အောစာအုပ်

ကောင်းလိုကတ်ာ ရှှဝင်ေးရယ်

ကောင်းလိုကတ်ာ ရှှဝင်ေးရယ်
ရေးသားသူ – ?????

ရှှဝင်ေးတဈယောကြ ရှာအရှေ့ပိုင်းက ဦးထွန်းမောင် အိမသ်ို့ ညတိုင်းရောကလြေ့ရှိ၏။ ဦးထွန်းမောငမြှာ တဈရှာလုံးက အားကိုးအားထားပြုရသည့ြ ဓာတဆြရာကြီး ဖြစ်သည်။ ဗိန်ဓော၊ ဗဒင်ေ၊ ပယောဂကု၊ ဓာတရြိုကဓြာတဆြင်၊ အခါပေး အစရှိသော လောကီရေးရာ ကိဈစမှနသ်မွှ ဦးထွန်းမောငကြို ယုံကြညအြားထားကြသည်။

ရှှဝင်ေးမှာ အသကြ ၁၅ နှစ်ကြောြ လူပျိုပေါကကြလေးဖြစ်၏။ ကြေးလကြ သဘာဝအတိုင်း နေ့ပိုင်းတွင် မိဘများနှင့ြ တောငသ်ူအလုပလြုပကြိုငပြှီး ညပိုင်းတွင် ဦးထွန်းမောငထြံမှာ လောကီဗဟုသုတများကို ကြားနာမှတသ်ား ဆည်းပူး၏။ ဦးထွန်းမောငမြှာ ဤရှာဇာတိသား မဟုတပြါ။ မှလတေဇြာတိသား ဖြစ်၏။ အပျိုကြီး မတငသ်ောင်းကို ဆေးကုပေးရင်း အကြငလြငမြယား ဖြစ်သှားကြ၏။

မတငသ်ောင်းက ရှှဝင်ေးအမေ မစောကြညန်ှင့ြ ညီမတဝမ်းကြဲတောသ်ည်။ ထို့ကြောင့ြ ရှှဝင်ေးမှာ ဦးထွန်းမောငမြိန်းမ မတငသ်ောင်း၏ တူတဝမ်းကြဲ ဖြစ်သည်။ ယခုဆိုလွှင် ရှှဝင်ေးတဈယောကြ ဗဒငေအြနှစ်ခွုပဖြစ်သော မဟာဘုတ် တွကန်ည်းများကို အဟောနှင့တ်ကြ တတမြှောကသ်ှားခဲ့ခွပေီ။ သံဒိဋျဌပြကျခဒိနကြို ကြည့်ြ၍ ဇာတာအကြမ်းဖြဲ့နည်း ဘာဝ ၁၂ ပါး ယူဆဟောပြောနည်းတို့ကို ဆကလြကြ ဆည်းပူးနပေါသည်။

ဦးထွန်းမောငန်ှင့ြ ပကသ်ကခြဲ့သညမြှာ ၅ နှစ်ကြောပြှီဖြစ်၍ အတောလြေး ရင်းနှီးလာသည်။ ဦးထွန်းမောငန်ှင့ြ မတငသ်ောင်းတို့ အိမထြောငသ်ကမြှာလည်း ၁၀ နှစ်ကြောလြာပြီ။ သူတို့နှစ်ယောကမြှာ သားသမီးမထွန်းကားသည့အြတွကြ ရှှဝင်ေးမှာ မှေးစားသားလိုဖြစ်နပေါတော့သည်။ ယခုရကပျိုင်းတွင် ပထနီဘာဝနှင့ြ ပကသ်ကြ၍ အဟော(ဖလိတ) ပညာရပမြွားကို သငကြှားရင်း ဖိုမဆကဆြံခွင်းကိဈစများ၊ မိန်းမတို့၏ သဘောသဘာဝများကို ထိုထိုဇာတကြောငတ်ို့မှ ထုတန်ှုတ်၍ ဗဟုသုတဖြစ်အောင် ပြောပြလေ့ရှိသည်။

“မောငရြှှဝင်ေး”

“ဗြာ အဘ….”

“ဒီနေ့ည…. ဒီမှာအိပတ်ော့…. နေ့လညကြ သငထြားတာတွေ ပိုမှတမြိအောင် ည အလှတဆြှေးနှေးကြမယ်…ကြားလာ”

“ဟုတကြဲ့…အဘ….”

ရှှဝင်ေးတဈယောကြ ဝိုင်းကူလုပစြရာရှိသညမြွား လုပပြေးပြီးနောကြ အိပပြှနမြညအြပြု ဦးထွန်းမောငကြ ဒီမှာဘဲ အိပဖြို့ပြောလာ၏။

ညစာ ထမင်းစားပြီးသောအခါ အိမမြကြန်ှာစာရှိ ၉ ပေ ပတလြည် ကြပပြှဈကြီးပေါတ်ှင် ပကလြကအြိပန်သေော ဦးထွန်းမောငကြို နှိပပြေးရင်း ဆှေးနှေးပြဲ စတငပြါတော့သည်။ မတငသ်ောင်းမှာ အိမအြောကထြပတ်ှင် ပြောင်းဖူးဖတ် ဆေးလိပလြိပရြင်း ကနွရြဈခဲ့သည်။

“မောငရြှှဝင်ေးရေ…. ခွမကြေစြိကြောကို နာနာနှိပစြမ်းကြာ”

“ဟုတကြဲ့ အဘ”

ထို့နောကြ ပညာရပန်ှင့ြ ပကသ်ကသ်ော ဆှေးနှေးခန်းကို စတငပြါတော့သည်။

“မောငရြှှဝင်ေး”

“ဗြာ အဘ”

“….ဘာဝ ၁၂ ပါးကို ရှတပြှစမ်း”

“တနု၊ ကတုမ်ဗ၊ သဟဇ၊ ဗန်ဓု၊ ပုတွ၊ ဘာရီ၊ ပထနီ၊မရဏ၊ သုဘ၊ ကမ်မ၊ လာဘ၊ ဗယ်…. ပါ…အဘ”

“အေး ဟုတပြှီ အဲဒီ ၁၂ ပါးထဲမှာ ဓနုရာသီမှာ လဂရြှိတယဆြိုပါတော့…. အဲဒီ ဇာတာခွငရြဲ့ပထနီဘာဝ ဟာ ဘယရြာသီဖြစ်မလဲ…”

ရှှဝင်ေး တဈယောကြ မကြစြိစုံမှိတရြင်း စဉြးစားသည်။ စကျကန့ြ ၃၀ လောကအြကြာတွင်

“…..မထေုန် ရာသီပါ….အဘ….”

“အေး…..ဟုတတ်ယ် မင်း…တောသ်ားဘဲကြ…”

ဦးထွန်းမောငကြ ခွီးမှမ်းလိုကသ်ဖြင့ြ ရှှဝင်ေးသဘောကသွှား၏။ ဦးထွန်းမောငကြ စကားပြနဆြကသ်ည်။

“……အဲဒီ လဂရြှိတဲ့ ဓနုရာသီ တနင်ျလာဂွိုတ် ထည့်လိုကြ တနင်ျလာဂွိုတဆြိုတော့ ဘာဂဏန်းထည့မြှာလဲ….”

“၂ ဂဏန်းပါ အဘ”

“ဟုတပြှီ… တဈခါ….. မထေုနရြာသီမှာရှိတဲ့ ပထနီဘာဝထဲကို…. သောကြာဂွိုတ် ထည့်လိုကြ”

“ဟုတကြဲ့… အဘ”

“မကြစြိထဲ မှငရြဲ့လား”

“မှငပြါတယ်….အဘ….”

“…..အဲဒါကို အကြမ်းဖငွြး စန်း/လဂြ/သောကြာ အပူးလို့မှတထြား”

“ဟုတကြဲ့…. အဘ…..”

“…..အဲဒီလို ပထနီဘာဝမှာ သောကြာဂွိုလရြှိတဲ့ မိန်းမဇာတာဆိုရင် အဲဒီမိန်းမဟာ လွှပပြေါလြောလြီတယ်။ ကာမဂုဏအြာရုံ များပြားတယ်။ ရည်းစားများတယ်။ ပြဲလမ်းသဘင် အပြောအြပါးများတယ်။ ကာမရာဂအား ကြီးတယ်။ ရမျမကသ်ှေးသား သောင်းကြမ်းတယ်။ စိတအြမှဲရှှငလြန်းတယ်။ ဒီဇာတာရှင် မိန်းမမွိုးကို ကာမဂုဏန်ဲ့နူးရင် ပါလှယတ်ယ်။ ကြှတယ်၊ ထတယ်၊ ရှတယ်။ ခုခတ်စေကားနဲ့ ပြောရင် ပြမတ်ယ်။ ခဏ ခဏ ကာမဂုဏြ ခံစားချင်တ်ယ်။ ကာမဂုဏြ ခံစားချင်တ်ယဆြိုတာ ရှင်းရှင်းပြောရရင် အမြဲတမ်း အလိုးခံချင်တ်ယလြို့ ပြောတာပေါ့ကြာ….ဟား…ဟား….”

