အောစာအုပ်

လကဝြခေံ

“ ခငမြှန် ”

“ ရှင်..”

“ ဆရာ့ကို စားပြဲပေါကြ ဖိုငအြစိမ်းလေး ကမ်းလိုကစြမ်းပါ ..”

“ ဟုတကြဲ့ ဆရာ…”

ခငမြှနသ်ည် စားပြဲတွင် အလုပလြုပန်ရောမှထကာ ဆရာဦးစိုးဦးရဲ့ စားပြဲရှေ့သို့ လွှောကလြှမ်းလိုကသ်ည် ။ ခငမြှန် ဖြေးဖြေးလေး လွှောကန်စဉေမြှာပင် လှုပလြီလှုပလြဲ့ဖြင့ြ တုနခြါနသေော တငပြါးကြီးများက အရှယန်ှင့ြ မမွှအောင် ကြီးမားလှသည် ။ ဆရာဦးစိုးဦးရဲ့ စားပြဲပေါမြှ ဖိုငအြစိမ်းလေးကို ယူပြီး ပကလြကကြုလားထိုငတ်ှင် ထိုငန်သညေ့ြ ဆရာ့ထံသို့ ပတပြှီး လွှောကလြှမ်းသှားသည် ။ ခွလှမြေးတွေ လှမ်းလိုကလြတေိုင်း ဝတထြားသော ထမိနလြေးအတွင်းမှ ရုန်းကန် ထကြှသှားသည့ြ ခငမြှနရြဲ့ ပေါငလြုံးကြီးများမှာ ဖြောင့တ်န်းပြီး တုတတ်ုတခြဲခဲ ရှိလှသည် ..။

“ ဆရာ.. ဒီမှာ ဖိုင်…”

“ အောျ..အေး..အေး…”

ဆရာဦးစိုးဦးက ခငမြှန် ကမ်းပေးနသေော ဖိုငလြေးကို လှမ်းယူလိုကသ်ည် ။ ဆရာ့ထံသို့ ဖိုငကြိုပေးအပြီး ခငမြှန် လှည့ထြှကလြိုကသ်ည် ။

“ အောြ.. ခငမြှန်…”

ဆရာ့ ခေါသ်ံကြောင့ြ ဆရာထိုငန်ရောဘကသ်ို့ ပြနလြှည့လြိုကသ်ည် ။

“ ဟုတကြဲ့ ဆရာ…”

“ ဒီစာအုပထြဲက အခန်း ( ၃ ) နဲ့ ( ၆ ) ကို လေ့ကငွ့ခြန်း မေးခွန်းတွခညွြေး ထုတရြေးပေးပါဦး…”

ဆရာဦးစိုးဦးက ဖိုငယ်ူပေးရန် မပြောခငကြ သူဖတန်သေော စာအုပကြို ဖြင့ပြှသည် ။ မတတ်ပရြပလြကြြ ငုံ့ကြည့်န်သေော ခငမြှန်၏ လညဟြိုကြ အင်ျကြီကြောင့ြ ရငသ်ားများမှာ တဝကလြောကြ အပေါပျိုင်းကို ဖြူစငဝြင်းနုဖတစြှာ တွေ့ရသည် ။ ခငမြှနကြ ဆရာပြသညမြွားကို ကြည့်ပြှီး ဆရာ့လကမြှ စာအုပကြို လှမ်းယူကာ သူမ၏စားပြဲသို့ ပြနလြွှောကလြာခဲ့သည် ။ ပြီးတော့ လုပစြရာများကို ဆကလြုပန်လေိုကသ်ည် ။

ခငမြှနသ်ည် ဆရာဦးစိုးဦး၏ ကြူရှငကြွောင်းတွင် စာရေးအဖြစ် ဝငရြောကလြုပကြိုငန်သညေမြှာ ဒီနှစ်စာသငန်ှဈ နှစ်စကတည်းကဖြစ်လို့ ယခုဆိုလွှင် ( ၄ ) လ ပင် ရှိပြီ ဖြစ်သည် ။ တကျကသိုလ် အဝေးသငတ်ှင် ဒုတိယနှစ် တကန်ပြေီး တခွားအလုပထြကြ ကြောင်းစာနှင့ြ နီးစပကြာ သှားရလာရ နီးစပလြှယကြူသော ဦးစိုးဦး၏ ကြူရှငကြွောင်းတွင် အလုပလြုပရြသညကြို သူမ ပိုလို့နှစ်သကမြိ၏ ။ သူမသည် ယခု အလုပကြို သူမ၏ဘဝမှာ ပထမဆုံး ဝငင်ှရသေည့အြလုပ် ဖြစ်လို့ ဂရုတစိုကြ ကြိုးစားပမ်းစားလုပ်၏ ။ ယခု သူမအသကသ်ည် ( ၁၉ ) နှစ်သာ ရှိသေးသည် ။ ဘှဲ့ရပြီးပါက ယခုထကြ ဝငင်ှကေောင်းသော လုပင်န်းများကို ရရှိ လုပကြိုငရြမညဟြုလည်း ယုံကြညထြား၏ ။

ခငမြှနသ်ည် လုပစြရာရှိသော အလုပမြွားကို ကြိုးစားပြီး စိတဝြငတ်စား လုပကြိုငန်သည်ေ ။ ခငမြှန် အလုပလြုပန်သညေမြှာ မညမြွှကြာသှားသည် မသိ ။ ကြောင်းရှေ့သို့ ကားတဈစီး ရပလြိုကသ်ံကြားမှ ခေါင်းကလေးမော့ပြီး ကြည့်ဖြစ်၏ ။

တကျကစီကားအဖြူလေးတဈစီးသည် ခငမြှနတ်ို့၏ ကြောင်းရှေ့တွင် ရပကြာ ကားပေါမြှ အသကြ (၂၆ ) နှစ်ခန့ရြှိသည့ြ လုံးကြီးပေါကလြှနှင့ြ ခပတ်ောင့တ်ောင့ြ အမွိုးသမီးတဈဦး ဆင်းလာပြီး တကျကစီကားမှာ ပြနထြှကခြှာသှားသည် ။ တကျကစီပေါမြှ ဆင်းလာသော အမွိုးသမီးသည် ခငမြှနတ်ို့ရှိရာသို့ တန်းတန်းမတမြတ် လာပြီးနောကြ အထဲသို့ ဝငလြာ၏ ။ ဆရာဦးစိုးဦးက ဖတလြကစြ ဖိုငအြစိမ်းလေးကို ခလွိုကပြှီး ခေါင်းထောငကြာ ကြည့်လြိုကြ၏ ။

“ ဟာ..ကြညဖြှူပါလား..လာထိုင်…”

အမွိုးသမီးက ဆရာ့ဘေးရှိ ကုလားထိုငတ်ှင် ဝငထြိုငလြိုကြ၏ ။ ပြီးတော့မှ..

“ ကိုကိုစိုးကြောင်းကို မရောကဖြူးတာနဲ့ ကြညဖြှူ တမငရြောကအြောင် လာခဲ့တာပါ…”

သူတို့နှစ်ဦး စကားစတငကြာ ပြောလိုကစြဉမြှာပင် ခငမြှနကြ လကမြှ နာရီလေးကို ကြည့်လြိုကြ၏ ။ ညနေ ( ၄ ) နာရီ ကြောပြပြေီ ။ စားပြဲပေါရြှိ လုပလြကစြ စာရှကစြာတမ်းများကို သသသေပေသ်ပလြေး ထပလြိုကသ်ည် ။ ပြီးတော့ သူမ၏ ထမင်းခွိုင့လြေးကို သူမဘေးရှိ စာစငလြေးပေါမြှ ယူလိုကြ၏ ။

“ ခငမြှန် ပြနခြငွပြှနတ်ော့လေ …”

“ ဟုတကြဲ့ ဆရာ….”

ခငမြှနကြ သူမ၏ စလင်းဘကလြေးကို ကောကပြှီး လှယလြိုကကြာ ထမင်းခွိုင့လြေးဆှဲလကြြ ထွကလြာခဲ့တော့၏ ။ ကားဂိတ် ၂ ဂိတမြွှသာရှိသော သူမ၏ နအေိမကြို ကားမစီးတော့ဘဲ လမ်းလွှောကပြှီး ပြနခြဲ့သည် ။ ဒီအခွိနဆြိုရင် ကားတွေ ကြပန်ပြေီ ..။ နေ့စဉန်ေ့တိုင်း လမ်းလွှောကပြှနန်ကြဖြေဈလို့ ခငမြှန် အလေ့အကငွ့ြ ရနပြေီ ဖြစ်၏ ။

ခငမြှန် အိမသ်ို့ ရောကခြါနီးမှာပင် သူမတို့၏ အိမရြှေ့မှ တကျကစီလေးတဈစီး ပြနထြှကသ်ှားသညကြို တွေ့လိုကရြ၏ ။ ခငမြှန် အိမပြှနရြောကတ်ော့ သူမ၏ အဈမနှင့ြ ခဲအိုတို့ ရောကန်သညေကြို တွေ့လိုကရြ၏ ။

“ ဟင်..မမ ”

“ ဟင်..ခငမြှန် ပြနလြာပြီလား …”

“ ဟုတကြဲ့.. မမတို့ ဘယတ်ုန်းက ရောကတ်ာလဲ…”

“ အခုတငဘြဲ..ညီမလေး …”

“ ညီမ ရေချိုးလိုကျဦးမယ် …”

“ အေး..အေး…ခြိုး…ညီမလေး…”

အိမရြှေ့တွင် ဦးလေးဖြစ်သူနှင့ြ ထိုငပြှီး စကားပြောနကြသေော အဈမကို နှုတခြှန်းဆကသ် စကားများဆိုလကြြ အိမအြတွင်းသို့ ခငမြှန် ဝငရြောကခြဲ့၏ ။ ခဲအိုဖြစ်သူ ကိုမှင့ြဦးကတော့ သူမကို မကြလြုံးအပြူးသားဖြင့ြ ကြည့်န်ေ၏ ။

အဈမဖြစ်သူ ခငခြငထြှေးမှာ ခငမြှနထြကြ အသကြ ( ၅ ) နှစ်မွှ ကြီး၏ ။ လှနခြဲ့သော တဈနှစ်ကြောလြောကကြ အဈမဖြစ်သူမှာ အိမထြောငကြသွှားခဲ့ခွင်း ဖြစ်၏ ။ ခငမြှနတ်ို့မှာ မိဘများ မရှိကြတော့ဘဲ အမဖြစ်ေသူ၏ မောငအြရင်း ဦးလေးဖြစ်သူ ဦးဖတင်ေ နှင့ြ အတူနထေိုငခြဲ့ကြသည် ။

ဦးဖတငေမြှာ လူပျိုကြီး ဖြစ်ပြီး အသကြ ( ၄၂ ) နှစ် ရှိပြီ ဖြစ်၏ ။ အဈမဖြစ်သူ အိမထြောငကြစွဉကြ ဦးလေးက သဘောမတူခဲ့ပေ ။ ခငခြငထြှေး၏ ယောကြြားဖြစ်သူ ကိုမှင့ြဦးကို ဦးလေးက ကြည့်လြို့မရ ဖြစ်နေ၏ ။ အဈမဖြစ်သူ ခငခြငထြှေး အိမထြောငကြပြှီး ( ၇ ) လခန့အြထိ အိမတ်ှင် ခငမြှနတ်ို့နှင့ြ အတူနခေဲ့ပြီး နောကမြှ အဈမဖြစ်သူ၏ ယောကြြားမှာ နယစြပမြှို့လေးတဈမှို့သို့ တာဝနအြရ ပြောင်းရှှေ့သှားရလို့ ခငခြငထြှေးသည် သူမ၏ ယောကြြားနှင့ြ အတူ လိုကပြါသှားခဲ့၏ ။ ထိုသို့ ပြောင်းရှှေ့သှားပြီး တဈနှစ်နီးပါးကြာမှ ယခုကဲ့သို့ ပြနလြာခဲ့ကြခွင်း ဖြစ်၏ ။

အဈမဖြစ်သူသည် သူမယောကြြား ကိုမှင့ြဦး အလုပကြိဈစဖြင့ြ လာလို့ သူမပါ လိုကလြာဟနတ်ူ၏ ။ သူတို့ လငမြယားတွင် ကလေး မရရှိကြသေးပါ ..။ ညီအဈမချင်ြး တဈနှစ်လောကြ ကြဲကြာနခေဲ့ကြစဉအြတွင်း စာချင်ြးတော့ အဆကအြသှယ် ရှိခဲ့ကြ၏ ။ ယခု အဈမဖြစ်သူကို တွေ့ရလို့ ဝမ်းသာသှားသောလြည်း ခငမြှနသ်ည် အမဖြစ်သူ ထိုငန်ရောသို့ သှးပြီး ဖကလြှဲတကင်း နှုတမြဆကဖြစ်။ အကြောင်းမှာ ဦးလေးနှင့ြ စကားထိုငပြှောနလေို့ ဖြစ်၏။ အထူးသဖြင့ြ ခဲအိုဖြစ်သူ ကိုမှင့ြဦး ရှိနလေို့ဆိုလွှင် ပိုပြီး မှနလြိမ့မြည် ဖြစ်ပါသည် ။

ခငမြှနသ်ည် အဝတအြစားများကို ခွှတပြှီး ရလေဲလုံခညွြ အပိုတဈထညယ်ူကာ ရချိုးရနအြတွကြ နောကဖြေးဖကကြို ထွကလြာခဲ့၏ ။ ခငမြှနတ်ို့အိမတ်ှင် ရချိုးခန်း သီးခွားမရှိပါ ။ အိမ်၏ အနောကဖြကြ မီးဖိုဆောင်၏ ဘေးတွင် သှပပြှားများ ထောငကြာထားသော နရောတွင် ရချိုးကြရ၏ ။ မီးဖိုဆောငမြှနပြေီး အိမဘြေးဖကသ်ို့ ထွကသ်ော တံခါးပေါကြ၏ဘေးတွင် ဖြစ်၏ ။

ရချိုးရနန်ရောသို့ အရောကတ်ှင် ခငမြှနကြ ခန်ဓာကိုယအြပေါပျိုင်းတွင် လှှမ်းခွုံလာသော သဘကကြို တန်းပေါသ်ို့ တငလြိုကြ၏ ။ ဖြူစင် ပြည့တ်င်းသော ခငမြှန်၏ ရငဘြတသ်ား နုနုလေးများသည် လစေိမ်းထိတွေ့မှုကြောင့ြ ကြကသ်ီးလေး တဈခကြြ ထသှား၏ ။ ခငမြှနသ်ည် ရစညေထြဲမှ ရကေို ခပကြာ ဆပပြှာဖြင့ြ မကြန်ှာသဈလိုကြ၏ ။ ပြီးတော့မှ ရကေို တဝကြီး ခွိုးလသည်ေ ။

ရချိုးပြီးသညန်ှင့ြ အပိုယူလာသော လုံခညွလြေးကို လဲဝတလြိုကပြှီး စောစောက ယူလာခဲ့သော သဘကကြိုပင် ခန်ဓာကိုယအြပေါပျိုင်းမှာ ပတကြာ ရချိုးရာ အခန်းလေးမှ ထွကပြှီး မီးဖိုဆောငသ်ို့ ဝငလြာခဲ့၏ ။ ခငမြှန် မီးဖိုဆောငသ်ို့ အဝငတ်ှင် မီးဖိုဆောငထြဲရှိ သောကရြအေိုးစငတ်ှင် ခဲအိုဖြစ်သူ ကိုမှင့ြဦးမှာ ရသေောကန်ေ၏ ။ ခငမြှနကြ မီးဖိုဆောငထြဲသို့ ဖြတအြလွှောကြ ရအေိုးစငအြနီးသို့ အရောကတ်ှင် ခဲအိုဖြစ်သူ ကိုမှင့ြဦးက ခငမြှနကြို လှမ်းပြီးဆှဲကာ ဖကလြိုကြ၏ ။

“ ဟာ.. ကိုကိုမှင့ကြလဲ .. ဦးလေးနဲ့ အဈမ မှငသ်ှားရင် ဒုကျခပါဘဲ လှှတပြါ …”

ခငမြှနကြ အားရှိသမွှ ရုန်းကနန်ေ၏ ။ ကိုမှင့ြဦးကလည်း ခငမြှနကြို အတင်း ဆှဲဖကန်သည်ေ ။ ယောကြြားအားကို မယှဉန်ိုငလြို့ ခငမြှန် ရုန်းမရနိုင် ဖြစ်ရ၏ ။ ထို့ပြင် ဆကပြှီး ရုန်းကနန်ပေါက ဦးလေးနှင့ြ အဈမဖြစ်သူတို့ သိသှားမှာစိုးလို့ ခငမြှနမြှာ ဆကပြှီးတော့ အကြောကအြကန် မရုန်းကနတ်ော့ပါ ။

ကိုမှင့ြဦးသည် ခငမြှန် အတနင်ယ် ငှိမသ်ှားပြီ ဆိုလွှငဘြဲ ခငမြှန်၏ ခန်ဓာကိုယလြေးကို ပိုငပျိုငန်ိုငန်ိုငလြေး ဖကပြှီး ရချိုးပြီးစ သန့စြငန်သေော ခငမြှနရြဲ့ နုနုငယင်ယ် ခစွစြရာ မကြန်ှာလေးကို အငမ်းမရ နမ်းပါတော့သည် ။ မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် ဖကထြားခံနရသေော ခငမြှန်၏ ဖငသ်ားကြီးများကိုလည်း ကိုမှင့ြဦးက သူ၏လကဖြှင့ြ ဆုပန်ယလြိုကသ်ေး၏ ။ ဆန့ကြငွဖြကလြိင်၏ ပြေ့ဖကန်မ်းရှုံ့ ဆုပန်ယတ်ာတွေ ခံရလို့ ခငမြှနမြှာ တကိုယလြုံး ဖိန်းရှိန်းကာ အသကရြှူမှားကာ မောဟိုကလြာ၏ ။ နမ်းလို့ အားရသှားပုံရသော ကိုမှင့ြဦးက သူ၏မကြန်ှာကို ခငမြှန်၏ မကြန်ှာလေးမှ ခွာလိုကြ၏ ။

“ သတိရလိုကတ်ာ ခငမြှနရြယ် … ခငမြှနရြော သတိမရဘူးလားဟင်…”

“ ဘာကို သတိရရမှာလဲ..။ ခငမြှန့မြှာ ဘာမှ သတိရစရာ မရှိဘူး…”

ခပတ်ညတ်ညလြေး ပြောရင်း သူမကို ဖကထြားသည့ြ မှင့ြဦး၏ လွော့ရဲရဲ ဖြစ်သှားသော လကမြွား ကြားမှ ရုန်းကနကြာ မှင့ြဦးကို ကြောခိုင်းပြီး ထွကခြဲ့ည် ။ ခငမြှန်၏ နုနုငယင်ယ် မကြန်ှာလေးမှာ နီရဲနေ၏ ။ သူမ၏ မကြဝြန်းလေးများထဲတွငလြည်း မကြရြညမြွား ရီဝရဈေဝဲနေ၏ ။ မှနတ်ငထြားသော ခုံပုလေး၏ရှေ့ ကြမ်းပြငပြေါတ်ှင် ခထွားသော ကြောကပြှငလြေး ရှိရာသို့ ရလေဲလုံခညွလြေး ရငလြွားလွှကပြင် ထိုငခြလွိုကြ၏ ။ ကြောကပြှငလြေး၏အပေါသ်ို့ သူမ၏ လကကြလေးဖြင့ြ တဈခကြန်ှဈခကြြ ပြတလြိုကပြှီး အနီးရှိ ရပေုလင်းထဲမှ ရအနေည်းငယကြို ကြောကပြှငပြေါသ်ို့ လောင်းခလွိုကြ၏ ။ ပြီးတော့ မှနတ်ငထြားသော ခုံပုလေးပေါရြှိ သနပခြါးတုံးကို ယူပြီး သနပခြါး သှေးလိုကြ၏ ။

သနပခြါးသှေးရင်းဖြင့ြ ခငမြှန်၏ စိတအြစဉတ်ို့သည် လှနခြဲ့သာ တဈနှစ်ခန့ကြ ကာလဆီသို့ အတွေးရယောဉလြေးဖြင့ြ စီးမွော လှင့ပြါသှားတော့၏ ။

အိပမြောကနွသေော ခငမြှန်၏ ခန်ဓာကိုယလြေးသည် တဈခကြြ တွန့သ်ှား၏ ။ သူမ၏ ပေါငန်ှဈလုံးကြား ခွဆုံရှိ စောကဖြုတကြလေးကို စိုစိုစိစိ အရာတဈခု လာရောကြ ထိတွေ့နေ၏ ။ ပြီးတော့ သူမ၏ စောကဖြုတအြကြဲကြောင်းလေး တလွှောကကြို ထိုအရာက ပြတတ်ိုကန်ေ၏ ။ ခငမြှန်၏ တကိုယလြုံးသည် ရှိန်းဖိန်းပြီး ကြကသ်ီး တဖြန်းဖြန်းထနေ၏ ။

