အောစာအုပ်

ကိန်းဂဏန်းများနောက်က ရမ္မက်နှောင်ကြိုးလေး

အခန်း ( ၁ )

” မမလေး … ကားအဆငသ်င့ြ ဖြစ်ပါပြီ ”

” အေးအေး … မောငတ်ိုး … ငါလာပြီ … ငါ့ကား ဘယခြွိနရြမှာလဲ ”

” ညနပေိုင်းမှ … ရမှာ … မမလေး ”

ဧည့ခြန်းထဲ ထိုငန်တေုန်း ဒါရိုငဘြာ မောငတ်ိုးက အဆငသ်င့ြ ဖြစ်ကြောင်း လာပြောလို့ ပြည့လြည်း လှယန်ကြေ အိတကြလေး ကောကလြှယပြှီး ကုမျပဏီ သှားဖို့ ထွကခြဲ့လိုကတ်ယ်။ ပြည့ကြား ပကြလြို့ ကိုမိုးက သူ့တပည့ြ မောငတ်ိုးကို လာခေါခြိုင်းတာပါ။ ခွံတံခါးနား ရောကတ်ော့ ခွံစောင့ြ ဦးသိန်းက မောငတ်ိုး ဟှန်းတီးတာနဲ့ တံခါး လာဖြင့ပြေးနတော။ ကားလေးက ခွံထဲက ထွကပြှီး ရပကြှကြ လမ်းလေးအတိုင်း ကြောကလြမ်းမကြီးဆီ မေးတငပြှီး ပြည့တ်ို့ လငမြယားပိုငတ်ဲ့ ရှှမှငေ့မြိုရြ ကုမျပဏီရှိရာ မှို့ထဲဘကြ ဦးတညန်တယ်ေ။

ကိုမိုးက ပြည့ခြငပြှန်းပါ။ ထိပတ်န်း စီးပြားရေး ပညာရှင် တဈယောကြ။ ပြည့ြ စတိုးဆိုငကြှီး တဈခုမှာ အရောင်းစာရေးမ ဝငလြုပတ်ုန်း တွေ့ပြီး လကထြပဖြစ်ခဲ့တာပေါ့။ ကိုမိုး နာမညကြ မိုးမှင့မြောင် ။ ပြည့ကြ စခငကြတည်းက ကိုမိုးပဲ ခေါတ်ာ လကထြပပြှီးတော့လည်း ကိုမိုးပဲ ခေါဖြစ်တယ်။

ပြည့န်ာမညကြ ပြည့ဖြူးခိုင် ပါ။ ဘဝက ဝလုံးလေး ဝိုင်းအောင် မရေးနိုငခြငကြတည်းက ကြမ်းတယ်။ ပြည့ြ မမကေေ ဖဖဆေေုံးတော့ အမွိုးတွေ အိမမြှာ အိမအြကူ လုပရြင်း ဘဝကို ဖြတသ်န်းခဲ့ရတာပေါ့။ လစာရယလြို့ မရပမယေ့ြ စားစရာကြှေး နစရောပေးတဲ့ အမွိုးတွကေ ပြည့ြ ဘှဲ့ရတဲ့အထိ ထောကပြံ့ ပေးကြပါတယ်။

အဲ့ခွိန် ပြည့ဘြဝမှာ မရှိမဖြစ် သူငယခြငွြးချောလေး ဇာနည် ဆိုတာရှိတယ်။ ဇာနည် အကြောင်း နောကကြွ ပါလာမှာပါ။ ပြည့ဘြှဲ့ရပြီးတော့ အလုပကြို အောကခြှကေ စခဲ့ရတာ။ ပြည့ြ အရောင်း စာရေး လုပဖြူးပါတယ်။ ဧည့ကြှို Reception ရော၊ ငှသေိမ်း Cashier ရော၊ အို အစုံအစုံပါပဲ။ တဈဈေးဝင် တဈဈေးထွကြ အလှကုနဆြိုငပြဈစည်း အသဈဝငတ်ိုင်း မိတဆြကရြင်း လိုကရြောင်းပေးဖူးတာပေါ့။

ပြည့ြ ဘဝက ကြမ်းပမယေ့ြ အဖေ့ဘကကြ ရတဲ့ မကြန်ှာချောချောရယ်၊ အရပအြမောင်းရယ်၊ ပြီးတော့ အမေ့ဘကကြ ရတဲ့ နိုအုံထွားထွားကြီးရယ်၊ ခါးအောကကြ ကော့ထွကြ အိကားနတေဲ့ ဖငသ်ားစိုငကြှီးတွကေ ဘဝတကလြမ်းအတွကြ အကောင်းဆုံး အထောကကြူ ပြုခဲ့ပါတယ်။

အမဆေုံးတော့ ပြည့ြ ကိုယပျိုငဝြငင်ှလေေးနဲ့ အိမင်ှားနနေိုငခြဲ့ပါတယ်။ လှယတ်ော့ မလှယဘြူး ဝငင်ှရဖေို့နဲ့ ရှေ့ဆကလြှမ်းဖို့အတွကြ လုပခြဲ့ရတဲ့ အလုပတ်ှကေ လဲကြလိုကြ ပြနထြလိုကပြဲ။ လုပင်န်း အတွေ့ကြုံ မှင့လြာရငတ်ော့ ပိုကောင်းတဲ့ အလုပတ်ဈခုက စောင့ကြှို နတတေပြါတယ်။ ရှေးခယွစြရာ အခွင့အြလမ်းတွမွေားလာတာနဲ့ ကြိုကတ်ဲ့ လမ်း လွှောကရြုံပဲလေ။ လူတွမှော မလုပခြငွတ်ဲ့အလုပ် ဆိုတာမွိုးတွေ ရှိလာပါတယ်။

ဘှဲ့ရတော့လည်း ဈေးရောင်းရမှာ ပြည့ြ မရှကပြါဘူး။ စီးပြားရေး သမားတွကေ သူတို့ရဲ့ အသိပညာတွကေို ရောင်းခတွဲ့ အရောင်းဝယသ်မားတွေ ဖြစ်နပမေယေ့ြ ဈေးရောင်းတာ ရှကစြရာကောင်းတယလြို့ မှငန်ကြတေဲ့ အမှငကြဉွြးသူတွေ ပြည့ဘြဝ အစမှာ အများကြီး မှငဖြူးခဲ့တယ်။ ဝငင်ှေ ဒါမှမဟုတ် လစာကို လူတိုင်း အများကြီး ယူချင်ကြှတာ လစာဆိုတာ ကိုယ့ပျိုင် ရညအြချင်ြးတဈခုပဲ အစွမ်းရှိသလောကြ တူညီတဲ့ ဝငင်ှကေို ရနမှောပဲလေ။ ဝငင်ှေ နည်းတာကို ပြည့မြရှကပြဲ အရညအြချင်ြး မပြည့ဝြသေးတာကိုပဲ လေ့လာသငယ်ူပြီး ကြိုးစားခဲ့တာပါ။

တခါတခါ လူအောကကြွို့လို့ လူပိမသဘေူးတဲ့ ခခြြ ခခြြ။ ဘဝက စာအုပတ်ဈအုပတ်ော့ မဟုတဘြူး သနားအောင် ပြောတိုင်း အလုပမြဖြစ်ပါဘူး။ အောကကြွို့တိုင်း အဆငမြပြတောမို့ ဒီလိုကငွ့သ်ုံးစရာ မလိုပါဘူး။ လကတ်ှေ့မှာ စကားပြော ပါးနပပြှီး အလုပကြို စီမံခန့ခြှဲနိုငဖြို့ လိုအပတ်ာပဲလေ။ တဖကလြူတွရေဲ့ အကြိုကကြို တွကဆြပြီး အောကကြွို့စရာမလိုပဲ အလုပဖြစ်အောင် လုပလြို့ရပါတယ်။

” မမလေး … ရောကပြှီ ”

” ဟင် … ဟုတသ်ား မောငတ်ိုးရယ် … ခခြြ…။ ငါလည်း အတွေးလှနန်တော …။ ညနကြေ ကားရတာနဲ့ … ဒီလာပို့ပေး …။ မင်းဆရာက ဒီည သောကပြှဲကငွြးမှာထငတ်ယ် …။ ကာစတနမြာ အသဈတွေ ဒီနေ့ ရောကမြှာ … အပြနကြွ ငါ့ဟာငါ ပြနမြယ် ”

” ဟုတ် ”

မောငတ်ိုး ပြောပြီးတာနဲ့ ကုမျပဏီထဲ ဝငတ်ော့ ဝနထြမ်းအားလုံး နှုတဆြကတ်ာနဲ့ ပြနပြှုံးပြ နှုတဆြကရြင်း ပြည့ြ ရုံးခန်းလေးထဲ ဝငလြာခဲ့တယ်။ စားရင်း အဟောင်းတွေ ပြနစြဈနတေုန်း ပြည့ြ အလုပစြားပြဲခုံပေါကြ ဖုန်းသံလေး မှညလြာနတော။

” တူတူ … တူ ……… တူတူ … တူ ”

” ဟဲလို … ပြော … ကိုမိုး ”

” ပြည့ြ … ရောကရြင် … ကိုမိုး ဆီလာခဲ့ဦး ”

” ရောကပြါပြီ … ကိုမိုးရဲ့ … လာပြီ လာပြီ ”

စကားပြောပြီးတာနဲ့ ၅ လှှာ အထပကြို ဓာတလြှကေားနဲ့ တကခြဲ့လိုကတ်ယ်။ သီးသန့ခြန်းမို့ ကိုမိုး ခွင့ပြှုခကြြ မရပဲ ဘယသ်ူမှ လာခွင့မြရှိတဲ့ ကုမျပဏီရဲ့ VIP အခန်းပေါ့။ အခန်းထဲ ရောကတ်ာနဲ့ ဘဲဥပုံ စားပြဲခုံကြီးရဲ့ ဘေးနား ထိုငခြုံ အလှတတ်ဈလုံးပေါြ ထိုငန်တေဲ့ ပြည့ြ ခငပြှန်းကို မှငလြိုကရြပြီ။

” WOW … ဒီနေ့လည်း … အရမ်းလှနပေါလား … ပြည့ရြယ် … လာပါဦး … ဘောဒြီနဲ့ အဝတစြားက အမြဲ ဆှဲဆောငန်တော ”

” သှားပါ … အပိုတွေ … အိမကြှတော့လည်း … အလုပကြ ပထမ ”

” မဟုတပြါဘူး ပြည့ရြယ် … မိန်းမကို အမြဲ ရငထြဲ ထည့ထြားတာပါကြာ ”

အနားရောကတ်ာနဲ့ ပြည့ြ ခါးသေးကဉွလြေး ဆှဲဖကပြှီး လညတ်ိုငပြှော့လေးကို ခပပြှင်းပြင်း စုပန်တေော့တယ်။ ဒါက ကိုမိုး အကငွ့လြေ။ နှုတခြမ်းချင်ြး နမ်းရတာထကြ လညတ်ိုငတ်ို့ ခွိုင်းကြားတို့ကို ပြငပြှင်းပြပြ အကြကထြငအြောင် စုပယ်ူတတတ်ာ။ လကမြထပခြင် ပြည့ြ အရောင်းစာရေးမလေး ဘဝထဲက ပြည့ခြန်ဓာကိုယ် တဈခုလုံး ကိုမိုး မနမ်းဖူးတဲ့ နရောမရှိပါဘူး။ ခွမလေေးက စပြီး နဖူးအထကြ ဆံနှယလြေးတွအထေိ ကိုမိုး နမ်းပေးခဲ့တယ်။

အခုလည်း ပြည့လြညတ်ိုငလြေး နမ်းရင်း ခုံပေါထြိုငခြိုင်း ပြီးတာနဲ့ စကပထြမိနလြေး ခွိတဖြှုတန်တော။ထမိနခြွှတတ်ော့ ဖငကြို ကြှပေးရင်း တဆကတ်ည်း အတွင်းခံကိုပါ ပြည့ခြွှတပြေးလိုကတ်ယ်။ အတွင်းခံ ဘောင်းဘီလေး ကြှတတ်ာနဲ့ ပြည့ပြေါငကြှားထဲ ကိုမိုးက မကြန်ှာအပပြှီး ယကတ်ော့တာပဲ။ အားရအောင် ယကပြှီးမှ သူ့ဘောင်းဘီ ဇဈဖြင့ပြှီး ထောငမြတန်တေဲ့ လီးထိပကြို စောကပြတလြေးထဲ ဖိထည့ပြဈတယ်။ မှနပြှတင်းပေါကကြ အလင်းရောငဖြွော့ဖြော့ လေးအောကြ သီးသန့ခြန်းလေးထဲ ပြည့န်ဲ့ ကိုမိုးရဲ့ အသားချင်ြး ရိုကခြတ် သံတွေ ဘယသ်ူမှ မကြားနိုငပြါဘူး။

စားပြဲခုံဘေးနား အနကရြောင် သရထေိုငခြုံပါြ ထိုငလြကြအြနထေားဖြင့ြ ပေါငတ်နန်ှဈဖကဖြှဲပြီး ကိုမိုး ကြောပြငကြို ခပတ်င်းတင်း ဖကထြားလိုကတ်ယ်။ ပြည့ြ နှုတခြမ်းလေး ဟပြီး တအီးအီး ညည်းနတေုန်း ကိုမိုးက ပြည့ြ ပေါငဂြှထဲက စောကပြတန်ီတာရဲလေးကို မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် ဒူးထောကလြကြြ အနထေားဖြင့ြ မနားတမ်း ဆောင့လြိုးနတော။ ပစ်ဆောင့န်သေော ကိုမိုး ဆောင့ခြကြတ်ှကေို ခါးကော့ပြီး ပြနဆြောင့ရြင်း တုန့်ပြနပြေးနလေိုကတ်ာပေါ့။

မနေ့က စီးပြားဖကြ မိတဆြှတဈေယောကရြဲ့ မှေးနေ့ပြဲ သှားပြီး ကိုမိုးလည်း အလုပကြိဈစတွနေဲ့ ရှုပန်ခေဲ့တာ။ ညပိုင်း အလုပပြငပြန်းတော့ ပြည့န်ဲ့ မလိုးဖြစ်ပဲ တန်းအိပတ်ော့တာပဲ။ တအားစိတကြှှနတေဲ့ ကိုမိုး လိုးခကြတ်ှကေ အားပါနတေော့ ထိုငခြုံတောင် တကြှိကြှိ တအီအီနှင့ြ လှုပရြမ်းပြီး နံရံဘကြ ရှေ့နတောပေါ့။

နို့အုံတွေ တဖကပြှီးတဖကြ ပြောင်းစို့ရင်း ထိုငခြုံပေါြ အိကားနတေဲ့ ပြည့ဖြငသ်ားကြီး တုနခြါနအေောငကြို ပစ်လိုးနတယ်ေ။ ဖောင်းအိနတေဲ့ ပြည့ြ အဖုတလြေးထဲ ဝငထြှကန်တေဲ့ လီးက တဒုတဒြုတန်ဲ့ သှေးတိုးလာပြီ။ ပြည့စြောကပြတလြေး လီးအရညပြှားတွေ တင်းကနဲ့ တင်းကနဲ့ ခံစားမိတာနဲ့ ခုံပေါြ ပြောင်းထိုငခြိုင်း လိုကတ်ာပေါ့။

” ကိုမိုး … ခုံပေါြ ခဏထိုငလြိုကြ … မှနမြှနလြေး ”

ပြည့ြ စကားဆုံးတာနဲ့ ကိုမိုးလည်း မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် ဒူးထောကလြိုးနရောက ခုံပေါပြှောင်းထိုငလြိုကတ်ယ်။ ပြည့လြည်း ခံစားမှုက ငယထြိပရြောကန်တေော့ လီးပေါတ်ကခြှပြီး ဖငကြှီး မှှောကလြိုကြ ဖိခလွိုကန်ဲ့ အခကြြ ၃၀ ခန့ြ ခပပြှင်းပြင်း ဆောင့လြိုကမြှ စောကရြညမြွား ထွကကြလွာတာ။ ပြီးသှားတော့ နှစ်ဦးသား ခဏနားပြီးမှ ပြည့ြ အခန်းလေးထဲ ပြနလြာခဲ့လိုကတ်ယ်။ အခန်းထဲရောကတ်ော့ ဘာရယ် မဟုတဘြူး ကိုမိုးနဲ့ လိုးတာတွေ တွေးရင်း စိတကြ အတိတဆြီ ရောကသ်ှားရောပဲ။

ပြည့ြ လိငစြိတကြို စတငဖြောပြေးခဲ့တာ ကိုမိုးတော့ မဟုတခြဲ့ပါဘူး။ ပြည့ြ ကိုမိုးနဲ့ မတွေ့ခင် အိမင်ှားနခေဲ့တဲ့ အိမပျိုငရြှင် ဦးမှင့စြိုး ပါ။ ဦးမှင့စြိုး ဆိုတာ အသကြ ၅၀ ကြောြ အိမထြောငသ်ညပြါပဲ။ ဦးမှင့စြိုးရော သူ့မိန်းမ အနတ်ီမိုးဝါရော ပြည့အြပေါြ သမီး အရင်းတဈယောကလြို သဘောထား နခေဲ့တာပေါ့။

ပြည့ကြ အိမမြှာ ခကြပြှုတ် မစားဘူး။ အပြငမြှာပဲ အလုပန်ဲ့ နီးတဲ့ ဆိုငမြှာ ဝယစြားတာများတယ်။ အလုပန်ားရကကြှမှ ကိုယကြှိုကတ်ဲ့ ဟင်းလေး ခကြစြားဖြစ်တာ။ မှတမြှတရြရ အလုပန်ားရကြ တဈရကကြှ ပြည့ြ ငါးခေါင်းဟင်းရည် ခကြဖြစ်တာပေါ့။ ကကြတ်ာနဲ့ အနတ်ီမိုးဝါတို့ အခန်းဘကြ ဦးဦးဖြားဖြားလေး ကြှေးမလို့ ကူးလာခဲ့တယ်။

အိမင်ှားနတော ဆိုပမယေ့ြ အခန်းက ကပလြကြပြါ။ ပေ ၃၀ ပေ ၅၀ မှကေို နောကဖြေး ၁၀ လောကြ ခနွပြှီး ဝန်းအပြည့ြ ဆောကထြားတဲ့ ထရံကာ သှပမြိုးအိမလြေးပေါ့။ အလယတ်ည့တ်ည့ကြ ထရံ့ကာပြီး အခန်း ၂ ခန်း ခွဲနကြတေယ်။ နောကဖြေးမှာက ရချိုးကနန်ဲ့ အိမသ်ာ ကပဆြောကထြားတာ။

မိသားစုလို ဖြစ်နတေော့ နောကဖြေးပေါကကြပဲ အလှယတ်ကူ ဝငလြာလိုကတ်ယ်။ အိမရြှေ့ ဧည့ခြန်းထဲ ရောကတ်ော့ ဦးမှင့စြိုးက ထိုငခြုံမှာထိုငရြင်း လကတ်ဈဖကကြ တလှုပလြှုပန်ဲ့ ဘာလုပန်မှန်ေး မသိပါဘူး။ ပြည့လြည်း အသံမပေးပဲ ဦးမှင့စြိုးရှေ့က စားပြဲခုံပေါြ ငါးခေါင်းဟင်းရည် ပန်းကနလြေး သှားခလွိုကမြိတာ။

” ဦးစိုး … အနတ်ီမိုးရော … ဒီမှာ ငါးခေါင်း ဟင်းရည် … ပူ ပူ လေး … စား စား …… အိုရြ …… ”

” ဟာ … ဆောရီးနောျ … သမီး ”

မှငလြိုကရြတဲ့ မှငကြှင်းကြောင့ြ ပြည့မြကြန်ှာ ရနှေေးနဲ့ အပကခြံလိုကရြသလို ခံစားလိုကရြတာပဲရှင်။ ဦးစိုးက ခုံပေါြ ထိုငလြကြြ အနထေားနဲ့ ပုဆိုး ခါးပုံစ ဖြညပြှီး ဂွင်းထုနတော။ ရုတတ်ရကြ ပြည့မြှငလြိုကရြတော့ ဦးစိုးလည်း မကြန်ှာပကြပြှီး အိုးတို့အမ်းတန်း ဖြစ်နရှောတယ်။ အခွိနခြဏလေးဆိုပမယေ့ြ ပြည့မြကြလြုံးထဲ ဦးစိုး လကသ်ီးဆုပထြဲက လီးကို စွဲကနွခြဲ့တော့တာပဲ။ ပြည့ြ အခန်းဘကြ ပြနရြောကတ်ဲ့ အထိ လီးကြီးက မကြလြုံးထဲ ကပပြါလာတယ်။

ငယင်ယကြ ပြည့ြ အခစွဆြုံး သူငယခြငွြးလေး ဇာနညန်ဲ့ ကလေး သဘာဝ သူ့ဟာကိုယကြှည့ြ ကိုယ့ဟြာသူကြည့်ြ မှငခြဲ့ဖူးတာပေါ့။ လကမြလောကလြေးမို့ ဆန့ကြငွဘြကြ လိငဆြိုတဲ့ အသိလေးပဲ ဘာအရောငမြှ မပါပဲ ကြည့်န်ခေဲ့တာ။ အရှယရြောကတ်ော့လည်း ဘဝအတွကြ ရုန်းကနန်ခွေိနမြို့ အခစွဆြိုတာ ပြည့အြတွကြ ဆနတ်ဈခွကလြောကြ အရေးမပါခဲ့ဘူး အထိအတွေ့ဆိုတာ အဝေးကြီးပဲလေ။ ဦးစိုးလီးကြီးက ပြည့အြတွကြ ပထမဆုံး အနီးကပ် မှငလြိုကရြတဲ့ လီးပေါ့။