ဦးထွန်းမောငကြ တဟားဟား ရယပြါတော့သည်။ ရှှဝင်ေးကလည်း အလှနအြဖိုးတနသ်ော သငခြန်းစာမို့ အမိအရ မှတထြား၏။

“ဒီလို မိန်းမမွိုးကို မဃဒဝေ လင်ျကာက ပကပြကစြကစြကြ ရေးထားသကြ။ အသအချော မှတထြား…. ငါ (၃) ခေါကလြောကြ ဖြေးဖြေးချင်ြး ဆိုပြမယ်။ ……မိဈဆာလိုကြူး၊ လငကြုနကြူးသည်၊ ညဈညူးစာရီ၊ အလဇျဇီဖြင့ြ၊ ဒီုူဣတ်ထိ၊ မွိုးဇာတိတို့။ မိမိကိုယကြို၊ စိတအြလိုတိုင်း၊ ထိုထိုယောကြာြး၊ တပရြာများနှင့ြ၊ လိုကစြားနှံလိုကမြည့သ်ာကို…… တဲ့…”

ဦးထွန်းမောငကြ မဃဒဝလေင်ျကာကို ဖြေးဖြေးချင်ြး သုံးခေါကတ်ိတိ ရှတပြှသည်။ ရှှဝင်ေးကလည်း စိတထြဲစွဲအောင် မှတသ်ားထားသည်။ ရှှဝင်ေးက မှတည်ဏကြောင်း၏။ ထို့ကြောင့ြ……. ဦးထွန်းမောင် အောကပြါ… လင်ျကာစာပိုဒကြို (၃) ခေါကတ်ိတိ ဖြည်းဖြည်းချင်ြး ဆိုပြပြနသ်ည်။

“ကိလသောဟူ၊ မိုကသှေးဆူက၊ လူသောခွေးသော၊ ကြေးကြှနသ်ောပု၊ သဘောမထင်၊ မဆငခြှငဘြဲ၊ အမှငမြဖြောင့ြ၊ မွိုးမစောင့ဘြူး…. တဲ့ ”

(၃) ခေါကလြောကြ ခပြေးပြီးသောအခါ ဦးထွန်းမောငကြ ရှှဝင်ေးကို ဆိုခိုင်း၏။ ရှှဝင်ေးကလည်း မထဈမငေါ့….. ဆိုပြလိုကသ်ည်။

“အေး အသအချော ပြနမြှတထြားနောြ။ စောစောက ပြောခဲ့တဲ့ ဇာတာရှင် မိန်းမမွိုးကိုတွေ့ရင် အိမထြောငရြေး ဖောကပြှနမြည့် မိန်းမ။ တဏှာရာရအားကြီးမည့် မိန်းမ။ ယောကြာြးအမွိုးမွိုးနဲ့ဖြစ်ပြီး လငကြုနကြူးမည့် မိန်းမ။ ရာဂရမျမကတ်ှေ ဆူပြကလြာပြီဆိုရင်….. လူသော… ခွေးသော…. အစခေံသော ထည့မြတွကတ်ော့ဘဲ… ကာမဂုဏြ ဆကဆြံတော့မည့် မိန်းမလို့ မှတထြားပတေော့ မောငရြှှဝင်ေးရေ”

“ဟုတကြဲ့ပါ အဘ”

“ဒီကာမနဲ့ ပကသ်ကရြင်….. အလောင်းတောပြါရမီရှငကြှီးများတောင် ကာမချောကထြဲ ကပြှီး ဈာနတ်ံခိုးတွေ ကြယပြွောကခြဲ့ရဖူးတယ်”

“အလောင်းတောြ ပါရမီရှငကြှီးဟာ ဘဝတဈခုမှာ ဟရိတစ အမညရြှိတဲ့ ဈာနအြဘိညာဉရြ ရသေ့သူတောစြင် ဖြစ်ခဲ့ဖူးတယ်။ မိုးတွင်းကာလမို့ ဟိမဝန်တာကနေ ဗာရာဏသီမင်းရဲ့ ဥယွာဉထြဲမှာ သီတင်းသုံးနတေောမြူတယ်။ ဘုရငကြလည်း ရသေ့ကိုမှငတ်ော့…. အရမ်းကြညည်ိုသှားတယ်။ ဒါနဲ့ နေ့တိုင်း နန်းတောကြိုကြှပြီး ဆှမ်းဘုန်းပေးဖို့ လွှောကြ ထားတယ်။ ဒီလိုနဲ့ ရသေ့ဟာ နေ့တိုင်းကောင်းကငခြရီးကကြှလာပြီး ဆှမ်းဘုန်းပေးတယ်”

“အဲ တနေ့တော့…တိုင်းစွနပြှညဖြွားမှာ သူပုနထြရောဆိုပါတော့ကြာ။ သူပုနဘြေးရနကြို ဘုရငကြိုယတ်ိုင် နှိမန်ှင်းမှာဆိုတော့ ဘုရငကြ သူ့မိဖုရားကြီးကို ဆရာ ရှငရြသေ့ကို ပစ်မထားဖို့ တာဝနကြွအေောင် ပြုစုစောင့ရြှောကဖြို့ အထပထြပအြခါခါ မှာခဲ့တယ်။ နောကတ်နေ့….. အလောင်းတောြ ရသေ့ဟာ ကောင်းကငခြရီးက ဈာနယ်ာဉစြီးပြီး ဆှမ်းဘုန်းပေးဖို့ ကြှလာပါရော။ မိဖုရားကြီးကလည်း ဆှမ်းပြဲပြငပြှီး သလှနပြေါမြှာ လဲလွှောင်းရင်းစောင့န်တယ်ေ။ ပြီးတော့ မှေးကနဲအိပပြွောသ်ှားတယ်။ ရသေ့ရဲ့ ကိုယရြုံအဝတအြသံကြောင့ြ ဖတွကြနဲနိုးလာပြီး ဗှုန်းကနဲ ထထိုငလြိုကတ်ယ်။ အဲဒီအခိုကမြှာ မိဖုရားကြီးရဲ့ အောကပျိုင်းကိုယဝြတဟြာ စောစောကထဲက ရော့တိရော့ရဲ ဖြစ်နတေော့ပေါငလြညလြောကထြိ လွှောကသွှားပါရော။ ဟိမဝန်တာ တောကြီးထဲမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ သမထတရားနဲ့ မှေ့လွှောခြဲ့တဲ့ ရသေ့မှတဟြာ ဖြူဖြေးဝင်းမှတန်တေဲ့ ပေါငတ်ံအလှနဲ့ ပေါငကြှားက ကာမရတနာ ဖေါင်းဖေါင်းကြီးကို ဗှုန်းကနဲ မှငလြိုကရြပါရော..။ ဘာပြောကောင်းမလဲကြာ တဈခါထဲ ကာမဘီလူးဝငပြူးပြီး မိဖုရားကြီးနဲ့ မထေုန် သံဝါသ ပြုကြပါလရေော”

ရှှဝင်ေးက စကားဖြတ်၍

“ဟို မထေုနသ်ံဝါသ ဆိုတာ ဘာလဲ အဘ…”

“အေးအေး ဟုတတ်ယ်….ဒါက ပါဠိစကားဆိုတော့ မင်း ဘယသ်ိမလဲ။ မထေုန် သံဝါသဆိုတာ ကာမ စပယ်ှကတ်ာ…. ခပရြိုင်းရိုင်း ပြောရရင် လိုးတာပေါ့ကြာ။ ဟား ဟား”

“ကဲ ကဲ လိုရင်းကိုပြောမယ်…။ ဈာနရြ ရသေ့တောင် မိန်းမရဲ့ အတွင်းပစ်စည်းကို မှငရြတော့ စိတမြထိန်းနိုငဘြဲ လှနကြွူးဆကဆြံမိတော့တာပေါ့ကြာ…..။

“ဟင် ဒါတော့ လှနတ်ာပေါ့ အဘရာ။ ဈာနအြဘိညာဉရြ ရသေ့လဲဆိုသေး။ ဒီလောကကြှီးထိ အရှကမြဲ့စွာ ပြုရသေးလားဗွ”

