အောစာအုပ်

တခြား တစ်ယောက်ဆီမှာလား

🏵️အခန်း ( ၁ )🏵️

လှမ်းသလားလို့မေးရင်
ခေါင်းလေးကိုငွိမ့ျ
လကကြလေးကိုပိုကြ
ကလေးတဈယောကလြို
ငါညာလိုကမြယ်
မလှမ်းလောကပြါဘူး…..။

………………………………………

” ဒါပြီးတောတ်ော့ ပိုငစြိုးရာ … မင်းများနပြေီ ”

” မများပါဘူး … မင်းနိုငရြာ … အှိ … အေ့ ဂေ့ ”

” နောကရြကမြှ … ဆကသ်ောကကြှာ သူငယခြငွြး … ပြနကြှစို့ ”

” ပြနမြယ် … ဟုတလြား …… ဟားဟားးးး …… အိမပြှနတ်ော့ရော … ငါ့ ဘဝက … ဘာထူးမှာ မို့လဲကြ ”

” ဟူးးးး … အဲလောကြ ခံစားမနပေါနဲ့ကြာ … မိုးသောကကြှယကြုမျပဏီရဲ့ … မနန်ဂွောတဈယောကကြ … ဒီလောကြ ပြော့ညံ့ရလားကြ ”

မင်းနိုငမြှာ ခံစားခကြပြှင်းထနပြှီး မူးရူးနသေော ငယသ်ူငယခြငွြး ပိုငစြိုးအား ဂရုဏာဒေါသဖြင့ြ ပြောဆိုနေ၏။

” ဟားးးး … မင်းပြောမှ ငါ ဘဝငတ်ောင် မှင့ခြငွလြာပြီ … ဂေ့ …… အှိ ”

” ကဲ … ဒါဆိုလည်း … မင်းအိမ် မပြနခြငွရြင် … ငါ့အိမ် လိုကအြိပကြှာ … ဟုတပြှီလား ”

” ဒါလေး … ကုနရြင် … သှားမယကြှာ ”

ခဏအကြာ ရောငစြုံမီးများ မှိတလြိုကဖြှင့လြိုကန်ှင့ြ သီချင်ြးသံတိုးတိုးလေးသာ ဖြင့ထြားသော ဘီယာဆိုငမြှ နှစ်ယောကသ်ား ကားပါကငဘြကြ ထွကခြဲ့လိုကသ်ည်။ ညပိုင်း သီးသန့ဖြှင့ကြာ အရကအြကောင်းစားများ ရောင်းခသွော မှို့ထွကန်ားမှ ဆိုငကြှီးတဈဆိုငဖြစ်၏။ အတောသ်င့လြူများ မစားသောကန်ိုငပြေ။ လူ့ဂုဏထြံများ စီးပြားရေးသမားများ လာရောကအြပန်းဖြသေော ဆိုငတ်ဈဆိုငဖြစ်သည်။ မကြာမှီ ပိုငစြိုးတို့ကားလေး ဆိုင်၏ ခွံဝန်းတံခါးနား ရောကလြာကာ တံခါးစောင့တ်ဈယောကမြှ တံခါးလာဖြင့ပြေးသဖြင့ြ ကားလေးအား မောင်းထွကခြဲ့တော့သည်။ ခွံဝင်းအပြငရြောကသ်ညန်ှင့ြ မှို့ထဲဘကသ်ှားသော လမ်းမကြီးပေါြ မှေးတငကြာ ပုံမှနလြေး မောင်းလာခဲ့သည်။

ည ၉ နာရီခွဲကြောန်သဖြေင့ြ အလင်းပြောကကြာ အမှောငထြုက ကြီးစိုးထား၏။ လမ်းဘေးဝဲယာ မီးရောငမြွားနှင့ြ လူနအေိမမြွား ဈေးဆိုငမြွား စကားသံများ တရိပရြိပ် ကနွန်ရဈေသည်။ ပိုငစြိုးတဈယောကြ ကားရှေ့ခန်းတွင် မင်းနိုငဘြေးနားမှ ငူငူကြီးထိုငကြာ လိုကပြါလာ၏။

မိနဈ ၂၀ ခန့ြ မောင်းလာရာ မင်းခန့တ်ို့ရပကြှကထြိပရြှိ ထရနစြဖာအိုးနား ရောကရြှိလာသည်။ ဟှန်း ၃ ခကြတ်ီးကာ ညာဖကခြွိုးကြေ့ရင်း ရပကြှကအြလယလြမ်းအတိုင်း မောင်းဝငလြာခဲ့၏။ခဏအကြာတွင် ပေ ၄၀ ပေ ၆၀ ခန့ြ အုတတ်ံတိုင်း အမှင့ကြှီး ခတထြားသော အဝါရောင် ၂ ထပတ်ိုကတ်ဈလုံးအား မှငလြိုကရြသည်။

ခွံဝင်းသံတံခါးရှေ့အရောကြ ဟှန်းတီးရာ အတွင်းဘကမြှ ခွံစောင့တ်ဈဦး ပြေးထွကလြာပြီး တံခါးဖြင့ပြေးသဖြင့ြ မင်းနိုငမြှာ ကားလေးအား ဂိုဒေါငဘြကြ တန်းမောင်းကာ ရပလြိုကတ်ော့၏။ သူငယခြငွြးနှစ်ယောကြ အိမထြဲဝငလြာရာ မင်းနိုငမြိဘများက နှုတဆြကန်သည်ေ။

” ဟော … သားပြနလြာပြီ … ပိုငစြိုးရော ပါလားကြ … ထမင်းစားကြဦးမှာလား ”

” သားက စားမယ် … အဖရေေ … ပိုငစြိုးက မူးနတော ”

” ဟာ … ငါမမူးပါဘူး … မင်းနိုငရြာ ”

” ဟမ် … အေးပါကြာ … အေးပါ … ခိခိ ”

” ပိုငစြိုးလည်း … မိန်းမယူပြီးကတည်းက … အိမကြို အလညမြလာတော့တာ … အခုမှ မှငရြတော့တယ် ”

” မအားလို့ပါ … အနတ်ီရယ် ”

ပိုငစြိုးမှာ သူ့အား လှမ်းစနသေော မင်းနိုင် အမအေား ပြနလြညပြှောဆိုရင်း မင်းနိုငန်ောကမြှ ထမင်းစားခန်းသို့ ကပလြိုကသ်ှားတော့သည်။ သူငယခြငွြးနှစ်ယောကြ ထမင်းအတူစားကာ မင်းနိုငမြိဘများနှင့ြ စကားခဏပြောဆိုပြီး အိပခြန်းထဲဝငခြဲ့ကြသည်။

မင်းနိုငမြှာ လူပျိုလူလှတမြို့ အိပခြန်းမှာ ပရိဘောဂပစ်စည်း သိပမြရှိပေ။ ရခေဲသတ်ေတာတဈလုံး စားပြဲခုံတဈလုံးနှင့ြ အဝတစြားထည့သ်ော ဗီဒိုတဈလုံးသာ ထားရှိသည်။ အိပခြန်းမှောကဘြကဆြုံးရှိ အမှင့ြ ၂ ပခနေ့ကြုတငမြှာ ကယွသ်ဖြင့ြ နှစ်ယောကြ ကောင်းကောင်း အိပလြို့ရ၏။ ပိုငစြိုး လူပျိုဘဝတုန်းကလည်း ခဏခဏ လာအိပဖြူးသည်။

” မင်း … ဘယလြိုစဖြစ်တာလဲ … ပိုငစြိုးရာ ”

” မနေ့က … ခယွလြေး မှေးနေ့လကြော … အကဉွြးခွူံးမယဆြိုလို့ … ငါ မင်းကိုတောင် မဖိတဖြစ်ဘူး ”

သူငယခြငွြးနှစ်ယောကြ စားပြဲခုံပေါမြှ ဆေးလိပဗြူးနှင့ြ ပြာခွကယ်ူကာ ကုတငပြေါြ စကားထိုငပြှောနကြေ၏။

” အဲဒီမှာ ပြူနာ … ဖြစ်တာလား ”

” အေးကြာ … ခယွလြေးက … အဲလောကမြုန်းနမှန်ေး ငါမသိခဲ့ဘူး ”

” ဟမ် … မင်းတို့ဟာက … ယူထားတာ ၆ လ လောကပြဲရှိသေးတာ … ဘာတွလေဲဟ ”

” ခယွလြေးနဲ့ ငါက … ခစွလြို့ယူထားတာမှ မဟုတတ်ာ ”

” အဲဒါ … ငါသိပါတယကြှာ … မင်းအမေ မဆုံးခင် … ပေးစားခဲ့တာ မလား ”

” ဟုတတ်ယ် … မင်းနိုင် … ငါလည်း အမေ့ဆန်ဒကို လိုကလြွောပြီး … ခယွလြေးကို လကထြပခြဲ့တာ ”

” အေးကြာ … ခယွလြေး အဖကေ … မင်းကြောင်းပြီးတာနဲ့ သူ့ကုမျပဏီမှာ အလုပသ်ှင်းပြီး အခွိနတ်ိုအတွင်း မနန်ဂွောရာထူး ပေးထားခဲ့တာ အံအောစရာတော့ ကောင်းတယ်”

” အဖေ့ … ကြေးဇူးတရားတွပေေါ့ကြာ ”

” အောြ … ပြောပြကြာ … မအိပခြငလြေး ငါလည်း စိတဝြငစြားတယ် ”

—————————————-

” ဗွာ … အမေ … ဟုတရြဲ့လားဗွာ ”

” ဟုတပြါတယ် သားရယ် … အဟှတဟြှတ် … အဟှတ် ”

” အမလည်ေး … ဆေးသောကရြင်းကို ရောဂါက … မသကသ်ာဘူးထငတ်ယ် ”

” အင်း … အမေ မသခင်ေ … သှားလသေူ သားအဖနေဲ့ ဦးမှတအြောငတ်ို့ ကတိပြုပြီး … သဘောတူခဲ့တာပါ။ နေ့လညကြ … ဦးမှတအြောင် … အမေ့ဆီလာတော့ … အမေ့အခွနကေေို ကြည့်ပြှီး … ဆေးဖိုးလည်းပေးရင်း သူကိုယတ်ိုင် … ပြောတာပါ … သူ့သမီးဘကကြ စိတခြတွဲ့ ”

” ဦးမှတအြောငကြ … သားတို့အပေါြ … ကူညီတာတွေ များနပြေီ …။ အခုလည်း သူ့သမီးနဲ့ သားကို လကထြပပြေးမှာတဲ့လား ”

ပိုငစြိုးတဈယောကြ အမှနတ်ကယ် အံသှနမေိသည်။ ဖခငဖြစ်သူ ဦးမှင့စြိုးမှာ ဦးမှတအြောငကြုမျပဏီတွင် ကားမောင်းရင်း လူယုံသဘောမွိုး နခေဲ့ရ၏။ ကြောင်းမပြီးခင် ဦးမှတအြောငမြှ အပြောတ်မ်း အမဲပစ်ထွကရြာ တောဝကပြကခြံရစဉြ ဖခငဖြစ်သူ ဦးမှင့စြိုးမှာ ကယတ်ငခြဲ့သည်။ ဦးမှတအြောငအြား ကယတ်ငရြင်း ဖခငဖြစ်သူမှာလည်း ပေါငတ်ဈဖကြ ထိခိုကမြိကာ ညာခွတဈေဖကြ ဆုံးရှုံးခဲ့ရ၏။ ဦးမှတအြောငမြှာ ဦးမှင့စြိုးအား ပစ်မထားပဲ ပေးကမ်းထောကပြံ့ခဲ့သည့အြပြင် ဦးမှင့စြိုး ဆုံးကာနီး ပိုငစြိုးနှင့ြ သူ့သမီးအား ပေးစားကာ တဈသကလြုံးစောင့ရြှောကသ်ှားမယဟြု ကတိပေးခဲ့သည်။

ဦးမှင့စြိုးဆုံးပြီး တဈနှစ်အကြာ ပိုငစြိုး ကြောင်းပြီးသညန်ှင့ြ ဦးမှတအြောငမြှာ သူ့ကုမျပဏီတွင် အလုပခြေါခြန့ကြာ ၄ နှစ်အကြာတွင် မနန်ဂွောရာထူး တိုးပေးလိုကြ၏။ ပိုင်းစိုးတို့အိမကြိုလည်း ဝငထြှကသ်ှားလာနကော ကူညီထောကပြံ့နဆေဲပင်။ ဒီနှစ်ထဲ ပိုငစြိုးအမေ ဒေါန်ှင်းရီတဈယောကြ ကနွြးမာရေး ခွူခွာလာရာ ဦးမှတအြောငကြ ဦးမှင့စြိုးနှင့ြ ကတိကဝတပြှုထားကြောင်း သမီးဖြစ်သူနှင့ြ ပေးစားကာ တသကလြုံး စောင့ရြှောကသ်ှားမညဖြစ်ကြောင်း အထပထြပ် ပြောဆိုနသည်ေ။ ဒေါန်ှင်းရီမဆုံးခင် ၁ လအကြာတွင် မင်ျဂလာရကြ သတမြှတလြိုကတ်ော့၏။

……………………………

” ရှပရြှပ် …… ရှပရြှပ်…… ရှပ်”

” ဖြန်း … အ … ဟင် … မှမကြခြယွြ ”

” ဟုတတ်ယ် … ဦးပိုငစြိုး … ရှင် မလှနလြှန်းဘူးလား ”

ပိုငစြိုးတဈယောကြ ကုမျပဏီသို့ရောကသ်ညန်ှင့ြ သူ့အလုပခြန်းတွင်း ဝငရြန် လမ်းလွှောကလြာစဉြ နောကကြွောဘကမြှ ခွသေံကြားလိုကရြသဖြင့ြ လှည့ကြှည့ရြာ ပါးတဖကြ ပူထူသှားခဲ့ရ၏။ လှည့ကြှညလြိုကသ်ညန်ှင့ြ ဘောင်းဘီဒူးပေါအြကပလြေးဖြင့ြ တီးရှပအြစိမ်းဝတကြာ ကြောလြယထြိရှညသ်ော ရှှရေောငဆြံနှယလြေးအား စုခညွထြားသော အလှပိုငရြှငလြေး၏ ညာဘကလြကမြှာ မှှောကတ်ကလြာရင်း ပိုငစြိုးပါးပြငပြေါြ အရှိနပြှင်းစွာ ကရွောကလြာသည်။

” အဲဒါ … လူကြီးတွေ … စီစဉတ်ာလေ … ငါမှ မသိတာ ”

” အောျ … ရှင် … အခု သိပြီမလား ငွင်းလေ … ဘာလို့မငွင်းတာလဲ ”

ပိုငစြိုးမကြန်ှာအား လကည်ိုးငေါကင်ေါကထြိုးကာ လှယထြားသော ပိုကဆြံအိတလြေးအား နောကဖြကလြှဲလိုကရြင်း ဒေါသသံဖြင့ြ အောဟြဈပြောဆိုနေ၏။ အလုပခြန်းအပြငမြို့ အခွားဝနထြမ်းများက ဝိုင်းကြည့်န်ရော ပိုငစြိုးလည်း ရှကကြာ မကြန်ှာနီရဲလာသည်။

” အခန်းထဲပြောဟာ … ဒီမှာ လူတွနေဲ့ ”

မှမကြခြယွြ ရိုကခြသွော ပါးပြငအြား ပြတရြင်း ပိုငစြိုးတဈယောကြ ပြနလြညပြှောဆိုနေ၏။

” ဒါကြ … ရှကတ်တတ်ယပြေါ့ … ဦးပိုငစြိုး …။ ဒယဒြီက အခွင့ရြေးပေးထားတော့ … ကုမျပဏီမှာ ခဏနဲ့ မနန်ဂွောဖြစ်တယ် …။ နောကဆြုံး ခယွ့ကြိုပါ အပိုငသ်ိမ်းဖို့ ကြံတာကြတော့ရော ”

” ဟူးးးး ”

ရငထြဲနာကငွပြမယေ့ြ မိခငဖြစ်သူ၏ ကနွသ်ော လူ့သကတ်မ်းလေးအား စိတခြမွြးသာစချင်ေသ်ည်။

” ခယွ့မြှာ ခစွသ်ူရှိတယ် … ဦးပိုငစြိုး …။ အခု ဒီသတင်းကြောင့ြ … ခယွ့ခြစွသ်ူလည်း အရူးတပိုင်း ဖြစ်ပြီ …။ ခယွ့သ်ူငယခြငွြးတွကလေည်း … သဈစာမရှိတဲ့ မိန်းမလို့ ပြောနကြပြေီ …။ ရှင် သိလား … ကဲဟာ … ဝုန်း … ဘုတ် … အှပ် ”

” သမီး … နင် … ရိုင်းလှခညွလြား ”

” ဟင် … ဒယဒြီ ”

” အခုပဲ … ကုမျပဏီရောကတ်ယ် … ဝနထြမ်းတွေ လာပြောလို့ … ငါလာကြည့်တ်ာ …။ အခု အိမပြှနလြိုကခြဲ့ …။ မောငပျိုငစြိုး … မင်းလည်း အနကြယတ်ို့အိမ် ခဏလိုကခြဲ့ကြာ ”

ဦးမှတအြောငမြှာ စကားဆုံးသညန်ှင့ြ ခွာကနဲ့လှည့ထြှကကြာ ကုမျပဏီမှ ထွကခြဲ့လိုကသ်ည်။ ကားပါကင် အရောကြ ပိုငစြိုးအား အိမသ်ို့မောင်းခိုင်းကာ ကားနောကခြန်းမှ လိုကပြါခဲ့သည်။ ဦးမှတအြောငကြားလေး ထွကသ်ညန်ှင့ြ နောကမြှ မှမကြခြယွြ၏ ကားအဖြူရောငလြေး ကပပြါလာ၏။ နာရီဝကအြကြာတွင် ဆိတင်ှိမရြပကြှကတ်ဈခုသို့ ရောကလြာကာ ခွံဝန်းကယွကြှီးများနှင့ြ လူသှားလူလာနည်းသော လမ်းမကြီးပေါြ ရောကရြှိလာသည်။ လမ်းမကြီးအတိုင်း မောင်းလာရင် ဓတတ်ိုငတ်ဈတိုငအြကြောတ်ှင် ပေ ၁၀၀ ပတလြညခြန့ြ ကယွဝြန်းသော ခွံဝင်းတဈခုရှေ့ ကားနှစ်ဆီးလုံး ရှေ့ဆင့န်ောကဆြင့ြ ရပထြားလိုကြ၏။

” တီတီ …… တီတီ …… တီ ”

ဟှန်းသံပေးပြီး ခဏအကြာ ခွံတံခါးအစိမ်းကြီးပြင့လြာကာ ကားနှစ်စီးလုံး ခွံဝင်းထဲဝငလြာခဲ့သည်။ ပေ ၆၀ ပတလြည် ၄ ထပတ်ိုကကြှီးရှေ့ ညာဘကခြှမ်းတွင် ပန်းခွံသဖြယ် ပန်းပငလြေးများ အစီအရီ စိုကထြားရင်း တခွို့ပန်းပငမြွားမှာ ပန်းအိုးများနှင့ထြားရှိသည်။ ဘယဘြကခြှမတ်ှင် မှကခြငအြတုလေးများနှင့ြ ဒန်းအဝိုင်းကြီးတဈခု ထားရှိ၏။ ခွံဝင်းတံခါး အလယတ်ည့တ်ည့တ်ှင် ပေ ၂၀ ခန့ြ လူသှားလမ်းခနွကြာ တိုကကြှီးနှင့ကြပလြကြြ ကားဂိုဒေါငထြိ အုတခြင်းထားသည်။ ကားနှစ်စီးလုံး ဆငဝြငအြောကထြိ မောင်းလာကာ စကရြပလြိုကသ်ည်။

” မွမွရေ … မွမွ ”

ဦးမှတအြောငမြှာ ကားရပသ်ညန်ှင့ြ အိမထြဲဝငကြာ ဧည့ခြန်းထဲရောကသ်ညန်ှင့ြ မိန်းမဖြစ်သူအား လှမ်းအောန်ေ၏။

” ရှင် … လာပြီလာပြီ …… ကိုမှတအြောင် ”

အသံနှင့အြတူ မီးဖိုခန်းမှ ဒေါမြှမှခိုင် ထွကလြာတော့သည်။

” ဒီမှာ … မင်းသမီးကြာ … မောငပျိုငစြိုးကို … ကုမျပဏီမှာ ပါးရိုကန်လေို့ … ငါခေါလြာတာ …မိသားစု ကိဈစ အိမမြှာပဲရှင်းဖို့ …။ ပြီးတော့ မောငပျိုငစြိုးလည်း သနားတယကြှာ … ဝနထြမ်းတွရှေေ့ ပါးရိုကခြံလိုကရြတာ ”

” ဟာ … မှမကြခြယွြ …… ညည်း အတောြ ဂွိုလမြှှနတေောလား … ငါ့နှယ် … စိတပြကြလြိုကတ်ာ ”

ဒေါမြှမှခိုငမြှာ ခငပြှန်းဖြစ်သူ ဦးမှတအြောငအြား ပြောရင်း သမီးဖြစ်သူပါ ဆူနတေော့သည်။

” စိတပြကြလြည်း မတတန်ိုငဘြူး မာမီ …။ ခယွ့ရြဲ့ နုပျိုမှု လှတလြပမြှု ပြောရြှှငမြှု … အိုရြ … တဈဘဝလုံး … ဒီလို့ အသကြ ၇ နှစ်ကြီးတဲ့ ဒယဒြီရဲ့ တပည့တ်ဈယောကဆြီ ထိုးအပရြမှာလား … အဟင့ြ ဟင့ြ ”

” တိတစြမ်း … သမီး …။ မောငပျိုငစြိုး ဖခငကြ ဒယဒြီ့အသကသ်ခင် … ကြဇေူးရှငဟြ …။ ဒယဒြီကိုကယရြင်း ခွတဈေဖကြ ဆုံးရှုံးပြီး အသကပြါပေးဆပလြိုကရြတာ …။ သူဆုံးခါနီး သမီးနဲ့ သူ့သား မောငပျိုငစြိုးကို ပေးစားဖို့ ဒယဒြီ ကတိပေးပြီးသား …။ ဒီနည်းနဲ့ မောငပျိုငစြိုးလည်း စောင့ရြှောကပြှီးသားဖြစ်အောင် အသကသ်ခင် ကြေးဇူးရှငကြိုလည်း ကြေးဇူးဆပပြှီးသား ဖြစ်အောင် ဒယဒြီစီစဉခြဲ့တာ ”

” အိုရြ … မသိဘူး မသိဘူး … ခယွ့ကြို ဒယဒြီတို့ ကြေးဇူးတရားတွေ ဆပပြေးပို့ မှေးထားကြတာလား … အဟင့ြ ဟင့ြ ”

” ဟာ … မှမကြခြယွြ … ညည်း ညည်း … စကားတွေ အတောတ်တန်ပြေီပေါ့ … မိဘကို ခွစေုံကနပြှတာလား ”

ဦးမှတအြောငန်ဲ့ မှမကြခြယွတ်ို့ ပြောနသညေကြို ဒေါမြှမှခိုငမြှ ဝငပြှောလိုကြ၏။ ပိုငစြိုးမှာ ဘာပြောရမှန်းမသိပဲ ဦးမှတအြောငတ်ို့ စကားဝိုင်းအား ငေးကြည့်န်မေိသည်။

” မောငပျိုငစြိုး … မင်းဘာမှ စိတထြဲမထားနဲ့ … မင်ျဂလာရကြ သတမြှတထြားတဲ့အတိုင်း … ကငွြးပမယ် ”

………………………………

🏵️အခန်း ( ၂ )🏵️

နောကဆြုံး ဒေါမြှမှခိုင်၏ စကားနှင့ြ စကားဝိုင်းအား အဆုံးသတလြိုကတ်ော့၏။

” ကဲ … မောငပျိုငစြိုး … မင်း ဒီနေ့ အလုပန်ားလိုကကြှာ … အိမပြှန် အနားယူလိုကြ …။ မင်းအမတေော့ ပြနမြပြောနဲ့ …။ ရောဂါတဈဖကန်ဲ့ စိတမြကောင်း ဖြစ်နေဦးမယ် ”

” ဟုတ် … အနကြယ် … ဒါဆို … ကနွော့ကြို ခွင့ပြှုပါဦး ”

” နေဦး … ငါလိုကပျို့မယလြကြော … မင်းကားက … ကုမျပဏီ ကနွခြဲ့ပြီမလား …။ ခဏနလေောကမြှ တဈယောကယ်ောကြ ပို့ခိုင်းလိုကမြယ် ”

ခဏအကြာ ဦးမှတအြောငကြိုယတ်ိုင် ပိုငစြိုးအား အိမပြှနပျို့ကာ ပိုငစြိုးမိခင် ဒေါန်ှင်းရီအတွကြ အားဆေးများ မုန့ထြုပမြွားတခါတည်း ဝယပြေးလိုကသ်ည်။ ပိုငစြိုးမှာလည်း သူတို့သားအမိအပေါြ စိတကြောင်းအလှနရြှိသော ဦးမှတအြောငအြား စိတထြဲမှ လေးစားကြေးဇူးတငန်ရသေည်။ ဦးမှတအြောင် မကြန်ှာနှင့ြ မှမကြခြယွအြား သည်းခံဖို့ အားမှေးလိုကြ၏။

မင်ျဂလာဆောင် နီးလာလလေေ မှမကြခြယွြ၏ အထေ့အငေါ့များက ခဏတိုင်း ရငဆြိုငန်ရသေည်။ တခါတခါ တုန့်ပြနခြငွသ်ောလြည်း ဦးမှတအြောငမြကြန်ှာပေါလြာသညန်ှင့ြ တုန့်ပြနခြငွသ်ည့စြိတမြွား ပြောကကြှယသ်ှားတော့သည်။ မင်ျဂလာပြဲတွင် မှမကြခြယွမြှာ ပိုငစြိုးနား မကပပြဲ သိသိသာသာ ရှောငန်ခေဲ့၏။ သူမသူငယခြငွြးများဖြင့သ်ာ မင်ျဂလာပြဲအား ပြီးဆုံးစသည်ေ။

မင်ျဂလာပြဲအပြီး မိသားစု ဓတပြုံရိုကရြန် မှမကြခြယွအြား လိုကရြှာရာ သတို့သားသတို့သမီး ထိုငသ်ော စငမြှင့ထြကတ်ှငလြည်း မှမကြခြယွအြား မတွေ့ရပေ။ ပိုင်းစိုးမှာ ခန်းမတဈခုလုံး လိုကရြှာရာ မတွေ့သဖြင့ြ ခန်းမအနောကဘြကြ အမွိုးသမီး သန့စြငခြန်းဘကြ ဝငရြှာရာ မှင့လြိုကရြသော မှငကြှင်းကြောင့ြ ဝမ်းနည်းကာ ယူကြုံးမရ ခံစားလိုကရြတော့သည်။

” မှမကြခြယွြ ”

” ဟင် ”

” ဟာ ”

ခစွသ်ူ၏ ပူဆာမှုကြောင့ြ သန်းစငခြန်းအတွင်း မှမကြခြယွမြှာ သတို့သမီးဝတစြုံ ခွိတထြမိနအြား ဗိုကပြေါလြှနတ်ငထြားကာ လကန်ှဈဖကြ ဘေးခထွားရင်း သန့စြငခြန်းနံရံအား ကြောကပထြား၏။ မှမကြခြယွြ၏ မကြန်ှာချင်ြးဆိုငမြှ သူမနှင့ြ ရှယတ်ူလူငယလြေးမှာ မှမကြခြယွြ၏ ပေါငကြှားတွင်း ညာဘကလြကြ ရောကန်ပြေီး ဘယလြကကြ မှမကြခြယွအြား မိုးကာ နံရံအား ထောကထြားလိုကသ်ည်။

ခဏအကြာတွင် မှမကြခြယွမြှာ နံရံဘကမြကြန်ှာမူကာ ခွိတထြမိနအြား ခါးထိလိပတ်ငရြင်း ခါးကော့ကာ နံရံအား လကထြောကန်ေ၏။ လူငယလြေးမှာ မှမကြခြယွြ နောကကြွောမှ နရောယူကာ ဖြေးအိနသေော ဖငသ်ားစိုငကြှီးအား ကြည့်ရြင်း ဘောင်းဘီဇဈဖြင့လြိုကသ်ည်။ ထိုစဉြ ပိုငစြိုးရောကလြာသဖြင့ြ ဟာကနဲ့ ဟငကြနဲ့ ဖြစ်သှားရ၏။

” လူကြီးတွကေ … ဓါတပြုံရိုကဖြို့ … ခေါခြိုင်းလိုကလြို့ ”

ပိုငစြိုးအား မှငသ်ညန်ှင့ြ မှမကြခြယွန်ောကကြ လူငယလြေးမှာ မကြန်ှာပကြပြှီး ဇဈပြနဆြှဲကာ ကြောပေးရပန်တေော့၏။ မှမကြခြယွမြှာလည်း ခွိတထြမိနအြား အမှနပြှနဆြှဲခရွင်း မကြန်ှာလေးရဲတွကလြာသည်။ ရည်းစားဖြစ်သူ၏ ပူဆာမှုကြောင့ြ မင်ျဂလာခန်းမအနောကဖြကြ သန့စြငခြန်းအတွင်း လိုကလြွောပေးစဉြ သတို့သားနှင့ြ ပကပြင်းတိုးနရေ၏။

” ဟုတ် …… လာ လာ …… လာ ပြီ နောျ ”

အသံတုနရြီစွာနှင့ြ ပြောရင်း ပိုငစြိုးနောကမြှ ကပပြါလာခဲ့သည်။ ခဏအကြာတွင် မှမကြခြယွြ၏ ခစွသ်ူမှာ သန့စြငခြန်းမှ ထွကလြာပြီး ဧည့သ်ညမြွားကြား ရောနှောကာ ခန်းမအတွင်းမှ ပြောကကြှယသ်ှားတော့သည်။ မှမကြခြယွမြှာ ဟနလြုပပြှုံးရင်း ဓာတပြုံအရိုကခြံနရပေမယေ့ြ ခွဖြေားလကဖြွားများ အေးစကန်ေ၏။

ခစွသ်ူ၏ အလိုးမခံရသောလြည်း သတို့သားအသဈစကစြကြ ပိုငစြိုးရှေ့တွင် ခစွသ်ူအားထမိနလြှန် ကုန်းပေးသလို ဖြစ်သှားရသဖြင့ြ မကြန်ှာပူနမေိသည်။ မင်ျဂလာပြဲပြီး၍ အိမပြှနရြောကစြဉြ ပိုငစြိုးမှာ ကုမျပဏီမှ လုပဖြောကြိုငဖြကမြွားအား ယာမကာဖြင့ြ တညခြင်းဧည့ခြံပြီး မိုးခွုပမြှ မှမကြခြယွအြိမသ်ို့ ရောကရြှိခဲ့၏။

မင်ျဂလာဦးည၏ လငမြယားအိပခြန်းလေးမှာ တိတဆြိတန်သည်ေ။ ပိုငစြိုးမှာ မင်ျဂလာဆောငမြှ အဖြစ်ပကြမြွားအား မကြလြုံးထဲပေါလြာတိုင်း အရကဖြိသောကသ်ဖြင့ြ ကုတငပြေါရြောကသ်ညန်င့ြ အိပပြွောသ်ှားတော့၏။ မှမကြခြယွမြှာ အမှားပြုလုပထြားမိသဖြင့ြ ပိုငစြိုးအား မကြန်ှာချင်ြးမဆိုငဝြံ့ပဲ ကြောပေးကား သကပြှင်း တဖြဖြခရွင်း ကြိုးစားအိပလြိုကရြသည်။

အိမထြောငသ်ကြ ၁ လအတွင်း ပိုငစြိုးမှာ မှမကြခြယွအြား ကြောပေးအိပခြဲ့၏။ မှမကြခြယွမြှာလည်း သူမ အမှားအတွကြ ရှင်းပြချင်န်မေိသည်။ ပိုငစြိုး သူမအား အဆုံးထိ ထငန်သညေကြို စိတထြဲ ခိုးလို့ခုလု ခံစားနရေ၏။

