အောစာအုပ်

သီတင်းကျွတ် ညလေး

⚠️⚠️⚠️ မှတခြကြြ – အင်းစကစြာပေ ဖြစ်ပါသည်။ အင်းစကစြာပဆေိုသညမြှာ မိသားစု မောငန်ှမ သှေးသားရင်း အချင်ြးချင်ြး လိင်းဆကဆြံသော အကြောင်းအရာကို စိတကြူးပုံဖောြ ရေးသားထားခွင်း ဖြစ်ပါသည်။ ထို့ကြောင့ြ မကြိုကြ မနှစ်သကပြါက မဖတရြှုပဲ ကြောသ်ှားပေးပါ။ ယခုဝတ်ထုမှာ စာပသဘေော ရေးသားခွင်း ဖြစ်သဖြင့ြ လိုကလြံအတုယူ ပြုလုပခြှင်းများ မပြုလုပပြါရန် မတ်ေတာရပခြံပါသည်။ ⚠️⚠️⚠️

————

” ဟော …သမီးပြနလြာပြီပေါ့… လာလာ… အဖကေ… မနေ့ကတည်းက မွှောန်တော ”

” မနေ့က … ကားမရတာ … အဖရေေ့ ”

ဦးသိန်းမောင် အိမပြှငထြှကကြာ တကျကစီကား နောကခြန်းမှ အထုပအြပိုးများ ကူသယရြင်း အိမထြဲဝငလြာကြ၏။

” ရော့ရော့… ကားဆရာ… ကြေးဇူးပါရှင် ”

” ဟုတ် … သှားပြီနောျ ”

လှလှအေးတဈယောကြ ကားခရှင်းပေးကာ ဧညခြန်းထဲက ခုံအလှတတ်ဈလုံးပေါထြိုငရြင်း အမောဖြနလေသေည်ေ။

” ကဲ… သမီးလေးနားဦး… အဖေ အထုပတ်ှေ သမီး အိပခြန်းထဲ ရှှေ့ပေးထားမယ် ”

” ပြီးမှရှှေ့ပါ အဖရေဲ့… လာ သမီးနားထိုငပြါဦး”

ဖခငဖြစ်သူအား နှစ်နှစ်ကြောြ ခွဲနရသေဖြင့ြ ဘေးနားကပထြိုငခြိုင်းကာ လကမြောင်းအား ဆုပကြိုငန်ှိပန်ယပြေးနေ၏။ လှလှအေးမှာ ကြောင်းဆရာမ တဈယောကဖြစ်ပြီး နယမြှို့လေးတွင် တာဝနထြမ်းဆောငန်ရောမှ သီတင်းကြှတ် ကြောင်းဆယရြကပြိတသ်ဖြင့ြ အိမသ်ို့ပြနလြာခဲ့သည်။ မိခငဖြစ်သူ ဆုံးပါးသှားသညမြှာ ၃ နှစ်ကြောခြန့ရြှိသဖြင့ြ ဖခငဖြစ်သူ တဈယောကထြဲသာ အိမတ်ှင် ရှိတော့သည်။

ဖခငဖြစ်သူ ဦးသိန်းမောငမြှာ အသားညိုညို မကြလြုံး မကြခြုံး ကောင်းကာ ရုပရြည် အသင့အြတင့ရြှိ၏။ မိခငဖြစ်သူ ဒေါခြငအြေးမှာ အသားဖြူဖြူ မကြန်ှာဝိုင်းပြီး တငသ်ား ရငသ်ားများ သူ့နရောနှင့သ်ူ ကြည့်ကြောင်းသော မိန်းမတဈယောကြ ဖြစ်သည်။ လှလှအေးမှာ ဖခငအြမှှေ အရပအြမောင်းဖြင့ြ မိခငအြမှှေ ရငသ်ား တငသ်ားများ ပိုငဆြိုငကြာ မိန်းမချောတဈယောကပြင်။ အထူးသဖြင့ြ ခါးလေးကဉွကြဉွအြောကြ ဖငကြှီးမှာ မတတ်ပရြပရြုံဖြင့ြ ကော့ထွကန်တတ်ေ၏။

” အဖေ… တဈယောကထြဲနရတော အဆငပြှရေဲ့လား ”

” ပြပေါတယ်… သမီးရဲ့ …။ သတသ်တလြှတ် စားနတေော့… ထမင်းအိုးတဈလုံးတညပြှီး … အရှကတ်ဈခုခုလောကြ ကြောလြိုကရြင် … ပြီးတာပဲ ”

” အဖရယ်ေ … ဟင့ြ ”

ဖခငဖြစ်သူ ဦးသိန်းမောင် စကားကြောင့ြ ဝမ်းနည်းကာ ပေါငပြေါမြှောကခြရွင်း ငိုနမေိသည်။ သူမနထေိုငသ်ော မှို့လေးသို့ ပြောင်းရန် စာတငထြားသောလြည်း လုပသ်ကန်ုသေးသဖြင့ြ ကြံကြာနရပြေန်၏။ အသိလူကြီးများ မေးမှန်းကြည့်ရြာ ၁၅ သိန်း လောကြ ကုနကြမွည် ပြောသဖြင့ြ ငှိမန်ရသေည်။ ငှကြေေး မနှမွောသောလြည်း အလကားနရင်ေး ထုတမြသုံးချင်ပြေ။ လာမည့န်ှဈတော့ ဒီမှို့လေး ပြောင်းရှှေ့တာဝန် ထမ်းဆောငရြန် ကြိုးပမ်းရတော့မည်။ ဒါမှ ဖခငဖြစ်သူအား ဖြယဖြှယရြာရာလေးများ ခကြပြှုတကြွှေးနိုငမြညဖြစ်၏။

” ဟင် ”

ဝမ်းနည်းစိတန်ှင့ြ ရှေ့ရေးတွေးနစဉြေ ပါးပြငအြား ခပန်ှေးနှေး အသားစိုငတ်ဈခု ထိကပလြာသဖြင့ြ ခေါင်းထောင် ကြည့်မြိလိုကသ်ည်။ ဖခငဖြစ်သူ ပေါငကြှားမှ ထောငထြှကန်သေော အရာကြီးမှာ သူမ ပါးပြငအြား လာရောကထြိကပန်သညေကြို သိလိုကရြတော့သည်။

” ကဲကဲ… သမီးလေးနားတော့နောြ…။ အဖေ အထုတအြပိုးတွေ… ရှှေ့ပေးမယ် ”

ခေါင်းမော့ကြည့်တ်ော့ ဖခငဖြစ်သူမကြန်ှာတွင် ရှကရြှံ့မှု အားနာမှု ခံစားခကြမြွား ရောထွေးနရှော၏။ အသကြ ၅၀ ထဲ ရောကရြှိနပမေယေ့ြ ဖခငမြှာ သနတ်ုန်းမှနတ်ုန်းပင်။ အထုတပျိုးများအား ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ခေါင်းငုံ့ရှှေ့ပေးနသည်ေ။ ပေါငကြှားမှ လီးမှာ ထောငမြတန်သဖြေင့ြ သမီးဖြစ်သူ မကြန်ှာအား မကြည့်ဖြစ်တော့ပေ။ အထုတပျိုးများ ရှှေ့အပြီး အိပခြန်းထဲ ဝငသ်ှားရှာသည်။

” ဟူးးးးး ”

လှလှအေး သကပြှင်းရှညကြှီး ခမွိတော့သည်။ သူမအိပခြန်းလေးထဲ ဝငလြာရာ အရငအြတိုင်းပင်။ ဖခငဖြစ်သူ ရှင်းလင်းပေးထားသဖြင့ြ သူမအိပခြန်းလေးမှာ သပသ်ပရြပရြပလြေး ရှိနေ၏။ ကုတငပြေါလြှဲရာ ကားစီးလာသဖြင့ြ ညှောင်းပြီး အိပပြွောသ်ှားတော့သည်။

” သမီးရေ… သမီး… ညနေ… ၃ နာရီ ထိုးပြီကြဲ့ ….။ ရချိုး …။ အဖေ ခေါကဆြှဲကြောြ ဝယထြားတယ် … သမီးရေ သမီး ”

ဦးသိန်းမောငတ်ဈယောကြ ငှကြေေးတော့ အခကခြဲမရှိပေ။ ပေ ၄၀ ပေ ၆၀ မှကြကေအြား တဈခွမ်းခွမ်းကာ အိမဆြောကပြှီး ငှားစားသဖြင့ြ တဈကိုယစြာတော့ မပူမပင် စားသောကန်ထေိုငလြို့ရ၏။ သမီးဖြစ်သူ အိမပြှနလြာတုန်း အစားကောင်း အသောကကြောင်းများ ကြှေးချင်သ်ဖြင့ြ ခေါကဆြှဲကြောဝြယကြာ အတူစားရန် လာနိုးနေ၏။ အိပခြန်းထဲမှ ပြနထြူးသံ မကြားရသဖြင့ြ စေ့ထားသော တံခါးအား ဖြင့ကြာ ဝငခြလွာတော့သည်။

” သမီးရေ … သမီး … သမီး ………. ”

သမီးဖြစ်သူအားခေါရြင်း ကုတငန်ားအရောကြ အသံ ဆကမြထွကတ်ော့ပေ။ လှလှအေးမှာ အိပခြန်းတံခါးအား ကြောပေးလကြြ ဘယခြှထေောကဆြန့ကြာ ညာခွထေောကကြှေးပြီး အိပန်ရင်ေး ထမိနအြောကန်ားစမှာ ပေါငတ်ဝကခြန့ြ လှနတ်ကန်ေ၏။ ဦးသိန်းမောငတ်ဈယောကြ ကုတငစြောင်းတွင် အသာဝငထြိုငကြာ တုနရြီနသေောလကဖြှင့ြ ထမိနအြောကန်ားစလေးအား ခါးထိ လှနမြိသည်။ ဖြူဖြေးကော့ထွကန်သေော ဖငသ်ားစိုငကြှီးအား အနကရြောင် အတွင်းခံ အပြော့သား ဘောငဘြီလေးက မနိုငတ်နိုင် ဖုံးအုပထြားသညကြို တွေ့လိုကရြတော့၏။

ဦးသိန်းမောင် မကြန်ှာတွင် ခွှေးစေးများ ပြနန်ရှောသည်။ သားအဖဆိုသော အသိစိတတ်ဈဖကန်ှင့ြ ရာဂစိတတ်ဈဖကြ လှနဆြှဲနေ၏။ လကတ်ဈဖကမြှာ အလိုလို အတွင်းခံ မွော့ကြိုးလေးအား ပေါငလြယထြိ ဆှဲခမွိပြနသ်ည်။ ဘောင်းဘီ ဘယဖြကခြှမ်းမှာ ဘယဘြကပြေါငကြ ကုတငကြှမ်းပြငန်ှင့ြ ဖိကပထြားသဖြင့ြ ပါမလာသောလြည်း ညာဘကခြှမ်းမှာ ပေါငလြယ် မရောကတ်ရောကြ လိပပြါလာတော့၏။ ပြတင်းပေါကမြှ အလင်းရောငဖြှင့ြ ဖငသ်ားဖြေးဖြေးနှစ်ခွမ်း အလယမြှ ဖောင်းထွကန်သေော စောကပြတလြေးအား မှငလြိုကရြသည်။ ဆုံးပါးသှားသော မယားဖြစ်သူအား ဖကြကြနဲ့ သတိရမိလိုကလြေ၏။ သမီးဖြစ်သူ စောကပြတလြေးအားကြည့်ရြင်း ပုဆိုး အောကန်ားစအား ခါးထိဆှဲတငလြိုကြ၏။

” ဖတ် ….. ဖတ် ….. ဖတ် …..ဖတ် ….. အ …….. အား ………. ဖတ် ဖတ် ”

ပေါငကြှားမှ အဖုတလြေးအားကြည့်ကြာ တဖတဖြတဖြှင့ြ ဂွင်းထုနတေော့သည်။ ထိုစဉြ နှစ်ခွိုကစြှာ အိပပြွောန်သေော လှလှအေးတဈယောကြ နားထဲ တဖတဖြတဖြှင့ြ အသားချင်ြး ထိခတသ်ံ ကြားလာရပြီး၊ ငလငွလြှုပသ်လိုလို ကုတငမြှာ ရမ်းခါနသဖြေင် ဘေးတစောင်း ကြေးလကြလြေးနှင့ြ မကြလြုံးလေး အားယူ ဖြင့ကြှည့မြိသည်။

” အမလေး ”

စိတထြဲမှ ကြိတအြောန်မေိသည်။ ဖငကြှားတလွှောကြ လသလေပခြံရသလို ဖြစ်ကာ အေးကနဲ့ ခံစားမှုနှင့အြတူ သူမဖငအြားကြည့်ကြာ တလှုပလြှုပဖြှင့ြ ဂွင်းထုနသေော ဖခငဖြစ်သူအား တွေ့လိုကရြတော့၏။ အသံပေးလိုကလြငွြ ဖခငဖြစ်သူ အရှကရြသှားမှာမွိုး မလိုလားပေ။ အသာလေး မကြစြိမှိတရြင် ငှိမန်ရော စောကပြတတ်ဈအုံလုံး တင်းလာပြီး အလိုကကြန်းဆိုးမသိသော စောကပြတလြေးမှ အရညကြှညမြွား စိမ့ထြှကန်သညေကြို ခံစားသိရှိလိုကရြပြနသ်ည်။ ၅ မိနဈ ကြောကြွောလြောကတ်ှင် ဖခငဖြစ်သူဆီမှ ထိန်းခွုပထြားသော ညည်းသံတိုးတိုးလေး ကြားလိုကရြတော့သည်။

” အ …. ရှီးးးးး …. သမီးရယ် ….. ကောင်းလိုကတ်ာ…. ထွကြ…. ထွကြ …… ထွကကြုနပြှီ …… အ …… အ ”

လရညထြှကခြါနီး ဦးသိန်းမောငတ်ဈယောကြ ကုတငစြောင်းတွင် ထိုငန်ရောမှ ထရပရြင်း ကုတငခြှရင်ေးဘကြ မကြန်ှာမူကာ လရညမြွား တဖြောဖြော ပန်းထုတန်ရှောသည်။ သူမ ဘောင်းဘီလေးအား ပြနဖြုံးပေးပြီး ထမိနအြား ပြနဆြှဲခကြာ ခွဖြဖြေနင်းရင်း ဖခငဖြစ်သူ ပြနထြှကသ်ှားမှ အသာလေး အိပယ်ာထလိုကရြ၏။ ကုတငပြေါမြှဆင်းရင်း ကုတငခြှရင်ေး အောကဖြကြ ကြည့်လြိုကရြာ လရညကြှကမြွား တွေ့လိုကရြတော့သည်။

အပေါအြင်ျကြီခွှတကြာ ဘရာစီယာအား တဆကထြဲခွှတပြှီး ထမိနရြငလြွားရင်း အတွင်းခံ ဘောင်းဘီအား ကုန်းခွှတကြာ နမ်းကြည့်မြိ၏။ စောကရြညန်ံ့ ငှီစို့စို့လေးကြောင့ြ စိတထြဲ ရှိန်းကနဲ့ ဖြစ်သှားရသည်။ တဘကတ်ဈထညအြား ရငဘြတ် သိုင်းပတကြာ ရလေဲထမိန် လကကြကိုငရြင်း အိပခြန်းထဲမှ ထွကလြာလိုကြ၏။

” ဟော … သမီး … အခုမှ …… အိပယ်ာနိုးတာလား … ခေါကဆြှဲကြောြ အတူစားရအောင် … အဖကေ … စောင့န်တော ”