“….အေး…ဟုတပြါရဲ့….ကာမတဏှာလကြော….။ မကြစြိနဲ့ မိဖုရားကြီးရဲ့ အောကပျိုင်းပစ်စည်းပေါင်းစုံမိတော့ ကိလသော တဏှာရာဂ မီးတောကလြောငတ်ော့တာပေါ့။ အဲဒီအခိုကမြှာ မောဟအမှောငကြလည်း ဖုံးလှှမ်းသှားပြနတ်ော့ ဟိရီသှတ်တပျပလို့ခေါတ်ဲ့ အရှကအြကြောကြ ညဏမြကြစြိလည်း ကန်းသှားတော့တာပေါ့။ ပြီးတော့ ရှငရြသေ့ရထားတဲ့ တရားကလည်း လောကီဆိုငရြာ သမထတရားဆိုတော့ ကာမတဏှာကိလသောဓာတကြို မတွန်းလှနန်ိုငသ်ေးဘူးလေ။ အဲဒီနေ့ကစပြီး ရှငရြသေ့ဟာ….. ဈာနတ်ရားတွေ ကြယပြွောကပြှီး မှပြငေကြနေ ခွလွှင်ေ ခရီးနဲ့ ကြှကြှလာပြီး မိဖုရားကြီးနဲ့ မထေုနသ်ံဝါသပြုတော့တာပါဘဲ။ အရှကြ အကြောကဆြိုတာလည်း ကြယပြွောကသ်ှားပြီလေ။ နောကဆြုံးဘုရငကြှီး ပြနကြှှလာတော့မှဘဲ ဒီကာမ ဇာတလြမ်းဟာ တဈခန်းရပသ်ှားတော့တယ်။ ဒီတော့ ကာမဟာ ဘယလြောကြ အစွမ်းထကတ်ဲ့အရာလဲဆိုတာ…. မင်းသဘောပေါကရြောပေါ့”

ဦးထွန်းမောငတ်ဈယောကြ စကားပြောရတာ တောတ်ောြ မောသှားသဖြင့ြ သူ့မိန်းမ မတငသ်ောင်း စပါယရြှယ် လိပပြေးထားသော ပြောင်းဖူးဖကဆြေးလိပကြို မီးညှိ၍ ဖြာရှိုကြ လိုကပြါတော့သည်။

“……ထားပါတော့ အဘရာ…..အစပထမမှာ ရသေ့က မှားတယဆြိုပါတော့။ နေ့စဉြ ရကဆြကကြတွော့ မိဖုရားကြီးကိုယန်ှိုကကြပါ အလိုတူလို့ပေါ့နောြ အဘ”

“…ဟား… ဟုတတ်ာပေါ့…မောငရြှှဝင်ေးရေ….။ စောစောက အဘသငပြေးထားတဲ့ မဃဒဝေ ဒုတိယအပိုဒလြေး ရှတပြှစမ်း…”

ရှှဝင်ေးက မထဈမငေါ့ ရှတပြှသည်။

“ကိလသောဟူ၊ မိုကသ်ှေးဆူက၊ လူသော ခွေးသော၊ ကြေးကြှနသ်ောဟု၊ သဘောမထင်၊ မဆငခြှငဘြဲ၊ အမှငမြဖြောင့ြ၊မွိုးမစောင့ဘြူး…”

တဈနာရီလောကြ အကြာတွင် အောကထြပကြ တကြှိကြှိ လှုပရြှားသံတွကြေောင့ြ ရှှဝင်ေးဖတွကြနဲ နိုးလာသည်။ ရှှဝင်ေးက….. အိပပြွောလြှယသ်လောကြ အလှနအြအိပစြကသ်ူ ဖြစ်၏။ အောကထြပအြခန်းနှင့ြ အပေါထြပရြှိ သူ့အခန်းမှာ တဆကတ်ည်း ဖြစ်နေ၍ လှုပရြှားသံတွကလေည်း တဆကတ်ည်းလို ဖြစ်နသည်ေ။ ရှှဝင်ေးအသံမကြားရအောင် ကုတငပြေါကြ အသာအယာ ဆင်းလိုကသ်ည်။

သူ့အခန်းမှာ မီးမှောငန်သဖြေင့ြ အောကထြပအြခန်းထဲရှိ မီးရောငကြ လကတ်ဈလုံးခန့ြ ပေါကန်သေော ကြမ်းပြငကြို အရောငဟြပန်သည်ေ။ ထိုအပေါကမြှ အောကထြပအြခန်းဆီသို့ အသာလေး ချောင်းကြည့်လြိုကသ်ည်။ ဦးထွန်းမောငန်ှင့ြ သူ့အဒေါြ မတငသ်ောင်းတို့ အဝတအြစားကင်းကြာ ဗလာကိုယတ်ုံးလုံးကြီးဖြင့ြ လိုးနကြသေညကြို မီးရောငအြောကတ်ှင် အထင်းသားကြီး မှငတ်ှေ့ရသည်။အပေါထြပန်ှင့ြ အောကထြပအြကြာအဝေးမှာ (၇)ပလေောကြ ကြောကြွောမြွှသာရှိသဖြင့ြ မှငရြသော မှငကြှင်းမှာ ဝေးလှသညမြဟုတ်။ ထို့အပြင်…. ဘတ်ထရီဖနခြွောင်း မီးဖြစ်သဖြင့ြ အလင်းရောငကြ လင်းထိနန်သည်ေ။

မတငသ်ောင်း လကန်ှဈဖကကြ ဘေးသို့ဆန့ခြထွားပြီး မကြလြုံးစုံမှိတကြာ ခံနသည်ေ။ အသကအြရှယကြှောင့လြားမသိ ဦးထွန်းမောင် လိုးနပေုံက အားမာနသ်ိပမြပါလှ။ မကြာခငမြှာပင် ဦးထွန်းမောင် ဆတကြနဲ ဆတကြနဲ တုနလြှုပကြာ ဖငကြှောကြီးတွေ ရှုံ့ရှုံ့ခွကသ်ှားပြီး ဆောင့န်သေော အရှိနမြွားလည်း ရပတ်န့သ်ှားသည်။ မတငသ်ောင်းကမူ ဒူးထောငပြေါငကြား ပကလြကအြနအထေားဖြင့ြ စောစောက အတိုင်းပင် ငှိမသ်ကန်သည်ေ…။

ရှှဝင်ေးတဈယောကြ အပေါထြပခြွောင်းကြည့်ရြင်း လီးတွေ တောငန်သည်ေ။ အမှနအြားဖြင့ြ သူ့အဒေါဝြမ်းကြဲတောစြပသ်ော မတငသ်ောင်းမှာ သှေးသား ဆူဖြိုး ကာမအားတွေ တိုးကောင်းနဆေဲ အရှယဖြစ်သည်။ အခုမှ အသကြ (၃၈) နှစ်မွှသာ ရှိသေးသညဖြစ်ရာ ထနလြို့သနလြို့ အကောင်းဆုံး အရှယဖြစ်၏။ ထိုသို့ဖြစ်ပါလွှကြ…….. မတငသ်ောင်း တုန့ပြှနခြကြတ်ှကေ အပေးအယူ မမွှဘဲ အေးစကစြကြ အနအထေားဖြစ်နသည်ေ။

ဦးထွန်းမောငတ်ဈယောကြ မတငသ်ောင်းကိုယလြုံးပေါတ်ှင် မှောကထြပ် ထားရာမှ ကုန်းထလိုကပြှီး မတငသ်ောင်းဘေးတွင် ယှဉအြိပလြိုကသ်ည်။ ပေါငကြှားရှိ လီးတနကြှီးအရှညမြှာ ငါးလကမြခန့သ်ာရှိပြီး ပြော့ခွနသေည်ေ။ တောငလြွှင် အဘယမြွှရှညသ်ည် မသိ။ ယခုပြော့ခွနသေေော အနအထေားမှာ ငါးလကမြခန့သ်ာရှိရာ ရှှဝင်ေးလီးထကပြင် သေးနပေါသေးသည်။

ရှှဝင်ေးလီးတနမြှာ အရှည် (၇) လကမ်..။ အတုတကြ (၆) လကမြခန့ြ ရှိသည်။ လီးချင်ြးယှဉရြိုကလြွှင် ရှှဝင်ေးလီးက အပြတအြသတန်ိုငမြှာ သချော၏။ ပေါငတ်ံ ဖြေးဖြေးတုတတ်ုတကြှီးတွကေ ရှှဝင်ေးစိတကြို လှိုင်းထလှုပရြှားစသည်ေ။ မတငသ်ောင်း၏ ဝတလြဈစလဈ ကိုယလြုံးကြီးကိုကြည့်ရြင်း ရှှဝင်ေးပေါငကြှားက လီးတနကြှီးမှာ တဆတဆြတ် တောငမြတလြာ၏။ တဖြည်းဖြည်း မာကြောတင်းတောင် လာသည်။

ရှှဝင်ေးက သူ့လီးတနကြှီးကို ခပတ်င်းတင်း ဆုပကြိုငရြင်း ဆကကြှည့န်ေ၏။ သူ့အဒေါြ၏ ကိုယခြန်ဓာအလှမှာ အစွမ်းကုန် ပေါလြှငန်ပေါတော့သည်။ နို့ကြီးနှစ်လုံးက တင်းရင်းမို့မောကကြာ နို့သီးခေါင်းတဈဝိုကမြှာ စူဖောင်းနေ၏။ ခါးက အနည်းငယ် တုတသ်ယောင် ရှိပြီး….. ဖငဆြုံကြီးက ပြည့ဖြှိုး ထွားကားလှသည်။ ဆီးခုံကြီးက စင်းမို့နပြေီး စောကမြှှေးတွကေ မဲခွိတန်ကမြှောငန်သည်ေ။ စောကဖြုတကြှီးက သိသိသာသာကို ခုံးကြှနသည်ေ။စောကဖြုတန်ှုတခြမ်းသားကြီး နှစ်လှှာက အညိုရောငသ်မ်းနပြေီး အနည်းငယ် ပြဲဟနသည်ေ။