အိမထြောငသ်ကြ ၁ လ ပြည့သ်ောနေ့တွင် ပိုငစြိုးမိခင် ဆုံးပါးသှားသည်။ နာရေးသို့ မှမကြခြယွတ်ို့ မိသားစု လိုကပျို့ကြပြီး ပိုငစြိုးမှာ ဒေါန်ှင်းရီအား သင်ျဂွုလပြီးသညန်ှင့ြ မိခငအြိမသ်ို့ နရဈေခဲ့၏။ မှမကြခြယွမြှ သူမပါ နခေဲ့မညပြှောရာ ပိုငစြိုးက လကမြခံခဲ့ပေ။ နာရေးကိဈစပြီး၍ ဆှမ်းကပပြှီးမှ ပိုငစြိုးတဈယောကြ မှမကြခြယွြ အိမသ်ို့ ပြနရြောကလြာသည်။ မှမကြခြယွမြှ စကားစပြောသောလြည်း ပိုငစြိုးမှာ လိုသညထြကြ ပိုမပြောတော့ပေ။

တဈရကတ်ှင် ပိုငစြိုး ကုမျပဏီမှ ပြနခြွိနထြကြ နောကကြမွှ ပြနလြာခဲ့၏။ ထမင်းမစားပဲ အိပခြန်းထဲ တန်းဝငသ်ှားသည်။ မှမကြခြယွမြှာ ပိုငစြိုး တကသ်ှားသညန်ှင့ြ ထမင်းဟင်း ပန်းကနမြွား သိမ်းကာ အိပခြန်းထဲဝငလြာ၏။

” မှမကြခြယွြ ”

” ဟင် … ပြောလေ … ဦးပိုငစြိုး …။ အဲ … ကိုပိုငစြိုး … အာ … ကိုပိုင် ”

ပထမဆုံး ပိုငစြိုးဘကမြှ စကားစပြောသဖြင့ြ ကြိတဝြမ်းသာကာ စကားများ မှားနခေဲ့ရသည်။ အသကြ ၇ နှစ်ကြီးသဖြင့ြ ကိုတပခြေါရြမလား ခါတိုင်းလို ဦးပိုငစြိုးပဲ ခေါရြမလား ခွီတုနခြတွုန် ဖြစ်နေ၏။ မှမကြခြယွမြှာ အသကြ ၂၁ နှစ်ထဲ ရောကရြှိကာ ပိုငစြိုးမှာ အသကြ ၂၈ ထဲ ဝငလြာပြီဖြစ်သည်။

” မင်း … ဖြစ်ချင်တ်ာတွေ … မင်း မိဘတွကေို … ပြောလိုကတ်ော့လေ …။ ငါ့ အမလည်ေး ဆုံးပြီ … ငါတို့ ကြာရှင်းကြစို့ …။ မင်းဘကြ နှစ်နာတယလြို့ မပြောနဲ့ …။ ငါ အခုထိ မင်းအသားကို မထိခဲ့တာ မင်းအသိပါ ”

” ရှင် … ကိုပိုင် … မူးနတောလား ”

” အေး … ငါ သောကထြားပမယေ့ြ … မမူးသေးဘူး ”

” လကထြပပြှီး နောကပျိုင်း ကိုပိုင် … စိတဓြာတရြယ် အလုပပြေါြ ကြိုးစားလုပကြိုငတ်ာတွကြေောင့ြ … ခယွလြေး ထငခြဲ့တာတွေ … မှားမှန်း သိခဲ့ပါတယ် ”

” အဲတာတွေ … ထားလိုကပြါကြာ …။ ငါလည်း သူများခစွခြှင်းကို … မခွဲချင်ဘြူး …။ ဒီဘဝတောင် … ငယင်ယရြှယရြှယန်ဲ့ မိဘမဲ့ခဲ့ရပြီ ”

” ခယွလြေး … အိမထြောငသ်ကြ ၅ လ အတွင်း ဘာအမှားမှ … မလုပမြိပါဘူးနောြ ”

” အေး … နောကထြပ် အမှားမလုပခြင် … လမ်းခွဲဖို့ … ငါပြောနတောပါ ”

” ရှင် ”

” ရှင် … မနနေဲ့ … နောကြ ၂ ပတကြှ မင်းမှေးနေ့မလား …။ ငါနဲ့ ကြာရှင်းပြီး … မင်း ခစွသ်ူနဲ့ … ပြောပြွောန်ပေေါ့ ”

” ဟာ … မဟုတတ်ာ … အရငကြ … ခစွခြဲ့ပမယေ့ြ … ကိုပိုငန်ဲ့ လကထြပပြှီး နောကပျိုင်း … အဆကအြသှယ် ဖြတခြဲ့တာပါ ”

” ဟားဟားးးး … မင်းက … မင်းကိုယမြင်း … လညလြှပြီ ထငန်တောပေါ့ ”

” ဘာတွလေဲ … ကိုပိုငရြယ် … မူးနလည်ေး အိပတ်ော့ … မနကမြှ ဆကပြှောရအောင် ”

” ငါ … မူးလား မမူးလား … ဆိုတာ … သကသ်ပြမေယလြေ ”

ပိုငစြိုးမှာ စကားဆုံးသညန်ှင့ြ အလုပအြသှားအပြန် လှယသ်ော အိတအြနကထြဲမှ ဖုန်းထုတလြိုကသ်ည်။ဖုန်းဖြင့ကြာ မှမကြခြယွရြှေ့ ခပြေးထား၏။

” ဘာတွလေဲ ”

” မင်းကိုယတ်ိုင် … ဂယလြာရီ ဖြင့ကြှည့လြေ ”

မှမကြခြယွမြှာ မကြမြှောငလြေးကြုံ့ကာ စိုးပိုငဖြုန်းအား ယူရင်း ဂယလြာရီအား ဖြင့ကြှည့လြိုကသ်ည်။ အစပိုင်းတွင် ကုမျပဏီအလုပန်ှင့ြ ပတသ်ကသ်ောပုံများ ပိုငစြိုး လုပဖြောကြိုငဖြကမြွားနှင့ြ အမှတတ်ရ ပုံများ တွေ့နရေ၏။ အပေါသ်ို့ ပင့တ်ငကြှည့ရြင်း ထငမြထားသော ပုံများ မှငလြိုကရြ၍ မှမကြခြယွြ လကခြွောင်းလေးများ တုနလြာတော့သည်။ လကထြဲမှ ဖုန်းအား လှတကြမွသှားအောင် ထိန်းကိုငန်ရသေည်။

” ဟင် … ဒါ ဒါ ဒါတွကေ ဘယ် လို လို့ ”

” ဟားးးး … ခယွလြေးက … အိမထြောင် ပြုပြီး နောကပျိုင်း …… ဘာတဲ့ …… ဟားဟားးးး …… အဆကအြသှယ် ဖကြထြားတာဆိုပဲ ”

” ခဏလေး … ခယွလြေး … ရှင်းပြပါ့မယ် ”

” ဒါ … ကားပါကင် မှာ … မင်းနဲ့ မင်းခစွသ်ူ … ဖြစ်ပကြန်တောတွလေေ …။ ငါ့ အသိတဈယောကကြလည်း … မင်းတို့ ဖြစ်နတေဲ့အခွိန် မင်းတို့နားက … ကားထဲမှာပါ …။ မင်းကို ငါ့ မိန်းမမှန်း သိလို့ … ပုံရိုကြ ယူထားလိုကတ်ာ …။ အဲဒါ မင်ျဂလာဆောငန်ေ့က မင်းကို နောကကြနေ … ဟိုဟာ လုပမြယ့ကြောငပြဲလေ …။ တဈယောကတ်ည်းပါ ငါ သူ့မကြန်ှာကို မှတမြိနတယ်ေ … မမေ့ဘူးကြ … ဟားးးဟားးးးးး ”

” ခယွလြေး … ဝနခြံပေးမယ် …။ ကိုပိုင် မှငတ်ာတွကေ … အကုန် မမှနဘြူး …။ အဲဒါ ယုံပေးပါ … အဟင့ြ ဟင့ြ ”

” ငါ … နားမထောငခြငွဘြူး … အဖြကေ ရှင်းနတောပဲ …။ ဒါပမယေ့ြ …… မင်းပြော … ရတယ် … နောကဆြုံးအနနေဲ့ ငါ အညာခံပေးမယ် ”

” ခယွလြေးခစွသ်ူက … မင်ျဂလာပြဲနေ့ကသူပဲ ဟုတတ်ယ် …။ သူ့နာမညကြ ထကဇြောြ …။ ခစွသ်ူ သကတ်မ်း ၂ နှစ်ကြောပြှီ …။ ခစွသ်ူတွမေို့ လိုကလြွောခဲ့တာတွေ ရှိတယ် …။ ဒါပမယေ့ြ အဆုံးထိ မသှားခဲ့ကြဘူး ”

” ဘာကြ … ဒါဆို … မင််ဂလာပြဲနေ့က … မင်းတို့ နှစ်ယောကျ ပေါင်းပြီး … ငါ့ကို နဖားကြိုး ထိုးကြတာပေါ့ ”

” မဟုတဘြူး … မဟုတဘြူး ကိုပိုင် … အဟင့ြ ဟင့ြ … ခယွလြေး ပြောတာတွေ ဆုံးအောင် နားထောငပြေးပါနောြ ”

” လိမစြမ်းကြာ … နောကဆြို … မင်း လိမလြို့ရမယ့ြ သူ … မရှိတော့ပါဘူး ”

” အမှနတ်ိုင်းပြောရရင် ထကဇြောန်ဲ့ ခစွသ်ူဘဝမှာ နို့ရော ဟိုဟာရော … အကိုငခြံခဲ့ပါတယ် …။ နောကပျိုင်း ထကဇြောကြ ဇွတပြူဆာလို့ ခယွလြေးဟာကို သူယကပြေးသလို … သူ့ဟာကိုလည်း ခယွလြေး စုပပြေးခဲ့ပါတယ် …။ တခါတခါ ခယွလြေးဟာကို သူ့ပြပြီး သူဟာသူ ဂွင်းထုတတတ်ယ် …။ ခယွလြေးလည်း သူဟာက အရညထြှကမြှငရြမှ စိတကြွနပေမြှု ရတာပါ …။ မင်ျဂလာပြဲနေ့က … ကိုပိုငထြငသ်လို မဟုတပြါဘူး …။

ခယွလြေးရဲ့ အပျိုဘဝရဲ့ နောကဆြုံးအခွိနမြို့ ခယွလြေးဟာကို သူကိုငတ်ယ် …။ အားမရတော့ ခယွလြေးကို နောကပြှနကြော့ခိုင်းရင်း နောကကြနေ ကြည့်ပြှီး ဂွင်းထုမလို့ပါ …။ ကိုပိုငရြောကလြာတော့ … မလုပဖြစ်တော့တာ …။ ကိုပိုင့ြ စိတထြဲ အဆုံးထိ တွေးနမှော ခယွလြေးသိပါတယ် …။ အဟင့ြ ဟင့ြ … ဒါ အဖြစ်မှန် ပါပဲ ”

…………………………

🏵️အခန်း ( ၃ )🏵️

” ဟားးးး … မင်း စကားတတမြှန်း ငါသိပါတယ် … ကားပါကငကြိဈစက … မနေ့တနေ့ကမှပါ ”

” အဲဒါ … ခယွလြေး … သူငယခြငွြးတွနေဲ့ ဈေးဝယထြှကရြင်း … သူရောကလြာတာပါ … ။ ခယွလြေးက ရှောငန်လေို့ … စကားပြောချင်တ်ယဆြိုပြီး ဇွတပြှောတော့တာ …။ ဈေးထဲ လူတွဝေိုင်းကြည့်န်လေို့ …ကားပါကငဘြကြ … သှားပြောရင်း လူရှင်းတော့ သူက ခယွလြေးပေါငကြှား လာနိုကတ်ော့တာ …။ ခယွလြေး ခွင့မြပြုပါဘူး …။ သူ့လကကြို တွန်းထုတရြင်း ခေါင်းခါငှင်းခဲ့တာပါ …။ ကိုပိုင့ြ အသိပုံရိုကတ်ဲ့အခွိန် သူ့လကကြ ခယွလြေးပေါငကြှားရောကန်ပြေီး ခယွလြေးက ခေါင်းရမ်းတဲ့ပုံ ရိုကမြိတာနမယ်ေ …။ အဲဒါ အမှနပြါ … ကိုပိုငရြယ် ”

” ဒါပမယေ့ြ … ငါ မှငတ်ာက … အရှင်းကြီးပါကြာ …။ အခုထိ မင်းနောကကြနေ ဘောင်းဘီဇဈဖြင့န်တေဲ့ မှငကြှင်းက မပြောကသ်ေးဘူး …။ မင်းလည်း မင်းမခစွတ်ဲ့သူ မင်းထကြ အသကကြှီးတဲ့သူနဲ့ … ဘယန်ချင်ေပြါ့မလဲ …။ ငါပြောသလိုသာ လုပပြါကြာ ”

” အဟင့ြ ဟင့ြ … ဒါဆိုလည်း … ခယွလြေး မှေးနေ့ပြီးရင် … ဒယဒြီနဲ့မာမီ့ကို … ခယွလြေး ပြောပါ့မယ် …။ ၂ ပတလြောကြ စောင့ပြေးပါနောြ ”

” အေးလေ … ၂ ပတလြောကန်ဲ့ မထူးပါဘူး ”

အမှနတ်ော့ စိုးပိုငလြည်း အနီးကပန်ရင်ေး မှမကြခြယွအြပေါြ သံယောစဉြ ဖြစ်မိနသည်ေ။ တရေးနိုးညတွတေိုင်း မှမကြခြယွြ၏ နို့အုံများ အိစကတ်င်းကားနသေော ဖငသ်ားစိုငမြွား ညဝတစြကပအြပါးလေးအောကမြှ တခါတခါ လနတ်ကြ၍ ပေါန်သေော ပေါငကြှားမှ စောကပြတန်ီတာရဲလေးအား ကြည့်မြိရင်း တကလြိုးချင်သ်ည့စြိတမြွား ဖြစ်ပေါန်ေ၏။ သို့သောြ သူများလိုးပြီးသား ဟုသော အတွေးက ဝငရြောကလြာစဉြ ဖြစ်တညန်သေော ကာမစိတလြေးများ ပြောကကြှယသ်ှားတော့သည်။

မှမကြခြယွမြှာလည်း အတူအိပစြဉြ ပိုငစြိုးမှ အိပခြငွမြူးတူးဖြင့ြ သူမအားခွစဉြ ပေါငတ်နမြွား ဖငသ်ားစိုငမြွား လီးထိပဖြှင့ြ ထောကမြိနေ၏။ မနကလြင်းကာနီးတိုင်း ပုဆိုးအတွင်းမှ ထောငထြှကန်သေော လီးကြီးအား ခိုးခိုးကြည့်ရြသညမြှာ နစဉေအြလုပတ်ဈခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ခစွသ်ူထကဇြောြ၏ လီးထကြ ကြီးမားတုတခြိုငသ်ော ပိုငစြိုးလီးအား ခိုးကြည့်ရြင်း ရမျမကစြိတမြွား တောကလြောငကြာ ဘယန်ေ့များ မူးပြီး တကလြိုးလိုကမြလည်းဟု ရငခြုနရြင်း စောင့မြွှောရြသည့ြ ရကတ်ှကလေည်း မနည်းပေ။ လူချင်ြး အနနေီးမှ ပိုငစြိုးမှာ စည်းစိမပြဈစည်းများအား တကမြကခြငွြးမရှိပဲ အလုပကြိုသာ ကြိုးစားလုပကြိုငတ်တသ်ညကြို တွေ့မှငကြာ အရငကြ အထငသ်ေးမိသော စိတထြဲတွင် သံယောစဉြ ဖြစ်တညမြှုလေးက အစားထိုး နရောယူလာ၏။

………………………………………………….

” ဟကပြီဘတဒြေ … ဒူးယူ …… ဟကပြီဘကဒြေ … ဒူးယူ …… ဟကပြီးဘတဒြေး … ဟကပြီဘကဒြေ …… ဟကပြီးဘကဒြေ … ဒူးယူ ”

” ဖြောင်း ဖြောင်း ဖြောင်းးးး ”

” ဖြောင်း ဖြောင်း ”

မှမကြခြယွြ၏ ၂၁ နှစ်မှှောကြ မှေးနေ့လေးမှာ ရင်းနှီးသော သူငယခြငွြးများဖြင့ြ အကဉွြးခွူံးလုပခြဲ့သည်။ ဆုတောင်းအပြီး လကခြုပသ်ံများ ပေါထြှကလြာကာ မှေးနေ့ကိတပြေါမြှ ဖယောင်းတိုငအြား မီးမှုတင်ှိမ်းကာ ကိတမြုန့အြား ဓါးပါးလေးနှင့ြ လှီးခွဲနေ၏။

” မသေူ … အရငဟြ … အင့ြ ”

” နီနီ … အလှည့ျ ”

” ဟသေီ … လာပြီဟေ့ … အဟေးးး ”

” ဖြောင်း ဖြောင်း ဖြောင်း ”

” ဟင် ”

လကခြုပသ်ံများအဆုံး ဆံပငခြလယကြှဲနှင့ြ ကောလြံပါသောအင်ျကြီအဖြူ အောကခြံထားပြီး ကုတအြညိုရောင် ဘကကြီဘောငဘြီး အညိုရောငန်ှင့ြ ပြောငလြကန်သေော ရှုးဖိနပ် အနကလြေးအား စီးထားရင်း လူချောလေးတဈယောကြ ပန်းစည်းလေးဖြင့ြ ဝငလြာနသည်ေ။

” ဟကပြီဘတဒြေးပါ … ခယွြ ”

” ထကဇြောြ ”

” ရော့ … လကဆြောငလြာပေးတာပါ ”

” နင် ဘယလြိုဝငလြာတာလဲ … ဒုကျခပါပဲဟာ ”

” ငါခေါလြာတာ … ခယွလြေး …။ နငကြ နနေိုငပြမယေ့ြ … ထကဇြောကြို ကြည့်ပြှီး … ငါ သနားလို့ပါဟာ ”

” ပြူနာပဲ … မသေူရာ …။ ထကဇြောကြှောင့ြ … ငါ့ အိမထြောငရြေး … အကကြှောင်းထနပြေီဟ ”

” ဘာလဲ … ခယွလြေး … ၆ လလောကြ ပေါင်းလိုကတ်ာနဲ့ … ၂ နှစ်ကြောြ တွဲခဲ့တဲ့ … ခစွသ်ူကို … မေ့ပစ်နိုငတ်ယပြေါ့ ”

” အဲလိုမပြောနဲ့ … ထကဇြောြ … အိမထြောငရြေးဆိုတာ … ကလေးကစားစရာ မဟုတဘြူးဟ ”

” အေးလေ … နငတ်ို့ အိမထြောငရြေး အကကြှောင်းထနရင်ေ … ကြဲလိုကဟြာ …။ ထကဇြောန်ဲ့ ယူလိုကြ …။ ဘယလြိုလဲ ထကဇြောြ ”

မသေူမှာ မှမကြခြယွအြား ပြောရင်း ထကဇြောပြါ လှမ်းမေးလိုကသ်ည်။

” ခယွလြေးသာ … စိတခြမွြးသာမယဆြို … ငါဘကကြ … အဆငသ်င့ပြဲ ”

ထကဇြောကြလည်း မသေူအား အားကမွခံ ပြနပြှောနပြနေသ်ည်။

” တီတီ … ပြမပြှမ် … တီ ”

ထိုစဉြ ခွံဝင်းထဲ ဟှန်းသံပေးကာ ပိုငစြိုးကားလေး ဝငလြာနေ၏။

” ဟာ … ဒုကျခပါပဲ … ငါတော့ သချင်ေတ်ယဟြာ ”

မှမကြခြယွမြကြန်ှာလေး ဖြေးစွပသ်ှားကာ ကိုယလြုံးလေး တုနလြာတော့၏။

” ထကဇြောြ … နငန်ဲ့ ကိုပိုင် … တွေ့လို့မဖြစ်ဘူး …။ လာ လာ နောကဖြေးရှောငန်မှေ ”

မှမကြခြယွတ်ဈယောကြ ထကဇြောအြား အသံတုနရြငစြှာ ပြောရင်း ထကဇြောလြကဆြှဲကာ ဧညခြန်းထဲမှ နောကဖြေးဘကြ ရှောငရြန် ခေါထြုတလြာခဲ့သည်။ ထိုအခွိန် ပိုငစြိုးမှာလည်း မှမကြခြယွအြား လမ်းခွဲခါနီး အမှတတ်ရ မှေးနေ့လကဆြောင် ပေးရန် အတွင်းထဲ ယောင်ျကြားနှင့မြိန်းမ တွဲကနသေော ဖနမြီးအိမလြေး ဝယလြာခဲ့သည်။ အကြောင်းမညီညှတလြို့ လမ်းခွဲဖို့ ဆုံးဖြတပြမယေ့ြ မှမကြခြယွြ၏ ဖခငဖြစ်သူ ဦးမှတအြောင်၏ ကြေးဇူးတရားများက သူတို့သားအမိပေါြ များပြားလှ၏။

ကားလေးအား ထိုးရပကြာ မှမကြခြယွြ၏ ပြောရြှှငန်ပေုံလေးအား ခိုးကြည့်ခြငွသ်ေးသည်။ ဧည့ခြန်းထဲမှလည်း လကခြုပသ်ံများနှငအြတူ ပြောရြှှငစြှာ အောဟြဈဆူညံနသေော အသံလေးများ ကြားနရသေည်။ ကားပေါမြှဆင်းကာ တိုကအြပြငဘြကမြှ နောကဖြေးသို့ ပတလြွှောကလြာခဲ့၏။

နောကဖြေးပြတင်းပေါကမြှ ဧည့ခြန်းအား ထင်းနအေောင် မှငရြ၏။ နောကဖြေးရောကသ်ညန်ှင့ြ တိုကန်ောကကြွောဘကြ ကာထားသော အုတတ်ံတိုင်းဘေး ခွဖြဖြေနင်းကာ ဧည့ခြန်းအား မှငရြသော တံခါးပေါကဆြီ တိုးကပလြာသည်။ တံခါးပေါကန်ားတွင် အုတတ်ံတိုင်းအား ကြောပေးလကြြ အင်ျကြီအပြာလကပြှတန်ှင့ြ စကပထြမိနအြနကဗြှောငလြေးဝတထြားသော မိန်းကလေးမှာ ဧည့ခြန်းတွင်း ပြတင်းတံခါးလေးဟကာ ချောင်းကြည့်န်ေ၏။

သူမလကလြေး နှစ်ဖကကြ ပြတင်းပေါကဘြောငအြား ထောကထြားသဖြင့ြ ခါးလေးကော့ကာ ဖငကြှီးကော့ထွကန်ပြနေသ်ည်။ သူမနောကကြွောဘကမြှ လူငယတ်ဈယောကကြ ကော့နသေော ဖငကြှားထဲ နောကမြှထောကကြာ လကမြွားက ခါးမှတဆင့ြ နို့အုံများဆီ ရှေ့ကာ ပြတသ်ပပြေး၏။ လူငယအြား ဘေးတိုကအြနထေားဖြင့ြ သချောကြည့်မြှ မှငဖြူးသလိုရှိရာ ပိုငစြိုး ခန်ဓာကိုယမြှာ ဆကကြနဲ့ တုနသ်ှားတော့သည်။ ခွလှမြေးများက ထိုအတွဲနား အလိုလိုရောကရြှိသှား၏။

” ဟင် … ခငဗြွား ”

” ဟာ … အမလေး … ကိုပိုင် ”

” ကြနဂြရကြ ကြူလေးရှင်းပါ … မှမကြခြယွြ ”

” ကိုပိုင် … အထငမြလှဲနဲဦးနောြ … ခယွလြေး …… ရှင်း ရှင်း ရှင်း ပြ ပြ ”

” ဝုန်း … ဒုတ် … ခလှမ် လှမ် လှမ် ”

ပိုငစြိုး လကထြဲမှ မှေးနေ့လကဆြောင် ဖနမြီးအိမလြေ ရုတတ်ရကြ မှောကတ်ကသ်ှားကာ အုတတ်ံတိုင်းနံရံနှင့ြ ပြင်းထနစြှာ ထိပြီး ကြဲထွကသ်ှားတော့သည်။

” ဟာ …… အဟင့ြ ဟင့ြ ဟင့ြ …… ကိုပိုင် …… မသှားပါနဲ့ဦး …… ခယွလြေး ရှင်းပြတာ …… ခဏ …… ဖြန်း …… အားးးး ”

” ငါ့လကကြို လှတစြမ်း … မှမကြခြယွြ ”

ပိုငစြိုးမှာ သူ၏ ဘယလြကအြား မှမကြခြယွြ လှမ်းဆှဲသညန်ှင့ြ လှတန်သေော ညာလကဖြှင့ြ မှမကြခြယွြ ပါးအား ပစ်ရိုကလြိုကြ၏။

” အဟင့ျ ဟင့ျ ဟင့ျ ”

ထကဇြောမြှာလည်း ရုတတ်ရကြ အဖြစ်ပကြမြွားကြောင့ြ ကြောငန်မေိသည်။ မှမကြခြယွြ ခါးအား ကိုငထြားလကြပြင် ဖြစ်၏။ မှမကြခြယွမြှာလည်း စိုးပိုငလြှည့ထြှကသ်ှားမှ သတိပြနကြပလြာသည်။ နောကလြှည့ကြှညရြာ သူမဖငန်ောကတ်ှင် ထကဇြောြ၏ ဘောင်းဘီအတွင်းမှ လီးမှာ ထောငထြှကန်ပြေီး သူမဖငအြား ထောကန်သညေကြို တွေ့လိုကရြ၏။ ထကဇြောလြကမြွားက ခါးပေါရြောကန်ရော ဆှဲခွာပြီး ပိုငစြိုးနောကြ အမှနလြိုကခြဲ့သည်။ သို့သောြ ပိုငစြိုးမှာ ကားထား၍ ခွံဝင်းရှေ့ဖြတလြာသော ဆိုငကြယတ်ကျကစီအား တားကာ တကလြိုကသ်ှားတော့၏။

” အီးဟီး …… အဟင့ျ ဟင့ျ ဟင့ျ ”

အမှနတ်ကယ် မှမကြခြယွမြှာ သူမမှေးနေ့ ထကဇြောအြား ပိုငစြိုးမမှငစြရန်ေ နောကဖြေးဘကြ ပုန်းရင်း ပြတင်းပေါကမြှ နေ၍ အခွအနေေ စောင့ကြှည့န်သည်ေ။ ထကဇြောမြှ သူမဖငအြားထောကကြာ နို့အုံများပြတသ်ပစြဉြ ဘာခံစားမှုမှ မရှိပေ။ ပိုငစြိုး ဝငလြာပြီး ဘာလုပမြလဲသာ မှငခြငွန်မေိသည်။ ကံဆိုးချင်တ်ော့ ပိုငစြိုးကလည်း မှမကြခြယွြ ပြောန်ပေုံလေးအား ခိုးကြည့်ပြှီးမှ ဖနမြီးအိမလြေးအား လကဆြောငပြေးဖို့ စဉြးစားမိသှား၏။ မှမကြခြယွမြှာ ပြတင်းပေါကြ လကထြောကထြားရင်း ဖငလြေးကော့ပေးရာ ထကဇြောမြှ နောကကြ ဖငသ်ားစိုငအြား ဖိကပထြောကပြှီး နို့အုံများ ပြတသ်ပပြေးနသညေကြို မှငတ်ှေ့သှားတော့သည်။

ပိုငစြိုးတဈယောကြ ရုတတ်ရကြ ဒေါသစိတ် ငယထြိပတ်ကကြာ လကဆြောငပြေးဖို့ ဝယလြာသော ဖနမြီးအိမလြေးအား ပေါကခြှဲပစ်လိုကြ၏။ သူ့လကအြား လှမ်းဆှဲသော မှမကြခြယွပြါးအား လှဲရိုကကြာ ထွကခြဲ့သည်။

……………………………………….

🏵️အခန်း ( ၄ )🏵️

” ဟူးးးး …… မင်းအဖြစ်ကလည်း … ဆိုးပါတယ် … ပိုငစြိုးရာ ”

” ဟုတတ်ယ် … မင်းနိုင် … လမ်းခွဲဖို့ပဲ … စဉြးစားရတော့မှာ ”

” မိုးလည်းခွုပပြှီ … အိပကြှစို့ကြာ ”

” အေးပါကြာ … အိပစြို့ ”

ခဏအကြာ မင်းနိုငမြှာ တခူးခူးဖြင့ြ အိပပြွောသ်ှားပမယေ့ြ ပိုငစြိုးတဈယောကြ လူးလိမ့ရြင်း အတောလြေးကြာမှ ကြိတမြှိတအြိပလြိုကရြတော့သည်။

………………………………………………………..