ခငမြှန်၏ စောကဖြုတအြကြဲကြောင်းလေး တလွှောကြ ပြတတ်ိုကန်သေော စိုစိုစိစိ အရာသည် စောကဖြုတန်ှတခြမ်းသား နှစ်ခုကို ထိထိမိမိလေး ပြတတ်ိုကလြိုကြ၏ ။

“ အင်..အင်…”

မကြလြုံးလေးများ မှိတထြားသော ခငမြှနမြှာ နှုတခြမ်းလေးများမှ ညည်းသံလေး ထွကပြေါလြာ၏ ။ သူမ၏ ဦးခေါင်းလေးမှာလည်း သူမ အိပန်သေော ခေါင်းအုံးပေါတ်ှင် ဘယည်ာ လှည့န်ေ၏ ။ ခငမြှန်၏ စောကဖြုတအြကြဲကြောင်းလေး တလွှောကြ အစုနအြဆန် ပြတတ်ိုကန်သေော စိုစိစိအရာသည် ခငမြှန်၏စောကဖြုတ် အပေါန်ားလေးသို့ အနည်းငယ် တိုးဝငလြာပြီး ခငမြှန်၏ စောကစြိလေးကို တဈခကြြ နှစ်ခကြြ ကောထြိုးလိုကြ၏ ။

“ အင်း..အင်း..ဟင်း ……”

တကိုယလြုံး တုနသ်ှားသော ခငမြှနမြှာ ရငထြဲတွင် သိမ့ကြနဲ ခံစားလိုကရြ၏ ။ သူမ၏ ပေါငကြှီးနှစ်လုံးကိုလည်း ခပကြာကားလေး ဆှဲထောငလြိုကြ၏ ။ လကတ်ဈဖကကြ ခငမြှန်၏ ဖငသ်ားကြီးများအောကကြို ဝငလြာကာ ခငမြှန်၏ ထွေးအိတင်းမာသော ဖငသ်ားကြီးများကို ဆုပန်ယပြေးနေ၏ ။ ခငမြှန်၏ စောကဖြုတလြေးကိုလည်း စိုစိစိအရာက ပြတတ်ိုကလြကြပြင် ရှိ၏ ။

ခငမြှနသ်ည် သူမ၏ အိပရြာလေးထကတ်ှင် နိုးတဝကဖြစ်လွှကြ သိမ့သ်ိမ့တ်ုနန်ေ၏ ။ သူမ၏ စောကဖြုတလြေး အတွင်းတွငလြည်း စောကရြလေေးများ စိုစွတစြပြုလာ၏ ။ ခငမြှန်၏စောကဖြုတ် အကြဲကြောင်းလေးကို တဈစုံတဈခုက ဟတတလေး ဖြဲလိုကပြှီး စောစောက စိုစိစိအရာသည် ခငမြှန်၏ စောကဖြုတလြေးထဲကို အတင်းပင် တိုးဝငလြာပြီး စောကဖြုတလြေး၏ အတွင်းသားနုနုများကို ပြတန်ေ၏ ။ ခငမြှန်၏ ကိုယလြုံးလေးမှာ ဆတကြနဲ တုနသ်ှား၏။

“ အ…အ…အင်း…အင်း…“

ခငမြှန်၏ စိတထြဲတွင် မခွိတငကြဲလေး ခံစားနရပြေီး တိမတ်ိုကမြွားပေါတ်ှင် လှင့မြွောပါသှားရသည် ။ ပြီးတော့ တောတ်ောလြေးဝေးသည့ြ နရောရောကမြှ ဗှုန်းဆို တိမတ်ိုကကြှီးပေါမြှ ခငမြှနသ်ည် လှင့စြငပြှီး ကသွှားရသည် ။

“ အာ..ကြှတ်..ကြှတ် …ကြှတ်….”

ခငမြှနသ်ည် နိုးတဝကြ အိပမြကမြှ နိုးလာခဲ့လပြေီ …။ သူမ၏ ရငထြဲတွင် နှုံးခွိလကြြ မောဟိုကန်ေ၏ ။ လေးလံလှသော သူမ၏ မကြတ်ောငလြေးများကို အတောလြေး အားယူပြီး ဖြင့ကြှည့လြိုကြ၏ ။ ညအမှောငတ်ှင် အရာဝထျတုများကို သဲကြဲစွာ မမှငရြသောလြည်း သူမ၏ ပေါငန်ှဈလုံးကြားတွင် လူတဈယောကြ၏ ဦးခေါင်း ရောကရြှိနပြေီး ထိုသူသည် သူ၏လကကြို သူမ၏ ဖငသ်ားကြီးများအောကသ်ို့ သှင်းကာ သူမ၏ ထွေးအိလုံးတဈနသေော ဖငသ်ားကြီးများကို ဆုပန်ယန်ပြေီး သူ၏လွှာဖြင့လြည်း သူမ၏ စောကဖြုတလြေးကို ယကပြေးနကြေောင်းကိုတော့ ခငမြှန် သုံးသပသ်ိရှိလိုကရြသည် ။

ရုန်းကနရြန် စိတကြလေး ပေါလြာသောလြည်း ခန်ဓာကိုယလြေး သိမ့သ်ိမ့တ်ုနလြကြြ ရငတ်ှင်းတွင် မောဟိုကြ နှမ်းနယန်ပြေီး တကိုယလြုံးမှာလည်း အားအငမြွား မရှိသလို ဖြစ်နသဖြေင့ြ သူမတွင် ရုန်းကနန်ိုငစြှမ်း မရှိတော့ပါ ။ ထို့ပြင် သူမ၏ စောကဖြုတလြေး အတွင်းသို့ လွှောကနဲ လွှောကနဲ တိုးဝငလြာသော လွှာသည် စောကဖြုတလြေး၏ အတွင်းသား နုနုလေးများကို လိပကြာလိပကြာ ဆှဲယူနသဖြေင့ြ ခံစားနရသေညမြှာ ရှိန်းရှိန်းဖိန်းဖိန်းဖြင့ြ အရသာ ကောင်းမှနလြှပြီး သူမ၏ ရငတ်ှင်းတွင် ခံစားပြီးရင်း ခံစားချင်ြ ဖြစ်နရသေောကြောင့ြ ရုန်းကနခြငွစြိတလြည်း ပြောကကြှယသ်ှားခဲ့၏ ။

ခငမြှန်၏ စောကဖြုတလြေးအတွင်းသို့ တိုးဝငန်သညေ့ြ လွှာသည် ခငမြှန်၏ စောကခြေါင်းလေးအတွင်းသို့ စောကခြေါင်း အတွင်းသားလေးများ ကြပကြှပတ်ည်းတည်းလေး ကြားမှပင် လွှောကနဲ လွှောကနဲ ဝငလြိုကထြှကလြိုကြ ထုတလြိုကသ်ှင်းလိုကဖြှင့ြ ခငမြှန်၏ စောကပြတလြေးကို လွှာဖြင့ြ ခပသ်ှကသ်ှကလြေး လိုးပေးနေ၏ ။

“ အ….အ…အင်း..ဟင်း..ဟင်း……”

ခငမြှန်၏ စောကပြတလြေးအတွင်းဝယ် စောကရြလေေးများ စိုရှှဲနပြေီ ..။ ခငမြှန်၏ ခန်ဓာကိုယလြေးမှာလည်း သိမ့သ်ိမ့တ်ုနကြာ သူမ၏ ဖငသ်ားကြီးများ မှောကကြှှလာလိုကြ သူမ၏ ရငသ်ားလေးများ ကော့လာလိုကြ ဖြစ်နေ၏ ။ ခငမြှန်၏ စောကပြတဝြကိုလည်း နှုတခြမ်းအစုံက ဖိကပကြာ ငုံစုပန်လေိုကသ်ေး၏ ။ ခငမြှန်၏ စောကပြတအြတွင်းသို့ ထုတလြိုကသ်ှင်းလိုကြ လုပပြေးနသော လွှာသည် စောကခြေါင်းလေးအတွင်းမှ ထွကလြာကာ စောကပြတ်၀ ထိပန်ားရှိ စောကစြိလေးကို ထိထိမိမိလေး ယကပြေးလိုကြ၏ ။

“ အ…အား..ရှီး..ကြှတ်..ကြှတ်…ကြှတ်…….ကြှတ်….”

ခငမြှန်၏ စောကစြိလေးကို တဈကြိမသ်ာ မဟုတ် ။ အကြိမကြှိမ် ဆကလြို့ ယကပြေးနေ၏ ။

“ အ….အ….အမလေး…ကြှတ်…ကြှတ်…”

ခငမြှန်၏ ဖငသ်ားကြီးများမှာ အိပရြာပေါမြှ မှောကကြှှလာပြီး တောတ်ောန်ှင့ြ အိပရြာပေါသ်ို့ ပြနမြကသွေးဘဲ ကော့ပေးထား၏ ။ ခငမြှန်၏ ဦးခေါင်းလေးမှာလည်း သူမ၏ ခေါင်းအုံးလေးပေါတ်ှင် ဘယည်ာ လူးပြံနေ၏ ။ ခငမြှန်၏ စောကပြတလြေးအတွင်းမှာ စောကရြမွေား စိုရှှဲကာ စောကပြတဝြလေးမှပင် အပြငဖြကသ်ို့ စိမ့ထြှကန်ကြပြေီ ။

ထိုအခွိနတ်ှင် စောကစြိလေးကို ယကပြေးနသေော လွှာသည် ယကပြေးခွင်းမှ ရပလြိုကြ၏ ။ ခငမြှန်၏ အိပရြာပေါမြှလှတကြာ မှောကကြှှထားသော ဖငသ်ားကြီးများမှာ အိပရြာပေါသ်ို့ ပြနကြသွှားကြပြီး ခငမြှန်၏ ရငထြဲတွင် ဟာသှားရ၏ ။ စောကပြတဝြမှ နှုတခြမ်းတဈစုံက စောကပြတဝြသို့ ဖိကပလြာပြီး စောကပြတလြေးထဲသို့ စုပလြိုကရြာ စိုရှှဲကာ စိမ့ထြှကန်ကြပြေီဖြစ်သော ခငမြှန့စြောကရြလေေးများမှာ စောကပြတဝြမှ စုပပြေးနသေော နှုတခြမ်းနှစ်ခု ကြားဆီသို့ ပြေးထွကသ်ှားကြ၏ ။ ခငမြှနမြှာ သူမ၏ ဖငသ်ားကြီးများကို ပြနကြှှ ပင့ကြော့ပေးလိုကသ်ည် ။

“ အ…အ…ကြှတကြွှတ်….”

ခငမြှန်၏ စောကပြတဝြလေးတွင် နှုတခြမ်းဖြင့ြ ဖိကပကြာ စုပပြေးနစဉေမြှာပင် လွှာက လွှောကနဲ စောကခြေါင်းထဲသို့ ဝငလြာပြနသ်ည် ။ နုနယလြှသော စောကပြတအြတွင်းသားလေးများကို လိပကြာလိပကြာ ယူနပြနေသ်ည် ။ ခတ်ေတမွှ ငှိမန်သေော ခငမြှနမြှာ လူးလှန့လြာရပြနသ်ည် ။

“ အင်း..အင်း..ဟား……အား…”

ဒီတဈခါတွငတ်ော့ ခငမြှန်၏ စောကဖြုတဝြလေးမှ ဖိကပကြာ စုပန်သေော နှုတခြမ်းနှင့ြ စောကခြေါင်းအတွင်းသို့ ထိုးထည့ကြာ အတွင်းသားလေးများကို ပြတဆြှဲကာ ယကန်သညေ့ြ လွှာသည် လုံးဝ အနောကကြို ပြနမြဆုတတ်ော့ဘဲ အရှိနအြဟုနဖြှင့ြ ခပသ်ှကသ်ှကြ ယကလြိုကြ ဖိကပကြာ စုပလြိုကြ လုပန်ပြေီ ..။ ခငမြှန်၏ ပေါငန်ှဈချောင်းမှာ စုလိုကြ ကားလိုကန်ှင့ြ ဖြစ်နေ၏ ။ ဖငသ်ားကြီးများမှာလည်း မှောကကြှှလာကြပြနပြှီး စောကပြတလြေးကို ကော့ ပေးထားသည် ။ ခငမြှန်၏ နှုတခြမ်းလေးများမှာ တဆတဆြတ် တုနန်ကြပြေီး မကြလြုံးလေးများ မှိတလြကြြ ဦးခေါင်းသည် ဘယည်ာ ရမ်းခါနေ၏ ။ ခငမြှန်၏ လကကြလေး နှစ်ဖကသ်ညလြည်း သူမအိပန်ရော အိပရြာပေါမြှ အိပရြာခင်းလေးကို အတင်းပင် လုံးခွေ ဆုပကြိုငထြား၏ ။

“ အ..ကြှဆျ..ကြှတ် ….ရှီး..အား…အင်း…”

တဆတဆြတ် တုနန်သေော သူမ၏ နှုတခြမ်းလေးများမှ ညည်းသံလေးများ မွိုးစုံ ထွကန်ေ၏ ။ ခငမြှန်၏ စောကခြေါင်းအတွင်းသို့ တိုးဝငန်သေော လွှာသည် ကဉွြးကြပန်သေော စောကပြတအြတွင်းသားလေးများ ကြားမှပင် အတွင်းသို့ အတင်းတိုးကာ ပိုပြီးဝငလြာ၏ ။ စောကပြတ် နှုတခြမ်းသားများကိုလည်း ရနိုငသ်လောကြ ဖြဲလိုကတ်ာကို ခငမြှန် ခံစားလိုကရြ၏ ။

“ အ…အ…အ…အင်း…”

လို့ ခငမြှန် ညည်းတွားလိုကြ၏ ။ ခငမြှန်၏ စောကပြတအြတွင်းကို အတင်းတိုးကာ ပိုပြီး ဝငလြာသော လွှာက စောကပြတအြတွင်းသားများကို စောစောကထကြ ပိုပြီးဖိကာ ပိုပြီးမှနမြှန် ယကန်ေ၏ ။

“ အ…အ….အမလေး…အင်း..အင်း..ဟင်း …..”

စောကရြမွေား စိုနဈနပြေီ ဖြစ်သော ခငမြှန်၏ စောကပြတအြတွင်းသားလေးများသည် လှုပလြှုပရြှားရှား ဖြစ်လာကာ သူတို့ကို ယကန်သေော လွှာကို ဖစွည်ှဈလာကြ၏ ။ ခငမြှန်၏ ဖငသ်ားကြီးများမှာ ပိုပြီး မှောကကြှှလာကြပြီး အိပရြာပေါသ်ို့ ပြနမြကတွော့ ..။ စောကပြတဝြကို နှုတခြမ်းဖြင့ြ အားရပါးရ စုပယ်ူလိုကပြှီး စောကခြေါင်းအတွင်းရှိ လွှာကလည်း သူ့ကို ရဈပတ် ဖစွည်ှဈနကြသေော စောကပြတအြတွင်းသားလေးများကို အားပျိုငကြာ အနိုငကြှဲရင်း အတင်းပင် ထိုးကောကြာ လေးငါးကြိမမြွှ ယကလြိုကတ်ော့သည် ။

“ အ…အ…အမလေး…အ…အ…အား……”

ခငမြှန်၏ တကိုယလြုံးမှာ ဆတကြနဲ ဆတကြနဲ တွန့သ်ှားပြီး ဖငသ်ားကြီးများမှာလည်း သိမ့ကြနဲ ငှိမ့ကြနဲ သုံးလေးကြိမမြွှ ကော့ထိုးသှား၏ ။ စောကခြေါင်းလေး အတွင်းမှ လွှာကို ခငမြှန်၏ သုတရြလေေးများက ပကဖြနွြး ထိတွေ့လာ၏ ..။ ခဏကြာတဲ့အထိ ခငမြှန်၏ ဖငသ်ားကြီးများမှာ ခါရမ်းနပြေီးမှ ဟင်းကနဲ သကပြှင်းခသွံနှင့အြတူ မှေ့ယာပေါသ်ို့ ပြနကြသွှားတော့သည်။ ထိုအခါတွငမြှ ခငမြှန်၏ စောကခြေါင်းထဲသို့ သှင်းထားသော လွှာသည် ပြနထြှကသ်ှားသည်။ စောကပြတအြဝတွင် ဖိကပကြာ စုပပြေးနသေော နှုတခြမ်းများလည်း ခွာသှားလသည်ေ ။

ခငမြှန်၏ စောကပြတလြေးမှာ ပြစိပြစိဖြစ်လကြြ ရှိနသေေး၏ ။ ထိုနောကြ ပြစိပြစိ ဖြစ်နသေော ခငမြှန်၏ စောကပြတဝြလေးကို လွှာဖြင့ြ အပြာလိုကြ လေးငါးကြိမလြောကြ ဖိကပကြာ ယကပြေးလိုကပြှီးမှ ခငမြှန်၏ ပေါငန်ှဈလုံးကြားရှိ ဦးခေါင်းမှာ ဖယခြှာ ထွကသ်ှားလတေော့သည် ။ ပြီးတော့ ဖောင်းကားအိထွေးနသေော ခငမြှန်၏ စောကပြတအြုံလေးကို နူးနူးညံ့ညံ့လေးဖြင့ြ ရှိုကကြာ နမ်းလိုကသ်ေး၏ ။

ခငမြှနမြှာ ထမိနလြေး ခါးတွင် လိပတ်ငန်ပြေီး သူမ၏ အောကပျိုင်းမှာ ဝတလြဈစလဈ ဖြစ်လွှကန်သည်ေ ။ အိပရြာထကတ်ှင် ပကလြကလြေးလှနကြာ မကြလြုံးလေးမှိတလြို့ မှိန်းနေ၏ ။ သူမ၏ ဖောင်းအိနသေော ပါးပြငလြေးနှစ်ဖကကြို နှာခေါင်းဖြင့ြ ဖိကပကြာ တဈလှည့စြီ ရှိုကန်မ်းခံရပြီးမှ မကြလြုံးလေးကို အားယူကာ ဖြင့ကြှည့လြိုကမြိသည်။ ညအမှောငထြုတွင် ဘာမှမမှငရြဘဲ သူမ၏ အနီးအနားတွငလြည်း မညသ်ူမွှ မရှိတော့ကြောင်း ခံစားသိရှိလိုကရြတော့၏ ။

နောကန်ှဈရကဆြိုလွှင် အဈမဖြစ်သူ ခငခြငထြှေးတို့ သည် နယစြပမြှို့ကလေးသို့ ပြောင်းရှှေ့ရတော့မည် ဖြစ်လို့ ညဦးပိုင်းတွင် အဈမဖြစ်သူနှင့ြ ဧည့ခြန်းတွင်းမှာ ထိုငပြှီး စကားပြောနကြသေည် ။ ညကိုးနာရီလောကတ်ှင် ဦးလေးမှာ လမ်းထိပရြှိ ဓမျမာရုံသို့ ထွကသ်ှား၏ ။ မနကြ အာရုံဆှမ်းလောင်းပြီးမှ ပြနလြာမည် ဖြစ်သည် ။ ဦးလေးမှာ ထိုသို့ မိုးလင်းခါနီးမှ အမြဲ ပြနလြာနကြေ ဖြစ်သည် ။

အဈမဖြစ်သူ ခငခြငထြှေးရဲ့ယောကြြား ကိုမှင့ြဦးမှာ ယခုအခွိနအြထိ ရုံးမှ ပြနမြလာသေး ။ သူပြောင်းရတော့မည် ဖြစ်လို့ သူ့မိတဆြှမွေားနှင့အြတူ ဒီည ထမင်းစားမညဟြု အဈမဖြစ်သူ ခငခြငထြှေးထံ ဖုန်းဆကထြားကြောင်း သိရ၏ ။ ညဆယန်ာရီခွဲတွင် ညီအဈမနှစ်ယောကြ တံခါးများပိတကြာ အသီးသီး အိပရြာဝငခြဲ့ကြသည် ။

ခငမြှန် အိပရြာထကတ်ှင် လှဲလွောင်းနရင်ေး အိပမြပြောတ်ပြောြ အခွိနလြေးတွင် အိမရြှေ့မှ ခဲအိုကိုမှင့ြဦး၏ ခေါသ်ံ သုံးလေးခွန်း ကြားလိုကရြ၏ ။ ထို့နောကြ အဈမဖြစ်သူ ခငခြငထြှေးက ထပြီး တံခါးဖြင့ပြေးသံ ကိုမှင့ြဦးနှင့ြ ခငခြငထြှေးတို့ စကားပြောသံနှင့ြ တံခါး ပြနပြိတသ်ံတို့ကို ခငမြှန် အိပရြာထကမြှ ကြားလိုကရြသည်။ ထိုသို့ ကြားရပြီး ခဏနမှေ ခငမြှန် အိပပြွောသ်ှားခဲ့ရခွင်း ဖြစ်သည် ။