မတငသ်ောင်းက ဘယဖြကလြကဝြါးဖြင့ြ သူ့စောကဖြုတကြှီးကို ခပဖြှဖြလေး ပြတပြေးရင်း ညာလကဖြဝါးကမု ဦးထွန်းမောင်၏ ပြော့ခွနသေေော လီးတနကြှီးကို ဆှပေးနသည်ေ။ ဆုတလြိုကြ ဖြဲလိုကြ၊ ဂွင်းတိုကလြိုကြ၊ လှုပရြမ်းလိုကဖြှင့ြ အမွိုးမွိုး ဆှပေးနသည်ေ။ သို့သောြ…. လီးတနကြှီးက ပြော့ခွမှေဲ ပြော့ခွနသေည်ေ။ ယခငကြ အလှနအြလိုးသနလြှသော ဦးထွန်းမောငတ်ဈယောကြ တဈခွီမွှ လိုးပြီးရုံနှင့ြ ယခုလို ပြော့ခွသှေား တတသ်ညမြှာ မှတမြှတရြရ (၃) လကြောပြှီ။

မတငသ်ောင်းတဈယောကြ ကာမဆန်ဒ ပြည့ဝြခါနီးပြီဆိုလွှင် သူ့ယောကြြား ဦးထွန်းမောငမြှာ သုတရြတွေေ ပန်းထွကပြှီး အရှိနကြုနသ်ှားတတ်၏။ စောစောပိုင်းကမူ လီးကြီးက ဆှလိုကလြွှင် ပြနထြလာတတသ်ည်။ ယခုနောကပျိုင်း မထတော့။ သို့သောြ ထလိုထညားဟူသော မွှောလြင့ခြကြဖြှင့ြ မတငသ်ောင်းကတော့ ဆှဲပေးမှဲ ဆှပေး၏။ ကြာတော့ မတငသ်ောင်း စိတဓြာတကြလွာသည်။ ဆှပေးချင်စြိတတ်ှေ ကုနခြမ်းလာသည်။ ကိုယ့စြောကဖြုတကြိုဆှပြီး ကိုယ့လြကန်ှင့ပြင် ပြီးလိုကတ်ော့မညဟြု စိတပျိုင်းဖြတကြာ ဆကဆြှမပေးတော့….။

တဖြည်းဖြည်း ကာမစိတတ်ှေ ထကြှလာသည်။ ကာမဇောတွေ ပြင်းထနလြာသည်။ စောကဖြုတထြဲကို လကခြလယထြိုး၍ ခပသ်ှကသ်ှကကြလေး အသှင်းအနှုတလြုပသ်ည်။ ပေါငန်ှဈချောင်းကို ပင့ထြောငလြိုကပြှီး စိတရြှိလကရြှိ ဆှနေ၏။

ဦးထွန်းမောငကြမူ…. တဈဖကသ်ို့ စောင်းအိပရြင်း တခေါခေါနှင့ြ ဟောကန်ပေါတော့၏။ သှေးသားဆူဖြိုးသော မတငသ်ောင်းမှာ အသကြ (၃၈) နှစ်မွှသာ ရှိသေးရာ ထနလြို့ ထလို့ ကြှလို့ ရှလို့ အကောင်းဆုံး အရှယဖြစ်သည်။ အဒေါဖြစ်သူ၏ ရမျမကဇြော ထနကြှှနသေော ပုံစံကြီးကိုကြည့်ြ၍ ရှှဝင်ေးတဈယောကလြည်း ရမျမကသ်ှေး ဆူဝပြကေထြလာသည်။ ကာမစိတရြိုင်းတွေ အလှိုင်းတကြီး ဝငရြောကလြာ၏။ ဆငခြှငတ်ုံ အသိတရားတွလည်ေး ပြောကကြှယကြုနပြှီ။ အဒေါသ်ော ဘာသော နားမလညတ်ော့။

ဦးထွန်းမောငလြည်း ဟနဆြောင် အိပပြွောန်ခွင်ေးမဟုတ်။ စောစောက သူ့မိန်းမကို လိုးဆောလြိုကရြသဖြင့ြ တကယပြင် မောဟိုကကြာ အိပပြွောသ်ှားခွင်းဖြစ်သည်။ သူ့အဒေါစြောကဖြုတကြိုမှ ဒီည မလိုးရဘူးဆိုလွှင် ရှှဝင်ေးတဈယောကြ သလွှငေသ်ေ မသလွှင်ေ သည်းခွပကြေကြာ ရူးသှားဖို့ သချော၏။

ရှှဝင်ေးက သူ့လီးတနကြှီးကို ခပတ်င်းတင်းဆုတကြိုငထြားရာမှ လေးငါးခကြခြန့ြ ခပပြှင်းပြင်း ဂွင်းတိုကထြည့လြိုကသ်ည်။ ရာဂစိတတ်ှကေ ပြင်းထနန်သဖြေင့ြ သတိလကလြှတဖြစ်ကာ လှုပရြှားသံ ထွကပြေါသ်ှားသည်။

အပေါထြပကြ လှုပရြှားသံကိုကြားလိုကရြသောလြည်း မသိချင်ယ်ောငဆြောငကြာ မတငသ်ောင်းက သူ့စောကဖြုတကြှီးကို ဆကဆြှနသည်ေ။ နို့အုံကြီးကိုလည်း အခွကေ ဆုတကြိုငကြာ ပြတခြွပေေးနေ၏။ တဈကိုယလြုံးလည်း တွန့လြိမကြော့ပြံနပေါတော့သည်။ ဦးထွန်းမောငကြမူ တုတတ်ုတမြွှမလှုပ် တဈခေါခေါဟောကလြကြြ အိပကြောင်းနပေါတော့သည်။

ယခုသူ့တူ ရှှဝင်ေးရှိနသေော အပေါထြပ် အနောကခြန်းမှာ ယခငကြ မတငသ်ောင်း နထေိုငခြဲ့သော အခန်းဖြစ်၏။ ယခု သူတို့လငမြယား နထေိုငကြှသော အောကထြပအြခန်းမှာ ယခငကြ သူ့အမနှငေ့ြ အဖတေို့ နထေိုငကြှသော အခန်းဖြစ်သည်။ အပျိုဖောဝြငကြာစ မိန်းကလေးများ ထုံးစံအတိုင်းဆန့ကြငွဘြကြ ယောကြာြးအပေါြ စိတဝြငစြားလာတတသ်ော မတငသ်ောင်းသည် သူ့အဖနှငေ့ြ အမတေို့၏ ညရေးညတာ ကိဈစများကို သိချင်စြိတ် ပြင်းပြလာ၏။

တဈနေ့ ကြောင်းနဘကေသ်ူငယခြငွြး မှင့မြှင့ကြှညန်ှင့ြ ရခမေလြမ်းမှာ ဆုံကြသည်။ သကတ်ူရှယတ်ူ ကာမပိုးကြှစ…. အရှယမြွား ဖြစ်ကြ၏။ မှင့မြှင့ကြှည့မြှာ ပထွေးနှင့ြ နရသေူ ဖြစ်၏။ ပြီးတော့ သူက တဈဦးတည်းသော သမီးဖြစ်၏။ မှင့မြှင့ကြှညကြို သူ့ပထွေး ကိုစံတငကြ အပေါထြပအြနောကခြန်းထဲမှာ နစသေည်ေ။ သူတို့ လငမြယားကတော့ မှင့မြှင့ကြှည် အခန်းနှင့တ်ည့တ်ည့ြ အောကထြပ် အခန်းထဲမှာ နကြသေည်။

တဈနေ့ မှင့မြှင့ကြှည် မရှိခိုကြ ကိုစံတင် အပေါထြပတ်ကပြှီး မှင့မြှင့ကြှည် အခန်းထဲရှိကြမ်းပြငကြို စူးနှင့ဖြောကသ်ည်။ ပြီးတော့ ဓားခွှနန်ှင့ြ ခွဲ့သည်။ လကမြဝကလြောကရြှိသောအခါ ရပလြိုကသ်ည်။