” ပိုငစြိုး … ထတော့ … မင်း ဘိုးတောဆြီက ဖုန်းဝငလြာတာ ”

” ဟမ် ”

” ရော့ … မင်းကိုယတ်ိုငပြှော ”

ပိုငစြိုးတဈယောကြ အိပကြောင်းနရော မင်းနိုငန်ိုးသဖြင့ြ အိပခြငွမြူးတူးဖြင့ြ အိပယ်ာထလိုကရြာ ဦးမှတမြောငဆြီက ဖုန်းဆိုသညန်ှင့ြ မကြလြုံးပြူးသှားမိ၏။

” ဟဲလို … ကနွောြ … ပိုငစြိုးပါ ”

” မောငပျိုငစြိုး … အိမခြဏလာခဲ့ကြာ …။ သမီးနဲ့ ဘာဖြစ်တာလဲ …။ အိပဆြေးအများကြီးသောကလြို့ ညက ဆေးရုံတငထြားရတယ် …။ အခု သကသ်ာပါပြီ …။ ဘာမှ မေးမရလို့ကြ ”

” ကနွောြ … မင်းနိုငအြိမမြှာ … ညအိပတ်ာပါ …။ အခု လာခဲ့ပါမယ် … အနကြယ် ”

” အေးအေး … အမှနလြာခဲ့လိုကကြှာ ”

ဦးမှတအြောင် ဖုန်းခသွှားမှ ပိုငစြိုးလည်း အိပယ်ာပေါြ ပြနလြှဲလိုကသ်ည်။

” ပြနအြိပမြနနေဲ့ ပိုငစြိုး … ရငဆြိုငလြိုကကြှာ ”

” ဟူးးးးး … အေးပါကြာ ”

ပိုငစြိုးမှာ မင်းနိုငန်ှင့ြ မနကစြာ အတူစားပြီး မင်းနိုငအြား မှမကြခြယွတ်ို့ အိမဆြီ လိုကပျို့ခိုင်းလိုကသ်ည်။ နာရီဝကခြန့အြကြာတွင် မှမကြခြယွအြိမရြှေ့ ရောကရြှိကာ မင်းနိုငမြှ နှုတဆြကန်ေ၏။

” ကဲ … ငါလဈပြီ … ပိုငစြိုး ”

” အေးပါ သူငယခြငွြးရာ … ကြေးဇူးပဲ ”

မင်းနိုငကြားလေး ထွကသ်ှားသညန်ှင့ြ ခွံဝင်းတံခါးဖြင့ကြာ ပိုငစြိုးတဈယောကြ လေးလံသော ခွလှမြေးများဖြင့ြ တိုကထြဲ ဝငလြာခဲ့သည်။ ဧည့ခြန်းထဲ ရောကသ်ညန်ှင့ြ ထိုငခြုံပေါတ်ှင် မှမကြခြယွမြှာ ခေါင်းငုံကာ ငိုနသညေကြို အရငဆြုံး တွေ့မှငလြိုကရြ၏။ ပါးရိုကခြဲ့မိသဖြင့ြ စိတမြကောင်းဖြစ်မိသလို ဦးမှတအြောငန်ှင့ြ ဒေါမြှမှခိုငတ်ို့အား မကြန်ှာပူနမေိသည်။

” ဟော … လာထိုင် … မောငပျိုငစြိုး ”

” ဟုတ် … အနကြယ် ”

” မင်း … မနကစြာ စားခဲ့ပြီလား ”

” စားပြီပါပြီ … အနတ်ီ ”

မှမကြခြယွြ၏ မိခငဖြခငအြား ပြနလြညပြှောဆိုရင်း မှမကြခြယွြ ဘေးတဈခုံကြောမြှ လှတန်သေော ခုံတဈလုံးပေါြ ဝငထြိုငလြိုကသ်ည်။ ပိုငစြိုးနှင့ြ မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် စားပြဲခုံ၏ တဈဖကကြ ခုံပေါတ်ှင် ဦးမှတအြောငန်ှင့ြ ဒေါမြှမှခိုငတ်ို့ အတူကပထြိုငန်ေ၏။ ခဏအကြာတွင် ဦးမှတအြောငမြှ သောကလြကစြ ကောဖြီခွကအြား တဈငုံမော့သောကရြင်း ပိုငစြိုးအား လှမ်းမေးလိုကသ်ည်။

” ကဲ … မောငပျိုငစြိုး … မင်းတို့ ဘာဖြစ်ကြတာလဲ ”

” ဟူးးးးး ”

ပိုငစြိုး အပြောရ ခကန်ေ၏။ သူ့အပေါြ အစစအရာရာ ကောင်းခဲ့သော ကြေးဇူးရှင် ဦးမှတအြောငအြား ဘယကြစပြောလို့ ပြောရမှန်း မသိတော့ပေ။ မပြောလို့ကလည်း မဖြစ်ပေ။ တခွိနခြွိနမြှာ ရငဆြိုငရြမည့ြ ကိဈစဖြစ်နသည်ေ။

” ပြောပါ … မောငပျိုငစြိုး … မင်းနဲ့ သမီးကြားမှာ … ဘာဖြစ်ခဲ့ကြတာလဲ ”

” ကနွောြ နဲ့ သူ … လမ်းခွဲတာ … အကောငဆြုံးပါ … အနကြယ် ”

” ဟေ ”

” ဟင် … ဘယလြိုပြောလိုကတ်ာလဲ … မောငပျိုငစြိုး ”

ပိုငစြိုးစကားကြောင့ြ ဦးမှတအြောငရြော ဒေါမြှမှခိုငပြါ မကြလြုံးပြူး မကြဆြံပြူး ဖြစ်သှားရ၏။

” ကနွောြ … သူ့ကို … အားလုံး သကသ်တွနေေဲ့ ပြပြီးပါပြီ ”

” အဟင့ြ ဟင့ြ … ခယွလြေး အမှနတ်ိုင်း ဝနခြံခဲ့တာပဲ … ကိုပိုငကြ … လကမြခံခဲ့တာပါ ”

” တောကြ … တိတစြမ်း မှမကြခြယွြ … ငါ နှားမဟုတဘြူးကြ ”

” ဟင် ”

” ဟာ … အနတ်ီ့ကိုလည်း ရှင်းပြပါဦး … မောငပျိုငစြိုးရယ် …။ အနတ်ီ့သမီးဘကကြ … ဘယအြထိ မှားနလေို့လဲ ”

” ပြောပါ … မောငပျိုငစြိုးရာ … သမီးကလည်း မေးလို့မရဘူး …။ မင်းပြောမှ … အနကြယတ်ို့လည်း သိရမှာ ”

” ကနွောြ … မပြောပါရစနေဲ့ … အနကြယ် ”

” အိမထြောငပြှုတယဆြိုတာ … လှယတ်ဲ့ကိဈစ မဟုတဘြူးကြ …။ ပြီးတော့ အနကြယကြ … မင်းအပေါြ အများကြီး မွှောလြင့ထြားတာပါ …။ အသကအြရှယရြ အနကြယအြလုပန်ားရင် … မင်းပဲ … ကုမျပဏီကို ဦးစီးရမှာလေ ”

” ကနွောြ … အနကြယ့ြ … ကြေးဇူးတွကေို … တခွားနည်းနဲ့ … ဆပပြါရစေ ”

” ဒါတော့ … မင်းလှနတ်ယ် … မောငပျိုငစြိုး …။ အနတ်ီတို့က မင်းအပေါြ သားအရင်းလို စောင့ရြှောကခြဲ့တာပါ …။ ပြီးတော့ အနတ်ီ့သမီးကလည်း ရုပရြော စည်းစိမပြဈစည်းရော အဖကဖြကကြ ပြည့စြုံတဲ့ မိန်းကလေးပါ …။ မင်းထကသ်ာတာတွေ … အများကြီး ခေါင်းခေါကပြေးစားလို့ ရပါတယ် ”

” ဟူးးးး … ဒါဆိုလည်း … ကနွော့ထြကသ်ာတဲ့ … သူ့ခစွသ်ူနဲ့ … ပေးစားလိုကပြါတော့ဗွာ ”

” ဟမ် … ဘယလြို ဘယလြို … မောငပျိုငစြိုး ”

” နားနဲ့မနာ … ဖဝါးနဲ့သာ … နာပါတော့ဗြာ ”

ထို့နောကြ ပိုငစြိုးတဈယောကြ မင်ျဂလာပြဲမှစ၍ မှေးနေ့အထိ သူမှငသ်ည့ြ အဖြစ်ပကြမြွားအား အကုနပြှောပြလိုကတ်ော့သည်။

” တောကျ ”

” ဟာ … မှမကြခြယွြ … ညည်း မိုကလြုံးကြီးလှခညွလြား သမီးရယ် …။ မာမီတို့ မွိုးရိုးထဲ ညည်းလို မိန်းမ မရှိဘူး …။ အမလေး … ဘုရားဘုရား ”

” အဟင့ြ ဟင့ြ … သမီးက မင်ျဂလာပြဲပြီးတော့ ကင်းအောငန်တောပါ …။ မမွှောလြင့ပြဲ … ဖြစ်ခဲ့ရတာတွပေါ ”

” ညည်းအေ … ဘယယ်ောင်ျကြားက … ကိုယ့မြိန်းမကို သူစိမ်းယောင်ျကြား ကိုငတ်ာပြုတာ … အိုရြ … တောပြှီ တောပြှီ … မောငပျိုငစြိုး … တောင်းဆိုတာ မမှားဘူး ”

” ဟူးးး … မောငပျိုငစြိုး … မင်းတို့ကိဈစ အနကြယ် ဝငမြပါတော့ပါဘူး …။ တဈခုပဲကြာ … အလုပမြထွကပြါနဲ့ …။ မင်းအဖအပေေါြ ငါပေးတဲ့ ကတိ တညခြငွလြို့ပါ ”

” ကဲ … မောငပျိုငစြိုး … ဒီကိဈစ သားဘကကြ မလှနပြါဘူး …။ အနတ်ီလည်း ဒီလို ဖောကပြှနတ်ာမွိုး ခွင့မြလှတပြါဘူး …။ ဒါပမယေ့ြ … လမ်းခွဲတာနဲ့ အနတ်ီတို့ သိကျခာတွေ ရစေုံမွောပြီပေါ့ကြယ် …။ ဒီလိုလုပပြါ …။ မင်းအနကြယ် ပြောသလို အလုပလြည်း မထွကန်ဲ့။ ပြီးတော့ ဒီအိမမြှာပဲ နပေါ …။ အခန်း ခွဲနကြပေေါ့ …။ မနကဖြှန် အနတ်ီမိတဆြှေ ရှေ့နတဈေယောကြ ခေါပြှီး … သမီးနဲ့မင်း ကြာရှင်းစာခွုပ် လကမြှတထြိုးကြ …။ မင်းအပေါြ မတရား မလုပပြါဘူး …။ ဒီအိမမြှာ ၁ နှစ်ပဲ နပေေးပါ …။ ၁ နှစ်ပြည့ရြင် မင်းသှားချင်တ်ဲ့ဆီ … ထွကသ်ှားပါတော့ ”

…………………………………………………….

” ဟူးးးး … မောငပျိုငစြိုးကို … အားနာမိတယ် … မှရယ် ”

” အင်း … အဓိကက … သမီး ပြော့ညံ့တဲ့ စိတကြှောင့ပြါ ”

အခွိနမြွား တရှေ့ရှေ့ ကုနဆြုံးလာကာ အလင်းရောငဖြွော့လာပြီး အမှောငထြုက ကြီးစိုးလာရာ ညပိုင်းအခွိနသ်ို့ ရောကရြှိလာ၏။ ပြတင်းပေါကမြှ ဝငရြောကလြာသော လပြအေေေးလေးမှာ ဦးမှတအြောင် စိတန်ှဈလုံးအား အေးခမွြးအောင် မစွမ်းဆောငန်ိုငတ်ော့ပေ။ အိပခြန်းလေးတဲ့ ဦးမှတအြောင်၏ သကပြှင်းခသွံများ ခဏခဏ ထွကပြေါန်သည်ေ။

” မှ … ပြောတာတွေ … မောငပျိုငစြိုးက … လကခြံပါ့မလား ”

” ဒါတော့ … သမီးလေးကံပဲ … ကိုမှတအြောငရြယ် ”

” ဟူးးးး … မှနဲ့ လကထြပပြှီးခါစ … အဖြစ်အပကြလြေး မှတမြိသေးလား ”

” မမေ့ပါဘူး … ကိုမှတအြောငရြယ် …။ မှကို အပျိုထငပြှီး … ရည်းစားစကား လိုကပြှောတဲ့ သူကို … ကိုမှတအြောင် တုတန်ဲ့ လိုကရြိုကတ်ာလေ ”

” အင်းလေ … အခုဟာ … မောငပျိုငစြိုးရှေ့မှာ သမီးကို သူ့ကောငလြေးက … လုပခြငွသ်လို လုပန်တောလေ …။ မောငပျိုငစြိုးနရော … ငါသာဆို … လူသတမြိမှာ ”

” ကဲပါ … စိတလြွှော့ … ကိုမှတအြောင် …။ မှတို့ … မွှောလြင့ခြကြြ ရှိပါသေးတယ် …။ ဒါမို့ … မောငပျိုငစြိုးကို … ဒီအိမမြှာ … ၁ နှစ်နဖေို့ တောင်းဆိုထားတာ ”

” ဟမ် … တကယလြား ”

” တကယပြေါ့ … မောငပျိုငစြိုးရော … သမီးရော … သံယောစဉြ တွယန်ကြပေါပြီ ”

” ဟုတရြဲ့လား … မှရယ် ”

” ဟုတလြို့ … ရှင့သ်မီးက … အိပဆြေးသောကြ သကြေောင်းကြံတာပေါ့ …။ မောငပျိုငစြိုးကလည်း သမီးအပေါြ သံယောစဉဖြစ်လို့ သဝနတ်ိုရာက ဖြစ်ကုနတ်ာပါ …။ သမီးစိတကြ သူ့ခစွသ်ူအပေါမြှာ မရှိကြောင်း မောငပျိုငစြိုး သိသှားရင် … အဆငပြှပေါပြီ ”

” ဟူးးးး … အေးပါ မွရယ် … သမီးကံပေါ့ ”

” ကဲ … အဲတာတွေ … မတွေးနဲ့တော့ … စိတကြို လွှော့ထား … မှတို့ မခစွတ်ာ ကြာပြီ …။ ပြစမ်းပါဦး ကိုမှတအြောင် ဟာကြီးကို ”

ဒေါမြှမှခိုငမြှာ ပြောရင်း ခငပြှန်းဖြစ်သူ ပုဆိုးအား ဖြညကြာ ပေါငလြယထြိ ဆှဲခလွိုကသ်ည်။ ပေါငကြှားထဲ ငိုကဆြင်းနသေော ဦးမှတအြောငပြေါငကြှားမှ လီးအား ဘယဘြကလြကလြေးဖြင့ြ အုပကြိုငန်ေ၏။ ထို့နောကြ လီးအရညပြှားအား ခပဖြှဖြပြတကြာ ဆှပေးလိုကပြှနသ်ည်။

” ကိုမှတအြောင် ”

” ဟမ် … မွ ”

” မွဟာလေး … သတိမရဘူးပေါ့ ”

” သတိရပါတယ် … မှရယ် …။ အလုပကြပြန် မိုးခွုပတ်ော့ မှအိပန်လေို့ မနိုးရကတ်ာပါ ”

” တကယ် ”

” အင်းပေါ့ … ထမိနလြေးလှနပြှီး … မှဟာလေး ကြည့်ရြင်း ဂွင်းထု အိပပြဈတာပါ ”

ဦးမှတအြောင် စကားအဆုံး ဒေါမြှမှမှာလည်း စောကဖြုတထြဲမှ ဆဈကနဲ့ ခံစားရကာ လငတ်ောမြောင်၏ လီးအား ၁၀ ခကြခြန့ြ ခပသ်ှကသ်ှကလြေး ထုပေးလိုကသ်ည်။ တဆကထြဲ ကုန်းထကာ သူမအဝတစြားများ ခွှတပြဈလိုကသ်ည်။ နို့အုံတွဲကာ ကနွြးမာရေးလိုကစြားသူမို့ ဗိုကခြေါကအြနည်းငယထြှကန်သညေမြှာအပ ခန်ဓာကိုယအြလှက အများကြီး ကနွန်သေေး၏။ ပေါငတ်နဖြှေးဖြေး တုတတ်ုတကြှီးကြားမှ စောကမြှှေးအုံလေးက စောကပြတမြကြန်ှာပြငအြား ဖုံးအုပန်ိုငစြှမ်းမရှိပေ။

” မွရယ် ”

ဦးမှတအြောငမြှာ ကုတငပြေါြ ပကလြကအြနထေားဖြင့ြ ဘယဘြကဘြေးတွင် အဝတအြစားများ မပါသော မိန်းမဖြစ်သူအား စိုကကြှည့ရြင်း နာမညရြှတဆြိုလိုကြ၏။ ထမိနခြွှတပြှီးသညန်ှင့ြ ဘေးနားပေါငကြား ဒူးထောကထြိုငရြာ ဒေါမြှမှခိုငပြေါငခြှံမှ စောကဖြုတမြှာ ဖြဲပြနသလေို ဖြစ်နပြနေသ်ည်။

” ကိုမှတအြောင် … ရှငလြည်း ခွှတလြေ ”

ဦးမှတအြောငကြလည်း မိန်းမဖြစ်သူစကားအဆုံး ကုန်းထကာ အင်ျကြီရော ပုဆိုးပါ ခွှတပြဈလိုကြ၏။ ဦးမှတအြောငဆြီးခုံးမှ လမှှေးအုံကြီးမှာ လီးအရင်းမှ လဥများပေါထြိ ဆကပြေါကန်သည်ေ။ ဦးမှအောင် ပကလြကပြှနအြလှဲတွင် ဒေါမြှမှခိုငမြှာ ခါးညှတရြင်း ခငပြှန်းဖြစ်သူလီးအား ဘယလြကဖြှင့ြ ဆှဲယူကာ ကုန်းစုပလြိုကတ်ော့၏။

” ရှီးးးး … အ အ ”

ဦးမှတအြောငတ်ဈယောကြ ဒဈကြီး ဒေါမြှမှခိုင် ပါးစပထြဲဝငသ်ှားရာ နှေးကနဲ့ ခံစားလိုကရြသဖြင့ြ ပေါငတ်နမြွားတုနကြာ အကနဲ့ ညည်းတွားနမေိသည်။ သမီးဖြစ်သူ၏ အပူမီးများ မေ့လွော့ကာ လတတ်လော ကာမစည်းစိမလြေး ရရှိနတေော့၏။ ဒေါမြှမှခိုငမြှာ ခငပြှန်းသညမြကြန်ှာအား မကြလြုံးဆှကြညေ့ရြင်း လီးအဖြားမှ အရင်းထိ လွှာဖြင့ယ်ကပြေးလိုကပြှနသ်ည်။ ဒေါမြှမှခိုင်၏ ဆံနှယမြွားကာ ဦးမှတအြောင် ဗိုကပြေါဝြဲကနွရော လီးထိပအြားငုံရင်း အထကအြောကြ ကစားပေးရာ ဆံနှယမြွားက ဦးမှတအြောင် ဗိုကသ်ားများအား ပြတပြေးသလိုဖြစ်ပြီး ဦးမှတအြောငတ်ဈယောကြ တအီးအီး ညည်းနရေ၏။

ခဏအကြာ ဒေါမြှမှခိုင် ပါးစပထြဲ ဦးမှတအြောင် လီးကြီးမှ မဆန့မြပြဲ ဖြစ်လာတော့သည်။ ဒေါမြှမှခိုငမြှာ ခငပြှန်းဖြစ်သူ လီးအား ပါးစပမြှ ထုတပြှီး လကဖြှင့ြ ဂွင်းထုပေးလိုကပြှန်၏။ လီးအရညပြှား အောကဆြှဲအခွ ကားထွကလြာသော ဒဈကြီးအား လွှာဖြင့ဝြိုကကြာ တေ့စုပပြေးသည်။ ဦးမှတအြောင် လီးကြီးမှာ တံတွေးများနှင့ြ ပြောငလြကကြာ လီးအရညပြှားပေါတ်ှင် အကြောများ ထောငလြာရ၏။

” ခဏ … မွရယ် ”

” ဟမ် … ဘာလို့လဲ ”

” မှစုပပြေးတာ … တအားကောင်းတော့ ပြီးချင်လြာလို့ … ခဏရပြဦး …။ မှစောကပြတလြည်း … ယကခြငွသ်ေးတယ် ”

” ယကလြေ … ပြှတ် …… ပလှပ် ”

ဦးမှတအြောင် စကားအဆုံး ဒေါမြှမှခိုငမြှာ ဒဈဖူးအား တဈခကြဆြှဲစုပရြင်း ပါးစပမြှ ထုတကြာ ကုတငပြေါြ ပကလြကလြှဲရင်း ပေါငတ်နဖြှေးဖြေးကြီးအား ဖြဲပေးလိုကသ်ည်။ ဦးမှတအြောငမြှာ ခကြခြငွြးထထိုငရြင်း မိန်းမဖြစ်သူ ပေါငကြှား လေးဖကထြောကန်ရောယူကာ ဖြဲထားသော ပေါငန်ှဈဖကအြား ဆှဲမှှောကပြဈ၏။

……………………………………………………..

🏵️အခန်း ( ၅ )🏵️

ခွဖြေားထောကကြာ ဒူးထောငပြေါငကြား ဖြစ်နသေော ဒေါမြှမှခိုင်၏ ပေါငခြှံထဲမှ အဖုတအြား ကုန်းယကပြဈ၏။ နှစ်ပေါင်းများစွာ လိုးထားသော စောကဖြုတအြား အကကြှဲကြောင်းထဲ လွှာဖြင့ထြိုးခွဲကာ ပငယ်ကပြေးလိုကသ်ည်။ လွှာထိပလြေးမှာ အကကြှဲကြောင်းမှတဆင့ြ အပေါသ်ို့ ထိုးတကသ်ှားရာ အစိလေးအား ကလောမြိသှား၏။

” အ …… ကိုမှတအြောင် ”

ဒေါမြှမှခိုငတ်ဈယောကြ မရတာကြာပြီဖြစ်သော ကာမအရသာလေးအား ပြနလြညရြရှိလိုကသ်ဖြင့ြ ဘဝငခြိုကန်ရင်ေး ခငပြှန်းဖြစ်သူနာမညအြား တပြီး ညည်းလိုကရြသည်။ စောကပြတဘြေးနူတခြမ်းသားများ ခကြခြှင်းဖောင်းကြှလာကာ ဖငကြှီးမှာ တလှုပလြှုပဖြှင့ြ ဦးမှတအြောင် ပါးစပဖြှင့ြ စောကပြတအြား လိုကတ်ေ့နေ၏။ ဦးမှတအြောငကြလည်း ဇနီးသညအြလိုကြ ဖောင်းကားလာသော စောကဖြုတအြား အထကအြောကြ ယကလြိုကြ စောကခြေါင်းပေါကလြေးထဲ လွှာဖြင့ြ ထိုးမှှလေိုကန်ှင့ြ အရညပြှားတင်းကာ ခေါင်းထောငလြာသော အစိလေးအား ဖိကိုကပြေးပြနသ်ည်။

” အားလား … အားဟား …… ကိုမှတအြောငရြယ် … မှ မှ …… မှ မနတတေတ်ော့ဘူးးး …… အ ရှီးးးးးးးး ”

ဦးမှတအြောငတ်ဈယောကြ မိန်းမဖြစ်သူ ဒေါမြှမှခိုင်၏ ပေါငတ်နတ်ုတတ်ုတကြှီးများ တဇပဇြပ် တုနန်သညေကြို ကြည့်ရြင်း ပါးစပအြား စောကပြတမြှ ခွာလိုကတ်ော့၏။ ထို့နောကြ ဒေါမြှမှခိုင် ပေါငကြှား ဒူးထောကခြါးဆန့ကြာ စောကဖြုတအြကကြှဲကြောင်းထဲ လီးထိပဖြှင့ြ ထိုးခွဲရင်း ခေါင်းပြူကာ အဆံထွကန်သေော စောကစြိလေးအား လီးထိပဖြှင့ြ ရိုကခြလွိုကသ်ည်။

” ဘတ် … အ …… ဘတ် ဘတ် …… အ အ ”

ဒေါမြှမှခိုငမြှာ ကိုယလြုံးလေးတုနကြာ တအအ ညည်းနရေ၏။ ထို့နောကြ ဒေါမြှမှခိုငမြှာ သူမညာလကကြ လကည်ိုးနှင့လြကခြလယ် သုံးကာ ဖောင်းကားနသေော အဖုတန်ှုတခြမ်းသားကြီးနှစ်ခွမ်းအား ဖြဲခလွိုကတ်ော့သည်။ စောကစြိခေါင်းလေးမှာ ညှဈထုတသ်လိုဖြစ်ကာ အတွင်းမှ အဆံလေးက ထိုးထွကလြာ၏။ ဦးမှတအြောငမြှာ ခစွဇြနီး၏ အစိလေးအား ဒဈဖြင့ြ ထိုးဆှကာ ထောငထြှကလြာသော အစိလေးအား လီးထိပဖြှင့ြ ခပစြပစြပလြေး ပစ်ရိုကရြာ ဒေါမြှမှခိုငဆြီမှ တအားအားဖြင့ြ ညည်းသံနှင့အြတူ စောကရြညမြွား ပန်းထွကလြာတော့သည်။

” အမလေးးး …… အား အား အားးးး …… ရိုကရြိုကြ … ကိုမှတအြောင် …… နာနာလေး ရိုကြ … အ အားးး ”

သူမဖြဲထားသဖြင့ြ ခေါင်းထောငန်သေော စောကစြိအား ခငပြှန်းသည်၏ လီးထိပန်ှင့ြ နာနာလေး ရိုကခြိုင်းနပြန်ေ၏။ ဦးမှတအြောငကြလည်း ဒေါမြှမှခိုင်၏ အရညမြွားရှှဲနှစ်နသေော စောကပြတအြား လီးဖြင့ြ ခပပြှင်းပြင်းလေး ပစ်ရိုကပြေးသည်။ စောကရြညအြထွကရြပမြှ စောကခြေါင်းပေါကထြဲ လီးထိပမြှုပကြာ ဖိလိုးလိုကတ်ော့၏။

” ဖြပဖြှပ် …… ဗစွြ …… ဖတဖြတ် …… ဘှတ် ဘှတ် ဘှတ် ”

” အားးးး …… အမေ့ …… ကောင်းတယ် ကိုမှတအြောငရြယ် …… လိုး လိုး …… အမလေးးး …… နာနာလေး …… ဖိသာလိုး ”

” ကြိုကရြဲ့လား … မှ ”

” အင်း … ကြိုကတ်ယ် … မရပန်ဲ့ … ကိုမှတအြောင် … ဘှတ် ဘှတ် … ဟုတတ်ယ် … ဗစွြ …… အ …… လိုးသာလိုး …… အ အားးး ”

ဦးမှတအြောငမြှာ အောကမြှ ညည်းသံပေးကာ တတွတတ်ှတ် လိုးခိုင်းနသေော ဇနီးဖြစ်သူ ဒေါမြှမှခိုင်၏ စောကဖြုတအြား မနားတမ်း ပစ်ပစ်လိုးတော့၏။ အတောလြေးကြာလငွြ ဦးမှတအြောင် လီးအရညပြှားဆီမှ အကြောများက တဒုတဒြုတန်ှင့ြ စောကခြေါင်း အတွင်းသားများအား ပြတတ်ိုတသ်တိပေးနသည်ေ။ နှစ်ပေါင်းများစွာ ခံလာသော လီးကြီးမို့ မကြာမှီ ပြီးတော့မညမြှန်း ဒေါမြှမှခိုငတ်ဈယောကြ ခံစားသိရှိနေ၏။

” ကိုမှတအြောင် … ရှင် ပကလြကလြှနတ်ော့ ”

ဒေါမြှမှခိုင် စကားဆုံးသညန်ှင့ြ ဦးမှတအြောငမြှာ အဖုတအြတွင်းမှ လီးအား အမှနဆြှဲထုတပြှီး ပကလြကလြှနအြိပလြိုကသ်ည်။ ဒေါမြှမှခိုငကြလည်း ကုန်းထကာ လငဖြစ်သူ ဦးမှတအြောင်၏ လီးပေါခြှထိုငရြင်း စောကခြေါင်းပေါကန်ှင့ြ လီးထိပအြား တေ့ကာ ဖိခပြဈ၏။ စောကရြညမြွားဖြင့ြ ပြောငလြကန်သေော ဦးမှတအြောငလြီးကြီးမှာ တဗစွဗြစွန်ှင့ြ တရဈချင်ြး ဒေါမြှမှခိုင် စောကခြေါင်းထဲ တိုးဝငသ်ှားတော့သည်။

” ဗစြျ …… အ …… ဗွိ …… အ အ ”

လီးအရင်းထိ ကပသ်ှားသညန်ှင့ြ ဒေါမြှမှခိုငမြှာ ဦးမှတအြောငအြား မီးပြင့မြတတ် အပေါမြှ ခွလိုးပစ်၏။ လီးဝငလြီးထွကသ်ံများ ညည်းသံများ ဆူညံလာကာ ခဏအကြာတွင် ဦးမှတအြောငရြော ဒေါမြှမှခိုငပြါ နှစ်ယောကသ်ား ရှေ့ဆင့န်ောကဆြင့ြ အထွဋထြိပ် ရောကရြှိသှားရ၏။ ဒေါမြှမှခိုငမြှာ ဦးမှတအြောငလြီးအား စောကခြေါင်းအတွင်း စိမထြားရင်း ဖငသ်ားကြီးများအား ဝိုကဆြှဲကာ ဆီးခုံးချင်ြး ထိကပသ်ညအြထိ ဖိပြတရြင်း ငှိမကြသွှားတော့သည်။ အိပခြန်းလေးထဲ အသကမြွှင်းရှူသံများမှအပ မညသ်ည့အြသံမှ မကြားရတော့ပေ။

…………………………

” ဟင် ”

ပိုငစြိုးတဈယောကြ အိပယ်ာနိုးသညန်ှင့ြ ဘေးသို့စမ်းရာ မှမကြခြယွအြား မတွေ့ရသဖြင့ြ ကုန်းထလိုကြ၏။ သူအိပန်ကြေ အခန်းလည်း မဟုတတ်ော့ပေ။ သချောပြနစြဉြးစားမှ ဒီနေ့ ကြာရှင်းစာခွုပ် လကမြှတထြိုးကြမညမြို့ ကြိုတငကြာ အခန်းခွဲအိပကြှသညကြို အမှတရြလာသည်။ ကိုယလြကသ်န့စြငကြာ အိမရြှေ့ဧည့ခြန်းထဲ ထွကလြာစဉြ မနကစြာပြငဆြငထြားသညကြို တွေ့လိုကရြပြန်၏။ မိသားစု လေးဦး၏ မနကစြာ စားပြဲလေးမှာ ချောကခြှောကကြပကြပဖြှင့ြ ပြီးဆုံးသှားသည်။ အားလုံး ပြီးဆုံးမှ ဒေါမြှမှခိုငဆြီမှ စကားသံ ထွကပြေါလြာ၏။

” ကဲ … သမီးရော … မောငပျိုငစြိုးရော … မနကြ ၁၀ နာရီခွဲလောကကြှ မာမီ့မိတဆြှေ ရှေ့နဒေေါသ်ူဇာ လာလိမ့မြယ်။ မင်းတို့ ကြာရှင်းစာခွုပအြတွကပြါ ”

ဒေါမြှမှခိုင် စကားအား ပိုငစြိုးရော မှမကြခြယွပြါ ပြနလြညဖြှကြေားခွင်း မရှိပဲ ခေါင်းငုံ့ထားကြသည်။

” ကဲ … ငါတော့ ကုမ်ပဏီသှားပြီ ”

ဦးမှတအြောငမြှာ သားမကန်ှင့ြ သမီးအား တဈခကြကြှည့ရြင်း ကိုငန်ကြေ လကဆြှဲအိတအြား ကောကကြိုငကြာ အိမတ်ံခါးပေါကဆြီ ထွကခြှာသှား၏။ ခဏအကြာတွင် ဒေါမြှမှခိုငလြည်း သကပြှင်းခကြာ ပိုငစြိုးတို့ လငမြယားအား ကြည့်ပြှီး ဧည့ခြန်းအတွင်းမှ ထွကသ်ှားတော့သည်။ မှမကြခြယွမြှာ သူမညာဘကြ တဈခုံကြောတ်ှင် ထိုငန်သေော ပိုငစြိုးအား ဘေးတိုကြ ခိုးကြည့်လြိုကြ၏။ ပိုငစြိုးမှာ ရီဝသေော မကြလြုံးများဖြင့ြ ရှေ့တည့တ်ည့ြ ကြည့်ရြင်း ငေးငိုငန်သည်ေ။

” ကြှိ ”

မှမကြခြယွတ်ဈယောကြ ထရပကြာ ခုံနောကဆြုတရြင်း အိမအြပေါထြပ် အိပခြန်းရှိရာသို့ သှားရန် လှကေားရင်းဘကြ လွှောကသ်ှားလိုကြ၏။ ပိုငစြိုးမှာ ခုံရှေ့သံကြားသညန်ှင့ြ မှမကြခြယွဘြကြ လှည့ကြှည့န်သည်ေ။ ခဏနေ ထာဝရ သူစိမ်းတွေ ဖြစ်တော့မည့ြ ဇနီးချောလေး၏ ခန်ဓာကိုယန်ောကပျိုင်းအား ကြည့်ရြင်း တဈခုခု ဆုံးရှုံးသှားသလို ခံစားနမေိ၏။ မှမကြခြယွမြှာလည်း အိပခြန်းထဲရောကသ်ညန်ှင့ြ ကုတငပြေါြ ပိုငစြိုးအိပန်ကြေ နရောလေးတွင် ဝမ်းလွားမောကခြလွိုကတ်ော့သည်။ ယောင်ျကြားဖြစ်သူ၏ အငှေ့သကလြေးအား အနံ့ခံကြည့်ရြင်း မကြဝြန်းမှ မကြရြညမြွား စီးဆင်းလာ၏။

” ရှင် … တကယပြဲ … ခွဲနိုငတ်ယပြေါ့ … ကိုပိုင် … အဟင့ြ ဟင့ြ …။ ဒါပမယေ့ြ အိပယ်ာနိုးတာနဲ့ ခယွမြသိအောင် ခယွြ့ပါးပြငလြေးကို နမ်းပြီး နိုးထတတတ်ဲ့ ရှင့ရြဲ့ … မနကခြင်းတိုင်းကို ခယွြ ပိုငဆြိုငထြားပါတယ် ”

စကားလုံးများအား စိတထြဲမှ ပြောရင်း ကလွာတဲ့ မကြရြညမြွားအား လကခြုံဖြင့သ်ုတကြာ ခဏနလကေမြှတထြိုးရတော့မည့ြ ကြာရှင်းစာခွုပအြတွကြ အားမှေးထားလိုကတ်ော့သည်။