သနပခြါးလိမ်းရင်း အတိတကြာလလေးဆီသို့ လှင့မြွောသှားခဲ့သော ခငမြှနသ်ည် သူမ၏ မကြာသေးသော အတိတကြာလ အဖြစ်အပကြြ ခံစားမှုများကို တွေးတောရင်းဖြင့ြ သူမ၏ စောကဖြုတလြေးမှာ မာတာတာလေး ဖြစ်လာကာ အတွင်းတွင် စောကရြလေေးများပင် စိုစွတလြာလသည်ေ ။ စောစောက ခဲအိုဖြစ်သူ ကိုမှင့ြဦး၏ ပြေ့ဖကန်မ်းရှိုကြ ဆုပန်ယခြံခဲ့ရသော အရှိနကြလေးကလည်း ရငထြဲဝယ် အရှိနမြသသေေးသည့အြတွကြ ခငမြှန်၏ ရငတ်ှင်းမှာ ကာမဆန်ဒစိတလြေးများ ဖြစ်ပေါခြံစားနမေိရသည် ။

သနပခြါးလိမ်းပြီးသှားသော ခငမြှနသ်ည် သူမ၏ မကြန်ှာလေးကို ခွယသ်လိုကသ်ည် ။ အဝတအြစားလဲ ခေါင်းဖီးကာ အိမရြှေ့သို့ ထွကခြဲ့သည် ။

ခငမြှနတ်ို့၏ အိမမြှာ ပဉွထြောငန်ှဈထပအြိမ် ဖြစ်သည် ။ ခွံဝန်းနှင့လြည်း ဖြစ်သည်။ ဒီခွံနှင့ြ ဒီအိမမြှာ ခငမြှနတ်ို့၏ အမေ့ဖကမြှ ဘိုးဘှားများပိုငသ်ော အိမန်ှင့ခြှံ ဖြစ်သည် ။ ခငမြှန်၏မိခငမြှာ မောငန်ှဈယောကသ်ာ ရှိခဲ့ပြီး မိခင် ကြယလြှနသ်ှားပြီးနောကြ မိခင်၏ မောငအြရင်းဖြစ်သူ ဦးလေး ဦးဖတငေကြ ကနွခြဲ့သော ပစ်စည်းဥဈစာများနှင့ြ အရင်းအနှီးများကို ဦးစီးပြီး ဆကလြကလြုပကြိုငကြာ ခငမြှနတ်ို့ ညီအဈမကို လူတလုံး သူတလုံး ဖြစ်အောင် ကြှေးမှေးပြုစုခဲ့တာ ဖြစ်သည် ။ ခငမြှနအြသကြ ဆယန်ှဈတွင် ခငမြှန်၏ မိခငသ်ည် ကြယလြှနသ်ှားခဲ့သည် ။ မိခငဖြစ်သူ မကြယလြှနခြင် နှစ်နှစ်ကပင် ဖခငဖြစ်သူမှာ ကြယလြှနသ်ှားခဲ့ပြီး ဖြစ်သည် ။

ခငမြှနတ်ို့၏ နှစ်ထပ် ပဉွထြောငအြိမကြှီးတွင် ဦးလေးဦးဖတငေသ်ည် အပေါထြပတ်ှင် နေ၏ ။ ခငမြှနတ်ို့ ညီအဈမက အိမ်၏ အောကထြပတ်ှင် နေ၏ ။ အဈမဖြစ်သူ ခငခြငထြှေး၏ အခန်းနှင့ြ ခငမြှန်၏အိပခြန်းမှာ မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် ဖြစ်သည် ။

ခငမြှနတ်ို့၏ မိသားစုမှာ ခမွြးခမွြးသာသာ မရှိသောလြည်း မခွို့တဲ့ပါ..။ လူတန်းစေ့ နနေိုငစြားနိုငကြှ၏ ။ ခငမြှန် အိမရြှေ့ကိုရောကတ်ော့ အိမရြှေ့တွင် သူမ၏အဈမဖြစ်သူ ခငခြငထြှေး တဈဦးတည်းသာ ထိုငန်သညေကြို တွေ့ရသည် ။ ဦးလေးနှင့ြ ခဲအိုကိုမှင့ြဦးတို့ ရှိမနကြပေါ ။

“ မမထွေးက ဝလာတယန်ောြ…”

“ အံမယ်.. ညီမလေးလည်း လှလာပါတယ် …”

ညီအဈမနှစ်ယောကသ်ား ရယမြိလိုကကြှသည် ။

“ ဒါနဲ့ ဦးလေးက ပြောတယ်.. ညီမ အလုပလြုပန်ပြေီ ဆို…”

“ ဟုတတ်ယ်.. မမထွေး..။ ကြူရှငမြှာ ကြောင်းစာရေး ဝငလြုပန်တယေလြေ…”

“ ဘယလြောကြ ကြာသှားပြီလဲ.. ညီမလေးရဲ့…”

“ လေးလလောကျ ရှိပြီ.. မမထွေးရဲ့ ”

“ အလုပလြုပရြတာ အဆငပြှရေဲ့လား…”

“ ပြပေါတယ်..မမထွေး..။ ဒါနဲ့ မမထွေးတို့ရော အဆငပြှရေဲ့လား ”

“ ပြတယေဘြဲ ပြောရမှာပေါ့ ညီမရယ်…။ ဝနထြမ်းဆိုတာကတော့ ရရစားစားဘဲပေါ့ ..။ မစုဆောင်းနိုငသ်ေးပါဘူး…”

“ ကဲလာ..မမထွေး..။ ညီမတို့ အတူတူ ထမင်းစားကြရအောင် …”

ညီအဈမနှစ်ယောကြ ယှဉပြှီး အိမ်၏ အတွင်းဖကရြှိ မီးဖိုဆောငဖြကသ်ို့ ဝငရြောကသ်ှားကြသည် ။ ခငခြငထြှေးသည် ခငမြှနထြကြ အရပ် နည်းနည်းလေး ပိုရှညသ်ည် ။ ကိုယလြုံးကတော့ ခငမြှနကြ အဈမဖြစ်သူ ခငခြငထြှေးထကြ အခွိုးအစား ပိုကနွသည် ။ ခငမြှနကြ အသားအလတစြားထဲက ဖြစ်ပြီး ခငခြငထြှေးက ခငမြှနထြကြ ပိုပြီး အသားဖြူသည် ။ မကြန်ှာ အနအထေားကတော့ တဈမွိုးစီ ချောကြသည်။

ခငမြှနတ်ို့ညီအဈမ ထမင်းစားအပြီး အိမရြှေ့သို့ ရောကရြုံရှိသေး ပါဘလဈကာ ကားလေးတဈစီးသည် သူတို့၏ အိမရြှေ့သို့ ထိုးဆိုကလြာသည် ။ ခငမြှနတ်ို့ ညီအဈမနှစ်ယောကစြလုံး အိမရြှေ့သို့ ပျိုငတ်ူ ကြည့်မြိလိုကကြှသည် ။ ကားလေးကို ကိုယတ်ိုငမြောင်းလာသည့ြ အသကြ ၂၆ နှစ်ခန့ရြှိ ခပတ်ောင့တ်ောင့ြ အမွိုးသမီးတဈဦးသည် ကား၏ရှေ့ခန်းမှ ဆင်းလာပြီး အိမရြှေ့တံခါးပေါကသ်ို့ ရောကလြာ၏ ။

“ ဟယ်.. ကြညဖြှူပါလား..။ လာ.. လာ… ဘယကြ လှည့လြာတာလဲ..။ ငါ ဒီမှာ ရှိတာ ဘယလြိုလုပ် သိသလဲ…”

ခငခြငထြှေးက အိမရြှေ့တံခါးဝသို့ ရောကလြာသော ဧည့သ်ည် အမွိုးသမီးထံသို့သှားပြီး လကကြို ဖကလြှဲတကင်း ဆှဲကာ အိမအြတွင်းသို့ ခေါဆြောငလြာသည် ။

“ ဒီလို.. ခငထြှေးရဲ့။ စောစောက ကိုမှင့ြဦးနဲ့တွေ့လို့ ဒီမှာ ခငထြှေး ရောကန်တော သိတာ…။ သူ့ဆီကဘဲ ဒီအိမလြိပစြာ ရခဲ့တာ ခငထြှေးရဲ့…”

ခငမြှန် သချော မှတမြိလိုကပြါပြီ ။ ညနကေ ကြူရှငကြွောင်းကို ဆရာဦးစိုးဦးထံ လာခဲ့သည့ြ အမွိုးသမီး ဖြစ်သည် ။ ဟုတသ်ည်.. ဆရာဦးစိုးဦးက ကြညဖြှူလို့ ခေါလြိုကတ်ာ ကြားခဲ့ရသညဘြဲ …။ ကြညဖြှူက ကုလားထိုငတ်ှင် ဝငထြိုငရြင်း မတတ်ပလြေး ရပန်သညေ့ြ ခငမြှနကြို ကြည့်လြကြြ

“ သူက ဘယသ်ူလဲ ”

ဟု ခငခြငထြှေးကို မေးလိုကြ၏။

“ အောြ..မိတဆြကပြေးရဦးမယ်…။ သူက ခငထြှေးရဲ့ညီမ ခငမြှနလြေ ….။ ခငမြှန်.. ဒီအဈမက မမတို့နတေဲ့ မှို့မှာ သူတို့မိသားစုရဲ့ လုပင်န်းတွေ ရှိတယလြေ ..။ အဲဒီကို လာရင်း မမတို့နဲ့ ခငသ်ှားတာ..။ နာမညကြ ကြညဖြှူလို့ ခေါတ်ယလြေ ….”

“ ဟုတကြဲ့ မမ… တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ် …။ မမသောကဖြို့ တဈခုခု သှားလုပလြိုကြဦးမယ်…”

“ ဟာ.. မလုပန်ဲ့တော့ ..။ အခုတင် မမက ထမင်းစားလာတာ..။ တကယပြှောတာပါ…”

ကြညဖြှူက အတင်းတားနသညေ့ကြှားမှပင် ခငမြှနကြ

“ ဟာ.. မရဘူး.. ညီမတို့ဆီရောကရြင် နည်းနည်းလောကတ်ော့ သောကမြှ ကြနပေမြယ်…”

လို့ပြောပြီး လငပြန်းလေးတဈခပြန်ဲ့ အအေးခွကြ တဈခွကြ တငပြှီး အိမရြှေ့ကို ပြနထြှကခြဲ့သည် ။ အိမရြှေ့သို့ ခငမြှန် ရောကသ်ောအခါတွင် ခငခြငထြှေးနှင့ြ ကြညဖြှူတို့မှာ စကားလကဆြုံကနွကြသေည် ။

“ မမ .. နည်းနည်းဖြစ်ဖြစ် သောကလြိုကပြါဦး . .”

“ အောြ..အေးအေး.. ကြေးဇူးတငပြါတယ်.. ညီမလေးရယ်….”

ခငခြငထြှေးက

“ ခငမြှနရြေ… ကြညဖြှူက ဒီည သူ့အိမကြို လိုကအြိပဖြို့ ခေါန်တယ်ေ….။ အဲဒါ မမ လိုကသ်ှားဦးမယ်…။ ကဲ ကြညဖြှူရေ ခငမြှနန်ဲ့ စကားပြောလိုကြဦး…။ ခငထြှေးတော့ ပြငလြိုကဆြငလြိုကြဦးမယ်…”

လို့ ပြောသည် ။ ခငခြငထြှေး အိပခြန်းထဲသို့ ဝငသ်ှားသောအခါ ကြညဖြှူက ခငမြှန့ကြို စကားဆိုလာ၏ ။ ခငမြှန် သတိထားမိသညမြှာ စောစောက သူတို့ပြောနကြသေည့ြ လသေံထကတ်ိုး၏ ။

“ ညနကေ ညီမလေးကို ကိုကိုစိုးရဲ့ ကြောင်းမှာ တွေ့လိုကတ်ယမြှတတ်ယ်..”

“ ဟုတတ်ယ်.. အဈမ..။ ကြှနမြက ကြောင်းစာရေး ဝငလြုပန်တောလေ ..”

“ ဘယလြောကကြှာပြီလဲ..ညီမလေး…”

“ အင်း.. လေးလလောကျ ရှိပါပြီ.. အဈမ”

“ အဈမတို့အိမကြ အဈမကို ကိုကိုစိုးနဲ့ ဆကဆြံတာ မကြိုကဘြူးလေ..။ အဲဒါကြောင့ြ စောစောက ခငထြှေးရှေ့မှာ ဘာမှမပြောတာ…။ ခငထြှေးက အိမကြ လူတွရှေေ့မှာ အမှတတ်မဲ့ပြောရင် ခကမြယလြေ ..”

“ ဟုတကြဲ့ အဈမ..။ ကြှနမြလည်း မမထွေးကို မပြောပါဘူး …”

“ အေး..အေး..ကြေးဇူးပါဘဲ ညီမလေးရယ်…”

ကြညဖြှူရဲ့ စကားဆုံးရငဘြဲ ခငခြငထြှေးသည် သူတို့အနားသို့ စလင်းဘကလြေးလှယကြာ ရောကလြာ၏ ။

“ ကဲ ကြညဖြှူရေ..သှားလို့ ရပြီ….”

“ အောျ..အေးအေ..။ ကဲ.. ညီမလေး အဈမ ပြန်ဦးမယ်…”

“ ဟုတကြဲ့ အဈမ..။ မမထွေး မရှိလည်း လာလညလြို့ ရပါတယ်…”

ခငခြငထြှေးနှင့ြ ကြညဖြှူတို့ ကားလေးရဲ့ ရှေ့ခန်းမှာ ဝငထြိုငလြိုကကြှသည် ။ ခငခြငထြှေးက ကားပြတင်းပေါကမြှ ခေါင်းလေးပြူကာ

“ ကိုကိုမှင့ြ ပြနလြာရငလြည်း အကြိုးအကြောင်း ပြောလိုကြဦး.. ညီမလေး…”

လို့ ရပန်သေော ခငမြှနကြို ပြောလိုကသ်ည် ။ ခငမြှနကြ ပြနခြေါင်းညှိမ့အြပြတွင် ကားလေးသည် ခငမြှနတ်ို့ အိမရြှေ့မှ ထွကခြှာသှားတော့သည် ။

ခငမြှနရြဲ့ ရငတ်ှင်းမှာတော့ လေးလံနသည်ေ ။ ခငမြှနသ်ည် တံခါးဝတွင် ခပတ်ှတွလေေေး ရပန်ရောမှ အိမတ်ှင်းသို့ လှည့ဝြငခြဲ့ပြီး အိမရြှေ့ဧည့ခြန်းထဲရှိ ကုလားထိုငတ်ှင် ထိုငလြိုကြ၏ ။ သူမ၏ စိတကြူးအာရုံထဲတွင် ခဲအိုဖြစ်သူ ကိုမှင့ြဦး၏ ရုပပြုံလှှာက ထငဟြတလြာ၏ ။ ဒီည ဒီအိမအြောကထြပတ်ှင် သူနဲ့ငါ နှစ်ယောကထြဲပါလား ဆိုသည့ြ အသိက ခငမြှန်၏ အာရုံထဲ ဝငရြောကလြာသည် ဆိုလငွဘြဲ ရငဝြယ် သိမ့ကြနဲ ဖြစ်သှားရ၏ ။

စောစောက သူမ ရချိုးအပြီး မီးဖိုဆောငသ်ို့ ဖြတအြလာတွင် ကိုမှင့ြဦးက သူမကို ပြေ့ဖကန်မ်းရှိုကြ ဆုပန်ယပြှီး “ သတိမရဘူးလား.. ခငမြှနရြယ်..” ဟု မေးခဲ့၏ ။

“သတိမရဘဲ နပေါ့မလား ကိုကိုမှင့ရြယ်..။ ခငမြှန့ရြဲ့ စောကပြတလြေးကို တဈခွီပြီးအောင် မကမြကမြောမောနဲ့ ယကပြေးခဲ့တဲ့ ကိုကိုမှင့ကြို ခငမြှန် သတိမရဘဲ နနေိုငပြါ့မလား ….။ တဈယောကန်ဲ့ တဈယောကြ ရပတ်ညန်ရတေဲ့ အနအထေားအရ ဆငခြှငပြှီး နခေဲ့ရတာပါ ….။ ကိုကိုမှင့တ်ို့ ပြောင်းသှားပြီးတဲ့နောကြ ခငမြှနသ်ည် ကိုကိုမှင့ကြို မကြာခဏ ဆိုသလိုသတိရခဲ့ရပါတယ် ..။ ကိုကိုမှင့ကြို သတိရတာနဲ့ အမွှ ခငမြှန်၏ အသှေးအသားတို့ကလည်း ကာမဆန်ဒကို တောင့တ်ရစမှဲပါ ..။ ခငမြှနရြဲ့ အသှေးအသားတွေ ဘယလြိုဘဲ ကာမဆန်ဒကို တောင့တ်နပေါစေ… ဒီဆန်ဒကို ဖြည့စြှမ်းဖို့အတွကြ ခငမြှန် မတတန်ိုငခြဲ့ပါဘူး ။ တညင်ှိမန်တေဲ့ ရပြငေလြေးကို ဂယကထြအောင် လုပသ်ှားသူက ကိုကိုမှင့ပြါ ..။ မကြန်ှာလှှဲ ခဲပစ် ကြောခိုင်း ထွကသ်ှားခဲ့တယလြေ ..။ ဒါကိုတော့ ခငမြှန့ရြငထြဲ မကြနပေခြဲ့ရတာ အမှနပြါ ..။ အခုဘဲ ကြည့်လြေ ။ ကိုကိုမှင့ြ အကြောင်းကို စဉြးစားမိလိုကတ်ာနဲ့ ခငမြှနရြဲ့ အသှေးအသားတို့က ကာမဆန်ဒကို တောင့တ် လိုလားနရပြေီ ။”

ခငမြှနသ်ည် ခဲအို ကိုမှင့ြဦးကို ခငခြငထြှေး ခေါသ်လို ကိုကိုမှင့ဟြု ခေါခြဲ့၏ ။ ကိုမှင့ြဦးသည် အသကြ သုံးဆယလြောကရြှိပြီး အသားအရည် နည်းနည်းညိုကာ အရပမြှာ ခပပြှတပြှတန်ှင့ြ ဂငတ်ိုတို ဖြစ်သည် ။ ခငခြငထြှေးနှင့ြ လကထြပပြှီးစ အခွိနထြဲကပင် ကိုမှင့ြဦးသည် ခငမြှန့ကြို မရိုးသားသော မကြလြုံးများဖြင့ြ ခငခြငထြှေး လဈရငလြဈသလို ကြည့်န်တတ်ေ၏ ။

ခငမြှနကြလည်း မိန်းမသားတို့၏ သဘာ၀ အရညအြချင်ြးအရ သူမ၏အပေါတ်ှင် ကိုမှင့ြဦး မရိုးသားသညကြို သိနေ၏ ။ ထို့ကြောင့ြ တတန်ိုငသ်မွှ ကိုမှင့ြဦးကို ရှောငန်ခေဲ့သည် ။ ကိုမှင့ြဦးကလည်း ကြုံရငကြှုံသလို ထိကပါးရိကပါး လုပန်ခေဲ့၏ ။ ကြာလာတော့လည်း ခငမြှနခြငမြွာ ရိုးလာခဲ့ပြီး တဈခကြတ်ဈခကြြ သာယာသလိုပင် ရငထြဲတွင် ခံစားလာခဲ့ရ၏ ။

ခငမြှနသ်ည် သူ၏ အတွေးအာရုံကို ဖြတလြွှကြ ထိုငရြာမှ ထလိုကြ၏ ။ အိမရြှေ့ဧည့ခြန်းအတွင်းရှိ တိုငကြပန်ာရီကြီးကို လှမ်းကြည့်လြိုကတ်ော့ ည ( ၇ ) နာရီခွဲပင် ကြောခြဲ့ပြီ ဖြစ်သည် ။

