးတော့သည်။ အမေ့လွှာက သူ့ဒဈကြားကို ထိုးမှှကောယကပြေးရင်း သူ့လီးကိုတပြှတပြှှတမြှညအြောင် အငမ်းမရစုတပြေးနသဖြေင့် သူက
“အားးးးးးဖြေးဖြေးစုတပြါအမရယေသ်ားပြီးသှားပါဦးမယ်”
ဟုပြောလိုကသ်ဖြင့် အမကသေူ့လီးကိုပါးစပထြဲကနထေုတပြှီး ကြမ်းပြငပြေါမြှာဘဲ ပကလြကလြှနကြာ ပေါငတ်ှကေိုဖြဲပေးလိုကရြင်း
“အမေ့ဟာကို လာယကစြမ်းသား”
ဟု ပြောလိုကသ်ဖြင့် သူလည်း အမေ့ပေါငကြှားထဲ မကြန်ှာ အပကြာ အမေ့စောကပြတကြို ယကပြေးလိုကသ်ည်။ သူ့လွှာက အမေ့စောကပြတပြေါကြိုယကပြေးရင်း စောကပြတအြ တွင်းသားတွအထေိ ထိုးမှှကောယကပြေးလိုကတ်ော့ အမကေ
“အားးးးသားးးးးရယလြုပတ်တလြိုကတ်ာကြယ်”
ငှီးငှူနလသေည်ေ။အမကငှေီးငှူနလေေ သူကတအားယကလြေ သူယကတ်ိုင်း အမကသေူမပေါငတ်ှကေိုပို၍ကားပေးပြီး သူ့ ခေါင်းကိုဆုပကြိုငကြာ သူမစောကပြတန်ဲ့သူ့မကြန်ှာကို ပြတ် လဖြစ်ေနသည်ေ။အမကေ
“အားးးးးယကြ ယကသ်ားအမေ့စောကပြတကြို တအားယကပြေးပါအမေ့သားလေးက အရမ်းကိုအားကိုးရတယခြစွလြိုကတ်ာ သားရယ်”
ဟူပင် ပြောလာတော့သည်။ ထို့ကြောင့် သူ့မကြန်ှာကို အမေ့ပေါငကြှားကနချောလိုကတ်ော့ အမကသေူ့ကိုကြည့်ရင်း
“ဘာလုပတ်ာလဲသား?”
“ယကတ်ာ တောသ်င့်ပြီလေ အမရေဲ့”
“ဟာ အမကေောင်းနတေုန်းလပြနေယ်ကပြေး”
“မယကတ်ော့ဘူးအမသေားအမေ့ကို လိုးတော့မယ်”
ဟု ပြောရင်း သူ့လီးကို အမေ့စောကပြတမြှာတေ့လိုကသ်ည်။ ထို့နောကသ်ူက
“အမေ”
“ဟင်”
“သားအမေ့ကို လိုးတော့မယန်ောြ”
“အင်း”
ထို့နောကြ သူ့လီးကစိုရှှဲနသေောအမေ့စောကတ်ထြဲကို ထိုးခွဲဝငရြောကသ်ှားပြီး စလိုးလိုကသ်ည်။ အမကလေည်း သူ့ဆောင့်ခကြတ်ှနေဲာအညီ ကော့ကော့ပြီးခံပေးရင်း အတိုငအြဖောကည်ီလာကြသည်။ အမေ့စောကပြတကြို အပြင်းဆုံးဆောင့်ခကြတ်ှနေဲ့ တဖုန်းဖုန်းဆောင့်လိုးလိုကရြင်း
သုတရြညတ်ှထွကေကြာပြီးသှားခွိနတ်ှင် အမကသေူ့ကိုဖကကြာ
“အခုကစပြီး အမဘဝေရဲ့ပြောရြှှငစြရာနေ့သဈတေ ှရောကပြှီ”
ဟု ပြောလိုကလြသည်ေ။
( ပြီးပါပြီ )