နောကရြကကြစပြီး ရာဂနတဖြမ်းစားတယ် ဆိုရမလားပဲ။ အိပခြွိနကြ လှဲပြီး အလုပထြဲရော စားခွိန် သောကခြွိနမြှာပါ ဦးစိုး လီးကြီးပဲ မှငယ်ောငန်မေိတာ။ ကိုယ့ကြိုကိုယလြည်း မကြမနေပ် ဖြစ်မိရတယ်။ နောကဆြုံး စိတအြလိုလိုကရြင်း အနတ်ီမိုးဝါတို့ အခန်းဘကြ ချောင်းကြည့်မြိတော့တာပဲ။ ဒါပမယေ့ြ ဦးစိုး လီးကြီး မှငခြှင့ြ မရပြနဘြူး။

အနတ်ီမိုးဝါ နယပြှနတ်ဲ့ရကြ မရောကခြင် တဈရကကြ နေ့ခင်းဘကြ ထူးထူးခွားခွား ညည်းသံ သဲ့သဲ့ ကြားလိုကတ်ော့ ပြည့လြည်း စိတဝြငစြားမိတာပေါ့။ ခွသေံလုံအောင် ဖြနင်းရင်း ထံရံပေါကလြေးထဲက ကြည့်တ်ော့ ခကြခြငွြးပဲ ပြည့ြ သှေးသားတွေ ဆူပြကလြာမိတယ်။

ဖုန်းထဲ ယောင်ျကြားမိန်းမ ကာမ ဆကဆြံတာတွေ မှငဖြူးပမယေ့ြ အခုလို အပြင် လကတ်ှေ့ဘဝမှာ မှငဖြူးတာ ပထမဆုံးပါ။ အနတ်ီမိုးက မတတ်ပရြပလြကြြ အနထေားနဲ့ ဦးစိုး ဆံပငတ်ှကေို ဆုပပြှီး အဖုတန်ဲ့ မကြန်ှာတပြငလြုံးကို ဆှဲပြတန်တယ်ေ။ နေ့ခင်းဘကမြို့ ပြတင်းတံခါးက ဝငလြာတဲ့ နရေောငအြောကြ ဦးစိုး မကြန်ှာ တပြငလြုံး စောကရြညတ်ှေ စိုရှဲနတော မှငန်ရတော။

ဦးစိုးက ကုတငပြေါြ ထိုငလြကြြ အနထေားနဲ မကြန်ှာကို စောကဖြုတန်ဲ့ အပြတခြံရင်း အနတ်ီမိုး ဖငကြှီးကို ဆုပကြိုင် ညှဈခွနတေယ်ေ။ ခဏနေ အနတ်ီမိုးက ကုတငစြောင်း လေးဖကကြုန်းပေးတော့ ဦးစိုးက ထရပပြှီး ပုဆိုး ခွှတခြပြဈတာ။

ဦးစိုးပေါငကြှားက ပြည့မြှငခြငွတ်ဲ့ လီးကြီး မှငလြိုကတ်ာနဲ့ ချောင်းရင်း ဒူးတွေ ညှတကြကြုနတ်ယ်။ ပေါငကြှားထဲ အဖုတလြေးက ဆဈကနဲ့ ဖြစ်ပြီး သေးပေါကခြငွြ သလိုလို ခံစားလိုကရြတာပေါ့။ ကုတငပြေါြ လေးဖကြ ကုန်းနတေဲ့ အနတ်ီမိုး ဖငကြှီး နောကကြ ဦးစိုးတဈယောကြ မတတ်ပရြပလြကြြ အနထေားနဲ့ နရောယူပြီး လိုးတော့တာပဲ။ ဦးစိုး လဥနှလုံးက အနတ်ီမိုး အဖုတကြို တဘကဘြကန်ဲ့ ရိုကမြိနတယ်ေ။ စောကဖြုတထြဲ လီးကြီး ဝငထြှကန်တောကို ပြည့လြည်း မလှတတ်မ်း ကြည့်ရြင်း ပေါငကြှားထဲ လကတ်ဖကကြ အလိုလို ရောကသ်ှား ရောပဲ။

ထမိန် အပြငကြနပေဲ အဖုတလြေးကို ပြတပြေးရင်း အနတ်ီမိုးနရော ပြည့ဆြိုရင် ဆိုတဲ့ အတွေးလေး ဝငလြာတာနဲ့ လကဖြဝါးလေး နှေးကနဲ့ ဖြစ်သှားတော့တာ။ မကြလြုံးလေး မှိတပြှီး ပြည့အြဖုတလြေးကို ခပတ်င်းတင်း ပြတပြေးနမေိတာပေါ့။ မကြာပါဘူး ဦးစိုး နဲ့ အနတ်ီမိုးဆီက တရှီးရှီးနဲ့ စုပသ်ပ် ညည်းသံတွေ ကြားလိုကရြတယ်။

…………………………………………………

အခန်း ( ၂ )

ဦးစိုးက အနတ်ီမိုး စောကဖြုတထြဲက လီးကို ဖြည်းဖြည်းချင်ြး ဆှဲထုတလြိုကတ်ော့ အနတ်ီမိုးပါးစပကြ တရှီးရှီး အောရြင် ကုတငပြေါြ လှဲခလွိုကရြောပဲ။ အနတ်ီမိုးက ဦးစိုးကို ဘာလုပခြငွလြဲ ဆိုတာ သိနတေဲ့ ပုံနဲ့ စိုကကြှည့န်တယ်ေ။ ဦးစိုးက ကုတငပြေါြ ဒူးထောကတ်ကရြင်း အနတ်ီမိုး ပုခုံးကို တွန်းပြီး ပကလြကလြှနခြပြဈတော့ ပကလြကြ လှနသ်ှားတာနဲ့ အနတ်ီမိုး ဒူးကောကကြှေးကြား လကန်ဲ့ခွိတဆြှဲပြီး ပေါငန်ှဈဖကြ ဖြဲပေးလိုကပြှနရြော။

အနတ်ီမိုး ပေါငကြှားထဲ စောကခြေါင်း အတွင်းသားလေး နီရဲပြီး ဖောင်းကြှနတေဲ့ စောကဖြုတကြို ဦးစိုးက လီးထိပန်ဲ့ တေ့လိုးပစ်တာ။ အနတ်ီမိုးဆီက အ ကနဲ အသံထွကလြာပြီး ခေါင်းလေး မော့တကသ်ှားတယ်။ မှှောကဖြှဲထားတဲ့ အနတ်ီမိုး ခွချင်ြေးဝတကြို လကန်ှဈဖကန်ဲ့ ထိန်းကိုငပြှီး တဘှတဘြှတန်ဲ့ ဆောင့လြိုးတော့ အနတ်ီမိုး ခေါင်းက ကုတငရြှေ့ခွမ်း တိုးကပသ်ှားတော့တာ။ အားပါတဲ့ ဆောင့ခြကြတ်ှနေဲ့ ညည်းသံ အသားချင်ြး ရိုကခြတသ်ံများ ဆူညံနရင်ေး အတောလြေး ကြာမှ နှစ်ယောကသ်ား အံကြိတသ်ံတွေ ထွကပြေါလြာပြီး ငှိမကြသွှားတယ်။

နှစ်ဦးသား အထွဋထြိပ် ရောကပြှီးတော့ ဦးစိုးက အနတ်ီမိုး မကြန်ှာဘေးနား ဒူးထောကြ ထိုငရြင်း လီးအရင်းက ကိုငပြှီး မကြစြိမှိတ် အနားယူနတေဲ့ အနတ်ီမိုး ပါးစပန်ား ဒဈကြီး ကပပြေးလိုကပြှနတ်ယ်။ နူတခြမ်းနား ရောကလြာတဲ့ ဦးစိုး လီးကြီးကို တပြှတပြှှတန်ဲ့ အနတ်ီမိုးက ဆှဲစုပပြေးနတောပေါ့။ ပြည့ြ စောကပြတလြေးထဲက စောကရြညတ်ှလည်ေး ပေါငခြှံထဲကနေ ခွဖြေားထိ စီးကနွရင်ေး ကြမ်းပြငပြေါြ အိုငကြုနတ်ော့တယ်။

နောကရြကြ အနတ်ီမိုး ခရီးထွကသ်ှားတော့ ညပိုင်း မိုးတွကရှော လွှပစြီးတွေ တဖကြဖြကြြ နဲ့ပေါ့။ မိုးအေးအေးနဲ့ စောငအြပါးလေးခွုံပြီး ဖုန်းလေးပြတရြင်း မကြလြုံးက စင်းကလွာတာ ဘယခြွိန် အိပပြွောသ်ှားမှန်း မသိပါဘူး။ ခါးအောကပျိုင်း အေးကနဲ့ ခံစားရမိလို့ မကြလြုံးဖြင့ကြှည့လြိုကတ်ယ်။

” ဟင် … ဦးစိုး … ဘာ ဘာ … ဘာလုပ် မလို့လဲ ဟင် ”

ပြည့ြ တကယကြို လန့အြောမြိတာပါ။ ပကလြကအြိပပြွောန်တေဲ့ ပြည့ခြါးနားလေး ဦးစိုးက တငပြလှဲ ဝငထြိုငပြှီး ပေါငကြှားထဲက အဖုတလြေးကို ပြတပြေးနတော။ ခွုံထားတဲ့ စောငကြ ခွရင်ေးဘကရြောကန်ပြေီး ပြည့ြ ညဝတ် စကပလြေးက ဗိုကပြေါြ လှနတ်ငထြားလကြလြေးပေါ့။

” သမီး လိုအပခြကြလြေး … ဦးစိုးက ဖြည့ပြေး ချင်လြို့ပါ ”

” ဟင် … သမီး ဘာမှ မလိုပါဘူး … ဦးစိုးရယ် … အခန်းထဲက … ထွကျ ထွကျ …… ပါ …… ”

” မညာပါနဲ့ … သမီး ချောင်းကြည့်တ်ာတွေ … တဈယောကထြဲ စောကပြတန်ှိုကပြှီးး … အာသာဖြနတေောတွေ … မကြည့်ရြကလြို့ပါ ”

ပြည့ြ စကား မဆုံးခင် ဦးစိုး ဖြတပြှောတဲ့ စကားတွကြေောင့ြ မကြန်ှာ မထားတတအြောင် ဖြစ်မိနတယ်ေ။ စကပလြေး ပြနဖြုံးဖို့ ကြိုးစားပမယေ့ြ ဦးစိုးက ပြောပြောဆိုဆို ပြည့လြကကြို ဘယလြကန်ဲ့ ဖမ်းတားပြီး ညာလကကြ ပြည့ြ ပေါငကြှားကို နိုကန်တေုန်းပဲ။

” စောကပြတလြေးက … နီတာရဲလေး … လှလိုကတ်ာ သမီးရာ ”

ဦးစိုး အပေါပျိုင်းက ဗလာနဲ့ အောကကြ ကချင်ပြုဆိုး အစိမ်းအောကြ လီးက ထောကမြတန်တော။ အနီးကပမြို့ လကမြောင်းသားတွေ ရငဘြတတ်ှေ ရဲ့ ဖုထဈနတေဲ့ ကြှကသ်ားတွကေ အတိုင်းသား မှငန်ရတေယ်။ အသားညိုညိုနဲ့ အသကအြရှယအြရ ဆံပငတ်ှကေ ဖြေးလို့ မကြန်ှာက မိုးအေးနတောကို ရမျမကစြိတကြှောင့ြ ခွှေးစို့နပေုံပါ။ ပြည့ြ ရုန်းကနန်ပမေယေ့ြ သနမြာတဲ့ ဦးစိုး လကတ်ှထေဲ ရုန်းမရတော့တာပါ။

ပြည့ပြေါငကြှား ခုံးမို့နတေဲ့ အဖုတလြေးကို ဦးစိုး လကခြွောင်း ကြီးတွကေ ဖိပြတန်တေော့ တကိုယလြုံး ကငွတ်ကသ်ှားပြီး ကြကသ်ီးတွေ တဖြန်းဖြန်း ထလာရတယ်။ ပြည့ြ ရချိုးခွိနန်ဲ့ အာသာ ဖြခွေိနလြောကပြဲ ထိမိတဲ့ စောကပြတလြေး ဦးစိုး လကဖြဝါးအောကြ ဖေါင်းကြှပြီး အရညတ်ှေ အိုငန်တေော့တာ။ ရှကစြိတကြ ငှင်းဆနန်ပမေယေ့ြ အထိအတွေ့က သာယာမိတော့ ပေါငတ်နတ်ှေ မသိမသာ ကော့ပြီး မကြန်ှာ ဘေးလှဲထားမိပါတယ်။

” သမီး စောကပြတလြေး … ဖောင်းကြှလာပြီ … ခဏနေ ဦးစိုး လိုးပေးမှာပါ … သမီးကို လိုးပေးမယ့ြ လီးကြီး ကြည့်ပြါဦး … ရှကမြနပေါနဲ့ … ဟိုတဈခါ မှငဖြူးတယမြလား ”

ဦးစိုးစကား ဆုံးတော့ အလိုအလွောကြ ခေါင်းလှည့မြိတာ အနတ်ီမိုး စောကဖြုတကြှီး အမြဲလိုးနတေဲ့ မဲမဲတုတတ်ုတ် လီးကြီးက မှငတ်ာနဲ့ စိတထြဲ တမွိုးကြီး ဖြစ်လာရတယ်။ လီးထိပကြ ဒဈကြီးက ကားထွကန်တော အူယားစရာကြီး။ ပြည့ြ ပေါငကြှားထဲ ဒူးထောငထြိုငပြှီး ဖောင်းကားနတေဲ့ စောကပြတလြေး လီးထိပန်ဲ့ လာထောကတ်ော့ လန့ပြှီး ပေါငတ်နတ်ှေ စိထားလိုကတ်ာပေါ့။

ပြည့ြ နို့အုံဘေး လကထြောကတ်ာနဲ ရငဘြတကြှီး ဆီးတွန်းထားပြီး ရုန်းကြည့်သ်ေးတာ မရတော့ပါဘူး။ ရုန်းနတေဲ့ အခွိနလြေးမှာပဲ စောကပြတလြေးထဲ စူးကနဲ့ ခံစားလိုကရြတာပဲ။

” အားးး … အမေ့ … သပေါပြီ … ကြှတကြွှတ် ”

” ခဏလေးပါ သမီးရယ် … နောကမြှ ကောင်းလို့ပါ ဆိုပြီး … နတေိုင်း အလိုးခံချင်န်မယ်ေ ”

” ဗစြျ … အ အားး … အဟင့ျ ဟင့ျ ”

ဦးစိုးက ပြောရင်း ခါးအားနဲ့ ထပဖြိသှင်းတော့ အဖုတထြဲ သပလြွှိုထားသလိုပါပဲ လီးတုတတ်ုတကြှီးက ဗစွကြနဲ့ ပြည့ြ စောကပြတလြေးထဲ တိုးဝငလြာတယ်။ ပြည့ြ စောကပြတလြေး နိုကပြှတကြတည်းက စောကရြကြညေတ်ှေ စို့နတောမို့ လီးကြီးက မဆန့မြပြဲ ဝငလြာတာပေါ့။ ထူးဆန်းတာက လီးကြီး ဘှတကြနဲ့ ဝငပြှီး ခဏနတေော့ ပေါငတ်ှေ မသိမသာ ဖြဲပေးမိရင်း ရငဘြတတ်ှန်းထားတဲ့ ပြည့လြကတ်ှကေ ဦးစိုး လကမြောင်းတွကေို ပြောင်းကိုငမြိတော့တယ်။ ဦးစိုး မကြန်ှာက ဖကြကြနဲ့ ပြုံးလာပြီး လီးဝငသ်ှားတာနဲ့ အပြုအမူ ပြောင်းသှားတဲ့ ပြည့ြ စောကပြတလြေးကို မညှာမတာ လိုးတော့တာပဲ။

ပထမဆုံးအကြိမ် အလိုးခံရလို့ နာကငွပြမယေ့ြ လီးဝငလြာတိုင်း အသဲခိုကအြောင် ကောင်းနတောတော့ ဝနခြံပါတယ်။ စိတကြူးနဲ့ အလိုးခံနတေဲ့ လီးကြီး တကယပြဲ ပြည့စြောကပြတထြဲ ရောကန်တောလေ။ အလိုအလွောကြ အောကကြနေ ပြနကြော ပေးမိနပြေီ။ ဦးစိုးလည်း ကမွ တုန့်ပြနမြှု့ကို ကြနပေန်ပေုံနဲ့ အားထည့ြ လိုးတော့တာပဲ။ ပြည့ြ ကုတငလြေး တကြှိကြှိ မှညပြှီး ယိမ်းထိုးနတေဲ့ထိ ဆောင့လြိုးနတော။

” ကောင်းလာပြီ မလား … သမီး ”

ပြည့ြ အင်းလို့ ဖြမေိသလား ခေါင်းဆတပြှခဲ့သလား သတိမထားမိတော့ပါဘူး။ စိတကြ အဖုတထြဲ ဝငန်တေဲ့ လီးဆီပဲ အာရုံရောကန်မေိတယ်။ ဦးစိုးလည်း ပြည့အြပေါကြ ဖိလိုးရင်း ဟောဟဲဟောဟဲနဲ့ မကြန်ှာက ခွှေးတွေ ရငဘြတပြေါြ စီးကနွတော။ ပြည့လြည်း စောကရြည် ပန်းထုတရြတာ ၂ကြိမရြှိပါပြီ။ အဆကမြပြတ် လိုးနတေဲ့ ဦးစိုးဆီက အံကြိတသ်ံ ထွကလြာပြီး မကြာပါဘူး ပြည့စြောကပြတလြေးထဲ နှေးကနဲ့ ခံစားလိုကရြတယ်။ တကယကြို ဘာနဲ့မှ မတူတဲ့ ခံစားမှု တဈမွိုးလေးပါ။ ကာမစိတ် တကန်တေုန်း မသိသာပမယေ့ြ ခဏနတေော့ အဖုတလြေးထဲ တဖငွြးဖငွြးနဲ့ ကြိန်းစပလြာတယ်။

ပြည့ြ အပျိုမှေး ပေါကသ်ှားတာပေါ့။ ဘေးနား လှဲနတေဲ့ ဦးစိုး ပေါငကြှားထဲ ပြော့ခွနတေေဲ့ လီးထိပမြှာလည်း သှေးစ သှေးနတွေ ပကပေန်တော။ ကုတငပြေါကြ ဆင်းပြီး နောကဖြေး သန့ရြှင်းရေး လုပပြှီး ပြနလြာတော့ ဦးစိုး မရှိတော့ပါဘူး ပြည့အြခန်းထဲက ထွကသ်ှားပါပြီ။ မနကလြင်းတော့လည်း အဖုတကြ ကြိန်းစပန်သေေးတယ်။ အလုပထြဲ ၂ ရကလြောကြ လမ်းထိန်းလွှောကန်ရတေယ်။ လူလဈတဲ့ နရောတွဆေို ကြတကြတလေး ဖြစ်နရေောပဲ။

…………………………………………………

” ဟော … ပြည့ြ … ဘာတွေ တွေးနတောတုန်း … ကိုမိုး ရောကတ်ာ ကြာပြီ ထိုငကြှည့န်တော … လာ နေ့လညစြာ … ထမင်း သှားစားမလို့ ”

ပြည့ြ လငတ်ောမြောင် ကိုမိုး အသံကြားမှ အတွေးစတွေ ပကြသ်ှားရတယ်။ ခကြခြှင်း ပြုံးပြရင်း ထရပလြိုကတ်ယ်။ အင်ျကြီဆှဲဆန့ပြှီး ထမိန် သပသ်ပရြပရြပ် ပြငဝြတပြှီးမှ ကိုမိုးနဲ့ ထမင်းစားဖို့ ထွကခြဲ့လိုကတ်ာ။ မနကကြ ကိုမိုးနဲ့ သီးသန့ရြုံးခန်းထဲ လိုးပြီး ပြနရြောကတ်ော့ စာရင်းတွပြနေစြဈ အကုနစြဈပြီးတာနဲ့ အတိတကြို တွေးရင်း ကိုမိုး လာခေါမြှ ထမင်းစားခွိန် ရောကမြှန်းသိတယ်။ ထမင်းစားခန်းရောကတ်ော့ ထမင်းစားရင်း ကိုမိုးက သူပြောထားတဲ့ ကိဈစ ပြနအြစဖောန်ပြနေရြော။

” ကိုမိုး ပြောတာ … စဉျးစားပြီးပြီလား ပြည့ျ ”

” အာ … ကိုမိုးကလည်း … အခုထိ စိတမြလွော့ဘူးနောြ ”

” အင်း … ကိုမိုး သိပကြို ဖြစ်ချင်န်တေဲ့ … အိပမြကလြေးမို့ … ပြည့ဆြီ အပူကပရြတာပါ ”

” အှန်းပါ … ပြည့ြ အဆငသ်င့ြ မဖြစ်သေးလို့ … စဉစြားပေးမှာပေါ့ …။ အနည်းဆုံး ကိုမိုး ဆန်ဒတွေ ပြည့ဖြို့ ပြည့ြ ကြိုးစားမှာပါ … အခွိနတ်ော့ပေး ”