ခငမြှနသ်ည် အိမရြှေ့ခန်းတွင် ထိုငန်ရောမှ ထလိုကပြှီးနောကြ သူမ၏ အိပခြန်းအတွင်းသို့ ပြနဝြငခြဲ့သည် ။ ပြီးတော့ ဘာရယမြဟုတ် မသိစိတလြေးဖြင့ြ မှနတ်ငထြားသော ခုံပုလေးရှေ့တွင် ထိုငလြိုကကြာ သူမ၏ မကြန်ှာလေးကို မှနတ်ှငကြှည့လြွှကြ မှန်းမံ ခယွသ်လိုကြ၏ ။ မကြန်ှာလေးကို စိတတ်ိုင်းကြ မှန်းမံခယွသ်ပြီး ခဏနတေော့ အိမရြှေ့သို့ ထွကလြာခဲ့ပြီး ကုလားထိုငတ်ှင် ထိုငလြိုကြ၏ ။ သူမ၏ စိတထြဲတွင် တဈစုံတဈယောကကြို မွှောန်သလေို ခံစားနရသေည် ။

ခငမြှနသ်ည် အတနင်ယကြှာအောင် ခပင်ေါငင်ေါငလြေး ထိုငန်ပြေီးမှ အိမရြှေ့က လူသံကြားတာကြောင့ြ လှမ်းကြည့်လြိုကတ်ော့ ခဲအိုဖြစ်သူ ကိုမှင့ြဦး ပြနလြာသညကြို တွေ့ရလို့ ထိုငရြာမှထကာ တံခါးသှားဖြင့ပြေးလိုကြ၏ ။ တံခါးဖြင့န်သေော ခငမြှန်၏ မကြန်ှာလေးမှာ ခပတ်ညတ်ညင်ှိမင်ှိမလြေး ဖြစ်နသေောလြည်း သူမ၏ လကခြွောင်းလေးများကတော့ တုနရြငန်ကြသေည် ။

တံခါးပေါကမြှ ဝငလြာသော ကိုမှင့ြဦးသည် ခငမြှနကြို ဂရုထား မကြည့်ဘြဲ အိမအြတွင်းသို့ ဝငသ်ှားတော့သည် ။ တံခါးပိတပြှီးသောအခါ ခငမြှနသ်ညအြိမအြတွင်းသို့ ပြနဝြငလြာရင်း အဈမဖြစ်သူ ခငခြငထြှေး မှာသှားသညကြို သတိရလိုကမြိသည် ။ စောစောက အိမအြတွင်းကို ဝငသ်ှားသော ကိုမှင့ြဦး၏အခွိုးကို ခငမြှန် သတိထားမိလိုကြ၏ ။ သူမစိတထြဲတွငတ်ော့ နည်းနည်းတင်းသှားခဲ့ရသည် ။ ဒါပမယေ့ြ စကားမပြောချင်လြို့ မဖြစ်ပါ ။ အဈမဖြစ်သူ မှာထားသညကြိုတော့ ပြောရလိမ့မြည် ။

“ ကိုကိုမှင့ြ.. မမထွေးကို မကြညဖြှူ လာခေါသ်ှားတယ် ..။ အဲဒီမှာ ညအိပမြယလြို့ မှာသှားတယ် …”

“ အေး..ငါသိတယ် …”

အိမရြှေ့ခန်းမှ လှမ်းပြောသော ခငမြှန်၏ စကားဆုံးတော့ အိပခြန်းတွင်းမှ ကိုမှင့ြဦးက အသံပြတဖြှင့ြ ပြနပြှော၏ ။ ကိုမှင့ြဦး၏ အသံကိုကြားတော့ ခငမြှန်၏ စိတထြဲ တင်းနရောကနေ ဒေါသစိတလြေးပါ စွကဖြကလြာတော့၏ ။ မပြောမဖြစ် ဆကပြှီး ပြောရပေဦးမည် ။

“ ကိုကိုမွင့ျ..ထမင်းစားပြီးပြီလား ..”

“ မစားရသေးဘူး ..”

“ ဒါဆိုရင် ခငမြှန် ထမင်းပြဲ ပြငပြေးမယ် ..”

“ ရချိုးလိုကြဦးမယ်.. ရချိုးပြီးမှ စားမှာ… ငါ့ဖာသာ ထည့စြားမယ်…”

ဒီတဈခါတော့ ခငမြှန် တကယပြင် ဒေါသထွကသ်ှားရပါပြီ ။ ခငမြှနကြ သူမ၏ အောကန်ှုတခြမ်းလေးကို ကိုကလြိုကြ၏ ။ ခငမြှနကြို ဒီလိုအခွိုးမွိုုးလုပလြို့ ဘယရြလိမ့မြလဲ.. တွေ့ကြသေးတာပေါ့ ကိုကိုမှင့ရြယ် ..။ စိတထြဲမှ ကြိမ်းလိုကပြှီး ခငမြှနသ်ည် မီးဖိုဆောငဖြကသ်ို့ ဝငလြိုကသ်ည် ။ မီးဖိုဆောငဖြကကြို ဝငလြာရင်း ခငမြှန် စဉြးစားမိ၏ ။ သူမ စောစောက ကိုကိုမှင့ကြို ပြောခဲ့သော စကားများသည် မပြောမဖြစ် ပြောလိုကရြသော စကားများသာ ဖြစ်၏ ။ ကိုကိုမှင့ကြတော့ သူ့ကို စတနောတွပေိုပြီး တမငလြိုကလြွောနတယေလြို့များ ထငသ်ှားမလားပါဘဲ ။

မီးဖိုထဲ ရောကတ်ော့ ဟော့ပလိပကြို ဖြင့ပြှီး ဟင်းခွိုအိုးကို တငလြိုကြ၏ ။ ထိုအခွိနတ်ှင် မီးဖိုဆောင်၏ ဘေးတံခါးပေါကမြှ တံခါးရှကကြို ဖြင့ပြှီး ကိုမှင့ြဦး ရချိုးရန် ထွကသ်ှားသညကြို တွေ့လိုကရြသည် ။ ပြီးတော့ သူဖြင့ထြှကသ်ှားသော တံခါးကို ခပဟြဟလေး ပြနပြှီး ပိတထြားခဲ့သည် ။

ခငမြှနကြ ဟင်းခွိုနှှေးထားရင်း ထမင်းအိုးကို ပလပပြှနတ်ပကြာ အပူပေးထားလိုကြ၏ ။ ပြီးတော့ ပန်းကနစြငမြှ ပန်းကနသ်ုံးလေးခပြကြို ယူပြီး ဆေးကြောရနအြတွကြ မီးဖိုဆောင် ဘေးတံခါးကို ဖြင့ရြန် လကလြှမ်းကိုငပြှီးမှ ကိုမှင့ြဦး အပြငတ်ှင် ရချိုးနသညေကြို သတိရသည် ။ စောစောက ကိုမှင့ြဦး ပြနပြိတထြားခဲ့သည့ြ တံခါးကြားမှ အပြငသ်ို့ ဘာရယမြဟုတ် ကြည့်လြိုကမြိ၏ ။

“ အဲ..တော့…”

ခငမြှနမြှာ မကြလြုံးလေး ဝိုင်းသှား၏ ။ ကိုမှင့ြဦးသည် အပြငဖြကရြှိ သှပပြှားများ ထောငကြာထားသော ရချိုးရနန်ရောမှာ ရချိုးနေ၏ ။ သှပပြှားများမှာ တခွားဖကတ်ှငသ်ာ ကာထားသောလြည်း မီးဖိုဆောငမြှထွကသ်ော တံခါးဘကတ်ှငတ်ော့ ကာမထားပါ ။ အပြငဖြကတ်ှင် ထွန်းထားသော ၁၀၀ ဝပ် မီးလုံး၏ အလင်းရောငဖြှင့ြ ကိုမှင့ြဦးကို အတိုင်းသား မှငန်ရေ၏ ။ ကိုမှင့ြဦးမှာ ဝတလြဈစလဈဖြင့ြ ရချိုးနသညေကြို ခငမြှန် တွေ့လိုကရြလို့ သူမ၏ပါးစပမြှ အာမဋေိတသ်ံလေး ထွကသ်ှားရခွင်းပင် ဖြစ်၏ ။

ဝတလြဈစလဈဖြင့ြ ရချိုးနသေော ကိုမှင့ြဦးမှာ ခန်ဒာကိုယ် တဈခုလုံး ကြှကသ်ားများ သူ့နရောနှင့သ်ူ အပျိုင်းပျိုင်း ထလကြရြှိပြီး သူ၏ပေါငရြင်းခွဆုံမှာတော့ မဲနကန်သေော အမှှေးများကြားမှ ထိုးထိုးထောငထြောငန်ှင့ြ လီးကြီးမှာ နည်းနည်းနောနော မဟုတပြါ ။ အရှည် ချောကလြကမြကြောကြွောလြောကန်ှင့ြ လုံးပတမြှာ ကပြလြုံးလောကြ ရှိမည် ဖြစ်သည် ။ တဈခကြလြောကြ ကြည့်လြိုကမြိသော ခငမြှနမြှာ သူမ၏ မကြလြုံးများကို မှငကြှင်းမှ ဖယခြှာလို့ မရတော့ပါ ။ ခငမြှန် ငေးလို့ ကြည့်န်မေိ၏ ။

ကိုမှင့ြဦး၏ လီးတနကြှီးမှာ တရမ်းရမ်းဖြင့ြ ရှိနပြေီး လီးတနကြှီးအောကရြှိ ဥကြီးနှစ်လုံးမှာလည်း လုံးတဈနပြေီး ကြီးမားလှ၏ ။ ခငမြှနမြှာ ကြည့်န်ရင်ေး အာခေါငမြွား ချောကလြာသည် ။ သူမ၏ အသှေးအသားတို့သညလြည်း ဆူဝလောသည် ။ ကြည့်ရြင်း ကြည့်ရြင်းဖြင့ြ ခငမြှန်၏ စောကပြတလြေးအတွင်းတွင် ယားတားတားလေး ဖြစ်လာကာ စိုစိစိလည်း ဖြစ်လာတော့သည် ။

ထိုအခွိနမြှာ ကိုမှင့ြဦးသည် ရချိုးလို့ ပြီးသှားလို့ ပုဆိုးကို လှမ်းယူလိုကတ်ာ တွေ့လိုကရြသညမြို့ ခငမြှနသ်ည် တံခါးပေါကန်ားမှခွာကာ မီးဖိုဆောငအြတွင်းသို့ ပြနဝြငလြာခဲ့ပြီး သူမကိုငထြားခဲ့သော ပန်းကနမြွားကို ပန်းကနစြငပြေါသ်ို့ ပြနတ်ငလြိုကြ၏ ။ ဟော့ပလိပကြို ပိတပြှီး ဟင်းခွိုအိုးကို ခလွိုကသ်ည် ။ ထမင်းအိုး ပလပကြိုလည်း ပြနလြို့ ဖြုတလြိုကသ်ည် ။ ထိုအခွိနအြတွင်းတွင် ကိုမှင့ြဦးက မီးဖိုဆောငမြှ ဖြတကြာ အိပခြန်းအတွင်းသို့ ဝငသ်ှားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏ ။

ခငမြှနကြ ထမင်းများခူးခပပြှီး ထမင်းစားပြဲတွင် တငကြာ ထမင်းပြဲ ပြငလြိုကသ်ည် ။ ခငမြှန် ထမင်းပြဲ ပြငအြပြီးတွင် ကိုမှင့ြဦး ရောကလြာသဖြင့ြ ခငမြှနကြ အသာလေး လှည့ထြှကခြဲ့ပြီး သူမ၏ အခန်းသို့ဝငကြာ အိပရြာပေါတ်ှင် လှဲနလေိုကသ်ည် ။ စောစောက ခငမြှန် တွေ့မှငခြဲ့ရသော မှငကြှင်းက ခငမြှန်၏ အာရုံမှ ပြောကမြသှားခဲ့ပါ ။ အိပရြာပေါတ်ှင် လှဲလိုကသ်ညန်ှင့ြ ခငမြှန်၏ အာရုံထဲသို့ သူမမှငလြိုကရြသော ကိုမှင့ြဦး၏ လီးကြီးမှာ ထငထြငရြှားရှားပင် သူမ၏ အာရုံထဲသို့ ပြနလြညဝြငရြောကလြာခဲ့၏ ။ ဆူဝနသေေော သှေးသားတို့သညပြှကပြှကဆြူလာကြသည် ။ အတိတကြာလက သူမ၏ စောကပြတလြေး အယကခြံခဲ့ရပြီး သူမ တဈခွီ ပြီးခဲ့ရတာတွကေိုပါ အာရုံအတွေးထဲ ဝငရြောကလြာပြီး ပြနလြည် ခံစားမိသည် ။

သူမ၏ စောကပြတတ်ှင်းဝယ် မရိုးမရှဖြင့ြ ယားယံလာ၏ ။ ယားယံမှုလေးများ ပြောကလြိုပြောကင်ှားဖြင့ြ ခငမြှနသ်ည် သူမ၏ ပေါငတ်နကြှီးများကို ကားကာ သူမ၏စောကပြတလြေးကို ဝတထြားသော ထမိနပြေါမြှပင် လကကြလေးဖြင့ြ ပြတပြေးနမေိသည် ။ သူမ၏ မကြလြုံးလေးများကိုလည်း မှိတထြား၏ ။ သူမ၏ ယားယံမှု ဝဒနောမှာ လကကြလေးနှင့ြ ပြတပြေးနမှေုကြောင့ြ ပြောကလြို့မသှားဘဲ ပိုပို ဆိုးလာ၏ ။ စောကပြတလြေးကို ပြတပြေးနရင်ေးမှ စောကပြတလြေးမှာ မာခုံးထပြီး ဖောင်းကားလာတော့သည် ။ စောကပြတအြတွင်းတွငလြည်း စောကရြလေေးများ စိုရှှဲလာတော့သည် ။

ခငမြှနမြှာ ခံစားရလှန်းလို့ နဖူးဆံစပတ်ှင် ခွှေးလေးများတောင် စို့လို့လာသည် ။ ထမိနကြှားထဲ လကလြွှိုသှင်းကာ အမှှေးလေးများအပေါမြှ အုပကြိုငကြာ ပြတပြေးနမေိ၏ ။ ထိုအခွိနတ်ှင် ခငမြှန်၏ ထမိနလြေးကို တဈစုံတဈဦးက ခါးဖကသ်ို့ ဆှဲလှနတ်ငလြိုကပြှီး ခငမြှန်၏ ပေါငန်ှဈလုံးကိုလည်း ဆှဲကာ ထောငလြိုကသ်ည် ။ ခငမြှန် မကြလြုံးဖြင့ကြှည့လြိုကတ်ော့ ကိုကိုမှင့ြ ဖြစ်နေ၏။

သူမ ကုန်းထပြီး ရုန်းကနရြန် ကြံစညလြိုကသ်ောလြည်း ထမိနလြေးလှနလြို့ ပေါလြာသည့ြ သူမ၏ စောကပြတလြေးအား ကိုကိုမှင့ကြ သူ၏လကဖြှင့ြ အုပကြိုငလြိုကတ်ဲ့အတွကြ သူမ ရုန်းကနရြနပြင် မေ့သှားခဲ့ရ၏ ။ အပေါထြပတ်ှငလြည်း ဦးလေးက ရှိနသေေးသည် ။

ကိုမှင့ြဦးက ခငမြှနအြိပန်သေော ကုတငလြေး၏ ကုတငစြောင်းတွင် တငပြုလှှဲ ဝငထြိုငလြိုကပြှီး ခငမြှန်၏ ထမိနလြေးကို သူမ၏ ခါးဖကသ်ို့ ဆှဲလှနလြိုကပြှီး မို့မောကမြောကလြေး ထွကပြေါလြာသည့ြ ခငမြှန်၏ စောကဖြုတလြေးကို သူ၏လကဖြှင့အြုပကြာ ဖြဖြလေး ပြတပြေးသည် ။ ခငမြှန်၏ ပေါငန်ှဈလုံးကိုလည်း ခပကြားကားလေးဖြစ်အောင် ကနွလြကတ်ဈဖကဖြှင့ြ ဆှဲထောငလြိုကသ်ည်။ ခငမြှန်၏ စောကပြတလြေးကို အုပကြိုငကြာ ပြတပြေးနသေော သူ၏လကသ်ည် စောကပြတအြကြဲကြောင်းလေးတလွှောကြ ပြတပြေးနပြေီး ထိပန်ားရှိ စောကစြိလေးကိုပါ ပြတသ်ပပြေးသည် ။

“ အ…အ…အင်း…အင်း…”

ခငမြှနသ်ည် တဈခကြမြွှ တွန့သ်ှား၏ ။ ခငမြှန်၏ စောကပြတလြေးထဲတွင် စောကရြမွေား ရှှဲနဈနပြေီ ဖြစ်သည် ။ ခငမြှနရြဲ့ နှုတခြမ်းလေးများမှာ တဆတဆြတ် တုနန်ကြပြေီ ..။ စောကပြတလြေး၏ အကြဲကြောင်းတလွှောကြ ပြတပြေးပြီး စောကစြိလေးကိုပါ ပြတပြေးနရောက ကိုမှင့ြဦးသည် သူ၏ လကခြွောင်းတဈချောင်းကို ခငမြှန်၏ စောကပြတလြေးထဲသို့ ထိုးသှင်းလိုကသ်ည် ။

“ အင့ျ..အ…..အ…”

ခငမြှနမြှာ တဈခကြတ်ှန့သ်ှားပြီး သူ၏ ခါးလေးကို အနည်းငယ် ကော့ပေးလိုကမြိသည် ။ သူမ စောကပြတထြဲသို့ ထည့ထြားလိုကသ်ော လကခြွောင်းမှာ လှုပရြှားလာပြီး သှင်းခွီ ထုတခြွီဖြင့ြ ကြပတ်ည်းကဉွြးမှောင်းလှသော စောကပြတလြေးအတွင်းဝယ် ဝငလြိုကထြှကလြိုကြ ဖြစ်နေ၏ ။ ခငမြှန်၏ စောကပြတလြေးမှာ မို့မောကဖြောင်းကား တင်းပြောငန်ပြေီး စောကပြတအြကြဲကြောင်းလေးတလွှောကြ စောကရြလေေးများ စိမ့ထြှကန်ကြပေပြေီ ။ တင်းပြောင် ဖောင်းကားနသေော စောကဖြုတဖြှူဖြူလေးသည် အမှှေးနကကြလေးများ ခွံရံလကြြ အသဲယားဖြယလြေး ဖြစ်နေ၏ ။

ကိုမှင့ြဦးသည် ခငမြှန်၏ စောကပြတလြေးအတွင်းမှ သူ၏ လကခြွောင်းကို ထုတလြိုကပြှီးနောကြ သူ၏အဝတအြစားများကို ခွှတလြိုကပြှီး ကုတငပြေါသ်ို့ တကသ်ည် ။ ခငမြှန်၏ ပေါငန်ှဈလုံးကြားတွင် ဝငထြိုငကြာ သူ၏လီးကြီးဖြင့ြ စောကပြတလြေးကို ထိကာ တေ့လိုကြ၏ ။

ခငမြှနမြှာ ဆတကြနဲ ဖြစ်သှားသည် ။ ထိပတ်ှင် အရလေေးများ စိုနသေော လီးကြီး၏ ပူပူနှေးနှေး ထိတွေ့မှု အရသာကို ခငမြှန်၏ စောကပြတလြေးမှ ထိတွေ့သိရှိနသကေဲ့သို့ စောကပြတလြေး၏ နူးညံ့အိထွေးသော ထိတွေ့မှု အရသာကို ကိုမှင့ြဦး၏ လီးကြီးမှ ထိတွေ့ သိရှိနေ၏ ။ ကိုမှင့ြဦးသည် စောကပြတဝြတွင် တေ့ထားသော သူ၏လီးကြီးကို ဒဈတဈခုလုံး ဝငသ်ညအြထိ ဖိသှင်းလိုကသ်ည် ။

“ ဗစြျ ဗစြျ.. အင့ျ…အ…..အ….”

ဒဈကြီးဝငသ်ှားသော လီးကြီးကို ကိုမှင့ြဦးက စောကပြတထြဲတွင် ခဏလေးငှိမကြာ မှုပထြားလိုကပြှီးမှ လီးတဝကမြွှထိ ဝငအြောင် လီးကြီးကို ထပပြှီး ဖိသှင်းလိုကပြှနသ်ည် ။

“ ဗစြျ..ဗစြျ…ဗစြျ..အ…..အ….”