” ဟူးးးးး ”

အောကထြပ် ဧည့ခြန်းထဲ ထိုငန်သေော ပိုငစြိုးမှာလည်း မှမကြခြယွြ၏ မခို့တရို့ သဘာဝ အလှပုံများနှင့ြ မင်ျဂလာဆောငပြုံများအား ဖုန်းထဲမှ ဂယလြာရီဖြင့ကြာ ကြည့်န်ရှောသည်။

” မင်း … ဘာလို့များ … အကြောကကြန် မငှင်းတော့တာလဲ … မှမကြခြယွရြယ် …။ တကယပြဲ မင်းစိတတ်ှကေ တခွားတဈယောကဆြီမှာပဲလား …။ ဟူးးးး…. နင့ကြိုခစွလြို့ ခိုးခိုးနမ်းတိုင်း ကလွာတဲ့ ငါ့မကြရြညတ်ှကေို ဂယလြာရီထဲက နင့ဓြာတပြုံတွကေ အသိဆုံးပါဟာ ”

” တီတီ … တီတီ ”

ခွံဝင်းရှေ့ ကားဟှန်းသံကြောင့ြ ပိုငစြိုးလည်း ဖုန်းပိတကြာ လှမ်းကြည့်လြိုကသ်ည်။ ခွံစောင့မြှ တံခါးဖြင့ပြေးလိုကသ်ညန်ှင့ြ ကားလေးတဈစီး ခွံဝင်းထဲမောင်းဝငလြာ၏။ ကားပေါမြှ အသကြ ၅၀ ခန့ြ အသားဖြူဖြူ ခပဝြဝ အမွိုးသမီးကြီးဆင်းလာကာ ဧည့ခြန်းထဲ တန်းဝငလြာသည်။

” ထိုငပြါ … ခငဗြွာ ”

ပိုငစြိုးလည်း ထိုအမွိုးသမီးအား ကြည့်ကြာ ထိုငခြုံပေါြ ထိုငခြိုင်းလိုကြ၏။ ခပဝြဝအမွိုးသမီးမှာ လကထြဲကိုငထြားသော လကဆြှဲအိတအြား စားပြဲခုံပေါတ်ငရြင်း သူ့မကိုယသ်ူမ မိတဆြကန်သည်ေ။

” အနတ်ီနာမညကြ သူဇာပါ …။ ဒီအိမကြ မှမှနဲ့ မိတဆြှတွေေ …။ အလုပကြိဈစတဈခုအတွကြ လာတာ ”

” ဟုတ် … ကနွောြ … သှားပြောလိုကပြါ့မယ် ”

ပိုငစြိုးမှာ ဒေါသ်ူဇာအား ပြောပြီးသညန်ှင့ြ ခုံမှထကာ ဦးမှတအြောငတ်ို့ အိပခြန်းနားလွှောကပြှီး ဒေါမြှမှခိုငအြား လှမ်းပြောလိုကြ၏။

” ဒေါကဒြေါကြ … ဒေါကြ … အနတ်ီ … အနတ်ီ့မိတဆြှေ ရှေ့နေ ရောကန်ပြေီ ”

” အောြ … အေးအေး … သမီးကို မင်း တကခြေါပြှီး ဧည့ခြန်းထဲ လာခဲ့ကြတော့ ”

ဒေါမြှမှခိုငတ်ဈယောကြ အိပခြန်းတွင်း ကုတငပြေါမြှ ထလာရင်း သားမကဖြစ်သူ ပိုငစြိုးအား လှမ်းပြောနသည်ေ။ ပိုငစြိုးလည်း ဒေါမြှမှခိုင် စကားအဆုံး အိမပြေါတ်ကကြာ မှမကြခြယွအြား ခေါလြာခဲ့၏။ နှစ်ယောကသ်ား မကြန်ှာ မသာမယာဖြင့ြ ရှေ့ဆင့န်ောကဆြင့ြ ဧည့ခြန်းထဲ ဝငလြာကြသည်။

” ကဲ … သူဇာ … မုန့မြစားရငလြည်း ကောဖြီတော့သောကြ ”

” သောကပြါ့မယ် … မှမှရယ် ”

ဒေါမြှမှခိုငမြှာ ဧည့ခြန်းအတွင်း သူငယခြငွြးဖြစ်သူ ရှေ့နေ ဒေါသ်ူဇာအား ကောဖြီသောကဖြို့ ပြောရင်း ပိုငစြိုးတို့အား လှမ်းကြည့်လြိုကြ၏။

” မောငပျိုငစြိုး နဲ့ သမီး … ဒီရှေ့ ထိုငလြိုကြ …။ စာခွုပကြ အဆငသ်င့ပြဲ …။ လကမြှတထြိုးကြတော့ ”

နှစ်ဦးသား လကမြှတထြိုးပြီး အိမပြေါပြှနတ်ကသ်ှားကြကာ ကိုယ့အြခန်းနှင့ကြိုယ် မှေးနကြသေည်။

…………………………

” ကြှီ …… ဟာ … ဆောရီး ”

” အိုး ”

တဈအိမထြဲ သူစိမ်းတွလေိုနရင်ေး နသေားကလွာစဉြ ပိုငစြိုးတဈယောကြ အလုပမြသှားမှီ ရချိုးရန် ရခွေိူးခန်း တံခါးအား ဆှဲဖြင့လြိုကြ၏။ တံခါးပြင့သ်ှားသညန်ှင့ြ ခန်ဓာကိုယဗြလာဖြင့ြ ဆပပြှာတိုကန်သေော မှမကြခြယွအြား မှငလြိုကရြ၍ ပိုငစြိုးတဈယောကြ မကြန်ှာပူပူနှင့ြ တောင်းပနန်သည်ေ။

အိမအြပေါထြပတ်ှင် ရချိုးခန်းက တဈခုသာရှိရာ မှမကြခြယွမြှာ ဆပပြှာတိုကန်ခွေိနမြို့ ရသေံမကြားရ၍ ပိုငစြိုးလည်း လူမရှိဘူးထငကြာ တံခါးဆှဲဖြင့ြ မိ၏။ မမှငတ်ာကြာပြီဖြစ်သော မှမကြခြယွြ၏ တင်းကားစူထွကန်သေော နို့အုံများ ဗိုကသ်ားဖြေးဖြေးလေးနှင့ြ ခါးသေးကဉွလြေးအောကြ ကော့ထွကြ ဝိုင်းစကန်သေော ဖငသ်ားအိအိကြီးအား အနီးကပမြှငလြိုကရြတော့သည်။

ပိုငစြိုးစိတထြဲ တရှိန်းရှိန်းဖြစ်ကာ ပုဆိုးအတွင်း ပေါငကြှားမှ တင်းကနဲ့ ခံစားမိခွိန် မှမကြခြယွမြှာ ဆပပြှာတိုကလြကြြ အနအထေားမှ ရချိုးခန်းအတွင်းက တဘကတ်ဈထညအြား ဆှဲယူကာ သူမကိုယလြုံးအား ရငလြွားပတထြားပစ်၏။

” ငါ … မင်းရှိမှန်း မသိလို့ပါ ”

” ရပါတယ် … ခယွလြေးလည်း … တံခါး မပိတမြိတာ …။ ခဏစောင့န်ောြ … ရအမှေနခြွိုးလိုကမြယ် ”

ပိုငစြိုးလည်း မှမကြခြယွြ တဘကပြတထြားသော ကိုယလြုံးအား တဈခကြခြိုးကြည့်ရြင်း ရချိုးခန်းအပြငဘြကြ ပြနထြှကလြိုကသ်ည်။ ပိုငစြိုး ထွကသ်ှားသညန်ှင့ြ မှမကြခြယွလြည်း ရှကပြှုံးလေး ပြုံးကာ ဘဝငကြနွမေိ၏။ ပိုငစြိုး၏ မကြလြုံးများက သူမအလှတရားများအား မကမြကမြောမော ကြည့်န်သညေကြို မှငသ်ိလိုကရြသည်။ ရအမှေနခြွိုးကာ ရချိုးခန်းမှ ထွကရြာ သူမအား ခိုးကြည့်န်သညေ့ြ ပိုငစြိုးအား မကြလြုံးဒေါင့မြှ တွေ့လိုကမြိ၏။

……………………………

နေ့ရကလြေးများ ကုနဆြုံးလာကာ ပိုငစြိုးတို့ အခန်းခွဲအိပသ်ညမြှာ ၄ လ ကြောလြာခဲ့သည်။ မှမကြခြယွတ်ဈယောကြ မနကကြ ဖြစ်ခဲ့သော အဖြစ်ပကြလြေးအား တွေးတိုင်း စိတထြဲအားရကြနပေကြာ ဘဝငကြနွမေိ၏။ တဈနကေုန် လန်းဆန်းပြောရြှှငန်ရော ညပိုင်း အိပယ်ာဝငခြွိန် အရငရြကမြွားလို အိပယ်ာပြငထြကြ လူးလိမ့မြနရပေဲ ခေါင်းခသွညန်ှင့ြ နှစ်နှစ်ခွိုကခြွိုကြ အိပပြွောသ်ှားရသည်။

” ဟဲလို … မှမကြခြယွြ စကားပြောနပေါတယရြှင် ”

” ခယွလြေး … ကိုယပြါကြာ … ကိုယ့ဖြုန်းလည်း မကိုငဘြူး … အိမရြှေ့လာတော့လည်း လူရိပလြူယောင် မမှငရြဘူး ”

တဖကကြ စကားသံကြောင့ြ မှမကြခြယွြ လကကြလေးတုနကြာ မကြန်ှာလေး ဖြေးစွပသ်ှားတော့၏။

” ထကဇြောြ … ငါတို့ ဇတလြမ်း ပြီးပြီလဟော …။ အခု ကိုပိုငန်ဲ့ငါ … နင့ကြှောင့ြ လမ်းခွဲပြီးရပြီ တောပြါတော့ ”

” ငါ … မသေူ ပြောလို့ သိပြီးပါပြီ …။ ငါ နိုငင်ံခွား အပြီးသှားတော့မှာပါ …။ နောကဆြုံးအနနေဲ့ နင့ကြို တဈခါလောကြ တွေ့ချင်တ်ာ … ဒါ နောကဆြုံးပါဟာ ”

…………………………………………

🏵️အခန်း ( ၆ )🏵️

” တောပြှီဟာ … ငါ အခု … ကိုပိုင့ဆြီက အခစွတ်ှရဖေို့ ကြိုးစားနတောဟ …။ ဘာအကြောင်းနဲ့မှ အထငလြှဲ မခံနိုငဘြူး ”

” ဒါဆိုလည်း … ငါ နငတ်ို့အိမ် လာတွေ့ရုံပဲပေါ့ ”

” ဟင် … ဘယလြို … ထကဇြောြ ”

” နငကြ … လာမတွေ့မှတော့ … ငါ့ဘကကြ လာတွေ့ရုံလို့ ပြောတာပါ ”

ထကဇြောြ စကားကြောင့ြ မှမကြခြယွမြှာ အကြပရြိုကသ်ှားရသည်။ ဒီတဈခါ သူမနှင့ြ ထကဇြောအြား အတူတွေ့လငွြ ပိုငစြိုးဘကမြှ ဘယလြိုမှ ခွင့လြှတတ်ော့မည် မဟုတပြေ။ အခုအခွနတေေောင် မိဘနှစ်ပါးကြောင့ြ တဈအိမထြဲ အတူနခွငေ့ြ ရရှိနခွင်ေး ဖြစ်သည်။ နောကဆြုံး ဆုံးဖြတခြကြြ ခလွိုကတ်ော့၏။

” နင် … ဒါ နောကဆြုံးတွေ့မှာ သချောလား ထကဇြောြ ”

” တကယပြါဟာ …။ မသေူတို့ ဟသေီတို့ကို … နငဖြုန်းဆကမြေးကြည့်လြေ …။ ငါ နိုငင်ံခွားထွကဖြို့ အကုနစြီစဉပြှီးပါပြီ …။ နောကတ်ဈပတထြဲဆို ငါမှနမြာပြညမြှာ မရှိတော့ဘူး …။ မပိုငဆြိုငရြမယ့ြ အတူတူ နငန်ဲ့ဝေးရာ ငါသှားနတေော့မှာပါ ”

၂ နှစ်ကြောတ်ှဲလာသည့ြ သံယောစဉြ လကကြနွလြေးကလည်း ဖိအားပေးနပြနေသ်ည်။

” နင့ဘြကကြ … တကယ် ကတိတညရြင် … နင် လာမတွေ့နဲ့ … ငါလာရမယ့ြ လိပစြာပြော ”

” ငါ ဝမ်းသာလိုကတ်ာ … ခယွလြေးရာ … Okey … ဒီလိပစြာ အတိုင်း … လာခဲ့လိုကဟြာ … ငါ အခု အဒီက … သှားစောင့န်မယ်ေ ”

” အေး … ၁ နာရီအတွင်း … ငါလာခဲ့မယ် …။ ဒီနေ့ နောကဆြုံး တွေ့ချင်ြးပေါ့ ”

ထကဇြောြ ဖုန်းခသွှားသညန်ှင့ြ မှမကြခြယွတ်ဈယောကြ ရချိုး အဝတစြားလဲကာ အောကထြပဆြင်းလာခဲ့သည်။

” ဟော … ဒီနေ့ … ထူးဆန်းနပေါလား … သမီးလေး အပြငထြှကမြယ် … ထငတ်ယ် ”

အောကထြပ် လှကေားရင်းနား ခွခမွေိသညန်ှင့ြ ဧည့ခြန်းအတွင်းမှ မိခငဖြစ်သူ ဒေါမြှမှခိုငမြှ လှမ်းမေးနေ၏။

” အင်း … မာမီ … ခယွလြေး အပြငမြထွကတ်ာ ကြာပြီ …။ သူငယခြငွြးတွဆေီ … အလညသ်ှားမလို့ ”

” သှားပေါ့ … သမီးရယ် … အိမထြဲ အောင်းမနပေါနဲ့ … ပြောပြွောလြေး နစမြေးပါ ”

” ဟုတ် … ခယွလြေး သှားပြီ မာမီ ”

မိခငဖြစ်သူအား ပြုံးပြရင် မှမကြခြယွတ်ဈယောကြ ကားဂိုဒေါငဘြကြ ထွကလြာခဲ့၏။ ခဏအကြာတွင် ခွံဝင်းအတွင်းမှ ကားလေးတဈစီး မောင်းထွကလြာကာ လမ်းမပေါြ မှေးတငလြိုကသ်ည်။ လမ်းမကြီးအတိုင်း မောင်းလာပြီး မီးပျိုင့တ်ဈခုတွင် မီးစိမ်းအောင် စောင့ရြင်း အရှေ့ဘကြ အမှနလြမ်းမကြီးပေါြ ခွိုးကြေ့ပစ်၏။ ထကဇြောပြှောသည့ြ လိပစြာအတိုင်း မောင်းနှငလြာရာ တဖြည်းဖြည်း မှို့ပြငထြှကသ်ည့ြ လမ်းမဘကြ ရောကရြှိလာသည်။ လမ်းဘေးဝဲယာ သဈပငကြှီးများ လူနအေိမမြွား စားသောကဆြိုငမြွား တရိပရြိပ် ကနွန်ရဈေတော့၏။ တဖြည်းဖြည်း လူနအေိမမြွား နည်းပါးလာပြီး သဈပငကြှီးနှစ်ပငကြှား ခွိုးကြေ့ရာ ခဏအကြာ ထကဇြောပြေးထားသော လိပစြာထဲမှ ခွံဝင်း တဈခုရှေ့ ရောကရြှိလာသည်။

ခွံတံခါးမှာ ဟနလကြြေ အတွင်း၌ ကားအနကလြေး တဈစီး မှငန်ရေ၏။ ဟှန်းတီးမလို့ စဉြးစားစဉြ ခွံတံခါးပြင့လြာသဖြင့ြ မှမကြခြယွတ်ဈယောကြ ကားလေးအား မောင်းသှင်းခဲ့သည်။ ကားပေါမြှ ဆင်းလငွြ ခွံတံခါး သော့ခတကြာ လွှောကလြာသော ထကဇြောအြား တွေ့လိုကရြ၏။

တိုကကြှီးမှာ အပြငမြှကြည့်လြငွြ ဟောင်းသလိုလိုနှင့ြ အတွင်းပိုင်းမှာ သကသ်ပရြပရြပန်ှင့ြ ပရိဘောဂ ပစ်စည်းများ အစီအရီရှိကာ ခေါငမြိုးမှ မီးပန်းဆှဲကြီးများဖြင့ြ အလှဆငထြားပြနသ်ည်။ ဧည့ခြန်းတွင်း လူ ၄ ယောကြ ထိုငလြို့ရသည့ြ ကြောမှီပါသော ထိုငခြုံကြီး ၂ ခုံမှာ အလယမြှ မှနမြကြန်ှာပြငန်ှင့ြ ပြုလုပထြားသော စားပြဲခုံအရှည် ခွားထား၍ မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် ခငကြငွြးထား၏။

မှမကြခြယွြ ခုံပေါထြိုငလြိုကသ်ညန်ှင့ြ သူမနှုတခြမ်းဖူးဖူးလေးအား တေ့စုပခြံလိုကရြသည်။ ထို့နောကြ ထုံးစံအတိုင်းပင် ထကဇြောြ၏ လကမြွားက ခန်ဓာကိုယခြငွြး ဘေးတိုကအြနထေားဖြင့ြ မှမကြခြယွြ နို့အုံများပေါြ ရောကရြှိလာ၏။ အင်ျကြီလကပြှတအြညိုလေးအား ကြယသ်ီးများဖြုတကြာ ဆှဲခွှတရြာ ဘယာစီယာ ခရမ်းရောငလြေးအတွင်းမှ နို့အုံအပေါခြှမ်းလေးမှာ တဝကမြရှိတရှိခန့ြ ထွကပြေါန်သည်ေ။

ထကဇြောြ၏ နှုတခြမ်းများ နို့အုံလေးပေါကြရွောကကြာ ဘယာစီယာခွိတအြား ဖြုတခြံရပြန်၏။ ဘယာစီယာ ခွှတခြသွညန်ှင့ြ အကြောစိမ်းများ သိုင်းယှကထြားသော ရငသ်ားစိုငဖြှေးဖြေးလေး ထိပကြ နို့သီးခေါင်း နီတာရဲလေး ထွကပြေါလြာတော့သည်။

” အ …… ကြှတ် …… ရှီးးး းးးးးး ”

မှမကြခြယွြ ရငဘြတလြေးကော့တကကြာ တိတဆြိတန်သေော အခန်းတွင်း ညည်းသံတိုးတိုးလေး ထွကပြေါန်ေ၏။ ထကဇြောခြေါင်းအား ပြေ့ဖကရြင်း ထိုငခြုံနောကကြွောအား မှီခလွိုကသ်ည်။ ဘယဘြကန်ို့သီးခေါင်းလေးအား ဆှဲစုပခြံရသညန်ှင့ြ ညာဘကန်ို့သီးခေါင်း နီတာရဲလေးက အလိုလို ခေါင်းထောငလြာပြန်၏။ မှမကြခြယွြ မကြလြုံးများ စင်းလာစဉြ သူမဝတထြားသော ဂါဝနဒြူးဖုံး အောကန်ားစလေးမှာ ပေါငရြင်းထိ တကလြာနသည်ေ။ ထကဇြောမြှာ ထိုငခြုံကြောမှီထားသော မှမကြခြယွြ နို့သီးခေါင်းနှစ်ဖကအြား တဈလှည့စြီ စုပရြင်း လကတ်ဈဖကကြ ဂါဝနအြောကန်ားစအား ဆှဲလှနပြဈ၏။

” အ ”

မှမကြခြယွန်ှုတခြမ်းမှ ဒုတိယအကြိမ် အကနဲ့ ညည်းသံလေး ထပမြံထွကပြေါလြာပြနသ်ည်။ သူမပေါငကြှားတည့တ်ည့ြ အတွင်းခံဘောင်းဘီ အနီလေးပေါမြှ ထကဇြောလြကခြွောင်းလေးများက ထိကပလြှုပရြှားနေ၏။ တဖြည်းဖြည်း ပေါကတ်နဖြှေးဖြေးလေး နှစ်ဖကအြား မသိမသာဖြင့ြ ကားပေးနမေိသည်။ နို့စို့ခံရင်း စောကပြတလြေးအား ကလိခံရကာ ရမျမကစြိတလြေးများ ထကြှလာတော့၏။

ထိုစဉြ ထကဇြောမြှာ ခုံပေါမြှဆင်းကာ မှမကြခြယွြ ပေါငကြှားတည့တ်ည့ြ နရောယူကာ ဒူးထောကြ ထိုငခြပြဈသည်။ မှမကြခြယွပြေါငတ်နန်ှဈဖကအြား လကန်ှဈဖကဖြှင့ြ ပြတသ်ပကြာ ပေါငဂြှလေးအား စိုကကြှည့န်ေ၏။ မှမကြခြယွြ ပေါငဂြှကြားအတွင်းခံဘောင်းဘီ ဘေး တဖကတ်ခကြတ်ှင် စောကမြှှေးလေးများ လိပထြှကန်သညေကြို မှငန်ရပြေနသ်ည်။ ထကဇြောတ်ဈယောကြ ဘောင်းဘီဂွလေးထဲ မကြန်ှာအပကြာ လွှာအပြငထြုတရြင်း အဖုတအြကကြှဲကြောင်းလေးအား ထိုးယကပြဈ၏။

” ရှီးးးးးးး … အ …… အအ ”

မှမကြခြယွတ်ဈယောကြ ဘောင်းဘီအပြငမြှ ထကဇြောြ၏ လွှာနှေးနှေးလေး ထိကပလြာသညန်ှင့ြ ပေါငတ်နလြေး ဆကကြနဲ့တုနကြာ ထကဇြောခြေါင်းအား ညှပထြားမိသည်။ ထို့နောကြ ထကဇြောြ၏ လွှာဖြားထိပတ်ှင် တကိုယလြုံး လူးလှန့ရြင်း ကာမစည်းစိမလြေး ခံယူနတေော့၏။

” ဟူးးးးးးး …… အားးးး အ အ … ဒါနောကဆြုံးပါပဲ … ကိုပိုငရြယ် … ခယွလြေးကို ခွင့လြှတပြါနောြ …… အ ရှီးးးးးးးး ”

မှမကြခြယွတ်ဈယောကြ ပိုငစြိုးအား စိတထြဲမှ တောင်းပနကြာ ထကဇြောြ၏ဆံပငမြွားကြား သူမ လကခြွောင်းလေးများနှင့ြ ထိုးဖြရင်း ခါးလေး ကော့ထိုးပေးနပြနေသ်ည်။ ထကဇြောလြွှာစွမ်းကြောင့ြ စောကရြညကြှညလြေးများ စို့လာကာ အတွင်းခံဘောင်းဘီလေးက စောကဖြုတမြကြန်ှာပြငအြား ကပန်တေော့၏။ အဖုတန်ူတခြမ်းသားလေးများ ဖောင်းကြှလာသဖြင့ြ အတွင်းခံဘောင်းဘီအောကကြ စောကပြတလြေးမှာ အတိုင်းသား ထင်းနပြနေသ်ည်။

ထကဇြောကြ ယကပြေးနရောမှ နှုတခြမ်းအားခွာကာ ဒူးထောကလြကြြ အနအထေားဖြင့ြ ခါးဆန့ရြင်း အတွင်းခံဘောင်းဘီလေးအား ဆှဲခွှတလြိုကြ၏။ ဘောင်းဘီဆှဲခွှတစြဉြ မှမကြခြယွမြှ ဖငကြှီးအားကြှပေးသဖြင့ြ ထကဇြောကြ ဂါဝနပြါ တခါတည်း ဆှဲခွှတပြဈသည်။

” ဟာ … ထကဇြောရြယ် ”

မှမကြခြယွြ အံသှမှငသ်ကသ်ှားမိရသည်။ ၂ နှစ်ခန့ြ တွဲခဲ့သော သူမခစွသ်ူ ထကဇြောမြှာ သူမစောကရြညမြွားရှှဲနသေော အတွင်းခံလေးအား နှာခေါင်းဖြင့ြ တေ့ကာ မကမြကမြောမော နမ်းရှိုကန်သညေကြို မှငလြိုကရြ၏။ ထိုစဉြ ထကဇြောမြှာ ဒူးထောကလြကြအြနထေားဖြင့ြ ဘောင်းဘီဇဈဖြင့ကြာ မှမကြခြယွြ အတွင်းခံလေးအား ပေါငကြှားမှ ထောငထြှကလြာသော လီးတနပြေါပြတကြာ ဂွင်းထုနတေော့သည်။ မှမကြမြှာလည်း သူမပေါငကြှားအား ထပဇြောကြှည့န်သညေကြို မှငရြသဖြင့ြ ပေါငတ်နန်ှဈဖကထြပကြားကာ စောကပြတလြေးအား ဖြဲထားလိုကြ၏။

” အားးး အားဟား … ခယွလြေးရယ် … ဟူးးး ခစွတ်ယကြှာ …… ပြှတ် ပလပ် ပလပ် ပလပ် ”

မှမကြခြယွတ်ဈယောကြ သူမအတွင်းခံလေးအား လီးတနအြားပတကြာ သူမနာမညရြှတရြင်း ဂွင်းထုနသေော ထကဇြောမြကြန်ှာအား စူးစိုကကြှည့န်မေိပြနသ်ည်။ ထိုစဉြ ထကဇြောမြှ သူမပေါငဂြှထဲကြည့်ရြင်း ဖြဲပြထားသော စောကပြတအြား ထိုးယကြ ပစ်လိုကတ်ော့၏။ အလိုအလွောကြ ထကဇြောမြကြန်ှာအား စောကဖြုတဖြှင့ြ ဆှဲကပကြာ ထကဇြောမြကြန်ှာတပြငလြုံး အရညအြိုငန်သေော စောကပြတန်ီတာရဲလေးဖြင့ြ ဖိပြတလြိုကမြိသည်။

” အားဟား …… ရှီးးးးးးး …… အင့ြ အင့ြ …… ဟူးးးးးးး … ခယွလြေးကို နားလညပြေးနောြ ကိုပိုင် …… ဒါနောကဆြုံး ဖြစ်စရမေယ် …… အမလေးးးး အ အားးးးးးးးးး …… အင်းဟင်းးးး ”

ထကဇြောမြကြန်ှာအား စောကပြတဖြှင့ြ ပြတရြင်း ပိုငစြိုးအား စိတထြဲမှ အကြိမကြှိမ် တောင်းပနမြိနေ၏။ မှမကြခြယွတ်ဈယောကြ အသံပေါင်းစုံညည်းကာ ခုံပေါထြိုငလြကြတ်န်းလန်းဖြင့ြ ကြမ်းပြငတ်ှင် ခွဖြေားထောကရြင်း ပေါငတ်နမြွား တဆကဆြကတ်ုနလြာတော့သည်။ မကြစြိလေးမှိတ် ကာမစည်းလေးခံစားရင်း စောကခြေါင်းထိပလြေး နှေးကနဲ အသားစိုငတ်ဈခုမှ လာထိသဖြင့ြ မကြလြုံးဖြင့ကြှည့ရြာ သူမရမျမကမြီးတောကလြောငခြွိန် ထကဇြောမြှာ မကြန်ှာအဖုတန်ှင့ြ ပြတခြံနရောမှခွာကာ ခါးဆန့ရြင်း ဒဈဖူးဖြင့ြ စောကခြေါင်းပေါကလြေးအား တေ့နသညေကြို မှငလြိုကရြ၏။

” ဟာ … မလုပန်ဲ့ … ထကဇြောြ … အဲဒီထိ … မသှားကြေးလေ … ဗစွြ …… အ အားးး …… ဗစွြ ဗစွြ အမလေးးးး …… အ အ ”

မှမကြခြယွြ လှမ်းတားနစဉြေ စကားပင် မဆုံးလိုကပြေ။ ထကဇြောမြှာ လီးထိပဖြှင့ြ တေ့ထားသော စောကခြေါင်းပေါကထြဲ လီးတဈချောင်းလုံး တဗစွဗြစွန်ှင့ြ ဖိသှင်းပစ်သည်။ ထို့နောကြ တသကစြာ ခွဲခွာရမညမြို့ မနားတမ်း လိုးခကြမြွားဖြင့ြ မှမကြခြယွြ စောကပြတလြေးအား ပစ်ပစ်လိုးတော့၏။

” အိုးးးး …… အ အ …… မလုပန်ဲ့ … မလုပပြါနဲ့ … ထကဇြောရြယ် …… အဲဒါ … ကိုပိုင့အြတွကပြါ …… အဟင့ြ ဟင့ြ ”

” ဟားဟား …… နောကမြှပေါကတ်ဲ့ ကြာပငကြ … ပိုလှချင်လြို့ရမလား …။ ခယွလြေး … နင့ကြို ငါ တနဖြိုးထားပြီး မလိုးခဲ့တာက … သိပခြစွလြို့ဟ … တခွားကောင် လိုးဖို့ မဟုတဘြူး …။ အင့ဟြာ … ဘှတ် …… ဖြပ် …… ဗစွြ ဘှတ် ”

ထကဇြောြ၏ နာကြီးခကြမြွားနှင့ြ မီးပြင့မြတတလြိုးခကြမြွားအောကြ မှမကြခြယွြ၏ တောင်းပနသ်ံလေး ပြောကကြှယသ်ှားရသည်။ ထကဇြောမြှာ ဒူးထောကလြကြြ အနအထေားဖြင့ြ မှမကြခြယွန်ို့အုံများအား ညှဈခွရင်ေး အားရှိသလောကြ ဆောင့လြိုးနေ၏။

” ဘှတ် …… အားးး …… သပေါပြီ …… အမလေးးး ကြှတ် …… အဟင့ျ ဟင့ျ ”

ထိုစဉြ တိုကတ်ံခါးပြင့လြာပြီး လူတဈယောကြ ပြေးဝငလြာကာ လကထြဲ အသင့ပြါလာသော ဓါးရှညမြှှောကတ်ကသ်ှားပြီး တဆကထြဲ ထကဇြောြ၏ အားကနဲ့ ရငခြေါင်းသံကြီး ပေါထြှကလြာသည်။

” ဝှီးးး … ဝုန်းးး … ဒုတ် … ရှှတ် ရှှတ် …… အားးးးးးးး ”

ထကဇြောတ်ဈယောကြ ကြောကော့ကာ လှနကြသွှားပြီး အကြောများဆှဲကာ ပါးစပမြှ သှေးများအမရြင်း ငှိမကြသွှားတော့၏။

” ဟင် …… ကိုပိုင် ”

” ဟားဟားးး … ခွေးဇာတခြင်းတဲ့ … နငတ်ို့နှစ်ယောကကြို ငရဲပြညပျို့မလို့ ငါချောင်းနတော ကြာပြီဟ ”

” ဟို ဟို … ခယွလြေး …… ရှင်း ရှင်း … ဇွပ် …… အ …… ရှ င်း ပြ ပြ … ဇွပ် ဇွပ် …… အ အားးးးး အ ”

မှမကြခြယွြ စကားမဆုံးခင် ပိုငစြိုးမှာ မှမကြခြယွရြငဝြအား ဓါးဖြင့ြ တဇွပဇြှပ် ထိုးခလွိုကသ်ည်။ မှမကြခြယွမြှာ ရှင်းပြဖို့ တောင်းပနစြဉြ ပိုငစြိုးမှ ဓါးအား မှှောကကြာ လညပြင်းတည့တ်ည့ြ ပိုင်းခပြဈတော့သည်။

………………………………………………….