” နားလညပြါတယ် … ပြည့ရြယ် …။ ပြည့ြ အတွကြ … ဘယလြောကြ စွန့စြားရမယ် ဆိုတာ သိပါတယ် …။ ဒါပမယေ့ြ … နဲနဲ မှနပြေးပါကြာ …။ အခုတောင် ကိုမိုး ပြောထားတာ ၆ လ ကြောလြာပြီ ”

” ဟုတပြါပြီ … ဒီလကုနကြွ … ပြည့ြ အဖြပေေးမှာပါနောြ … ဟုတပြှီလား ”

စကားပြောပြီးတာနဲ့ ထမင်း လကစြသတစြားပြီး ကိုမိုးလည်း သူ့ရုံးခန်းထဲ ပြနတ်ကသ်ှားတယ်။ ပြည့လြည်း ကိုယ့အြခန်းကို ပြနလြာခဲ့လိုကတ်ာ။ ညနပေိုင်း မောငတ်ိုး ပြည့ကြားလေး လာပို့ပေးတော့ ပြည့ပြါသာ မောင်းပြနခြဲ့တာပဲ။ အိမရြောကတ်ာနဲ့ အိပခြန်းထဲ အဝတစြားလဲ ကုတငပြေါြ အနားယူရင်း ကိုမိုး ပြောထားတဲ့ ကိဈစကို စဉြးစားနမေိတာ။ ပြည့ြ ရှောငလြှဲလာတာလည်း ကြာနပြေီလေ။

ကိုမိုးက ထိပတ်န်းစီးပြားရေး ပညာရှင် တယောကြ ဖြစ်သလို ကာမဘကမြှာလည်း ရာဂစိတ် ကြီးမားလှန်းတယ်။ လကထြပပြှီးကတည်းက ပြည့လြည်း ကိုမိုးကြောင့ြ လိုးနည်း ခံနည်း ပေါင်းစုံအောင် တတမြှှောကခြဲ့တာပါ။ ရချိုးခန်းထဲ အိမသ်ာတကန်ခွေိနလြည်း သူစိတကြှှလာရင် ဖငကြို ရမဆေေးပဲ ဝငလြိုးတတတ်ယ်။ လငမြယား သဘာဝ ပုံမှန် လိုးနပမေယေ့ြ ၁ လကို ၄ ရကကြ သူ့စိတကြှိုကြ ပြည့ြ လိုကလြွောဖို့ ကတိပေးထားရတယ်။ အဲဒီ ၄ ရကစြလုံးက သူ့အတွကြ နိဗျဗာနလြို့ အမြဲပြောတာ။ ပြည့ြ မကြုံဖူးတဲ့ ကာမ ဆကဆြံနည်းတွေ အစုံပါပဲ။ ရေ အဝသောကခြိုင်းပြီး သေးပေါကခြငွရြင် ပြည့ကြ သူ့မကြန်ှာပေါြ ပန်းပေးရတယ်။ သူကိုယတ်ိုငလြည်း ပြည့ကြို ထိုငခြိုင်းပြီး ခေါင်းပေါကြနေ ခါးထိ သေးနဲ့ လှည့ပြတ် ပန်းတတတ်ယ်။

ပြည့ဖြငပြေါကန်ဲ့ စောကခြေါင်းပေါကထြဲ စပစွသ်ီးတို့ စတောပြယရြီသီးတို့ သှင်းပြီး ပါးစပန်ဲ့ ပြနစြုပပြှီး စားပြတတတ်ာ။ ထောပတတ်ို့ ခရငတ်ို့ကို သူ့ဒဈနဲ့ ကောပြှီး ပြည့ကြိုလည်း ပြနစြားခိုင်းတယ်။ အိုရြ အစုံပါပဲရှင်။ နောကပျိုင်း ပြည့လြည်း ကိုမိုး ရာဂစိတကြို ဖြည့ဆြည်းပေးရင်း သာယာ တတလြာတာပေါ့။

အဲဒါတွကေ လငမြယား နှစ်ယောကထြဲ ဆကဆြံတာမို့ ပြူနာ မရှိပမယေ့ြ အခုတဈခါ သူစိမ်းယောကြွား တဈယောကကြို ပြည့တ်ို့နဲ့အတူ ပါဝငဖြို့ကြ စိတထြဲ ကြောကန်မေိတာပါ။ မတောလြို့ အဲဒီ သူစိမ်းယောကြြားက အပြငကြို ဖြလိုကရြင် ပြည့တ်ို့ ဘဝတွေ သှားပြီလေ။

” တူတူ … တူတူ … တူ …… ”

ပြည့ြ စိတရြှုပထြှေးနတေုန်း ဖုန်းလာတာနဲ့ ဖြင့ကြှည့လြိုကတ်ယ်။

” ဟယ် … ဇာနည် … နင် မှနမြာပြည် ပြနရြောကပြှီပေါ့ ”

” အေး … မနကကြ ရောကတ်ာ … ငါ ဖုန်းခေါသ်ေးတယ် ”

” ဆောရီးဟာ … မနကကြ … ငါ စာရင်း စဈနလေို့ ဖုန်းပိတထြားမိတာ ”

မနကကြ ကိုမိုးနဲ့ ပြည့ြ သီးသန့ခြန်းထဲ လိုးနခွေိန် ဇာနည် ဆကတ်ာနမယ်ေ။ ပြည့လြည်း ဖုန်းကောလတ်ှေ မစဈမိတာ။

” အခု … နင် အိမမြှာလား ပြည့ြ ”

” အေးလေ … ငါ အိမပြှနရြောကပြှီ … နင် လာချင်လြာလေ … ကိုမိုးတော့ မရှိဘူး … ကာစတနမြာ အသဈတွနေဲ့ … သောကပြှဲကငွြးနတော ”

” အေး … ငါလာမယဟြာ ”

မိနဈ ၂၀ လောကကြှတော့ တကျကစီကားလေးနဲ့ ဇာနည် ရောကလြာပါတယ်။ ဇာနညရြောကလြာတော့ သူ့အတွကြ ဘီယာနဲ့ ပြည့အြတွကြ ဝိုငတ်ဈပုလင်း ဖောကပြှီး စားသောကရြင်း စကားပြောနကြတော။

” နင် … အသားတွေ ညိုပြီ ဝလာတာ ထငတ်ယ် ”

” ဘဝ သမားလေးဟာ … ဟိုမှာလည်း နပေူထဲ လုပရြတော့ … အသားမဲ သှားတာ ထငတ်ယ် … နငကြတော့ အရငတ်ိုင်းပဲ … ပြည့ြ ”

” ခခြြ … အရငတ်ိုင်း လှတုန်းပဲ ပြောစမ်းပါဟာ … နငကြလည်း ”

” အေးပါ … နင် ပြောတဲ့ အတိုင်းပဲ ”

” ဒါနဲ့ … ဒီတခေါကြ စောတယန်ောြ … နငပြှနလြာတာ ”

” အင်း ဟိုမှာက သကတ်မ်းကုနရြင် … နရတော မလှယဘြူးဟ … အဖမ်းဆီးများတယ် … ဒီကြားထဲ အလုပကြ …… ဟိုရောကြ ဒီရောကန်ဲ့မို့ ”

ဇာနညကြ ပြည့ြ အိမထြောငမြကခွင် မလေးရှား ထွကပြှီး အလုပလြုပန်ခေဲ့တာ။ အိမထြောငကြပြှီး တခေါကြ ပြနလြာတွေ့သေးတယ်။ မကြန်ှာတော့ မကောင်းဘူး။ ပြည့အြပေါြ ဇာနည့ြ သံယောစဉကြ မနည်းဘူးလေ။ အခုလည်း ဧည့ခြန်းထဲက ခုံပေါြ မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် ထိုငရြင်း ပြည့တ်ဈကိုယလြုံးကို သိမ်းကြူံးကြည့်န်တေော့တာ။ အလုပကြ ပြနရြောကတ်ာနဲ့ ပြည့ကြ အိမပြဲ နတတေတ်ာမို့ အင်ျကြီလကတ်ကိုင်းလေးနဲ့ ပေါငလြယထြိ ဖုံးတဲ့ စကပတ်ှဲလကြလြေး ဝတထြားမိတယ်။ ဇာနည် မကြလြုံးတွကေ စကားပြောရင်း မကြာခဏ ပြည့ပြေါငကြှားထဲ ရောကရြောကြ လာတာ ရိပမြိပါတယ်။

” နငကြလည်းဟာ … ငါ့ယောင်ျကြား ကုမျပဏီ ဝငလြုပလြည်း ရနတောကို …။ ဒီမှာကြတော့ နငကြ မလုပခြငွဘြူး …။ ဘာအလုပန်နေေ သမာအာဇီဝနဲ့ လုပပြှီး … ငှရှောတာက … အလုပမြလုပပြဲ မှီခိုနရတောထကြ … သာပါတယဟြာ ”

” အေးပါ ပြည့ရြာ … ငါ ဒီတခေါကြ အပြီးပြနလြာတာပါ … ဒီမှာပဲ … လုပတ်ော့မယ် ”

…………………………………………………….

အခန်း ( ၃ )

” ဒါပေါ့ဟ … နင် ငါတို့ ကုမျပဏီ … ဝငလြုပခြငွရြငလြည်း ရတယ် …။ နင့ပြါနင် တခွား အလုပ် လုပခြငွရြငလြည်း ပြော …။ ငါ တတန်ိုငတ်ာ ကူညီမှာပေါ့ …။ နင့ြ အမဆေီ ငါ တဈလ တဈခါတော့ ရောကဖြစ်တယ် …။ ငါသှားတိုင်း နင့အြကြောင်း ပြောပြီး ငိုနတတေတ်ာ …။ နင် ဒီမှာပဲ နတေော့ဟာ ”

” အေးပါ … အလုပ် အတွကကြ … ငါ ဟိုကနေ ကြိုခွိတ် ထားတာ ရှိတယ် … ကနထြရိုကြ လုပင်န်း တဈခုပေါ့ … အရင်းနှီးတော့ လိုလာပေါ့ဟာ ”

” နငသ်ာ … တကယလြုပရြင် … ငါကူညီမှာပေါ့ … ဇာနညရြဲ့ ”

” နောကတ်ော့ ငါပြောမယဟြာ … ဒါနဲ့ နငတ်ို့ … အခုထိ ကလေး မယူကြသေးဘူးလား ”

” ခခြြ ခခြြ … ကလေးမယူကြသေးပဲ … ငါတို့ အပြတ် ကဲနကြတေုန်းပဲ ”

ဇာနညလြည်း ဘီယာ ၄ လုံး ကုနတ်ော့ မူးလာပုံပါ။ ပြည့လြည်း ဝိုင် ၂ ပုလင်း ကုနတ်ော့ စကားပြောရတာ အရသာ ရှိလာသလိုပေါ့။ ပြည့ြ ထိုငတ်ဲ့ ခုံပေါကြ ထပြီး ဇာနည့ဘြေး ဝငထြိုငလြိုကတ်ယ်။ ဘေးချင်ြးကပလြကြြ ဟိုးအရငကြ အကြောင်းတွေ ပြောရင်း ဖငပြုတခြေါင်းပုတ် ဖြစ်လာကြပြီ။ ဇာနည် ညာဘကလြကကြ ပြည့ြ ဘယဘြကပြေါငပြေါြ ခဏတိုင်း ရောကလြာပြီး ပုတလြိုကြ စကားပြောလိုကန်ဲ့ပါ။ စကားပြောရင်း ပြည့ကြ အိမထြောငမြပြုသေးဘူးလား မေးတော့ ဇာနည် မကြန်ှာပကြပြှီး မကြလြုံးတွေ ရီဝနတေယ်ေ။ မေးပြီးမှ ပြည့ြ မှားမှန်း သိလိုကရြတာ။

” ဟာ … ဇာနည် … နင် … မူး မူး နေ … ပြှတ် … ပလပ် …… ပြှတ် ပြှတ် …… ”

ရုတတ်ရကြ ကမွ ပါးကို နမ်းလို့ တားနတေုန်း နှုတခြမ်းချင်ြး တေ့စုပ် ခံလိုကရြတယ်။ ပြည့အြပေါြ ဇာနည့ြ သံယောစဉတ်ှေ ရှိနသေေးတဲ့ အတွကြ တိတတ်ခိုးလေး ကြနပေမြိရတာပေါ့။ ခေါင်းထဲ အတွေးတဈခု ဝငလြာတာနဲ့ ပြည့လြည်း အလိုကသ်င့ြ ပြနန်မ်းရင်း ဇာနည့ပြေါငကြှားကို ပြတသ်ပပြေးနလေိုကတ်ယ်။ ပြည့ြ လကဖြဝါးထဲ ဇာနည့ြ ပေါငကြှားက လီးက အမှှောင်းလိုကြ တင်းမာလာပြီ။ ဇာနညကြလည်း ပြည့န်ှုတခြမ်းတွကေ တဆင့ြ လညတ်ိုငအြပြော့လေးကို ဆာလောငမြှတသ်ိပစြှာနဲ့ ဆှဲစုပပြေးနတောပေါ့။

ပြည့ြ နောကတ်ဆင့ြ တကလြိုကမြိပြီ ဇာနည့ြ ဘောင်းဘီဇဈကို ဖြင့ပြှီး အတွင်းခံ အောကကြ တင်းမာနတေဲ့ လီးကို အပြငထြုတရြင်း ပြတသ်ပ် ပေးလိုကမြိတယ်။ ဇာနည့ြ လကတ်ဖကကြလည်း ပြည့ပြေါငကြှားထဲ တလှုပလြှုပန်ဲ့ အဖုတအြကကြှဲ ကြောင်းထဲ ဖိပြတန်တော။

” နင့ဟြာကြီးက … ထွားတာ ဇာနညရြယ် ”

” ပုံမှနပြါဟာ … နင့ြ ယောင်ျကြားထကြ ကြီးနလေို့လား ”

” အရှညကြ မကြာပါဘူး … လုံးပတကြှာတယ် နငဟြာက ပိုတုတတ်ယ် ဟ …။ ငါ နင့ကြို ပြောစရာရှိတယ် ”

” နောကမြှပြောဟာ … အခု မပြောနဲ့ ”

ဇာနညကြ ဒီအခွနလေေေးကို အားမရပုံပါ။ ရှေ့ဆကခြငွန်တော ပြည့ြ သိပါတယ်။ ဒါပမယေ့ြ ကိုမိုး ပြောထားတဲ့ ကိဈစ ဇာနည် ရောကလြာမှ အဖြတွေေ့လိုကလြို့ ပြည့ြ ရှေ့မတိုးသေးတာ။ ဝိုငလြည်း မူးနတေော့ ဒီခွိနမြှ မပြောရင် ပြည့ဘြကကြ ပြောဖို့ အဆငမြပြဘေူးလေ။

” အခုပြောမှ ဖြစ်မှာ … ဇာနညရြဲ့ … ငါ့ စကားကို သချော နားထောငပြှီး … နင် ကူညီရမှာနောြ … ငါ့ အတွကြ အရေးကြီးလို့ ”

” အောျ ”

ပြည့လြည်း ကိုမိုး ပြောတဲ့ ကိဈစကို ဇာနညဆြီ ဖြင့ပြှောပြလိုကတ်ာပေါ့။

” အ … ရှီးးးး … တကယလြား ပြည့ြ ”

ပြည့ြ စကားဆုံးတာနဲ့ ဇာနည့ြ လီးကို ခပတ်င်းတင်း ဆုပကြိုငပြှီး အခကြြ ၂၀ လောကြ ထုပေးလိုကတ်ယ်။ ပြည့လြကထြဲ တဒုတဒြုတန်ဲ့ လီးက ရမ်းခါနပြေီ။

” အင်း … ဒါပမယေ့ြ … လှယတ်ော့ မလှယဘြူးနောြ … နင့ကြို သူလုပခြငွရြာ … လုပမြှာ … နင် မငှင်းရဘူး ”

” ငါ ငါ ငါလေ … နင့ြ ကို လိုးခွင့ြ ရမယဆြို … ဘာပဲ ပေးဆပရြ ပေးဆပရြပါ … လုပမြယဟြာ …… ပြည့ြ ”

” ရှီးးးးးးးး … အ အ … တ ကယ် ပေါ့ … ဟ ကြှတ် ကြှတ် ”

ဒီတခါ ပြည့ြ ညည်းလိုကရြတာပါ။ စကားပြောရင်း ဇာနည့ြ လကခြလယကြ ပြည့ြ စောကခြေါင်းပေါကထြဲ ဝငလြာပြီး ထိုးမှှနတေော။

” အေးပါ … ကိုမိုးကို ပြောပြလိုကလြေ …။ သူ သဘောတူရင် … နငကြှိုကတ်ဲ့အခွိန် … ဖုန်းဆကြ …။ အားးး အ … ထွကြ ထွကြ … ထွကြ ပြီ ပြည့ရြာ … မ ရ တော့ ဘူး ရှီးးးးးးးးး ”

အဆကမြပြတ် ဂွင်းတိုကပြေးလိုကလြို့ ဇာနည့လြီးထိပကြ လရည် ဖြူဖြူ ပစွပြစွတ်ှေ ပြည့ြ လကည်ိုးနဲ့ လကမြပေါြ စီးကလွာတာပေါ့။ ပြည့လြည်း ဇာနည့လြကကြောကဝြတကြို လှတန်တေဲ့ လကတ်ဖကန်ဲ့ ဖမ်းကိုငပြှီး အဖုတလြေးထဲ အထုတအြသှင်း အမှနလြုပရြင်း အရညပြန်းထုတ် ပစ်လိုကတ်ယ်။

……………………………………………………

နောကရြကြ ကုမျပဏီ မသှားခင် ကိုမိုးကို ပြောပြလိုကတ်ော့ ခကြခြငွြးပဲ သဘောတူတာပေါ့။ ဒီနေ့ကို စီစဉခြိုင်းတာနဲ့ ညနပေိုင်း ဇာနည့ကြို ခွိန်းလိုကရြတယ်။ ပြည့ြ ကုမျပဏီကို ထွကလြာခဲ့ပမယေ့ြ ကိုမိုးက အပေါထြပအြခန်း ကိုယတ်ိုငရြှင်းမယဆြိုပြီး ကနွရြဈတာ နေ့လညပျိုင်းမှ ရောကလြာခဲ့တာ။ ကိုမိုးရော ဇာနညရြော တကကြှှနပေုံမို့ ပြည့လြည်း ရငခြုန် ပြောရြှှငန်မေိတယ်။ ညနေ ၅ နာရီ မထိုးခင် ကိုမိုးနဲ့ ပြည့ြ အတူပြနလြာကြတော့ ဧညခြန်းထဲ ဇာနညကြ နာရီဝကြ ကြိုရောကန်ပြေီ။ ဇာနည် အိမလြာဖူးလို့ ကိုမိုးနဲ့ မကြမြှန်း တန်းမိပမယေ့ြ ပြည့ကြ ထပပြှီး မိတဆြကြ ပေးလိုကပြါတယ်။

ကိုမိုးနဲ့ ပြည့ြ ဘီယာနဲ့ အမှည်းထုပတ်ှေ ကိုငရြင်း ဇာနညန်ဲ့အတူ အိမရြဲ့ အပေါထြပ် ကိုမိုး ရှင်းထားတဲ့ အခန်းထဲ ဝငလြာတော့ စားပြဲတဈလုံးရယ်၊ လူနှစ်ယောကြ ထိုငလြို့ရတဲ့ ကြောမှီ ဆိုဖာခုံ ၂ ခုရယ်၊ ကုတငအြကြီး တဈလုံးရယ် ဒါပဲ ရှိတယ်။ စားပြဲခုံပေါြ ဘီယာတွေ အမှည်းထုပတ်ှေ တငပြှီးတာနဲ့ ကိုမိုးက အဝတအြစားတွေ အရင် ခွှတခြပြဈတာ။ ပြည့လြည်း အဝတအြစားတွေ အားလုံးကို ခွှတပြှီး ကြမ်းပေါမြှာ ပုံလိုကတ်ော့ ဇာနညလြည်း အကုနခြွှတခြပြဈတယ်။ ၃ ယောကလြုံး တရှိန်းရှိန်းနဲ့ အဝတအြစားမပါပဲ ရပန်ရင်ေး ပြည့ကြပဲ မာကာလုပပြှီး ဘီယာငှဲ့ပေးလိုကတ်ာ ပြည့အြတွကကြ ဝိုငပြေါ့။

တခွိနထြဲ ယောင်ျကြား ၂ ယောကရြဲ့ ကိုယလြုံးတီးပုံနဲ့ ပေါငကြှားက လီးတွေ ကြည့်ရြင်း ပြည့ြ တကယကြို စိတလြှုပရြှား နရပေါပြီ။ အသားညိုညို ပုခုံးကယွကြယွြ ရငအြုပကြားကားနဲ့ ဇာနည့ြ ပေါငကြှားက လီးက ပြည့ကြို လိုးရတော့မယ် ဆိုတဲ့ အတွေးနဲ့ တူတယ် ဆကကြနဲ့ ဆကကြနဲ့ ထောငမြတန်တော။