“ အ..အ..အု…အင်း…အင်း…”

ခငမြှနသ်ည် သူမ၏ ပေါငန်ှဈလုံးကို ပိုကားထားပေးလိုကပြှီး အသကအြောင့သ်ံလေးဖြင့ြ ညည်းညူ နရှောသည် ။ ကိုမှင့ြဦးက သူ၏လီးကြီးကို ခငမြှန်၏ စောကပြတလြေးအတွင်းဝယ် တဝကလြောကြ သှင်းထားပြီး ဆကမြသှင်းသေးဘဲ ရပထြားကာ ခငမြှန်၏ ရငစြေ့ဘလောကဈြ အင်ျကြီလေး၏ ရငဘြတမြှ နှိပစြိလေးများကို ဆှဲဖြုတလြိုကသ်ည် ။ ဖြူဖြေးနုအိနသညေ့ြ ခငမြှန်၏ ရငဘြတသ်ားလေးများ ဝင်းလကစြှာ ပေါထြှကလြာ၏ ။ ထို့ပြင် တင်းရင်းလုံးဝန်း ဖြူနုနသညေ့ြ ခငမြှန်၏ နို့နှစ်လုံးမှာ ဘရာစီယာအနကလြေးထဲမှ ရုန်းကန် ထွကတ်ော့မယောင် ဖြစ်နပြေီး ဘရာစီယာလေး အပြငသ်ို့ ပြည့အြံကာ ထွကန်သည်ေ။

ကိုမှင့ြဦးသည် သူ၏လီးကြီးကို ဆကပြှီး မသှင်းသေးဘဲ ခငမြှန်၏ နို့လေးများကို ဘရာစီယာအပေါမြှပင် ဆုပန်ယပြေးနေ၏ ။ ခငမြှနကြ ကြယသ်ီးနှိပစြိလေးများ ပြုတထြှကပြှီး ဖြစ်နသေော သူမ၏ ရငစြေ့ ဘလောကစြအင်ျကြီလေးကို သူမဖာသာ ကြောလေးကြှပြီး ခွှတလြိုကြ၏ ။ ထို့နောကြ သူမ၏ ကြောနောကသ်ို့ သူမ၏ လကကြလေးကို ထိုးသှင်းကာ ဘရာစီယာ ခွိတကြလေးကိုပါ ဖြုတပြေးလိုကလြသည်ေ။

ထိုနောကတ်ှငတ်ော့….. ကိုမှင့ြဦးက ခငမြှန်၏ နို့ကလေးများကို ဘရာစီယာအပေါမြှ ဆုပန်ယပြေးနရောမှ ခငမြှနကြ ဘရာစီယာခွိတကြလေးကို ဖြုတပြေးလိုကတ်ော့ ကိုမှင့ြဦးက ဘရာစီယာလေးကို ခငမြှန်၏ နို့လေးများပေါမြှ ခွာပစ်လိုကြ၏ ။ နုနယဝြင်းမှည့ပြှီး တင်းရင်းနသေော ခငမြှန်၏ နို့လေးနှစ်လုံးမှာ လှုပခြါပြီး ထွကပြေါလြာကြသည် ။ ခငမြှန်၏ နို့သီးခေါင်းလေးများမှာ နီရဲပြီး နို့လေးများထိပတ်ှင် နီညိုရောင် အဝန်းအဝိုင်းကလေး၏ အလညတ်ှင် ထိုးထိုးထောငထြောငလြေး ဖြစ်နေ၏ ။

ကိုမှင့ြဦးက ပေါထြှကလြာသော တပမြကဖြှယ် ခငမြှန်၏ နို့လေးနှစ်လုံးကို ကိုငတ်ှယခြှင်း မပြုသေးဘဲ ခငမြှန်၏ စောကပြတလြေးထဲတွင် တဝကမြွှ ဝငန်သေော သူ၏လီးကြီးကို ဖြေးဖြေးချင်ြး ပြနထြုတလြိုကြ.. ဖြေးဖြေးချင်ြး ပြနသ်ှင်းလိုကဖြှင့ြ လုပပြေးနေ၏ ။ ခငမြှန်၏ စောကပြတလြေးအတွင်းဝယ် စောကရြညတ်ို့ ရှှဲနဈနပြေီဖြစ်သည် ။

“ ပလှတ်..ပလှတ်……”

အောကမြှ ပကလြကကြလေး အလိုးခံနသေော ခငမြှနမြှာ သူမ၏ရငကြလေးကို ကော့လို့ ကော့လို့ ပေးလာ၏ ။ ထိုအခါတွငမြှ ကိုမှင့ြဦးက ခငမြှန်၏ နို့ကလေးများကို လှမ်းကိုငလြိုကပြှီး ဆုပန်ယပြေးလိုကသ်ည် ။ နို့သီးခေါင်းလေးများကိုလည်း သူ၏ လကည်ှိုး လကမြတို့ဖြင့ြ ညှပကြာ ခွပေေးသည်။ ခဏနတေော့မှ စောကပြတလြေးထဲတွင် တဝကသ်ာသှင်းပြီး သှင်းခွီ ထုတခြွီဖြင့ြ လိုးပေးသည် ။ ထိုနောကြ သူ၏လီးကြီးကို ခငမြှန်၏ စောကပြတလြေးထဲသို့ တဆုံးဝငအြောင် ဖိပြီး သှင်းလိုကတ်ော့သည် ။

“ ဗစြျ ..ဖြတ် ..ပလှတ် ……”

“ အ.. အား… အမလေး … ကြှတ် …. ကြှတ်.. ကြှတ်.. ကိုကိုမှင့ရြယ်….”

တဆုံးဝငသ်ှားသော ကိုမှင့ြဦး၏ လီးကြီးမှာ ခငမြှန်၏ စောကပြတ် ကဉွြးကဉွြးလေးထဲတွင် အတွင်းသားလေးများကို ကြပကြှပတ်ည်းတည်း ထိတွေ့လကြြ ပြည့ကြှပန်ေ၏ ။ ကိုမှင့ြဦးက သူ၏ လီးကြီးကို ပြနပြှီး မထုတသ်ေးဘဲ ခငမြှန်၏ စောကပြတထြဲတွင် ဖိသိပထြားပြီး ခငမြှန်၏ ကိုယပြေါကြို မှောကကြာ ခငမြှန်၏ နို့လေးများကို ဘယပြှနည်ာပြန် တဈလှည့စြီ စို့ပေးသည် ။ နို့သီးခေါင်းလေးများကိုလည်း လွှာဖြင့ြ ကလိပေး ယကပြေးသည် ။

“ ဟင်း..ဟင်း..ဟင်း..ကိုကိုမှင့ရြယ် . . .”

ခငမြှနသ်ည် ခံစားရတာ အရသာရှိလှပြီး ကောင်းလှသဖြင့ြ တဟင်းဟင်း ညည်းကာ သူမ၏ လကကြလေးနှစ်ဖကဖြှင့ြ ကိုမှင့ြဦး၏ ကြောပြငကြို သိုင်းဖကကြာ ကြောပြငကြို ပြတပြေးနမေိ၏ ။ ခဏကြာတဲ့အထိ ကိုမှင့ြဦးသည် ခငမြှန်၏ နို့များကို စို့ပေးနရော စောကပြတထြဲ တဆုံးအထိ သှင်းထားသော လီးကြီးမှာလည်း ဖိကပထြားပြီး မလှုပရြှားသဖြင့ြ ခငမြှနခြငမြွာ ခံစားရခကလြာပြီး ခငမြှနမြှာ သူမ၏ ဖငကြှီးများကို ဘယည်ာ လှုပရြှားကာ ဖငတ်ကြှကြှ ဖြစ်လာတော့သည် ။

ထိုအခါတွငမြှ ကိုမှင့ြဦးက ခငမြှန်၏ စောကပြတထြဲတွင် တဆုံးသှင်းထားသည့ြ သူ၏လီးကြီးကို ဖြေးဖြေးချင်ြး ဆှဲထုတလြိုကပြှီးမှ ခပသ်ှကသ်ှကြ ပြနသ်ှင်းလိုကကြာ ခပသ်ှကသ်ှကပြင် ဆကပြှီး ဆောင့လြိုးပေးလတေော့သည် ။

“ ဖြတ်…ပလှတ်…ဖြတ်…ပလှတ် ….”

“ အင့ျ…အင့ျ….”

“ ဖြတ်..ပလှတ် ..ဖြတ် ပလှတ် ….”

“ အား..ကြှတကြွှတ်….”

ကိုမှင့ြဦးသည် ခငမြှန်၏ကိုယပြေါသ်ို့ မှောကကြာ ဖငကြှှကာ ဆောင့န်ေ၏ ။ ခငမြှန်၏ နို့လေးများကိုလည်း ဘယပြှနည်ာပြန် တဈလှည့စြီ စို့လိုကြ.. နို့သီးခေါင်းလေးများကိုလည်း နှုတခြမ်းနဲ့ ဖိဆှဲလိုကြ.. လွှာဖြင့ြ ယကပြေးလိုကြ လုပပြေးနလေိုကသ်ည် ။

“ ဖြတ်..ပလှတ်…ဖြတ် ပလှတ် …..”

ခငမြှနမြှာ နို့စို့ခံနတေုန်း အလိုးပါခံနရလေို့ အလှနပြင် အရသာ တွေ့နပြေီ ဖြစ်သည် ။ သူမ၏ ဖငသ်ားကြီးများကိုလည်း မတတတ်တတဖြှင့ြ မှှောကကြာ ပင့ကြာနှင့ြ ကော့ထိုးပေးနသည်ေ ။

“ ဖြတ်..ပလှတ်…ဖြတ် ပလှတ်….”

“ အိုး…အ….အ….အ….ကောင်းလိုကတ်ာ… ကိုကိုမှင့ရြယ်….. ဆောင့ြ… ဆောင့စြမ်းပါ…. အ………. အ…..”

“ ဖြတ်..ပလှတ်…ဖြတ် ပလှတ် ….”

ဆောင့လြိုးခွင်းသဘောကို ခငမြှန် သိလိုကပြါပြီ ။ လီးကြီးနဲ့ ဆောင့သ်ှင်းကာ လိုးလိုကတ်ိုင်း မာတောငန်သေော လီးတနကြှီးနှင့ြ သူမ၏ စောကပြတ် အတွင်းသား နုနုလေးများ ထိထိမိမိ ဖြစ်သှားကာ အရသာ ရှိလှ၏ ။ ပြင်းပြင်းဆောင့လြေ ပြင်းပြင်းထိလေ ပိုပြီး အရသာရှိလေ ဖြစ်သည်။

“ ဖြတ်..ပလှတ်…ဖြတ် ပလှတ် ….”

ကိုမှင့ြဦးသည် ခငမြှန်၏ ကဉွြးကြပလြှသော စောကပြတလြေးကို လိုးရင်းဖြင့ြ သူ၏လီးကြီးမှာ ခငမြှန်၏ စောကပြတလြေးထဲတွင် တင်းတင်းကြပကြှပဖြှင့ြ စီးစီးပိုငပျိုင် ရှိလှသောကြောင့ြ ကာမစိတမြွား ပြင်းထနသ်ထကြ ပြင်းထနလြာရတော့သည် ။ ထို့ပြင် အလိုးခံနသေော ခငမြှနမြှာလည်း အရသာများကောင်းလာပြီး အားမလိုအားမရ ဖြစ်လာသညကြို သိရလို့ သူ၏ လီးကြီးကို အဆုံးနီးပါး ဆှဲထုတလြိုကြ.. တအားဆောင့သ်ှင်းလိုကဖြှင့ြ ခပကြှမ်းကြမ်း ဆောင့လြိုးနတေော့သည် ။

“ ဖြတ်..ပလှတ်…ဖြတ် …ပလှတ်…”

“ အင့ျ…အင့ျ…”

ကိုမှင့ြဦးက သူ၏လီးကြီးကို ခငမြှန်၏ စောကပြတထြဲသို့ ခပကြှမ်းကြမ်း ထိုးသှင်းပြီး ဆောင့လြိုးလိုကတ်ိုင်း ခငမြှန်ှခငမြွာ အင့ကြနဲ အင့ကြနဲ ဖြစ်နရရှော၏ ။ ခငမြှန်းသည် ကိုမှင့ြဦး၏ အားမနာတမ်း ခပကြှမ်းကြမ်း ဆောင့လြိုးခကြတ်ှကေို တဖြေးဖြေး ခံနိုငရြညရြှိလာပြီးနောကြ အဲဒီ ဆောင့လြိုးခကြတ်ှကေို သဘောကြ နှစ်ခွိုကလြာသည် ။ ကာမစိတတ်ှလည်ေး ပြင်းထနသ်ထကြ ပြင်းထနလြာရသည် ။

ကိုမှင့ြဦးက နို့စို့ပေးနတောကို ရပလြိုကပြှီး

“ ခငမြှန်..ကောင်းလားဟင်..”

လို့ မေးလိုကျ၏ ။

“ ကောင်းတယ်.. သိပကြောင်းတာဘဲ ကိုကိုမှင့ရြယ် ..”

“ ဖြတ်..ပလှတ် ..ဖြတ် ပလှတ် ..”

“ ကိုကို..ကင်ေးလားဟင် …”

“ အင်း..ကောင်းတယ်.. သိပကြောင်းတာဘဲ ခငမြှနရြယ် . . .”

“ ဖြတ် ပလှတ်.. ဖြတ် ပလှတ် …”

ကိုမှင့ြဦးမှာ မကောင်းဘဲ ရှိပါ့မလား…။ ခငမြှနကြို လိုးချင်န်တော ကြာခဲ့ပြီဘဲ …။ ခငမြှန်၏နို့များ.. ဖငသ်ားကြီးများနဲ့ မကြန်ှာလှလှလေးတွကေို တပမြကခြဲ့တာ ကြာခဲ့ပြီ ။ ယုတစြှအဆုံး ကိုမှင့ြဦးသည် တခါတရံတွင် သူ၏မိန်းမ ခငခြငထြှေးကို လိုးနစဉေမြှာပင် ခငမြှနအြမှတဖြှင့ြ လိုးနခေဲ့သည် ။ အခုတော့ ခငမြှနမြှာ ဖြူဖြေးသော ဝတလြဈစလဈ ကိုယလြုံးလေးကို ပကလြကလြှနကြာ ခပကြှမ်းကြမ်း ဆောင့လြိုးနတောကို အားပါးတရ ခံနသည်ေ ။ မတတတ်တတန်ှင့ြ သူမ၏ဖငသ်ား ဖြေးဖြေးကြီးများကို မှှောကကြာကြှကာဖြင့ြ သူမ၏စောကပြတလြေးကို ကော့ကော့ပေးနသေေး၏ ။

“ ဖြတ်…ပလှတ်…ဖြတပြလှတ် …”

“ ကိုကို… ကိုကို… မရပန်ဲ့… ဆောင့ြ… ဆောင့ြ … နာနာဆောင့စြမ်းပါ …”

“ ဖြတ် ပလှတ်… ဖြတ် ပလှတ် ….”

“ ဖြတ် ပလှတ်… ဖြတ် ပလှတ် …..”

ခငမြှနသ်ည် ကိုမှင့ြဦး၏ ထိထိမိမိဖြင့ြ ခပကြှမ်းကြမ်း ဆောင့လြိုးခကြမြွားကြောင့ြ သူမ၏စောကပြတအြတွင်း အီဆိမ့လြာကာ စောကပြတအြတွင်းသားလေးများမှာ လှုပပြှီး ဖစွည်ှဈလာကြပြီ ဖြစ်၏ ။

“ ဖြတ် ပလှတ်.. ဖြတ် ပလှတ်..”

“ အား…အား.. အမလေး… ကောင်းလိုကတ်ာ… ကိုကိုရယ်…”

“ ဖြတပြလှတ်…ဖြတပြလှတ် …”

ကိုမှင့ြဦးသည် ကြပကြှပတ်ည်းတည်း ရှိလှသော ခငမြှန်၏ စောကပြတလြေးကို အားရပါးရ ဆောင့လြိုးရင်း သူ၏လီးကြီးမှာ ကငွတ်ကလြာပြီ ဖြစ်၏ ။ ထို့အပြင် ခငမြှန်၏ စောကပြတလြေးအတွင်းမှ အတွင်းသားများမှာလည်း လီးကြီးကို ဖစွည်ှဈနသဖြေင့ြ ဆကပြှီး အောင့အြီးခွင်း မပြုနိုငတ်ော့ဘဲ ကိုမှင့ြဦးသည် သူ့စိတကြို လှှတပြေးကာ မီးကုနယ်မ်းကုန် အားကုနထြုတပြှီး (၁၅) ခကြမြွှ ဆောင့လြိုးလိုကတ်ော့သည် ။

“ ဖြတ် ပလှတ်.. ဖြတ် ပလှတ် ….”

“ အ…အ….. ကိုကို…. ကိုကို…. ကိုကိုရယ် …. အမလေး …. ကြှတကြွှတ်…. အင်း… ဟင်း….”

“ ခင်..ခငမြှန် …အ……..အ……..”

ကိုမှင့ြဦးနဲ့ ခငမြှနတ်ို့မှာ နှစ်ယောကသ်ား တင်းကြပစြှာ ဖကထြားကြလွှကြ သူတို့၏ ဝတလြဈစလဈ ခန်ဓာကိုယ် နှစ်ခုမှာ ဆတကြနဲ ဆတကြနဲ (၄) (၅) ကြိမမြွှ တုနခြါသှားကြပြီး ငှိမသ်ကသ်ှားကြတော့၏ ။ လကခြုပအြတွင်းမှ ပြည့လြွှံကာ လကခြွောင်းကလေးများကြားမှ ယိုစီးကလွာသမွှကို ရသမွှ ခံယူနရသေညကြိုပင် လကဝြခေံဟု ခေါဆြိုရမည် ဆိုပါလွှင် ခငမြှနသ်ည် သူမအဈမ ခငခြငထြှေး၏ လကဝြခေံပင် ဖြစ်တော့သည် ။

—————————————-

အဈမဖြစ်သူ ခငခြငထြှေး နှင့ြ ကိုမှင့ြဦးတို့လငမြယား ပြနသ်ှားကြသညမြှာ တဈပတပြင် ကြာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည် ။

ဒီနေ့ ကြူရှငပြိတရြကြ ဖြစ်သောလြည်း ဆရာဦးစိုးဦးက ဘာသာရပအြလိုကြ မှတစြုတို စာအုပမြွား ပြုလုပရြနရြှိလို့ ကြောင်းစာရေးဖြစ်သော သူမကို ယနေ့ ကြောင်းသို့လာရန် မှာထားသည်။ ခငမြှနကြ ရမေိုးခွိုး အလှပြငပြှီး ထမင်းစားကာ ကြူရှငကြွောင်းသို့ ထွကလြာခဲ့၏။ ဆရာဦးစိုးဦးက မှန်းလှဲ (၁) နာရီမှ အေးအေးဆေးဆေး လာရန် မှာထားသောလြည်း အားလပန်လေို့ စောစောပင် ထွကလြာခဲ့ခွင်း ဖြစ်သည် ။

ကြူရှငကြွောင်းသို့သှားရန် အိမမြှ ခငမြှန် ထွကလြာတော့ နံနကြ ( ၁၀ ) နာရီခွဲဘဲ ရှိသေး၏ ။ ကားဂိတမြှာ ခတ်ေတရပပြှီး ကားစောင့န်ရေ၏ ။ ( ၅ ) မိနဈလောကကြှာမှ ကားရပလြာပြီး ကားပေါသ်ို့ တိုးတကခြဲ့သည် ။ ကားပေါတ်ှင် ခွခစွေရာပင် မရှိ ။ကား၏ တံခါးပေါကတ်ည့တ်ည့ရြှိ တဖကခြှမ်းသို့ ကပပြှီး တံခါးပေါကကြို ကြောပေးကာ အပေါမြှ တန်းလေးကို ဆှဲပြီး ရပလြိုကရြသည်။ သူမ၏နောကမြှလည်း ခရီးသည် ငါးဦး ချောကြဦးလောကြ တကလြာ၏ ။ ခငမြှန်၏ ရှေ့တွငလြည်း ခရီးသညမြွား ရှိနသလေို နောကတ်ှငလြည်း ခရီးသညမြွား ပြည့ကြှပန်သည်ေ ။

ကားတံခါးပိတပြှီး ကားစထွကသ်ည် ဆိုလငွဘြဲ ခငမြှန်၏ နောကဖြကြ ဖငသ်ားကြီးသို့ မာကြောကြော အရာတဈခုက အလွားလိုကြ လာပြီးကပန်ေ၏ ။ ကားကြပလြို့ဘဲ ဖြစ်မညဟြု ခငမြှန် အသာငှိမန်လေိုကသ်ည် ။ ထိုမာကြောကြောအရာသည် ခငမြှန်၏ ဖငသ်ားကြီးကို နောကမြှပိုပြီး ဖိကပလြာသည် ။ ကားပေါတ်ှငဖြစ်လို့ နောကသ်ို့လည်း လှည့မြကြည့်ရြဲပါ ။ ရပန်သေော နရောပြောင်းပြီး ရပရြအောငလြည်း ခွထေောကပြင် ခရွန် မလှယ် ။ ကားက အရမ်းဘဲ ပြည့ကြှပန်သည်ေ ။