” ဟုတ် အဖေ… သမီး ရချိုးလိုကြဦးမယန်ောြ… ပြီးမှ အဖနေဲ့ … အတူစားမယ် ”

” အေးအေး … သမီး ”

လှလှအေးမှာ ဧညခြန်းထဲထိုငန်သေော ဖခငဖြစ်သူအားပြောရင်း ဖငကြှီး ခါရမ်းလွှောကကြာ နောကဖြေးပေါကသ်ို့ ထွကခြဲ့တော့သည်။ ရချိုး သနပခြါးလူးကာ ဦးသိန်းမောငန်ှင့အြတူ ခေါကဆြှဲကြောြ ထိုငစြားနေ၏။

” အဖေ … ခါတိုင်း … ဒီလို ကောင်းကောင်းမှနမြှန် … စားရဲ့လား ”

” စားပါတယ် … သမီးရာ … သတသ်တလြှတစြားတာ များလို့ပါ ”

” အသား ငါး … စားပေး … အဖရေဲ့ … ဒါမှ အားရှိမှာ … ကနွြးမာရေး … အတွကရြော ပြောတာ ”

” ကမွြးမာရေးကလည်း … တအား မညံ့ပါဘူး … သမီးရဲ့ …။ နထေိုငမြကောင်း ဖြစ်လည်း … ဟိုဘကကြ အိမင်ှား … မောငမြှင့တ်ို့ လငမြယားက … လာပြုစုပေးပါတယ် ”

” အင်း … မနကဖြှနမြှ သမီးလည်း ကိုမောငမြှင့တ်ို့ လငမြယားကို သှားနှုတဆြကရြင်း မမဝိုင်းဖို့ သနပခြါး လကဆြောငပြေးရမယ်။ ဒီနေ့ညတော့ အရပထြဲက သူငယခြငွြးတွဆေီ လကဆြောငပြေးရင်း လည်ဦးမယ် ”

” အေးအေး … ရပကြှကလြူကြီး ကိုစံကြန်းကတောင် သမီးလာရင် ကထိနပြဒသောပင် အလှူရှငန်ာမညတ်ှေ ရေးခိုင်းမလို့တဲ့။ ဟိုတလောက အဖေ့ကို ပြောနသေေးတာ”

” အင်းပါ အဖရယ်ေ သမီးတို့ရပကြှကပြဲ ကူညီရမှာပေါ့။ ညကြရင် နည်းနည်း မိုးခွုပမြယန်ောြ အဖေ ”

” အေးအေး … အဖေ မအိပပြါဘူး တံခါးစိပြီး စောင့န်မှောပါ ”

စားသောကပြှီး ည ၇ နာရီလောကြ လှလှအေးတဈယောကြ အိမမြှထွကကြာ ရပကြှကထြဲ သူငယခြငွြးများဆီ သနပခြါးတုံး လကဆြောငပြေးရင်း စကားထိုငပြှောဖြစ်သည်။ တဈအိမဝြင် တဈအိမထြှကဖြှင့ြ ည ၁၀ နာရီခွဲကြောမြှ အိမပြှနရြောကရြှိလာ၏။ စေ့ထားသော အိမဝြန်းတံခါးအားဖြင့ကြာ သော့ခတရြင်း အိမထြဲဝငလြာခဲ့လိုကသ်ည်။

” ဟယ် … အဖေ … မအိပပြဲ … တီဗှီ ကြည့်န်တောပေါ့ ”

” ခါတိုင်း … ၁၀ နာရီလောကဆြို အိပတ်ာပါ။ ဒီနေ့ သမီးလေးကို စောင့ရြင်း မအိပသ်ေးတာ ”

” အင်းပါ … အဖရယ်ေ။ သမီးလည်း စကားပြောရင်း ကြာသှားတာပါ။ သမီး နှိပပြေးမယန်ောြ အဖေ ”

လှလှအေးမှာ ပြောပြောဆိုဆို ထိုငခြုံပေါြ ထိုငန်သေော ဖခငဖြစ်သူ ခွသလေုံးကြား တငပြလျလငခြှထေိုငကြာ ခွဖဝေါးမှ အပေါသ်ို့ တဈဖကပြှီးတဈဖကြ စနှိပပြေးတော့သည်။ တဖြည်းဖြည်း ဒူးအထကရြောကလြာရာ ညနမှေ အဖြစ်ပကြမြွားအား ပြနတ်ှေးမိရင်း စိတထြဲ သိမ့ကြနဲ့ဖြစ်ကာ ဖခငဖြစ်သူ ဦးသိန်းမောင် ပေါငကြှားအား ခိုးကြည့်မြိ၏။ ဦးသိန်းမောငမြှာလည်း တဈနှစ်ပြီးတဈနှစ် တင်းတင်းရင်းရင်းဖြင့ြ အလှတိုးနသေော သမီးဖြစ်သူ ကိုယလြုံးအားကြည့်ကြာ စိတလြှုပရြှားနရသေည်။ တဖြည်းဖြည်း ပေါငကြှားမှ လီးမှာ ခုံးထလာသဖြင့ြ လှလှအေးအား အိပတ်ော့မညဖြစ်ကြောင်း ပြောလိုကတ်ော့၏။

” ရပါပြီ … သမီးရယ် … အဖေ အိပတ်ော့မယ် ”

” ဟင် … အဖကလေည်း သမီးကဖြင့ြ အခုမှ ပြနရြောကတ်ာကို။ ကဲ လာလာ သမီး အိပယ်ာပြငပြေးမယ် ”

ဖခငဖြစ်သူ ရှေ့မှလွှောကကြာ အိပခြန်းထဲ ဝငရြင်း ကုတငပြေါမြှ အိပယ်ာခင်းအား ခါကာ သချောပြနခြင်းပေးလိုကသ်ည်။ အိပယ်ာခင်းခါစဉြ အနံ့တဈမွိုး ရရှိနသဖြေင့ြ မသိမသာလေး ရှူကြည့်န်ေ၏။

” အဖေ့အိပယ်ာခင်းတွေ မနကဖြှန် သမီး လွှောပြေးရမယ်။ လာလေ အဖေ လှဲလိုကြ။ သမီး ဆကန်ှိပပြေးမှာ ”

ဦးသိန်းမောင် အခကတ်ှေ့နတေော့သည်။ ခါတိုင်း သမီးအိမပြှနလြာခွိန် ပုံမှနအြတိုင်း ရှိနပမေယေ့ြ ဒီနှစ် ထူးထူးခွားခွား ရာဂစိတမြွား နိုးကြှနသညေကြို သူ့ကိုယသ်ူ နားမလညန်ိုငတ်ော့ပေ။ သမီးဖြစ်သူ၏ စောကပြတအြား အနီးကပမြှငပြှီးသည့န်ောကပျိုင်း စိတမြွား ပြောင်းလဲနတေော့၏။ အခုလည်း ဦးသိန်းမောင် ပကလြကလြှနလြှဲစဉြ လှလှအေးမှာ ခွသလေုံးမှ စနှိပန်ပြနေသ်ည်။ တဖြည်းဖြည်း ပေါငရြင်းနားအရောကြ ပုဆိုးထဲမှာ လီးက ထောငထြှကလြာ၏။ မတတန်ိုင် မကြန်ှာပူပူဖြင့ြ အနှိပခြံနမေိသည်။ လှလှအေးမှာလည်း ပုဆိုးထဲမှ ထောငမြတန်သေော လီးအားကြည့်ကြာ အာခေါငမြွား ချောကကြပလြာ၏။

” အဖေ … အိပခြငွအြိပတ်ော့ သမီးလည်း အိပတ်ော့မယန်ောြ ”

” အေးအေး… သမီး ဒီနေ့မှရောကတ်ာ ဟိုသှား ဒီသှားနဲ့ ပငပြန်းနမှော အိပတ်ော့ ”

မနကြ အိပယ်ာထသညန်ှင့ြ လှလှအေးတဈယောကြ စားတောပြဲဝယပြှီး ထမင်းနှင့ြ ရောကြောကြာ ဖခငဖြစ်သူအား နိုးရင်း စားလိုကကြှ၏။

” အဖေ မမဝိုင်းဖို့ သနပခြါး သှားပေးလိုကြဦးမယ် ”

” အေး … သှားသှား ဒီအခွိနဆြို မောငမြှင့လြည်းရှိတယ် အလုပမြသှားလောကသ်ေးဘူး။ အဖေ လကဖြကရြည် သှားဝယထြားလိုကမြယ် ”

” ဟုတ် ”

ဦးသိန်းမောင် လကဖြကရြညဝြယဖြို့ ထွကသ်ှားစဉြ လှလှအေးမှာ အိပခြန်းထဲတွင် သနပ်းခါးနှစ်တုံးအား ကြှတကြှှတအြိပဖြှင့ြ ထည့ကြာ အိမတ်ံခါးစိပြီး ဘေးချင်ြးကပလြကြြ အိမင်ှား မောငမြှင့တ်ို့ဘကြ လွှောကလြာခဲ့သည်။

” အားးး ….. အဟင့ျ ဟင့ျ ….. အင်းဟင်း ”

မောငမြှင့အြိမထြဲအရောကြ နောကဖြေးခန်းမှ အသံကြားသဖြင့ြ သနပခြါးတုံးအိတအြား ခုံပေါတ်ငကြာ အသံလာရာဆီ လွှောကလြာလိုကြ၏။ အိပခြန်းတံခါးမှာ တဝကခြန့ြ ဟနကော အိပခြန်းထဲ ကုတငပြေါမြှ မှငကြှင်းကြောင့ြ ခွလှမြေး နောကပြှနဆြုတကြာ တံခါးအကြယမြှ ချောင်းကြည့်မြိတော့သည်။

ကုတငပြေါြ ပကလြကအြနထေားဖြင့ြ မဝိုင်းတဈယောကြ ထမိနအြောကန်ားစမှာ ခါးအထကလြှနန်ပြေီး လငဖြစ်သူ မောငမြှင့မြှာ မဝိုင်းပေါငကြှားထဲ တလှုပလြှုပဖြှင့ြ စောကပြတအြား ယကပြေးနေ၏။ မဝိုင်းမှာ ဖငကြှီး ကော့တကလြာပြီး မောငမြှင့ြ မကြန်ှာအား စောကပြတဖြှင့ြ ဆှဲကပထြားတော့သည်။ မီးပိတထြားသောလြည်း မနကခြင်း ပြတင်းပေါကမြှ ဝငရြောကလြာသော အလင်းရောငဖြှင့ြ လှလှအေးမှာ ရှင်းလင်းစွာ မှငန်ရေ၏။ ဖုန်းထဲ ကာမဆကဆြံပုံများ မှငဖြူးသောလြည်း အပြငလြောကတွင် ပထမဆုံးအကြိမ် မှငဖြူးရသညမြို့ ရှကစြိတတ်ဝကြ ကြောကစြိတတ်ဝကဖြှင့ြ လှည့ပြှနရြမလား ဆကကြှည့ရြမလား ခွီတုနခြတွုန် ဖြစ်နတေော့သည်။

မောငမြှင့မြှာ မယားဖြစ်သူ မဝိုင်းစောကပြတအြား ဒူးထောကကြုန်းယကရြင်း ပေါငကြှားမှ လီးက ထောငမြတလြာ၏။ မဝိုင်းမှာ ကိုယလြုံးကိုယပြေါကြ ပုပုလုံးလုံးလေးဖြင့ြ တင်းတင်းရင်းရင်းရှိပြီး ရုပရြညမြှာ ချောမောလှပသော မိန်းမတဈယောကဖြစ်သည်။ မောငမြှင့ြ အနဖြငေ့ြ မဝိုင်းအား တဈခုလပမြှန်း သိသောလြည်း တရားဝင် လကထြပယ်ူကာ သားမှတမြှတ် မယားမှတမြှတ် ပေါင်းသင်းနထေိုင်၏။ ရာဂစိတကြှီးမားသော မောငမြှင့အြဖို့ မဝိုင်းမှာ ယကမြဝ လိုးမဝနိုငသ်ော မယားချောလေး ဖြစ်လာခဲ့သည်။

အခုလည်း မနကအြိပယ်ာနိုးသညန်ှင့ြ မယားချောလေးရဲ့ စောကပြတအြားဖြဲပြီး စောကခြေါင်းထဲ လွှာသှင်းကလိလိုကြ အစိလေးအား ဆှဲစုပလြိုကန်ှင့ြ မဝိုင်း တဈကိုယလြုံး တွန့လြိမကြာ စောကရြညမြွား ပန်းထွကန်တေော့၏။ ထွကလြာသမွှ အရညမြွားအား မောငမြှင့တ်ဈယောကြ စောကခြေါင်းဝ ပါးစပဖြှင့တ်ေ့ကာ တဂွတဂြှတဖြှင့ြ မွိုခပြဈသည်။ စောကရြညမြွား ကုနစြငမြှ မဝိုင်း ခေါင်းရင်းဘကြ ဒူးထောကလြကြြ အနထေားဖြင့ြ လွှောကကြာ ပေါငကြှားမှ ထောငမြတန်သေော လီးအား ပါးစပန်ား တေ့ပေးလိုကြ၏။ မဝိုင်းကလည်း ပါးစပန်ား ရောကလြာသော လငတ်ောမြောင့လြီးအား လကဖြှင့ြ ဖမ်းထိန်းကာ ဒဈဖူးအား စစုပပြေးနသည်ေ။

ထိုအခွိန် လီးအရညပြှားပေါြ အကြောပျိုင်းပျိုင်းထနသေော မောငမြှင့လြီးအားကြည့်ရြင်း လှလှအေးတဈယောကြ ဖခငဖြစ်သူလီးကြီးအား မှငယ်ောငလြာ၏။ အလိုအလွောကြ ဘယလြကမြှ သူမထမိန် အောကန်ားစလေးအား ဆီးခုံးထိဆှဲတငကြာ ညာလကကြ ဖောင်းကြှလာသော စောကပြတလြေးအား ပြတန်မေိတော့သည်။ တဈခကြတ်ဈခကြြ အစိလေးအား ထိမိရာ ပေါငတ်နမြွား ဆကကြနဲ ဆကကြနဲ့ တုနန်ရှော၏။

” အ …. အ ….. ရပြီ …. မဝိုင်း လိုးကြစို့ ပါးစပထြဲ ပြီးသှားလိမ့မြယ် ”

မောငမြှင့လြီးမှာ တင်းပြောင် မာထငလြာသဖြင့ြ မယားဖြစ်သူမဝိုင်းရဲ့ ပါးစပထြဲမှ လီးအားထုတကြာ ပေါငကြှားထဲ ဒူးထောကန်ရောယူပြီး အရညရြှှဲနသေော စောကခြေါင်းပေါကထြဲ လီးထိပတ်ေ့ရင်း ဘှတကြနဲ့ ဆောင့လြိုးလိုကတ်ော့သည်။

” အ ….. အမေ့ …. အင့ြ ….. ဖြေး …… ဖြေး ဖြေးဖြေးလိုးလေ ကြားလိုကတ်ဲ့အတိုင်းပဲ ”

” မရဘူး …. မဝိုင်းရာ …. ငါ …. နင့ြ စောကပြတမြှငရြင် ယကပြှီး အားရပါးရ လိုးလိုကရြမှ ”

” မနကလြင်းကတည်းက ညအိပရြာဝငတ်ဲ့အထိ နေ့နေ့ညည လိုးလို့ကို မဝနိုငဘြူး ဟှန့ြ ”