အသားဖြူဖြူ ပိနပြမယေ့ြ ဗိုကအြနည်းငယ် ထွကန်တေဲ့ ကိုမိုး လီးက မထသေးဘူး ပေါငကြှားထဲ အမှှောင်းလိုကြ တွဲကနွတယ်ေ။ ခုံပေါထြိုငတ်ော့ ကိုမိုးနဲ့ ပြည့ကြ တဈခုံ၊ ဇာနညကြ ပြည့တ်ို့နဲ့ မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် ဝငထြိုငလြိုကတ်ာ။ စားလိုကြ သောကလြိုကန်ဲ့ ကိုမိုးက ဇာနည့ြ ရှေ့တင် ပြည့ြ ပေါငတ်ှေ ဖြဲလိုကြ စောကပြတကြို လကန်ဲ့ပြတလြိုကြ လုပပြှနတေော့တာပဲ။

လာကတည်းက တင်းမာနတေဲ့ ဇာနညလြီးကြီး ပေါကထြှကမြတတကြို လီးအရညပြှား တလွှောကြ အကြောတွေ ထလာနပြေီ။ အတောလြေး ကြာတော့ ကိုမိုးက ဇာနညကြို သူ့ပေါငကြှားထဲ ဒူးထောကခြိုင်းလိုကတ်ယ်။ ကိုမိုး ပေါငကြှားက မပြော့မမာ အနထေားနဲ့ ခုံးထနတေဲ့ လီးက ဇာနည့မြကြန်ှာရှေ့ ကပန်တောပေါ့။ အဲ့ခွိန် ကိုမိုးက ပြည့ြ စောကပြတကြို ဖြဲရင်း အစိလေးကို ကလောပြေးနတေော့ ဇာနည် မကြလြုံးတွေ အရောငတ်ောကလြာပြီး ပြည့ြ ပေါငကြှားထဲပဲ အကြည့်ရြောကန်တောပါ။

ပြည့ြ နားနားလေး ကိုမိုးက ကပပြှောလိုကတ်ော့ ပြည့လြည်း ကိုမိုးဘေးနား ပေါငဖြှဲထိုငလြကြအြနထေားနဲ့ ကိုမိုး လီးကို ညာလကန်ဲ့ ကိုငဆြှပေးလိုကတ်ယ်။ လကထြဲမာပြီး ဆန့ထြှကလြာမှ ဇာနညကြို စုပပြေးဖို့ မကြရြိပ် မကြကြဲ ပြလိုကရြတာ။ ပြည့ြ အပြုအမူကြောင့ြ ဇာနည့ြ မကြဝြန်းလေး ညိုးကသွှားပမယေ့ြ ကိုမိုး လီးထိပကြို ဖြည်းဖြည်းချင်ြး စုပပြေးနတယ်ေ။ ပြည့ြ လီးအရင်းဘကြ ဆှဲခလွို့ ကားထွကလြာတဲ့ ကိုမိုး ဒဈကို ပါးစပထြဲ ငုံပြီး တပြှတပြှှတန်ဲ့ကို စုပန်ရှောတာ။ ပြည့လြည်း ဒီအတွေ့ကြုံ မရဖူးသေးတော့ စိတထြဲ တမွိုးကြီး လကထြဲမှာ ပူးနှေးနှေး ကိုမိုး လီးကြီးကို မလှှတပြဲ ဂွင်းထု ပေးနတယ်ေ။

ခါတိုင်းလည်း ကိုငဖြူး စုပဖြူး ပမယေ့ြ အခုလို ယောင်ျကြားဖြစ်သူ လီးကို ကိုငပြှီး သူငယခြငွြးဖြစ်သူကို စုပခြိုင်းနတော ဒါ ပထမဆုံးပေါ့။

” အင်းဟင်း … ပါးစပထြဲ … ရသလောကြ မွိုပြီး စုပပြေး … ကိုဇာနည် …။ ပြီးရင် ကနွော့မြိန်းမကို … ခငဗြွား … စိတတ်ိုင်းကြ လိုးရမှာပါ ”

ကိုမိုး စကားဆုံးတော့ ဇာနညပြါးစပထြဲ ကိုမိုးလီးကြီး ပလှပကြနဲ့ ဝငသ်ှားတော့တယ်။ လီးအရင်းကနေ ကိုငထြားထဲ ပြည့ြ လကလြေးနားထိ ဇာနည့ြ နှုတခြမ်းက ရောကလြာပါပြီ။ အဲ့ခွိန် ကိုမိုးက ပြည့လြကကြို ဖယပြှီး ဇာနည့ြ ခေါင်းကို ဆှဲကိုငရြင်း ရှေ့တိုးနောကဆြုတ် လုပန်ရေောပဲ။ လီ အဖြားထိ ဆှဲထုတပြှီး လမှှေးအုံနဲ့ နှာခေါင်း ကပသ်ညအြထိ ဇာနညပြါးစပကြို လိုးနတောပေါ့။ ကိုမိုး လီးကြီး ဇာနည့ပြါးစပထြဲ ဝငထြှကန်တေော့ ကြည့်ရြတာ စိတမြကောင်း ဖြစ်မိနတယ်ေ။ ပြည့ကြို လိုးခွင့ရြဖို့ သူကိုယတ်ိုင် ပေးဆပန်တော ပါလား ဆိုတဲ့အသိက ပိုခံစားလာရတာပေါ့။

ကိုမိုးကလည်း သူ့မိန်းမ လိုးမယ့ကြောငဆြိုပြီး မညှာမတာများ လုပန်သလေား မသိဘူး ဇာနည့ြ လညပြင်းကြောတွေ ထောငပြှီး ပါးနှစ်ဖကြ ဖောင်းကားနတောကို ပါးစပကြို မနားတမ်း ဆှဲလိုးနတော။ ပြည့ြ မကြည့်ရြကတ်ော့လို့ ကိုမိုးဘေးနား ထိုငန်ရောကနေ ထရပပြှီး ဇာနည့ဘြေးနား ဒူးထောကြ ခါးညှတရြင်း ကိုယတ်စောင်း အနထေားနဲ့ ဇာနည့ြ ပေါငကြှားထဲက လီးကို စုပပြေးနမေိတာပေါ့။

” ဟင် … ပြည့ြ … လီးစုပခြငွရြင် … ကိုမိုး လီးကို ကိုဇာနညန်ဲ့ အတူစုပလြေ … ရော့ ”

ဇာနည့လြီးစုပပြေးနတေုန်း ကိုမိုးဆီက စကားသံထွကလြာလို့ ပြည့လြည်း ဇာနည့လြီးကို ပါးစပထြဲက ထုတလြိုကရြတယ်။ ကိုမိုးက ဇာနည့လြီး ပြည့စြုပပြေးတာ သဘောမကပြုံပဲ။ ပြည့ြ ဒူးထောကလြကြြ အနထေားနဲ့ ဇာနည့ဘြေး ကပတ်ော့ ကိုမိုးက ပေါငကြို ထပဖြှဲပေးတယ်။ ခုံပေါထြိုငန်တေဲ့ ကိုမိုးပေါငကြှားထဲ ပြည့န်ဲ့ ဇာနည် ကိုမိုးလီးကို အတူစုပပြေးကြတာ။ ပြည့ကြ ဒဈကြီး ဆှဲစုပတ်ော့ ဇာနညကြ ဒဈအောကြ လီးတနအြရညပြှားကို လွှာဖြင့ြ ပတယ်ကပြေးနတောပေါ့။ ဇာနည် လွှာအပြားလိုကြ အပေါပြင့ယ်ကရြင်း ဒဈဖူးနားအရောကြ ပြည့ကြ ဒဈဖူးကို ပါးစပထြဲက ထုတပြှီး ဇာနည့ြ လွှာဖြားလေးအား ဆှဲစုပပြေးလိုကတ်ယ်။

ကိုမိုးက ပြည့န်ဲ့ ဇာနညတ်ို့ ခဏ နှုတခြမ်းချင်ြးတေ့စုပန်တောကို မစောင့န်ိုငဘြူး ပြည့တ်ို့ နူတခြမ်းကြားကို ဒဈကြီး ထိုးသှင်းနတေော့တာ။ ပြည့ကြ ဒဈကို ဖမ်းငုံတော့ ဇာနညကြ ပြည့ြ နူတခြမ်း ပတပြတလြညကြို လွှာလေးနဲ့ ပတယ်ကပြှီးမှ အောကရြှေ့ပြီး လီးအရင်းဘကြ လွှာအပြားလိုကြ ယကပြေးပြနရြော။ ကိုမိုး လီး အထကအြောကြ တလှည့စြီ ယကစြုပရြင်း လီးအရင်းအောကဖြကြ လဥမဲမဲကြီး နှစ်လုံးကို ပြည့န်ဲ့ ဇာနည် တဈလုံးစီ ဆှဲစုပတ်ော့ ကိုမိုး အံကြိတသ်ံကြီး ထွကလြာပြီး လီးထိပအြပေါကမြှ လရညတ်ှေ ပန်းထွကလြာတယ်။

” အ အားးးး … ကောင်း ကောင်း ကောင်းလိုကတ်ာကြာ … စုပ် စမ်း … ရှီးးးးးးးးး ကြှတ် ”

ကိုမိုး ဒီလောကြ ညည်းတာ ပြည့ြ တခါမှ မမှငဖြူးဘူး။ လရည် ဖြူဖြူပစွပြစွတ်ှေ ဒဈဖူးအောကြ မေးသိုင်းကြိုးလေးဘေးက ဖြတပြှီး လီးအရင်းဘကြ စီးကလွာတာ ပစွခြဲနတောပဲ။

” အင်းဟင်း … ရပြီ ရပြီ … ပြည့ြ ထတော့ … ကိုမိုး ဘေးလာထိုငလြိုကြ ”

လရညတ်ှေ ကုနတ်ော့ ကိုမိုးက ပြည့ကြို သူ့ဘေးပြနထြိုငခြိုင်းနလေို့ ထရပပြှီး ကိုမိုးဘေးနား ကပထြိုငလြိုကတ်ယ်။ ပြည့ြ ထိုငပြှီးတာနဲ့ ကိုမိုးက ပေါငတ်နတ်ှေ ဖြဲပြီး စောကပြတလြေးကို ဖြဲရင်း ဇာနညကြို စိုကကြှည့ရြင်း စကားလှမ်းပြောနတော။

” ကိုဇာနည် … ကနွော့မြိန်းမ စောကပြတလြေး … ယကဗြွာ … ဒီဘကလြာ ”

ဇာနည့ြ မကြလြုံးတွေ အရောငလြဲ့လာပြီး ခကြခြငွြး ပြည့ပြေါငကြှားထဲ မကြန်ှာအပပြှီး ယကတ်ော့တာပဲ။ မကမြကမြောမောနဲ့ အဖုတအြုံတခုလုံး ယကပြှီး အစိလေးကိုပါ တပြှတပြှှတန်ဲ့ စုပပြေးနတော။

ပြည့ြ နို့သီးခေါင်းလေးတွေ မထိမတို့ပဲ မာတောငန်ပြေီ တကယပြဲ ပြည့အြခစွဆြုံး သူငယခြငွြးလေး ပြည့ြ စောကပြတ် နီတာရဲလေးကို အငမ်းမရ ယကပြေးနလေို့လေ။ ကိုမိုးက ပြည့ဘြေးကနေ သူမိန်းမ အဖုတကြို သူစိမ်းယောင်ျကြား တယောကကြို ယကခြိုင်းရင်း အားရကြနပေန်ပေုံနဲ့ လရညထြှကပြှီးကာစ လီးကို ပြနဆြှ နတယ်ေ။

ဇာနညကြ ကြမ်းပေါြ ဒူးထောကလြကြြ အနထေားနဲ့ ပြည့ြ စောကပြတလြေးကို ဖြဲကြည့်လြိုကြ ယကလြိုကန်ဲ့ ဟိုးအရင်း ကတည်းက သူယကခြငွတ်ဲ့ အဖုတလြေးကို ပြောကသ်ှားမှာ စိုးရိမန်ပေုံလေးပါ။

ရိတထြားတဲ့ ပြည့စြောကပြတလြေးက အမှှေးတမွှငမြှ မရှိပဲ ဇာနည့ြ မကြန်ှာရှေ့ ပန်းနုရောင် ရဲနပြေီး ဖေါင်းကားနတောလေ။ အဲခွိန် ကိုမိုးက ဂွင်းထုရင်း မာထောငန်တေဲ့ ပြည့န်ို့သီးခေါင်းလေး ၂ခုကို တဖကပြှီးတဖကြ စို့ပေးနတော။ ခစွသ်ူငယခြငွြးလေးက အဖုတယ်ကပြေးနတေုန်း ယောင်ျကြားဖြစ်သူက နို့စို့ပေးတော့ ပြည့တ်ကိုယလြုံး လထေဲမှှောကတ်ကြ သှားသလို ရငထြဲ တဒုတဒြုတန်ဲ့ စိတလြှုကရြှားမှု့က ပြင်းထနန်ပေါပြီ။

စိတလြွော့တာနဲ့ စောကရြညတ်ှေ ပန်းထွကတ်ော့မှာမို့ မနဲထိန်းထားရတာပေါ့။ ကိုမိုး လကထြဲက လီးကလည်း ပြနထြောငလြာတာ ထငမြထားမိဘူး အရငဆြို လရညတ်ခါ ထွကပြှီးတိုင်း ဘယလြောကစြှစွ ပြနမြမာတတတ်ဲ့ လီးလေ။ ဂွင်းထုရင်း နို့စို့လိုကြ ပြည့စြောကပြတကြို ဇာနညယ်ကန်တော ကြည့်လြိုကန်ဲ့ စိတတ်ှေ ပြနကြှှလာတော့ ကိုမိုး မတတ်ပ် ထရပပြှီး ဇာနညန်ောကကြို ဒူးထောကထြိုငခြလွိုကတ်ာ။

” ကိုဇာနည် … လေးဖကကြုန်းလိုကဗြွာ ”

” ဟုတ် ”

…………………………………………………………..

အခန်း ( ၄ )

ကိုမိုး စကားကြောင့ြ ဇာနညကြ ပြည့စြောကဖြုတလြေး ယကရြင်း လေးဖကထြောကပြေးလိုကတ်ယ်။ ဇာနည် က သူကတိပေးထားတဲ့ အတိုင်း ပြည့ကြို လိုးခွင့ရြဖို့ ဘာမဆို ပေးဆပမြယပြုံပေါ့။ ယောင်ျကြားတယောကကြ နောကကြ ဒူးထောကပြှီး လေးဖကကြုန်းခိုင်းနတော ဘာလုပဖြို့လဲ ဆိုတာ ရိပမြိမှာပါလေ။ ပြည့ြ အဲဒီခွိနမြှာပဲ ဇာနည် မကြန်ှာလေးကို သချောကြည့်မြိလိုကတ်ယ်။ ပြည့ြ အပေါထြားတဲ့ သံယောစဉတ်ှေ တထိုငထြဲ မှငလြိုကရြသလိုပဲ။

” အ ”

တိုးတိုးလေး တကယ့ကြို တိုးတိုးလေး ဇာနည့ြ နဖူးကြောလေးထောငပြှီး မကြခြုံးတွပေါ တွန့န်ရှောတာ။ တဆကထြဲ ပြည့စြောကပြတအြုံလေးကို ဇာနညမြကြန်ှာ ဘတကြနဲ့ ကပသ်ှားတော့တယ်။ ပြည့ြ အကြည့်ရြှေ့လိုကတ်ော့ ကိုမိုး ညာလကကြ ဂယွထြုပလြေး ကြမ်းပြငပြေါြ ပစ်ခတွာ မှငန်ရတော။ ဘယလြကကြ ဇာနည့ခြါးကို ကိုငရြင်း ကိုမိုး ဆီးခုံးက ဇာနညဖြငန်ဲ့ ကပသ်ှားပါပြီ။ ဂယွလြူးပြီး ဇာနည့ြ ဖငကြို လီးအရင်းထိ ဖိလိုးပစ်လိုကတ်ာ။

” ဗစြျ … အ အ ”

နဲနဲ ရကစြကသ်လိုပါပဲရှင် ပထမဆုံးအကြိမ် ဖငထြဲ လီးဝငရြင် ဘယလြောကြ နာကငွလြဲဆိုတာ ပြည့ြ အသိဆုံး။ ဆကကြနဲ့ ပြည့ပြေါငန်ှဈဖကကြို ဇာနညလြကတ်ှကေ ဆုပကြိုငရြင်း အဖုတလြေးကပန်တေဲ့ ဇာနညမြကြန်ာလေး မော့တကလြာတာပေါ့။ ပြည့ြ အောကင်ုံ့ကြည့်တ်ော့ ပေါငကြှားထဲက ဇာနည့မြကြဝြန်းမှာ မကြရြညစြတွေ မဖိတခြေါပြဲ စီးကနွရင်ေး အံကြိတထြားရှာတယ်။ ပြည့ြ ခုံပေါထြိုငလြကြြ အနထေားနဲ့ပဲ ပြည့ပြေါငကြှားထဲ လေးဖကထြောကပြှီး ဖငအြလိုးခံနတေဲ့ ခစွသ်ူငယခြငွြးရဲ့ နူတခြမ်းလေးကို ငုံ့စုပရြင်း အားပေးနမေိပါတယ်။

” ပြှတ် ပြှတ် … တောင့ထြားနောြ … ဇာနည် … ခဏနေ ပြည့ကြို … ဇာနည် … စိတကြှိုကြ လိုးခွင့ြ ရတော့မှာပါ ”

ဇာနညကြ မကြလြုံးလေး မိတပြှရင်း ပြည့ြ နူတခြမ်းတွကေို ခပပြှင်းပြင်း ပြနစြုပပြေးနတောပေါ့။ ဇာနည့ြ နှုတခြမ်းလေးကို ပြည့င်ုံနမ်းလိုကတ်ာနဲ့ ကိုမိုးက ဇာနည့ခြါးကို စုံကိုငပြှီး မီးပြင့မြတတ် ဆောင့လြိုးနတယ်ေ။

” အားးးး ရှီးးးးး … ကောင်းလိုကတ်ာ … ကိုဇာနညရြာ … ခငဗြွား ဖငကြ … ပြည့ဖြငထြကြ မိုကတ်ယဗြွာ … အင့ြ … ဘှတ် ဘှတ် … အားဟား … စီးပိုငန်တောပဲ ”

ကိုမိုး ဆောင့လြိုးလေ ဇာနညကြ ပြည့ြ နှုတခြမ်းတွေ ခပတ်င်းတင်း ဆှဲစုပလြပေါပဲ။ နှုတခြမ်းလေးစုပန်ရောက အားတင်းပြီး ပြည့ြ စောကပြတ် ယကခြငွသ်ေးတယ် ပြောလို့ ပြည့လြည်း ပေါငဖြှဲပြီး ဖေါင်းကြှနတေဲ့ စောကပြတန်ီတာရဲလေးကို ဇာနည် မကြန်ှာနဲ့ ဆှဲကပပြေးလိုကတ်ာပေါ့။

ခုံပေါြ ထိုငလြကြအြနထေားနဲ့ပဲ ခါးဆန့လြိုကတ်ော့ ပြည့ြ အဖုတလြေး လေးဖကထြောကြ ယကပြေးနတေဲ့ ဇာနည့ဖြငထြဲ ကိုမိုး လီးကြီး ဝငထြှကန်တော အနီးကပ် မှငလြိုကရြတယ်။ ကိုမိုးက ဇာနည့ခြါး ကိုငပြှီး မနားတမ်း ဆှဲလိုးနတော။ ဇာနညလြည်း လီးအဝင် အထွကြ ကောင်းလာပြီ နမှော ပြည့ြ စောကပြတကြို ဖိယကရြင်း ခါးခွကပြှီး ဖငကြို ကော့ပေးနပြေီ။

” အားဟား … ကောင်းလိုကတ်ာ … ကိုဇာနညရြာ … ကနွောတ်ို့ … ဒီထကြ စော တွေ့ရမှာဗွာ … ရှီးးးး အင့ြ …… ဗစွြ ဘှတ် … ဖြပဖြှပ် ”

” ယကယ်ကြ … ဟုတတ်ယ် ဇာနည် … အစိလေး ဖိစုပထြား … မလှတန်ဲ့ … အ အားးး … ခဏနေ ဇာနည် လိုးရမယ့ြ … စောကပြတလြေးနောြ … အမလေးးး … ကိုကစြမ်း … အ အားးးးးးးး … အစိလေး ဖိကိုကန်တောလား … ကောင်း လိုကြ တာ ကြာ ”

ပြည့ကြ ဇာနည့ခြေါင်း စောကပြတန်ဲ့ ဖိကပထြားသလို ကိုမိုးကလည်း ဇာနည့ခြါးဆှဲပြီး နောကကြနေ ဒူးထောကလြကြြ အနထေားနဲ့ မနားတမ်း လိုးရင်း ညည်းသံတွကေ ဆူညံလာရောပဲ။

” အ အားးးးးးးးး … ကန်ောျ ပြီးပြီ … ကိုဇာနည် ”

ပြည့ြ ကာမ အရသာ တကန်တေုန်း ကိုမိုးက ဇာနညဖြငထြဲက လီးကို ထုတပြှီး ဖငပြေါြ လရညတ်ှေ ဂွင်းတိုကထြုတတ်ော့ ဇာနည် ကြောပြေါထြိ ပန်းထွကကြုနတ်ယ်။ ပြည့လြည်း မထိန်းနိုငတ်ော့ပါဘူး ကိုမိုး လီးထိပကြ လရညတ်ှေ ပန်းထွကတ်ာ ကြည့်ရြင်း ဇာနည် မကြန်ှာကို ဆကကြနဲ့ ခွာပြီး စောကရြညန်ဲ့ ပန်းမိသှားပြီ။