ကိုစံတငကြ ဤရှာသားမဟုတ်…။ (၁၂) ပြဲ ဈေးသညလြုပခြဲ့ဖူးသဖြင့ြ အတွေ့အကြုံက စုံလှပြီဖြစ်၏။ မိန်းမတွေ မှိုလိုပေါကအြောင် ယူခဲ့သည်။ ယခု မှင့မြှင့ကြှည် အမေ မလှခငန်ှင့ကြမွှ အိမထြောငသ်ကြ အတောကြှာသညဟြု ပြောနိုငသ်ည်။ ဒါကလည်း အကြောင်းရှိ၏။ မလှခငကြ လုံးကြီးပေါကလြှ တောင့တ်ောင့ဖြှောင့ဖြှောင့ြ…. စွဲမကစြရာ ရုပရြရှေိ၏။ ထို့အပြင် မှယောဧကပေါင်းများစွာရှိသည်။ ဘယတ်ုန်းကမှ အိမခြှယောခွေ အတညမြရှိခဲ့ဖူးသော ကိုစံတငတ်ဈယောကြ ရုပခြွော ဥဈစာပေါ မုဆိုးမနှင့ည်ားမှ ဏျဍန်ဒွရသှေားတော့သည်။ ဒါကလည်း တဈခကြြ….။

မလှခငမြှာ ယခငယ်ောကြြားနှင့ြ ရထားသော သမီးတဈယောကရြှိ၏။ မအတေူ သမီးမို့ ချောချောလှလှဖြူဖြူတုတတ်ုတကြလေး ဖြစ်သည်။ မအကေိုယန်ှိုကကြလည်း သှေးသားဆူဖြိုးဆဲ ချောတုန်းတောင့တ်ုန်း…. လိုးလို့ မဝတုန်း ရှိသေး၏။ ရိုးအီသှားခဲ့လွှင် နောကဆြကလြိုးရန် သမီးတဈယောကကြ အဆငသ်င့ရြှိနေ၏။ ကိုစံတငကြ အကြမ်းပတမ်းကိုငဖြို့ စိတကြူးမရှိ။ မိန်းမအတွေ့အကြုံ ရှိထားသူပီပီ…. သူ့အလိုလို ခံချင်စြိတတ်ှေ တားမနိုင် ဆီးမရဖြစ်လာစရန်ေ အကြကခြွ စီမံထား၏။ ထို့အပြင် မယားပါသမီး မှင့မြှင့ကြှညမြှာ ငယသ်ေးသည်။ ကိုစံတငကြ အရောတဝင် ပြတသ်ီးပြတသ်ပမြနေ ခပတ်ညတ်ည် ခပမြှနမြှနန်ေ၏။ ထို့ကြောင့ြ သားအမိနှစ်ယောကလြုံးက လေးစားရိုသကြသေည်။

မိန်းမစွဲအောငလြိုးနိုငသ်ော ကိုစံတငကြို မလှခငကြလည်း အသဲစွဲ ခစွန်ပေါတော့သည်။ အရကပြုံမှန် သောကလြေ့ရှိသောလြည်း အရကကြှောင့ြ ဘာပြူနာမှ မတကအြောငန်တတ်ေ၏။ အရကမြူး၍ ဆူပူရနဖြစ်ခွင်း လုံးဝမရှိ။ ထို့ကြောင့ြ မလှခငကြ ကိုစံတင် အရကသ်ောကတ်ာကို လုံးဝငှူစူခွင်းမရှိ။ ကနွြးမာရေး လိုအပခြကြန်ှင့ြ သူ့ကို ကောင်းကောင်းလိုးပေးနိုငရြန် သောကသ်ညဟြု ထငမြှတန်သည်ေ။

ကိုစံတငန်ှင့ြ ညားပြီးနောကပျိုင်းတွင် အမွှအတမ်းလည်း မဝတေော့…။ အမှတတ်ရ ကုသိုလကြောင်းမှုလည်း မပြုလုပတ်ော့……..။ ဒုတိယလင် ကိုစံတငန်ှင့သ်ာ မရိုးနိုငသ်ောကာ မအရသာကို စိတတ်ူကိုယတ်ူ စိတကြူးရတိုင်း ရမျမကမြှူးကြှတိုင်း ခံစားလွှကရြှိနပေါတော့သည်။ မှေဧကပေါင်းများစွာနှင့ခြိုင်းနှား…. မှေးနှားတွကေ နည်းနည်းနောနော မဟုတ်။ ကိုစံတင် အရင်းစိုကရြတာဆိုလို့ သူ့ပေါငကြှားက လီးတဈချောင်းသာ ဖြစ်သည်။

မှင့မြှင့ကြှည် အခန်းထဲက ကြမ်းပြငကြို အပေါကဖြောကပြှီးသည့ည်က ဖြင့ပြှဲအဖြစ် လငမြယားနှစ်ယောကြ ကြမ်းချင်တ်ိုင်း ကြမ်းခဲ့ကြသည်။ မလှခငမြှာ အနရေိုးသောလြည်း တဏှာရာဂအားကြီးသော မိန်းမဖြစ်သည်။ ကုတကြမငွြး အမွိုးအစား ဖြစ်သည်။ လီးနှင့ြ အပြတခြံနိုငသ်ူ မဟုတ်…..။ ကိုစံတငမြှာ ကာမကိဈစအထောကအြကူပြု စားဆေးလိမ်းဆေးတွရှေိ၏။ ရိုးအလှသော မလှခငကြမူ ဘာမှမသိရှာ။ သူ့ဆန်ဒပြည့ဝြအောင် အားရပါးရ လိုးပေးတာကိုဘဲ အကြနပေကြှီး ကြနပေန်ရှော၏။

ထိုညက မလှခငကြို အရကတ်ဈခွကြ တိုကြ၏။ အရကထြဲတွင် စိတကြှှဆေးမှုံ့တွေ ခပထြားသည်။ ည (၁၀) နာရီခွဲလောကတ်ှင် အလုပစြခန်းစကြ၏။ မှင့မြှင့ကြှည် သိုးနသေော အခွိနမြို့ ထငတ်ိုင်းကြဲနကြသေည်။ ခါတိုင်းဆိုလည်း ယခုလို ထငတ်ိုင်းကြဲခဲ့ကြသော နေ့ရကတ်ှေ မနည်းလှပါ။ သို့သောြ….. ဒီနေ့လို ဆူဆူပူပူ ဝုန်းဝုန်းဒိုင်းဒိုင်းတော့ မဟုတ်…….။ ကိုစံတငကြ အကြံရှိသူပီပီ အပေါထြပမြှာ အိပန်သေော မှင့မြှင့ကြှည် မနိုးနိုးအောင် တမငဖြနတ်ီးခွင်း ဖြစ်၏။

အရကအြရှိနန်ှင့ြ ရမျမကကြှှဆေးအရှိနကြ တရိပရြိပ် တကလြာပြီဖြစ်ရာ… မလှခင် တဈယောကြ အပေါထြပမြှာ ရှိနသေော သမီးကိုတောင် သတိမရတော့။ ဖြစ်ပုံက ဒီလိုပါ….။ ကိုစံတင် အလိုးကြှမ်းရုံသာမက ဘာဂွာမှုတလြည်း ကြှမ်းသည်။ ဘာဂွာမှုတဆြိုသညမြှာ စောကဖြုတကြို ယကခြှင်း။ စုပခြှင်း… မှုတခြှင်းကို ဆိုလိုသည်။

ကိုစံတငရြော မလှခငပြါ လိုးတော့မညဆြိုလွှင် အလှနအြေးသော ဆောင်းရာသီမှအပ ကိုယတ်ုံးလုံးခွှတ်၍ အားရပါးရ လိုးလေ့ရှိသည်။ ကိုစံတငကြ မလှခငကြို ကုတငစြောင်းမှာ ခွတွေဲလောင်းခထွိုငစြပြေီး ပေါငတ်ံ ဖြေးဖြေးတုတတ်ုတကြှီး နှစ်ချောင်းကို ခပကြားကား ဖြဲကားထားစသည်ေ။ ထို့နောကြ ကိုစံတငကြ ကြမ်းပြငပြေါြ ဒူးထောကလြိုကပြှီး စောကဖြုတကြှီးကို လကန်ှင့ဖြှဲကာ အရညလြဲ့နသေော အတွင်းသားနုနုလေးတွကေို ပါးစပဖြှင့ြ ရှုးကနဲ စုပထြည့လြိုကသ်ည်။ အီးကနဲ အသံကြီးနှင့အြတူ မလှခငလြကန်ှဈဖကမြှာ နောကသ်ို့အလိုလို ထောကမြိလွှကသ်ား ဖြစ်သှားပြီး ဖငဆြုံကြီးကို မှောကကြှှလွှကြ စောကဖြုတကြှီးကို ကော့ပေးမိလွှကသ်ားဖြစ်သှား၏။

ကိုစံတငကြ စောကဖြုတအြတွင်းသား နုနုတွကေို ပါးစပဖြှင့ြ စုပရြင်း လွှာနှင့ပြါ မှှနှေောကြ ထိုးကလိပေးသည်။ ကိုစံတင် စောကခြေါင်းအတွင်း လွှာဖြင့လြှည့ပြတမြှှနှေောကရြင်း မလှခင်၏ ဆူဖြိုးထွားကားသော တငဆြုံသား တင်းတင်းအိအိကြီးကို အားပါးတရ ဆုတခြွပြတေဆြှ ပေးပြန်၏။

“…… ကဲ…… မိန်းမ…. ဖငကြုန်းပေးစမ်းကြာ….”