” လိုးချင်လြို့ ယူထားတာ ဘာဖြစ်လဲ မဝိုင်းရာ။ ဘာလဲ ငါမရှိခွိန် အရငယ်ောင်ျကြား လာလာလိုးနလေို့ မခံနိုငတ်ာလား ”

” မယ့လြေး မဆီမဆိုင် ပြီးခဲ့တာတွေ ပြောမနပေါနဲ့ သဝနတ်ိုမနနေဲ့ ရှင့စြိတကြှိုကြ လိုးတောမြူပါ ဟှန့ြ ”

” သဝနတ်ိုလို့ မဟုတပြါဘူး။ အပျိုမစဈလည်း ငါလိုးကောင်းဖို့ အရေးကြီးတယ်။ သဝနမြတိုတဲ့အပြင် တခွားယောင်ျကြားကို ခေါပြှီး နင့ကြိုလိုးခိုင်းဦးမှာ ”

” သိပါ့ .. ရှငရြမျမကကြှီးမှန်း။ ကမွပြောတဲ့ ရှှဆှေဲကြိုးသာဝယပြေး ရှငကြှိုကတ်ဲ့သူနဲ့ တဈည အလိုးခံပေးမယ်။ ကိုယ့မြယားကို သူစိမ်းယောင်ျကြားနဲ့ လိုးခိုငမြယ့ြ တဏာရူးကြီး ”

” အေး… ဟုတတ်ယ်… ငါက… တဏာရူး…။ နငပြှောတဲ့ ဆှဲကြိုး ဝယပြှီးပြီ လငတ်ာရူးမရဲ့။ လူရှာမရသေးလို့ မလိုးခိုင်းသေးတာ ”

” ဟယ် … ဆှဲကြိုးဝယပြှီးတာ တကယလြား ကိုမောငမြှင့ြ ”

” တကယပြေါ့။ အခု နင့စြောကပြတ် ပြဲလနန်အေောင် လိုးပြီးရင် ပြမယ် ဖလေိုးမ ….။ အင့ြ ….. ဘှတ် ဘှတ် ..ဗစွြ .. ဘှတ် ”

” လိုးစမ်း ..မအလေိုး ရှင့လြီးပဲ ပြတကြမွလား ကမွ စောကပြတပြဲ ပြဲမလား ကြည့်ရြတာပေါ့ ”

မောငမြှင့ြ မိုကမြိုကရြိုင်းရိုင်း ပြောနသညေကြို မယားဖြစ်သူ မဝိုင်းမှာ ကြားချင်န်သည်ေ။ ဒီလို ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်း တဈတဈခွခွ စကားမွိုးပြောမှ နှစ်ယောကသ်ား ကာမစိတပြှင်းထနကြာ မီးပြငမြတတ် လိုးကောင်းသညကြို နှစ်ယောကသ်ား သိရှိနားလညထြား၏။ မောငမြှင့ြ စကားပြောကြမ်းတမ်းသလောကြ မဝိုင်းကိုယတ်ိုငမြှာလည်း လိုးနစဉြေ ယုတယ်ုတမြာမာများပြောမှ ကြနပေအြားရမိသည်။

လှလှအေးတဈယောကြ လငမြယားနှစ်ယောကြ၏ တဈတဈခွခွ စကားလုံးများကြောင့ြ တဈကိုယလြုံး တရှိန်းရှိန်းဖြင့ြ စောကရြညမြွား စီးကလွာတော့၏။ လှလှအေး စောကရြညမြွား ပန်းထွကစြဉြ မောငမြှင့မြှာလည်း မဝိုင်းစောကဖြုတအြား တဘှတဘြှတဖြှင့ြ ဖိလိုးနသည်ေ။ မဝိုင်းမှာလည်း သူမပေါငန်ှဈဖကအြားဖြဲကာ ဒူးထောငပြေါငကြား အနအထေားနှင့ြ ဖငကြှီးကော့ကာ ပင့ခြံနေ၏။ ကုတငတ်ိုငလြေး ရမ်းခါနကော လီးဝငလြီးထွကသ်ံ တဘှတဘြှတ် တဇွိဇွိဖြင့ြ အိပခြန်းလေးထဲ ဆူညံလာတော့သည်။

” ကောင်းလား မဝိုင်း ငါလိုးပေးတာ ”

” ကောင်းလို့ ရှငလြိုးချင်တ်ိုင်း ခံနတောပေါ့ ကိုမောငမြှင့ရြဲ့။ မဟုတရြင် ရှင့ကြိုယူဖို့တောင် မစဉြးစားဘူး ”

မဝိုင်းတဈယောကြ မောငမြှင့ဖြငကြှီးအား ဆှဲကုတကြာ လီးအရသာခံရင်း ပြနပြှောနေ၏။

” ငါကလည်း နင့ကြို လိုးကောင်းလှန်းလို့ ယူတာပေါ့ဟာ ”

မောငမြှင့လြည်း မယားအကြိုကြ ပြနပြှောရင်း တရစပ် ဆောင့လြိုးနသည်ေ။

” အင့ြ … ဘှတ် … ဗစွြ …ဖြပဖြှပ် … အ … ကြှတ် … အ … အသံတွေ ကယွလြိုကတ်ာ။ ဟိုဘကကြ ဦးလေးသိန်းရဲ့သမီး ဆရာမလေး ပြနရြောကန်ပြေီ။ ကြားသှားဦးမယ် ”

” ဟာ … လငမြယားလိုးတာ ဆန်းလား မဝိုင်းရာ။ ဆရာမလေးလည်း တဈခွိန် လငယ်ူရင် ကြုံမှာပဲ ”

” ဒါတော့ ဒါတော့ ကိုမှင့ရြယ် …။ ခဏလာတုန်း .. အ …. အားးးး.. ဘှတဘြှတ်.. တအား မလိုးပါနဲ့ ဆို ”

မဝိုင်း ပြောနရင်ေး မောငမြှင့မြှာ ဆောင့လြိုးနသဖြေင့ြ မတားတော့ပဲ ပေါငန်ှဈချောင်း ထောငကြှေး ပေးလိုကတ်ော့သည်။ မောငမြှင့မြှာ မဝိုင်းနို့အား ဆှဲညှဈရင်း မနားတမ်း ဆှဲလိုးရာ ချောင်းကြည့်န်သေော လှလှအေးတဈယောကြ ဒုတိယအကြိမ် ကာမစိတမြွား ထကြှလာကာ သူမစောကပြတလြေးအား ပြတလြိုကြ အစိလေးအား ဖိခွလေိုကန်ှင့ြ ထမိနမြှာ ခွရင်ေး ပုံကနွေ၏။ မဝိုင်းစောကပြတထြဲ ဝငထြှကန်သေော မောငမြှင့လြီးအား ဖခငဖြစ်သူ လီးအမှတဖြှင့ြ မှန်းကာ မဝိုင်းနရောမှ ခံစားကြည့်မြိလိုကသ်ည်။ ခကြခြငွြး တကိုယလြုံး ကြကသ်ီးမှှေးများ ထောငထြလာကာ စောကပြတအြုံလေး တင်းလာ ပြီး ဒုတိယအကြိမ် စောကရြညမြွား ပန်းထွကလြာတော့၏။

ခဏအကြာ မဝိုင်းကိုယလြုံးလေး တဆကဆြကြ တုနလြာကာ ဖငသ်ားများ ရှုံ့ပြီး မောငမြှင့ဖြငအြား ဆှဲကာ ဆီးခုံးချင်ြး ကပထြားလိုကသ်ည်။ စောကရြညကြုနမြှ မောငမြှင့မြှာ အခကြြ ၅၀ ခန့ြ ထပလြိုးရင်း မယားဖြစ်သူ စောကပြတထြဲ လရညမြွား ပန်းထည့ပြဈ၏။

လရညမြွား ပြည့လြွှံကာ မဝိုင်းတဈယောကြ လကကြနွစြောကရြညမြွား ညှဈထုတစြဉြ လရညပြစွပြစွမြွား စောကခြေါင်းထဲမှ အပြငသ်ို့ ယိုစီးကလွာတော့သည်။ လငမြယားနှစ်ယောကလြုံး ငှိမသ်ှားမှ လှလှအေးတဈယောကြ ခွရင်ေးပုံနသေော ထမိနအြား ပြနကြောကဝြတကြာ ဧည့ခြန်းဘကြ ခွဖြလွှေောကလြာရင်း စားပြဲခုံပေါမြှ သနပခြါး အိပထြုပလြေးအား ပြနယ်ူရင်း အိမရြှေ့ ပြနထြှကခြဲ့လိုကြ၏။

” ကိုမောငမြှင့ြ မမဝိုင်း ရှိလားရှင့ြ ”

အခုမှ ဝငလြာသည့ြ ပုံစံဖြင့ြ အိမရြှေ့တံခါးဖြင့ကြာ အသံလှမ်းပေးလိုကသ်ည်။

” အောြ … ဆရာမလေးလား။ လာလာ ကိုမောငမြှင့ကြ အိပတ်ုန်း ”

မဝိုင်းတဈယောကြ ထမိနရြငလြွားလေးဖြင့ြ ထွကလြာကာ ပြနလြညန်ှုတဆြကလြသည်ေ။

” သနပခြါးတုံး လကဆြောငလြာပေးတာ မမဝိုင်းရေ ရော့ ”

” ဟင် … မထိုငတ်ော့ဘူးလား ဆရာမလေးရဲ့ ”

” နေ့လညမြှလာတော့မယ် မမဝိုင်း…။ ခဏနေ ဈေးသှားပြီး အဖေ့ဖို့ ဖြယဖြှယရြာရာလေး ခကြကြွှေးမလို့ပါ ”

” ဟုတဟြုတ် နေ့လညအြားရင် လာခဲ့နောြ ဆရာမလေး။ ကမွ လကဖြကြ သုပထြားလိုကမြယ်”

” ဟုတ် ”

” ဟော သမီး … မဝိုင်းတို့လကဆြောင် ပေးခဲ့ပြီပေါ့ ”

မဝိုင်းအား နှုတဆြကပြှီး အိမဘြကပြှနလြာရာ အိမပြေါကရြောကသ်ညန်ှင့ြ ဖခငဖြစ်သူမှ လှမ်းမေးနေ၏။

” ဟုတ် … အဖေ ”

” လကဖြကရြညလြာသောကြ အေးကုနပြှီ ”

ဖခငဖြစ်သူဘေး ဝငထြိုငကြာ လကဖြကရြည် ငုံ့သောကလြိုကြ၏။ ဦးသိန်းမောငမြှာ သမီးဖြစ်သူ ဘေးနား ထိုငလြိုကသ်ညန်ှင့ြ ငှီစို့စို့အနံ့လေး ရရှိနရော ခါးအောကပျိုင်းအား ဘေးချင်ြးကပလြကြြ အနအထေားဖြင့ြ ကြည့်လြိုကတ်ော့သည်။ ထမိနပြေါတ်ှင် ဟိုတဈကြကြ ဒီတဈကြကဖြှင့ြ အကြကလြေးများ မှငန်ရေ၏။ စိတထြဲ ဇဝဇဝေါ ဖြစ်သှားမိသည်။

” အဖေ … သမီး ရချိုးပြီး ဈေးသှားမလို့ ဘာစားချင်လြဲ ”

” သမီး စားချင်တ်ာခကြပြါ အဖကေ ရပါတယ်”

” ဒါဆိုလည်း ဝကသ်ားခကြကြွှေးမယန်ောြ အဖေ ”

” အေးအေး ”

ဖခငဖြစ်သူအား ပြောပြီး အိပခြန်းထဲ ဝငလြာခဲ့၏။ မှနတ်ငခြုံရှေ့ ညဝတအြင်ျကြီအားခွှတကြာ ဘရာစီယာပါ တဈခါတည်း ခွိတဖြှုတ် ခွှတခြလွိုကသ်ည်။ မှနထြဲမှငန်ရသေော နို့နှစ်လုံးအား သချောကြည့်ကြာ အောကမြှ ပင့ကြိုငကြှည့န်ေ၏။ မဝိုင်းနို့ထကြ ကြီးမားစူထွကန်သဖြေင့ြ ပြုံးမိလိုကသ်ည်။ နို့သီးခေါင်းနီနီလေးအား လကမ် လကည်ိုးဖြင့ြ ပြတခြွကော ကိုယတ်စောင်းလှည့ရြင်း ထမိနအြား ဖြညခြပြဈပြန်၏။ ဗိုကသ်ား ခပမြို့မို့လေးနှင့ြ ခါးသေး ကဉွလြေးအောကြ ဖငသ်ားစိုငကြှီးမှာ ဝိုင်းစကြ ကော့ထွကန်သညေကြို မှငရြသဖြင့ြ စိတထြဲ ကြညန်ူးမိနသည်ေ။ ထမိနအြား ပြနရြငလြွားကာ အိမန်ောကဖြကြ ရချိုးရန် ထွကခြဲ့တော့၏။

————————————–

” အဖေ … သမီး ဈေးသှားမယန်ောြ ”

” အေးအေး ”

ရချိုး အဝတစြားလဲကာ အိပခြန်းထဲ မှေးနသေော ဖခငဖြစ်သူအား လှမ်းနှုတဆြကပြှီး ဈေးသို့ ထွကခြဲ့ လိုကသ်ည်။ ဦးသိန်းမောငမြှာ သမီးဖြစ်သူအား ပြနလြည် ပြောဆိုရင်း အိပပြွောသ်ှားတော့၏။

” ဒုံးဒုံး … ဒုံးဒုံး … ဒုံး …… ”

ဘယလြောကြ အိပပြွောသ်ှားသည် မသိ။ မီးဖိုခန်းထဲမှ တဒုံးဒုံးအသံကြောင့ြ နိုးလာကာ ထလာခဲ့သည်။

” ဟော … သမီး ပြနရြောကတ်ာတောင် …. အဖေ မသိလိုကဖြူး ”

“ဝကသ်ားအိအောင် ပြနန်ပန်တော အဖရေဲ့။ အခညွရြညအြိုးလည်း ကကြပြှီ …။ အခု မရမ်းသီးကို ငှုပသ်ီးလေးနဲ့ ရောထောင်းနတော ”

” အောျ ”

” ခဏနေ စားလို့ရပြီနောြ အဖေ။ လကဖြကရြညဆြိုင် သှားမနနေဲ့ဦး ”

” မသှားပါဘူး သမီးရယ် … အဖေ ဘာကူရဦးမလဲ ”

ဦးသိန်းမောငမြှာ မတတ်ပရြပလြကြြ အနအထေားဖြင့ြ စကားပြောရင်း သမီးဖြစ်သူ လှလှအေး ပေါငကြှားအား ခိုးကြည့်န်ေ၏။ လှလှအေးမှာ ခုံပုအပြားလေးပေါြ ဒူးထောငပြေါငကြား အနအထေားနှင့ြ ထိုငပြှီး ငရုတဆြုံထောင်းနရော ထမိနအြောကန်ားစမှာ ဒူးပေါရြောကန်သဖြေင့ြ အဟလေးထဲမှ ပေါငရြင်းထိ စောကမြှှေးအုံလေး မှငန်ရသေည်။

လှလှအေးမှာ မတတ်ပရြပလြကြဖြှင့ြ ဖခငဖြစ်သူမှာ စကားမပြောပဲ ငှိမန်သဖြေင့ြ ခေါင်းမော့ကြည့်ရြာ ဦးသိန်းမောင် မကြလြုံးများမှာ သူမပေါငကြှားထဲ ကရွောကန်သဖြေင့ြ မကြန်ှာလေး ရဲတကလြာတော့၏။

” ဟို … ဟို … သမီး … အဖေ … ဧည့ခြန်းကပဲ စောင့န်မယေန်ောြ ”