” ကောင်း ကောင်း ကောင်းလိုကတ်ာ … ဇာနညရြာ … ဆောရီးဟာ … အဟင့ြ ဟင့ြ … ရှီးးးးးးးးး အ အားးးးးး ”

စောကရြည် ပန်းထုတရြင်း ဇာနည့ကြို အားနာနမေိ ပမယေ့ြ ပြည့ြ အဖုတကြ ပန်းထွကတ်ဲ့ စောကရြညတ်ှကေို ဇာနညကြ ပါးစပလြေးဟ မကြလြုံးမိတ် ခံယူရင်း စောကပြတအြုံကို သူ့ပါးပြငန်ဲ့ ဘယပြှနည်ာပြန် ပြတပြေးနတော။ လရညကြုနတ်ာနဲ့ ကိုမိုးက ဇာနည့ဖြငကြို လီးနဲ့ တဘတဘြတ် ရိုကရြင်း ထလာပြီး ပြည့ဘြေးပြနထြိုင် လိုကတ်ယ်။

” ကောင်းလိုကတ်ာ … ပြည့ရြာ … ပြည့ဖြငထြကြ ကိုဇာနည့ြ ဖငကြ ပိုမိုကန်တော ”

” အှန်းပါ … ကိုမိုး အားရတာမလား ”

” ဟမ် … ဘာလည်း … ပြည့ကြ … ကိုဇာနညန်ဲ့ လိုးတော့မလို့လား ”

” အိုရျ … ကိုမိုး ကလည်းကြာ ”

” ရှကမြနပေါနဲ့ … ပြည့ရြာ … ၃ ယောကထြဲရှိတာပါ … ပြီးတော့ … ကိုမိုး မိန်းမကို ဇာနညလြိုး တာ ကြည့်ခြငွသ်ေးတယ် … အခု ဒါကြီးကို သန့ရြှင်းရမယ် ”

ကိုမိုးက စကားအဆုံး လီးကို ဇာနည့ြ ပါးစပန်ား ပြနကြပပြေးလို့ ပြည့ကြ ဇာနည့ြ မေးဆကပြှလိုကရြတယ်။ ကိုမိုးလီးအရညပြှားပေါကြ အကြိအခွှဲတွေ ဇာနညကြ ပြောငန်အေောင် စုပပြေးရှာတာ။ ဇာနည် ထရပတ်ော့ ကိုမိုး မကြန်ှာရှေ လီးကြီးက ထောငမြတန်တယ်ေ။ ပြည့လြည်း ထိုငန်ရောက ထရပပြှီး ဇာနည့ြ နောကကြွောကနေ သိုင်းဖကရြင်း လီးအရညပြှားကို စုလိုကြ ဖြဲလိုကန်ဲ့ ကိုမိုး မကြန်ှာရှေ့ လုပပြှလိုကတ်ာပေါ့။ ကိုယလြုံးတီး အနထေားနဲ့မို့ ပြည့န်ို့တွကေ ဇာနည့ြ ကြောပေါြ ဖိကပသ်ှားတယ်။ ကိုမိုးကတော့ ပြည့ကြ သူစိမ်းယောင်ျကြား တယောကရြဲ့ လီးကို ဂွင်းထုပြနတေော့ အသဈအဆန်း ဖြစ်နမှောပဲ။

ထူးခွားတာက ကိုမိုး မကြလြုံးတွပေါ ပြည့လြကထြဲက ဇာနည့လြီးကို ကြည့်ရြင်း နူတခြမ်းတွေ သပခြနွပြေီ။ ပြည့ြ ဇာနညဖြငကြို ဆကကြနဲ့ နောကကြနေ ကော့ထိုးတော့ လီးက ကိုမိုး မကြန်ှာနားလေး ကပသ်ှားတာပေါ့။ ပြည့ထြငတ်ဲ့ အတိုင်းပဲ ကိုမိုး နူတခြမ်းတွေ တဖြည်းဖြည်း ဟပေးနပြေီ။ ကိုမိုး ရဲ့ ပြင်းထနတ်ဲ့ ရာဂစိတကြို ပြည့ြ အသိဆုံးလေ။ ပြည့ြ ဘယလြကန်ဲ့ ဇာနည့လြီးကို ပြောင်းကိုငပြှီး လီးအရညပြှားကို ခပတ်င်းတင်း ဖြဲခပြဈတာ။

လီးထိပကြ ဒဈကြီးက ပြောငတ်င်း နီရဲနပြေီ။ ကိုမိုး တယောကြ ဇာနည့ြ ဒဈကြီးဆီက အကြည့်မြရှေ့ပဲ နူတခြမ်း တပြငပြှင် ဖြစ်လာတာနဲ့ ပြည့ြ ညာလကကြ ကိုမိုးခေါင်း ဖမ်းကိုငပြှီး ဆှဲကပပြေးလိုကတ်ယ်။

” ပလှပ် … အု … ဝု ဖလူး ”

ကိုမိုး ပါးစပထြဲ ဒဈဖူးမှုပသ်ှားတာနဲ့ ဇာနညကြလည်း ကိုမိုး ခေါင်းကို ကိုငပြှီး ပါးစပထြဲ လီးကို တရဈချင်ြး ဆှဲသှင်းပစ်တာ။ ကိုမိုးက ပါးစပကြို ရသလောကြ ဟပေးနပြေီ။ လီးအရှညခြငွြး မကြာပမယေ့ြ ဇာနည့လြီးက တုတတ်ော့ ပါးစပကြ ဒဈဖူးနဲ့တင် ပြည့န်တောပေါ့။ ကိုမိုး တဈခကြတ်ဈခကြြ ပျို့တကလြာပြီး တဝေါ့ဝေါ့နဲ့ လတွေေ အမထြုတန်တော။ ဇာနည့လြီးကို ပါးစပထြဲ အလိုးခံရင်း ကိုမိုးက ပြည့ကြို ခိုးခိုး ကြည့်န်သေေးတယ်။ ဇာနညကြတော့ မကြလြုံးစင်းပြီး ကိုမိုးပါးစပကြို ဆှဲလိုးနတေုန်းပဲ။

ခဏနတေော့ ဇာနည့ြ လညပြငကြှောတွေ ထောငလြာပြီး ကိုမိုး နူတခြမ်းနဲ့ လမှှေးအုံတွေ ကပသ်ှားအောငထြိ ပစ်လိုးနတယ်ေ။ ဇာနည် ပြီးတော့မှာ ပြည့သ်ိပမယေ့ြ တမငကြှည့န်လေိုကတ်ာပါ ဇာနညကြို တခွီပြီးစပြေီးမှ ပြည့ြ ကြာကြာလေး အလိုးခံချင်မြိလို့လေ။ ခုံပေါထြိုငန်တေဲ့ ကိုမိုးပါးစပကြို မတတ်ပရြပလြကြြ အနထေားနဲ့ ဆှဲလိုးနတေဲ့ ဇာနညန်ောကကြွောကနပေဲ ပြည့ြ လီးအရင်းကို ဆုပကြိုငပြှီး ဂွင်းထုပေးလိုကပြါပြီ။

” အားးးး … မ ရ တော့ ဘူး … ကို မိုး … ကန် ကန် ကနတ်ော့ဗွာ …… အ အားးးး ရှီးးးးးးး ”

ထငတ်ဲ့အတိုင်းပဲ ၁၀ခကြတ်ောင် မပြည့သ်ေးဘူး ပြည့လြကထြဲ ဇာနည့ြ လီးကြီးက တင်းကနဲ့ တင်းကနဲ့ ကိုမိုး ပါးစပထြဲ လရညတ်ှေ ပန်းထုတန်တောပေါ့။ ကိုမိုးက ထူးထူးဆန်းဆန်းပဲ အတွေ့ကြုံ သဈမှာတောင် ဇာနည် လရညတ်ှကေို တဂွတဂြှတန်ဲ့ မွိုခပြဈတော့တာပဲ။ ဇာနည့ြ ပေါငတ်နတ်ှေ တုနန်ပမေယေ့ြ ကိုမိုးက လီးကို ပါးစပထြဲက ထုတမြပေးပဲ အငမ်းမရကို ဆှဲစုပပြေးနတော။ ၁၀မိနဈလောကထြိ ကိုမိုး ပါးစပထြဲ ဇာနည့ြ လီးကြီးကလည်း ပြော့ကမွသှားဘူး။

အံသှစရာ ကောင်းတာက ဇာနည့ြ လီးစုပရြင် ကိုမိုး လီးက ပြနထြောငလြာတာ။ ပြည့လြည်း ဒုတိယအကြိမ် ရမျမကစြိတကြ တောကလြောငလြာနတောပေါ့ ကိုမိုး ပါးစပထြဲ ဝငထြှကန်တေဲ့ ဇာနည့လြီး ထွားထွားကြီး ကြည့်ပြှီး စောကပြတလြေးထဲ တဆဈဆဈနဲ့ ခံစားနရတောလေ။

” ဇာနည် … ပြည့ကြို လိုးမယဆြို … လာလိုးတော့ ”

ပြောပြီးတာနဲ့ ပြည့လြည်း သူတို့နားကနေ အခန်းဒေါင့ကြ ကုတငကြှီးနား လွှောကလြာပြီး ပကလြကြ လှနလြှဲ နလေိုကတ်ာ။ ဇာနညလြည်း ဘယလြောကြ လိုးချင်န်လည်ေး မသိဘူး လိုးခကြတ်ှေ ပြင်းထနတ်ော့ ပြည့မြခံနိုငတ်ော့ပဲ ခဏလေးနဲ့ စောကရြည် ပန်းထွကကြုနတ်ာ။ ပြည့ြ အရညထြှကန်တောကို ဇာနညကြ အလိုးမရပဘြူး အပေါကြနေ ဆကတ်ိုကဖြိလိုးနတော။

” ပြည့ြ … စောကပြတလြေး … နာနပေီလားဟင် ”

ဇာနည့ြ လိုးခကြတ်ှအေောက့ြ ကော့ပြံနလေို့ ဘေးနား ကိုမိုး ထိုငကြှည့န်တောကို မသိလိုကဘြူး ပြည့န်ဖူးလေးကို နမ်းရင်း မေးမှ သတိထားမိတော့တယ်။

” ကိုဇာနည် … ခဏ နားဦးဗွာ … ပြည့ြ တအားပငပြန်းနပြေီ ”

ကိုမိုးပြောမှ ဇာနညကြ မထုတခြငွြ ထုတခြငွန်ဲ့ ပြည့ြ အဖုတထြဲက လီးကို ဆှဲထုတပြေးတာ။ ကိုမိုးက ဇာနည် လီးထုတလြိုကတ်ာနဲ့ ယောငကြားနတေဲ့ ပြည့စြောကပြတ် လေးကို အာငှေ့လေးပေးရင်း ယကပြေးနတယ်ေ။ ဇာနည့ြ ကြည့်တ်ော့ မပြီးသေးပဲ ရမျမကစြိတ် ထကြှနတေဲ့ မကြန်ှာလေးနဲ့မို့ ပြည့လြည်း ခွဟနေလြကဟြနန်ဲ့ ခေါင်းရင်းနားလာဖို့ ပြလိုကမြိတာ။ ဇာနညလြည်း ဒူးထောကလြကြြ အနထေားနဲ့ ပြည့ြ မကြန်ာဘေးနား ဒူးထောကရြင်း ပါးစပန်ား လီးတေ့ပေးနတောပေါ့။ စောကရြညတ်ှနေဲ့ ပြောငလြကန်တေဲ့ ဇာနည့ြ လီးကို စုပပြေးရင်း ကိုမိုးက စောကပြတ် ယကပြေးနတေော့ ပြည့ြ လည်း ခံစားမှု့ အရသာ သဈလေးနဲ့ စိတလြှုပရြှား နရတောပါ။

အဲခွိန် ဇာနညကြ ပြည့ြ ခေါင်းလေး စောင်းကိုငပြှီး ပါးစပကြို လိုးတော့တာပဲ။ ပြည့ပြါးစပလြေး အလိုးခံနတေုန်း ကိုမိုးက အစိလေး ဆှဲစုပပြှီး လွှာထိပလြေး စောကခြေါင်းထဲ ထိုးမှှတေော့ အရှငလြတလြတ် နတပြှည် ရောကသ်ှား ရတယ်။ ပြည့ြ လကန်ှဈဖကန်ဲ့ ကိုမိုး ဆံပငတ်ှေ မိမိရရဆှဲပြီး စောကပြတန်ဲ့ ကော့ပြတရြင်း စောကစြိက ကဉွတ်ကလြာရောပဲ။ ပေါငတ်နတ်ှေ တဆကဆြကတ်ုနပြှီး ပါးစပထြဲ အဆကမြပြတ် ဝငန်တေဲ့ ဇာနည့ြ လီးကြီးကြောင့ြ ရငထြဲ မောဟိုကန်ရပြေနတ်ယ်။

” ကိုဇာနည် … တအား လိုးချင်ရြင် … ပြည့ြ ပါးစပကြို မလိုးနဲ့တော့ … ကနွော့ြ ဖင် လာလိုးဗွာ … ကနွောလြည်း ခငဗြွားဖင် လိုးထားတာပဲ … အားမနာနဲ့ ”

ကိုမိုး စကားကြောင့ြ ပြည့ြ အံဩ သှားရတာပေါ့။ သူပြောတုန်းက အဲလို အစီအစဉြ မပါပါဘူး ပြည့ြ ပါးစပ် လိုးနတော မကြည့်ရြကတ်ာလား သူကိုယတ်ိုငပြဲ ဖငခြံချင်ြ နတောလား သူပဲသိမယ်။ ပကလြကလြှနန်တေဲ့ ပြည့ြ ပေါငကြှားထဲ ဒူးထောကပြှီး အဖုတလြေး ယကပြေးရင်း လေးဖကကြုန်းပေးနတော။ ဇာနညကြလည်း ကိုမိုး စကားဆုံးတော့ ပြည့ြ ပါးစပထြဲက လီးကို ထုတပြှီး ကိုမိုး ဖငန်ောကြ ဒူးထောကြ နရော ယူလိုကတ်ယ်။

” ဗစြျ … အ …… ဘှတ် ဘှတ် … အားးးး မ ရ ဘူး … ကိုဇာနည် … အမလေးးး ကြှတ် ”

ဇာနည့ြ လီးက တုတတ်ဲ့ အပြင် ဂယွမြသုံးတော့ ကိုမိုး မခံနိုငရြှာဘူး ဒါနဲ့ ပြည့လြည်း ကုန်းထပြီး ကိုမိုး ခေါင်းကို ပေါငတ်ဖကြ လှဲကြောရြင်း ဘေးနား ထွကထြိုငလြိုကတ်ယ်။ ဇာနည့ြ လီးကို ထုတခြိုင်းပြီး လေးဖကထြောကြ အနထေားနဲ့ တွဲကနွတေဲ့ ကိုမိုး လီးကို ဆုပကြိုငရြင်း ၅ ခကြလြောကြ လကပြှန် ဂွင်းထုပေးလိုကတ်ယ်။ ဇာနည့ြ လီးကြီး ထုတလြိုကပြမယေ့ြ ဖငပြေါကကြ ပြနမြစိသေးပဲ ဖငအြတွင်းသား ရဲရဲလေး မှငန်ရသေေးတာပေါ့။ ဖငဝြလေးကို လွှာနဲ့ ဝှိုကပြေးတော့ ကိုမိုး ဖငကြှီး ကော့တကလြာပြီး တရှီးရှီး ညည်းနရှောတယ်။

လကခြလယလြေးကို ၂ ဆဈလောကြ ဖငပြေါကထြဲ ထိုးသှင်းရင်း အောကကြ လီးကို ခပသ်ှကသ်ှကလြေး ထုပေးတော့ ကိုမိုး ကိုယတ်ိုငပြဲ ဖငလြိုးပေးဖို့ တောင်းဆိုလာတော့တာပဲ။ ပြညလြည်း ကိုမိုး ဖငပြေါကထြဲက လကခြလယလြေး ပြနထြုတပြှီး ဂွင်းထုပေးတာကို ရပလြိုကတ်ယ်။ ဇာနည့ကြို ကိုမိုး ကြမ်းပြငပြေါြ ခထွားတဲ့ ဂယွထြုပလြေး ယူခိုင်းပြီး ကိုမိုး ဖငအြခွိုင့ြ လေးပေါြ လီးအမှှောင်းလိုကြ တငခြိုင်းလိုကတ်ာ။

ပြည့ကြိုယတ်ိုင် ဇာနည့လြီးကို ပြတသ်ပရြင်း ဂယွလြူးပေးပြီး ကိုမိုး ဖငပြေါကဝြထဲ ဒဈဖူးကို တေ့ပေးလိုကတ်ယ်။ ပြီးမှ လီးအရင်းကနေ ဆုပကြိုငရြင်း ဇာနည့ကြို ဖငလြိုးခိုင်းလိုကတ်ာပေါ့။ လီးအဆုံးထိ မဝငအြောင် ပြည့လြကသ်ီးဆုပကြ ခံထားပေးထားတာပါ။ အခကြြ ၂၀ လောကမြှ လကလြှတပြေးလိုကတ်ာ။ လကလြှတတ်ာနဲ့ ဇာနည့ြ လိုးခကြတ်ှကေ မှနလြာပြီး ကိုမိုးလည်း ငယသ်ံပါအောင် အောတ်ာ့တာပဲ။ လီးထုတခြိုင်းပမယေ့ြ ဇာနညကြ ဒီတခါ ထုတမြပေးပဲ မနားတမ်း ဆှဲလိုးနတယ်ေ။ ပြည့လြည်း ဒီတကြိမ် မကူညီတော့ပါဘူး ဘေးကနပေဲ ကိုမိုး ပေါငတ်နတ်ှေ နာကငွမြှု့ သကသ်ာအောင် ပြတသ်ပပြေးနတောပေါ့။

…………………………………………..

အခန်း ( ၅ )

ဂယွထြုပလြေး ယူပြီး ဖငကြှားထဲ ညှဈခပြေးတော့ စီးကလွာတဲ့ ဆီကို ဇာနညကြ လီးနဲ့ ထိုးခံပြီး ဖငပြေါကလြေးထဲ လီးထိပန်ဲ့ ဆီတွကေို ဖိထည့န်တယ်ေ။ အဲခွိန် ကိုမိုးက လေးဖကထြောကအြနထေားနဲ့ ဖငကြို ဘေးထုတ် ရှောငသ်ေးတာ ဇာနညကြ လှုပမြရအောင် ခါးကနေ ခွုပကြိုငထြားတော့ ရှောငမြရတော့တာပေါ့။

ဇာနညကြ ဖငကြှားထဲ လီးအမှှောင်းလိုကြ ပြတရြင်း ဒဈနဲ့ ဖငပြေါကလြေး တေ့ပြီး လီးတဆုံး ဆောင့ထြည့ပြဈတော့တာပဲ။

” ဗစြျ … ဖြပ် … အ အ ”

ကိုမိုး တဈယောကြ ဖငထြဲ ဝငလြာတဲ့ ဇာနည့ြ လီးဒဏကြို အံကြိတ် ခံနရတော။ ထောကထြားတဲ့ ရှေ့လကြ ၂ ဖကြ ညှတကြပြှီး နဖူးနဲ့ ကုတင် ကြမ်းပြငကြို ထောကန်ရရှောတယ်။

” ခဏလေး အောင့ခြံလိုကန်ောြ … ကိုမိုး … ကောင်းလာလိမ့မြယ် ”

ပြည့လြည်း ကိုယတ်ိုင် ဖငခြံဖူးသူမို့ ကိုမိုးကို အားပေးလိုကတ်ာပါ။ လငဖြစ်သူ ဖငကြို သူငယခြငွြး လိုးတာ ကြည့်ပြှီး စိတထြဲ တမွိုးလေးတော့ ခံစားရတာပေါ့။ ဇာနည် လိုးသလောကြ ကိုမိုး ပါးစပလြေး ဟ ဟ လာပြီး တအအ အောန်ရှောတယ်။ ပြည့လြည်း ကိုမိုး ရှေ့ ပြောင်းထိုငပြှီး ပါးစပဟြတာနဲ့ တပျိုငန်ကြ ကိုမိုး ပါးစပကြို နူတခြမ်းချင်ြး တေ့စုပပြေးလိုကတ်ာ။ ဇာနည့ြ လုပပြေးသလို ပါးစပထြဲ ဝငန်ိုငသ်လောကြ လွှာသှင်းပြီး မှှပေေးလိုကတ်ာပါ။ ကိုမိုး အာရုံ နဲနဲတော့ ပြောင်းသှားပုံပဲ တခွားယောင်ျကြား တယောကကြို ဖငခြံရင်း ကိုယ့မြိန်းမကိုယ် နမ်းနရတောလေ။