မလှခငတ်ဈယောကြ ဖီလငတ်ှေ အရမ်းတကန်သေောလြည်း ကိုစံတငအြလိုကြ ကုတငဘြောငတ်န်းပေါြ လကထြောကပြှီး ခါးကိုညှတလြွှကြ ဖငအြိုးကြီးကို စွင့မြှှောကပြေးထား၏။

“ဖန်ျး ဖန်ျး ဖန်ျး ဖတ်…. ဖတ် ဖန်ျး”

ကိုစံတငကြ ဖငဆြုံထွားထွားပြည့ပြှည့ကြှီးကို တဖနွြးဖနွြး တဈဖတဖြတ် ရိုကပြှတလြကြြ သူ့လီးတံကြီးကို စောကဖြုတအြဝနှင့တ်ေ့ကာ တရှိနထြိုး ဆောင့သ်ှင်းထည့လြိုကသ်ည်။

“……အင့ျ အမေ့ အင့ျ”

မလှခငတ်ဈယောကြ အင့ကြနဲ အသံထွကကြာ ခါးညှတလြွှကြ ဖငဆြုံကြီး မှောကတ်ကသ်ှားသည်။ ကိုစံတငကြ လကန်ှဈဖကန်ှင့ြ မလှခငခြါးကို ဆုပကြိုငကြာ ခပကြှမ်းကြမ်း ဆောင့ဆြောင့ြ လိုးပါတော့သည်။ လိမ်းဆေးအာနိသငကြှောင့ြ လီးတနကြှီးမှာ ထွားကြိုင်းတုတရြှည် မာကြောနေ၏။

တဏှာ ရာဂကြီးသော မလှခငသ်ည် ဤကဲ့သို့ ခပကြှမ်းကြမ်းလိုးပေးသညကြို အလှနသ်ဘောကြ ကြနပေလြွှကရြှိသည်။ ခပပြှင်းပြင်း ဆောင့ခြကြတ်ှနှငေ့ြ ခပကြှမ်းကြမ်းကော့ကော့ ခံနပေုံမှာ သဲထိတရြငဖြို ကောင်းလှန်းလှသည်။

အခကြြ (၅၀) ကြောလြောကြ ဆောင့လြိုးပြီးသောအခါ ကိုစံတငကြ သူ့လီးတနကြှီးကို ဖြုန်းကနဲ ဆှဲနှုတလြိုကသ်ည်။ ရမျမကဇြောတွေ ပြင်းထနလြွှကြ တအားခံကောင်းနစဉြေ ဗှုန်းကနဲ လီးတနကြှီး ကြှတသ်ှားသဖြင့ြ ရငထြဲဟာသှားသည်။ ဘာများလုပြဦးမှာပါလိမ့ဟြု မွှောလြင့စြောင့စြားနစဉြေ ကိုစံတငကြ ဘာမှ မလှုပရြှားသည့အြတွကြ မလှခငခြေါင်းငဲ့ပြီး နောကပြှနကြှည့လြိုကသ်ည်။

ကိုစံတငကြ အဝငဝြတံခါးရှေ့တွင် မတတ်ပကြှီး စုံရပလြွှကြ သူမကို ပြုံးဖြီးဖြီးကြီး ကြည့်န်သည်ေ။ ဟှန်းမသာကောင် ဒီကကောင်းနမှန်ေးသိလို့ သကသ်ကမြဲ့ယုတတ်ာဟု စိတထြဲက ကြိတဆြဲရင်း ကိုစံတငရြှိရာသို့ ဒုန်းပြေးသှားသည်။ ကိုစံတငကြလည်း ကြေ့ရှောငပြှေး၏။ အခန်းထဲ လိုကတ်မ်း ပြေးတမ်းကစားသလိုဖြစ်ကာ တဈဒုန်းဒုန်း ဆူညံနသည်ေ။ မိမလိုရှိရာမှ ကိုစံတငကြ ငုံ့ရှောငလြိုကပြှီး ဖငဆြုံထွားထွားကြီးကို ဖနွြးကနဲ ပုတလြိုကြ၊ နို့ကြီးကို ဆှဲခွလေိုကန်ှင့ြ မထိတထိစသည်။

ဤကဲ့သို့ အောကထြပမြှာ တဒုန်းဒုန်းဖြစ်နစဉြေ အပေါထြပရြှိ မှင့မြှင့ကြှည် လန့န်ိုးသှားသည်။ သူ့အမနှငေ့ပြထွေး သတမြွားသတန်ကြသေလားဟု စိတထြဲ ပူသှားသည်။ ကြှတန်သေော ထမီကို ဖြစ်သလို ပြငဝြတရြင်း အောကထြပသ်ှားမညအြပြု အောကထြပမြီးရောငကြ သူ့အိပယ်ာ သငဖြှူးစွန်းကြမ်းပေါကတ်ှင် လာဟပန်ေ၏။ ထို့ကြောင့ြ ဒူးတုတ်၍ ချောင်းကြည့်လြိုကသ်ည်။ ဘာမှမသိသော မလှခငကြ သတိမထားမိသောလြည်း အကြံသမား ကိုစံတငမြှာ အပေါထြပ်၏ အခွအနေကေို အကဲခတန်သည်ေ။ အောကထြပကြ ဆူညံသံတွကြေောင့ြ မှင့မြှင့ကြှည် နိုးသှားပြီကို သိလိုကသ်ည်။

“အား အား….နာတယဟြ မိန်းမရ”

“သလေိုကလြေ ဘာလို့ယုတတ်ာလဲဟင်”

“ဟ ဘာယုတလြို့လဲ”

“ဒီမယ် ခံလို့ကောင်းနတောကို ဘာလို့လီးကို ခွှတပြှဈရတာလဲ”

မလှခငကြ ပြောလည်းပြော လီးကြီးကိုလည်း တအားဆောင့ဆြှဲလိုကရြာ ကိုစံတငတ်ဈယောကြ မလှခငန်ှင့ြ ပူးကပသ်ှားသည်။ မလှခငကြ လီးတနကြှီးကို မလှှတဘြဲ ဆှဲဖြဲပြီး ကုတငဆြီ ခေါသ်ှားသည်။ မလှခငကြ ခုတငပြေါြ ကန့လြန့ဖြှတ် အိပလြိုကပြှီး ဒူးထောင် ပေါငကြား ပေးသည်။ ကိုစံတငကြလည်း မှင့မြှင့ကြှည် ချောင်းကြည့်န်မှန်ေးသိ၍ တဖြည်းဖြည်း သှင်းပြခွင်း ဖြစ်သည်။

ကိုစံတင် လီးတံတုတတ်ုတကြှီးက သူ့အမစေောကဖြုတထြဲ တရဈခွင်း ဝငန်တောကိုကြည့်ရြင်း မှင့မြှင့ကြှည် ကြကသ်ီးတဈဖနွြးဖနွြး ထသှား၏။ စိတထြဲမှာ လည်း ဘာလိုလို ဖြစ်နသည်ေ။ ပေါငကြှားရှိ စောကဖြုတလြေးမှာလည်း မာတင်းသှားသညဟြု စိတထြဲက ထငလြိုကမြိသည်။

“အေး အဲဒါပဲအေ ငါ့အမနေဲ့…. ငါ့ပထွေး အဲဒီညက လိုးခကြကြတော့ ပကပြကစြကစြကပြါဘဲအေ”

“ဒါဖြင့ြ ညဉြးညတိုင်း ကြည့်တ်ာပေါ့ ဟုတလြား”

“အင်းပေါ့ဟဲ့ ကြည့်လြို့ကောင်းတဲ့ဥဈစာ အဟင်း”

ယခု သူမကိုယတ်ိုင် သူ့အမနှငေ့ြ သူ့အဖတေို့ ညညလိုးကြပုံကို ချောင်းကြည့်ခြဲ့ဖူးသော အပေါကမြှာ သူ့တူရှှဝင်ေးက ချောင်းကြည့်န်ပလေေိမ့မြည်။ တူဆိုသောလြည်း အရင်းမဟုတ်… ဝမ်းကြဲသာ ဖြစ်သည်။ အရင်းဖြစ်လွှငလြည်း မတငသ်ောင်းက ဂရုမစိုကပြါ။ဤကမျဘာမှလေောကတွင် မိန်းမယောကြာြး ဒွနတ်ှဲ၍ ပေါလြာကတည်းက လိုးဖို့ခံဖို့ ကာမဂုဏြ ခံစားဖို့မဟုတပြါလား။ မိန်းမပေါငကြှားတွင် စောကဖြုတခြေါြ အပေါကရြှိသလို၊ ယောကြာြး ပေါငကြှားတွငလြည်း လီးခေါသ်ော အချောင်းရှိသည်။