ဦးသိန်းမောငမြှာ သမီးဖြစ်သူ အခွအနေအေား ရိပမြိကာ မကြန်ှာပူသဖြင့ြ မီးဖိုခန်းမှ ထွကလြာခဲ့လိုကသ်ည်။ သမီးဖြစ်သူ အိမပြှနရြောကသ်ညမြှာ ငါးရကခြန့ရြှိပြီ။ လမ်းလွှောကတ်ိုင်း လှုပခြါနသေော ဖငကြှီးအား ကြည့်ရြင်း စိတလြှုပရြှားနရသေည်။ မိန်းမဆုံးသှားကတည်းက စောကဖြုတန်ှင့ြ ဝေးနရော လှလှအေး ပြနရြောကသ်ည့န်ေ့မှ အဖြစ်အပကြမြွားအား ပြနတ်ှေးရင်း သမီးဖြစ်သူစောကပြတအြား မှငယ်ောငလြာကာ ပုဆိုးအပြငမြှ လီးအား ပြတသ်ပန်လေိုကြ၏။ အခုရကပျိုင်း လှလှအေး မီးဖိုခန်းထဲ ခကြပြှုတန်စဉြေ မယောငမြလညဖြှင့ြ သှားကြည့်ရြာ နို့အုံများ ပေါငအြတွင်းသားများ မကြာခဏ မှငန်ရသေည်။ တဈခါတလေ သမီးဖြစ်သူအား မသိမသာ အောကစြလှတပြှရာ ခိုးကြည့်န်သညေကြို တွေ့လိုကရြပြနသ်ည်။

လှလှအေးမှာလည်း ဖခငဖြစ်သူရှေ့ မကြန်ှာချင်ြး ဆိုငမြိတိုင်း ထမိနအြား မသိမသာ ဖြန့ဝြတရြင်း သူမ အဖုတလြေးအား မမှငမြှငအြောင် ပြတတလြာ၏။ ဖခငဖြစ်သူ တီဗှီကြည့်စြဉြ တီဗှီရှေ့ မလိုအပပြဲ CD ခပြြ ရှာသလိုလိုနှင့ြ ဖငကြှီးအား ကုန်းပြမိသညမြှာလည်း အကြိမကြှိမပြင်။ ဖခငဖြစ်သူနား ပြနထြိုငရြင်း ပေါငကြှား မသိမသာ ခိုးကြည့်ရြာ ပုဆိုးအောကမြှ ဆကကြနဲ့ ဆကကြနဲ့ လှုပန်တတေသ်ညကြို သတိထားမိနေ၏။

——————————————

လှလှအေးတဈယောကြ ဓမျမာရုံတွင် ဂပြပြှားများပေါြ ဆော့ပငဖြှင့ြ အလှူရှငန်ာမညမြွား ရေးပေးပြီး ည ၁၁ နာရီလောကြ အိမပြှနလြာစဉြ ဖခငဖြစ်သူရဲ့ အိပခြန်းမှ တအအဖြင့ြ ညည်းသံကြားသဖြင့ြ ချောင်းကြည့်ရြာ ဖခငဖြစ်သူမှာ ကုတငပြေါြ ပေါငကြားထိုငလြကြြ ပုဆိုးအောကန်ားစအား ပေါငရြင်းထိ ဆှဲတငရြင်း သူမအားမှန်းကာ ဂွင်းထုနသညေကြို မှငလြိုကရြတော့သည်။

” အားးးး ……. ကောင်းလိုကတ်ာ …….. သမီးလေးရယ် …. သမီးစောကပြတလြေး …… အဖေ လိုးနပြေီ ….. အ အားးးးး …. ထွကြ ထွကြ …….. ထွကပြှီ ……… သမီးရယ် ”

ဖခငဖြစ်သူ ပြီးသှားသညန်ှင့ြ လှလှအေးတဈယောကြ သူမအိပခြန်းထဲ ဝငလြာကာ ကုတငပြေါလြှဲရင်း နေ့လညကြ အဖြစ်ပကြမြွားက အတွေးထဲ ဝငလြာတော့သည်။ နေ့လညဘြကြ သီးစုံအခညွရြညဟြင်း ခကြပြှီး တဈပန်းကနထြည့ကြာ မဝိုင်းအိမဘြကြ ထွကလြာခဲ့၏။ ဝငထြှကန်ကြမေို့ အသံမပေးပဲ အိမဝြန်းတံခါးဖြင့ကြာ အိမထြဲ တန်းဝင်းလာလိုကသ်ည်။

” ဘှတ် ….. အ … အား .. ဖြည်းဖြည်း .. အောင့သ်ှားတာပဲ ”

လှလှအေး နဖူးကြောလေး ကြုံ့သှားမိ၏။ ဒီအခွိန် မောငမြှင့ြ အလုပသ်ှားခွိနမြို့ မဝိုင်းတဈယောကြ ဘယသ်ူနဲ့ ခိုးလိုးနလေဲဟု တွေးမိကာ သိချင်စြိတ် ပြင်းပြနေ၏။

” ဗစွြ …. ဘှတ် ……. ဖြပဖြှပ် …….. ကောင်းလား …. သမီး ”

အသံမှာ ပီပီပြငပြှင် ကြားနရသေဖြင့ြ အိပခြန်းနားတိုးကပကြာ တံခါးအား အသာလေး ဖိတွန်းကြည့်မြိသည်။ အတွင်းမှ ဂလန့ခြထွားသညကြို သိရသဖြင့ြ ပတ်တာနှစ်ခုကြားရှိ တံခါးကြားလေးထဲမှ မကြစြိတဈဖကမြှိတကြာ ခိုးကြည့်လြိုကြ၏။

” အဟင့ြ …… ဘှတ် ……အင့ြ ……… ကောင်းတယ် ……။ လီးကရှညတ်ော့ …… သားအိမဝြ လာလာထောကမြိနတော ”

မဝိုင်းတို့လငမြယား အိပခြန်းထဲ ကုတငပြေါြ မဝိုင်း တဈယောကြ ဖငဗြူးတောင်း ထောငပြေးထားရာ နောကမြှ အသကြ ၅၀ ကြောြ အသားမဲမဲ လကပြှငကြိုင်းကိုင်း လူတဈယောကမြှ ခါးအားဆှဲပြီး ထိထိမိမိ လိုးနသညေကြို မှငန်ရသေည်။ ထိုလူကြီးမှာ လီးအား ဒဈဖြားထိထုတကြာ လီးအရင်းထိ ဆောင့လြိုးနသဖြေင့ြ မဝိုင်းတဈယောကြ လီးဝငလြာတိုင်း ခေါင်းလေး မော့တကသ်ှားတော့၏။ နှစ်ယောကသ်ား ပတဝြန်းကငွအြား ဂရုမပြုမိပဲ ကာမစိတ် ပြင်းထနစြှာ လိုးနသဖြေင့ြ လှလှအေး ပြတင်းတံခါးကြားမှ အနီးကပ် ချောင်းကြည့်န်သညေကြို မသိရှိကြပေ။

” အားးးးးး …… ကောင်းလိုကတ်ာ …….. သမီးရယ်…… လိုးလို့ကို…… မဝနိုငဘြူး…. အင့ြ ….. ဘှတ် ….. ဗစွြ ….. ရှီးးးးးး.. ပြီး … ပြီး … ထွကြ … ထွကြ … ထွကကြုနပြှီ ”

လရညမြွားပန်းထုတရြင်း လူကြီးမှာ မဝိုင်းဖငကြှီးအား မတတ်ပရြပ် ခါးညှတ် ခွလကြအြနထေားဖြင့ြ ဖိလိုးတော့သည်။ မဝိုင်းကြောပြငအြား လကဖြှင့ဖြိကာ လိုးနသဖြေင့ြ အရညရြှှဲနသေော လီးကြီး အဖုတလြေးထဲ ဝငထြှကန်သညေကြို လှလှအေး တဈယောကြ စိတလြှုပရြှားစွာ ကြည့်န်မေိ၏။ ပေါငဂြှလေးထဲ တဆဈဆဈ ခံစားမိသဖြင့ြ လကဖြှင့စြမ်းလိုကရြာ လှလှအေး အဖုတလြေးထဲ အရညကြှညမြွား စိမ့ထြှကလြာသညကြို စမ်းမိလိုကသ်ည်။ ထမိနအြား စောကပြတတ်ည့တ်ည့ြ ထိုးညှပကြာ မှငကြှင်းအား မလှတတ်မ်း ကြည့်လြိုကပြှနသ်ည်။ လီးကြီး အပြငအြကုနထြုတလြိုကတ်ိုင်း မဝိုင်းစောကခြေါင်း အတွင်းသားများ ရဲကနဲ့ ခပဟြဟလေး ကနွရြဈသညကြို မှငန်ရေ၏။

” အား … အားးးးး … သ … မီး … လည်း … ထွကြ … ထွကြ … ထွကပြှီ … အဖရေဲ့ ”

အထွဋထြိပ် ရောကသ်ှားရင်း မဝိုင်းစကားကြောင့ြ သားအဖချင်ြး လိုးနမှန်ေး လှလှအေး သိရှိလိုကရြတော့သည်။ မဝိုင်းတို့ အခန်းအပြင် မထွကလြာခင် အမှနပြှနထြှကလြာကာ အိမဘြကလြွှောကခြဲ့တော့သည်။ အိမရြောကသ်ညန်ှင့ြ ရငထြဲ တလှပလြှပဖြှင့ြ ဟိုနရောထိုင် ဒီနရောထိုငန်ှင့ြ ဂနာမငှိမ် ဖြစ်နရေ၏။ မဝိုင်းတို့ သားအဖချင်ြး မီးပြငမြတတ် လိုးနသေော ပုံရိပမြွားက မကြလြုံးထဲက မထွကတ်ော့ပေ။ အတောလြေးကြာမှ စိတလြှုပရြှားမှု လွော့သှားရသည်။

ညနပေိုင်း အိမရြှေ့ ဧည့ခြန်းထဲ ထိုငန်စဉြေ မဝိုင်းအသံလေး ကြားလိုကရြ၏။

” ဆရာမ … ဆရာမ ရှိလား ”

” ဟုတ် … မမဝိုင်း ရှိပါတယ် ဝငခြဲ့ ”

” ဆရာမ … အခဉွရြညဟြင်း ပန်းကနလြေး လာပေးတာပါ ”

မဝိုင်း အနားလာထိုငတ်ော့ လှလှအေးစိတထြဲ နှေးကနဲ ဖြစ်သှားမိသည်။ မဝိုင်း နေ့လညကြ ဖခငဖြစ်သူအား အလိုးခံထားသဖြင့ြ ညနပေိုင်း သနပခြါးလူးထားသော မကြန်ှာလေးမှာ မကြလြုံးများ အရောငဖြွော့နရှော၏။

” အောျ … ဟုတ် … မမဝိုင်း ”

” ဟိုလေ … ဆရာမ … မဝိုင်း တဈခုလောကြ … တောင်းဆိုချင်လြို့ပါ ”

” ပြောလေ … မမဝိုင်း ”

” ဒီလိုပါ … နေ့လညကြ … ဆရာမ အခဉွရြညဟြင်း လာပို့ခွိန် …. ဟို ဟိုလေ…. အဖနေဲ့မဝိုင်း ကာမ ဆကဆြံနတော မှငမြိမှာပါ ”

” ဟမ် … ဟို … ဟို .. မမှငပြါဘူး မမဝိုင်းရယ် ”

” မညာပါနဲ့ ဆရာမရယ်။ ဒီမှာ အိပခြန်းဝမှာ ဆရာမ ကလဈလေး ကနွရဈေတယ် ”

ပြောပြောဆိုဆို မဝိုင်းမှာ ညာဘကလြကထြဲ ဆုပကြိုငထြားသော ဆံညှပကြလဈလေး စားပြဲပေါြ တငပြေးလိုကသ်ည်။ ကလဈလေး မှငသ်ညန်ှင့ြ လှလှအေးမကြန်ှာ ရဲတကလြာ၏၊

” ဟင် ”

” ထားပါ ဆရာမရယ် …။ မဝိုင်း တောင်းဆိုချင်တ်ာက … အဖနေဲ့ … သားအဖချင်ြး .. နယလြှနမြိတာကို ဘယသ်ူ့မှ မသိစချင်ေတ်ာပါ။ ပြီးတော့ ပထမ အိမထြောငကြလည်း သားအဖချင်ြး လုပတ်ာမှငပြှီး ကြဲခဲ့ကြတာပါ …..။ အခု ဒုတိယအိမထြောင် ကိုမောငမြှင့ကြ မဝိုင်းအပေါြ ထငမြထားလောကအြောင် ခစွရြှာတယ်။ သူသိရင် အိမထြောငရြေး ပကြစြီးမှာစိုးလို့ ဆရာမကို ပြနမြပြောဖို့ တောင်းပနပြါတယန်ောြ .. အဟင့ြ ဟင့ြ ”

” အာ …… မငိုပါနဲ့ မမဝိုင်းရယ်။ ကမွက ….. ဒီလို ကိဈစတွကေို အလကား ပြနပြှောပါ့မလား။ ကြောင်းဆရာမ တဈယောကလြေ ”

လှလှအေးမှာ မကြန်ှာပူစွာဖြင့ြ မဝိုင်းအား ပြနပြှောနရေ၏။ သူမ ချောင်းကြည့်ခြဲ့သညကြို တဈဖကကြ သိနသဖြေင့ြ အနည်းငယ် ရှကမြိနသည်ေ။

” ကြေးဇူးပါ ဆရာမရယ် ”

” ဟို ဟိုလေ …. ဒါနဲ့မမဝိုင်းကို ကမ် တဈခုလောကျ မေးလို့ရမလား ”

” မေးလေ … ဆရာမ ”

” မမဝိုင်းနဲ့ ဦးလေးတို့က သားအဖချင်ြး ဘယလြိုငှိစွန်းသှားကြတာလဲ ”

” အင်း … ကမွ … ပထမ အိမထြောငကြပြှီးမှ ဖြစ်ခဲ့ကြတာပါ။ အိမထြောငကြပြှီး ၆ လအကြာ အမဆေုံးသှားတာ ဆရာမလေး ”

” အောျ ”

” အမဆေုံးတော့ အဖလည်ေး ကာမဆန်ဒအတွကြ ဒုကျခရောကတ်ော့တာပေါ့။ အဖေ့နာမညကြ ဦးဝင်းကြောပြါ။ အဲ့အခွိန် ကမွ ရပကြှကထြိပကြ အမှနလြမ်းမကြီးဘေး ပထမအိမထြောင် ကိုနိုင်ဦးနဲ့ညားခါစ ညဘကြ လကဖြကရြညဆြိုငလြေး ဖြင့ကြှတာပါ။ မှို့စွနရြပကြှကဆြိုပမယေ့ြ ၂၄ နာရီလုံး လူမပြတတ်ော့ … ည ၇ နာရီလောကကြ ဖြင့ရြင် ည ၁၂ ကြောြ ၁ နာရီ လောကမြှ ဆိုငသ်ိမ်းကြတယ် ”

” ရောင်းကောင်းတာပေါ့နောျ ”

” ရောင်းရတယ် ဆရာမရဲ့။ နောကတ်ဈခကြကြ အဝေးပြေး ကားသမားတွပေေါ့ မဝိုင်းကိုယလြုံးကို ငမ်းရင်း လကဖြကရြည် လာသောကကြှတယ်။ ကိုနိုင်ဦးက ထပတ်ဈရာလည်း ကြောတ်တတ်ော့ မုန့ရြောရတယလြေ …။ မဝိုင်းက စားတောပြဲလေး ခကြပြေးရုံပဲ ”