” အမလေးးး … ဒုန်းးး ဝုန်းးးး …… အ ကြှတကြွှတကြွှတ် … သပေါပြီရှင် ”

” ကြှီ … ဘာ ဘာဖြစ်တာလဲ … မှမကြခြယွြ ”

တံခါးဖြင့သ်ံနှငအြတူ ပိုငစြိုးဝငလြာစဉြ မှမကြခြယွမြှာ ကုတငအြောကြ ကုန်းကုန်းလေးဖြစ်ကာ နဖူးအား ပြတန်ရှော၏။ ပိုငစြိုးတဈယောကြ အိပပြွောန်စဉြေ ဝုန်းကနဲ့ အသံနှင့အြတူ မှမကြခြယွြ၏ အောသ်ံကြားမိသဖြင့ြ သူ့အိပခြန်းမှ ထွကလြာကာ မှမကြခြယွြ အိပခြန်းထဲ ဝငလြာခဲ့တော့သည်။

” အိပမြကမြကပြှီး … ကုတငပြေါကြ … ပြုတကြတွာပါ … ကိုပိုင် ”

ထိုစဉြ ဦးမှတအြောငန်ှင့ြ ဒေါမြှမှခိုငတ်ို့ လငမြယားမှာ အပေါထြပမြှ ဝုန်းကနဲ့ အသံကြားသဖြင့ြ ဘာလဲ သိချင်စြိတန်ှင့ြ တကလြာခဲ့ကြ၏။ လှကေားထိပရြောကသ်ညန်ှင့ြ ပိုငစြိုးအိပခြန်းမှာ ပြင့လြကြရြှိပြီး လူမမှငရြပေ။ ထပလြွှောကခြဲ့ရာ သမီးဖြစ်သူ မှမကြခြယွြ၏ အိပခြန်းမှာလည်း တံခါးဟနသညေကြို မှငန်ရသေည်။ လငမြယားနှစ်ယောကြ သမီးဖြစ်သူ အိပခြန်းဘကြ လွှောကလြာရာ တံခါးဝနားမရောကခြင် အခန်းထဲမှ အသံများကြောင့ြ ခွလှမြေးများရပကြာ မကြလြုံးများ ပြူးသှားတော့၏။

” အဟင့ဟြင့ြ … နာတယ် ကိုပိုငရြဲ့ ”

” ခဏလေးပါ … ကြိတခြံဟာ ”

” တအားကြီး မထိုးနဲ့လေ … ကိုပိုငကြလည်း … ယောငကြားနတောပါဆို ”

” ဖိထိုးမှရမှာပေါ့ … မှမကြခြယွရြယ် ”

အခန်းထဲက ထွကပြေါလြာသော အသံများကြောင့ြ ဒေါမြှမှခိုငမြှာ နောကပြှနလြှည့လြိုကတ်ော့သည်။

” ဘယလြဲ … မှမှ ရာ ”

” အမလေး … ရှင့သ်မီး … အိပခြန်းထဲမှာ … ဆီဗူးတွခေါပြီး … မောငပျိုငစြိုးကို အခဉွပြေါင်းရောင်းနတော မကြားဘူးလား ”

” ဟာ … ဒီလောကြ ညနကန်တော … ဘယကြ အခဉွပြေါင်းလည်းဟ ”

” ကမွ မကြည့်ရြဲဘူး … အောကပြှနဆြင်းပြီ … ရှငကြှည့ခြငွရြင် နခေဲ့ပေါ့ ”

ဦးမှတအြောငမြှာ ဘုမသိဘမသိဖြင့ြ အိမအြောကထြပ် လှကေားအတိုင်း ပြနဆြင်းသှားသော ဇနီးဖြစ်သူ၏ ဖငကြှီးအား ကိုငရြင်း နောကမြှ လိုကပြါသှားတော့သည်။

……………………………

🏵️အခန်း ( ၇ )🏵️

မနကလြင်းသညန်ှင့ြ ပိုငစြိုးလည်း လှကေားအတိုင်းဆင်းလာရာ နောကကြွောဘကမြှ လူရိပမြှငသ်ဖြင့ြ လှည့ကြှည့မြိသည်။ စကားတော့ မပြောတော့ပေ။

” ဟော … နိုးပြီပေါ့ … နှစ်ယောကစြလုံး ”

” ဟုတ် ”

” ဟုတကြဲ့ … မာမီ … ကြှတကြွှတ် ”

” ဟင် … ဘာဖြစ်တာလဲ … နဖူးက … မဲပြီး ယောငန်ပေါလား ”

” ဟုတ် မာမီ ”

” မောငပျိုငစြိုး ”

” ခငဗြွာ ”

ဒေါမြှမှခိုငမြှာ သမီးဖြစ်သူ မှမကြခြယွန်ှင့ြ ပြောရင်း ပိုငစြိုးဘကြ လှည့ပြှောနေ၏။

” မင်းကြယ် … အဲလောကကြှီး ရကစြကတ်ာတော့ … မကောင်းပါဘူး ”

” ဟင် … ကန်ောျ ဘာ လုပ် …… ”

” ဟိုးထား … ဟိုးထား မောငပျိုငစြိုးရေ … ညက … ငါ့သမီး အခဉွပြေါင်း ရောင်းနတောမလား ”

ဦးမှတအြောငမြှာ ဒေါမြှမှခိုင် ပြောပြထားသဖြင့ြ အပိုငပြဲဟူသော လသေံဖြင့ြ ပိုငစြိုးအား လှမ်းမေးလိုကသ်ည်။

” ရှင် … ဒယဒြီ … သမီး … အခဉွပြေါင်း မရောင်းပါဘူး ”

ဦးမှတအြောငမြှ ပိုငစြိုးအားမေးရာ ပိုငစြိုးတဈယောကြ ကြောငန်စဉြေ မှမကြခြယွမြှ ဝငဖြှပေေး၏။

” အဟင်း ဟင်း … မှမှခိုငပြါ … သမီးရယ် …။ ညည်းကို မှေးထုတထြားတဲ့ … အမပေါ …။ ငယရြာက ကြီးလာတာ … သဘောပေါကြ ”

ဒေါမြှမှခိုငကြလည်း ငါသိပါတယဆြိုသည့ြ ပုံစံနှင့ြ မကြလြုံးလေးစင်းကာ တဟင်းဟင်း ရယရြင်း ဝငပြှောပြနသ်ည်။

” ဘုရားပေးပေး ကမွြးပေးပေးပါ … မာမီရယ် … သမီး အခဉွပြေါင်း မရောင်းရပါဘူး ”

” ဟုတပြါတယဗြွာ … ကနွောလြည်း ဝယမြစားပါဘူး ”

” အိုးဟို့ … ဂယကထြတုန်းက ထပြီး အခုကြမှ … ခလြြး ခလြြး ”

” အ … ကြှတကြွှတ် ”

ပိုငစြိုးရော မှမကြခြယွပြါ အူကြောငကြှား ဖြစ်နရေ၏။ ဒီကြားထဲ နဖူးပေါဝြဲကလွာသော ဆံပငအြား လကဖြှင့သ်ပတ်ငရြာ နဖူးမှ ဘုအား ထိမိသဖြင့ြ မှမကြခြယွတ်ဈယောကြ ညည်းတွားနပြနေသ်ည်။

” အေးလေ … ဒါဆိုလည်း … ဒဲ့ပဲ မေးလိုကတ်ော့မယ် … ဟှင်း ဟှင်း ”

ဒေါမြှမှခိုငမြှာ ယုံကြညပျိုငန်ိုငသ်ော မကြန်ှာထားနှင့ြ မှမကြခြယွအြား စူးစိုကကြှည့လြိုကြ၏။ မှမကြခြယွမြှာလည်း မိခငဖြစ်သူအား ကြောငကြှည့န်ေ၏။

” သမီး နဖူးက … ဘာဖြစ်တာလဲ ”

” ကြမ်းပြငန်ဲ့ … ဆောင့မြိတာပါ … မာမီ ”

” ကဲ … မောငပျိုငစြိုး မင်းဘာငှင်းဦးမလဲ … အဟင်း ”

ဒေါမြှမှခိုငမြှာ မှမကြခြယွအြား မေးရင်း ပိုငစြိုးအား ဆကလြကြ မေးလိုကတ်ော့သည်။

” ဗြာ ”

” မဗွာပါနဲ့ကြ … ဘာတဲ့ … တအား ဟိုဟာ မပြုနဲ့ဆိုလား … ညက … သမီးကိုယတ်ိုင် ပြောနတောလေ … မင်းကို ”

” အောြ … အဲတာလား … ဟုတပြါတယ် ”

” အေးလေး … သူများသားသမီးကို နဖူးနဲ့ကြမ်းပြငထြိအောင် … ဟိုဟာကြာ … ကောငလြား စဉြးစားကြည့်ြဦး ”

” အာ … မာမီကလည်းနောြ … နဖူးက သမီးဘာသာ အိပမြကမြကပြှီး ကုတငပြေါကြ ပြုတကြတွုန်း အောကကြ ကြမ်းပြငန်ဲ့ ဆောင့မြိတာပါ …။ ကိုပိုငန်ဲ့ မဆိုငပြါဘူး ”

” ဟုတပြါတယ် … အနတ်ီ ”

မှမကြခြယွစြကားအဆုံး ပိုင်းစိုးကလည်း ကမန်းကတန်း ထောကခြံလိုကတ်ော့၏။

” ဟမ် … ဒါဆို … ညည်းက တအားမထိုးနဲ့ … ယောငကြားနတောဆိုတာကရော ”

” အောြ … အဲဒါ နဖူးက ကြမ်းနဲ့ရိုကမြိပြီး ဘုထွကလြာတာ ယောငကြားနတယ်ေ ပြောတာပါ ”

” နို့ … တအားမထိုးနဲ့ ဆိုတာက ”

” ဟုတတ်ယလြေ … ကိုပိုငကြ … ကြကပြူထိုးပေးနတော … တအားထိုးတော့ နာတာပေါ့ ”

” ဟင် … ငါက ညည်းတို့ချင်ြး အဆငပြှပြေီး ဟိုဟာ ထငန်တောဟာ ”

” မွ မွ ”

” ရှင် … ကိုမှတအြောင် ”

” တောပြါတော့ကြာ … ကလေးတွရှေေ့ လွှောကပြှောနတော …။ သူတို့က အခဉွပြေါင်း မရောင်းဘူး … မင်းက … ဂယကတ်ှေ ထနတောကြ ”

” ဟုတ် ”

ဒေါမြှမှခိုငမြှာ ဦးမှတအြောင် စကားကြောင့ြ ဇကကြလေး ပုဝငသ်ှားရင်း ကုနန်သေော ကောဖြီအား တဂွတဂြှတဖြှင့ြ သောကခြငွဟြနဆြောငန်တေော့၏။

” ကဲ … မောငပျိုငစြိုးနဲ့ သမီး… မကြန်ှာသဈ … မုန့စြားကြတော့ …။ မှမှ … မင်းက ငါအလုပသ်ှားဖို့ အင်ျကြီနဲ့ပုဆိုး လာထုတပြေးတော့ အခုလာ ”

ဦးမှတအြောငမြှာ ပိုငစြိုးတို့အား ပြောပြီးသညန်ှင့ြ မိန်းမဖြစ်သူ ဒေါမြှမှခိုငအြား တဆကတ်ည်း ပြောလိုကသ်ည်။ ပိုငစြိုးနှင့ြ မှမကြခြယွမြှာ ရချိုးခန်းထဲ မကြန်ှာသဈရန် ဝငသ်ှားကြ၏။ ပိုငစြိုးတဈယောကြ ကြောပေးသှားတိုကန်သေော မှမကြခြယွြ၏ ညအိပဂြါဝနလြေးအောကမြှ ဖငကြှီးအားကြည့်ရြင်း ပုဆိုးအတွင်းမှလီးက ဆဈကနဲ့ ဖြစ်နတေော့သည်။ မှမကြခြယွမြှာလည်း သူမရှေ့မှနထြဲမှ ပိုငစြိုးအား မှငန်ရေ၏။

ပိုငစြိုးမကြလြုံးများမှာ သူမခန်ဓာကိုယအြောငပျိုင်း ကြည့်န်ရော စိတထြဲတရှိန်းရှိန်းလေး ခံစားနမေိသည်။ မှနအြောကရြှိ ဘစငေထြဲ သှားတိုကပြုလုပကြငွြးပြီး ထွေးခရွင်း ခါးညှတကြာ ဖငသ်ားစိုငကြှီးအား နောကပြဈကော့လိုကြ၏။ သူမဖငကြှီးမှာ ပိုငစြိုးပုဆိုးတွင်းမှ အမှှောင်းလိုကထြနသေော လီးအား ဖိကပမြိသည်။

” အိုရျ ”

” ဟင် … ဆောရီး မှမကြခြယွြ ”

ပိုငစြိုးမှာ မှမကြခြယွဖြငအြား ကြည့်န်စဉြေ မမွှောလြင့ပြဲ သူ့ပုဆိုးအတွင်းမှ မပြော့မမာ ဖြစ်နသေော လီးအား ထိကပလြာသဖြင့ြ ဘေးသို့ ကိုယလြုံးအား ရှေ့ပစ်လိုကြ၏။ ပိုငစြိုးဘေးသို့ ရှေ့သညန်ှင့ြ မှမကြခြယွဖြငသ်ားကြီးအား လီးဖြင့ြ ကန့လြန့ဖြကြြ ပြတဆြှဲသလိုဖြစ်ကာ မှမကြခြယွတ်ဈယောကြ မကြလြုံးလေး စင်းကသွှားသည်။ ထို့နောကြ နှစ်ဦးသား မကြန်ှာအမှနသ်ဈပြီး ဧည့ခြန်းဘကြ ပြနထြှကခြဲ့၏။

ဧည့ခြန်းတွင်း စကားမပြောဖြစ်ပဲ ကောဖြီနှင့ြ မုန့စြားကာ အိမပြေါပြှနတ်ကခြဲ့ကြသည်။ ခဏအကြာတွင် ပိုငစြိုးတဈယောကြ ရချိုးကာ အဝတစြားများလဲ၍ အောကထြပပြှနဆြင်းလာ၏။ ဧည့ခြန်းထဲ အဖြတ် စားပြဲခုံပေါတ်ငထြားသော မှမကြခြယွဖြုန်းသံ မှညလြာရာ မှမကြခြယွမြှ ယူဖြင့လြိုကသ်ည်။

” ဟဲလို … မသေူလား ”

ဒေါမြှမှခိုငမြှာ သမီးဖြစ်သူ၏ ကိုယလြုံးထွားထွားကြီးအား ခုံပေါတ်ှင် ပြေ့ဖကထြားရာမှ ဖုန်းသံမှညလြာသဖြင့ြ လှတလြှတလြပလြပ် ပြောရန် ဖကထြားရာမှ လှတပြေးလိုကြ၏။ မှမကြခြယွမြှာလည်း မိခငဖြစ်သူရငခြှငမြှ ထွကကြာ ခါးဆန့ရြင်း ဖုန်းပြောနသည်ေ။

” ကိုယပြါ … မှမကြခြယွြ ”

” ဟမ် … ထကဇြောြ … နင် နင် ”

မှမကြခြယွတ်ဈယောကြ မကြန်ှာလေးပကြကြာ ဧည့ခြန်းအတွင်းမှ ဖြတလြာသော ပိုငစြိုးအား ကြည့်လြိုကမြိ၏။ ပိုငစြိုးမှာလည်း အလုပသ်ှားခါနီး မှမကြခြယွဆြီမှ ထကဇြောန်ာမည် ကြားလိုကသ်ညန်ှင့ြ မကြန်ှာတင်းမာသှားရသည်။

” ခယွလြေးက … ကိုယ့ဖြုန်း မကိုငတ်ော့ … မသေူ့ဆီ အကူညီတောင်းပြီး မသေူဖုန်းနဲ့ ဆကရြတာပေါ့ ”

” နငန်ဲ့ငါ … စကားပြောစရာ ဘာအကြောင်းမှ မရှိဘူးလေ ”

” ဟားဟားးး … သိပကြို အသဲမာနပြေီပေါ့ …။ ဘာလဲ … ဟိုလူက … ပြနလြကခြံလိုကပြှီလား ”

ထကဇြောစြကားကြောင့ြ မှမကြခြယွြ မကြန်ှာလေး တင်းကနဲ့ ဖြစ်သှားရသည်။ မိခငဖြစ်သူနှင့ြ အတူထိုငန်ရောမှ ဝုန်းကနဲ့ ထရပရြင်း အိမတ်ံခါးဝရပန်သေော ပိုငစြိုးနားလေး လွှောကသ်ှားလိုကြ၏။

” နင် … သချောနားထောင် … ထကဇြောြ …။ အခု ငါ့ဘေးမှာ ကိုပိုငရြှိတယ် …။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါလကထြပထြားတဲ့ ယောင်ျကြားမို့ ငါသူ့ဆီက အခစွကြို ရဖို့ကြိုးစားနတယ်ေ … ပြှတဈြ ”

မှမကြခြယွမြှာ ထကဇြောအြားပြောရင်း ပိုငစြိုး ပါးပြငအြား ဖုန်းဖြင့ကြပကြာ နမ်းပြလိုကသ်ည်။

” ဘာ ”

ပြှတဈြ … ဆိုသော အသံအား ထကဇြောကြှားသညန်ှင့ြ ပေါကကြှဲသှားပုံရ၏။ ပိုငစြိုးမှာလည်း မှမကြခြယွြ သူ့အနားရောကလြာကာ ပြောနသေော စကားများအား အံသှမှငသ်ကမြိစဉြ ပါးပြငအြား မှမကြခြယွမြှ နမ်းလိုကသ်ဖြင့ြ စိတထြဲ အားရကြနပေစြှာ ဘဝငခြိုကန်တေော့သည်။

တကယလြည်း မှမကြခြယွမြှ သူ့အား ခစွပြှသညကြို မွှောလြင့န်သညေမြှာ ကြာနပြေီဖြစ်သည်။ ထကဇြောြ ဖုန်းခသွှားသညန်ှင့ြ မှမကြခြယွမြှာ ပိုငစြိုး အင်ျကြီကောလြံအား ပြုပြငပြေးကာ ကြယသ်ီးများအား စဈပေးလိုကြ၏။ ပိုငစြိုးတဈယောကြ မှမကြခြယွအြား ပြေ့ဖကန်မ်းရှိုကခြငွသ်ည့စြိတမြွား တဖြားဖြား ပေါပြေါကန်တေော့သည်။

” သမီးခဏ … ခုနဖုန်း ပြနခြေါလြိုကြ …။ မာမီ စကားပြောဦးမယ် ”

မိခငဖြစ်သူ စကားကြောင့ြ မှမကြခြယွမြှာ မကြလြုံးလေးဝိုင်းကာ မသေူဖုန်းအား ပြနခြေါလြိုကတ်ော့၏။

” ဟဲလို … ခယွလြေးလား ”

” ခယွလြေးအမပေါ … မသေူ ”

” ရှင် … ဟုတ် ဟုတ် ”

” အနတ်ီ ပြင့ပြှင့လြင်းလင်းပဲ ပြောမယ် …။ သမီးတို့ သူငယခြငွြးသံယောစဉကြို အနတ်ီ နားလညပြါတယ် …။ ဒါပမယေ့ြ တဈပါးသူ အိမထြောငရြေး ထိခိုကအြောငတ်ော့ … မလုပစြချင်ေဘြူးကြယ် ”

” သမီး နားမလညဘြူး … အနတ်ီ ”

” အောအြောြ … ဒီလိုလေ …။ အနတ်ီ့သမီး မှမကြခြယွန်ဲ့ သမီးတို့သူငယခြငွြး ထကဇြောကြို ပြနဆြကအြောင် အကူညီမပေးဖို့ ပြောတာပါ …။ သမီးကလည်း မောငပျိုငစြိုး အပေါမြှာ သံယောစဉြ ဖြစ်နပေါပြီ …။ အဲတော့ ထကဇြောကြှောင့ြ အနတ်ီ့သမီးအိမထြောငရြေး ပျိုကြဲမှာတော့ လကပျိုကကြှည့မြနနေိုငပြါဘူး ”

” ဟုတကြဲ့ … အနတ်ီ သမီးနားလညပြါပြီ …။ အခုဟာကလည်း ထကဇြောြ လာအကူညီတောင်းလို့ ဖုန်းငှားလိုကတ်ာပါ ”

” အေးပါကြယ် … အနတ်ီတို့ဖကကြိုလည်း နားလညပြေးပါလို့ … တောင်းဆိုပါတယ် ”

ဖုန်းပြောပြီးသညန်ှင့ြ ဒေါမြှမှခိုငမြှာ မှမကြခြယွတ်ို့ဘကြ လှည့ကြှည့ရြင်း ပြုံးပြလိုကြ၏။

” ကဲ … မောငပျိုငစြိုး … အလုပမြသှားဘူးလား ”

” ဗွာ … ဟုတဟြုတ် … အခုသှားမလို့ပါ အနတ်ီ ”

မှမကြခြယွန်ား နချင်ေသ်ေးသောလြည်း ဒေါမြှမှခိုင် စကားကြောင့ြ ပိုငစြိုးတဈယောကြ လညကြနလြညကြနဖြှင့ြ မှမကြခြယွအြား ကြည့်ကြာ အိမပြှငထြှကခြဲ့သည်။

” ကိုပိုင် … ကားဂိုဒေါငကြ ဒီဘကမြှာလေ … ခခြြ ခခြြ … လမ်းကို သချော ဂရုစိုကမြောင်းနောြ ”

” ဟမ် … အင်း အင်း ”

ပိုငစြိုးတဈယောကြ အပြောလြုံးစို့ပြီး ဂယောငဂြယင် ဖြစ်နကော ကားဂိုဒေါငဘြကမြသှားပဲ ခွံဝင်းညာဘကြ ပန်းခွံဘကြ လွှောကသ်ှားနသည်ေ။ ခဏအကြာမှ ကားဂိုဒေါငထြဲမှ ကားထုတကြာ ခွံဝင်းထဲမှ မောင်းထွကသ်ှား၏။

” အဟင်းဟင်း … ငါ့သမီးက ခွုပမြယ့ခြွုပတ်ော့လည်း လှုပမြရအောင် … ခွုပပြဈတော့တာ … ခိခိ ”

” အာ … မာမီကလဲ”

” မောငပျိုငစြိုး … လညကြနလြညကြနန်ဲ့ … ခွလှမြေးတွတေောင် မှားကုနတ်ာ ”

” ခယွလြေးလည်း … စိတထြဲရှိရာ လုပပြှလိုကတ်ာပါ ”

” ဒီအတိုင်းဆို … သမီးကောငလြေး ထကဇြောဘြကကြ … စိတမြခရွသေးဘူး …။ ကလေးယူဖို့ ကြိုးစားတော့အေ ”

” ဟို ဟို … အဲတာက … မလှယဘြူး … မာမီရဲ့ ”

” သမီး ဆေးထိုး … ဆေးသောကြ ရပတ်ော့လေ ”

” ဟူးးး … သမီးတို့ အခုထိ … ဟိုဟာ မဖြစ်ကြသေးဘူး ”

” ဟင် … အမလေး … မှမကြခြယွြ … နရောချင်ြးသာ လဲလိုကခြငွတ်ယ် ”

” ဟာ … မာမီကလည်း … မာမီနဲ့ ကိုပိုင် … မသင့တ်ောပြါဘူး ”

” ဟဲ့ … ညည်းလင် ငါယူဖို့ … ပြောနတောမဟုတဘြူး။ အံသှပါ့အေ …။ နရောချင်ြး လဲတယဆြိုတာ … ညည်းအသုံးမကတွာကို ပြောနတောဟေ့ ”

ဒေါမြှမှခိုင်၏ စကားအား နားမလညပြဲ မှမကြခြယွမြှာ သူမထငရြာ ပြနပြှောနတေော့သည်။

” နို့ … သိမှမသိပဲ … မာမီရယ် …ခခြြ ခခြြ ”

” အဲဒါကြောင့ြ ထကဇြောကြ ညည်းကို … ဟင်းဟင်း … ငါ့ပါးစပန်ဲ့ … တွေ့တော့မယန်ောြ ”

” ထကဇြောန်ဲ့လည်း … ခယွလြေး ဟိုဟာ မလုပဖြစ်ပါဘူး …။ ခစွသ်ူသဘာဝ … နည်းနည်းပါးပါးပေါ့ မာမီကလည်း ”

” ကဲ … တောပြှီ … အိမထြောငကြတွာနဲ့ … လငကြ … မစရင် … ကိုယ့ဘြကကြ စပေးရတယ် … မသမခေငွြး မှတ် ”

” အင် ”

” အင် မနနေဲ့ … မောငပျိုငစြိုး ပုံစံကလည်း … သမီးဒယဒြီလိုပဲ လာမှာ ”

” ဘယလြို … မာမီ ”

” သမီးဒယဒြီလည်း … မာမီကို … ခစွတ်ာတုနလြို့ …။ ခိုးပြေးဖို့ ပြောရင် … နေ့ရှေ့ ညရှေ့နဲ့လေ ”

” ခခြြ ခခြြ ”

” လကထြပပြှီးတော့လည်း … မာမီဘကကြ … အခဉွပြေါင်း ရောင်းလိုကရြတာပေါ့ …။ သူ့ဘေးမှာက … အပခြညွကြှိုးခါးတောင်းကြိုကမြတွေ … ဝိုင်းနတော အများကြီးပဲ ”

” အယ် … ဒယဒြီက … ဆောကြှညဘြဲပေါ့ ”

” သူ့ခစွတ်ာ မဟုတပြါဘူးအေ …။ သူ့ကုမျပဏီကို မကမြောကြတာ ”

” ဟေး … ငါ့ အကြောင်း ပြောနကြတောလား … သားအမိနှစ်ယောကြ ”

” ဟုတပြါ့ ကိုမှတအြောင် … မှမှတို့ အရငကြ … အကြောင်းတွပေေါ့ ”

” အောြ … ငါလည်း အလုပသ်ှားတော့မလို့ … မောငပျိုငစြိုးရော ”

” ရှင့ြ … သားမကြ … အူကြောငကြှား … ခုနလေးတင် … ထွကသ်ှားလရေဲ့ ”

” အေးကြာ … ဇွဲနဲ့ ဝိရိယက … ငါ့ ထကသ်ာတယဟြေ့ ”

ဦးမှတအြောငတ်ဈယောကြ သားမကအြတွကြ ဂုဏယ်ူနကော ပြုံးရင်း ထွကခြှာသှားတော့သည်။

” ကဲ … သူ့ဘကကြ မစရင် ”

” ကိုယ့ဘြကကြ … နန့ပြေးရမှာပါ … မာမီ ”

ဦးမှတအြောင် ထွကသ်ှားသညန်ှင့ြ ဒေါမြှမှခိုငမြှာ သမီးဖြစ်သူအား လှမ်းမေးလိုကြ၏။

” Oki … ဖိုကတ်င်း … သမီးလေး ”

” Yes … မာမီ ”

” ရိုကလြိုကပြါဦး ”

ဒေါမြှမှခိုငတ်ဈယောကြ သမီးဖြစ်သူအား ပထမအဆင့ြ ယောင်ျကြားခွုပန်ည်း သငပြေးကာ လကဝြါးလေး မှှောကပြေးနသည်ေ။

” ဖတ် ဖတ် ”

ဧည့ခြန်းထဲ သားအမိနှစ်ယောကြ၏ လကဝြါးရိုကသ်ံလေး ထွကပြေါလြာ၏။ ထို့နောကြ ဒေါမြှမှခိုငမြှာ သမီးဖြစ်သူ မှမကြခြယွြ၏ ကိုယလြုံးထွားထွားကြီးအား ခပတ်င်းတင်းဖကကြာ နဖူးလေးအား နမ်းရှိုကလြိုကတ်ော့သည်။

……………………………

ညနပေိုင်း ပိုငစြိုး ကုမျပဏီမှ ပြနရြောကလြာကာ ရချိုးစဉြ မှမကြခြယွတ်ဈယောကြ ခပတ်ညတ်ညဖြှင့ြ ရဝငေခြွိုးနေ၏။ သူမနားထဲ မိခငဖြစ်သူ၏ သူ့ဘကကြ မစလငွြ ကိုယ့ဘြကကြ စရမည် ဆောငပြုဒအြား ကငွ့သ်ုံးတော့သည်။ ထမိနရြငလြွားလေးအား ဖြညကြာ ထမိနအြပေါအြနားစအား ပါးစပဖြှင့ကြိုကရြင်း ပေါငကြှားထဲ ဆပပြှာတိုကပြှရာ ပိုငစြိုးတဈယောကြ ခိုးကြည့်ရြင်း သှေးသားများ ဆူပြကန်ရရှော၏။

…………………………………………..