ကိုမိုးဖငကြို အတောကြှာကြာလေး လိုးပြီးမှ ဇာနညကြ လီးကို ဖငထြဲက ဆှဲထုတလြိုကတ်ာ။ ပါးစပကြ တရှီးရှီးနဲ့ သူ့လီးသူ ပြတသ်ပပြှီး ကိုးမိုးနဲ့ နှုတခြမ်းချင်ြး တေ့စုပန်တေဲ့ ပြည့ခြေါင်းကို ဆှဲလှည့ပြှီး ပြည့ပြါးစပထြဲ လီးကို ဆှဲသှင်းလိုကတ်ယ်။ ဆကကြနဲ့ ဖိထိုးတော့ ဒဈက အာခေါငပြွော့ကို ထောကမြိပြီး ပျို့နတေုန်း အနားမပေးပဲ လီးတဝကလြောကြ ဆှဲထုတလြိုကြ ပြနသ်ှင်းလိုကန်ဲ့ ပါးစပကြို လိုးနတောပေါ့။ ကိုမိုးလည်း လေးဖကထြောကန်ရောက ဖငထြိုငခြပြှီး ပြည့ြ ပါးစပ် အလိုးခံနတောကို မကြလြုံးလေး စင်းပြီး ကြည့်န်တော။ ပြည့ြ ပါးစပ် လိုးနတေဲ့ ဇာနည့ြ လိုးခကြတ်ှေ မှနလြာပြီး လီးကို ဆကကြနဲ့ ဆှဲထုတပြဈတယ်။

” ပါးစပ် ဟ ”

ဇာနည် စကားအတိုင်း နူတခြမ်းလေးဟပြီး လွှာလေး ထုတထြားလိုကတ်ာ။ ပြည့ြ လွှာပေါြ ဒဈဖူး မေးတငပြှီး ဂွင်းထုခတွော့ လရညတ်ှကေ ဗစွကြနဲ့ လွှာပေါကြနေ ပါးစပထြဲ ဝငကြုနတ်ာပေါ့။ ပြည့ြ ပါးစပထြဲ ဇာနည့ြ လရညတ်ှေ အပြည့ပြဲ နူတခြမ်းဒေါင့ကြ လွှံတောငကြလွာရတယ်။ ပြည့ပြါးစပထြဲက ဇာနည့လြရညတ်ှေ မွိုခပြှီး လရညတ်ှေ ကုနတ်ော့ လီးကြီးကို ပြောငစြငန်အေောင် စုပပြေးလိုကတ်ယ်။ ဇာနညကြ ပြည့တ်ို့ လငမြယား ခေါင်းတွေ လကတ်ဖကစြီ နဲ ထိန်းကိုငရြင်း ဒဈဖူးကို ပြည့ပြါးစပထြဲ ထည့လြိုကြ ကိုမိုး ပါးစပထြဲ ထည့လြိုကန်ဲ့ တရှီးရှီး စုပသ်ပ် ညည်းနတေော့တာ။

ခဏအမောဖြပြေီး ဇာနညကြ ခုံပေါသ်ှားထိုငရြင်း ပြည့တ်ို့ လငမြယားကို ခေါလြိုကတ်ယ်။ ခုံပေါြ ပေါငကြား ထိုငရြင်း သူ့ရှေ့ ဒူးထောကထြိုငခြိုင်းပြီး ပေါငကြှားထဲ တွဲကနွတေဲ့ လီးကြီးကို ပြနစြုပခြိုင်းတာ။ ဆှဲဆောငမြှု့ရှိတဲ့ ဇာနည့လြီးကို ပြည့န်ဲ့ကိုမိုး ပျိုငတ်ူ စုပပြေးလိုကတ်ယ်။ ကိုမိုးက ဇာနည့လြီးကို ကြိုကသ်ှားတာ ပြည့ြ သတိထားမိလာတာပေါ့။ ပြည့ြ လီးအရင်းကို ယကတ်ုန်း ဒဈဖူးကို ကိုးမိုး မကမြကမြောမော စုပပြေးနတော။ ပြည့ြ ဇာနည့ြ လဥနှစ်လုံးကို ငုံတဲ့အခွိန် ကိုမိုးက လဥတွကေို ပြည့ပြါးစပထြဲကနေ အငမ်းမရ လုစုပန်ရေောပဲ။

ပြည့လြည်း လဥတွေ ပါးစပကြ ထုတပြှီး လှတန်တေဲ့ ဇာနည့ြ ဒဈကို ပါးခွကအြောင် စုပရြင်း ပါးစပထြဲ လွာနဲ့ ဝိုကကြလိပေးလိုကတ်ယ်။ ဇာနညကြ ကာမစည်းစိမ် အပြည့န်ဲ့ တအီးအီး တရှီးရှီး စုပသ်ပ် ညည်းနတေော့တာ။ ပြည့တ်ို့ လငမြယားရဲ့ လွှာစွမ်းတွအေောကြ ဇာနည် မထိန်းနိုငတ်ော့ပဲ နှစ်ယောကစြလုံးကို ပါးစပဟြပေးပို့ အသံတုနတ်ုနရြီရီ နဲ့ ပြောနတောပေါ့။

သူ့လီးကို ဒဈဖူးအောကန်ား ဆုပကြိုငရြင်း ဂွင်းထုပြီး လရညတ်ှကေို ဒုတိယအကြိမ် ပြည့န်ဲ့ကိုမိုး နှစ်ယောကစြလုံးရဲ့ ပါးစပကြို တလှည့စြီ ဗစွခြနဲ ပန်းထုတလြိုကတ်ယ်။ လရညတ်ှေ မကြန်ှာနဲ့ ပါးစပထြဲ ရောကလြာတော့ ကိုမိုးက ပြည့မြကြန်ှာပေါကြ လရညတ်ှေ သူ့လွှာနဲ့ ယကပြှီး မွိုခပြဈလို့ ပြည့လြည်း ကိုမိုး မကြန်ာပေါကြ လရညတ်ှေ လွှာနဲ့ သိမ်းယကပြှီး မွိုခပြဈလိုကတ်ာပဲ။ ခဏနားပြီးတော့မှ ၃ ယောကသ်ား သန့ရြှင်းရေး လုပရြင်း ရအတေူခွိုး လိုကကြှတယ်။

……………………………………………………..

၁ လ ကြောကြွောြ လောကကြှ ညနပေိုင်း တိုငပြငစြရာ ရှိလို့ ဆိုပြီး ဇာနည် ဖုန်းဆကတ်ယ်။ ကိုမိုး ခရီးထွကြ သှားလို့ အပြင် မတွေ့ပဲ အိမမြှာပဲ ပြောဖို့ ပြနပြှောလိုကတ်ာ။ ည ၈ နာရီလောကကြွ ဇာနည် ရောကလြာတယ်။ ရောကတ်ာနဲ့ ပြည့ြ ပြငဆြငထြားတဲ့ အရကပြဲ ထိုငသ်ောကန်တောပေါ့။ ခုံပေါြ မသောကခြငွဘြူး ပြောလို့ ကြမ်းပြငပြေါြ ရှေ့ပေးရတယ်။ ဧညခြန်း မီးရောငအြောကြ ဇာနည့ြ မကြန်ှာလေး အရကရြှိန် နဲ့ နီရဲနပြေီ မကြလြုံးတွေ ရီဝနပြေေီး ရှေ့မှာခထွားတဲ့ အမှည်း တဝကလြောကကြ ဇာနည့ြ ပါးစပထြဲပဲ။

ပြည့န်ဲ့ မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် တငပြလငခြှထေိုငန်ရင်ေး ဘာစကားမှမပြောသေးဘူး။ ခေါင်းငုံ့ပြီး အစားစားလိုကြ ဖနခြှကထြဲက ရခေဲတုံးတွေ ညှပလြေးနဲ့ ယူထဲ့ပြီး အရကကြို ဒီတိုင်း မော့ သောကန်တယ်ေ။ အရငကြ ဇာနည် ဒီလောကြ မသောကန်ိုငဘြူး ခုတော့ လဈမဈတွေ မှင့န်တောပါ။ ပြည့ကြို မော့ကြည့်ရြင်း ထပထြည့တ်ော့ ပြည့ြ မကြမြှောငကြှုတပြှီး ခေါင်းရမ်းပြလိုကရြတယ်။ညနကလြာတာနဲ့အတူ ခမွြးစိမ့စြိမ့ဖြစ်လာလို့ ပြည့ြ ပြတင်းပေါကတ်ှကေို ထပိတလြိုကရြတာ။ အခုခွိနထြိ စကား ကောင်းကောင်း မပြောသေးဘူး။ မပြောပမယေ့ြ ဇာနည့ရြငထြဲ သောကတွရှေိနမယေဆြိုတာ သိသာတယ်။

” ပြောလေ ဇာနည် … အခုထိ နငကြ ဘာမှ … မပြောဘူး ”

ဟူးကနဲ့ သကပြှင်းရှညကြှီး ခပြှီးမှ စကားစပြောတော့တာ။

” ငါ … အရင်းအနှီး လိုတယ် … ပြည့ရြာ ”

” အေးပါ … ငါ ကတိပေးထားပြီးသားလေ … ငါ တတန်ိုငတ်ာဆို … ကူညီမှာပါဆို ”

” များလို့ပေါ့ … ပြည့ရြာ ”

ပြည့ြ နဲနဲတော့ ရငတ်ုနသ်ှားရတာပေါ့။

” ဟင် … ဘယလြောကလြဲဟ ”

” ၃၀၀၀ … ဒါပမယေ့ြ … နငယ်ောင်ျကြား မသိစချင်ေဘြူး ဟာ ”

” ဟာ … ငါ့ထဲ အဲလောကြ … မရှိသေးဘူး … ဒါပမယေ့ြ ငါကြိုးစား ကြည့်ပြေးမယ် … နင် အခွိန် ဘယလြောကြ ပေးနိုငလြဲ ”

” ၁ လ ပဲ … နောကလ် စတော့မှာဟ။ ရှယယ်ာ တဈစုကို … ၅၀၀၀ …။ ငါ အကုနလြိုကရြှာတော့ ၂၀၀၀ ပဲ ရတယ် …။ ဒါတောင် အမေ့အိမကြို အပေါငထြားရသေးတယ် …။ နင် အဆငမြပြရင်ေ … ငါ တခွား အလုပ် ပြောင်းလုပမြှာပါ … ဂေ့ဈ … အေ့ … အှိ ”

ပြောရင်း အနခြပြဈတာ ရချိုးခန်းထဲတောင် မသှားနိုငဘြူး ထိုငလြကြန်ဲ့ အမပြဈတာ။ အင်ျကြီရော ဘောင်းဘီ ပေါမြှာပါ အနဖြတတ်ှေ ပကေုနတ်ယ်။

” ခခြြ ခခြြ … ငါက နင် … လဈမဈတွေ မှင့လြာတယ် ထငန်တော ”

ပြည့လြည်း ပြောရင်း ရချိုးခန်းထဲတွဲခေါသ်ှားပြီး သကသ်ာသှားတဲ့ထိ အနခြိုင်းလိုကတ်ာ။ ပြီးမှ ကိုမိုး ရှပအြင်ျကြီ တဈထညန်ဲ့ ပုဆိုး တဈကြင်းပေးပြီး ရချိုးခန်း တံခါး ပိတပြေးလိုကတ်ယ်။ ဇာနညကြ မူးနရင်ေး ခဏနေ ထွကလြာတော့ ရှပလြကရြှညကြို လကန်ှဈဘကလြုံး တဒေါငဆြဈ နား ခေါကပြှီးဝတထြားတာ။ ကိုမိုးနဲ့ ပြနပမေယေ့ြ ဇာနညန်ဲ့ကြ အင်ျကြီက ဖဈဆိုဒပြဲ။ အရကသ်ောကတ်ဲ့နားလေး ထိန်းလွှောကလြာပြီးမှ မှောကသ်ှားတယ်။

ကိုမိုး ခရီးထွကန်လေို့ ပြည့တ်ို့ လငမြယား အိပတ်ဲ့ ကုတငပြေါမြှာပဲ သိပလြိုကရြတယ်။ အပေါထြပ် အခန်းလှတထြဲ သိပရြငတ်ော့ ရတယ် တဈယောကတ်ည်း ထပအြနန်ရင်ေ ဒုကျခရောကမြှာမို့ ဆုံးဖြတပြှီး သိပလြိုကတ်ာပါ။ ကိုမိုး ဆီ ဖုန်းဆကြ အသိပေးမယ် စဉြးစားပြီးမှ မဆကဖြစ်တော့ပါဘူး။ ပြည့ကြ ကုတငအြောကမြှာပဲ ဖြစ်သလို အိပလြိုကတ်ာပေါ့။အတူအိပဖြို့တော့ စိတကြူး မရှိပါဘူး ဟိုတခါက ကိုမိုး ခွင့ပြှုလို့ အတူနခေဲ့ကပြမယေ့ြ အခုဟာ ကိုမိုး နောကကြှယမြို့ပါ။

အတောန်ဲ့တော့ အိပမြပြောပြါဘူး လူးလိမ့ရြင်း ဇာနည် လိုတဲ့ ပိုကဆြံကို ကိုမိုး မသိအောင် ဘယလြို ထုတရြမလဲ စဉြးစားနတော။ ဖြင့ပြှောရင် လှယပြမယေ့ြ ဇာနညကြလည်း သူ့သိကျခာ အရ မသိစချင်ေတ်ာ နမယ်ေ။ ခဏအကြာမှ အိပပြွောသ်ှားရင်း ညည်းတွားသံ သဲ့သဲ့လေးကြောင့ြ ပြည့န်ိုးလာတာပါ။ ရုတတ်ရကြ သိလိုကတ်ာက ပကလြကအြနထေားနဲ့ အိပပြွောန်တေဲ့ ပြည့န်ို့အုံပေါြ လကတ်ဖကြ ရောကန်ပြေီး ပေါငတ်နပြေါြ ခွတဖေကကြ ခွထားလကြလြေး။ ပြည့ခြါးလေးကို မာကြောတဲ့ ခပန်ှေးနှေး အသားစိုငတ်ဈခုက ထိကပန်တယ်ေ။ နံရံက နာရီကို လှမ်းကြည့်လြိုကတ်ော့ မနကြ ၃ နာရီ ကြောကြွောလြေးပဲ။

ခကြခြငွြးပဲ စိတထြဲ သိမ့ကြနဲ့ ညဝတ် အင်ျကြီအပါးလေးအောကြ နို့သီးခေါင်း ထိပလြေးနှစ်ခုက မာပြီးထောငလြာရတယ်။ ပြည့န်ဲ့ ဇာနည် ဒီလို အထိအတွေ့မွိုးက အဆန်းမှ မဟုတတ်ာ ကိုမိုးရှေ့တောင် လိုးခဲ့ကြသေးတာလေ။ အခုမှ ကြံကြံ ဖနဖြန် ပြည့စြိတထြဲ တမွိုး ခံစားလာရတာပါ။ ဇာနည် တရေးနိုးပြီး ကုတငပြေါြ ပြနမြအိပပြဲ ကြမ်းပြငပြေါြ ပြည့ကြို ခွအိပန်ပေုံပေါ့။ ဇာနည် မနိုးအောင် အသာလေးတွန်းဖယပြှီး ကြမ်းပြင် အိပယ်ာခင်းလေး ပေါကြ ထလိုကတ်ယ်။ ဇာနညကြ အခုလိုကတွော့ ကလေးတဈယောကလြိုပဲ ပိုကဆြံကိဈစနဲ့ စိတသ်ောကတွေ မရှိတော့ဘဲ မကြန်ှာလေးက ကြညလြငန်တယ်ေ။

ပြည့ြ ပြနအြိပခြငွစြိတ် မရှိပဲ ရခေဲသတ်ေတာ ထဲက ရတဈေဗူး ဖောကသ်ောကပြှီး ဇာနညအြိပန်တောကို ကြည့်န်မေိတယ်။ မကြခြုံး ထူထူ နှစ်ဖကကြ ထိစပန်ပြေီး မကြန်ှာ သှယသ်ှယန်ဲ့ ယောင်ျကြား မတနပြဲ နှုတခြမ်း နဲနဲထူပြီး ကြေးနတယ်ေ။ ပါးပြငကြ ပါးသိုင်းမှှေး ရေးရေးလေး မှငန်ရပြေီး ကိုမိုး အင်ျကြီ ဝတထြားတာမို့ လကမြောငအြိုး ကြှကသ်ားတွကေ ဖုထဈနတော။ ခါးပုံစ ရော့တိ ရောရဲ့ နဲ့ ဆီးခုံးပေါကြ အမှှေးနကန်ကအြောကြ ခုံးကနွတေဲ့ လီးကြီး မှငတ်ော့ ပြည့စြိတထြဲ ရှိန်းကနဲ့ ဖြစ်သှားရတယ်။ လှနခြဲ့တဲ့ ၁ လ ကြောကြွောြ လောကကြ ပြည့ပြါးစပရြော အဖုတပြါ လိုးသှားတဲ့ လီးကြီးလေ။

ငေးကြည့်န်တေုန်း ဇာနညကြ ကုန်းထရင်း ပြည့ပြုခုံးကို သိုင်းဖကပြှီး နူတခြမ်းချင်ြး ပြင်းပြင်းထနထြန် ဆှဲစုပန်တော။ အလိုလွောကြ ပြည့ြ နဲ့ ဇာနည် အပြနအြလှနဖြကထြားရင်း ပြည့ပြါးစပထြဲ ဇာနည့လြွှာက နှေးနှေးလေးနဲ့ ဝငရြောကလြာတယ်။ နှစ်ဦး နမ်းနတောတွကေို ခဏရပပြှီး ဇာနညကြ အဝတစြားတွေ ခွှတပြဈတော့ ပြည့ရြှေ့ ခန်ဓာကိုယ် လုံးတီးနဲ့ပေါ့။ ပြည့လြည်း ဇာနညန်ဲ့အတူ အဝတစြားတွေ ခွှတပြဈလိုကတ်ော့ နို့သီးခေါင်း နီတာရဲလေး ကတဆင့ြ ဇာနည့ြ အကြည့်တ်ှကေ အောကကြိုဆင်းသှားတာပေါ့။ ရိတထြားလို့ ပြနထြှကန်တေဲ့ အမှှေးတိုတိုလေးနဲ့ ပေါငကြှားထဲက အဖုတလြေးကို စိုကကြှည့န်တယ်ေ။

ဘယလြကကြ ပြည့ြ နို့အုံတွေ သိုင်းဖကည်ှဈရင်း ညာလကကြ ပေါငခြှံထဲ တိုးဝငန်တော။ နို့သီးခေါင်းလေးတွကေို ဆှဲစုပတ်ော့ ပြည့ြ ရငဘြတလြေး ကော့ပေးပြီး ဇာနည့ြ ခေါင်းကို လကထြိုးဖြနမေိတယ်။ ဇာနညကြ တဖကပြှီးတဖကြ နို့သီးခေါင်း အောကခြှလေေးကို လွှာနဲ့ ဝိုကပြှီးမှ ခပပြှင်းပြင်း စုပပြေးနတော။

နို့အုံပေါြ အာရုံရောကန်တေုန်း ဇာနည့လြကတ်ှကေ ပေါငခြှံထဲကနေ ဆီးခုံပေါတ်ကပြှီး အမှှေးတိုလေးတွကေို ဆှဲဖြရင်း လကဝြါးလိုကြ အောကကြို ဖိစမ်းနပြေီ။ ဇာနည့ြ လကခြလယ် အဆဈလေးက ပြည့ပြေါငကြှားထဲ ထောငထြှကန်တေဲ့ အစိလေးကို ဖိခွပစ်ေတယ်။ လကခြလယ် ထိပလြေးက အစိလေး ခွလေိုကြ အဖုတအြကကြှဲကြောင်းအတိုင်း အောကဆြင်းပြီး စောကခြေါင်းပေါကလြေး ထိုးမှှလေိုကပြေါ့။

” အင်းဟင်း … အ အ ……… ကြှတ် ”

စောကခြေါင်းပေါကထြဲ လကခြလယန်ဲ့ အသှင်းထုတလြုပရြင်း နို့သီးခေါင်းတွေ ဆှဲစုပတ်ော့ ပြည့ြ အသံထွကြ ညည်းနမေိပြီ။ ဒီအထိအတွေ့က ဘာအကန့မြှ မပါဘူး ပြည့န်ဲ့ ဇာနည် စိတဆြန်ဒအတိုင်း ဖြစ်ခဲ့ကြတာပါ။

မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် ထိုငရြင်း ဇာနည့ပြုခုံးကို လကန်ှဈဖကန်ဲ့ အားပြုပြီး ထရပလြိုကတ်ယ်။ မော့ကြည့်န်တေဲ့ ဇာနည့ြ မကြန်ှာလေးကို ပြည့ြ ပေါငကြှား ဆှဲကပရြင်း ခါးကော့ပေးပစ်တာပေါ့။ ပြည့ြ ဆီးခုံးလေးကို ဖိနမ်းရင်း ဆီးခုံးဘေးနားလေး လွှာလေးနဲ့ ဘယည်ာ ပြောင်းယကန်တယ်ေ။ ဆီးခုံးအောကြ အဖုတအြကကြှဲကြောင်းထိပကြ အရညပြှားမာခဲပြီး ခေါင်းထောငန်တေဲ့ စောကစြိလေးရဲ့ အတွင်းအဆံ လေးကို ဆှဲစုပရြင်း ပါးစပထြဲ ရောကမြှ ဆကကြနဲ့ ဖိကိုကလြိုကတ်ာ။

” အားးးး … အမေ့ … ရှီးးးးး ကြှတကြွှတ် ”

ပြည့ြ ဘယလြိုမှ မထိန်းနိုငတ်ော့လို့ ဇာနည့ြ ပါးစပထြဲ စောကရြညတ်ှေ ပန်းထည့လြိုကရြတယ်။ အရညကြ များတော့ ဇာနည့ြ ပါးစပကြနေ ပြနစြိမ့ြ ထွကလြာတာပေါ့။ ဇာနညကြ မကြလြုံးမိတပြှီး ပြည့ြ အရညတ်ှေ အရသာခံရင်း မှိုခနွတော။ နူတခြမ်းဒေါင့ကြ စိမ့ကြလွာတဲ့ စောကရြညတ်ှကေိုလဲ လွှာနဲ့ သပခြပြှီး ပြည့ြ အဖုတလြေးကို ပြနယ်ကပြေးတယ်။ ဇာနည် မတတ်ပထြရပပြှီး ပြည့န်ဲ့ မကြလြုံးခွင်း ဆုံတော့ ဇာနည့ြ မကြဝြန်းထဲ ရမျမကခြိုးတွေ တောကလြောငန်တော မှငန်ရတော။ ဇာနည့ြ လညပြင်းကို သိုင်းဖကရြင်း နူတ်းခမ်းချင်ြး စုပတ်ော့ ပြည့ြ စောကရြည် အနံ့လေး ပြနရြနတယ်ေ။

မတတ်ပရြပအြနထေားနဲ့ပဲ ပြည့ြ အဖုတထြဲ ဇာနည့လြီးကြီး ဝငလြာတော့ အလိုကသ်င့လြေး ပေါငန်ှဈဖကဖြှဲပြီး ကော့ထားလိုကတ်ာ။ ဇာနညကြ အခကြြ ၇၀ လောကြ မနားတမ်းလိုးပြီးမှ လီးကို ဆှဲထုတပြှီး ပြည့ကြိုပြေ့ခွီရင်း ကုတငန်ား လွှောကလြာခဲ့တယ်။

………………………………………………..