” အင်း ”

စိတပြါလကပြါ ပြောပြနသေော မဝိုင်းအား လှလှအေးတဈယောကြ စကားထောကပြေးနေ၏။

” နောကပျိုင်း လူမနိုငတ်ော့ အဖေ့ကိုပါ ဆိုငခြေါရြတယ်။ အဲဒီမှာ မဖြစ်သင့တ်ာတွေ စဖြစ်တော့တာပေါ့။ လမ်းဘေးဆိုငဆြိုပမယေ့ြ ငှသေိမ်းစားပြဲခုံနောကြ ဗငဒြိုင်းတွေ ကာထားလိုကတ်ယ်။ လကဖြကရြညခြှကတ်ှေ… မုန့ပြန်းကနတ်ှေ ဆေးပေါ့…။ တဈရကကြှ… အဖေ့မကြန်ှာက နီရဲနတော …။ လကဖြကရြညခြပြေးရင်းလည်း ခုံတွမှေားခပြှီး အယောငယ်ောင် အမှားမှားတွေ ဖြစ်နရှောတယ်…။ မကြန်ှာကြီးရဲပြီး ပုဆိုးထဲက လီးက ထောငထြှကန်တော။ မဝိုင်းနဲ့ ပန်းကနတ်ှေ အတူဆေးရင်း အောကစြလှတန်တေဲ့ မဝိုင်းစောကပြတကြို အဖမှငေသ်ှားတာပေါ့ ”

” ဟင် ”

” ဟုတတ်ယ်… ဆရာမ။ အခွအနေရယ်ေ အခွိနအြခါရယ် အထိအတွေ့ရယကြ သံယောဇဉြ နယလြှနတ်တတ်ာ … မဝိုင်း လကတ်ှေ့ပဲလေ…။ နောကပျိုင်း ဆိုငသ်ိမ်းရင် အဖေ့ကို မဝိုင်းကိုယတ်ိုင် ဆိုငကြယန်ဲ့… အိမအြရင် ပြနပျို့ရတယ်။ ဆိုငကြယကြ 110 ဆိုတော့ ဘရိတထြိန်းတဲ့အခါ အဖေ့ဟာက မဝိုင်းဖငကြို လာလာထိတယ်။ အရငရြကတ်ှေ ဘာမှ မသိသာပမယေ့ြ အဲဒီနေ့က အဖေ့ဟာကြီးက မာထငန်တော။ မဝိုင်းလည်း ဆိုငကြယထြိန်းမောင်းရင်း ဖငန်ဲ့ပြတကြှည့တ်ော့ အဖကေ မသိသလိုနဲ့ ရှေ့ဖိကပန်တောပေါ့။ အိမရြောကတ်ဲ့အထိ … ဖငကြို နောကကြနေ ဖိထောကထြားတာ မခွာတော့တာ ”

“သူလည်း စိတထြနတောနမယေန်ောြ မဝိုင်း ”

” အင်း … နောကပျိုင်း အဖကေ … မဝိုင်းပေါငဂြှနဲ့ ဖငကြိုပဲ… ခိုးခိုးကြည့်န်တတေတ်ယ်။ မဝိုင်းတို့ လငမြယားကလည်း ညပိုင်းဈေးရောင်း မနကပျိုင်း နမှငေ့အြောင် အိပကြှတာလေ …။ နောကရြကတ်ှေ အိပခြန်းဝကနေ မဝိုင်းကို ချောင်းပြီး ဂွင်းထုနရှောတယ်။ မဝိုင်းလည်း အိပခြန်းဝ အဖေ့အရိပမြှငတ်ာနဲ့ ထမိနကြို ခါးထိလှနပြှီး ပေါငတ်ှေ ဖြဲပြထားမိတာပေါ့။ အမဆေုံးတာကြာတော့ အဖလည်ေး စိတထြနတောပါ။

မဝိုင်း စိုးရိမတ်ာက ဒီအသကအြရှယရြောကမြှ ကြေးစားမိန်းမဆီ သှားလို့ ရောဂါပိုးကူးမှာစိုးတယ်။ နောကဆြုံး မဝိုင်း ဆုံးဖြတခြကြတ်ဈခုခပြှီး အကောငအြထည် ဖောရြတော့တယ်…။ ကိုနိုင်ဦး မရှိခွိန် ဘောလြီမဝတပြဲ အင်ျကြီအပါးလေးနဲ့ ထမိနကြို အဟောင်းအပါးလေးတွေ ဝတပြှီး အဖေ့နဲ့ ပြတသ်ီးပြတသ်ပလြေး နပေေးမိတာ။ တဈရကကြှ ရပကြှကလြမ်းခင်းတာ အောငပြှဲအနနေဲ့ အငှိမ့ပြါတယ်…။ ဆိုငမြထွကဖြစ်တော့ ကိုနိုင်ဦးက အစောကြီးသောကပြှီး မူးအိပသ်ှားတာ …။ အဖနေဲ့ မဝိုင်း ၂ ယောကထြဲ အိမတ်ံခါးစိပြီး အငှိမ့သ်ှားကြည့်ကြှတာပေါ့ …။

မတတ်ပရြပ် ကြည့်ရြင်း နောကကြ အမူးသမားတခွို့က မဝိုင်းဖငကြို ငမ်းပြီး မိုကမြိုကရြိုင်းရိုင်းတွေ ပြောဆိုနတယ်ေ။ အဖကကြေားတော့ မဝိုင်း နောကကြနရပေပြှီး ကာထားပေးနတော။ တဖြည်းဖြည်း အမှောငထြု ကြီးစိုးလာတော့ အဖကေ သိသိသာသာ ဖငကြို သူ့ဟာနဲ့ လာကပထြားတယ်။ မဝိုင်းလည်း ဖငကြို ရှေ့ကော့ပြီး လကန်ဲ့ အဖေ့ဟာကို အုပကြိုငပြေးထားလိုကတ်ာ မဝိုင်းပေါငဂြှလေးထဲ တဆဈဆဈနဲ့ပဲ …။ အငှိမ့ပြှီးလို့ အိမပြှနရြောကတ်ော့ နှစ်ယောကသ်ား စကားမပြောဖြစ်ပဲ … ငှိမန်ကြတေယ်။ မဝိုင်းလည်း အိပခြန်းထဲ မဝငသ်ေးဘူး အဖလည်ေး သူ့အိပခြန်းထဲ မဝငသ်ေးဘူး။ ခဏနတေော့မှ အဖကေ စကားစပြောလာတာ ”

” သမီး ”

” ရှင် ”

” အဖေ့ကို … အထငသ်ေးသှားလား ”

” မသေးပါဘူး … အဖရယ်ေ ”

” အင်း … အဖလည်ေး … သမီးအမေ … ဆုံးပြီးကတည်းက… အောင့အြီးနလောတာပါ..။ နောကပျိုင်း သမီးတို့လငမြယား … ဆကဆြံတာတွေ … ကြည့်မြိပြီး … စိတတ်ှေ … ထနမေိတာ ”

” သမီးနားလညပြါတယ် အဖေ …။ သှေးသား တောင့တ်တဲ့ … အခွိန် … ဘယသ်ူမဆို … ဖြစ်မိမှာပေါ့ ”

” ဟူးးးးး ”

” အဖေ … သမီးမေးတာ… မှနမြှနဖြှနေောြ ”

” ဟမ် … မေးလေ သမီး … အဖဖြနေေိုငရြင် … ဖြမှောပါ ”

” အဖေ … အမဆေုံးတော့ … မိန်းမ လိုကစြားဖူးလား ”

” မလိုကစြားပါဘူး … သမီးရယ်။ အပြငမြထွကပြဲ သမီးတို့ လငမြယားနဲ့ အတူရှိနတောလေ ”

” အင်း … အဖေ … သမီးကို ကတိပေးနိုငလြား ”

” ဘာကတိလည်း … သမီးရဲ့ ”

” မိန်းမ … မလိုကစြားပါဘူး … ဆိုတဲ့ … ကတိလေ ”

” အဲတာကတော့ … သမီးရယ် … ဟို ဟို … တဈခါတလေ ”

” အဖေ … ကတိပေးရင် … သမီးက … ဖြည့ဆြည်းပေးမှာပါ …။ လာ ထ … အဖေ့အိပခြန်းထဲ သှားမယ် ”

” မဝိုင်းလည်း ဆုံးဖြတပြှီးသားမို့ အဖေ့ကို သူ့အိပခြန်းထဲ ခေါခြဲ့လိုကတ်ယ် ”

” အင်း… ဘာတွဆကေဖြစ်လဲ … မမဝိုင်း ”

လှလှအေးတဈယောကြ သိချင်စြိတပြှင်းပြစွာ ဟနမြဆောငန်ိုငပြဲ မေးလိုကတ်ော့သည်။

” မယ့လြေး … ပြောမှာပါ … ဆရာမရဲ့ … အာချောကလြို့ပါ ”

” ခခြြ … ခခြြ … ဟုတပ် … ကမွ ရခပေပြေးပါ့မယ် ”

လှလှအေးမှာ ရှကပြှုံးလေးပြုံးရင်း ထရပပြှီး ရသှေားခပပြေးရာ ဖငကြှားအောကြ အကြကကြှီးမှာ ထင်းနတေော့၏။ မဝိုင်းတဈယောကြ လှလှအေးဖငကြှီးအား ကြည့်ကြာ ပြုံးမိနသည်ေ။ ကြောင်းဆရာမ အပျိုကြီး စိတကြှှကာ အရညမြွား ထွကန်သညေကြို မှငလြိုကရြ၏။

” ရော့ … မမဝိုင်း ”

မဝိုင်းလည်း လှလှအေး ခပပြေးသည့ြ ရအေား တဈဝကြ မော့သောကကြာ ဆကပြှောပြနသည်ေ။

” အဖေ … ဒီမှာကြည့်ျ ”

အိပခြန်းထဲရောကသ်ညန်ှင့ြ မဝိုင်းမှာ အပေါအြင်ျကြီခွှတကြာ ဘောလြီပါ တဆကထြဲ ခွှတပြှလိုကသ်ည်။ ဦးဝင်းကြောမြှာ သမီးဖြစ်သူ အပြုအမူကြောင့ြ အံ့ဩ မှငသ်ကန်မေိ၏။ မဝိုင်းနို့အုံနှစ်ဖကမြှာ တင်းထွကန်ကော နို့သီးခေါင်းနှစ်ခုမှာ ပန်းရောငသ်န်းပြီး ထောငန်သည်ေ။ ဦးဝင်းကြောြ ငေးကြည့်န်စဉြေ မဝိုင်းမှာ ကုတင်းစောင်း ခွတွေဲလောင်းခထွိုငန်ရောမှ ကုတငပြေါတ်ကထြိုငရြင်း ဒူးထောငပြေါငကြားပြီး ထမိနအြောကန်ားစလေးအား လှနပြှလိုကြ၏။ ဦးဝင်းကြောမြှာ သမီးဖြစ်သူ စောကပြတလြေးအား စိုကကြှည့ကြာ တံတွေးများ မွိုခနွရပြေနသ်ည်။အိမထြောငသ်ညဘြဝ ရောကပြမယေ့ြ စောကမြှှေး ပါးပါးလေးဖြင့ြ ဖောင်းကြှနသေော အဖုတလြေးမှာ နှုတခြမ်းသားများ မမဲသေးပဲ အဖတလြေးများမှ ဟသညဆြိုရုံလေး ကြည့်ကြောင်းလှ၏။ အငှိမ့ပြှဲမှ ပြနကြတည်းက အရှိနမြသသေေးသော ပုဆိုးအောကကြ အရာကြီးမှာ ဆကကြနဲ့ ထောငမြတလြာတော့သည်။

” အမလေး… အဖေ့ဟာကြီး … ထလာပြီ … သမီးနားလာထိုင် … လာခဲ့ ”

ဦးဝင်းကြောတ်ဈယောကြ သမီးဖြစ်သူ စကားအတိုင်း ကုတငပြေါြ တကထြိုငလြိုကြ၏။

” ကဲ သမီး တောင်းတဲ့ ကတိပေးမှာလား ”

” ပေး ……. ပေး …. ပေး ပါ တယ် …… သမီးရယ် ”

ဖောင်းကြှနသေော စောကပြတလြေးအား ကြည့်ကြာ ကတိ အမှန် ပေးလိုကတ်ော့သည်။ ဦးဝင်းကြောြ ကတိပေးပြီးသညန်ှင့ြ မဝိုင်းမှာ ပုဆိုးအား ဆှဲလှနပြှီး ဖခငဖြစ်သူ လီးကြီးအား ကြင်းတိုကပြေးနရှော၏။ ဦးဝင်းကြောတ်ဈယောကြ ကြာကြာတောင့မြခံနိုငပြေ။ မယားဖြစ်သူ ဆုံးကတည်းက အထိအတွေ့ ဝေးနကော သမီး အရင်းခေါကခြေါကမြှ ဂွင်းထုပေးသဖြင့ြ ခဏအကြာ လရညမြွား ပန်းထွကခြဲ့ရသည်။

” အ ….. အ …… သမီး …… အားးးး အဖေ …. ထွကြ ထွကြ .. ထွကပြှီ .. သမီးရယ် ”

ဖခငဖြစ်သူ လီးထိပမြှ လရညမြွား ပန်းထွကသ်ညန်ှင့ြ မဝိုင်းမှာလည်း ခပသ်ှကသ်ှကလြေး လရညမြွား ကုနစြငအြောင် ထုပေးလိုကတ်ော့၏။

” ကောင်းလား … အဖေ ”

” ကောင်းတာပေါ့ … သမီးရယ် ”

…………….