🏵️အခန်း ( ၈ )🏵️

ပေါငကြှားထဲ တိုကပြှီးသညန်ှင့ြ မတတ်ပရြပလြကြအြနထေားဖြင့ြ နောကကြွောဘကအြား လကပြှငကြှောညှပန်သညေဟြု အကြောင်းပြကာ ပိုငစြိုးအား ဆပပြှာတိုကခြိုင်းလိုကသ်ည်။ ထမိနအြား ခါးလယထြိလွော့ခပြှီး ဖငကြှီးအား နောကပြဈထားရာ ပိုငစြိုးတဈယောကြ မှမကြခြယွြ၏ ဂုတသ်ားဝင်းဝင်းမှ စ၍ အောကသ်ို့ရှေ့ကာ ဆပပြှာတိုကပြေးနေ၏။ ကြောပြငအြောကြ ခါးလေးမှာ ခွကန်ပြေီး လွော့ခထွားသော ထမိနအြပေါအြနားစအောကြ ကော့ထွကအြိစကန်သေော ဖငသ်ားဖြေးဖြေး၏ အပေါခြှမ်းအား မှငန်ရပြေနသ်ည်။

မှမကြခြယွမြှာ ကြောပြငသ်ာ ဆပပြှာတိုကခြိုင်းသောလြည်း ပိုငစြိုးလကန်ှဈဖကမြှာ ခါးလေးကဉွလြေးအောကထြိရောကကြာ ဖငသ်ားစိုငကြှီးအား ဆပပြှာဖြင့ြ ပြတတ်ိုကန်မေိ၏။ မှမကြခြယွမြှာလည်း ပိုငစြိုးလကမြွား သူမဖငသ်ားပေါရြောကသ်ညန်ှင့ြ ထမိနအြား မသိမသာလေး ထပလြွော့ပေးလိုကသ်ည်။ ပိုငစြိုးတဈယောကြ မှမကြခြယွဖြငကြှီးအား တပြငလြုံး ပြတသ်ပတ်ိုကကြာ အတောကြှာမှ ဆပပြှာတိုကခြှင်းအား ရပလြိုကတ်ော့၏။ မရပလြို့လည်း မဖြစ်တော့ပေ။ မှမကြခြယွြ ကြောပြငမြှ ဆပပြှာများ အနည်းငယ် ချောကသ်ှေ့နပြေီဖြစ်သည်။

ထို့နောကြ ရအမှေနခြွိုးကာ နှစ်ဦးသား ရချိုးခန်းမှထွကလြာခဲ့ကြ၏။ ခဏအကြာ အဝတစြားလဲပြီး အောကထြပ် ထမင်းအတူစားကာ ဧည့ခြန်းတွင်း တီဗှီ အတူထိုငကြှည့န်သည်ေ။ ၁၀ နာရီကြောကြွောတ်ှင် ပိုငစြိုးမှာ နှုတဆြကပြှီး အိမပြေါတ်ကသ်ှားတော့၏။ ပိုငစြိုးတကသ်ှားပြီး ၅ မိနဈလောကတ်ှင် မှမကြခြယွမြှာလည်း တဝါးဝါး သန်းပြကာ မိခငန်ှင့ဖြခငအြား နှုတဆြကကြာ ထရပလြိုကသ်ည်။ မတတ်ပရြပပြှီးသညန်ှင့ြ မိခငဖြစ်သူအား လကမြလေးထောငပြှကာ မကြစြိတဈဖကြ မှိတပြှခဲ့၏။

အိမပြေါရြောကသ်ညန်ှင့ြ သူမအိပခြန်းထဲဝငကြာ အဝတစြားများ ခွှတခြပြှီး အထကအြောကြ အတွင်းခံများ မဝတပြဲ ညဝတအြင်ျကြီအပါးလေး ကောကစြှပလြိုကသ်ည်။ အင်ျကြီလေးမှာ ဒူးအထကန်ားလေးထိဖုံးသော စကပလြေးဖြင့ြ တွဲလကြဖြစ်၏။ ဗီဒိုမှ မှနရြှေ့ ကိုယလြုံးအား တဈပတလြှည့ကြှည့ကြာ အားရကြနပေမြှ အိပခြန်းတံခါးဖြင့ကြာ ပိုငစြိုး အိပခြန်းနား လွှောကလြာခဲ့၏။ တံခါးက ဟထားသဖြင့ြ အသာတွန်းဖြင့ကြာ ဝငလြာလိုကတ်ော့သည်။

” မှမကြခြယွြ … လာလေ … နဖူးက မသကသ်ာဘူးလား ”

သူမအား မှငလြိုကသ်ညန်ှင့ြ ပိုငစြိုးက လှမ်းမေးနေ၏။

” နဖူးက … သကသ်ာတယ် … ကိုပိုင် …။ တဈကိုယလြုံး ညှောင်းကိုကန်တော … နှိပပြေးကြာ ”

ကုတငပြေါတ်ှင် ပကလြကအြနထေားဖြင့ြ ဖုန်းကြည့်န်သေော ပိုငစြိုးဘေးနား တငပြလှဲဝငထြိုငရြင်း ခွငထြောငသ်ံလေးဖြင့ြ ပြနပြှောနသည်ေ။ ပိုငစြိုးမှာလည်း ဖုန်းဖြင့ြ အပြာကားကြည့်န်ရော မှမကြခြယွမြှ နှိပခြိုင်းနသဖြေင့ြ ဖုန်းပိတကြာ ကုန်းထလိုကြ၏။ ပိုငစြိုး ထထိုငလြိုကသ်ညန်ှင့ြ မှမကြခြယွမြှာ ကုတငပြေါြ မှောကခြပြဈသည်။ ညဝတအြင်ျကြီအပါးလေးအောကြ သူမကိုယလြုံးမှာ မီးရောငဖြှင့ြ အတိုင်းသားမှငန်ရေ၏။ အထူးသဖြင့ြ ညနကေ ဆပပြှာတိုကပြေးခဲ့သော ဖငကြှီးအား ဒုတိယအကြိမ် အနီးကပ် ပြနမြှငရြပြနသ်ည်။

ခွသလေုံးဖြေးဖြေးလေးမှ စနှိပရြာ ဒူးကောကကြှေးနား အရောကြ စကပအြောကန်ားစလေးအား ပေါငလြယထြိ လိပတ်ငလြိုကြ၏။ ပေါငတ်နမြွားအားနှိပရြင်း အပေါတ်ိုးသှားရာ စကပအြောကန်ားစလေးက ပေါငရြင်းထိ ကပသ်ှားပြီး ပေါငခြှံကြားမှ စောကမြှှေးအုံအား တွေ့မှငန်ရသေည်။ စောကမြှှေးအုံလေးမှာ အဖုတအြား ဖုံးအုပထြားရင်း ဖငဝြနားလေးထိ အမှှေးများ ထိစပပြေါကရြောကန်ေ၏။ ပိုငစြိုးတဈယောကြ လကထြပပြှီးခါစ ခိုးကြည့်ခြဲ့ရသော မှမကြခြယွြ စောကပြတအြား အနီးကပကြှည့ရြင်း ပေါငကြှားမှ လီးက တင်းမာလာတော့သည်။ မှမကြခြယွမြှာလည်း ဖငလြေး အေးကနဲ့ဖြစ်သှားရာ စကပလြေး လှနတ်ကတ်မှန်ေး ခံစားသိရှိနသည်ေ။

မှောကလြကြအြနထေားနှင့ြ အနှိပခြံနရော ပေါငရြင်းအရောကြ ပိုငစြိုးလကမြွား ရပသ်ှားသဖြင့ြ သူမစောကဖြုတအြား ကြည့်န်မညေကြို ရိပမြိလိုကြ၏။ ပေါငတ်နန်ှဈဖကအြား မသိမသာလေး ကားပေးရာ ဖငဝြအောကမြှ စောကပြတလြေးမှာ ပိုငစြိုးအား ဖြဲပြသလို ဖြစ်နပြနေသ်ည်။ ပိုင်းစိုးတဈယောကြ ပေါငရြင်းအားနှိပရြင်း လကမြနှစ်ဖကကြ စောကပြတန်ှုတခြမ်းသားနှစ်ဖကအြား မထိတထိလေး ထိကပကြှည့ြ၏။ မှမကြခြယွမြှာ ငှိမန်သဖြေင့ြ အားတကလြာကာ စောကဖြုတအြား သိသိသာသာလေး ပြတသ်ပန်သည်ေ။ အဖုတလြေး အရညအြိုငလြာသည့တ်ိုင် မရပပြဲ နိုကကြလိနရော မှမကြခြယွတ်ဈယောကြ စိတထြဲမချင့်မြရဲလေး ခံစားလာရ၏။

” ကိုပိုင် … ခဏ ”

” ဟင် ”

” ခယွလြေး … ပကလြကလြှနမြလို့ ”

ပြောပြီးသညန်ှင့ြ မှမကြခြယွမြှာ သူမကိုယလြုံးအား ပကလြကလြှနပြဈသည်။ လညတ်ိုငဖြှေးဖြေးလေးအောကြ ညဝတအြင်ျကြီအပါးလေးထဲမှ နို့သီးခေါင်းလေးက ခွှနထြှကန်ေ၏။ အင်ျကြီအောကန်ားစလေးမှာလည်း ပကလြကလြှနစြဉြ ပေါငလြယထြိ ရောကန်ပြနေသ်ည်။ ပေါငတ်နန်ှဈဖကကြှား စကပအြပါးလေးအောကမြှ ဖောင်းနသေော စောကပြတအြား မီးရောငဖြှင့ြ ခပရြေးရေး မှငန်ရေ၏။

ထိုစဉြ မှမကြခြယွြ၏ ညာဘကလြကလြေး လှုပလြာရင်း ဘေးနားဒူးတုတထြိုငန်သေော ပိုငစြိုးပေါငပြေါရြောကရြှိလာသည်။ ပိုငစြိုးပေါငတ်နအြားပြတကြာ ပေါငအြတွင်းဘကထြိ လကန်ိုကလြိုကြ၏။ ပိုငစြိုး လကန်ှဈဖကမြှာလည်း မှမကြခြယွပြေါငတ်နမြွားအား စတငန်ှိပပြေးနသည်ေ။

ပိုင်းစိုးတဈယောကြ ဒူးတုတထြိုငရြင်း ဘယဘြကပြေါငအြား ဖြဲလိုကရြာ ပေါငကြှားမှ တင်းမာနသေောလီးမှာ ရုန်းထွကလြာရင်း မှမကြခြယွလြကဖြမိုးအား ထိမိသှား၏။ မှမကြခြယွမြှာလည်း ပိုငစြိုးပေါငကြှားထဲစမ်းနရော သူမလကဖြမိုးအား ပိုငစြိုးလီး ထိကပသ်ညန်ှင့ြ လကဖြဝါးနှင့ြ ဖမ်းကိုငလြိုကတ်ော့သည်။

သူမလကထြဲရောကလြာသော ပိုငစြိုးလီးအား ဂွင်းထုပေးလိုကစြဉြ ပိုငစြိုးလကမြွားကလည်း သူမစကပလြေးအာ ဗိုကပြေါထြိလှနတ်ငကြာ ပေါငဂြှတည့တ်ည့မြှ စောကမြှှေးအုံလေးအား ပြတဆြှဲပေးနပြန်ေ၏။ မှမကြခြယွမြှာ လကထြဲ တဒုတဒြုတန်ှင့ြ သှေးတိုးနသေော ပိုငစြိုးလီးအား ခပသ်ှကသ်ှကြ ထုပေးရာ ပိုငစြိုးတဈယောကြ စိတကြှှလာပြီး စောကမြှှေးအုံအား ပြတသ်ပန်ရောမှ ဆှဲဆုပကြိုငမြိတော့သည်။

” အ ”

” ဟင် … ဆောရီး … မှမကြခြယွြ ”

” အင်း … တအားဆှဲတာကိုး ”

ပိုငစြိုးမှာ စိတကြှှကာ စောကမြှှေးအုံအား ဆှဲမိသဖြင့ြ မှမကြခြယွတ်ဈယောကြ စောကပြတလြေးဆီမှ ပူကနဲ့ဖြစ်ကာ လန့အြောမြိ၏။ သူမအောသ်ံကြောင့ြ ပိုငစြိုးက တောင်းပနရြင်း စောကမြှှေးများအား လှတကြာ စောကဖြုတအြကကြှဲကြောင်းလေးထဲ လကခြလယဖြှင့ြ အထကအြောကြ ဆှဲပေး လိုကသ်ည်။

” အင်းပါ … တအားနာသှားလား … မှမကြခြယွြ ”

” အခုထိ … မှမကြခြယွပြဲ ခေါန်တေော့မှာလား ”

ပိုငစြိုးက အဖုတလြေးအား ကလိရင်း မေးရာ မှမကြခြယွကြလည်း ဂွင်းထုပေးရင်း ပြနမြေးနပြန်ေ၏။

” ဟင် ”

” ဟုတတ်ယလြေ … ကိုပိုငရြဲ့ … ပြောင်းခေါတ်ော့လေ ”

” မိန်းမ ”

” အမ် … ခခြြ ခခြြ ”

” ဘာရယတ်ာလဲ … မိန်းမရယ် … ခယွလြေးလို့တော့ မခေါခြငွဘြူး … သူများတွေ ခေါန်ကြမေို့ ”

” ဟုတပြါပြီရှင် … ခယွလြေးလည်း … ကိုကို လို့ခေါမြယ် ”

နှစ်ဦးသား အဖုတကြလိလိုကြ ဂွင်းထုလိုကန်ှင့ြ စကားပြောနကြရော ပိုငစြိုးတဈယောကြ မှမကြခြယွြ၏ ဖောင်းကြှလာသော စောကပြတအြား ကြည့်ရြင်း လိုးခကြစြိတမြွား တဖြားဖြား ဖြစ်ပေါန်တေော့သည်။

” မိန်းမ ”

” ရှင် … ကိုကို ”

” ကိုကို … ဟိုဟာ လုပခြငွပြှီ ”

ပိုငစြိုးမှာ ရမျမကစြိတမြွား ထိန်းမရတော့သဖြင့ြ အားတင်းဖြင့ပြှောနေ၏။

” ကိုကိုရယ် … ဒါလေးပြောတာကို … အသံတွတေုနန်လေိုကတ်ာ … ခခြြ ”

” ခွင့ပြှုမှာလား ”

” ခွင့ပြှုမှာပေါ့ … ကိုကိုရယ် …။ ဒါပမယေ့ြ … ခယွလြေးက … ကိုကို့မိန်းမ တဈယောကအြနနေဲ့ ခံချင်တ်ာပါ ”

” အခု … ဘာလို့ … အောြ … သဘောပေါကပြှီ ”

ပိုငစြိုးတဈယောကြ မှမကြခြယွြ စောကပြတလြေးအား ပြတသ်ပပြေးနရောမှ ရပကြာ ကုတငပြေါမြှဆင်းပြီး ဗီဒိုနား လွှောကသ်ှားလိုကသ်ည်။ ဗီဒိုအားဖြင့ကြာ စာခွုပတ်ဈခုယူလာပြီး ကုတငန်ားအရောကြ မှမကြခြယွအြား ပြလိုကပြှနသ်ည်။

” မိန်းမ ကြည့်ထြားနောြ … ဗှိဗှိ ဗှိဗှိ … ”

ကြာရှင်းစာခွုပအြား မှမကြခြယွအြားပြရင်း ကုတငဘြေး၌ စုတဖြှဲပစ်လိုကတ်ော့သည်။

” ဟယ် … ခယွလြေး ပြောလြိုကတ်ာ ကိုကိုရာ ”

မှမကြခြယွတ်ဈယောကြ အမှနတ်ကယပြင် မကြရြညမြွား လညလြာခဲ့ရ၏။ ခကြခြငွြးကုန်းထကာ ညဝတအြင်ျကြီလေးအား ခွှတရြင်း ကုတငခြှရင်ေးဘကြ လှမ်းပစ်လိုကသ်ည်။ ပိုငစြိုးတဈယောကြ မှမကြခြယွြ၏ အဝတအြစား ကင်းမဲ့သှားသော ခန်ဓာကိုယလြေးအား ငေးကြည့်န်မေိ၏။

” ဟိတ် … ကိုကို … ဘာကြည့်န်တောလဲ … ကိုကိုလည်း ခွှတလြေ ”

ပိုငစြိုးမှာ မှမကြခြယွကြိုယလြုံးအားကြည့်ရြင်း ပုဆိုးတွင်းမှ လီးကလည်း တဇပဇြပတ်ုနန်ခွေိန် မှမကြခြယွမြှာ ကုတင်းစောင်း တိုးလာရင်း ပိုငစြိုးပုဆိုးအား ဖြညခြပြဈတော့သည်။ ပိုငစြိုးကလည်း အင်ျကြီအား အမှနဆြှဲခွှတရြာ မှမကြခြယွတ်ဈယောကြ ပိုငစြိုး၏ အဝတမြပါသော ကိုယလြုံးအား တကမြကစြှာ စိုကကြှည့န်ေ၏။ ရငအြုပကြယွကြယွန်ှင့ြ အဆီမများပဲ ကစွလြဈသော ခန်ဓာကိုယ်၌ ခကြအြောကြ အမှှေးလေးများမှာ ဆီးခုံးပေါမြှ လမှှေးများနှင့ြ ထိကပစြှာပေါကရြောကန်သညေကြို မှငန်ရသေည်။ လမှှေးအုံကြီးအောကမြှ အကြောပျိုင်းပျိုင်းထကာ တဇပဇြပတ်ုနန်သေော လီးကြီးဆီအရောကြ အကြည့်မြွား ရပတ်န့သ်ှားတော့၏။

” ကိုကို ”

” ပြောလေ … မိန်းမ ”

” လိုးကြစို့ ”

ပိုငစြိုးတဈယောကြ မှမကြခြယွြ၏ တဈတဈခွခွ စကားလုံးကြောင့ြ စကားဆုံးသညန်ှင့ြ မှမကြခြယွြ အား ကုတငပြေါြ ပကလြကလြှဲခကြာ ခွလိုးတော့သည်။ လိုးချင်တ်ာ ကြာပြီမို့ စလိုးသညန်ှင့ြ မဟားဒရား ဆောင့လြိုးပစ်သည်။ လီးအရညပြှားအား စောကခြေါင်း အတွင်းသားနုနုလေးက ညှဈဆှဲထားသလို ဖြစ်ရာ ပိုငစြိုးတဈယောကြ မကြစြိစုံမှိတကြာ မနားတမ်း ဖိလိုးနေ၏။ နားထဲ မှမကြခြယွြ၏ တောင်းပနသ်ံ ငိုသံလေးများ တခကြတ်ခကြြ ကြားမိသောလြည်း စီးကြပန်သေော စောကပြတလြေးအား လိုးနရသေညမြို့ လိုးခကြမြွား မရပတ်န့န်ိုငတ်ော့ပေ။

အခွိနအြတောကြှာကြာ အားရှိသလောကြ ဆောင့လြိုးရင်း လီးအရညပြှားတဈလွှောကြ နှေးကနဲ့ဖြစ်သညန်ှင့ြ တရစပပြဈလိုးရာ ခဏအကြာ လီးတနတ်ဈလွှောကြ ယားယံလာပြီး လရညမြွား တဖြောဖြော ပန်းထွကန်သည်ေ။ မှမကြခြယွမြှာလည်း စောကရြညမြွား ပန်းထုတအြပြီး စောကပြတထြဲ လရညမြွား ဝငရြောကလြာသဖြင့ြ စောကခြေါင်းအတွင်း ပူကနဲ့ခံစားမိကာ မကြလြုံးလေး စင်းကရွင်း ညည်းနတေော့၏။

” အားးး … အမေ့ …… ကြှတကြွှတ် …… အဟင့ြ ဟင့ြ ”

ပိုငစြိုးတဈယောကြ လရညမြွားကုနမြှ သတိပြနကြပလြာရာ အောကမြှ မကြရြညမြွားကကြာ တအားအား ညည်းနသေော မှမကြခြယွအြား မှငလြိုကရြတော့၏။

” ဟင် … ငိုနတောလား … မိန်းမရယ် ”

” မတရား ဆောင့လြိုးနတော … နာတယ် … ကိုကိုရ … ဟင့ဟြင့ြ ”

” အင်းပါကြာ … ကိုကိုက … မိန်းမကို လိုးချင်န်တော ကြာပြီကြ … အဲတာကြောင့ပြါ ”

” လိုးချင်န်တော … လိုးပေါ့ ကိုကိုရယ် … ခယွလြေးက ငှင်းပါ့မလား … ကိုယ့ယ်ောင်ျကြားပဲလေ ”

ပိုငစြိုးမှာ မှမကြခြယွပြါးပြငမြှ မကြရြညမြွား သုတကြာ မကြန်ှာတပြငလြုံး နမ်းရင်း မှမကြခြယွကြိုယလြုံးပေါြ မှောကထြားရာမှ ဒူးထောကခြါးဆန့ထြိုငလြိုကြ၏။ ထို့နောကြ လီးအားဆှဲထုတရြာ အံသှထိတလြန့သ်ှားရာမှ တဖြည်းဖြည်း မကြန်ှာကြီး ပြုံးရှှငန်ပြနေသ်ည်။

” ဖလှပ် … ဗှိ …… ဟင် …… သှေး သှေးတွေ … မိန်းမရေ …… ဟာ ဟုတပြှီ …… ဟီးဟီးးးး ”

” သှေးတွထွကေန်တောလား … အဟင့ြ … အာ့မို့ … အထဲက အခုထိ စပန်တော … ကိုကိုကြောင့ြ ”

” အင်းပါ မိန်းမရယ် … သနားလည်း သနားမိတယ် … ပြောလြည်း ပြောတ်ယကြှ … ခိခိ ”

ပိုငစြိုးတဈယောကြ မှမကြခြယွြ၏ ယောငကြားနသေော အဖုတလြေးအား ကြည့်ရြင်း အူမှူးနရှော၏။

” ခယွလြေးး နာပါတယဆြို … ကိုကိုက ပြောန်တောလား ”

” မဟုတပြါဘူးကြာ … မိန်းမ အပျိုစဈမှန်း သိလိုကရြလို့ ပြောမြိတာပါ …။ သှေးတွထွကေတ်ာတော့ စိတမြကောင်းဖြစ်မိတာပေါ့ ”

” အင် … ကိုကိုက … ခယွလြေးကို … အပျိုမစဈဖူး ထငန်တောပေါ့နောြ ”

” အမှနတ်ိုင်းပြောရရင် … မိန်းမနဲ့ ထကဇြောကြို … လိုးပြီးသားထငတ်ာပါ ”

” ခယွလြေး နားလညပြါတယ် …။ ကိုကို မှငခြဲ့တာတွကလေည်း … ထငခြငွစြရာတွပေဲလေ ”

” ကဲပါ … စိတမြကောင်းစရာတွေ … မပြောနဲ့တော့ …။ အခု ကိုကို … ယုံသှားပြီလေ … ပြောလြည်းပြောတ်ယ် ”

” ကိုကိုက … ပြောန်ေ … ခယွလြေး သမတေတ် ခံရတာ … လီးကလည်း အကြီးကြီးနဲ့ … မတရားသဖြင့ြ ဆောင့လြိုးနတော … ဟှန့ြ ”

” ကိုကို့လီးက … ကြီးလား ”

” အှန်း ”

” ခယွလြေးက … ဘယလြိုသိတာလဲ ”

” အောြ … ခယွလြေး မညာဘူးလေ …။ ကိုကို့ကို ပြောဖူးပါတယ် …။ ထကဇြောန်ဲ့တုန်းက ခစွသ်ူ သဘာဝ … ဂွင်းထုပေးတာတို့ အဖုတအြနိုကခြံတာတို့ လုပခြဲ့ကြတာ …။ ထကဇြောလြီးကို … မှငဖြူးတာပေါ့ ”

” အောျ ”

ပိုငစြိုးမှာ မှမကြခြယွစြကားကြောင့ြ သဝနတ်ိုမိသလို ဖြစ်သှားသောလြည်း ထကဇြောလြီးထကြ သူ့၏လီးမှာ ကြီးမားကြောင်း မှမကြခြယွကြိုယတ်ိုင် ပြောလာသဖြင့ြ စိတထြဲ ဘဝငကြနွမေိသည်။

” ကိုကို … ရသှေားဆေးကြစို့ … ခယွလြေး အထဲက စပပြှီး စိုစိစိုစိကြီး မနတတေဘြူး ”

” အင်း … သှားဆေးမယလြေ … ထ … ကိုကို ဆေးပေးပါ့မယ် ”

ထို့နောကြ ရချိုးခန်းထဲမှာပင် ပိုငစြိုးက မှမကြခြယွအြဖုတလြေးအား ဆပပြှာနှင့ြ သချောဆေးပေးရာ မှမကြခြယွကြလည်း ပိုငစြိုးလီးအာ ပြနလြညတ်ိုကခြွှတဆြေးပေးလိုကြ၏။ နှစ်ဦးသား ကိုယတ်ုံးလုံးဖြင့ြ အိပခြန်းထဲ ပြနဝြငလြာရာ ပိုငစြိုးတဈယောကြ မှမကြခြယွြ၏ ဖငကြှီးအား ကြည့်ရြင်း ကာမစိတမြွား ပြနထြလာရသည်။

” ခခြြ … ကိုကို့ ဟာကလဲ … အခုလေးတင် လိုးထားတာကို … ပြနမြာနတောလား ”

………………………

🏵️အခန်း ( ၉ )🏵️

ကုတငပြေါြ ထိုငလြိုကသ်ညန်ှင့ြ မှမကြခြယွမြှ ပိုငစြိုးပေါငကြှားမှ လီးအားကြည့်ကြာ တခိခိနှင့ြ ရယမြောရင်း ပြောဆိုနေ၏။

” မိန်းမဖငကြှီး မှငရြင် … မရဘူးကြာ … ခိခိ ”

” ဒီည … မလိုးနဲ့တော့ … ခယွလြေး တအားနာနလေို့ … နောကရြကကြှ … ကိုကို စိတကြှိုကပြေါ့ ”

” အင်းပါ … မိန်းမရယ် … မိုးလည်းခွုပပြှီ အိပကြှစို့ ”

ခဏအကြာ နှစ်ဦးသာ ကိုယတ်ုံးလုံးအိပရြာ မှမကြခြယွတ်ဈယောကြ ပိုငစြိုးလီးအား ဆုပကြိုငရြင်း နှစ်နှစ်ခွိုကခြွိုကြ အိပပြွောသ်ှားကြတော့သည်။

…………………………

” မာမီ … ပြီးပြီလား ”

” အေး … သမီးလေး … ခဏ … နှုတခြမ်းနီလေး ဆိုးနလေို့ လာပြီ ”

” ဖြည်းဖြည်းလုပပြါ … ခယွလြေး ဧည့ခြန်းထဲက စောင့န်ပေါ့မယ် ”

မှမကြခြယွတ်ဈယောကြ အင်ျကြီလကပြှတအြဝါ ကိုယကြှပလြေးနှင့ြ ထမိနစြကပဗြှောင် အနကလြေးဝတပြှီး မိတကြပပြါးပါးလူးထားရင်း နူတခြမ်းနီ အရဲလေးဆိုးကာ အလှပြငထြား၏။ ကိုယကြှပအြင်ျကြီလေးအတွင်းမှ တင်းထုတန်သေော ရငသ်ားစိုငကြှီးနှင့ြ ခါးသေးကဉွလြေးအောကြ ထမိနစြကပအြောကမြှ ကော့ထွကန်သေော ဖငကြှီးမှာ မှငသ်ူတိုင်း လညပြှနကြှည့န်ရသေည် အလှမွိုးဖြစ်သည်။ ဆံနှယမြွား ဖြန့ခြထွားရာ မကြန်ှာတခွမ်း ဆံပငမြွား အုပန်သညေ့တ်ိုင် မကြန်ှာချောချောလေးက ပြောကကြှယမြသှားပေ။

” ဟဲလို … မလာသေးဘူးလား ခယွလြေး ”

” လာပါပြီဟ … မာမီမပြီးသေးလို့ စောင့ပြေးနတော ”

မိခငဖြစ်သူထွကလြာသညန်ှင့ြ မှမကြခြယွတ်ဈယောကြ မကြလြုံးလေး ဝိုင်းထွကသ်ှားရပြန်၏။ ဒေါမြှမှခိုငမြှာလည်း မှမကြခြယွန်ှင့ြ ညီအဈမများလား ထငအြောင် ဖီးလိမ်းပြငဆြငထြားသည်။ ပါးရညအြနည်းငယ် တွန့န်သညေမြှအပ တငတ်ှရငေတ်ှမှော အခုထိ သမီးဖြစ်သူနှင့အြပျိုင် သူ့နရောနှင့သ်ူ အတောကြှည့ကြောင်းနေ၏။

” Wow … အလန်းလှန် … အလှနလြန်းနပေါလား … မာမီရာ ”

” အံမယ် … မာမီအပျိုတုန်းက … ကြောင်းမှာ အီကိုကြင်းလေး … ခခြြ ခခြြ ”

” ခယွလြေးနဲ့ … ညီအဈမဆိုရငတ်ောင် ငှင်းမရလောကဘြူး … ပြငလြိုကတ်ော့ … လုံးဝ အမိုကစြား ”

” နဂိုရှိမှ … နကိုင်းထွကတ်ာပါအေ … ကဲ ကဲ … သှားကြစို့ … အပြနန်ပေူလိမ့မြယ် ”

သားအမိနှစ်ယောကြ ကားလေးဖြင့ြ ခွံဝင်းမှ ထွကလြာခဲ့၏။ မသေူတို့အိမမြှ ဆှမ်းကြှေးရှိ၍ လှမ်းခေါသ်ဖြင့ြ မှမကြခြယွမြှာ မသေူတို့နှင့ြ မတွေ့တာကြာပြီ ဖြစ်သောကြောင့ြ လာဖို့ ကတိပေးလိုကသ်ည်။ မှမကြခြယွမြိခငမြှာလည်း သမီးဖြစ်သူအား စိတမြခသွဖြင့ြ တဈခါတည်း လိုကလြာခဲ့၏။ ဒေါမြှမှခိုင် တဈလမ်းလုံး စိတတ်ှလေေးလာရာ မသေူတို့အိမရြောကသ်ညန်ှင့ြ သူမစိုးရိမန်သေော ကိဈစရပမြွားနှင့ြ ရငဆြိုငရြလိုကတ်ော့သည်။

” ကြှီ …”

“ဟဲ့ … သမီး… မသေူတို့အိမကြ ဆှမ်းကပတ်ယလြည်း ပြောသေး။ လူတဈယောကမြှလည်း မတွေ့ဘူး …။ ခွံထဲမှာလည်း ကားတဈစီးပဲ မှငတ်ယ် ”

” ခယွလြေးတို့ ထွကလြာတာများ … စောလို့လား မာမီ … လာပါ ဆင်းကြည့်ကြှတာပေါ့ ”

မှမကြခြယွမြှာ မိခငဖြစ်သူအား ပြောရင်း ခွံဝင်းထဲအရောကြ ကားရပကြာ ကားပေါမြှ ဆင်းခဲ့လိုကြ၏။ မသေူ၏ မိခင် ဖခငမြှာ မိုးကုတတ်ှင် ကြောကလြုပင်န်းဖြင့ြ အနမွေားပြီး ဤမှို့လေးသို့ တခါတရံမှ ပြနလြာတတသ်ည်။ မသေူ့အား အဒေါဝြမ်းကြဲတဈယောကန်ှင့ထြားကာ ကြောကစြိမ်းနှင့ြ ပတသ်ကသ်ော ရတနာဆိုငလြေး ဖြင့ပြေးထား၏။ မှမကြခြယွန်ှင့ြ တကျကသိုလတ်ှငတ်ှေ့ကာ ရင်းနှီးသော သူငယခြငွြးများ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

” အခုထိ … လူသံ မကြားရဘူး … သမီး ”

” လာပါ … မာမီရယ် ”

မှမကြခြယွမြှာ အရငကြတည်းက လာလညန်ကအွေိမမြို့ တံခါးဆှဲဖြင့ကြာ ဧည့ခြန်းထဲထိ လွှောကသ်ှားလိုကြ၏။ ဒေါမြှမှခိုငမြှာလည်း သမီးဖြစ်သူနောကမြှ ကပပြါလာရင်း ဧည့ခြန်းထဲရှိ မှနဘြီဒိုလေးများထဲမှ ကြောကစြိမ်းဖြင့ြ ပြုလုပထြားသော ပန်းပုရုပလြေးများအား ငေးကြည့်န်သည်ေ။ ဧည့ခြန်းတဈခန်းလုံး ဧည့သ်ညထြိုငသ်ော စီတီခုံလေးများနှင့ြ ပရိဘောဂ ပစ်စည်းများ ပြည့န်ကန်ပြန်ေ၏။

” အု … ဝူးးး ဝူးးး … အူးး ဝူးးး ဝူးးး ဝူးးး ”

ဒေါမြှမှခိုငတ်ဈယောကြ မှမကြခြယွလြကအြား တွဲကာ ဧည့ခြန်းရှိ ပစ်စည်းများအား ငေးကြည့်န်စဉြေ တဝူးဝူးဖြင့ြ ကြိတအြောသ်ံများ ကြားလိုကရြတော့သည်။

” ဟော … သမီး ဘာအသံတွတေုန်း ”

” ဟုတတ်ယ် မာမီ … ခယွလြေးလည်း ကြားနရတေယ် …။ လာလာ … သှားကြည့်ရြအောင် ”

ထို့နောကြ သားအမိနှစ်ယောကြ အသံလာရာ ဧညခြန်း၏ အရှေ့တောငထြောင့ြ စတိုခန်းဘကြ လွှောကလြာခဲကြ၏။

” အု … ဝူးးး ဝူးးး …… အူးးး ဝူးးး …… အူးးး ဝူးးး ဝူးးးး ”

မှမကြခြယွတ်ို့ တိုးကပလြာသော စတိုခန်းနား အရောကြ တဝူးဝူး အောသ်ံများက ပိုပြီး ပြီပြငစြှာ ကြားလာရတော့သည်။

” ဒီအခန်းထဲကပဲ … သမီး ”

မိခငဖြစ်သူစကားအဆုံး မှမကြခြယွမြှာ စတိုခန်းတံခါးအား ဆှဲဖြင့လြိုကြ၏။

” ဟင် … မသေူ … ဘာဖြစ် …… ”

တံခါးဖြင့လြိုကသ်ညန်ှင့ြ စတိုခန်း ထိုငခြုံတဈလုံးနား မသေူနှင့ြ သူမအဒေါအြား လကပြှနကြှိုးတုတကြာ ပါးစပ်၌ အဝတမြွားဖြင့ြ စီးထားသညကြို မှငလြိုကရြ၏။ သို့သောြ မှမကြခြယွစြကား မဆုံးလိုကပြေ။ ရုတတ်ရကြ နှာခေါင်းထဲ စိမ်းရှှရှေှေ အနံ့ကြီး ဝငလြာကာ ပြော့ခွသှေားတော့သည်။

……………………………

နားထဲ ရယသ်ံလိုလို ငိုသံလိုလို အသံများ အဝေးမှလှင့လြာကာ အနီးနားရောကမြှ ပြောကကြှယသ်ှားသလို ခံစားလိုကရြ၏။ ဖြင့ထြားသော ပြတင်းပေါကမြှ အလင်းရောငကြှောင့ြ အခန်းလေးထဲ လင်းထိနန်သည်ေ။ တကိုယလြုံးလေးလံနကော ခေါင်းထဲ မူးရိပရြိပဖြှင့ြ ဘေးမှ အသားဆိုငတ်ဈခု ထိကပန်ရော အားယူ ဖြင့ကြှည့လြိုကြ၏။

” ဟင် … မာမီ ”