အခန်း ( ၆ )

ပြည့တ်ို့ လငမြယားအိပတ်ဲ့ ကုတငပြေါမြှာပဲ ပထမဆုံး အကြိမ် သူစိမ်းယောင်ျကြားနဲ့ လိုးဖို့ စိတလြှုပရြှားနတောပေါ့။ အရငတ်ခေါကကြ ပြည့ယ်ောင်ျကြား ကိုမိုးကိုယတ်ိုင် ခွင့ပြှုခဲ့ပမယေ့ြ ခုတခါက ကိုမိုးမသိအောင် အလိုးခံမိတာမို့ စိတတ်ှေ အရမ်းထကြှလာတာ။၊ ပြည့ကြို ကုတငပြေါြ ခပြေးပြီး ဇာနညကြ ပကလြကလြှနလြဲရင်း လကန်ှဈဖကြ ဆန့ထြုတပြှီး ခေါန်တောပေါ့။ ထိုငလြကြအြနထေားနဲ့ ဇာနည့ပြေါြ တကခြှပြီး ပြင်းထနတ်ဲ့ အနမ်းတွနေဲ့ ပြနစြလိုကတ်ယ်။ ဇာနည့ြ လညပြင်းကို ဆှဲစုပပြှီး ရငအြုပ် ကြှကသ်ားတွပေေါြ လွှာဖြားနဲ့ ဖိယကပြေးတော့ ညည်းသံ သဲ့သဲ့လေး ထွကလြာရောပဲ။

ပြည့ြ နို့တွကေိုကသ်လို ဇာနည့ြ နို့သီးခေါင်း သေးသေးလေးကို ပြနကြိုကပြေးတော့ ပြည့ြ အဖုတန်ဲ့ ဖိထားတဲ့ ဇာနည့လြီးကြီးက တင်းကနဲ့ တင်းကနဲ့ အမှှောင်းလိုကြ ကော့ထိုးနတယ်ေ။ တဆကထြဲ ပြည့ခြေါင်းကို အောကတ်ှန်းနတေော့ အလိုကသ်င့ြ ကိုယ့လြုံးကို လွှောခပြှီး ပြည့ြ လွှာဖြားလေးက ဇာနည့ြ ဝမ်းဗိုကသ်ားကို ဖြတရြင်း ပေါငကြှားထဲ ရောကသ်ှားခဲ့တာ။ ဒူးတုတထြိုငပြှီး ဇာနည့ြ ပေါငကြို ကားလိုကတ်ော့ ခုန ပြည့အြဖုတကြို မတတ်ပရြပလြိုးထားတဲ့ လီးကြီးက စောကရြညတ်ှနေဲ့ ပြောငလြကန်တယ်ေ။

ဇာနည့ြ မကြန်ှာကို ကြည့်တ်ော့ ရီဝနတေေဲ့ မကြလြုံးတွကေ တစုံတခုကို တောင်းတနပေုံပေါ့။ ပြည့မြကြန်ှာကို ဇာနည့ြ ပေါငကြှားထဲ အပပြှီး လီးအရင်းကနေ အပေါထြိ စယကပြေးလိုကတ်ယ်။ ပါးစပထြဲ ရသလောကသ်ှင်း ပြီး ပါးစပန်ဲ့ပဲ အထုပအြသှင်း ခပမြှနမြှနလြေး လုပပြေး နမေိတာ။ အမှနတ်ိုင်း ပြောရရင် လငမြယား သဘာဝ ကိုမိုး လီးစုပပြေးရင်းနဲ့ လီးစုပရြတဲ့ အရသာကို ပြည့ြ စွဲလမ်းနတောပါ။ မကမြကမြောမောနဲ့ကို လီးထိပကြို စုပလြိုကြ ပါးစပန်ဲ့ လိုးပေးလိုကြ လုပတ်ော့ ဇာနည့ြ လကန်ှဈဖကကြ ပြည့ခြေါင်းကို ဖိကိုငရြင်း သူ့လီးနဲ့ ဆှဲကပန်တယ်ေ။

” အ အားးးး … ပြီး ပြီး ပြီးတော့မယ် … ပြည့ရြယ် ”

ဇာနည့ဆြီက အောသ်ံတွထွကေလြာပြီး ပေါငတ်ှတေုနခြါရင်း လီးထိပကြ လရညတ်ှကေ ပြည့ြ ပါးစပထြဲ ဗစွကြနဲ့ ဝငလြာတော့တာ။ ဝငလြာသမွှကို တဂွတဂြှတ် မွိုခပြှီး ဇာနည့ြ မကြန်ှာကို ကြည့်လြိုကတ်ော့ ရမျမကခြိုးတွေ မကသွေးဘူး။ ကုန်းထပြီး သူ့လီးစုပပြေးထားတဲ့ ပြည့ြ နူတခြမ်းလေးကို ပြင်းပြင်းပြပြ ဆှဲစုပန်တော။

ပြည့လြည်း ဇာနည့ြ လွှာဖြားကို ပြနဆြှဲစုပရြင်း လရညထြှကပြှီးကာစ လီးကို ပြနစြှပေးနလေိုကတ်ယ်။ ခဏလေးပဲ မပြော့မမာ ဖြစ်နတေဲ့ ဇာနည့ြ လီးကြီး ပြည့လြကထြဲ ပြနထြောငလြာပြီ။ နှုတခြမ်းချင်ြး စုပန်ရောက ခွာပြီး ဇာနည့လြီးကို ဂွင်းတိုကမြပကြြ မကြလြုံးချင်ြး စိုကကြှည့လြိုကတ်ာ။ ပါးစပကြ ထုတပြှောလို့ လိုးပေးတာနဲ့ အလိုကတ်သိ လိုးပေးတဲ့ အရသာက မတူဘူးလေ။ မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် ပကလြကလြှနလြှဲခရွင်း ပေါကတ်နတ်ှေ ကြေးမှှောကပြေးလိုကတ်ယ်။

မှှောကတ်ငထြားတဲ့ ပြည့ပြေါငတ်နကြို ဆှဲဖြဲပြီးဒူးထောကထြိုငလြိုကတ်ော့ ဇာနည့လြီးကြီးက စောကပြတလြေးပေါြ အချောင်းလိုကြ မေးတငန်တော။ကြေးထားတဲ့ ပေါငတ်နကြို ဆှဲပြီးပုခုံးပေါထြမ်းရင်း စောကခြေါင်းဝကို ဒဈနဲ့ မှှတေော့ စောကရြည် ရှှဲနတေဲ့ပြည့ြ အဖုတလြေးက တဇွိဇွိနဲ့ အသံတွထွကေလြာတာပေါ့။ ပြည့ြ ညည်းသံလေး ထွကလြာတာနဲ့ စောကခြေါင်းဝထဲ လီးထိပသ်ှင်းပြီး ပစ်လိုးတော့တာ။ပြည့လြည်း ဇာနည့ြ ပုခုံးနှစ်ဖကကြို ခွထေောကတ်ှနေဲ့ ခွိတဆြှဲပြီး ဖငကြှီးကော့ပေးလိုကတ်ယ်။

ဇာနည့လြီးကြီး စောကခြေါင်းထဲ တဝကလြောကြ ဝငန်ပေါပြီ လီးအဆုံးထိဖိလိုးတာ ကြည့်ရြင်း ပြည့လြည်း ဖငကြှီး ထပကြော့ပြီး ပင့လြိုးပစ်တာပဲ။

” ဗစွြ … ဘှတ် ဘှတ် … အ … အ … အားးး … ဖြပ် ဖြပ် … အမလေးးး ရှီးးးးး … ကောင်းလိုကတ်ာ … ဇာနညရြယ် ”

လီးဝငသ်ံ လီးထွကသ်ံ တွနေဲ့ ပြည့ရြဲ့ ညည်းတွားသံကြား ဇာနည့ြ ဆောင့ခြကြတ်ှကေ မှနလြာတယ်။ ဇာနညလြည်း ပြည့ြ ကော့ပေးထားတဲ့ စောကပြတန်ီတာရဲလေးကို ကြည့်ရြင်း မေးကြောတွေ လညပြင်းကြောတွေ ထောငန်အေောင် မနားတမ်း ဆကတ်ိုကြ ဆှဲလိုးနတော။အတောလြေးကြာတော့ ပြည့ြ စောကပြတလြေးထဲ လရညတ်ှေ ပူကနဲ့ ပန်းထည့လြိုကတ်ယ်။

” အားးးးး …… ရှီးးးးး းးးးး … ကောင်းလား ပြည့ျ ”

” ကောင်းတယ် … ဇာနညရြာ … လီးမထုတန်ဲ့ဦး အထဲ ထည့ထြားပေး ”

ပြောပြီး ပြည့လြည်း ဇာနည့ပြုခုံးပေါကြ ခွထေောကတ်ှေ အောကပြှနခြပြှီး လကန်ောကပြှနထြောကရြင်း စောကပြတထြဲက လီးကို ကြှတထြှကမြသှားအောင် ကုန်းထလိုကတ်ာ။ ပြီးမှ ခွဖြေားထောကရြင်း ဇာနည့ြ မကြန်ှာကြည့်ပြှီး လရညပြန်းရင်း တဇပဇြပတ်ုနန်တေဲ့ လီးကြီးကို အရင်းထိကပအြောင် ပင့ဆြောင့ပြဈတယ်။ ပြည့န်ို့တွေ ခုနန်တောတောင် မရပတ်ော့ဘူး ရှကရြှကန်ဲ့ မနားတမ်း ပင့လြိုးရင်း စောကရြညတ်ှေ ပန်းထုတန်မေိတာပေါ့။ စောကရြညပြန်းထုတ် နတေုန်း စောကခြေါင်းထဲ ဒုတကြနဲ့ ဒုတကြနဲ့ တုနန်တေဲ့ ဇာနည့ြ လီးကို ညှဈထားပေးမိတယ်။ ခဏနမှေ ဇာနညလြည်း နောကလြှနခြွ ပြည့လြည်း နောကပြှန် ထောကထြားတဲ့ လကတ်ှေ ကြေးရင်း လှဲခွ အနားယူလိုကတ်ာပါ။

……………………………………………………..

၃ ရကြ လောကကြှ ကိုမိုး ပြနရြောကလြာပြီး တဈပတပြဲ အလုပကြိဈစနဲ့ ခရီးပြနထြှကြ သှားပြနရြော။ ဇာနညကြလည်း သူအကူညီ တောင်းတဲ့ ကိဈစ လှမ်းမေးနပြေီ။ ဒီနေ့ ပြည့ြ မနကကြတည်းက လုပစြရာရှိတဲ့ အလုပတ်ှေ တောကလြွှောကလြုပပြှီး လကစြသတလြိုကရြတယ်။ ဘဲလကြို နှိပလြိုကတ်ာနဲ့ ရုံးခန်း တံခါးပြင့လြာတော့ ခပမြှနမြှနပြဲ ထွကခြဲ့လိုကတ်ာ ခုကိဈစ ကိုမိုး သိရင် မိုးမီးလောင် လိမ့မြယ်။ ဇာနညလြိုတဲ့ ပိုကဆြံ အတွကြ ပြည့ြ အပေးယူ တခု လုပထြားရတာ။

လူရှင်းတဲ့ လမ်းဘေး တနရောမှာ ကားထဲတင် နီညိုရောင် ပိုးသား ဝတစြုံလေးလဲပြီး ပြည့ြ ခွိန်းထားတဲ့ နရော မောင်းဝငလြာခဲ့တယ်။ SKY ကုမျပဏီ ရုံးခန်းပေါကြ ဝငလြိုကတ်ာနဲ ဝနထြမ်းလေးတွကေ နူတဆြကန်တော။

” ဟော … မမ … မင််ဂလာပါ ”

” အရမ်းလှတယ် … မမ ”

” အားလုံး … မင််ဂလာပါကြာ ”

ကလေးတွေ နှုတဆြကပြှီးတာနဲ့ ရုံးခန်း အနောကဖြကြ ဓတလြှကေားကနေ အပေါထြပ် တကလြာခဲ့တယ်။ စေ့ရုံသာ စေ့ထားတဲ့ တံခါးကို အသာတွန်း ဖြင့ပြှီး အထဲဝငလြိုကတ်ာနဲ့ ပြည့ြ မကြန်ှာ မထားတတအြောင် ဖြစ်မိသှားတယ်။

” ဟာ … ဆောရီး ”

” ဟင် ”

” အို့ ”

သီးသန့ခြန်းမို့ ဧည့ခြန်းပုံစံ သသပေလြှပတဲ့ ပရိဘောဂများနဲ့ အလုပစြားပြဲခုံ ဘေးနားက ထိုငခြုံပေါြ ဦးမှတမြောငကြ ထိုငလြကြြ အနထေားနဲ့ ဘောင်းဘီ ဇဈဖြင့ထြားတာ။ ဦးမှတမြောငရြှေ့ မမကသေီက ကြမ်းပြငပြေါြ ဒူထောကပြှီး လီးစုပပြေးနတောပေါ့။ ပြည့ဝြငလြာတော့ မမကသေီပါးစပထြဲ လီးက တန်းလန်းကြီး။ နှစ်ယောကသ်ား ပြည့ကြို အံအောမှငသ်ကပြှီး ကြည့်န်ကြတေယ်။

” အောြ … ပြည့ဖြူးခိုင် ရောကလြာပြီ … လာလာ … ကဲ …… ကသေီ … ပြီးမှ ဆရာ ခေါလြိုကတ်ော့မယ် … လခွုပ် စာရင်းတွေ … သချောလုပထြား ”

၃ ယောကလြုံး ကြောငန်တေုန်း ဦးမှတမြောငကြ လီးကို ဘောင်းဘီထဲ အမှနပြှနထြဲ့ရင်း ဇဈပြနပြိတပြှီး စကားလှမ်းပြောနတော။ ပြည့ကြို နူတဆြကရြင်း မမကသေီကိုပါ နှငလြိုကတ်ာပေါ့။ စကားသံဆုံးတော့ မမကသေီလည်း ဒူးထောကန်ရောက ထရပပြှီး ခေါင်းလေးငုံ့ရင်း အခန်းပြငထြှကသ်ှားတော့တယ်။ မမကသေီဆိုတာ Sky ကုမျပဏီရဲ့ အတွင်းရေးမှုး မလေးပေါ့။

ပြည့ထြကြ အသကန်ဲနဲပဲ ကြီးတာ အမြဲတမ်း ပါတိတဝြမ်းဆကလြေးတွေ ဝတပြှီး လူကြီးဆနဆြနပြဲ နတတေတ်ယ်။ မကြခြုံးကောင်းကောင်း နှာတံဆင်းဆင်း မကြန်ှာသှယသ်ှယလြေးနဲ့ ကိုယလြုံးက သူဟာလေးနဲ့သူ ကြည့်ကြောင်းတာပဲ။

” ကိုကြီး … ပြည့ျ ပြောထားတဲ့ ကိစ်စ … ရပြီဆို ”

” ရပါတယ် … ပြည့ဖြူးခိုင် ရယ် … အေးဆေးပေါ့ ”

” ပြည့ဖြူးခိုင် လို့ခေါတ်ာ … မရှညဘြူးလား … ပြည့ပြဲ ခေါပြါ … ကိုကြီးရဲ့ ”

ပြည့ြ စကားကြောင့ြ ဦးမှတမြောင် ပြုံးယောငသ်မ်းသှားပြီး ပြည့တ်ကိုယလြုံးကို သိမ်းကြူံးကြည့်န်တောပေါ့။

” ဟုတပြါပြီ … ပြည့ရြယ် … ငှကေိဈစက အသေးဖြဲပါ … ကိုမိုးမှင့အြောင် … မကြန်ှာလည်း ရှိနတောလေ ”

” No No … ကိုကြီး … ဒီကိဈစ … ကိုမိုး သိလို့ မဖြစ်ဖူး … ပြည့ြ သီးသန့ကြိဈစမို့ပါ ”

” ဟား ဟားးး ဟားးးး … ကိုကြီး … သဘော ပေါကပြါပြီ… ပြည့ဘြကကြ ရော … ကိုကြီး ပြောတာ လကခြံရဲ့လား ”

ပြည့ြ စကားအဆုံး ဦးမှတမြောင် မကြမြှောင် ခဏကြူံ့ပြီးမှ ဟကဟြကပြကပြကြ ရယမြောနတော။

” လကခြံလို့ … လူကိုယတ်ိုင် ကိုကြီးရှေ့ … ရောကန်တောလေ … မမှငဘြူးလား … ဟှန့ြ ”

ပြည့လြည်း ကြာပါပါလေး ကြည့်ပြှီး မှူလိုကတ်ာပါ။ ဦးမှတမြောင် မကြမြှောငကြွူံ့ပြီး ရယမြောလိုကတ်ာ ပြည့ြ သိပသ်ိတာပေါ့။ ဦးမှတမြောင် ဆိုတာ တခွိနကြ ထိပတ်န်း လောင်းကစားသမားပါ။ အကြှေးတွေ ပတလြညဝြိုင်းနတေုန်း အကိုရင်း ခေါခေါကြ ဒီ Sky ကုမျပဏီပိုငရြှင် ဦးမှတအြောင် လဖြတေပြှီး အိပယ်ာထဲ လဲခွိန် အကိုဖြစ်သူရဲ့ မိန်းမရော ကုမျပဏီရော တပျိုငထြဲ သိမ်းယူထားတာ။ ပြည့ကြို ကိုမိုး ပြောပြထားလို့ အသေးစိတသ်ိနတောပေါ့။

” ဒါဆို … သှားကြတာပေါ့ ”

ဦးမှတမြောငကြ ပြည့ပြှောပြီးတာနဲ့ စားပြဲခုံပေါကြ စပီကာခွကြ နှိပပြှီး ရုံးကိဈစတွေ မှာနသေေးတယ် ပြီးမှ ပြည့န်ဲ့ အတူ ကုမျပဏီထဲက ထွကခြဲ့လိုကတ်ာ။ အပြငလြမ်းမကြီး ရောကတ်ာနဲ့ ဦးမှတမြောင် ကားလေးက မှို့စွနဘြကြ ဦးတညန်တယ်ေ။ အမှနလြမ်းမကြီးအတိုင်း မိနဈ ၂၀ လောကြ မောင်းမှ မှို့အဝင် အဝိုင်းပတ် မီးပျိုင့န်ားလေး ရောကလြာတာ။ မီးနီ ခဏစောင့ပြှီးတာနဲ့ အဝိုင်းပတကြှီးရဲ့ အရှေ့ထဲ ၁၅ မိနဈခန့ြ မောင်းလာတော့ သဈပငကြှီးတွေ အုံ့စိုင်းနတေဲ့ ခွံဝင်းကြီးတွေ တွေ့နရပြေီ။ ကြောကလြမ်းဘေး ရနေီမှှောင်း တဈခု တွေ့တာနဲ့ ခွိုးဝငလြိုကတ်ယ်။

ကြေးငှကလြေးတွေ အောသ်ံမှအပ လူသှားလူလာ မရှိသလောကပြဲ။ တခွံနဲ့ တခွံ ကကလြကြဆြိုပမယေ့ြ လူတရပစြာမက အုတတ်ံတိုင်း ကြီးတွေ ကာရံထားပြီး လုံးချင်ြးအိမလြေးတွမေို့ တဖကန်ဲ့တဖကြ မှငရြဖို့တောင် မလှယတ်ဲ့ ဆိတင်ှိမရြပကြှကကြှီး တခုပါ။ သံတံခါး အနီကြီးရှေ့ရောကတ်ော့ ဦးမှတမြောင် ကားလေး ထိုးရပ် သှားတယ် သူကိုယတ်ိုင် ဆင်းပြီး တံခါးဖြင့ရြင်း ကားလေးမောင်းဝငတ်ော့ ပြည့လြည်း နောကကြ မောင်းဝငလြိုကတ်ာ။ အထဲရောကတ်ော့ ခွံဝတံခါးကို သူကိုယတ်ိုင် သော့ခတပြှီး ပြည့န်ဲ့ အတူ တိုကပြုလေးထဲ ဝငလြာခဲ့ကြတယ်။