” အမ် … ဆကျ မဖြစ်ကြဘူးလား မမဝိုင်းရယ် ”

” အင်း … အဲဒီနေ့က … အဖေ့ကို ဂွင်းပဲ ထုပေးလိုကတ်ာ … မလိုးဖြစ်ကြသေးဘူး ”

” ဘယတ်ော့လောကမြှ … လုပဖြစ်တာလဲ ”

” နောကြ ၅ ရကလြောကမြှ လိုးဖြစ်ကြတာ …။ သားအဖချင်ြးဆိုတော့ အဖလည်ေး ရှိနန်တောနမယ်ေ …။ ကမွကလည်း … လိုးဖို့ကြ စိတကြမရဲသေးဘူး … လီးတော့ အတောစြုပတ်တန်ပြေီ … အဖကေ အကုန် သငပြေးထားတာ ”

လှလှအေးမှာ မဝိုင်း၏ ပြင့လြင်းသော စကားများကြောင့ြ မကြန်ှာပူမိသောလြည်း နောကပျိုင်း သူမကိုယတ်ိုင် တဈတဈခွခွ ပြောတတလြာ၏။

” အောျ … လိုးဖြစ်တာလေး … ပြောဦးလေ … မမဝိုင်း ”

” အင်းပါ … ဆရာမရဲ့ ”

………………

” ကော့ထား … သမီးလေး … ဘှတ် …… ဘှတ် … အ…. အင့ြ အင့ြ …. ကြိုကလြား ”

” အား …. အား …. ကြိုကတ်ယ် ….. လိုးလိုး… အဖေ …. ကောင်းလိုကတ်ာ …. ရှီးးးးးးး ……….. အား အားးးးးးး ”

ဦးဝင်းကြောမြှာ သမီးဖြစ်သူအား ဆိုငသ်ိမ်းအပြန် နောကဖြေးပေါကြ တံခါးဘောငအြား မတတ်ပရြပလြကြြ အနအထေားဖြင့ြ လကထြောကကြုန်းခိုင်းကာ နောကမြှရပပြှီး ဆောင့လြိုးနခွင်ေးဖြစ်သည်။ မဝိုင်းမှာ ဆိုင်းသိမ်းလငွြ ဖခငဖြစ်သူအား အိမပြှနပျို့ရင်း ထမိနအြား ခွရင်ေးပုံကာ လငမြသိအောင် အလိုးခံနရှော၏။ ဦးဝင်းကြောကြလည်း သမီးဖြစ်သူ ဖငသ်ားစိုငကြှီးအား တုနခြါနအေောင် လိုးရင်း အင်ျကြီအပြငမြှ နို့အုံနှစ်ဖကအြား ညှဈခွပေေးနသည်ေ။ မဝိုင်းတဈယောကြ ဖငကြှီးအား ရသလောကြ ကော့ကာ တအားအား ညည်းနမေိ၏။ ဦးဝင်းကြောြ ဆောင့ခြကြမြွား မှနဆြနလြာပြီး အခကြြ ၅၀ ခန့ြ မနားတမ်းလိုးရင်း သမီးဖြစ်သူ ဖငကြှီးအား လီးအရင်းထိကပကြာ ငှိမကြသွှားတော့သည်။

” ပြီးပြီလား … အဖေ ”

” အင်း … သမီး … ရော ”

” ပြီးတာပေါ့ … အဖေ့လရညတ်ှေ … သမီးစောကပြတထြဲ ဝငလြာကတည်းက သမီးလည်း ခကြခြငွြး … ပြီးတာ ”

” သမီးစောကပြတကြ … ကဉွြးကဉွြးလေးရယ် … လိုးရတာ … စီးကြပန်တော … လိုးလို့ကို … မဝဘူး ”

” ဟှန့ြ … ကိုယ့သ်မီး …… ကိုယပြှနလြိုးတာမို့ ကောင်းတာ … နမှောပေါ့ ”

” အဲလိုလားတော့ … မသိဘူး … ဒါနဲ့ … သမီးယောင်ျကြားက … ပုံမှနလြိုးပေးရဲ့လား ”

” ရကခြှားပဲ… လိုးတော့တာပါ…။ ဒါပမယေ့ြ… အဖေ့လောကြ မလိုးနိုငရြှာဘူး …။ ပြီးတော့… ဟိုလေ … လီးကလည်း … သေးတယ် ”

” ဪ … နောကဆြို … အဖေ နေ့တိုင်း … လိုးပေးမှာပါ ”

” ကဲ … အဖေ … သမီးယောင်ျကြား … သှားခေါရြဦးမယ် …။ ဒီနား … အရညတ်ှေ … ဆေးထားဦး …။ သူမှငရြင် မကောင်းဘူး ”

နောကဖြေး တံခါးပေါကြ ကြမ်းပြငပြေါတ်ှင် စောကရြညန်ံ့ လရညန်ံ့များ မှနထြူနတေော့၏။

…………

” အင်း … နောကကြှ မမဝိုင်း အရငယ်ောင်ျကြားက ဘယလြိုမိသှားတာတုန်း ”

မဝိုင်း စကားအဆုံး လှလှအေးမှာ သိချင်တ်ာ ခကြခြငွြးမေးလိုကတ်ော့၏။

” မဝိုင်း … အပြဈတွပေေါ့ ဆရာမရယ်။ အဖနေဲ့ ဆိုငသ်ိမ်းလို့ တဈခွီအလိုးခံတာ အားမရလို့ ကိုနိုင်ဦးအိပတ်ဲ့အခွိန် အဖေ့အိပခြန်းထဲ သှားအလိုးခံမိတာ ၃ လ လောကကြှ … လိုးရကတ်န်းလန်း မိသှားတော့တယ် ”

” အောျ ”

” အနအေေးတဲ့ သူမို့ … ပြသနာတော့ မရှာပါဘူး တရားရုံးမှာ တရားဝင် ကြာရှင်းခဲ့ကြတာပါ ”

” ကိုမောငမြှင့န်ဲ့က ဘယအြခွိနစြတွေ့တာလဲ ”

” ကိုနိုင်ဦးနဲ့ ကြဲပြီး … မဝိုင်းတို့ လကဖြကရြညဆြိုငလြေး ဆကဖြှင့တ်ုန်းပဲ။ အဲမှာ ကိုမောငမြှင့ကြ လာလာထိုငတ်ာပါ ”

” အဲမှာ … စတွေ့တာပေါ့ … ခခြြ ”

” အင်း.. ဒါမဲ့… မဝိုင်းက သိပစြိတမြပါဘူး..။ အိမမြှာ အဖနေဲ့ နေ့တိုင်းလိုးနကြတောလေ ”

” အောျ ”

” ဒါမဲ့ … အဖကေ … မဝိုင်းတို့ မွိုးဆကအြတွကြ … အိမထြောငပြှုရမယ် ပြောတယ်။ နောကပြှီး သူနဲ့အတူမနဖေို့ ယူမယ့ြ ယောင်ျကြားနဲ့ လိုကန်ဖေို့ ပြောပြတယ်။ သူလည်း ရှာက နှစ်ဝမ်းကြဲညီမကို ခေါပြှီး လကဖြကရြညဆြိုင် ဆကဖြှင့ရြင်း ညားနကြတော ”

” အမလေး …… မမဝိုင်း … အဖကေ … လကလြနပြါတယ် … ခခြြ ခခြြ ”

” ဒီနေ့ … မဝိုင်းကို … သတိရလို့တဲ့ …။ နေ့လညကြ ဆိုငကြယတ်ကျကစီငှားစီးပြီး လာလိုးသှားတာပါ ”

” ကဲ … စကားကောင်းနတော … မဝိုင်း … လုပစြရာရှိတာ သှားလုပလြေ …။ ခဏနေ ကိုမောငမြှင့ြ ပြနလြာတော့မှာမလား ”

” အင်း … မဝိုင်း သှားပြီနောျ … ဆရာမ ”

” ဟုတ် ဟုတ် ”

………

ညနပေိုင်း လှလှအေးတဈယောကြ မနကဖြှန် လပြည့န်ေ့အတွကြ အလှူရှငန်ာမညမြွား ရေးပြီး အိမပြှနလြာခဲ့တော့သည်။ အိပခြန်းထဲ ကုတငပြေါြ မှေးနရော ဖခငဖြစ်သူအိပခြန်းမှ ညည်းသံ သဲ့သဲ့ ကြားမိသဖြင့ြ ကုတငပြေါမြှဆင်းကာ ဦးသိန်းမောင် အိပခြန်းဘကြ လွှောကလြာခဲ့၏။ ညနပေိုင်း မှောငရြိပ် ကြီးစိုးလာသောလြည်း မီးထွန်းထားသဖြင့ြ အိပခြန်းတွင်း မှငကြှင်းက ရှင်းနတေော့သည်။

ဖခငဖြစ်သူမှာ ပကလြကအြနထေားနှင့ြ တဖတဖြတ် မှညအြောင် ဂွင်းထုနေ၏။ လှလှအေးတဈယောကြ အသာလေး ချောင်းကြည့်ကြာ ၁၀ မိနဈလောကတ်ှင် အိပခြန်းပေါကမြှ ခွဖြဖြေနင်းပြီး သူမအိပခြန်းထဲ ပြနဝြငလြာတော့သည်။ ခဏအကြာ လှလှအေးမှာလည်း ကုတငပြေါြ ခပကြှေးကြေးလေး မှေးကာ နို့အုံအား အင်ျကြီပေါမြှနေ၍ လကတ်ဈဖကန်ှင့ြ ညှဈခွပြေီး လှတန်သေော လကတ်ဈဖကမြှာ ပေါငကြှားထဲ ရောကရြှိသှား၏။ ဖခငဖြစ်သူလီးကြီးအား မကြလြုံးထဲ မှငယ်ောငကြာ စောကပြတအြား ပြတရြင်း နို့အုံအား ညှဈခွကော အာသာဖြနရှေောသည်။

“.. အ အ … အ … အားးးးးး အဖရယ်ေ ”

မကြလြုံးလေး မှိတထြားသောလြည်း မဝိုင်းတို့ သားအဖလိုးနပေုံအား တွေးကာ ဖခငဖြစ်သူအား မဝိုင်းအဖေ နရောထားပြီး သူမမှာ မဝိုင်းနရောတွင် ဝငရြောကြ ခံစားလိုကပြှန်၏။ ခကြခြငွြး တဈကိုယလြုံး တရှိန်းရှိန်းဖြင့ြ ကာမစိတမြွား ပိုကြှလာရသည်။ အစိလေးအား ဖိပြတရြင်း စောကခြေါင်းထဲမှ ခွှဲကြိကြိအရညမြွား စိမ့ထြှကလြာရာ ပေါငခြှံလေးထဲ နှေးကနဲ့ ခံစားလိုကမြိသည်။ အောကခြံ ဘောင်းဘီ ခွှတထြားသဖြင့ြ ထမိနထြဲ အကြကလြိုကြ ရှှဲနှစ်ကုန်၏။

” အ …. ရှီးးးးးး ….. အဖရယ်ေ … အဟင့ြ ဟင့ြ …. အမလေး …. အား အား အားးးး ”

ကုတငပြေါြ ခပကြှေးကြေး အနအထေားမှ ပကလြကလြှနကြာ တဈကိုယလြုံး တွန့လြိမလြာပြီး စောကရြညမြွား ပန်းထုတပြှီး ငှိမကြသွှားတော့သည်။

………

လှလှအေးတဈယောကြ လပြည့န်ေ့မနကြ အစောကြီးထကာ ခကြပြှုတကြှောလျှောပြှီး သူမ အဝတစြားများနှင့ြ ဖခငဖြစ်သူ အဝတမြွားအား လွှောဖြှတန်သည်ေ။ အတောလြေးကြာမှ လွှောပြှီးသော အဝတစြားများအား အဝတခြငွြးထဲထည့ကြာ ထရပလြိုကြ၏။ အဝတလြှန်းသော ကြိုးတန်းနား မရောကခြင် ခလုပတ်ိုကြ၍ ခွခေေါကလြဲတော့သည်။ လကတ်ဈဖကမြှ အဝတခြှင်းတောင်းအား ပြေ့ထားရသဖြင့ြ ခန်ဓာကိုယ် ဟနခြကြည်ီအောင် ထိန်းရင်း ဖြည်းဖြည်းလေး လဲကသွှားရ၏။

” ဒုတ် …. အမလေးးးး …. ဝှီးးးးး ……. ဘုတ် …….. အ ……….. ကြှတ် ကြှတ် ”

ထိုအခွိန် ဦးသိန်းမောငတ်ဈယောကြ နောကဖြေးမှ သမီးဖြစ်သူ အောသ်ံကြောင့ြ ကမန်းကတန်း ပြေးထွကလြာခဲ့သည်။ အဝတခြှင်းတောင်း ဘေးနား ရစေိုထမိနရြငလြွားနှင့ြ တစောင်းလဲနသေော လှလှအေးအား တွေ့လိုကရြ၏။

” ဟင် ……… သမီး ……… ဘာဖြစ်တာလဲ …… ချောလြဲတာလား ”

” ဟုတ် … အဖေ … အ … ကြှတကြွှတ် ”

ဦးသိန်းမောငတ်ဈယောကြ လှလှအေး နောကကြွောမှနေ၍ ခွိုင်းနှစ်ဖကအြောကြ လကလြွိုသှင်းကာ ဖြည်းဖြည်းချင်ြး ဆှဲထူပေးလိုကသ်ည်။ လှလှအေးမှာ ဖခငဖြစ်သူ ဆှဲထူသညန်ှင့ြ အလိုကသ်င့ြ ထရပရြာ ဖငကြှီးမှာ နောကပြဈပေးသလိုဖြစ်ပြီး ဦးသိန်းမောငပြေါငကြှားမှ ငိုကဆြင်းနသေော လီးကြီးအား ပြတဆြှဲမိတော့၏။ ရစေိုနသေော လကမြောင်းသား တုတတ်ုတလြေးနှင့ြ မကြန်ှာတဝှိုကြ ဖဉွြးကနဲ့ ကြကသ်ီးဖူးများ ထလာရသည်။ မတတ်ပရြပမြိသညအြထိ ဖခငဖြစ်သူလီးမှာ ဖငကြှားထဲ အမှှောင်းလိုကြ ထောကမြိနပြန်ေ၏။ အလိုလို ခါးကော့ကာ ဖငကြှီးအား နောကပြဈကာ ခပတ်င်းတင်း ဖိကပထြားလိုကမြိသည်။

” အ ……… ကြှတ် ကြှတ် ”

” ရလား …… သမီး .. ရပန်ိုငရြဲ့လား ”

” ဟုတ် … အဖေ .. ခလုပတ်ိုကမြိတဲ့ ဘယဘြကခြှထေောကကြ နည်းနည်းနာတယ် ”

” ကဲ …. လာလာ …. အဖေ အခန်းထဲ တွဲပို့ပေးမယ်။ ပြီးမှ အဖေ အဝတတ်ှေ ရပြနေလြွှောပြှီး လှန်းတော့မယ် ”

စကားဆုံးသညန်ှင့ြ ဦးသိန်းမောငမြှာ လှလှအေးအား ဘေးတိုကအြနထေားဖြင့ြ အိမထြဲ တွဲခေါလြာခဲ့၏။ ရငလြွားထားသော သမီးဖြစ်သူ၏ထမိနမြှာ လွော့တိလွော့ရဲဖြစ်ကာ အောကသ်ို့ လွှောကလွာပြီး နို့အုံ အပေါခြှမ်းနှင့ြ နို့သီးခေါင်းလေးပါ ပေါန်ရှောသည်။ လှလှအေးမှာ ထော့နင်းထော့နင်းဖြင့ြ လွှောကရြင်း ဘယဘြကလြကခြုံက ဖခငဖြစ်သူပေါငကြှား တဈခကြြ တဈခကြြ ရောကရြှိသှားရာ လီးကြီးနှင့ြ ထိကပမြိပြန်၏။ အိပခြန်းထဲအရောကြ ဦးသိန်းမောင် ပေါငကြှားမှ လီးကြီးမှာ ထောငမြတလြာပြီး ပုဆိုးအောကမြှ ငေါထွကလြာတော့သည်။

” ကုတငပြေါြ …… ခဏထိုငလြိုကြ …… သမီး …… ပြီးမှ ထမိနလြဲလိုကြ ”

” ဟုတ် ”

တွဲလွှောကလြာတုန်း အဆငပြှပမေယေ့ြ ကုတငစြောင်းထိုငဖြို့ ထိန်းခတွော့မှ သမီးဖြစ်သူ၏ ခန်ဓာကိုယကြှီးအား မထိန်းနိုငတ်ော့ပဲ နှစ်ယောကသ်ား ကုတငပြေါြ ထပလြကြြ လဲကသွှားသည်။

” အမလေး ”

” ဟင် …… သမီး …… နာသှားသေးလား ”