ဖငသ်ားကြီးကို ကပထြားသောအရာမှာ အစွမ်းကုနမြာကြောလာသည် ။ ခငမြှန်၏ ကြောပြငလြေးကို နောကမြှလူက သူ၏ ရငဘြတဖြှင့ြ ထိအောငပြင် ဖိကပထြား၏ ။ ခငမြှန် ငှိမန်လေို့ အတင့ရြဲလာပြီး သူမ၏ ဆံပငစြလေးတွကေိုပင် မတောလြို့ ထိသည့ပြုံစံဖြင့ြ တဈခကြတ်ဈခကြြ နမ်းနသေေးသည် ။ နောကမြှ မာကြောတောင့တ်င်းနသညေ့ြ အရာကြီးသည် ခငမြှန်၏ ဖငသ်ားကြီးနှစ်လုံးကြား နရောသို့ ထောကလြို့ ဖိကပလြာ၏ ။ ထိုအခွိနတ်ှင် ကားက နောကတ်ဈဂိတသ်ို့ ရပလြိုကသ်ဖြင့ြ ခရီးသညမြွား လှုပခြါသှားကာ ခငမြှနလြည်း သူမ၏ကိုယလြေး လှုပခြါသှားသဖြင့ြ ယိုငလြဲပျိုကမွသှားစရနေအြတွကြ ဘေးတန်းလေးကို ခါးညှှတပြှီး ဆှဲလိုကရြသည် ။

သူမနောကမြှ ဖငကြှီးနှစ်လုံးကြားသို့ ထောကကြာ ဖိကပထြားသော မာတောငန်သေော အရာက ခငမြှန်၏ စောကပြတလြေး အောကန်ှုတခြမ်းကို မိမိရရ ဖိထောကမြိလိုကြ၏ ။ ခငမြှန်၏ တကိုယလြုံး ကြကသ်ီးထသှားသည် ။ ကားရပလြိုကတ်ော့ နောကဖြကမြှ ခရီးသည် သုံးလေးဦး တိုးပြီးဆင်းနသဖြေင့ြ နောကမြှလူသည် အတင်းဖိကပလြာပြီး သူ့ပေါငန်ှဈလုံးကို ခပကြားကားလုပကြာ ခငမြှန်၏ပေါငန်ှဈဖကကြိုပင် သူ၏ပေါငလြုံးကြီးများနှင့ြ ညှပပြှီး ထားလိုကြ၏ ။ ခငမြှန်၏ ဖငသ်ားကြီးတဈခုလုံးမှာ သူ၏ပေါငန်ှဈဖကကြှားသို့ လုံးလုံးလွားလွား ရောကသ်ှားရတော့သည် ။

ခငမြှနမြှာ တကိုယလြုံး ရှိန်းဖိန်းလို့လာတော့၏ ။ ဒေါသစိတန်ှင့ြ ကာမစိတ် နှစ်ခုစလုံး တပျိုငန်ကတ်ည်း ခံစားလိုကရြသည် ။ ကားပြနထြှကသ်ှားသောအခါတွင် သူမကို ညှပထြားသည့ြ ထိုသူ၏ ပေါငန်ှဈဖကအြနကြ တဈဖကကြ ခငမြှန်၏ပေါငလြေးကို ပေါငခြငွြး ပြတလြာသေး၏ ။ ခငမြှနကြ သူမ၏ လုံးတဈမို့ဖောင်းအိစကန်သညေ့ြ ဖငသ်ားကြီးများကို နည်းနည်းလေးကားလွှကြ နောကမြှလူ၏ မာတောငန်သေော အရာကို သူမ၏ဖငကြှားသို့ ပိုပြီးဝငအြောင် လုပပြေးလိုကပြှီးမှ သူမ၏ ဖငကြှီးကို နောကသ်ို့ မသိမသာပစ်ကာ ပြနပြှီး ဖိကပပြေးလိုကသ်ည် ။

နောကမြှ မာတောငန်သေော ပစ်စည်းကြီးမှာ ခငမြှန်၏ ဖငသ်ားကြီးများ ကြားနရောတွင် ရှိနပြေီး တဒိတဒြိတ် သှေးတိုးနပြေီး တဆတဆြတလြည်း ဖြစ်နေ၏ ။ ခငမြှန်၏ အသှေးအသားတို့ ဆူဝလောရတော့သည် ။

ထိုအခွိနမြှာပင် ကားမှာ ခငမြှနဆြင်းမည့ြ ဂိတသ်ို့ ရပလြိုကလြို့ ခငမြှန် ကားပေါကြဆင်းရန် ကားတံခါးပေါကဖြကသ်ို့ လှည့လြိုကသ်ည် ။ နောကမြှ လူကလည်း ခငမြှန်၏နောကသ်ို့ ဖိကပထြားလကြကြပင် အလိုကသ်င့လြိုကပြှီး လှည့လြိုကလြာ၏ ။ သူ၏ မာတောငန်သေော ပစ်စည်းကြီးမှာ ခငမြှန်၏ ဖငသ်ားကြီးများကို ဖိကပလြကြပြင် ရှိသေးသည် ။

ခငမြှနကြ တံခါးဖကကြို လှည့လြိုကပြှီးသောလြည်း ရှေ့မှ ခရီးသညမြွား ဆင်းနသဖြေင့ြ ခဏစောင့န်ရေ၏ ။ သူမ ကားပေါကြ ဆင်းလို့ရပြီ ဆိုသညန်ှင့ြ ခငမြှနကြ သူမ၏ လကကြလေးတဈဖကကြို ကြောနောကသ်ို့ သှင်းလိုကပြှီး ခါးမှ သူမ၏ အင်ျကြီလေးကို ဆှဲဆန့လြိုကပြှီးမှ နောကကြလူ၏ မာတောငန်သေော ပစ်စည်းကြီးကို သူမ၏ လကကြလေးဖြင့ြ နာသှားမှာစိုးလို့ ဖြဖြေေးလေး ပြတကြှည့ြ ထိကြည့်ကြာ သူမ၏လကကြို ရှေ့သို့ လှှဲထုတလြိုကပြှီး ကားပေါမြှ အောကဆြင့ကြို နင်းခပြှီး ကားပေါမြှ ဆင်းခဲ့သည် ။

နောကမြှ ဖိကပထြားသော ပစ်စည်းကြီးမှာ နည်းနည်းနောနောကြီး မဟုတပြါ ။ ခငမြှန် အသဲယားပြီး ရငဖြိုသှားရသည် ။ ကားပေါမြှ ဆင်းလာသော ခငမြှန်၏ မကြန်ှာလေးသည် နီရဲနပြေီး ခငမြှနမြှာလည်း ခပမြောမောလေး ဖြစ်နသည်ေ ။ လီးဆိုသောအရာနှင့ြ ပယပြယန်ယန်ယ် ထိတွေ့ခဲ့ရဖူးသော သူမသည် လီး၏ လှိုကမြောဖြယ် တပမြကဖြှယ် အီဆိမ့ဖြှယ် အရသာကို ခံစားသိရှိခဲ့ပြီး ဖြစ်လတေော့ ယခုတဖန် လီးဆိုသောအရာနဲ့ ပြနလြညတ်ှေ့ဆုံရပြနတ်ော့ ပုန်းရှိုးကြယရြှိုးလေးပင် ဆုံတွေ့ ခဲ့ရသောလြည်း သူဆိုသောအသိဖြင့ြ ခငမြှနသ်ည် ရငခြုံလှိုကမြော ခံစားနခေဲ့ရပပြေီ ။

ကားပေါမြှ အဆင်းတွင် လှည့ကြှည့ဖြို့ စဉြးစားမိသောလြည်း ခရီးသညမြွား အတကအြဆင်းဖြင့ြ ရှုပထြှေးနခေဲ့လို့ လှည့မြကြည့်ခြဲ့မိပါ ။ ကားဂိတန်ှင့ြ လမ်းမီးတိုင် ( ၄ ) တိုငမြွှသာ ဝေးသော ကြူရှငကြွောင်းသို့ လမ်းလွှောကလြာရင်း ခငမြှနမြှာ နောကကြွောမလုံသလို ခံစားလာမိရလို့ သူမ၏ နောကဖြကသ်ို့ သမငလြညပြှန် လှည့ကြှည့မြိလိုကသ်ည် ။ သူမ၏ ဖငသ်ားကြီးများကို ငေးစိုကကြာ ကြည့်န်သေော မကြလြုံတဈစုံကို တွေ့လိုကရြတော့၏ ။

“ ဟင်..ဆရာ….”

ခငမြှန်၏နောကမြှ လမ်းလွှောကလြာရင်း ခငမြှန်၏ ဖငသ်ားကြီးများကို စူးစိုကစြှာ ကြည့်န်သေောသူမှာ ဆရာဦးစိုးဦး ဖြစ်နသညေကြို တွေ့လိုကရြလို့ ခငမြှနမြှာ အလန့တ်ကြားလေးခေါကြာ နှုတဆြကလြိုကပြှီး သူမနှင့ြ ခွလှမြေး ၃ လှမ်းစာသာ ဝေးတော့သည့ြ ဆရာဦးစိုးဦးကို ရပပြှီး စောင့န်လေိုကသ်ည် ။ သူမ၏ နှုတဆြကသ်ံဆုံးတော့ ဆရာဦးစိုးဦးက ခငမြှန်၏ မကြန်ှာလေးကို ကြညကြှညန်ူးနူးလေး ကြည့်လြကြြ နှစ်နှစ်ကာကာလေး ပြုံးပြလိုကသ်ည်။ ခငမြှနကြ ဆရာဦးစိုးဦးနှင့ြ ယှဉမြိသောအခါတွငမြှ ဆကပြှီး လွှောကလြာခဲ့သည် ။

“ ဆရာ.. ဘာနဲ့လာတာလဲ…”

“ ခငမြှနစြီးလာတဲ့ ကားနဲ့ဘဲလေ…”

“ လူကြပန်တောနဲ့ ကြှနမ် ဆရာ့ကိုတောင် မမှငမြိဘူး…”

“ ခငမြှနကြ ဘယမြှငမြလဲ . . ကိုယကြ ခငမြှန့န်ောကကြ ကပရြပန်တောကိုး . . ”

“ အို…ရှင်…”

ခငမြှန် ရငတ်ုနပြန်းတုနလြေး ဖြစ်ပြီး ခေါင်းလေးငုံ့ကာ ခပသ်ှကသ်ှကလြေး လွှောကလြိုကြ၏ ။ ဆရာဦးစိုးဦးက ခငမြှနရြဲ့ နောကန်ားတွင် ခွတလှေမ်းစာ အကြာမှ ကပပြှီး လွှောကလြိုကလြာသည် ။ ခပသ်ှကသ်ှကလြေး လွှောကလြိုကသ်ော အခါတွင် ခငမြှန်၏ လုံးတဈဝိုင်းစကန်သေော ဖငသ်ားကြီးများမှာ ခါရမ်းပြီး တုနတ်ုန် တုနတ်ုန် ဖြစ်နသညေကြို ဆရာဦးစိုးဦးက တပမြကဖြှယ် ကြည့်ရြင်း တံတွေးတဈခကြြ မှိုခလွိုကသ်ည် ။

ကြောင်းတံခါးရှေ့ရောကတ်ော့ တံခါးမှာ သော့ခတထြားတာကြောင့ြ ခငမြှနသ်ည် ရပလြို့ စောင့န်ရပြေနသ်ည် ။ ခငမြှန်၏ ရငထြဲတွင် သိမ့သ်ိမ့လြေး ခုံလကြြ နီမှန်းသော မကြန်ှာလေးဖြင့ြ ခေါင်းလေးငုံ့ကာ ခပတ်ှတွလေေေး ရပပြှီး စောင့န်ေ၏ ။ နောကမြှပါလာသော ဆရာဦးစိုးဦးက ကြောင်းတံခါးမှာ သော့ကိုဖြင့ပြှီး တံခါးရှကတ်ဈရှကကြို ဖြင့လြိုကသ်ည် ။ ပြီးတော့ တံခါးဘေးသို့ သူ၏ ခန်ဒာကိုယကြို နည်းနည်း ရှှေ့လိုကသ်ည် ။

“ ခငမြှန်..ဝငလြေ…”

“ ဟုတကြဲ့…”

အထဲသို့ ခငမြှန် ဝငပြှီးသှားသောအခါ သူပါ ဝငလြိုကသ်ည် ။ တံခါးကို ဆှဲပိတကြာ အတွင်းမှ မင်းတုံး ထိုးလိုကြ၏ ။ စာသငခြန်းမကို ဖြတကြာ လွှောကသ်ှားသော ခငမြှနကြ နောကသ်ို့ လှည့မြကြည့်တ်ော့ဘဲ ရုံးခန်းရှိရာဖကသ်ို့ ဆကကြာ လွှောကသ်ှားနေ၏ ။ ကြူရှငကြွောင်း အဆောကအြဦးမှာ တဈထပဖြစ်ပြီး အုတကြာ အုတခြင်း သှပမြိုး ဖြစ်၏ ။ အလွားပေ ၆၀ အနံ ၂၅ ပမွှေ ရှိ၏ ။ မကြန်ှာဝမှာ အဆောကအြဦး၏ အနံ ဖြစ်လို့ ( ၂၅ ) ပဖြစ်ေပြီး ကြောင်းသို့ ဝငဝြငခြငွြး စာသငခြန်း ဖြစ်သည် ။

စာသငခြန်းမှာ အလွား ပေ ၄၀ မွှ ရှိ၏ ။ နောကဖြကြ ပေ ၂၀ ကို ကာထားပြီး ဘေးဘကြ နံရံဘေးတွင် ဝငပြေါကတ်ဈခု ပြုလုပထြားသည် ။ ကြောင်းရုံးခန်း၏ အခွားတဈဖကတ်ှင် အခန်းကာထားပြီး တံခါးတပဆြငထြားသညမြှာ ဆရာဦးစိုးဦး၏ အိပခြန်းပင် ဖြစ်သည် ။

ရုံးခန်းအတွင်းသို့ ခငမြှနရြောကတ်ော့ သူမ၏ စားပြဲရှိကုလားထိုငလြေးတွင် ထိုငလြိုကြ၏ ။ နောကမြှ လိုကပြှီး ဝငလြာသော ဆရာဦးစိုးဦးက ရအေေးတဈခွကြ ထည့ကြာ ခငမြှနရြှိရာသို့ ယူလာသည် ။

“ ခငမြှန်.. ရအေေးအေးလေး သောကလြိုကြဦး…”

ဖြေးညှင်းစွာ တိုးတိုးလေးပြောရင်း သူကိုငလြာသော ရဖနေခြှကကြို လကတ်ဈဖကဖြှင့ြ ခငမြှနထြံသို့ လှမ်းပေးသည် ။ ကုလားထိုငတ်ှင် ခပင်ေါငင်ေါငလြေး ထိုငန်သေော ခငမြှနကြ မကြလြှှာလေးပင့ကြာ မော့ကြည့်လြိုကပြှီး ရထညေ့ထြားသော ဖနခြှကကြို လကတ်ဈဖကဖြှင့ြ လှမ်းကိုငလြိုကြ၏ ။ ထိုစဉတ်ှင် ဆရာဦးစိုးဦး၏ ကနွန်တေဲ့ လကတ်ဈဖကကြ ရဖနေခြှကကြို လှမ်းကိုငလြိုကသ်ော ခငမြှန်၏ လကကြလေးပေါတ်ှင် အုပပြှီး တငလြိုကသ်ည် ။ ပြီးတော့ ခငမြှန်၏ နှုတခြမ်းလုံးလုံးလေးရှိရာ ခငမြှန်၏ ပါးစပလြေး ရှိရာသို့ ဖြေးဖြေးချင်ြး ပို့လိုကြ၏ ။

ခငမြှနကြ ဆရာ၏လကကြို ရုန်းဖယခြှင်း မပြုဘဲ ရဖနေခြှကထြဲမှ ရကေို ကုနစြငအြောင် သောကလြိုကသ်ည် ။ ပြီးတော့ သူမ၏ မကြတ်ောငလြေးများကို တဖတွဖြတွခြါရင်း ရီဝသေော မကြလြုံးလေးများဖြင့ြ ဆရာဦးစိုးဦးကို မော့ကြည့်လြိုကရြင်း ဖနခြှကကြို ကိုငထြားသော လကကြလေးကို ဖြေးဖြေးချင်ြး လှှတလြိုကသ်ည် ။

“ ခဏ နားလိုကြဦးနောြ..ခငမြှန်…”

ခငမြှနကြ ခေါင်းလေး ညှိမ့ပြှလိုကသ်ည် ။ ဆရာဦးစိုးဦးသည် သူ၏ အိပခြန်းထဲသို့ ဝငသ်ှား၏ ။ ဆရာဦးစိုးဦး၏ လှုပရြှားမှုကို ခငမြှနကြ မကြစြိတဆုံး လိုကပြှီး ကြည့်န်မေိသည် ။

ဆရာဦးစိုးဦးသည် အသကြ ၃၅ နှစ်မွှ ရှိပြီး အရပမြှင့မြှင့န်ှင့ြ ထောငထြောငမြောင်းမောင်း ဖြစ်သည် ။ ရုပရြညမြှာ အမွိုးသမီးများ ကလွောကသ်ည့ြ ရုပရြညမြွိုး ဖြစ်ပြီး အသားမှာ ခပလြတလြတ် ဖြစ်သည် ။ တဈခွိနကြ ဆရာဦးစိုးဦးသည် အိမထြောငရြှိခဲ့ဖူးသညဟြု ကြားဖူးခဲ့၏ ။ ထို့ထကြ ပိုပြီး ဘာမှမသိရပါ ။

ဆရာဦးစိုးဦးမှာ အပြောအဆို နူးညံ့ပြီး သူ၏ ဟနအြမူအရာတွမှော သိမမြှေ့၏ ။ သဘောလည်း ကောင်း၏ ။ စတနောလည်း ကောင်း၏ ။ ပြီးတော့ ကြငန်ာတတ်၏ ။

ခငမြှနသ်ည် ကြောြးရုံးခန်းထဲတွင် တဈကိုယတ်ည်း ထိုငရြင်း ဆရာဦးစိုးဦးရဲ့ အကြောင်းကို စဉြးစားနရင်ေး စောစောက ကားပေါကြ အဖြစ်အပကြြ အတွေ့အကြုံလေးကို စိတအြာရုံက ရောကသ်ှားသည် ။ သူမ၏ ဖငသ်ားကြီးများကို ဖိထောကထြားသော ပစ်စည်းကြီးသည် နည်းနည်းနောနော မဟုတ် ။ သူမ၏ လကကြလေးဖြင့ြ ဖြေးဖြေးလေး ညငသ်ာစွာ ထိပုတကြှည့မြိတော့ သံချောင်းကြီးပမာ မာကြောလှပြီး ငရုတကြညွပြှေ့လောကပြင် ရှိမညလြား မသိ ။ စဉြးစားမိရင်း ခငမြှန်၏ ရငထြဲတွင် နှေးကနဲ ဖြစ်သှားကာ သူမ၏ သှေးသားတို့သညလြည်း ဆူကြှကာ ရှိန်းဖိန်းလာသည် ။

ကားပေါတ်ှင် ထိုပစ်စည်းကြီးမှာ သူမ၏ စောကပြတ် အောကြ နှုတခြမ်းစပလြေးကိုပင် လာပြီး ဖိထောကမြိသေး၏ ။ ထိုစဉကြတည်းက ခငမြှန်၏ စောကပြတလြေးထဲတွင် စိုစိုစွတစြှတလြေး ဖြစ်နခေဲ့ရာ ဆကလြို့လည်း ဆရာဦးစိုးဦး၏ ကြငန်ာမှုများဖြင့ြ ထိတွေ့နရတေော့ သူမ၏ သှေးသားအရှိနကြ ကမွသှားခဲ့ပါ ။ သူမ၏ စောကပြတလြေးမှာ ယခုဆိုလွှင် မာလို့ပငန်ပြေီ ဖြစ်သည် ။

“ ခငမြှနရြေ.. နားပြီးရင် ဆရာ့စားပြဲပေါကြ ဖိုငအြစိမ်းလေး လာပို့ပေးပါဦး . . .”