အဒေါဖြစ်သူ ကာမဆန်ဒ မပြည့ဝြ၍ တဈကိုယတ်ည်း နှိုကဆြှ ဖြသေိမ့န်ပေုံကြီးကိုကြည့်ြ၍ ရှှဝင်ေးလီးကြီးမှာ သံမဏိချောင်းကြီးကဲ့သို့ မာကြော၍ တောငန်သည်ေ။ စောစောက လေးငါးဆယခြကြခြန့ြ ခပပြှင်းပြင်း ဂွင်းတိုကထြားသဖြင့ြ လချောင်းကြီး တဈခုလုံး ပူရှိန်းယားကြှနသည်ေ။ ရှှဝင်ေးတဈယောကြ ဆုတောင်းကောင်းခဲ့ပုံရ၏။ သူ့ပေါငကြှားက လီးကြီးမှာ အရှယန်ှင့ြ မလိုကအြောင် ရှညလြွှား တုတခြိုငလြှသည်။ ပြီးတော့ ဂွင်းတိုကလြွှင် တောတ်ောန်ှင့ြ လရညထြှကလြေ့မရှိ။ သုတကြို ကြာရှညစြှာ ထိန်းထားနိုငသ်ော ဆေးဝါးမလိုဘဲနှင့ကြို အံ့သှဖြယကြောင်းလောကအြောင် ထိန်းထားနိုငသ်ည်။

ပေါငတ်ံဖြေးဖြေး ခွသလေုံးသား ဝင်းဝင်းဖြေးဖြေးကြီးတွေ လူးလှန့လြှုပရြှားနပေုံမှာ အသဲယားစရာကောင်းလှန်းလှသည်။ နို့သီးခေါင်းကြီးကလည်း ကာမသှေးတွေ ပြည့လြွှမ်းကာ စူတင်းဝင်းပြောငန်ေ၏။ မတငသ်ောင်းတဈယောကြ ရမျမကဇြောတွအပြေင်းအထနကြှှ၍ ဤမွှ ဆကစြလူးထနသညေ့တ်ိုင် ဦးထွန်းမောငတ်ဈယောကြ တုတတ်ုတမြွှ မလှုပပြါ။ တမငသ်ကသ်ကြ လုပန်သလေား (သို့မဟုတ်) အသကမြှ ရှိသေးသလားဟု ထငမြှတရြသည်။

ရှှဝင်ေး ဘယလြိုမှ မနနေိုငတ်ော့ပါ။ ဖြစ်ချင်ရြာဖြစ်ဟု ဆုံးဖြတလြိုကပြှီး ပုဆိုးအင်ျကြီတွကေို အားလုံးခွှတပြဈလိုကသ်ည်။ ရှှဝင်ေးတဈကိုယလြုံး ကာမ အမှောငဓြာတကြ ဖုံးလှှမ်းသှားပြီ ဖြစ်သည်။ သူ့ညာလကဖြဝါးထဲ တံတွေးထွေးထည့လြိုကပြှီး လီးတံကြီးကို ဆုပကြိုငကြာ အခကြြ(၂၀)ခန့ြ ခပပြှင်းပြင်း ဂွင်းတိုကသ်ည်။ လီးတနကြှီးမှာ အကြောအပျိုင်းပျိုင်းထလကြြ ပို၍တင်းပြောငလြာသည်။ ဒဈဆံကြီးမှာလည်း ပေါကကြှဲထွကမြတတ် တင်းကားလာသည်။ ပြီးတော့ အောကထြပသ်ို့ ဒရောသောပါး ဆင်းခလွာသည်။

ပြင်းထနသ်ော ခွသေံများကြောင့ြ ရှှဝင်ေး အောကထြပဆြင်းလာသညကြို ရိပမြိ၍ မတငသ်ောင်း စိတထြဲ ပြုံးလိုကမြိသည်။ ရှှဝင်ေး အရှယန်ှင့မြလိုကအြောင် လီးကြီးမှန်း မတငသ်ောင်း သိထားပြီး ဖြစ်သည်။

တဈရကြ ဦးထွန်းမောငကြ ရှှဝင်ေးကို ဗဒငေသ်ငကြှားပနစေဉြေ အနောကဖြကရြှာက လူနှစ်ယောကြ ဦးထွန်းမောငကြို လာပင့ကြှသည်။ အကြိုးအကြောင်း မေးကြည့်သ်ောအခါ ကြေးရှာဥကျကဌ၏သမီး အောကလြမ်းဆရာ အလုပခြံရ၍ ကုသပေးရန် လာပင့ခြှင်းဖြစ်ကြောင်း သိရသည်။ ဦးထွန်းမောငကြ ဗဒင်ေ သငကြှားခွင်းကိုရပကြာ လှည်းနှင့လြာပင့သ်ော အနောကဖြကြ ရှာသားများနှင့ြ ပါသှားသည်။ ရှှဝင်ေးကိုလည်း ယခုပြထားသော နည်းအတိုင်း သံဒိဋျဌပြကျခဒိနကြှည့ြ၍ ဇာတာခွင် ၁၉ မွိုး ခထွားရန် မှာခဲ့သည်။

ဦးထွန်းမောင် ထွကသ်ှားပြီး မကြာမှီ ရှှဝင်ေးလည်း စာအုပမြွားကိုယူဆောငကြာ အပေါထြပ် အနောကခြန်းထဲဝင်၍ ဇာတာခွငခြနွေ၏။ ဇာတာခွင် ၁၅ မွိုး ခပြှီးသောအခါ တအားအိပခြငွလြာ၍ အခန်းထဲရှိ ကုတငပြေါတ်ှင် တကအြိပလြိုကသ်ည်။

နေ့လည် ထမင်းစားခွိနအြထိ ဆင်းမလာ၍ မတငသ်ောင်း ရှှဝင်ေးရှိရာ အပေါထြပတ်ကလြာသည်။ အခန်းတံခါး ဖြင့လြိုကသ်ောအခါ ကုတငပြေါတ်ှင် ပကလြကကြားယားကြီး အိပပြွောန်သေော ရှှဝင်ေးကို တွေ့ရ၏။ ပုဆိုးတွင်းမှ တောငမြတန်သေော လီးတနကြှီးကို မှငလြိုကသ်ောအခါ မတငသ်ောင်း ပေါငကြှားရှိ စောကဖြုတကြှီးမှာ ဒုတန်ှင့အြတို့ခံလိုကရြသော ဂုံညင်းဖားကြီးလို ရမျမကမြာနဖြီ၍ ခုံးထလာသည်။ လီးတနကြှီးကို မမှငရြသောလြည်း သူ့ယောကြာြးထကြ ၂ ဆ ခန့ရြှညကြှောင်း ခန့မြှန်းလို့ရသည်။ မတငသ်ောင်း အခန်းတံခါးပြနစြိ၍ အသာလေး ပြနဆြင်းလာခဲ့သည်။ ထိုနေ့မှစ၍ ရှှဝင်ေးအပေါြ မရိုးသားစိတတ်ှေ ဝငလြာခဲ့သည်။

ကာမရာဂကိလသောစိတကြ တူဟူသော အသိကို ရိုကခြွိုးဖကြဆြီး လိုကပြါတော့သည်။ ယခု သူကြိတ်၍ ကြံစညခြဲ့သမွှ အထမှောကတ်ော့မညမြို့ မတငသ်ောင်းတဈယောကြ ရငတ်ှတလှေပလြှပခြုနကြာ အဖုတအြုံကြီးက တဖပြဖြပြြ မှူးကြှနသည်ေ။

ဦးထွန်းမောင် ညည သောကလြေ့ရှိသော နှားနို့ခွကထြဲသို့ အိပဆြေးနှစ်လုံး ခတထြားလိုကသ်ည်။ ဦးထွန်းမောင် ညည မလိုးခင် နှားနို့တဈခွကြ သောကန်ကဖြှေဈ၏။ ရှှဝင်ေး ဒီမှာ ညအိပဖြစ်အောငလြည်း မတငသ်ောင်းပင် အကြကဆြငခြဲ့သည်။ နရောတကာ လာဘမြှင် အကင်းပါးတတလြှန်းသော ဦးထွန်းမောငတ်ဈယောကြ ဒီည ပယပြယန်ယန်ယ် ကြီး ခံလိုကရြတော့သည်။

ရှှဝင်ေးတဈယောကြ သူ့အဒေါအြခန်းထဲ မဝငခြင် အိမအြပြငထြှကြ၍ သေးပေါကလြိုကသ်ေးသည်။ ပြီးမှ တံခါးကို အသအချော ဂကြထြိုးပိတပြှီး သူ့အဒေါအြခန်းဆီလာသည်။ခစေ့ထားသော တံခါးကို ဆှဲဖြင့လြိုကရြာ မကြလြုံးစုံမှိတကြာ စောကဖြုတထြဲ လကထြည့ြ၍ အသှင်းအနှုတလြုပန်သေော မတငသ်ောင်းတဈယောကြ ဖပြကြနဲ အဝငတ်ံခါးဆီ ကြည့်မြိသည်။