လှလှအေးမှာ အမှတတ်မဲ့ အပေါမြှ မိုးကလွာသော ဖခငဖြစ်သူအား ဖကထြားမိလိုကြ၏။ ဦးသိန်းမောငမြှာလည်း လဲကသွညန်ှင့ြ လှလှအေး ခွိုင်းအောကြ လကအြမှနထြောကကြာ ကိုယလြုံးအား မဖိမိအောင် ထိန်းထားလိုကရြသည်။ ခန်ဓာကိုယ် ရှေ့ကိုယလြုံး မဖိမိပမယေ့ြ ပေါငကြှားမှ ထောငမြတန်သေော လီးမှာ ရစေိုထမိနအြောကြ ရှိနသေော သမီးဖြစ်သူ စောကပြတလြေးအား တည့တ်ည့ထြောကမြိတော့၏။ လှလှအေး စိတထြဲ သိမ့ကြနဲ့ဖြစ်ကာ မဝိုင်းတို့ သားအဖ လိုးနပေုံအား ရုတတ်ရကြ ပြနမြှငလြာပြီး စောကပြတထြဲမှ အရညကြှညမြွား စိမ့ထြှကလြာလသည်ေ။

” အဖေ … သမီးထမိန် ရစေိုကြီး လဲဦးမယန်ောြ ”

” အောြ …. လဲလေ … သမီး အအေးပတန်ေဦးမယ် … ဟုတသ်ား ”

ဦးသိန်းမောငမြှာ လှလှအေး အဖုတလြေးအား လီးဖြင့ြ ဖိထောကထြားရာမှ ကြှပေးလိုကတ်ော့၏။ သမီးဖြစ်သူအား ဆှဲထူထိုငခြိုင်းရင်း ကုတငခြှရင်ေးဘကြ အဝတဗြီဒိုထဲမှ ထမိနအြဟောင်းတဈထညအြား ယူကာ ကုတငန်ား ပြနလြွှောကလြာခဲ့သည်။

” သမီး… အဖေ… အပေါကြ ရလေဲထမိန်… စွပထြားပေးမယ် ရစေို ထမိနကြိုခွှတလြိုကြ ”

” ရ … ရ … ရပါတယ် … အဖရေဲ့ သမီးဘာသာ လဲပါ့မယ် ”

” သမီး ခွတဈေဖကကြ အားပြုမရသေးဘူးလေ။ လုပပြါ အမှန် အအေးပတ် ကုနမြယ် ”

လှလှအေး မကြန်ှာလေး ပန်းရောငသ်န်းကာ ရငလြွားထားသော ထမိနအြားဖြညရြင်း ဖငသ်ားစိုင် တဈဖကဆြီကြှကာ ဖခငဖြစ်သူ အုပထြားပေးသော ရလေဲထမိနအြောကမြှ ရစေိုထမိနအြား ခွှတခြပြဈ၏

” ဟို ဟို… ပုဆိုးထဲက… အဖေ့ဟာကြီးက ”

” ဟမ် ”

ဦးသိန်းမောငမြှာ သမီးဖြစ်သူရှေ့ မတတ်ပရြပကြာ ထမိနအြား လဲပေးနသေောလြည်း သူ၏ပေါငကြှားမှ လီးက ထောငထြှကန်တေော့သည်။ ရုတတ်ရကြ ဦးသိန်းမောငမြှာ လှလှအေး ပုခုံးနှစ်ဖကအြား အုပကြိုငရြင်း ပါးပြငလြေးအား ဘယည်ာနမ်းရင်း ကုတငပြေါြ လှဲခလွိုကြ၏။

” အိုရျ …… အဖေ ”

” ရှှတ် ……. ပြှတ် ……… ပြှတ် ပြှတ် ”

ပါးပြငအြား နမ်းကာ နို့အုံများအား ထမိနအြပြငမြှ ညှဈခွနသေည်ေ။ လှလှအေးမကြန်ှာလေး ရဲတကလြာကာ ဖခငဖြစ်သူ နှုတခြမ်းအား ခေါင်းလေးရမ်းကာ ရှောငန်ရှော၏။ စိတကြူးထဲ အကြိမကြှိမ် အလိုးခံခဲ့သောလြည်း လကတ်ှေ့တွင် အနရခေကန်သည်ေ။ တဖြည်းဖြည်း ရုန်းနရင်ေး အသိစိတ် ပြောကကြှယကြာ အထိအတွေ့နောကြ လိုကပြါမိတော့၏။ ဖခငဖြစ်သူ ခေါင်းအားကိုငကြာ နှုတခြမ်းချင်ြး ခပပြှင်းပြင်း တေ့စုပန်စဉြေ ရငလြွားထားသော ထမိနလြေး ပြလွေော့ကလွာပြီး နို့အုံလေး ပေါလြာပြနသ်ည်။ ဦးသိန်းမောငမြှာ နို့အုံထိပအြား ပါးစပထြဲ ရသလောကြ သှင်းကာ ဆှဲဆှဲစို့ရာ လှလှအေးမှာ သူမပေါငဂြှ ဖိထောကထြားသော လီးအား ခါးကော့ ထိုးရင်း စမ်းကြည့်န်ေ၏။

” သမီး …… ထမိနခြွှတလြိုကပြါလား ”

” အာ …… အဖကလေည်းနောြ ”

ဦးသိန်းမောင် စကားပြောပြီး ထမိနအြား ဆှဲခွှတရြာ လှလှအေးမှာ ဖငကြှီး မသိမသာ ကြှပေးနသည်ေ။ ထမိနကြွှတသ်ှားသညန်ှင့ြ လှလှအေး ပေါငကြှားမှ အဖုတလြေးမှာ ဖောင်းကားနသညေကြို မှငန်ရေ၏။ သမီးဖြစ်သူ စောကပြတလြေးအား ကြည့်ရြင်း ပေါငခြှံထဲ မကြန်ှာအပလြိုကတ်ော့သည်။ ဖခငဖြစ်သူ၏မကြန်ှာ ပေါငကြှားရောကသ်ညန်ှင့ြ အဖုတလြေးအား ယကပြေးတော့မညမြှန်း ရိပမြိနေ၏။ ရစေိုနသေေးသော လှလှအေး စောကပြတလြေးမှာ အမှှေးများကပန်ပြေီး စောကခြေါင်းပေါကလြေးထဲမှ အရညကြှညမြွား အိုငန်ေ၏။ အဖုတအြကကြှဲကြောင်းထဲ နှာခေါင်းမှုတအြောင် ဖိကပကြာနမ်းရင်း လွှာအပြားလိုကြ ပင့ယ်ကလြိုကတ်ော့သည်။

” အ ……………… အအ ”

လှလှအေး ကိုယလြုံးလေး ဆကကြနဲတုနကြာ ဖခငဖြစ်သူခေါင်းအား ပေါငန်ှဈဖကြ ကြေးမှှောကရြင်း ညှပထြားမိ၏။ ဦးသိန်းမောငမြှာ ခေါင်းအား ပေါငတ်နမြွားဖြင့ြ ညှပခြံရသောလြည်း လွှာထိပလြေးအား စောကခြေါင်းထဲသှင်းကာ မှှပေေးနသည်ေ။ ညှပထြားသော ပေါငန်ှဈဖကအြား ဖြဲကာ စောကစြိလေး ဆှဲစုပရြင်း ဖငဝြလေးအား လွှာထိပဖြှင့ြ ထိုးယကပြေးနလသေည်ေ။

” ဟာ …. ဟာ ….. အဲဒါ ….. ဖငန်ောြ ….. အဖေ …. ယားတယ် … အဟင့ြ ဟင့ြ ဟင့ြ ”

ကာမအတွေ့အကြုံ မရှိသဖြင့ြ စောကပြတရြော ဖငဝြလေးပါ အယကခြံရသဖြင့ြ ခဏအကြာ စောကရြညမြွား ပန်းထွကလြတေော့သည်။

” အ အ ….. အ အ …. ဘယလြိုကြီးလဲ … သေး ……. သေးပေါကခြငွပြှီ အဖရေဲ့ ဖယပြေးတော့ …. အမလေးးး…. အ …… အားးးးး …… မရတော့ …. ကြှတကြွှတ် ….. ထွကြ ထွကြ ……. ထွကြ ကုန် ပြီ …… အဖေ ……. အဟင့ြ ဟင့ြ ”

လှလှအေးတဈယောကြ မကြရြညမြွားဝိုင်းကာ အံကြိတသ်ံလေးဖြင့ြ အောရြင်း ဖငကြှီးမှှောကကြှှလာပြီး စောကရြညမြွားကုနမြှ ဘုတကြနဲ့ ပြနကြလွာရင်း ငှိမသ်ကသ်ှား၏။ ဦးသိန်းမောငမြှာ သမီးဖြစ်သူ စောကပြတလြေးအား စိုကကြှည့ရြင်း စွပကြယွန်ှင့ြ ပုဆိုးအား မတတ်ပထြရပပြှီး ခွှတပြဈပြနသ်ည်။ လှလှအေးမှာ ဖခငဖြစ်သူ ပေါငကြှားမှ ထောငမြတန်သေော လီးကြီးအား စိုကကြှည့န်တေော့၏။

” ကောင်းလား …… သမီး ”

” အာ …… အဖကလေည်း ….. မမေးပါနဲ့ ”

” အဖေ …. လိုးတော့မယန်ောြ ….. သမီး ”

ဖခငဖြစ်သူ စကားအဆုံး မကြန်ှာဘေးလှဲကာ ပေါငန်ှဈဖကအြား ဖြဲပေးရင်း လီးဝငလြာမည့ြ အရသာကို မွှောန်မေိ၏။

” ဗစွြ …. အ …. ဘှတ် ….. ဖလှတ် အားးးးး ကြှတကြွှတ် ”

လီးဝငသ်ညန်ှင့ြ လှလှအေး မကြစြိမကြန်ှာ ပကြကြာ တအအ အောန်ရသေည်။ ထငသ်လောကြ လီးအရသာ မတွေ့ပဲ စောကခြေါင်းထဲ တဈဆို့ကြီးဖြစ်ကာ နာကငွန်တေော့သည်။

” ဘှတ် ….. ဘှတ် ….. အ …… အ ….. ဗစြျ …. အ …… ဘှတ် …… အ အ ”

တဈခကြခြငွြး ပုံမှနလြေး လိုးပေးလိုကသ်ဖြင့ြ ခဏအကြာ လှလှအေးတဈယောကြ လီးအရသာ ခံစားမိကာ ဖငကြှီးအား မသိမသာလေး ကော့ခံပေးနမေိ၏။ စောကခြေါင်းထဲ ဖခငဖြစ်သူလီးကြီး ဝငလြာတိုင်း စောကခြေါင်းအတွင်းသား နုနုလေးအား ဒဈကြီးမှ ပြတတ်ိုကသ်ှားရင်း လီးပြနအြထုတတ်ှင် အတွင်းသားများအား ခွိတဆြှဲနသဖြေင့ြ မကြလြုံးလေးစင်းကာ ကာမအရသာလေး ခံယူနသည်ေ။ ထိုစဉြ ဦးသိန်းမောငမြှ ပုံမှနလြိုးပေးနရောမှ ဆကမြလိုးပဲ ရပထြားလိုကြ၏။

” အာ …… ကြှတ် …… ဘာလို့ …… ရပလြိုကတ်ာလဲ ……… အဖေ ”

” သမီးစောကပြတလြေး နာနမှောစိုးလို့ ”

ဦးသိန်းမောငမြှာ သမီးဖြစ်သူ ဖငကြှီး မသိမသာ ကြှတကလြာကတည်းက ကာမစိတကြှှနမှန်ေး ရိပမြိနသည်ေ။ ထိထိမိမိလေး ဆောင့လြိုးချင်သ်ဖြင့ြ ဉာဏမြွားလိုကြ၏။

” ခံ ….. ခံ …. ခံနိုငပြါပြီ ….. အဖရေဲ့ ”

စကားဆုံးသညန်ှင့ြ ဖကကြာ အောကမြှ ၅ ခကြြ ၆ ခကြခြန့ြ ပင့ဆြောင့ပြေးတော့သည်။ ဖခငဖြစ်သူအား သူမခံနိုငကြှောင်း လကတ်ှေ့ပြလိုကြ၏။ မထငမြှတပြဲ သမီးဖြစ်သူ၏ အောကပြေးကောင်းမှုကြောင့ြ ဦးသိန်းမောငစြိတထြဲ ဖငွြးကနဲ့ ဖြစ်သှားရသည်။ ကော့ဆောင့တ်ိုင်း လီးအား တဈခွိနထြဲ ညှဈပေးနသဖြေင့ြ လီးတံတလွှောကြ တင်းကနဲ့ တင်းကနဲ့ ခံစားမိလာ၏။ စောကပြတလြေးအပင့ြ ဆီးခုံးချင်ြး ကပသ်ညအြထိ တဘှတဘြှတဖြှင့ြ ဖိလိုးပစ်သည်။

” ဇွိ ….. အ …… ဘှတ် ….အင့ြ …. ဗစွဗြစွြ ….. ဇွိ ဇွိ … အ အ .. အ အ အားးးးးး ရှီးးးးးးး ”

ထိထိမိမိလေး လိုသလိုထိန်းခွုပကြာ လိုးပေးနသဖြေင့ြ လှလှအေး စောကပြတလြေး ဖောင်းကြှလာကာ စောကခြေါင်းအတွင်းသားများက ဖခငဖြစ်သူ လီးအား အလိုအလွောကည်ှဈရင်း ပထမဆုံး အကြိမ် ထွကကြလွာ၏။

” အားးး အ …. မရပန်ဲ့ အဖေ …. ဟုတတ်ယ် လုပပြေးဦး ကောင်းလိုကတ်ာ ရှင် …. အင်းဟင်း မရတော့ဘူး …. ထွကြ ထွကြ ထွကကြုနပြှီ …. အဟင့ြ ဟင့ြ ”

ဦးသိန်းမောငမြှာ သမီးဖြစ်သူ အထွဋအြထိပ် ရောကသ်ှားပုံအား ကြည့်ရြင်း အခကြြ ၃၀ ခန့ြ မနားတမ်းလိုးရင်း မေးကြောများ ထောငလြာကာ လရညမြွား စောကပြတလြေးထဲ ပန်းထည့လြိုကတ်ော့သည်။

” ဒါဘာလဲ … သမီး ”

” ဟို အတံလေ … အဖကလေည်း ”

တဈခွီပြီးသညန်ှင့ြ ထမိနရြငပြှနလြွားကာ ပကလြကလြှဲရင်း အမောဖြနသေေော လှလှအေးအား ဖခငဖြစ်သူ ဦးသိန်းမောငမြှ မေးနေ၏။

” ဟာ … ဘယအြတံလဲ … သမီးရယ် ”

” သမီးရှကတ်ယ် … အဖရယ်ေ ”

” ဘယသ်ူမှမှ … မရှိတာကို … သမီးရယ် … ရှကမြနပေါနဲ့ ”

” အာ … ဟင့အြင် ”

” ပြောပါ … သမီး ပြောတာလေး … အဖေ နားထောငခြငွတ်ာ ”

” အင် … တဈခါတည်းပဲနောျ … အဖေ ”

” အင်း … ပြော ”

” ဘာပြောရမှာလဲ … ဟင့ျ ”

လှလှအေးတဈယောကြ ကာမစိတ် တောကလြောငခြွိန် ဖခငဖြစ်သူအား အလိုးခံပြီးမှ စောကရြညထြှကပြှီး သှေးအေးသှားခွိန် ရှကစြိတမြွား ပြနလြညဝြငရြောကန်ပြနေသ်ည်။

” ဒါကြီးက … ဘာလဲ ”

ဦးသိန်းမောငမြှာ မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် ပေါငကြားထိုငလြကြြ ကိုယလြုံးတီးအနထေားဖြင့ြ လီးကြီးအား ကော့ပြလိုကသ်ည်။

” အဲဒါ … အဲဒါ … လ … လလ … လီး … အဟင့ျ ”

ဖခငဖြစ်သူအား ပြောရင်း မကြန်ှာလေး ရဲတကလြာ၏။ စောကပြတလြေးထဲမှာ ဆဈကနဲ့ ခံစားလိုကရြသည်။