ဆရာဦးစိုးဦး၏ စကားကို ကြားလငွကြှားရခွင်း ခငမြှနကြ ဆတကြနဲ ကုလားထိုငမြှ မတတ်ပထြရပလြိုကြ၏ ။ ပြီးတော့မှ ခပထြှထွလေေေး ဖြစ်သှားကာ ရပန်ပြေီးမှ တဈလှမ်းချင်ြး လွှောကလြှမ်းပြီး ဆရာဦးစိုးဦး၏ စားပြဲပေါမြှ ဖိုငအြစိမ်းလေးကို ယူကာ ဆရာဦးစိုးဦး၏ အိပခြန်းအတွင်းသို့ လေးကနစြှာဖြင့ြ လွှောကလြှမ်းကာ ဝငရြောကသ်ှားတော့သည် ။

ဆရာဦးစိုးဦးသည် အိပခြန်းအတွင်းတွငရြှိသော ကုတငစြောင်းပေါမြှာ ခွတွေဲလောင်းခကြာ ထိုငရြင်း သူ၏ အင်ျကြီကို ခွှတကြာ တန်းပေါကြို လှမ်းပစ်တငလြိုကသ်ညကြို အိပခြန်းအတွင်းသို့ ဝငလြာသော ခငမြှနကြ တွေ့လိုကရြ၏ ။ ကယွပြှန့သ်ော ရငအြုပကြားကားကြီးပေါတ်ှင် ဖူထဈလုံးကြှနသေော ရငအြုပကြှှကသ်ားကြီးများက မှငရြသညမြှာ အသဲယားစရာပင် …။

အင်ျကြီကို တန်းပေါသ်ို့ လှမ်းပြီး ပစ်တငရြာတွငလြည်း ဆရာဦးစိုးဦး၏ လကမြောင်းကြှကသ်ားကြီးများမှာ အမှောင်းလိုကြ ထသှား၏ ။ အိပခြန်းအတွင်းသို့ ဝငပြှီး တံခါးပေါကြ၏ အတွင်းဖကန်ားတွင် မတတ်ပလြေး ရပပြှီး ခပင်ေးငေးလေး ကြည့်န်သေော ခငမြှနသ်ည် သူမ၏ မကြလြှှာလေးကို ခကြာ ခေါင်းလေး ငုံ့လိုကသ်ည် ။ သူမ၏ ရငဘြတပြေါတ်ှင် လကန်ှဈဖကဖြှင့ြ ပြေ့ပိုကထြားသော ဖိုငအြစိမ်းလေးပေါမြှ သူမ၏ လကခြွောင်းလေးများသည် တဆတဆြတ် တုနရြငန်ကြသေည် ။ ပြီးတော့ သူမ၏ ရငတ်ှင်းမှ ရငခြုနသ်ံတို့သညလြည်း တဖြေးဖြေး ပြင်းထနလြာသည် ။

“ လာလေ.. ခငမြှန်.. ဝငခြဲ့လေ…”

မဝန့မြရဲဖြင့ြ ဆရာဦးစိုးဦး ထိုငန်ရော ကုတငစြောင်း အနီးသို့ ခငမြှနသ်ည် တဖြေးဖြေး လွှောကသ်ှားလိုကြ၏ ။ ဆရာဦးစိုးဦး၏ ရှေ့တည့တ်ည့သ်ို့ လကတ်လှမ်းမွှ မကြာဝေးတော့သော နရောအထိ တိုးကပသ်ှား၏ ။ ပြီးတော့ ရပလြိုကသ်ည် ။

သူမ ရပလြိုကသ်ည် ဆိုလွှငဘြဲ ဆရာဦးစိုးဦးက လကတ်ဈဖကဖြှင့ြ သူမပြေ့ပိုကထြားသော ဖိုင် အစိမ်းလေးကို ယူလိုကပြှီး ကုတငခြှရင်ေးဖကတ်ှင် တငလြိုကသ်လို တခွားသော လကဖြှင့လြည်း တပျိုငတ်ည်းလိုလိုမှာပင် ခငမြှန်၏ သေးသိမလြှသော ခါးလေးကို လှမ်းဖကလြိုကပြှီး ခငမြှန်၏ ကိုယလြုံးလေးကို ဆှဲယူလိုကတ်ော့၏ ။ ခငမြှနကြလည်း ဆရာဦးစိုးဦး၏ ရငခြှငအြတွင်းသို့ အလိုကသ်င့ကြလေးပင် လိုကပြါလို့သှားတော့သည် ။

ခငမြှနသ်ည် သူမ၏ ချောမောနုဖတန်သေော မကြန်ှာလေးကို အသင့ပြင် မော့ပြီး ပေးလိုကသ်ည် ။ မော့ပေးလာသော ခငမြှန်၏ မကြန်ှာလှလှလေးရှိ ပါးမို့မို့လေးပေါသ်ို့ ဆရာဦးစိုးဦး၏ နှာခေါင်းက ပါးမို့မို့လေး ခွိုင့ဝြငသ်ှားသညအြထိ ဖိကပကြာ ရှိုကန်မ်းလိုကြ၏ ။ ခငမြှန်၏ ခစွစြရာ ပါးမို့မို့လေး နှစ်ဖကကြို တဈလှည့စြီ အားရအောင် နမ်းပြီးတော့မှ တဆတဆြတ် တုနန်ရှောသော ခငမြှန်၏ နှုတခြမ်း လုံးလုံးလေးများပေါသ်ို့ ဆရာဦးစိုးဦး၏ နှုတခြမ်းများက ဖိကပလြာပြီး စုပန်မ်းလိုကသ်ည် ။ ပြီးတော့ လွှာဖြင့လြည်း ပြတပြေးသေးသည် ။

ခငမြှနကြလည်း အားကမွခံ ဆရာဦးစိုးဦးကို ပြနလြို့ ဖကကြာ နှုတခြမ်းများကို ပြနစြုပပြေးလိုကြ၏ ။ သူတို့နှစ်ဦး လွှာချင်ြးထိကာ ကလိပေးနသည်ေ ။ ခငမြှန်၏ ခါးသိမသ်ိမလြေးကို ဖကထြားသော ဆရာဦးစိုးဦး၏ လကမြွားက ခငမြှန်၏ ဖငသ်ားကြီးများပေါသ်ို့ ရှှေ့ပြောင်းကာ လုံးတဈဝိုင်းစကြ ဖုထဈနသေော ခငမြှန်၏ ဖငသ်ားကြီးများကို ဆုပန်ယပြေးလိုကသ်ည် ။ ခငမြှနခြငမြွာမှာ ကာမစိတမြွား စတင် သောင်းကနွြးလာတော့၏ ။ ဆူပြီးသား ရနှေေးကို မီးပြင်း တိုကလြိုကသ်ည့န်ှယ် ခငမြှန်၏ သှေးသားတို့သည် ပူပြင်း ဆူဝလောတော့သည် ။

ဆရာဦးစိုးဦးသညလြည်း အိစကန်ှေးထွေး နူးညံ့လှသော ခငမြှန်၏ ကိုယလြုံးလေးကို ပြေ့ဖကပြှီး ခငမြှန်၏ ဖငသ်ားကြီးများကို ဆုပန်ယပြေး.. ခွိုမှိနလြှသော ခငမြှန်၏ နှုတခြမ်းလေးများကို နမ်းစုပပြေးနတေော့ သူ၏ ရငတ်ှင်းမှ ရာဂမီးသည် ပြင်းထနစြှာ တောကလြောငလြာတော့သည် ။ ဆရာဦးစိုးဦးက ခငမြှန်၏ ကြောပြငရြှိ အင်ျကြီဇဈကလေးကို သူ၏ လကတ်ဈဖကဖြှင့ြ ဆှဲခလွိုကြ၏ ။ ပြီးတော့ ခငမြှန်၏ နောကကြွောရှိ ဘရာစီယာခွိတကြလေးကို ဖြုတလြိုကပြှီး ဘရာစီယာလေးကို ခွှတခြှာလိုကသ်ည် ။ ပြီးတော့ ဘရာစီယာလေးကို ကုတင်၏ ခွရင်ေးဖကသ်ို့ ပစ်တငလြိုကသ်ည် ။

ဘရာစီယာလေး မရှိတော့သော ခငမြှန်၏ ရငဘြတကြလေးဆီသို့ ဇဈဖြုတထြားသော ခငမြှန်၏ အင်ျကြီလေးအောကသ်ို့ ဆရာဦးစိုးဦး၏ လကတ်ဈဖကကြ ဝငရြောကသ်ှားကာ ခငမြှန်၏ ရငသ်ားနှစ်မှှာကို ဆုပန်ယပြေးနတေော့၏ ။ ခဏကြာတော့ ခငမြှနသ်ည် သူမ၏ နှုတခြမ်းလေးများကို ဆရာဦးစိုးဦး၏ နှုတခြမ်းများမှ ခွာလိုကပြှီး ဆရာဦးစိုးဦးကို ဖကထြားသည့ြ သူမ၏ လကမြွားကိုလည်း ရုပသ်ိမ်းလိုကပြှီးနောကြ ဇဈပြုတထြားသော သူမ၏ အင်ျကြီလေးကို ခွှတပြေးလိုကတ်ော့သည် ။

ခငမြှန်၏ အင်ျကြီလေး ခွှတပြေးလိုကသ်ည့အြခွိနမြှာ ဆရာဦးစိုးဦးကလည်း ခငမြှန်၏ ဖငသ်ားကြီးများကို ဆုပန်ယန်သေော လကဖြှင့ြ ခငမြှန်၏ခါးမှ ထမိနလြေးကို ကြင်းလုံးခွှတခြလွိုကတ်ော့၏ ။ ဖြူဝင်းမှတသ်ော ကိုယလြုံးလေးမှာ ဘှားကနဲ ထွကပြေါလြာသည် ။ ဆရာဦးစိုးဦးက ဆှဲဖကလြိုကတ်ော့ ချောမှတအြိစကန်ူးညံ့ကာ နှေေးထွးနသညေ့ြ ခငမြှန့ကြိုယလြုံးလေး ရဲ့ အထိအတွေ့က မိန်းမောဖြယရြာလေးများ ဖြစ်ပသည်ေ ။

ခငမြှန်၏ ဝတလြဈစလဈ ကိုယလြုံးလေးကို ဆှဲဖကပြှီးနောကြ ဆရာဦးစိုးဦးသည် ကုတငစြောင်းတွင် ထိုငန်ရောမှ ထလိုကပြှီး ခငမြှနကြို ဖကထြားလကြြ ကိုယကြို တဈပတလြှည့လြိုကြ၏ ။ ထိုအခါတွင် ခငမြှနသ်ည် ကုတငဘြကကြို ရောကသ်ှားပြီး သူမ၏ ဖငသ်ားကြီးများနှင့ြ ကုတငစြောင်းမှာ ထိနတေော့သည် ။

ဆရာဦးစိုးဦးက ခငမြှနကြို ကုတငစြောင်းတွင် ထိုငစြပြေီး ခငမြှန်၏ ဝတလြဈစလဈကိုယလြေးကို ဖကထြားသော သူ၏ လကမြွားကို ဖယလြိုကြ၏ ။

“ ခငမြှန်…”

“ ရှင်…”

“ ဒီမှာ ကြည့်ပြါဦး…”

ဆရာဦးစိုးဦးက သူ၏ ခါးပုံစကို ဆှဲဖြုတကြာ ပုဆိုးကို ကြင်းလုံး ခွှတခြလွိုကြ၏ ။

“ အို…”

ဆရာဦးစိုးဦး၏ ပုဆိုးကြင်းလုံးကြှတကြသွှားသည် ဆိုလွှငဘြဲ ငေါကကြနဲ ထွကပြေါလြာသည့ြ ဆရာဦးစိုဦး၏ လီးကြီးကို ခငမြှန် မှငတ်ှေ့လိုကရြသည်။ သူမ၏ ဝိုင်းစကသ်ော မကြလြုံးလှလှလေးများ၏ အကြည့်ကြ ဆရာဦးစိုးဦး၏ လီးကြီးမှ မခွာနိုငတ်ော့ပါ ။

ဆရာဦးစိုးဦး၏ လီးကြီးမှာ သံချောင်းကြီးလို မာကြောတောင့တ်င်းနပြေီး ဒဈကြီးမှာ ပြဲလနန်သည်ေ။ လီးတနကြှီး၏ အရှညမြှာ ( ၇ )လကမ် ကြောမြည် ဖြစ်ပြီး လုံးပတမြှာလည်း လကတ်ကိုင် မဆန့လြောကအြောင် ရှိသည် ။ လီးကြီး၏ ပတလြညတ်ှင် အကြောများစွာမှာ ဖုထဈလုံးကြှနသည်ေ။ လီးကြီး၏ ထိပတ်ှင် အရညမြွား စိုရှှဲကာ လီးကြီးမှာ တဆတဆြတ် ဖြစ်နသည်ေ ။

ကုတငစြောင်းတွင် ခွတွေဲလောင်းခကြာ ဝတလြဈစလဈလေး ငှိမသ်ကစြှာ ထိုငကြာ ဆရာဦးစိုးဦး၏ လီးကြီးကို ငေးကြည့်န်သေော ခငမြှနသ်ည် ဆရာဦးစိုးဦး၏ ခါးကို သူမ၏ လကကြလေးတဈဖကဖြှင့ြ ဆှဲဖကလြိုကပြှီး ကနွလြကတ်ဈဖကဖြှင့ြ တောင့တ်င်းကြီးမားလှသော လီးကြီးကို ဖြဖြလေး ဆုပကြိုငလြိုကမြိတော့၏ ။ လီးကြီးကို ခငမြှန်၏ လကဖြဝါးနုနုလေးဖြင့ြ ဖြဖြလေး ဆုပကြိုငလြိုကသ်ောအခါတွင် လီးကြီး၏ တောင့တ်င်းသနမြာသည့ြ ပူးပူနှေးနှေး အထိအတွေ့သည် သူမ၏ လကဖြဝါးနုနုလေးမှသည် ခငမြှန်၏ နှလုံးသည်းပြတသ်ို့တိုငအြောင် ရောကလြာ၏ ။

ခငမြှနသ်ည် သူမ၏ လကအြတွင်းမှ လီးကြီးကို လကကြလေးဖြင့ြ အထကအြောကြ စုံဆနပြှတပြေးလိုကြ ဆုပန်ယလြိုကြ တဈခကြတ်ဈခကြလြည်း လီးကြီးကို ဖစွည်ှဈပေးလိုကြ လုပပြေးလိုကြ၏ ။ ခငမြှနသ်ည် ဆရာဦးစိုးဦး၏ လီးကြီးကို ပြတသ်ပ် ကိုငတ်ှယရြင်းဖြင့ြ သူမ၏ အသှေးအသားတို့သည် ကာမစိတကြှောင့ြ ထကြှသောင်းကနွြးလာကြတော့သည် ။

ဆရာဦးစိုးဦးသညလြည်း ခငမြှနကြ သူမလကဖြဝါးနုနုလေးများဖြင့ြ သူ၏လီးကြီးကို ဆုပကြိုငကြာ စိတပြါလကပြါ ပြတသ်ပဖြစွည်ှဈသညကြို ခံစားရင်း အခွိုးအစားပြပြဈေလှပြီး ဝင်းမှတန်သေော ဝတလြဈစလဈ ကိုယလြုံးလေးကိုပါ တွေ့မှင် ဖကတ်ှယထြားရလို့ သူ၏ ရငတ်ှင်းမှ ရမျမကမြီးများမှာ အလွှံညီးညီး တောကလြောငလြာရတော့သည် ။

ဆရာဦးစိုးဦးသည် ခငမြှန်၏ ကိုယလြုံးလေးကို ကုတငစြောင်းမှာပင် ကုတငကြို ကန့လြန့ဖြှတကြာ လှဲသိပလြိုကြ၏ ။ ထို့နောကြ ကုတငစြောင်းတွင် တွဲလောင်းလေး ခထွားသော သူမ၏ ခွထေောကန်ှဈချောင်းကို ကားပေးလိုကပြှီး သူမ၏ ခွနှစ်ေချောင်း ကြားထဲကို ဝငကြာ မတတ်ပရြပလြိုကသ်ည် ။ ခငမြှန်၏ စောကပြတလြေးမှာ ဖောင်းကားနပြေီး အမှှေးနကကြလေးများ ခွံရံကာ ပေါငကြားထားလို့ ခပဟြဟလေး ဖြစ်နသေော စောကပြတန်ှုတခြမ်းဝမှ အတွငသ်ားလေးများနှင့ြ စောကပြတဝြအကြဲကြောင်း တလွှောကတ်ို့တွင် စောကရြတေို့ ရှှဲရှှဲ စိုနသည်ေ ။ ခငမြှန်၏ မကြလြုံးလေးများ မှေးမှိတသ်ှားကြသည် ။

ဆရာဦးစိုးဦးသည် ထိပတ်ှင် အရညမြွား စိုရှှဲနသညေ့ြ သူ၏လီးကြီးကို လကတ်ဈဖကဖြှင့ကြိုငကြာ ဒဈတဝကလြောကြ မှုပသ်ညအြထိ ခငမြှန်၏ စောကပြတအြကြဲကြောင်းလေးထဲသို့ တေ့ကာ သှင်းလိုကြ၏ ။ ခငမြှန်၏ကိုယလြုံးလေး တွန့ကြနဲ ဖြစ်သှားသည် ။ ဆရာဦးစိုးဦးက ဆကမြသှင်းဘဲ သူ၏လီးကြီးနှင့ြ ခငမြှန်၏ စောကစြိလေးကို ထိုးကာ ထိုးကာ ကလိပေးနပြနေသ်ည် ။ ခငမြှနမြှာ အသားလေးများ တဆတဆြတတ်ုနကြာ မခွိမဆန့ြ ဖြစ်နရေ၏ ။

“ ဆရာရယ်.. ကမွသလေိမ့မြယ်.. ဟင့ဟြင့ြ.. တောပြါတော့…”

ခငမြှနကြ ငိုသံလေးနှောကာ ကတုနကြရင် ပြောလိုကတ်ော့မှ သူ၏လီးကြီးကို စောကပြတထြဲသို့ ဖိသှင်းလိုကလြသည်ေ ။

“ ဗစြျ…”

“ အင့ျ…”

နာသညဆြိုရုံလေး နာသည် ။ ဆရာဦးစိုးဦးက လီးတနကြှီး တဝကခြန့ဝြငအြောင် ထပဖြိကာ သှင်းလိုကသ်ည် ။

“ ဗစြျ…ဗစြျ…ဗစြျ ……”

“ အင်းအင်း….အအင့ျ..ဟင်းဟင်း….”

ခငမြှန်၏ စောကပြတထြဲကို လီးကြီး ဆကမြသှင်းဘဲ ဆရာဦးစိုးဦးသည် ခငမြှန်၏ နို့နှစ်လုံးကို လှမ်းဆှဲကာ ဆုပန်ယပြေးရင်း ခငမြှန်၏ မကြန်ှာလေးကို လှမ်းကာ ကြည့်လြိုကြ၏ ။ ခငမြှန်၏ ချောမောလှသော ခစွစြရာ မကြန်ှာလေးတွင် မကြတ်ောငကြော့ကြီးများ စင်းကာ သူ၏မကြလြုံးလေးများ မှိတထြားကြ၏ ။

မှိတထြားသော မကြလြုံးလေးများမှ မကြရြညလြေးများသည် ပိတကြာထားသော မကြခြှံလေးများအစသို့ ရောကရြှိလာကာ သူမ၏ မကြတ်ောငကြော့ကော့ကြီးများတွင် ကပည်ိစိုစွတ် နကြသေည် ။ ခငမြှန်၏ နှုတခြမ်းလေးများသည် တဆတဆြတ် တုနန်ပြေီး သူမ၏ အောကန်ှုတခြမ်း လေးကို ကိုကကြာ မာနတ်င်းထားသည် ။

ဆရာဦးစိုးဦးက ခငမြှန်၏ စောကပြတလြေးထဲသို့ သူ၏လီးကြီးကို တဝကမြွှသာ သှင်းကာ ဆကမြသှင်းသေးဘဲ ခငမြှန်၏နို့များကို ဆုပန်ယ် ဖစွည်ှဈလိုကြ နို့သီးခေါင်းလေးများကိုလည်း ဖစွည်ှဈ ကိုငတ်ှယ် ပြတသ်ပပြေးနေ၏ ။ ခဏကြာတော့ ဆရာဦးစိုးဦးသည် သူ့ခါးကို အားပြုကာ တဝကမြွှသှင်းထားသော လီးကြီးကို စကောဝိုင်း ဝိုကကြာ ဝိုကကြာ လှုပရြှားပေး၏။ ထပပြှီးတော့ မသှင်းသေးပါ ။ ခဏနတေော့မှ ခငမြှန်၏ နို့များကို ဆုပန်ယပြေးရင်း သူ၏လီးကြီးကို စကောဝိုင်း လှုပရြှားပေးရင်းနှင့ြ တဈရဈချင်ြး စောကပြတအြတွင်းသို့ စိတရြှညလြကရြှည် သှင်းပေးသည် ။

ခငမြှန်၏ ပေါငတ်နဖြှေးဖြေးကြီးများမှာလည်း တဖြေးဖြေး ကားသထကြ ကားလာသည် ။ ခငမြှန်၏ စောကပြတလြေးမှာလည်း ကော့ကော့ပေးလာသည် ။ တရဈရဈ သှင်းနသေော လီးကြီးမှာ လီးအရင်းသို့ရောကရြန် လကန်ှဈလုံးမွှ အလိုတွငတ်ော့ ဆရာဦးစိုးဦးသည် အားစိုကပြှီး တဈခကြတ်ည်းဖြင့ြ ခငမြှန်၏ စောကပြတအြတွင်းကို ဆောင့ပြှီး တဆုံးထိ သှင်းလိုကတ်ော့၏ ။

“ ဗစြျ..ဗစြျ…”

“ အ… အ… အမလေး… ကြှတ်… ကြှတ်….. ဆရာရယ်…..”