ရှှဝင်ေးပေါငကြှားက လီးတနကြှီးကို မှငလြိုကရြသောအခါ ကြကသ်ီး တဖငွြးဖငွြးထသှား၏။ ပေါငတ်ံ၊ ရငအြုပ်၊ လကမြောင်း၊ ခွသလေုံး ကြှကသ်ားတွကေ အရှယန်ှင့မြမွှ ကစွလြစွလြဈလဈ ဖုထဈနသည်ေ။ ပေါငကြှားက လီးတနကြှီးက ပုတသ်ငည်ို ခေါင်းညိတသ်လို တဆတဆြတန်ှင့ြ တောငပြှပြီး မတငသ်ောင်းကို ဖိတခြေါန်သကေဲ့သို့ဖြစ်၏။

ရှှဝင်ေးက ကုတငဆြီသို့ တဖြည်းဖြည်းချင်ြး လာနသည်ေ။ လီးကြီးကလည်း တဆတဆြတန်ှင့ြ တောငန်သည်ေ။ မတငသ်ောင်း ပကလြကအြိပန်ရောမှ ထထိုငလြိုကပြှီး ကုတငစြောင်းတွင် ခွတွေဲလောင်းခကြာ ပေါငကြို အနည်းငယဖြှဲလွှကြ ရှှဝင်ေးကို ကြိုဆိုနေ၏။

အနားသို့ရောကလြာသောအခါ ရှှဝင်ေးခါးကို လှမ်းဖကလြိုကသ်ည်။ ရှှဝင်ေး လီးတံနှေးနှေးကြီးက ဆီးခုံမို့မို့ကြီးကို ဖိထောကထြား၏။ ရှှဝင်ေးက မတငသ်ောင်းပါးကို ဆှဲမော့ပြီး နှုတခြမ်းကို စုပသ်ည်။ မတငသ်ောင်းက သူ့လွှာကို ရှှဝင်ေးပါးစပထြဲသို့ ထိုးထည့ပြေးသည်။ ရှှဝင်ေးက မှှင်း၍ စုပပြေးသည်။ မတငသ်ောင်းက တွဲလောင်း ခထွားသော ခွထေောကန်ှဈချောင်းကို ကုတငစြောင်းပေါြ မတငလြိုကပြှီး ကိုယကြို အနည်းငယပြှင်၍ မတတ်ောငန်သေော လီးတနကြှီးကို သူမလကန်ှင့ကြိုငကြာ အဖုတဝြကို တေ့ပေးသည်။

ရှှဝင်ေးက ဒူးကောကကြှေးကြားတွင် သူ့လကန်ှဈဖကသ်ှင်းပြီး ခါးကို လှမ်းဖကကြာ သူ့ဖငကြှီးကို ရှေ့သို့ တိုးပေးသည်။ တင်းတင်းကြပကြှပကြှီး တိုးဝငလြာသော လီးတနကြှီး၏ အရသာကို တနင့တ်ပိုးကြီးခံစားရင်း လကန်ှဈဖကကြ ရှှဝင်ေးလညပြင်းကို သိုင်းဖကထြားလိုကြ၏။

လီးတနကြှီးမှာ စောကဖြုတကြှီးထဲ တင်းတင်းကြပကြှပကြှီး တိုးဝငန်ရော တဝကလြောကြ အရောကတ်ှင် ရှှဝင်ေးက ကိုယကြိုမတ်၍ မတငသ်ောင်းကို ကုတငပြေါမြှ ဆှဲယူလိုကသ်ည်။ အမှတတ်မဲ့မို့ မတငသ်ောင်း ထိတကြနဲ လန့ဖြှန့သ်ှားပြီး လညပြင်းကို တင်းနအေောင် ဖကထြားလိုကရြသည်။ ပြည့ဖြှိုးထွန်းကားသော ဖငဆြုံကြီးက အောကသ်ို့အနည်းငယကြဆွင်းသှားရာ လီးတနကြှီးကို အားနှင့ြ ဆောင့သ်ှင်းလိုကသ်လို ဖြစ်ပြီး ‘ ဖလှတ်’ ကနဲ အဆုံးထိ နဈဝငသ်ှားပါတော့သည်။ ကောင်းလိုကသ်ညမြှာ ခေါငခြိုကန်ပေါတော့သည်။

အသကြ ၃၈ နှစ်ရှိသည့တ်ိုင် ကလေးမမှေးဖူးသေးသော စောကဖြုတမြို့ အောရြီဂငွန်ယ် စောကဖြုတန်ှင့အြခွား စီးစီးပိုငပျိုင် ရှိလှန်းလှသည်။ လီးတနကြှီးနှင့ယ်ှဉလြိုကလြွှင် စောကဖြုတအြဝမှာ ကဉွြးနသညေဖြစ်ရာ ကိုယကြိုလှုပလြိုကသ်ည့အြခါတိုင်း ဖငွြးကနဲ ဖငွြးကနဲ ပူရှိန်းအီဆောင့သ်ှားရသည်။

ရှှဝင်ေးက မတငသ်ောင်းကို ပြေ့ခွီရင်း လိုးခဲ့ရာ အိမအြောကထြပ် အရှေ့ခန်းရှိ နောကမြှီခုံရှညမြွားဆီသို့ ရောကလြာသည်။ ခုံရှညန်ှဈလုံးအလညရြှိ စားပြဲခုံပေါသ်ို့ မတငသ်ောင်းကို ပကလြကခြပြေးလိုကသ်ည်။ ကံကောင်းထောကမြစွာဖြင့ြ စားပြဲခုံက အံကဖြစ်ဆိုကြ ဖြစ်နပေါတော့သည်။ အပေါယ်ံကြည့်လြွှင် အေးဆေးတညင်ှိမသ်လောကြ အတွင်းအဇျဈတ်တက ကာမရမျမကအြလှနကြှီးသော မတငသ်ောင်းမှာ ရှှဝင်ေးလီးကြီးနှင့ြ တွေ့တော့မှ အားရကြနပေသ်ှားပါတော့သည်။

စောကဖြုတအြုံတဈခုလုံး တင်းတင်းကြပကြှပကြှီးဖြစ်ကာ ပူရှိန်းယားကြှနသည်ေ။ ထိုစဉြ ရှှဝင်ေးက သူ့လီးတနကြှီးကို တဈဝကကြွောကြွောြ ပြနန်ှုတ်၏။ စောကဖြုတန်ှုတခြမ်းသားကြီးက လီးတနကြှီးနှင့အြတူ ကြှတကပြါလာ၏။ ရှှဝင်ေးက ထိုသို့တဝကကြွောကြွောြ နှုတထြားရင်းကပင် ဘာမှ မလုပသ်ေးဘဲ မတငသ်ောင်း၏ နို့ကြီးနှစ်လုံးကို ဆုတခြွပြတေဆြှပေး၏။ နို့သီးခေါင်းတွကေိုလည်း လှိမ့ခြွပေေးသည်။ မတငသ်ောင်း စောကခြေါင်းထဲမှာလည်း စောကရြညတ်ှေ တစိမ့စြိမ့ထြှကကြာ လှိုကလြှိုကပြှီး ယားတတလြာသည်။

ရှှဝင်ေးက ကိုယကြိုကုန်း၍ နို့နှစ်လုံးကို စို့ပေးလိုကြ၏။ မတငသ်ောင်း နှုတဖြွားက

”အီး….အမလေး”

ဟူသော ရမျမကင်ှီးသံကြီး ထွကပြေါလြာပြီး…. စောကဖြုတကြှီးကို အစွမ်းကုန် ကော့ပေးလိုကရြာ…. တဖစွဖြစွြ အသံများ ထွကပြေါလြာပြီး တဈဝကကြွောကြွောြ ထွကန်သေော လီးတံကြီးကို စောကဖြုတကြှီးက အဆုံးထိ ဝါးမှိုသှားပြနသ်ည်။

“ဒေါျ ဒေါျ….ကောင်းလားဟင် ”

“ရှီး ကြှတ် ကြှတ် အားပါးပါး ကောင်းမှကောင်း လိုကတ်ာကြယ်။ အမလေး..… စောကဖြုတထြဲကို ကဉွစြိမ့န်တောပဲကြယ်…. နာနာလေး ဆောင့လြိုးပေးတာ ကောင်းတယကြှယ် ထပလြုပပြေးပါဦးနောြ နောြ”

“ဟုတ်…. ဟုတကြဲ့ပါ”

ရှှဝင်ေးအသံတွကေ လှိုင်းထတုနအြကန်ပေါတော့သည်။

ပြီးပါပြီ။