” သမီးက … သိရဲ့သားနဲ့ကြာ … ဟောဒီ သမီးပေါငကြှားက ဟာလေးကရော ”

” အိုးးးး … အဖေ ”

ဦးသိန်းမောငမြှာ ပြောရင်း ထမိနအြောကန်ားစအား ဇကကြနဲ့ ပေါငရြင်းလှနတ်ငကြာ စောကပြတလြေးအား အုပကြိုငရြင်း မေးလိုကပြှန်၏။

” သမီး … သိပါတယ် … ပြောလေ ”

” ရှကတ်ယ် … အဖရေဲ့ … အဟင့ြ ဟင့ြ ”

လှလှအေးတဈယောကြ တဈတဈခွခွ မေးနသေော ဖခငဖြစ်သူကြောင့ြ မကြန်ှာအား လကဝြါးနှစ်ဘကဖြှင့ြ အုပထြားလိုကတ်ော့သည်။

” တိုးတိုးလေးပဲပြော … သမီး ”

” ဟင့ဟြင့ြ …. အဲတာ …စောကြ … ပတ် ”

” ဟမ် … နည်းနည်းလေးတော့ … ကယွပြါဦး … သမီးရယ် ”

” တောပြှီ … အဖရယ်ေ … သမီး ရှကလြို့ပါ … တောင်းပနပြါတယ် ”

” ခုနကြ … အဖေ့ကို အောကကြ ပင့လြိုးနပြေီးတော့ ရှကမြနပေါနဲ့ ”

” အာ … အဖရယ်ေ … ကြှတ် ဘာလို့ အဲဒါတွေ ပြောနတောလဲ ”

” သမီး … မကြိုကရြင် … အဖေ … မမေးတော့ပါဘူး … စိတမြဆိုးနဲ့ ”

ဦးသိန်းမောင် ညာလကကြ လီးအား အုပကြိုငပြှတသ်ပကြာ ဘယလြကကြ သမီးဖြစ်သူ စောကစြိအား လကမြဖြင့ြ ဖိခွလေိုကတ်ော့သည်။

” အ ….. အ ……. ခုမှ …… ဟိုဟာ ….. လုပထြားတာကို …. ယားတယ် အဖရေဲ့ .. အဟင့ြ ”

” သမီး … စောကစြိလေးက ထောငန်တော ကြည့်ပြါလား ”

ဖခငဖြစ်သူ စကားကြောင့ြ မကြန်ှာအုပထြားရာမှ လကဖြယကြာ ငုံ့ကြည့်မြိ၏။ စောကရြညရြှှဲနသေော စောကပြတအြုံလေးမှာ ဖောင်းကြှနပြေီး အစိလေးမှာ မာခဲကာ ထောငန်သညေကြို မှငလြိုကရြသည်။

” အင်းးး ”

” စောကပြတ် … အတွင်းကရော … ယားနလေား သမီး ”

” အင်းအင်း ….. တအား ….. ယား …… ယား ……. ယားနတော အဖေ အစိကိုနာနာလေး ခွပေေး ”

တဖြည်းဖြည်း လှလှအေးတဈယောကြ စကား အပြောအဆိုများ ရဲတင်းလာသညကြို သူမကိုယသ်ူမ သတိမထားမိတော့ပေ။ ဦးသိန်းမောငမြှာ စောကစြိအား ဖိခွရင်ေး အဖုတအြကကြှဲကြောင်းထဲ လကခြလယဖြှင့ြ ဖိပြတပြှီး စောကခြေါင်းပေါကလြေးထဲ လကတ်ဈဆဈခန့ြ သှင်းထားလိုကြ၏။ လှလှအေးမှာ အလိုအလွောကြ ပကလြကအြနအထေားဖြင့ြ ဖငအြား ကော့ပေးမိသည်။

” ဇွိ … ပလှပ် ”

လကခြလယန်ှဈဆဈခန့ြ စောကပြတလြေးထဲ မှုတသ်ှားတော့၏။ ဦးသိန်းမောငမြှာ လကခြလယအြား ပင့ကြာ မှှပေေးနသဖြေင့ြ လှလှအေးမှာ ဖငထြပမြကော့တော့ပဲ ပေါငတ်နပြေါြ လကန်ှဈဖကတ်ငကြာ ကိုယလြုံးလေး တုနခြါနသည်ေ။ ဦးသိန်းမောငမြှာ လကခြလယဖြှင့ြ မှှလေိုကြ ရှေ့တိုးနောကဆြုတ် လုပလြိုကဖြှင့ြ လှလှအေးမကြလြုံးများ စင်းကလွာရင်း တအီးအီး ညည်းနရှောသည်။ ဖခငဖြစ်သူ လကကြောကဝြတအြား အုပကြိုငရြင်း စောကပြတလြေးထဲ လကခြွောင်းလေးအား လိုသလို ခွိနဆြပြီး အသှင်းအထုတ် လုပန်တေော့သည်။

” ကောင်းလား … သမီး ”

” ကောင်းတယ် … အဖရယ်ေ ”

” ပေး … သမီး … လကတ်ဈဖကြ ”

ဦးသိန်းမောငမြှာ လှလှအေး လှတန်သေော လကတ်ဈဖကအြား ဆှဲယူကာ လီးပေါတ်ငပြေးထားလိုကြ၏။ လှလှအေးတဈယောကြ ဖခငဖြစ်သူလီးအား အုပကြိုငရြင်း တအားအား ညည်းကာ လကခြလယအြား အထုတအြသှင်း ခပသ်ှကသ်ှကလြေး လုပန်ရှောသည်။

” သမီး … ရပလြိုကတ်ော့နောြ … ”

လှလှအေး စောကပြတလြေးထဲမှ လကခြွောင်းလေးအား ဆှဲထုတကြာ လီးပေါမြှ အုပကြိုငထြားသော လကအြား ဖြညခြလွိုကြ၏။

” ဟာ … အဖေ …. အာကြာ … ကြှတ် … ဘာလို့လဲ ”

သမီးဖြစ်သူ ကာမစိတ် တောကလြောငခြွိန် ဦးသိန်းမောငမြှာ ရပတ်န့ပြဈသဖြင့ြ လှလှအေးတဈယောကြ မချင့်မြရဲလေး ဖြစ်နရှောသည်။

“အဖကေ …… အားမရတော့လို့ ”

” ဟင် … အဖကေ … ဘာအားမရတာလဲ ”

” သမီးစောကပြတ် … ကြည့်ရြင်း … လိုးချင်လြာပြီ ”

လှလှအေး ကာမစိတ် ပြင်းထနန်ခွေိန် ဦးသိန်းမောငမြှာ ဒဲ့ပြောခလွိုကြ၏။

” ခုန…. တဈခါ လုပပြှီးသားကို…. အဖကလေည်း… လာပါ… လကန်ဲ့ပဲ… လုပရြအောင်… သမီးလည်း… အဖေ့ကို လကန်ဲ့ ပြနလြုပပြေးမှာပေါ့ ”

” သမီးရယ် … လကကြအားမရလို့ပါ ”

” ဟှန့ျ ……… အဖနေောျ ”

လှလှအေးတဈယောကြ ဟနဆြောငန်သေောလြည်း စောကပြတလြေးထဲ တဆဈဆဈဖြင့ြ ရမျမကစြိတ် ထကြှနရှောသည်။

” သမီး …… အဖေ့လီးကို စုပပြေးပါ့လား ”

” ဟင် ….. သမီး မစုပတ်တဘြူး …. အဖေ ”

” မခကပြါဘူး …… သမီးရယ် …… ခဏထလိုကြ နောြ ”

ဒူးထောကထြိုငထြားသော ဖခငဖြစ်သူပေါငကြှားမှ လီးအား ကြည့်ကြာ စမ်းပြီး စုပပြေးချင်သ်ဖြင့ြ မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် ဒူးတုတထြိုငကြာ ကုန်းစုပပြေးတော့သည်။

” ပြှတ် …… ပြှတ် …… ဝေါ့ ….. ဖလူး ”

လီးထိပအြား ဆှဲစုပလြိုကသ်ညန်ှင့ြ ငှီစို့စို့ အနံ့က နှာခေါင်းထဲ ဝငရြောကလြာကာ ပျို့တကန်ေ၏။

” ရှံလို့လား …… သမီး ”

” မဟုတပြါဘူး အဖရယ်ေ။ အနံ့ မခံနိုငလြို့ပါ ”

ပြောပြီး ဒုတိယအကြိမ် လီးအား အသကအြောင့ပြှီး စုပလြိုကပြှနသ်ည်။ တဖြည်းဖြည်း အသကခြိုးရှူရာ လီးနံ့မှာ ယဉပြါးလာပြီး ရမျမကစြိတကြို ထကြှစခေဲ့သည်။ အသကဝြဝရှူကာ လရညန်ှင့ြ စောကရြညမြွား ပကပေန်သေော ဖခငဖြစ်သူလီးကြီးအား ပါးစပလြေးထဲ ရသလောကသ်ှင်းကာ မရှံမရှာ နမ်းလိုကစြုပလြိုကဖြှင့ြ လီးတံတလွှောကရြှိ အကြိအခွှဲများ ပြောငစြငအြောင် ယကပြေးနတေော့၏။

” အားးး …. ရှီးးးး …. တတလြိုကတ်ာ …. သမီးရယ် … အင်းဟင်း ”

ဦးသိန်းမောငတ်ဈယောကြ လှလှအေး ဆံနှယမြွားအား လကထြိုးဖြကာ ပါးစပလြေးထဲ ဒဈမှုတရြုံလေး လိုးနရှောသည်။ လှလှအေးမှာ ဒဈဖူးအောကြ မေးသိုင်းကြိုးလေးအား လွှာဖြင့ြ ကန့လြန့ဖြကြြ ပင့ယ်ကကြာ တွဲကနွသေော လဥနှစ်လုံးအား ညှဈပေးနပြန်ေ၏။ မဝိုင်း သူမအဖအေား လီးစုပပြေးပုံကို ပြနမြှငယ်ောငကြာ စိတထြဲပေါလြာသမွှ လုပပြေးနမေိသည်။

” အဖေ …. ပကလြကြ …. လှနလြိုကန်ောြ ”

ပြောပြီး ထရပကြာ ရငလြွားထားသော ထမိနအြား ခွှတရြင်း ပကလြကလြှဲနသေော ဖခငဖြစ်သူမကြန်ှာပေါြ ဖငပြှနခြေါင်းပြနခြှရင်း လီးကြီးအား ပြနစြုပပြေးနတေော့၏။ ဦးသိန်းမောငမြှာလည်း လီးစုပခြံရင်း သမီးဖြစ်သူ စောကပြတလြေးအား တပြတပြှတ် မှညအြောင် ယကန်ပြနေသ်ည်။

” သမီး…. အဖေ့လီး.. တအားယားနပြေီ ”

ဦးသိန်းမောငမြှာ လှလှအေး စောကစြိလေးအား ခပပြှင်းပြင်း တဈခကြဆြှဲစုပကြာ လိုးဖို့ မသိမသာ ပြောဆိုလိုကြ၏။ သမီးဖြစ်သူ လွှာစွမ်းအောကြ လီးကြီးမှာ တဒုတဒြုတန်ှင့ြ သှေးတိုးကာ အကြောများ ထောငန်ရသေည်။

” ဟင် … အဖကလေည်း …. သမီး … စုပလြို့ ကောင်းနတေုန်း ရှိသေး ”

” နောကမြှ … ထပစြုပ် သမီး … အခု … လိုးရအောင် နောြ ”

ဖခငဖြစ်သူ စကားအဆုံး လီးထိပအြား ပါးခွကအြောင် စုပကြာ ပါးစပထြဲမှထုတရြင်း ခန်ဓာကိုယအြား ဘေးရှေ့ကာ ဖငဗြူးတောင်း ထောငပြေးလိုကတ်ော့သည်။ လှလှအေးမကြလြုံးထဲ မဝိုင်းအား သူမဖခငမြှ နောကကြ တဒိုင်းဒိုင်း ဆှဲလိုးနသေော ပုံရိပမြွား ဝငလြာကာ စောကပြတထြဲ ဖခငဖြစ်သူလီးကြီး ဝငလြာမည့အြခွိနအြား စောင့မြွှောြ နေ၏။

” အဖေ လိုးမှာဖြင့ျ လိုးလေ ”

သမီးဖြစ်သူ၏ ကော့ထွကန်သေော ဖငကြှီးအား ငေးမောကြည့်န်စဉြေ စကားသံ ထွကလြာသဖြင့ြ ဦးသိန်းမောငတ်ဈယောကြ ဖငကြှားမှ ဖောင်းထွကန်သေော စောကပြတလြေးထဲ ဒဈကြီးတေ့ကာ ဆှဲလိုးတော့သည်။

” ဗစြျ ….. ဘှတ် …. အ ….. အားးးး ….. အင့ျ …. ဇွိ ….. ဖြပ် ……. ဘှတ် ဘှတ် ”

လှလှအေးမှာ တဈခွီပြီးထားပြီး စောကပြတလြေးထဲ ကြိန်းစပန်သေောလြည်း ဖခငဖြစ်သူ ဆောင့လြိုးသမွှ ဖငကြှီး ရသလောကထြောငကြာ အံကြိတခြံနရှော၏။ ဦးသိန်းမောငမြှာလည်း သမီးဖြစ်သူခါးလေးအား စုံကိုငကြာ ဖငသ်ားစိုငန်ှဈခွမ်း ရမ်းခါနအေောင် ဆောင့လြိုးရင်း လိုးခကြမြွား ပြင်းထနလြာသည်။ ခဏအကြာ ခါးသေးကဉွလြေးအား ကိုငထြားသော လကန်ှဈဖကမြှာ အိပယ်ာပြငထြကြ လှုပရြမ်းနသေော လှလှအေး နို့အုံနှစ်ဖကအြား ဆှဲညှဈရင်း ဆီးခုံးနှင့ြ ဖငဝြလေးကပသ်ညအြထိ မီးပြင့မြတတ် ဆှဲလိုးနပြန်ေ၏။

” အား…. ကောင်းလိုကတ်ာ….. အဖရယ်ေ…. အရမ်း …. လိုးတတတ်ာပဲ …. ဆောင့ဆြောင့ြ …… သမီး ….. ခံနိုငပြါပြီ ”

” အဖလည်ေး… ကောင်းတယ်…. သမီးရယ်… ဖငကြှီးက …….. အားရလိုကတ်ာ ”

“အားရရင် နာနာလေးလိုးပေးလေ အဖရေဲ့”

” လိုးမှာပေါ့ သမီးရယ် …. သမီး အားရကြနပေတ်ဲ့အထိ…. အဖလေိုးပေးမှာ ”

သားအဖနှစ်ယောကြ နားလိုကြ လိုးလိုကဖြှင့ြ နေ့လည် နှစ်နာရီကြောမြှ နားကာ ထမင်း အတူစားလိုကကြှတော့သည်။

” ဟင် …… သမီး ခွထေောကကြ ”

” ခခြြ ခခြြ …. အစထဲက …. ဘာမှ …… မဖြစ်ပါဘူး …… အဖရယ်ေ ”

” ဟမ် ”

” အင်း .. သမီးလည်း …. အဖေ့ကို … ဟိုလေ …. ဟို ဟို ”

” တဟိုဟိုနဲ့ … ဘာဖြစ်လဲ … သမီးရ …။

ပြီးပါပြီ။

ရေးသားသူ – ဘုံခုနှစ်ဆင့ျ