” ဟုတတ်ယ် … သမီး … အဟင့ြ ဟင့ြ … မာမီတို့ ဘယလြိုလုပ် … ဒီရောကန်ကြတောလဲ … ကြှတကြွှတ် ”

သားအမိနှစ်ယောကြ စကားပြောရင်း ထိုငခြုံအရှညလြေးပေါမြှ ပတဝြန်းကငွအြား လေ့လာနသည်ေ။ စားပြဲခုံ တဈလုံးနှင့ြ နှစ်ယောကထြိုင် ခုံရှညန်ှဈလုံး၊ ကုတငအြကြီးတဈလုံးမှလှဲ၍ အခန်းထဲ ဘာမှ မရှိပေ။ တခါတရံ အသုံးပြုသော အခန်းတခန်း ဖြစ်ပုံရ၏။ အခန်းပြငမြှ ဝငရြောကလြာသော လနေုအေးလေးကြောင့ြ အခန်းလိုကကြာစလေး တဖကြဖြကြလြူးကာ အေးနပမေယေ့ြ မှမကြခြယွတ်ို့ သားအမိမှာ ရငတ်ှင်း အပူမီးများကြောင့ြ ခွှေးပြနန်ကြသေည်။

” ကလဈ … ကြှီ ကြှိ ”

ထိုစဉြ အခန်းတံခါးပြင့လြာကာ အသကြ ၅၀ ကြောြ လူကြီးတဈယောကြ ပုဆိုးအပြာနှင့ြ ရှပအြင်ျကြီအဆင်းလေးဝတကြာ ဝငရြောကလြာသည်။ လကထြဲမှ စားစရာများနှင့ြ အခွိုရညဗြူးများအား စားပြဲခုံပေါတ်ငကြာ မှမကြခြယွတ်ို့ သားအမိအား စိုကကြှည့ရြင်း ပြုံးပြလိုကြ၏။

” ဦးလေးက … ဘယသ်ူလဲ …။ သမီးတို့ကို ဘာလို့ ဒီခေါလြာတာလဲ …။ ဒါ ဘယန်ရောလဲ ”

” မေးခွန်းတွကေ များလိုကတ်ာ … ဖြနေိုငတ်ဲ့ဟာ ဖြပေေးမယ် …။ ငါ့နာမညကြ မင်းဒင်….။ ငှရရေင် ဘာမဆိုလုပတ်ယ် …။ နရောက မှို့စွနတ်နရောက ဂိုဒေါငပြကြတ်ဈလုံးပဲ။ ငါလည်း အခုမှ ရောကဖြူးတာ ”

” ဦးလေးကို … ဘယသ်ူက ခိုင်းတာလည်း ”

” ခဏနေ … သူလာမှာပါ …။ ကဲကဲ … အခုလောလောဆယ် … နငတ်ို့ မေ့ဆေးကြောင့ြ သတိလဈနတော ၁ နာရီကြောပြှီ …။ မုန့န်ဲ့ အခွိုရညသ်ောကလြိုကြ ”

မှမကြခြယွတ်ို့ သားအမိမှာ မသေူတို့အိမရြောကမြှ ထမင်းစားဖို့ရညရြှယပြှီး အိမကြအထွကြ ဘာမှ စားမလာခဲ့ပေ။ ဗိုကကြ တဂွီဂွီနှင့ြ ရလည်ေး ငတန်ရှော၏။ ငါးမုန့ကြှောြ တဈထုပစြီစားကာ အခွိုရညဗြူး တဗူးစီ မော့သောကလြိုကကြှသည်။ မှမကြခြယွတ်ို့ သားအမိအား စိုကကြှည့န်ပြေီး အခွိုရညကြုနအြောင် သောကပြှီးမှ ဦးမင်းဒင် မကြန်ှာပေါြ ခန့မြန်းရခကသ်ော အပြုံးတဈခု ပေါလြာ၏။ မကြန်ှာလေးထောင့ဆြနဆြန် ပါးသိုင်းမှှေးများဖြင့ြ ဦးမင်းဒင်၏ မကြလြုံးများက တခွိနလြုံးစကားမပြောပဲ ငှိမန်သေော ဒေါမြှမှခိုင်၏ ခါးနား ဝဲနတေော့သည်။

ဒေါမြှမှခိုငတ်ို့သားအမိမှာ ခုံရှညလြေးပေါြ ကပထြိုငန်သဖြေင့ြ ဒေါမြှမှခိုင်၏ အိကားနသေော ဖငသ်ားကြီးများက သမီးဖြစ်သူ ဖငန်ှင့ြ ထိကပန်ပြန်ေ၏။ ၅ မိနဈခန့အြကြာ ဦးမင်းဒငမြှာ လကခြုပတ်ီးလိုကသ်ည်။

” ဖြောင်း … ဖြောင်း ဖြောင်း … ဝငခြဲ့တော့ ရပြီ … မောငထြကဇြောြ ”

” ဟင် ”

” ဟာ … ထကဇြောြ ”

ဦးမင်းဒငစြကားအဆုံး အခန်းတံခါးပေါကမြှ လူတဈယောကြ ဝငလြာသညန်ှင့ြ မှမကြခြယွရြော ဒေါမြှမှခိုငပြါ အံ့သှမှငသ်ကရြင်း ထရပလြိုကသ်ည်။ သို့သောြ ဦးမင်းဒငယ်ူလာသော အခွိုရညသ်ောကပြှီးကတည်းက ရီဝဝနှေငေ့ြ စိတထြဲ တဖိန်းဖိန်း တရှိန်းရှိန်း ဖြစ်နကော အားအငမြရှိသလို ခံစားနရေ၏။

” ဟုတပြါတယဗြွာ … အစကတော့ … ပေါင်းဖကခြှင့မြရှိတဲ့ ခစွသ်ူကို … ခေါလြိုးရုံလေးပါ …။ အခုတော့ ကြုပကြို ပကပြကစြကစြကြ ပြောပြီး သူ့သမီးနဲ့ မပတသ်ကဖြို့ပါ တားတဲ့ မတောရြတဲ့ ယောကျခမကြီးပါ ရလိုကတ်ာ … ဟားဟားးး ”

” ထကဇြောြ … နင် နင် …… နင် ယုတမြာလာခညွလြား ”

” ဘာပြောတယ် ခယွလြေး …။ ငါက ခစွသ်ူဘဝမှာ နင့အြပေါြ တနဖြိုးထားလို့ … နင့်ဆန်ဒအတိုင်း နပေေးခဲ့တာ …။ လကထြပပြှီးမှ အားရပါးရ လိုးဖို့ အားခဲထားတာ …။ အခု သူစိမ်းတဈယောကကြ … နင့ကြို တဈသကလြုံး လိုးခွင့ရြသှားပြီဟ …။ ဒါတွေ နငသ်ိရဲ့လား … တောကြ ”

ထကဇြောမြှာလည်း မှမကြခြယွအြား ၂ နှစ်နီးပါ တွဲကာ သမီးရည်းစားဘဝ အဆုံးထိ မသှားခဲ့ပေ။ ဂွင်းထု စောကပြတန်ိုကြ ဒီလောကဖြှင့သ်ာ ကြနပေန်ခေဲ့ရ၏။ မမွှောလြင့ပြဲ မှမကြခြယွအြား မိဘများက ပိုငစြိုးနှင့ြ ပေးစားခဲ့ရာ စောင့စြည်း အားခဲထားသမွှ သဲထဲရသှန်ေ ဖြစ်သှားတော့သည်။

” ဒါ … ငါတို့ … ဖူးစာ ပါမလာတာပဲလဟော …။ နငအြခု လုပန်တောတွေ ရပတ်ော့ …။ ငါတို့ သားအမိကို ပြနပျို့ပေးဟာ ”

” ဟားဟားးး … ဒီအခွနရေေောကအြောင် ငါဘယလြောကြ ကြိုးစားခဲ့ရလဲ … နငသ်ိလား။ အခု … မသေူနဲ့ သူ့အဒေါကြလည်း ငါ့ကို မုန်းသှားကြပြီ …။ သူတို့လည်း … ငါရှင်းပြပြီး မေ့ဆေးအုပထြားခဲ့ပြီ …။ မမွှောလြင့ပြဲ … နင့အြမေ ပါလာလို့ ငါ့အစီအစဉြ ပြောင်းပစ်လိုကတ်ာ …။ အစက နင့ကြို ငါနဲ့ ဟောဒီက ဦးမင်းဒငန်ဲ့ နှစ်ယောကြ ဝိုင်းလိုးမလို …။ အခု နင့အြမကေို အရငလြိုးတော့မယ်။ ကြည့်ထြားစမ်း ”

” ဟာ … နင် နင် …… ခွေးလောကတ်ောင် အသိဉာဏမြရှိတဲ့ကောင် … ဝုန်း … အှပ် ”

ထကဇြောြ၏ ကာမတဏာစိတကြှောင့ြ မှမကြခြယွမြှာ ထကဇြောအြား ပါးရိုကရြန် ထရပရြာ မတတ်ပရြပသ်ညဆြိုရုံလေး ရပရြကာ သူမရှေ့ရှိ စားပြဲခုံပေါြ ပစ်ကသွှားတော့သည်။ ဦးမင်းဒင် တိုကထြားသော ကာမစိတကြှှဆေးကြောင့ြ အားအငခြညွ့န်ဲ့နရေ၏။

” ဟားဟားးး … စိတလြွှော့လိုကတ်ော့ဟာ …။ ဒီနေ့တဈရကတ်ော့ နငရြော နင့အြမရေော … ငါ စိတရြှိသလောကြ လိုးပြီးမှ ပြနလြှတပြေးမှာ ”

ထကဇြောစြကားဆုံးသညန်ှင့ြ ဦးမင်းဒငမြှာ ဒေါမြှမှခိုငအြား တွဲမကာ ကုတငပြေါြ ခေါလြာခဲ့သည်။ ဒေါမြှမှခိုငမြှာ ခေါင်းထဲရီဝဝနှေငေ့ြ ဦးမင်းဒငအြား မကြလြုံးပြူးကြည့်ရြင်း ရုန်းကနန်ေ၏။ သို့သောြ ဦးမင်းဒင် လကထြဲ အလှယတ်ကူပါလာကာ ကုတငပြေါတ်ှင် ကန့လြန့ဖြကြြ အနထေားနှင့ြ ပကလြကကြလေး ဖြစ်နရှောသည်။ ထကဇြောမြှာလည်း မှမကြခြယွအြား ပြေ့ကာ ကုတငခြှရင်ေးဘကြ လကန်ှဈဖကကြှိုးတုတကြာ အုတတ်ံတိုင်းအား မှီထားလိုကတ်ော့၏။

” ကြိုးတုတစြရာ မလိုပါဘူး ထကဇြောရြာ …။ ငါ့ဆေးက အကောင်းစားတွပေါ …။ မကြာခင် မင်းမှငရြတော့မှာ ”

” စိတခြရွအောငပြါ … ဦးမင်းဒငရြာ …။ ခုနတောင် ကြုပကြို တဈခုခုလုပဖြို့ … သူကြိုးစားနတော …။ ကဲ ခငဗြွားအလုပ် ခငဗြွားလုပတ်ော့ …။ ကြုပ် အရကသ်ှားသောကြဦးမယ် ”

ထကဇြောြ အခန်းပြငထြှကသ်ှားသညန်ှင့ြ ဦးမင်းဒငမြှာ ကုတငပြေါြ ကန့လြန့ဖြကြြ အနထေားနဲ့ ပကလြကဖြစ်နသေော ဒေါမြှမှခိုငဘြေးနား ဝငထြိုငလြိုကသ်ည်။ ဒေါမြှမှခိုင်၏ အနောကဖြကတ်ှင် မှမကြခြယွမြှာ မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် အနထေားဖြင့ြ လကပြှနကြှိုးတုပခြံရကာ နံရံ မှီနရှော၏။ ဦးမင်းဒငမြှာ စတွေ့ကတည်းက ဒေါမြှမှခိုငအြား လိုးချင်န်သည်ေ။ ဒီလိုအသကရြှယမြွားတွင် ခငပြှန်းများမှ အကြောင်းအမွိုးမွိုးကြောင့ြ ပုံမှနလြိုးမပေးတတသ်ဖြင့ြ ကာမစိတ် ပြင်းထနတ်တကြှ၏။

ပကလြကဖြစ်နသေော ဒေါမြှမှခိုင်၏ ပေါငဂြှအား ထမိနအြပြငမြှ နိုကလြိုကတ်ော့သည်။ မှမကြခြယွမြှာ သူမရှေ့ မိခငဖြစ်သူ၏ စောကပြတအြား သူစိမ်းယောင်ျကြားကြီးမှ ထိုးနိုကကြလိနသဖြေင့ြ ရှကစြိတန်ှင့ြ အတူ မကြန်ှာလှဲထားလိုကြ၏။ သို့သောြ ကာမဆေးရှိနတ်ကလြာသဖြင့ြ မကြန်ှာလှဲလကြြ အနထေားဖြင့ြ မကြလြုံးဒေါင့မြှ ခိုးကြည့်မြိပြနသ်ည်။

” အ …… အမလေးးး …… ဟိုဟို … ရှင့ကြို ထကဇြောကြ ပိုကဆြံ ဘယလြောကပြေးလဲ … ဟင် …။ ကမွ ပိုပေးပါ့မယ် …။ ဒါမွိုးတော့ မလုပပြါနဲ့ရှင် … အဟင့ြ ဟင့ြ ”

ဒေါမြှမှခိုငမြှာလည်း ကာမစိတကြှှဆေးမိထားသဖြင့ြ ဦးမင်းဒင် သူမစောကဖြုတ် စကိုငကြတည်းက စောကခြေါင်းထဲမှ တဆဈဆဈနှင့ြ ခံရခကန်ေ၏။ သို့သောြ သမီးဖြစ်သူရှေ့ သူစိမ်းယောင်ျကြားတဈယောကြ၏ အလိုးခံရတော့မညကြို တွေးရင်း ကာမစိတတ်ဝကြ ဝမ်းနည်းရှကရြှံ့စိတတ်ဝကဖြှင့ြ မကြရြညမြွား စီးကလွာတော့သည်။

” စိတကြို လွှော့ထားပါ … ညီမရယ် …။ ညီမကသာ ငှင်းနတော … ညီမ စောကပြတကြှီးက … အရညတ်ှေ ရှှဲနပြေီ ”

တကယလြည်း ဒေါမြှမှခိုင် ထမိနမြှာ ပေါငဂြှနရောလေးတွင် ဦးမငဒြင် ကလိထားသဖြင့ြ စောကရြညမြွားရှှဲကာ ထမိနန်ှင့ြ စောကဖြုတကြ ကပန်ပြန်ေ၏။ ခဏအကြာတွင် ဦးမင်းဒငမြှ ဒေါမြှမှခိုင် ထမိနအြားခွှတရြာ ဒေါမြှမှခိုငတ်ဈယောကြ ဖငကြှီး မသိမသာကြှပေးနသည်ေ။ ထမိနကြွှတသ်ှားသညန်ှင့ြ ပေါငတ်န် ဖြေးဖြေးတုတတ်ုတကြှီး ကြားမှ အောကခြံဘောင်းဘီအပါးလေး ပေါလြာပြန်၏။

………………………

🏵️အခန်း (၁၀)🏵️

အတွင်းခံအပါးလေးမှာ စောကရြညမြွားရှှဲကာ စောကပြတမြကြန်ှာပြငအြားကပကြာ အဖုတန်ှုတခြမ်းသားစိုင် နှစ်ဖကမြှာ ဖောင်းကြှနေ၏။ ဦးမာဒငမြှာ ဒေါမြှမှခိုင် ညာဘကမြှ ဒူးကြေးထိုငရြင်း ညာလကကြ အတွင်းခံလေးအောကမြှ စောကပြတအြား ပြတပြေးကာ ဘယလြကကြ ဒေါမြှမှခိုင်၏ အင်ျကြီကြယသ်ီးများ ဖြုတန်ပြနေသ်ည်။ အင်ျကြီခွှတရြာတွင် ဒေါမြှမှခိုငတ်ဈယောကြ ကုန်းထရင်း ဘောလြီခွိတမြွား ကိုယတ်ိုငခြွှတပြေးနမေိ၏။ ဒေါမြှမှခိုငမြှာ ဦးမင်းဒငစြိတတ်ိုင်းကြ အလိုအလွောကြ လုပပြေးရင်း သူမကိုယသ်ူမ ထိန်းမရသော ရမျမကစြိတမြွားကြောင့ြ ဇဝဇဝေါ ဖြစ်နရသေည်။

” ကဲ … အတွင်းခံလေးပါ ခွှတရြအောငန်ောြ ညီမ ”

ဦးမင်းဒငမြှ အတွင်းခံအား ခွှတရြာ ဖငကြှီးအား ကြှပေးမိပြန်၏။ အတွင်းခံကြှတသ်ှားသညန်ှင့ြ နှုတခြမ်းသား အနည်းငယလြနကြာ ဖောင်းကြှနသေော စောကဖြုတမြှာ အမှှေးတဈမွှငမြှ မရှိပေ။ ရိတထြားသဖြင့ြ ပြနထြှကန်သေော ငုတတ်ိုလေးများက ဆီခုံးမှစ၍ စောကခြေါင်းပေါကန်ားထိ ထိစပပြေါကရြောကန်ေ၏။

” ဟာ … လှလိုကတ်ာ ညီမရယ် … ဒီအသကအြရှယန်ဲ့ ဒီလိုစောကပြတမြွိုးက … ရှားမှရှားပဲ ”

ဦးမင်းဒငစြကားလုံးများကြောင့ြ ကာမစိတကြှှနသေော မှမကြခြယွမြှာ မိခငဖြစ်သူ စောကဖြုတအြား မသိမသာ ခိုးကြည့်လြိုကသ်ည်။ အမှနတ်ကယပြင် မအဖြစ်ေသူ စောကပြတမြှာ စောကရြညမြွားရှှဲကာ ဖောင်းကားနပြေီး စောကမြှှေးများ မတွေ့ရပေ။ ကြည့်န်စဉြေ စောကပြတအြုံကြီးအား ဦးမင်းဒငမြှ ကနလြန့ဖြကြအြနထေားနှင့ြ ကုန်းယကရြာ မိခငဖြစ်သူ ဒေါမြှမှခိုင်၏ ပေါငတ်နန်ှဈဖကြ ဆကကြနဲ့ တုနသ်ှားရင်း ညည်းသံလေးအား ကြားလိုကရြ၏။

” အင်းဟင်း … အာ့ … ကြှတကြွှတ် …… အ အ ”

ဦးမင်းဒငမြှာ အတွေ့ကြုံ ရငကြကြလြှသူမို့ အဖုတအြကကြှဲကြောင်းအား လွှာဖြင့ြ ကန့လြန့ဆြှဲခရွင်း အပေါပြှနအြတကတ်ှင် စောကစြိအား ဆှဲစုပပြဈသည်။ စောကစြိစုပန်ခွေိန် ညာဘကလြကကြလည်း အငှိမမြနပေေ။ ဒေါမြှမှခိုင် စောကခြေါင်းဝလေးအား လကခြလယဖြှင့ြ ဝိုင်းပေးနေ၏။ ထိုစဉြ ဦးမင်းဒင်၏ လှတန်သေော ဘယဘြကလြကမြှာ ဒေါမြှမှခိုင်၏ အနည်းငယတ်ှဲနသေော နို့အုံနှစ်ဖကအြား ညှဈခွပေေးလိုကပြှနသ်ည်။ ဒေါမြှမှခိုငတ်ဈယောကြ စောကစြိအစုပခြံရင်း နို့အုံများ အခွခေံရကာ စောကခြေါင်းပေါကလြေးအား ဝိုင်းနသေော လကခြွောင်းလေး အထဲရောကရြန် ဆုတောင်းနမေိ၏။

ဦးမင်းဒင်၏ နူတခြမ်းမှှေးငုတတ်ိုလေးများမှာ စောကပြတတ်ပြငလြုံး ပြတမြိကာ ဆူးကနဲ့ဆူးကနဲ့ ဖြစ်ပြီး မသိမသာ စောကဖြုတအြားကော့ကာ ပင့ထြိုးမိပြနသ်ည်။ ခဏအကြာ ဒေါမြှမှခိုင် ဆုတောင်းပြည့သ်ှားကာ ဦးမင်းဒင်၏ လကခြလယလြေးမှာ စောကခြေါင်းတွင်း ဝငရြောကကြာ ထိုးမှှနတေေော့၏။ နို့အုံအားညှဈခွနသေေော လကတ်ဖကကြလည်း နို့သီးဒေါင်းမဲမဲကြီးအား ဖိခွကော အစိအရညပြှားလေးတင်းပြီး ခေါင်းပြူထွကလြာသော စောကစြိအဆံလေးအား သှားဖြင့မြနာတနာ ကိုကပြေးလိုကစြဉြ ဒေါမြှမှခိုငဆြီမှ စူးစူးဝါးဝါး ညည်းသံကြီး ထွကလြာပြီး စောကရြညမြွား ထောငပြန်းလာရသည်။

” အားးးးးးးးးးးးးး အမလေးးးးးးးးးး …… မ ရ တော့ ဘူးးးးး ………… အ အ အားးးးး …… အမလေးးးး …… ထွကြ ထွကြ …… အ ရှီးးးးးး ထွကကြုနပြါပြီ …… အားးးး အ အ ”

ဘေးနား သမီးဖြစ်သူ မှမကြခြယွရြှိမှန်း သိသောလြည်း ခံစားရသော ကာမစည်းစိမကြှောင့ြ မထိန်းနိုငမြသိမ်းနိုင် ဖြစ်ကာ အောဟြဈရင်း စောကရြညမြွား ပန်းထုတပြဈတော့၏။ ကုတငပြေါခြှဖြေားထောကကြာ ဖငကြှီးကြှတကလြာရင်း လပေေါတ်ှင် ပေါငတ်နဖြှေးဖြေးနှစ်ဖကမြှာ တဆကဆြကြ တုနခြါနသည်ေ။ မိခငဖြစ်သူ အထွဋထြိပရြောကသ်ှားပုံအား ကြည့်ရြင်း မှမကြခြယွမြှာလည်း စောကရြညမြွား ပြကကြနဲ့ လွှံကလွာရ၏။လကန်ှဈဖကြ ကြိုးတုတခြံထားရသဖြင့ြ မှမကြခြယွတ်ဈယောကြ ခံရခကန်ရှောသည်။ လကန်ှဈဖကလြှတလြပန်လငွေ့ြ စောကစြိအား ဖိခွရင်ေး ပြီးချင်သ်ည့စြိတမြွား တဖြားဖြား ဖြစ်ပေါန်သည်ေ။

စောကရြညမြွားကုနမြှ ဒေါမြှမှခိုင် ဖငကြှီး ကုတငပြေါြ ဖုန်းကနဲ့ပြနကြလွာပြီး အသကလြုရှူနတေော့၏။ ဦးမင်းဒငမြှာ ဒေါမြှမှခိုင် ဖငကြှီးအောကပြှနကြမွှ စောကခြေါင်းထဲမှ လကခြလယအြား ထုတကြာ စောကပြတတ်အုံလုံး ၅ ခကြခြန့ြ ပြတခြွပေေးလိုကပြှနသ်ည်။ တဆကတ်ည်း ကုန်းထကာ ပုဆိုးအား ခွှတခြပြဈလိုကြ၏။

” အိုးးး ”

” အမလေး ”

ဦးမင်းဒငပြေါငကြှားမှ လီးကြီးအားမှငကြာ သားအမိနှစ်ယောကလြုံး ထိတလြန့ကြုနသ်ည်။ မှမကြခြယွမြှာ လီးကြီးအားကြည့်ရြင်း မကြလြုံးလေးပြူးနသလေို ဒေါမြှမှခိုငမြှာလည်း အမလေး တကာ သူမပါးစပအြား လကန်ှဈဖကဖြှင့ြ အုပထြားလိုကတ်ော့၏။ မှမကြခြယွမြှာ ထကဇြောြ၏

!!ငါနဲ့ဦးမင်းဒင် နင့ကြို နှစ်ယောကဝြိုင်းလိုးမလို့!!

ဟုသော စကားအား ပြနလြညကြှားယောငကြာ မကြန်ှာလေး ဖြေးစွပသ်ှားရသည်။ အရှည် ၈ လကမြကြောသ်ော ဦးမင်းဒင် လီးတနကြှီးမှာ ဖြောင့စြင်းနပြေီး ဒဈဖူးကြီးက ကားထွကန်ေ၏။

သားအမိနှစ်ယောကလြုံး ကြောငကြှည့န်စဉြေ ဦးမင်းဒငမြှာ ဒေါမြှမှခိုငန်ှင့ြ ဖငပြှနခြေါင်းပြန် မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် လှဲခပြဈလိုကပြှနသ်ည်။ ထို့နောကြ ဒေါမြှမှခိုငအြား ကိုယတ်ဈစောင်း ဆှဲလှည့ကြာ ဘယဘြကပြေါငတ်နအြား မပြီး ခေါင်းလွိုပစ်၏။ ဒေါမြှမှခိုငမြှာ ကိုယတ်ဈစောင်းအနထေားနှင့ြ ဦးမင်းဒင် ခေါင်းအား ခွထားသလို ဖြစ်နတေော့သည်။ ဦးမင်းဒငမြှာ မကြန်ှာရှေ့တည့တ်ည့မြှ စကြရေညရြှှဲနသေော စောကပြတအြား ကြောကြာ ကော့ထွကန်သေော ဖငသ်ားစိုငန်ှဈခွမ်း အလညတ်ည့တ်ည့မြှ ဖငဝြနီညိုလေးအား လွှာထိပဖြှင့ြ ဖိထိုးလိုကြ၏။

” အာ … အဲဒါ … ဟို ဟို … ဖငပြေါကန်ောြ …… ရှီးးး ဟူးးးးးးး ”

ဒေါမြှမှခိုငတ်ဈယောကြ သမီးဖြစ်သူ မှမကြခြယွရြှေ့ မရှကန်ိုငတ်ော့ပေ ဦးမင်းဒင် မကြန်ှာအား တင်းနအေောငခြှကာ တရှီးရှီး ညည်းနတေော့သည်။ သူမမကြန်ှာရှေ့ အဖြောင့လြိုကြ ဆန့ထြှကန်သေော လီးတနအြားကြည့်ကြာ စိတထြဲ တရှိန်းရှိန်းဖြစ်လာရင်း ဒဈဖူးအား ဆှဲစုပမြိပြန်၏။

ဖငဝြလေးထဲ တဈနသေော ဦးမင်းဒငလြွှာထိပလြေးမှာ အထကအြောကြ ရမ်းနသဖြေင့ြ စောကရြညထြှကထြားသောလြည်း ရမျမစိတကြ ကမွသှားပဲ ပြနတ်ကလြာသည်။ သမီးဖြစ်သူအား ကြောပေးထားရင်း သူစိမ်းယောင်ျကြားကြီးလီးအား ခိုးစုပန်မေိသဖြင့ြ စိတထြဲ ဖောမြပြနိုငသ်ော ခံစားခကြလြေး ဖြစ်ပေါန်ပြန်ေ၏။

မှမကြခြယွမြှာလည်း မိခငဖြစ်သူ ဖငပြေါကအြား မရှံမရှာ ယကပြေးနသေော ဦးမင်းဒငအြား ကြည့်ရြင်း အံ့သှနမေိသည်။ ဖငဝြယကပြေးနသဖြေင့ြ မိခငဖြစ်သူ ခံစားခကြအြား သိချင်စြိတပြှင်းပြကာ လှမ်းကြည့်မြိစဉြ မိခငမြှာလည်း ဦးမင်းဒင် လီးထိပအြား မကမြကမြောမော စုပပြေးနသညေကြို မှငလြိုကရြ၏။ ဘာလို့များ ဒီလိုဖြစ်နမေိတာလဲ စဉြးစားရင်း စိတထြဲ ရယခြငွသ်လိုလို ငိုချင်သ်လိုလို ဖြစ်လာကာ ခန်ဓာကိုယထြဲ တဆဈဆဈဖြင့ြ အကောငလြေးများဝိုင်းကိုကန်သလေို စူးကနဲ့ စူးကနဲ့ ခံစားနရပြေနသ်ည်။

ထိုအခွိန် မိခငဖြစ်သူ ဖငဝြအားယကန်သေော ဦးမင်းဒငမြကြလြုံးများက သူမခွသလေုံးကြား ရောကရြှိလာ၏။ မှမကြခြယွြ၏ စကပထြမိနမြှာ အတွင်းဘကြ ဒူးဆဈထိ ခွဲထားသဖြင့ြ ဒူးကြေးထားရာ ပေါငသ်ားတဖကမြှာ ပေါငလြယထြိ ပေါန်တေော့သည်။ ထို့ပြင် ကာမစိတကြှှဆေးအရှိနန်ှင့ြ မိခငဖြစ်သူ ခံစားနရပေုံအားတွေ့ကာ ပေါငသ်ားချင်ြး မသိမသာလေး ကြိတပြှတန်ရပြေန်၏။

” အင်းဟင်း … သမီးလေးလည်း မနနေိုငဘြူးထငတ်ယ် ”

” ဟင် ”

ဦးမင်းဒငမြှာ ဒေါမြှမှခိုင် ဖငပြေါကအြား ထိုးကလိနရောမှ ဒေါမြှမှခိုငန်ောကကြွောဘကြ ဒူးကြေးထိုငန်သေော မှမကြခြယွအြား လှမ်းပြောနသည်ေ။ ထို့နောကြ ကိုယတ်ဈစောင်း အနထေားဖြင့ြ ဦးမင်းဒင် ညာဘကလြကကြ ဆန့ထြှကလြာရင်း မှမကြခြယွြ ပေါငကြှားထဲ ထိုးစမ်းလိုကြ၏။

” အားပါး … သမီးလေးလည်း ရှှဲနပြေီလား … ခဏစောင့န်ောြ … ဒီမှာမမကေေို … ယကပြေးပြီးမှ သမီးစောကပြတလြေး ယကပြေးမယ် ”

” အိုရြ … ဟင့အြင် … မယကပြါနဲ့ ”

” ရှကမြနပေါနဲ့ … ဒီဘကလြှည့ပြှီး ပေါငလြေးဖြဲပြပါဦး … စောကပြတလြေး ကြည့်ရြအောင် … သမီးမမေေ … စောကပြတန်ဲ့ … တူတူပဲလား ”

” ဟင့အြင် … ဟင့ဟြင့ြ …… သမီးကို မလုပပြါနဲ့ … ဦးလေးရယ် … တောင်းပနပြါတယ် … ဟင့ဟြင့ြ ”

” အောြ … သမီးက ရှကန်လေို့ပါ … ဒီမယ် စောကပြတကြ ယှနတော … အရညတ်ှတေောင် ရှှဲလို့ ”

” အ … အအ …… မလုပပြါနဲ့ … ဟင့ဟြင့ြ ”

ဦးမင်းဒငမြှာပြောရင်း ညာဘကလြကန်ှင့ြ မှမကြခြယွပြေါငရြင်းအား ဆှဲကုတလြိုကတ်ော့သည်။

” အားပါး … သမီး စောကပြတလြေးလည်း ဖောင်းကြှနပေါလား … အဟင်း ဟင်း ”

” မဟုတတ်ာ ဦးလေးရယ် … အဟင့ြ ဟင့ြ ”

” ယောင််ကြားက … နေ့တိုင်း လိုးပေးလား ”

” အာကြာ … ဟုတ် ”

” သမီးစောကပြတလြေး … ယကပြေးလား သူက ”

” အဟင့ျ ဟင့ျ … မမေးပါနဲ့ … အဲလိုတွေ ”

” ဒါနောကဆြုံးပါ … သမီးကရော သမီးယောင်ျကြားလီး စုပပြေးတယမြလား ”

” တောပြါတော့ဆို … ဦးလေးရယ် ”