ခငမြှနမြှာ ခါးလေးကော့သှားပြီး တသိမ့သ်ိမ့ြ တုနသ်ှား၏ ။ ဆရာဦးစိုးဦးက လီးကြီးကို မလှုပရြှားသေးဘဲ ခငမြှန်၏ စောကပြတထြဲကို တဆုံးထိ ဖိသှင်းထားကာ သူ၏ကိုယအြပေါပျိုင်းကို ရှေ့သို့ ကုန်းပြီး ခငမြှန်၏ နို့နှစ်လုံးကို တဈလှည့စြီ စို့ပေးသည် ။ နို့သီးခေါင်းလေးများကိုလည်း လွှာဖြင့ြ ပြတသ်ပပြေးသည် ။ တအောင့မြွှ အကြာတွငမြှ ခငမြှန်၏ စောကပြတအြတွင်းမှ လီးကြီးကို တဝကမြွှ ဖြေးဖြေးချင်ြး ထုတကြာ ဖြေးဖြေးချင်ြး ပြနသ်ှင်းပေးသည် ။

ထိုသို့ ဖြေးဖြေးချင်ြး လီးတဝကမြွှသာ ပြနထြုတလြကြြ ပြနသ်ှင်းခွင်းကို ဆယကြှိမမြွှ လုပပြေးပြီးသောအခါတွငမြှ ဆရာဦးစိုးဦးသည် သူ၏လီးကြီးကို စောကပြတအြတွင်း ဒဈမှုပရြုံသာ ခနွထြားပြီး ခပသ်ှကသ်ှကလြေး ပြနသ်ှင်းကာ လိုးတော့၏ ။

“ ဖြတ်..ပလှတ်…”

“ အား…အင့ျ…အား…”

“ ဖြတ်..ပလှတ်…”

“ ဖြတ်…ပလှတ်…”

“ အင့ျ…အင့ျ….”

ကုတငစြောင်းနည်းမှာ လီးတဆုံးဝငသ်ော လိုးနည်း ဖြစ်ပြီး လိုးနသေော ဆရာဦးစိုးဦး၏ လီးကြီးမှာလည်း ကြီးမားလှသဖြင့ြ ဆောင့လြိုကတ်ိုင်း ခငမြှန်၏ စောကပြတလြေးအတွင်းတွင် သားအိမခြေါင်းအထိ ရောကသ်ှားကာ သားအိမခြေါင်းကို ထိထိသှားလို့ ခငမြှနမြှာ အသဲခိုကခြိုကသ်ှားရသည်။

“ ဖြတ်..ပလှတ်….”

ခပသ်ှကသ်ှကြ ဆောင့ကြာ လိုးနသေော ဆရာဦးစိုးဦးသည် ခငမြှန်၏နို့လေးများကို စို့ပေးနရောမှ သူ၏မကြန်ှာကို ခငမြှန်၏နို့ကလေးများမှ ခွာလိုကပြှီး ခါးကို ပြနမြတလြိုကြ၏ ။ ပြီးတော့ အလိုးမပကြစြဘေဲ ကုတငစြောင်းတွင် တွဲလောင်းခထွားသော ခငမြှန်၏ ခွထေောကန်ှဈချောင်းကို ဆှဲယူကာ ဆန့လြိုကပြှီး သူ၏ ပုခုံးပေါမြှာ တငလြိုကသ်ည် ။ သူ၏ ခန်ဒာကိုယအြပေါပျိုင်းကို ရှေ့သို့ ကိုင်းလိုကပြှီး ခငမြှန်၏ နို့နှစ်လုံးကို သူ၏လကန်ှဈဖကဖြှင့ြ လှမ်းဆှဲကာ ဆုပန်ယပြေးလွှကြ ဆကပြှီး ဆောင့လြိုးပေးနတေော့၏ ။

“ ဖြတ်..ပလှတ်…ဖြတ်..ပလှတ် ”

ခငမြှန်၏ ခွထေောကမြွားသည် ဆရာဦးစိုးဦး၏ ပုခုံးပေါကြို တငထြားသဖြင့ြ ခငမြှန်၏ စောကပြတလြေးမှာ အပေါဖြကသ်ို့လှနကြာ မော့ပေးထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နလေို့ ဆရာဦးစိုးဦးမှာ ဆောင့လြို့ အတောပြင် ကောင်းနလေေ၏ ။

“ ဖြတ်..ပလှတ်..ဖြတ်..ပလှတ်….”

ဆရာဦးစိုးဦးသည် ဆောင့လြိုးနရင်ေး သူ၏ ပုခုံးပေါြ တငထြားသော ခငမြှန်၏ ခွသလေုံးသား ဝင်းဝင်းလေးများကို သူ၏ဦးခေါင်းကို ဘယည်ာလှည့လြွှကြ နမ်းရှိုကလြိုကသ်ေးသည် ။

“ ဖြတ်..ပလှတ်…ဖြတ်…ပလှတ်….”

ခငမြှန်၏ ဝတလြဈစလဈကိုယလြေးမှာ ဆောင့ပြှီး အလိုးခံလိုကရြတိုင်း တုနခြါလို့သှားရ၏ ။ သူမ၏ နို့လေးနှစ်လုံးမှာလည်း ဆောင့လြိုးလိုကတ်ိုင်း ခါခါရမ်းသှားရသည် ။ ခငမြှနသ်ည် ကုတငစြောင်းတွင် ဝတလြဈစလဈ ကိုယလြုံးတီးလေးဖြင့ြ ပကလြကကြလေးလှနကြာ အလိုးခံနရင်ေး သူမ၏ စောကပြတထြဲတွင် အရသာများ တစထကတ်စ ရှိလာရပြီး ကောင်းသထကြ ကောင်းလာလသည်ေ ။

“ အင့ြ.. အင့ြ.. ဆရာရယ်… အမလေး…. ကောင်း.. ကောင်းလိုကတ်ာရှင်…. ကြှတကြွှတ်….”

ဆရာဦးစိုးဦးသညလြည်း ကုတငစြောင်းတွင် မတတ်ပရြပကြာ လိုးဆောင့န်ရလေို့ အားရကာ ကဉွြးကြပလြှသော ခငမြှန်၏ စောကပြတလြေးကို လိုးဆောင့န်ရင်ေး အရသာတွေ တစထကတ်စ ပိုလာခဲ့သည် ။

“ ဖြတ်..ပလှတ်….”

“ ကြှတကြွှတ်… ကောင်းလိုကတ်ာ ခငမြှနရြယ်….”

“ အင်းဟင်း…. နို့တွကေို နာနာလေး ဆှဲစမ်းပါ …. အ…. အ….”

နှစ်ယောကစြလုံး ကာမစိတတ်ှတကေကြာ ကောင်းလာပြီ ဖြစ်ပြီး ခငမြှန်၏ ဖြူဖြူဖြေးဖြေး ဖငကြှီးများမှာလည်း ကုတငစြောင်းတွင် မှောကကြာ မှောကကြာ ကြှလာ၏ ။ အရသာများ အီဆိမ့လြာသော ဆရာဦးစိုးဦးသည် ခငမြှန်၏ ခွထေောကမြွားကို သူ့ပုခုံးပေါြ တငထြားပြီး ဆောင့ရြတာ အားမရတော့သဖြင့ြ ခငမြှန်၏ ခွထေောကမြွားကို သူ၏ ပုခုံးပေါမြှ မယူကာ ရှေ့သို့ တွန်းထားရင်း…

“ ခငမြှန် ခွထေောကတ်ှကေို ဆှဲထား…”

လို့ ပြောလိုကသ်ည် ။

“ ဖြတ်..ပလှတ်..”

“အ… အင့ြ.. ဆောင့ြ… ဆောင့စြမ်းပါ….. အမလေး… လေးလေး…”

ခွထေောကကြို အပြောင်းအလဲ လုပန်ရလေို့ ဆောင့အြား လွော့သှားသညကြို ခငမြှနကြ ညည်းခံနိုငစြှမ်း မရှိလို့ ဖြင့ပြှောရသညထြိပင် ဖြစ်လာသည် ။ ဆရာဦးစိုးဦး၏ ပုခုံးပေါမြှ သူမ၏ ခွထေောကန်ှဈချောင်းကို မိုးပေါသ်ို့ ထောငထြားပြီး သူမ၏ လကကြလေးနှစ်ဖကဖြှင့ြ ထိန်းကိုငလြိုကလြို့ ခငမြှန်၏ ဖငကြှီးများမှာ အိပရြာပေါမြှ လှတထြှကကြာ ကြှတကလြာပြီး ခငမြှန်၏ စောကပြတလြေးမှာ ပိုလို့ မောကတ်ကလြာသည် ။

သူမ၏ ခွနှစ်ေချောင်းကို ကားထားပေးတာကြောင့ခြငမြှန်၏ စောကပြတလြေးမှာ ဖြဲပေးလိုကသ်လို ဖြစ်သှားရ၏ ။ ဆရာဦးစိုးဦးမှာ ဆောင့ရြတာ ပိုအားရလာသလို သူ၏ လီးကြီးမှာလည်း အရသာ ရှိလှန်းလို့ အီဆိမ့ကြငွတ်ကလြာလာပြီ ဖြစ်သည် ။

“ ဖြတ်…ပလှတ်…”

ခငမြှနသ်ည် ကာမအထွဋအြထိပကြို တကလြှမ်းဖို့ နီးလာပြီ ဖြစ်လို့ သူမ၏ စောကပြတထြဲတွင် အီဆိမ့ကြငွတ်ကလြာပြီ ဖြစ်၏ ။ စောကပြတ် အတွင်းသားလေးများကလည်း ဆရာဦးစိုးဦးရဲ့ လီးကြီးကို ရဈပတ် ဖစွည်ှဈလာကြသည် ။

“ အ…အ…ဆရာရယ်..အား…အား…..”

“ ခငမြှန်….အ….အ……အ…..အား…..အား….”

ခငမြှန်၏ ခွထေောကန်ှဈချောင်းမှာ သူ၏ လကမြှ လှတကြာ အပေါသ်ို့ ထောငန်သည်ေ ။ ခါရမ်းနပြေီးမှ ဒူးကြေးပြီး ကသွှားလေ၏ ။ ဆရာဦးစိုးဦးမှာလည်း ခငမြှန်၏ ကိုယလြုံးလေးပေါသ်ို့ မှောကလြကြြ ကသွှားလတေော့သည် ။

————————————

ခငမြှနသ်ည် ဆရာဦးစိုးဦးကို မကြန်ှာပူလို့ ကြူရှငကြွောင်းကို တဈပတခြန့ြ မသှားဘဲ နလေိုကြ၏ ။ ဒီနေ့ကြမှ ဆရာ့ကို သတိရသညကြတကြောင်း အလုပရြှိရာကို မသှားဘဲ နလေို့ မကောင်းလို့တကြောင်း တို့ကြောင့ြ ကြူရှငကြွောင်း ရှိရာသို့ ထွကလြာခဲ့ပသည်ေ ။ ဆရာနှင့ြ အေးအေးဆေးဆေး တွေ့နိုငရြန် ညနေ ( ၃ ) နာရီ ထိုးပြီးမှ ခငမြှန် ထွကလြာခွင်း ဖြစ်သည် ။

ကားဂိတရြောကြ ကားပေါသ်ို့ တကလြာပြီးသညန်ှင့သ်ူမနှင့ြ ဆရာတို့ ကားပေါတ်ှင် ဆုံရကြုံရခဲ့သညမြွားကို ပြနပြှီး သတိရနမေိ၏ ။ သူမဆင်းရမည့ြ မှတတ်ိုငသ်ို့ ရောကသ်ောအခါ ခငမြှနသ်ည် ကားပေါမြှ ဆင်းပြီး လမ်းလွှောကလြာခဲ့သည် ။ လမ်းတလွှောကတ်ှငလြည်း ဆရာနှင့ြ သူမတို့ ပြောဆိုခဲ့ကြသည့ြ စကားလေးများကို ပြနပြှီး အမှတရြနမေိသေးသည် ။

ကြောင်းရှေ့သို့ ရောကလြာသောအခါတွင် ခငမြှန်၏ ရငလြေးများ တအားခုနန်လပြေေီ ။ ကြောင်း၏ ဝငပြေါကြ တံခါးမှာ ပိတထြားတာ တွေ့ရလို့ ခငမြှန် လကဖြှင့ြ တွန်းကြည့်တ်ော့ အထဲမှ မင်းတုံး ထိုးမထားဘဲ ပြင့သ်ှားလို့ ခငမြှန် ကြောင်းထဲကို ဝငသ်ှားလိုကသ်ည် ။ စာသငခြန်းမကို ဖြတပြှီး လွှောကလြာသော ခငမြှနသ်ည် လှမ်းကြည့်လြိုကသ်ောအခါ ရုံးခန်းသို့ ဝငသ်ည့ြ တံခါးမှာလည်း ဖြင့ထြားကြောင်း တွေ့ရလို့ နောကဖြကြ ရုံးခန်းထဲကို ဝငခြဲ့သည် ။

ရုံးခန်းထဲသို့ ဝငမြိရငဘြဲ ဆရာဦးစိုးဦး၏ အိပခြန်းထဲမှ စကားပြောသံတခွို့ မသဲမကြဲ ကြားလိုကရြသဖြင့ြ ခငမြှနကြ လှမ်းကြည့်လြိုကရြာ အိပခြန်းတံခါးမှာ ခပဟြဟလေး ဖြစ်ကာ ပိတထြား၏ ။ ဆရာဦးစိုးဦး၏ အိပခြန်းသို့ ခငမြှန် ခွဖြနေင်းကာ ဖြေးဖြေးချင်ြး လွှောကသ်ှားလိုကသ်ည် ။ ဟနသေော တံခါးမှ ဆရာဦးစိုးဦး အိပခြန်းတွင်းသို့ လှမ်းပြီး ကြည့်လြိုကြ၏ ။

“ ဟာ…”

ခငမြှန် နုတဖြွားမှ အာမဋေိတအြသံလေး တိုးညှင်းစွာ ထွကသ်ှားရသည် ။ ခငမြှန် တွေ့မှငလြိုကရြသညကြတော့ ဆရာဦးစိုးဦး၏ အိပခြန်းအတွင်းရှိ ကုတင်၏ ကုတငစြောင်းတွင် ကြညဖြှူမှာ ကိုယလြုံးတီးဖြင့ြ ကုတငဘြေး ကြမ်းပြငပြေါတ်ှင် ခွထေောကန်ှဈချောင်းက ရပလြကြြ ခန်ဒာကိုယရြှေ့ပိုင်းက ခါးညှှတကြာ ကုန်းထားပြီး ကုတငစြောင်းတွင် သူမ၏ လကန်ှဈဖကကြို ထောကထြား၏ ။

ဆရာဦးစိုးဦးက သူမအနောကမြှ ရပကြာ ကြညဖြှူ၏ ဖြေးဖြေးဖြူနသေော ဖငသ်ားကြီးများ ကြားမှ နောကသ်ို့ စူထွကန်သညေ့ြ ကြညဖြှူ၏ စောကပြတကြှီးအတွင်းသို့ သူ၏ လီးကြီးကို သှင်းထားပြီး ကြညဖြှူ၏ခါးကို ကိုငကြာ အားပါးတရ လိုးနသည်ေ ။

“ ဖြတ် ပလှတ်.. ဖြတ် ပလှတ်…..”

ဆရာဦးစိုးဦးက နောကမြှ ရပကြာ ဆောင့လြိုးနရင်ေး ကြညဖြှူ၏ ဖငသ်ားကြီးများကိုလည်း ဆုပန်ယန်သေေးသည် ။

“ ဖြတ် ပလှတ်.. ဖြတ် ပလှတ် …”

ကြညဖြှူက ဆရာဦးစိုးဦး၏ ဆောင့ခြကြန်ှင့အြညီ သူမဖငကြှီးများကို နောကသ်ို့ ပြနကြာ ဆောင့ပြေးနသည်ေ ။

“ ဖြတ် ပလှတ် … ဖြတ် ပလှတ် …”

“ ကိုကိုစိုးရယ် …အား… အားရအောင် ဆောင့စြမ်းပါ.. ကြညဖြှူ့ကို မညှာပါနဲ့…”

“ အင်း..ဆောင့ပြါတယ်..ကြညဖြှူ ရဲ့…”

“ ဖြတ် ပလှတ်… ဖြတ် ပလှတ်…..”

“ ခစွလြိုကတ်ာ…ကိုကိုစိုးရယ် . . .”

“ ကိုကို လိုးတာ ကောင်းလားဟင်….”

“ ကောင်းလိုကတ်ာ..ကိုကိုစိုးရယ်….”

“ ဖြတ်…ပလှတ်….”

“ ဖြတ်…ပလှတ်….”

“ ကြညဖြှူ.. ကိုကိုစိုးနဲ့ ပြနပြေါင်းပါလားဟင်……”

“ အင်း… ပေါင်းချင်တ်ာပေါ့… ကိုကိုစိုးရယ်…..။ အိမကြ လူကြီးတွကေ ရှိသေးတယလြေ …..။ အ.. အ…. ဆောင့ြ… ဆောင့ြ… ဆောင့စြမ်းပါ… ကိုကိုစိုးရဲ့….”

“ ဖြတ် ပလှတ်……ဖြတ်..ပလှတ်……”

ဆရာဦးစိုးဦးက ကြညဖြှူ၏ နို့ကြီးများကို လှမ်းဆှဲပြီး ခပကြှမ်းကြမ်း ဆောင့န်ေ၏ ။

“ ဖြတ် ပလှတ်..ဖြတ် ပလှတ် ….”

“ ဖြတ် ပလှတ်… ဖြတ် ပလှတ်…..”

“ ခစွြ.. ခစွလြားဟင်..ကိုကိုစိုး ….”

“ ခစွတ်ယ်… ကြညဖြှူရယ်…”

“ ဖြတပြလှတ်…ဖြတပြလှတ် …”

ကြညဖြှူ၏ ခန်ဓာကိုယ် ဖြူဖြူဖြေးဖြေးကြီးမှာ ကုတငစြောင်းတွင် ဖငကြုန်းပေးပြီး ဆရာဦးစိုးဦး၏ ဆောင့လြိုးခကြမြွားကို အားရပါးရ ခံနသည်ေ ။

“ ဖြတ် ပလှတ်… ဖြတ် ပလှတ်…”

အိပခြန်းတံခါးဝမှ ချောင်းကြည့်န်သေော ခငမြှနသ်ည် အိပခြန်းတွင်းမှ မှငကြှင်းကို ကြည့်န်ရင်ေး ရငထြဲတွင် ဆို့နင့ကြာ ကြကြေဲ ခံစားနရပြေီး သူမရဲ့ အသှေးအသားတွလည်ေး ဆူဝကော ကာမစိတတ်ှေ သောင်းကနွြး လာရတော့သည် ။ ခငမြှန်၏ စောကပြတလြေးရဲ့ အတွင်းမှ ယားယံလာပြီး အလိုးခံချင်စြိတတ်ှေ ပြင်းပြလာတော့သည် ။ ထိုသို့ ကြည့်န်ရင်ေး ..

“ အ…. ကြညဖြှူ… ပြီး…. ပြီးပြီ …. အမလေးလေး.. ကိုကိုစိုးရယ် ….”

ကြညဖြှူသည် သူမ၏ဖငသ်ား ဖြူဖြူကြီးများကို ရမ်းခါကာ ကုတငပြေါသ်ို့ မှောကကြသွှားတော့သည် ။ ထို့နောကတ်ှငတ်ော့ ခငမြှနသ်ည် တဈနရောသို့ ခတ်ေတသှားနပြေီးမှ ဆရာဦးစိုးဦးထံသို့ တဈကြော့ ပြနလြာတော့မညဟြု စဉြးစားရင်း ကြူရှငကြွောင်း တံခါးဝမှ တဆင့ြ အပြငသ်ို့ ထွကလြာခဲ့လတေော့သတည်း …။

ပြီးပါပြီ။

ရေးသားသူ – မင်းဟနစြိုး