အမှနတ်ော့ ဦးမင်းဒငမြှာ တဈခကြခြုတ် နှစ်ခကြပြှတ် ရမျမကမြီးတောကလြောငစြသေော စကားလုံးများအား မှမကြခြယွအြား သချောမေးနသည်ေ။ မှမကြခြယွန်ှင့ြ ဦးမင်းဒငတ်ို့ ပြောသည့စြကားများအား နားထောငရြင်း ဒေါမြှမှခိုငမြှာ စိတကြှှလာပြီး လီးအား အငမ်းမရ စုပန်သလေို မှမကြခြယွကြိုယတ်ိုငလြည်း ဦးမင်းဒင် မေးခွန်းများကြောင့ြ ရမျမကစြိတ် ထကြှနရတေော့သည်။

” ဟူးးး … မမေးတော့ပါဘူး … ဦးဘကကြို ပေါငလြေးဖြဲပြ ”

ဦးမင်းဒငစြကားဆုံးသညန်ှင့ြ မှမကြခြယွမြှာလည်း ကြေးထားသော ဒူးလေးထောငကြာ ဦးမငဒြငဘြကြ လှည့ရြင်း ဖြဲထားလိုကသ်ည်။ မေးခွန်းများ ထပမြေးမညကြို ကြောကတ်ာလား သူမကိုယတ်ိုင် စိတပြါလာတာလား မခွဲခွားတတတ်ော့ပေ။ ဦးမင်းဒငမြှာ ဒူးထောငပြေါငဖြှဲထားသော မှမကြခြယွြ စကပထြမိနအြား ပေါငရြင်းထိ ထမိနအြောကန်ားစမှ မကာ လှနတ်ငလြိုကသ်ည်။

ပေါငတ်နဖြှေးဖြေးလေးကြားမှ အဖုတလြေးအား ဖုံးအုပထြားသော အတွင်းခံဘောင်းဘီလေးအား ဂွအနားစလေးဘေးဆှဲကာ ဖြဲကြည့်လြိုကတ်ော့၏။ စောကပြတ် ဘေးနှုတခြမ်းသားစိုင် နှစ်ဖကမြှာ ဖောင်းကြှနရင်ေး စောကခြေါင်းပေါကြ အဝလေးထဲ စောကရြညကြှညမြွား အိုငန်သညေကြို တွေ့လိုကရြသည်။

” အင်း … သမီး စောကပြတလြေးကလည်း မအလေိုပါပဲလား … လှလိုကတ်ာကြယ် … ခဏနေ စောကရြညထြောငပြန်းအောင် ယကပြေးပြီး … စိတကြွနပေတ်ဲ့အထိ လိုးပေးမှာပါ ”

” အိုရြ … အဟင့ြ ဟင့ြ … မလုပပြါနဲ့ … အီးဟီး ”

” ဟား ဟားးးး … ပြဲက လှနပေါလား … မအရေော သမီးရော … အလိုးခံဖို့ အဆငသ်င့ပြဲလား ”

ဦးမင်းဒငန်ှင့ြ မှမကြခြယွတ်ို့ စကားပြောနစဉြေ အရကထြှကသ်ောကသ်ော ထကဇြောြ ပြနရြောကလြာကာ မူးမူးနှင့ြ လှမ်းမေးနတေော့သည်။ ထကဇြောစြကားကြောင့ြ ဒေါမြှမှခိုငတ်ဈယောကြ ဦးမင်းဒငလြီးအား စုပန်ရောမှ ရှကစြိတဝြငကြာ လီးအားပါးစပမြှ ထုတပြဈလိုကြ၏။

” အောြ အောြ … ကြုပရြောကလြာလို့ … လီးကို ပါးစပထြဲက ပြနထြုတတ်ာပေါ့ … အဟကြ ဟကြ ”

ဦးမင်းဒငမြှာ ထကဇြောြ ပြနရြောကလြာသညန်ှင့ြ ဒေါမြှမှခိုငပြေါငကြှားမှ ခေါင်းထွကကြာ ကုန်းထလိုကသ်ည်။ ထို့နောကြ ဒေါမြှမှခိုင် ခေါင်းရင်းမှ ခွကာ နဖူးပေါလြီးတငကြာ ပြတသ်ပပြေးနပြန်ေ၏။

” ကဲ … ညီမ … လေးဘကကြုန်းလိုကန်ောြ ”

” မကုန်းပါရစနေဲ့ရှင် ”

” ဟားဟားးး … ကုန်းပါ အနတ်ီရယ် … ကနွော့ြ ခစွသ်ူကို မှေးထားတဲ့ စောကဖြုတကြှီးကို နောကကြနေ လိုးချင်လြို့ပါ ”

ဦးမင်းဒငမြှာ ဒေါမြှမှခိုငမြကြန်ှာအား လီးဖြင့ပြှတကြာ ချော့ပြောနစဉြေ ထကဇြောမြှ ဝငပြှောနသည်ေ။ ဒေါမြှမှခိုငမြှာ မလှုပပြဲ ငှိမန်ရော ဦးမင်းဒငန်ှင့ြ ထကဇြောမြှာ ဒေါမြှမှခိုင် ကိုယလြုံးအား မကာ လေးဖကထြောကြ အနအထေားဖြစ်စရန်ေ ရှေ့ကိုယတ်ဈခွမ်းအား ကုတငကြှမ်းပြငကြပပြှီး ဖငကြှီးအား ဆှဲထောငလြိုကြ၏။

” အားပါး … လှလိုကတ်ဲ့ ဖငကြှီးပါလား … ခယွလြေးဖငထြကြ ထွားလိုကတ်ာ … မိုကတ်ယဗြွာ ”

ဒေါမြှမှခိုင် ဖငဗြူးတောင်း ထောငခြိုင်းပြီးသညန်ှင့ြ ထကဇြောမြှာ အဝတစြားများ ခွှတပြဈသည်။

” ခယွလြေး … ကြည့်စြမ်း နင့အြမေ စောကဖြုတကြှီးက အမှှေးတွရှင်ေးပြီး ဖောင်းကားနတော စောကရြညတ်ှလည်ေး အိုငန်ပြေီ … ဟားဟားးး ”

ထကဇြောတ်ဈယောကြ မှမကြခြယွဘြကြ လှည့ပြှောကာ ပေါငကြှားမှ မပြော့မမာရှိနသေော လီးအား လကဖြှင့ြ ကိုငကြာ ဒေါဒြေါမြှမှခိုငဖြငကြှားထဲ အမှှောင်းလိုကြ တငလြိုကတ်ော့သည်။

” နင် … ခွေး ခွေး … လူယုတမြာ … အောငတ်န်းစား ”

” ဟားဟားးး … ငါ့ကို လူယုတမြာ ဖြစ်အောင် လုပတ်ာ … နင့မြိဘတွဟေ …။ အေး ငါဘယလြောကြ ယုတမြာလည်း ကြည့်လြိုကပြေါ့ …။ အခု နင့အြမေ ဖငကြှီး ရမ်းခါနပြေီ မှငလြား … လီးဆာနပြေီ …။ ငါ့လီးတောငအြောင် နငလြာစုပစြမ်း ”

……………………………

🏵️ဇာတသ်ိမ်း🏵️

ဒေါမြှမှခိုငတ်ဈယောကြ ဖငကြှားထဲ ထကဇြောလြီးမှ အမှှောင်းလိုကြ ပြတဆြှဲနသဖြေင့ြ ရမျမကစြိတ် တောကလြောငန်ရသေည်။ သူမရှေ့မှ ဦးမင်းဒငမြှာ ပေါငကြားထိုငရြင်း နို့အုံများအား ညှဈခွကော ကာမစိတ် ထကြှစသေော စကားလုံးများအား အဆကမြပြတ် ပြောနပြန်ေ၏။

ယောင်ျကြားနှစ်ယောကကြှားထဲ လေးဘကကြုန်းပေးနရသေည့အြပြင် သမီးဖြစ်သူ ရည်းစားဟောင်းမှ သမီးဖြစ်သူရှေ့ သူမအား လိုးတော့မညဟြုသော အသိက ရှကရြှံ သိမင်ယန်ရတေော့သည်။ ဒီကြားထဲ ကာမစိတကြှှဆေးအရှိနန်ှင့ြ ဦးမင်းဒင်၏ အပြတသ်ပမြွားကြောင့ြ ရမျမကစြိတကြှှနရော ထကဇြောကြ ဖငကြှားထဲ လီးနှင့ပြှတဆြှဲနသဖြေင့ြ စောကပြတကြ အလိုကကြန်းဆိုးမသိ စောကရြညမြွား ထွကကြလွာရ၏။

” စုပဟြာ … ကြာတယ် နင့အြမေ စောကဖြုတကြ … စောကရြညတ်ှေ ရှှဲနပြေီ အလိုးခံချင်န်ပြေီဟ ”

” နင် … မမိုကရြိုင်းနဲ့ … ငါ လုပမြပေးနိုငဘြူး ”

” နင် … အရငကြ စုပန်ကြေ လီးပါဟာ … အခုမှ ရှကန်တောလား ”

ထကဇြောမြှာ သကသ်ကမြဲ့ ပြောနသေောလြည်း ဒေါမြှမှခိုငဖြငကြှားထဲ လီးအား အမှှောင်းလိုကပြှတရြင်း ခဏဖြင့ြ ထောငမြတန်သည်ေ။ မှမကြခြယွအြား လီးစုပခြိုင်းပြီး မှမကြခြယွအြမအေား လိုးချင်သ်ည့စြိတ် တဖြားဖြား ဖြစ်ပေါန်တေော့၏။

” ကဲ … နငမြစုပပြေးဘူးလား ရတယ် … ဦးမင်းဒင် … ဒီအဖြားရီး ပါးစပကြို လိုးဗွာ ကြာတယ် ”

ထကဇြောစြကားဆုံးသညန်ှင့ြ ဦးမင်းဒငမြှာ ပေါငကြားထိုငန်ရောမှ ဒေါမြှမှခိုင် ပါးစပထြဲ လီးထိပသ်ှင်းလိုကသ်ည်။ ထို့နောကြ ဒေါမြှမှခိုငခြေါင်းအား ထိန်းဖိကာ ပေါငကြားထိုငလြကြြ အနအထေားဖြင့ြ လီးအား ဖိသှင်းပစ်၏။

” ဗစြျ … အု … ဖလု … အုအု … ဖလူး ”

ဦးမင်းဒင်၏ လီးတုတကြှီးမှာ ဒေါမြှမှခိုင် ပါးစပထြဲ မဆန့မြပြဲနှင့ြ ဝငရြောကသ်ှားကာ ဒေါမြှမှခိုငတ်ဈယောကြ အသကရြှူများကြပကြာ မကြရြညမြွား စီးကလွာတော့သည်။ ဦးမင်းဒငမြှာ ခါးအားဖြင့ြ ဒေါမြှမှခိုငပြါးစပအြား လီးကြီး၏ ၃ ပုံ ၂ ပုံခန့ြ အထုတသ်ှင်းလုပရြင်း မညှာမတာ ဆှဲလိုးပစ်၏။

” အဟင့ြ ဟင့ြ … ရပ် ရပ် ရပတ်ော့ … မာမီကို မလုပန်ဲ့တော့ … ဟင့ဟြင့ြ ”

မှမကြခြယွတ်ဈယောကြ မိခငဖြစ်သူပါးစပအြား ရကရြကစြကစြကြ လိုးနသညေကြို ကြည့်ရြင်း ရှိုကင်ိုလိုကမြိသည်။

” ကောင်းပြီလေ … ဒါဆို … ငါ့လီး နငလြာစုပတ်ော့ ”

ထကဇြောစြကားဆုံးသညန်ှင့ြ ဦးမင်းဒငမြှာ ဒေါမြှမှခိုင် ပါးစပထြဲမှ လီးအား ဆှဲထုတပြဈ၏။

” ပလှပ် … ဖလူး … ဝေါ့ …… အဟှတ် ဟှတ် ”

ဦးမင်းဒငလြီးကြီး ကြှတထြှကသ်ှားသညန်ှင့ြ ဒေါမြှမှခိုငတ်ဈယောကြ ချောင်းတဟှတဟြှတဆြိုးကာ ပျို့အနန်သည်ေ။ မှမကြခြယွမြှာ မိခငဖြစ်သူ ဒေါမြှမှခိုင် ပါးစပထြဲမှ လီးကြီးထုတလြိုကသ်ညန်ှင့ြ ဒူးထောကကြာ ခါးညှတရြင်း ဒေါမြှမှခိုငဖြငကြှားမှ တောငမြတန်သေော ထပဇြောလြီးအား စိုကကြှည့လြိုကြ၏။

မအဖြစ်ေသူ၏ စောကပြတအြား လိုးဖို့ဟနပြှငထြားသော ခစွသ်ူဟောင်း၏ လီးအား စုပပြေးရမည် ဖြစ်သဖြင့ြ တွေးရင်း ဝမ်းနည်းလာကာ မကြရြညမြွား စီးကလွာတော့သည်။ ဆုံးဖြတခြကြခြလွိုကဟြနဖြှင့ြ ထကဇြောြ၏လီးထိပန်ား နှုတခြမ်းလေးတိုးကပကြာ ဒဈဖူးအား စုပမြညအြပြု အခန်းထဲဝငလြာသော လူသံများ ကြားလိုကရြ၏။

” ဟေ့ကောငတ်ှေ … အကုနရြပစြမ်း ”

” အားလုံး မလှုပန်ဲ့နောြ ”

” ဟင် … ကိုကို … ခယွလြေးတို့ကို ကယပြါဦး … အဟင့ြ ဟင့ြ ”

မှမကြခြယွမြှာ ထကဇြောလြီးအား စုပခြါနီး ပိုငစြိုးနှင့ြ ရဲများအားတွေ့ရာ အကူညီတောင်းရင်း ရှိုကင်ိုနေ၏။

” ဟာ … အနတ်ီ ”

ပိုငစြိုးမှာ မှမကြခြယွဆြီ အသှား ကုတငပြေါြ ဖငဗြူးတောင်း ထောငန်သေော ဒေါမြှမှခိုငအြား တွေ့မှငသ်ှားသည်။

” ခွပ် … အားးး …… ဝုန်း … အှပ် ”

ဒေါမြှမှခိုင်၏ ဖငအြား လီးဖြင့ထြောကထြားသော ထကဇြောမြကြန်ှာပေါြ ပိုငစြိုး ညာဘကလြကသ်ီး ကရွောကသ်ှား၏။

” ဟိုးထား … ကိုပိုငစြိုး … လကလြှနမြယ်…။ ကနွောတ်ို့ ဝတ်တရားရှိတဲ့အတိုင်း ဆောငရြှကသ်ှားမှာပါ …။ အဲဒီနှစ်ယောကလြုံး လကထြိပခြတဟြေ့ ”

ဒုရဲအုပဖြစ်ဟနတ်ူသောသူမှာ ပိုငစြိုးအား တားရင်း တပည့မြွားအား ထကဇြောန်ှင့ြ ဦးမင်းဒငအြား လကထြိပခြတခြိုင်းနသည်ေ။ ပိုငစြိုးမှာ သူ့လကခြကြဖြှင့ြ ကုတငအြောကပြှုတကြသွှားသော ထကဇြောအြားကြည့်ရြင်း တောကတ်ဈခကြခြေါကကြာ အနီးရှိ ထမိနအြားကောကယ်ူရင်း ဒေါမြှမှခိုငအြား ခွုံပေးလိုကြ၏။

“အနတ်ီ ထမိနပြှနဝြတထြားလိုကြ။ ဘာမှ မဖြစ်တော့ပါဘူး … မငိုနဲ့တော့ … မိန်းမ ”

ယောကျခမဖြစ်သူ ဒေါမြှမှခိုငအြား ပြောပြီး မှမကြခြယွြ လကမြှ ကြိုးများဖြညပြေးကာ နှစ်သိမ့ပြေးနသည်ေ။

” လူယုတမြာ … အောကတ်န်းစား … နငလြိုကောငမြွိုးနဲ့ သူငယခြငွြးဖြစ်ရတာ ရငန်ာတယသ်ိလား … ဖြန်း ဖြန်း ”

” ဟင် … မသေူ ”

ရုတတ်ရကြ ရဲသားတွနေောကမြှ မသေူတဈယောကြ ပြေးထွကလြာကာ ထကဇြောပြါးအား ၂ ခကြဆြင့ြ ရိုကပြဈပြနသ်ည်။

” ဒီက … ညီမ … စိတလြွှော့ပါနောြ …။ အဈကိုတို့ ထိန်းသိမ်းပြီးပါပြီ …။ ဥပဒအတေိုင်း ဆောငရြှတသ်ှားမှာပါ ”

” ခယွလြေး … နင် ဘာမှ မဖြစ်ဘူးနောြ ”

” မဖြစ်ပါဘူး … မသေူရယ် ”

” တောပြါသေးရဲ့ဟာ … အဲဒီကောင် ထကဇြောြ လူယုတမြာ …။ ငါ နင့ဆြီဖုန်းဆကပြှီး ခဏပြောကသ်ှားတာ …။ ပြီးတော့ ဟောဒီလူကြီးနဲ့ ပြနရြောကလြာပြီး … ငါနဲ့ဒေါလြေးကို ကြိုးတုတထြားတာဟ …။ နငတ်ို့ကို မေ့ဆေးအုပပြှီး ခေါသ်ှားတာလည်း သူတို့နှစ်ယောကပြဲ …။ ငါတို့လည်း မေ့ဆေးနဲ့အုပတ်ာ …။ တောသ်ေး ကိုပိုငစြိုးနဲ့ သူ့သူငယခြငွြး ကိုမင်းနိုင် ဆိုတဲလူ ရောကလြာလို့ပေါ့ ”

” အောြ … ဒါနဲ့ … ဒါ ဘယန်ရောလဲ ”

” ဒီခွံ … ငါတို့ ရောကဖြူးပါတယဟြ … ထကဇြောြ အသိတဈယောကခြှံလေ … ငါတို့ အရငတ်ခါ ပြောပြှဲစား လာတဲ့ခွံပါ ”

” ကဲ … အားလုံး စခန်းခဏလိုကခြဲ့ကြပါဦးဗွာ … အမှုဖြင့ပြှီးမှ ပြနကြှပေါ့ …။ ဟိုနှစ်ယောကြ ပုဆိုးပေးလိုကကြှဦး … လူမှငမြကောင်းဘူးကြာ ”

ဒုရဲအုပစြကားကြောင့ြ မသေူမှာ ဦးမင်းဒငန်ှင့ြ ထကဇြောအြား လှမ်းကြည့်လြိုကမြိသည်။

” အို့ ”

ဦးမင်းဒငန်ှင့ထြကဇြောမြှာ လကထြိပတ်န်းလန်းဖြင့ြ ကုတငအြောကြ ဒူးထောကထြိုငန်ရော မသေူတဈယောကြ ဦးမင်းဒင် ပေါငကြှားမှ လီးကြီးအားကြည့်ကြာ မကြလြုံးလေး ပြူးသှားရတော့၏။ ခဏအကြာ ခွံထဲမှ အားလုံးထွကခြှာလာရာ ရဲစခန်းသို့ ရောကရြှိခဲ့ကြသည်။ အမှုစဈမှ မေးမှန်းသညမြွားကို ပြနလြညဖြှကြေားရင်း ဒေါမြှမှခိုငန်ှင့ြ မှမကြခြယွမြှာ တရားလို ပြုလုပ်၍ ဦးမင်းဒငန်ှင့ြ ထကဇြောအြား အမူဖြင့လြိုကတ်ော့၏။

………………………………

” တောပြါသေးရဲ့ … ကိုကိုတို့ အရောကမြှနလြို့ပေါ့ ”

အခွိနမြွား တရှေ့ရှေ့ကုနဆြုံးလာရာ အမှောငထြုကြီးစိုးသော ညခမွြးလေးတွင် အိပခြန်းထဲ၌ မှမကြခြယွတ်ဈယောကြ ပကလြကအြနထေားဖြင့ြ လှဲနသေော ပိုငစြိုးအား ခွကာ စကားပြောနသည်ေ။ ရဲစခန်းမှ ပြနရြောကရြာ ညပိုင်း ညစာစားအပြီး စောစော အိပယ်ာဝငခြဲ့ကြ၏။

” ကံကောင်းလို့ပေါ့ မိန်းမရယ်။ မနကပျိုင်း … မင်းနိုငကြ သူ့မှေးနေ့ ထမင်းလိုကကြွှေးမယဆြိုလို့ … မိန်းမဆီ ဖုန်းဆကတ်ာ ဖုန်းဝငပြှီး မကိုငတ်ော့ … ကိုကိုလည်း အိမပြှနလြာခေါတ်ာပေါ့ ”

” အောျ ”

” အိမရြောကတ်ော့ ဧည့ခြန်းထဲက စားပြဲခုံပေါမြှာ … မိန်းမ ဖုန်းက မေ့ကနွခြဲ့တော့ … ကိုကိုမခေါခြင် နောကဆြုံး ခေါတ်ဲ့သူကို ကြည့်လြိုကတ်ာ မသေူဖြစ်နတောပဲ …။ အနတ်ီ့ကိုလည်း အိမမြှာ မတွေ့တာနဲ့ … မသေူ့အိမသ်ှားတော့ … မသေူနဲ့ သူ့အဒေါကြို ကြိုးတုတထြားတာ တွေ့တော့တာပေါ့ …။ မေ့ဆေးသုံးထားတော့ မူးနှောကန်ကြတောထငတ်ယ် …။ အကြိုးအကြောင်း မေးတော့ ထကဇြောန်ဲ့ အသကကြှီးကြီး လူတဈယောကကြ မိန်းမနဲ့ အန့တီ့ကို … ဖမ်းခေါသ်ှားကြောင်း ပြောပြတာပဲ …။

မင်းနိုငကြ ရဲစခန်းကို သူနဲ့ခငတ်ဲ့ ဒုရဲအုပကြို အကူညီတောင်းပြီး မိန်းမတို့နောကြ လိုကခြဲ့ကြတယ် …။ ထကဇြောအြိမကြလည်း တံခါးပိတထြားတာ လူမရှိဘူး …။ ဒါနဲ့ မသေူက … မိန်းမတို့ ဟိုးအရင် ပြောပြှဲစားထွကဖြူးတဲ့ မှို့စွနန်ားက ခွံကို တွေးမိတာ …။ အဲဒါနဲ့ ကိုကိုတို့ ဆကစြပပြှီး ရောကလြာကြတာပေါ့ ”

ပိုငစြိုး စကားအဆုံး မှမကြခြယွမြှာ ပိုငစြိုးအား ခွလကြအြနအထေားမှ ပါးပြငအြား နမ်းကာ ရငဘြတပြေါြ ခေါင်းတငလြိုကြ၏။ သူမ ဘယဘြကလြကလြေးမှာ ပိုငစြိုးရငဘြတအြား ပြတသ်ပရြင်း အောကဖြကသ်ို့ ရှေ့သှားရာ ပေါငကြှားထဲအရောကြ ပုဆိုးအပြငမြှ ပိုငစြိုးလီးအား ဆုပကြိုငထြားလိုကသ်ည်။

” ဒီတဈခါ … ခယွလြေးကို … စိတမြဆိုးဘူးပေါ့ … ကိုကို ”

” မဆိုးပါဘူး … ခယွလြေး စိတပြါလို့မှ မဟုတတ်ာ … ဟိုကောင် ထကဇြောကြ … ယုတမြာဖို့ ကြံတာလေ ”

” အင်း … ကိုကိုတို့သာ … နာရီဝကလြောကြ နောကကြရွင် … ခယွလြေးတို့ သားအမိလည်း ဘဝပကြရြပြီ ”

” အင်း … အဲဒါ မေးမလို့ … အနတ်ီက ဘာလို့ အဲလို ကုန်းပေးနတောလဲ ”

” အာ … ကိုကိုကလည်း … ခယွလြေးရော မာမီရော … ကာမစိတကြှှဆေးတွေ အခွိုရညထြဲ ရောတိုကခြံရတာလေ ”

” ဟူးးးး … အဲဒီကောင် … တအား ယုတမြာတာပဲ …။ ကိုကိုနားမလညတ်ာက … ခယွလြေးကို မလုပပြဲ အနတ်ီ့ကို လုပရြတာလည်း ”

” ဒီလို … ကိုကိုရေ့ … မာမီက ခယွလြေးနဲ့ ထပမြပကသ်ကဖြို့ သူ့ကို ပြောဖူးတယ် …။ အဲဒါ မကြနပေတ်ာတဲ့ ”

” အောျ ”

” အဲဒါနဲ့ … ခယွလြေးရှေ့ မာမီကို … လိုးပြမယ် ဆိုပြီး ယုတမြာတော့တာ …။ မာမီ့ကို လိုးခါနီး သူ့လီးကို ခယွလြေး စုပခြိုင်းတုန်း …။ ကိုကိုတို့ ရောကလြာတာပဲ ”

” ဒါဖြင့ြ … အနတ်ီ့လည်း သူမလိုးလိုကရြဘူးပေါ့ ”

” အင်းပေါ့ …။ ဒါပမယေ့ြ … မာမီ့ကို ဦးမင်းဒငဆြိုတဲ့ လူကြီးက … အဖုတကြို ယကကြလိတော့ စိတကြှှဆေး အရှိနန်ဲ့ ပေါင်းပြီး မာမီလည်း အရညတ်ှေ ထောငပြန်းနတော ”

” မိန်းမကြ ဘာမှ … မလုပဘြူးလား ”

” ဦးမင်းဒငကြ … မာမီ့ ဖငပြေါကတ်ှေ ယကရြင်း … ခယွလြေး အဖုတကြို … ခဏ ကလိသေးတယ် ”

” ဟမ် … ဒါဆို ငါ့မိန်းမလည်း … အရညတ်ှေ ထွကရြောပေါ့ ”

” အာ … မာမီ … စောကရြညတ်ှေ ထောငပြန်းတာမှငပြှီးကတည်းက ခယွလြေးလည်း တဈခွီပြီးထားတာ … ကိုကိုရ …။ ဦးမင်းဒင် … ခယွလြေးဟာကို နိုကတ်ော့ … အရညကြ ထွကပြှီးနပြေီလေ ”

မိန်းမဖြစ်သူအား အဖြစ်ပကြမြွားအား ပြနမြေးရင်း ပိုငစြိုး ပေါငကြှားမှ လီးက တင်းမာလာ၏။ မှမကြခြယွမြှာလည်း မိခငဖြစ်သူ စောကရြညမြွား ထောငပြန်းနပေုံအား ပြနပြှောပြရင် စောကပြတလြေးဆီမှ ဆဈကနဲ့ ခံစားလိုကမြိသည်။ သူမလကထြဲ တင်းမာလာသော ပိုငစြိုးလီးအား ခပတ်င်းတင်းဆုပကြာ ဂွင်းထုပေးနမေိပြန်၏။

” အဲခွိန် … ထကဇြောကြ … မိန်းမကို တကလြိုးရငရြော ”

” အင် … ခယွလြေးက … လကပြှနကြှိုးတုတ် ခံထားရတာလေ …။ ပြီးတော့ ကာမစိတကြှှဆေးလည်း မိထားသေးတာ။ အဲဒီအခွိန် ဘယသ်ူလိုးလိုး ခံရမှာပေါ့ … ကိုကိုရဲ့ ”

” ဒါလည်း … ဟုတတ်ာပဲ ”

” ဒါပမယေ့ြ … ခယွလြေးအခစွကြ … တခွားတဈယောကဆြီမှာတော့ … မရှိဘူးနောြ … ကိုကို့ဆီမှာပဲ ”

” ယုံပါတယ် … မိန်းမရယ် … ကိုကို သဝနမြတိုပဲ … ယုံကြညတ်ယ် ဆိုတဲ့ အကြောင်း သကသ်ပြမေယ် ”

ပိုငစြိုးတဈယောကြ မှမကြခြယွအြား ပြောပြီးသညန်ှင့ြ ကုန်းထလိုကြ၏။ မှမကြခြယွမြှာလည်း ပိုငစြိုး ကုန်းထသဖြင့ြ ဂွင်းတိုကပြေးနသေော လီးအား မလှတခြငွလြှတခြငွဖြှင့ြ လှတပြေးလိုကတ်ော့သည်။ ပိုငစြိုးမှာ ကုန်းထရင်း မှမကြခြယွအြား ပကလြကလြှနပြှီး ညဝတစြကပလြေးအား ဗိုကပြေါထြိလှနတ်ငကြာ ပေါငန်ှဈဖကအြား ဆှဲမှှောကဖြှဲပစ်၏။ ပေါငတ်နဖြှေးဖြေးနှစ်ဖကကြှားမှ ပေါထြှကလြာသော မှမကြခြယွြ စောကပြတလြေးအား ထိုးယကပြေးလိုကသ်ည်။

” အာ … ကိုကိုရယ် ”

မှမကြခြယွတ်ဈယောကြ ကြနပေအြားရကာ ပေါငကြှားထဲ ရောကန်သေော ပိုငစြိုးခေါင်းမှ ဆံပငမြွားအား ဖြရင်း မကြလြုံးလေး စင်းကသွှားတော့၏။

………………………………

မိနဈ ၂၀ ကြောကြွောလြောကတ်ှင် အောကထြပမြှ ဦးမှတအြောငတ်ဈယောကြ လှကေားအတိုင်း တကလြာကာ သမီးဖြစ်သူ မှမကြခြယွြ အိပခြန်းဘကြ လွှောကလြာခဲ့သည်။ ညပိုင်းစားသောကြ အိပယ်ာဝငကြှရာ ဇနီးဖြစ်သူ ဒေါမြှမှခိုငမြှာ ကြောပေးရင်း တအီးအီးနှင့ြ ရှိုကင်ိုနသဖြေင့ြ မေးကြည့်န်ေ၏။ အကြိမကြှိမမြေးရာ ပြနမြဖြပေဲ ငိုနသဖြေင့ြ သမီးဖြစ်သူ မှမကြခြယွအြား တိုးတိုးတိတတ်ိတမြေးရန် အိမပြေါတ်ကလြာခွင်း ဖြစ်သည်။ မှမကြခြယွြ အိပခြန်းဝအရောကြ အခန်းတံခါးအား အသာဖြင့လြိုကရြာ မကြလြုံးပြူးလာပြီး မကြန်ှာမှာ အိုးတို့အမ်းတန်း ဖြစ်လာရ၏။

သမီးဖြစ်သူ မှမကြခြယွမြှာ ပိုငစြိုးအား ပကလြကလြှနအြိပခြိုင်းရင်း ရငဘြတပြေါြ လကန်ှဈဖကထြောကကြာ အပေါမြှ မီးပြင့မြတတ် ခွလိုးနသညေကြို မှငလြိုကရြသည်။ မှမကြခြယွန်ှင့ြ ပိုငစြိုးမှာ အခန်းတံခါး ပြင့လြာသညကြို သတိမထားမိပဲ မနားတမ်း လိုးနကြေ၏။ မှမကြခြယွြ၏ ဆောင့ခြကြမြွားမှာ ပြင်းထနလြှသဖြင့ြ သူမဖငသ်ားစိုငန်ှဈခွမ်းနှင့အြတူ ကုတငတ်ိုငမြွားပါ ရမ်းခါနတေော့သည်။ ဦးမှတအြောငတ်ဈယောကြ အိပခြန်းတံခါး အသာလေးပြနစြိကာ သမီးဖြစ်သူ မှမကြခြယွအြိပခြန်းအား လညကြနလြညကြနလြေး ကြည့်ရြင်း လှကေားအတိုင်း အိမအြောကထြပသ်ို ပြနဆြင်းလာလိုကသ်ည်။

…………………………

တခွားတဈယောကဆြီမှာလား ဇတလြမ်းလေးအား ဒီမှာပဲရပန်ားရင်း မိတဆြှမွေားအားလုံး ပြောရြှှငသ်ော ဘဝလေး ပိုငဆြိုငကြှပါစဗွော။ စ/ဆုံး ဖတရြှု့ပေးသော မိတဆြှမွေားလည်း တဈဦးချင်ြးဆီ ကြေးဇူးတငရြှိပါသည်။

မောငခြှိမ့ြ

ပြီးပါပြီ။

ရေးသားသူ – မောငခြှိမ့ြ [ အတွေးပငလြယပြှာတွင် ရေးသားသည်။ ]