ဧညခြန်းထဲ ရောကတ်ာနဲ့ ပရိဘောဂ ပစ်စည်း အနည်းငယန်ဲ့ ဧည့ခြန်းရဲ့ မှောကဖြကြ အခန်းလှတ် ၂လုံး တံခါး ပိတထြားတာ တွေ့လိုကရြတယ်။ မီးလုံးတွေ ဖြင့ပြှီး ရခေဲသတ်ေတာပါ ဖြင့ရြင်း ပိုကဆြံ အကြောင်းပြောလာတာ။

” ယူမယ့ြ ပိုကဆြံက … ငှသေားလား ဘဏကြဒထြဲ ထည့မြှာလား ”

” ငှသေားပဲ လုပပြေး … ကိုကြီး … ပြည့ြ လိပစြာ ပြောမယလြေ ”

” Ok … ပြည့ျ ”

ဇာနည့ြ အိမလြိပစြာ ပြောပြီး ပြည့လြည်း ဧည့ခြန်းထဲက လူ ၄ ယောကစြာလောကြ ထိုငလြို့ရတဲ့ သရဆေိုဖာခုံပေါြ ဝငထြိုငလြိုကတ်ာ။ ဦးမှတမြောငကြ မှောကဖြကြ အခန်းလှတ် ၂ ခန်းထဲက အရှေ့ဘကခြန်းထဲ ဝငပြှီး ဖုန်းဆကန်တယ်ေ။ ၅ မိနဈလောကကြှာမှ ပြနထြှကလြာပြီး

အိမရြှေ့တံခါးသှားပိတန်တော။ တံခါးပိတပြှီးတာနဲ့ ပြည့န်ားလွှောကလြာပြီး ဘကကြီ ဘောင်းဘီခွှတခြပြဈတယ်။ ပြည့လြည်း ဘာလုပပြေးရမလဲ သဘောပေါကတ်ာပေါ့။ ပိုးသား ပတထြမိန် အတွင်းခွိတလြေး ဖြုတပြှီး ထိုငလြကြအြနထေားနဲ့ ခွရင်ေးဘကကြနေ ခွှတခြပြဈတယ်။ ထူခွားတာက ပြည့ဖြို့ တလမ်းလုံး လိုးဖို့ စဉြးစားထားပုံပဲ အတွင်းခံထဲက လီးက အမှှောင်းလိုကြ ကနလြန့အြနထေားနဲ့ အပေါထြောငတ်ကန်တော။

အတွင်းခံဘောင်းဘီ မခွှတခြင် ပြည့ကြို ထိုငခြုံပေါမြှာ လေးဖကကြုန်းဖို့ ပြောနလေို့ ပြည့ြ ဦးမှတမြောင် လီးကြီးကို မမှငရြသေးဘူး။ ခန်ဓာကိုယ် တပတလြှည့ပြှီး ခုံစောင်းပေါြ ဒူးနှစ်ဖကတ်ငရြင်း ကြောမြှီကို လကထြောကလြကြြ အနထေားနဲ့ ဖငကြှီး ကော့ပေးလိုကတ်ယ်။

ဦးမှတမြောင် ပြည့ဖြငန်ောကရြောကတ်ာနဲ့ ဖငသ်ားစိုငတ်ှကေို နမ်းပြီး အတွင်းခံ ဆှဲခွှတပြဈတာ။ ခပန်ှေးနှေး အသားစိုငတ်ဈခု ဖငကြှားထဲ လာထိတော့ ပြည့လြည်း ဦးမှတမြောင် လီးကို စမ်းကြည့်ခြငွြ လာတယ်။ ဖငကြှီး မသိမသာလေး လှုပပြှီး ပြည့ဖြငသ်ားတွနေဲ့ သူ့လီးကို ပြတလြိုကမြိတာ။ ဖငကြှားထဲ အမှှောင်းလိုကြ မာထငန်တယ်ေ။ စမ်းနတေုန်း ပြည့ြ စောကပြတအြောကြ နှုတခြမ်းစပန်ဲ့ ဖငပြေါကလြေးကြား စူးကနဲ့ ခံစားမိနတယ်ေ။

ပြည့ြ ဖငသ်ားစိုင် ၂ခွမ်းကို လကန်ှဈဖကန်ဲ့ ဆှဲဖြဲပြီး ဖငဝြလေးကို ဖိထောကထြားတာ။ ပြည့ြ ရုတတ်ရကြ လန့သ်ှားတာပေါ့ အစိမ်းသကသ်ကြ ဖငလြိုးတော့မယ် ဆိုတာ ရိပမြိလိုကတ်ယ်။ စိုးရိမလြို့ လှည့ကြှည့ြ လိုကတ်ဲ့ အခွိနမြှာပဲ လီးကာ နောကဆြုတသ်ှားလို့ ပြည့လြည်း စိုးရိမစြိတ် လွော့ကပြှီး မကြန်ှာလေးကို ရှေ့ ပြနလြှည့ြ လိုကတ်ော့တာ။

” အို့ … အမေ့ … အ … အ … နာလိုကတ်ာ ကြှတကြွှတ် ”

ဦးမှတမြောင် လီးက ပြည့ြ ဖငပြေါကထြဲ မိမိရရပဲ ဝငလြာ ပါပြီ။ ဖငခြံဖူး ပမယေ့ြ မနုူးမနပပြဲ အလိုးခံရတော့ နာကငွမြိတယ်။ ပြည့စြိတထြင် ဦးမှတမြောင် လီးက ဇာနည့ထြကကြို တုတမြယထြငတ်ယ်။ အားကနဲ့ အောမြိပြီး ထိုငခြုံ ကြောမှီကို ထောကကြိုငထြားတဲ့ ပြည့လြကတ်ှေ ထိုငခြုံဘောငကြို ခပတ်င်းတင်း ဆုပကြိုင် ထားလိုကရြတာပေါ့။ ရုတတ်ရကြ ပစ်ဆောင့ြ လိုကတ်ဲ့အတွကြ ပြည့ြ ကိုယလြုံးလေး ရှေ့နဲနဲ ငိုကကြသွှားတာ။

………………………………………….

အခန်း ( ၇ )

အလိုလိုပဲ ထောငထြားတဲ့ ဒူး ၂ ဖကကြို ရသလောကြ ထပကြားရင်း ခါးညှတပြှီး ဖငအြတွင်း ကြှကသ်ားတွေ လွော့ထားလိုကတ်ယ်။ ဖငကြို ထောငပြေးလိုကတ်ော့ လီးက ထပဝြငမြလာပဲ ဖငပြေါကရြဲ့ အောကဖြကြ အရညကြှညတ်ှေ အိုငန်တေဲ့ စောကခြေါင်းဝထဲ ရောကလြာပြနရြော။

” ဗစြျ … အ … ရှီးးးးး းးးးး ”

ပထမဆုံး လိုးခကြမြှာတင် ပြည့ြ အသဲခိုကအြောင် ကောင်းသှားခဲ့တာပေါ့။ ဖငထြပလြိုးမယထြငပြှီး အသင့ပြှငထြားတုန်း စောကပြတလြေး အလိုးခံလိုကရြတာလေ။ ဦးမှတမြောငကြို ပြည့ြ နဲနဲတော့ ဖြုံသှားမိတယ်။ ပြည့ြ မကြန်ှာလေး မော့တကသ်ှားပြီး စောကခြေါင်းထဲ လီးတဝကသ်ာသာလောကြ ဝငလြာပြီးမှ ဆကမြသှင်းပဲ ရပထြားပြနပြှီ။ ပြည့ြ သှေးသားတွေ ရုတတ်ရကြ ဆူဝလောရတယ်။ ပြည့ြ အဖုတထြဲ ဝငန်တေဲ့ လီးက တဈစို့ကြီးမို့ လန့လြာမိတယ်။ ငေးကြည့်န်တေုန်း လီးအရင်းထိ ထပသ်ှင်းလိုကပြှနရြော။ လီး၂ချောင်း ခံဘူးတဲ့ ပြည့ြ စောကပြတလြေး အောင့တ်ကသ်ှားတာပေါ့။

ဦးမှတမြောငလြီးကြီးက ပြည့စြောကခြေါင်းထဲ မဆန့မြပြဲ အဆုံးထိ ဝငလြာပြီး လီးထိပကြ ရငဝြ ပြေးဆောင့ြ လိုကသ်လိုပဲ စောကပြတတ်အုံလုံး ကငွတ်ကလြာပြီး သေးတောင် ပြကကြနဲ ထွကကြလွာတာ။ စောကခြေါင်းထဲ အရင်းထိ ဝငန်တေဲ့ခွိန် ဦးမှတမြောငကြ ခါးအားနဲ့ ကြိတဝြိုကန်တေော့ လီးအရညပြှားက စောကခြေါင်း အတွင်းသားတွကေို ဖိကြိတပြှီး ပြတဆြှဲသလိုပဲ။

ခုံပေါြ လေးဖကထြောကြ အနထေားနဲ့ နောကကြ ဦးမှတမြောင် လီးကြီး လှုပတ်ိုင်း စောကပြတဝြကနေ ထွကလြာတဲ့ စောကရြညကြှညတ်ှကေ ပြည့ြ ပေါငခြှံထဲ စီးကလွာတယ်။

ခဏကြာတော့ လီးကို ဆှဲထုတပြှီး ပြနဆြောင့လြိုးနတောပေါ့။ လီးဝငလြာတိုင်း ပြည့လြည်း တအားအား ညည်းရင်း လီးအရသာ ခံယူနမေိတာ။ ဦးမှတမြောငကြ မိန်းမ တယောကကြို လိုးတဲ့အခါ တကယကြို ကြှမ်းကငွြ အဆင့ပြါ အစိမ်းသကသ်ကြ လိုးတာတောင် အီစိမ့န်အေောင် ခံစားရတယ်။အရသာရှိတာလဲ မပြောနဲ့ လီးမမှငရြ သေးပဲနဲ့ကို စောကခြေါင်းထဲ လီးကြီး တိုးဝငလြာတိုင်း ပြည့ြ ဖငကြှီး ကော့ကော့ ပေးနမေိတော့တာ။

ခံလို့ကောင်းနတေုန်း ပြည့ြ ဖငကြို ဖြန်းကနဲ့ရိုကပြှီး လေးဘကကြုန်းပေးနရောကနေ ခုံပေါြ ပြနထြိုငခြိုင်းပြနရြော။ မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် အနထေားမို့ မတတ်ပရြပန်တေဲ့ ဦးမှတမြောင် ပေါငကြှားက လီးကြီး ပြည့ြ မှငလြိုကရြပြီ။ ပြည့ြ ဇာနည့လြီးကို ကြီးတယ် ထငန်တော လုံးပတရြော အရှယစြားရော ဦးမှတမြောငလြီးက သာတယ် ထူူခွားတာက လီးတနကြ တဖြောင့တ်ည်းပဲ။ လမှှေးတွကေ လဥတွပေေါပြါ ပေါကန်တော။ ပြည့ရြှေ့ ဒူးထောကထြိုငရြင်း ပေါငန်ှဈဖကကြို မှှောကဖြှဲပြီး စောကဖြုတလြေးပေါြ မကြန်ှာအပလြိုကတ်ယ်။ ပြည့ြ စောကပြတန်ှဈခွမ်းကို သူ့ပါးစပကြှီးနဲ့ စုပယ်ူပြီး စောကခြေါင်းထဲ လွှာလိပ် ထိုးမှှပေေးနတော

” ရှီးးးးးးး … အ ဟင့ျ ဟင့ျ …… ကိုကြီးရာ ”

ပူပူနှေးနှေး လိုးထားတဲ့ အဖုတလြေးကို ခကြခြငွြး ယကပြေးတော့ ပြည့ြ အဖုတလြေး ဖြဲပေးရင်း တရှီးရှီး တအီးအီးဖြင့ြ ညည်းနရတေယ်။ စောကခြေါင်းထဲ လွှာနဲ့မှှရင်ေး အောကဖြကကြ ဖငပြေါကထြဲ လွှာနဲ့ လိုးလိုကြ ခေါင်းထောငန်တေဲ့ စောကစြိလေးကို လွှာနဲ့ ကောပြေးလိုကြ ဆိုတော့ ပြည့တ်ကိုယလြုံး တုနခြါနတေော့တာပေါ့။

” ရှီးးးးး အ အားးးးး … ကိုကြီးရာ … ကောင်းလိုကတ်ာ အီဆိမ့န်ပြေီ ”

ပြောရင်း ပြည့လြည်း အဖုတလြေးပေါြ မကြန်ှာအပထြားတဲ့ ဦးမှတမြောင် ခေါင်းကိုဆှဲကပပြှီး ကော့ပေးထားလိုကတ်ယ်။ အဲခွိန် မာထောငန်တေဲ့ ပြည့စြောကစြိလေးကို သှားနဲ့ ဖိကိုကတ်ော့ အရညတ်ှေ ထောငပြန်းနတေော့တာပေါ့။ ဒါကို အားမရလို့ ဦးမှတမြောင် မကြန်ှာကို စောကပြတန်ဲ့ ဆှဲပြတပြှီး စောကြ ရည် တစကမြကနွအြောင် ညှဈထုတ် ပစ်လိုကသ်ေးတာ။

ပြည့ြ စောကရြညတ်ှေ ပန်းထုတပြှီး လူကသာ အားပြော့သှားတာ ရမျမကစြိတကြ မကသွေးဘူး။ ဦးမှတမြောင် မကြန်ှာကို နောကဆြုံးတခကြြ စောကပြတန်ဲ့ ဆှဲပြတပြှီးမှ လှတပြေးလိုကတ်ာ။ ဦးမှတမြောင် ဒူးထောကလြကြြ အနထေားနဲ့ပဲ ခါးဆန့လြိုကတ်ော့ လီးကြီးက ပြည့ြ ဆီးခုံးလေး လာထောကန်တယ်ေ။ ဆီးခုံး ထောကမြိနတေဲ့ ဦးမှတမြောင် လီးကြီးကို ပြည့ြ မကမြကမြောမောနဲ့ ကိုငကြှည့မြိလိုကတ်ာပဲ။ လီးက အကြောတွေ ဖောင်းကြှနပြေီး စွဲမကစြရာကြီး ဒါကြောင့လြည်း သူ့အကို မိန်းမက စွဲနတော နမှော။ တွေးမိတာနဲ့ ပြည့ြ စောကပြတလြေးက တဆဈဆဈနဲ့ အလိုးခံရတာ မဝတဝ လေးမို့ အလိုးခံချင်တ်ဲ့ စိတတ်ှေ တဖြားဖြား ပြနပြေါလြာတယ်။

လီးကြီး ကိုငထြားပြီး ပြည့ထြိုငတ်ဲ့ နရောကို ထိုငခြိုင်းလိုကရြင်း နရောခွိန်းပြီးတာနဲ့ ဦးမှတမြောင် ပေါငကြှားက လီးကို ဆှဲစုပပြဈတယ်။ လီးစုပရြင်း စောကခြေါင်းထဲ တအားယားလာတာနဲ့ မထိန်းနိုငတ်ော့လို့ အပေါကြ တကခြှပြီး လီးထိပကြိုတေ့ပြီး ထိုငခြလွိုကတ်ာပေါ့။ ဆန်ဒတွေ မကုနသ်ေးတဲ့ ပြည့ဆြောင့ခြကြတ်ှအေောကြ ဦးမှတမြောငလြည်း သဘောကနွပေုံပါ ပြည့န်ို့တွေ လကန်ဲ့ ပင့ည်ှဈရင်း တရှီးရှီးနဲ့ စုပသ်ပန်တယ်ေ။

လီးထိပကြ ဒဈကြီး အထုတအြတွင်းသားတွေ ပြတဆြှဲမိတိုင်း ဆောင့ရြင်း တန်းလန်း ပြည့ြ တကိုယလြုံး ပြော့ခွမတေတပြဲ။ အပေါကြ ဆောင့ရြတော့ ကိုယလြိုချင်သ်လို လိုးလို့ရနတောပေါ့။ နို့အုံညှဈခွနတေေဲ့ လကတ်ဖကကြ အောကရြှေ့လာပြီး ပြည့ြ အစိလေးကို ဖိခွတေော့ ကာာမစိတတ်ှေ ပြင်းထနလြာပြီး ပြည့ဖြငန်ဲ့ ခုံပေါတ်ငန်တေဲ့ ဦးမှတမြောင် လဥတွေ ထိတဲ့ အထို ဖိဆောင့န်မေိတယ်။ လီးကြီးက ဆောင့လြေ မာလပေါပဲ။

ပြည့ြ စောကပြတလြေးလည်း ပိုပို ဖေါင်းလာတာပဲ။ ပြည့ြ အပေါကြ စလိုးကာစ လီးက ထွားလို့ ထိန်းဆောင့ြ နပမေယေ့ြ လီးအရသာ တွေ့တာနဲ့ စိတတ်ှကြှလောပြီး မနားတမ်းကို ဆောင့ခြနွမေိတာပါ။

” ဗစွြ ဘှတ် …… အ အမလေးးးး … ကောင်းလိုကတ်ာ … ကိုကြီးရယ် …အင်းဟင်းဟင်း … ရှီးးးးး ကြှတကြွှတ် ”

အပေါကြနေ ဆောင့ရြတာ မောပမယေ့ြ လီးကြီး ပြည့ြ အဖုတထြဲ ဝငလြာတိုင်း အသဲခိုကအြောင် ကောင်းနရတေယ်။ ငယသ်ံပါအောင် အောလြိုကခြငွတ်ာ မနဲထိန်းထားရတာ။ အဲခွိန် ပြည့ြ စောကခြေါင်းထဲ ပူကနဲ့ ပူကနဲ့ လရညတ်ှေ တိုးဝငလြာတယ်။ ဦးမှတမြောငလြည်း အံကြိတပြှီး အောကကြနေ ကြိတလြိုးရင်း ပါးစပကြှီး ဟပြီး တအားအား အောန်ပြေီ။

” အားဟား …… အား အားးး အားးးး … ကောင်းလိုကတ်ာ … ပြည့လြေးရာ … တအား လိုးတတတ်ာပဲ … ကိုကြီး စွဲသှားပြီကြာ … အ … ရှီးးးး ရှီးးးးးး ”

လရညပြန်းထုတရြင်း ပြည့ခြါးကို မှှောကပြှီး အောကကြနေ ၅ခကြလြောကြ ပင့လြိုးနတော။ ပြည့ြ အဖုတထြဲ ဒုတကြနဲ့ ဒုတကြနဲ့ လီးထိပကြ သားအိမဝြ ဆောင့မြိတော့ ပြည့လြည်း ခေါင်းတွဘယေည်ာရမ်းပြီး မနနေိုငတ်ော့ပါဘူး စောကရြည် ညှဈထုတရြင်း လီးအရညပြှားကို စောကခြေါင်း အတွင်းသားတွနေဲ့ ညှဈထားလိုကတ်ော့တယ်။ နှစ်ယောကသ်ား ခပတ်င်းတင်း ဖကပြှီး နူတခြမ်းချင်ြး တေ့စုပပြဈကြတာပေါ့။

” ကဲ … အနားယူရင်း တဈခုခု သောကရြအောင် … ပြည့ြ ”

” အင်း ”

ပြည့လြည်း အင်းတလုံးပဲ ဖြနေိုငတ်ော့တယ်။ လူက နုံးခွိနပြေီလေ။

” တူတူ တူတူ တူ…… ”

” ခဏနောျ … ကိုကြီး ဖုန်းလာနလေို့ ”

စားပြဲခုံ ပေါြ တငထြားတဲ့ ဖုန်းကို ယူပြီး ဦးမှတမြောင် အခန်းထဲ ဝငသ်ှားရင်း ၁၀မိနဈလောကမြှ ပြနထြှကလြာတာ။ ဒီရောကခြါစ ဖြင့ထြားတဲ့ ရခေဲသတ်ေတာ ထဲက ဘီယာဗူးနဲ့ ငါးမုန့ကြှောြ ထုပတ်ှေ ယူလာပြီး ခုံပေါြ တငထြားလိုကတ်ယ်။

” ကိုကြီး … ပြည့ြ … သန့စြငခြန်း ဝငခြငွတ်ယ် ”

” အောြ … ဒီအခန်းရဲ့ … ကပလြကြကြ ရချိုးခန်းလေ … ပြည့ြ … လိုပို့ ရမလား ”

” နေ နေ … ရတယ် … ပြည့ပြါသာ သှားလိုကပြါ့မယ် ”

ပြည့လြည်း ဦးမှတမြောင် ညှှနပြှတဲ့ အခန်းရဲ့ ထောငခြွိုးလေး ကြေ့တော့ တံခါးစိထားတဲ့ အခန်းလေး တွေ့လိုကရြတယ်။ အသာဆှဲဖြင့တ်ော့ ရချိုးခန်းနဲ့ အိမသ်ာ တွဲလကြလြေး မို့ ဝိတလြွှော့ပြီး ကိုယလြကြ သန့စြငလြိုကတ်ာ။ ပြီးမှ ပြနထြှကလြာတော့ ဦးမှတခြိုငကြ ဘီယာတောင် သောကန်ပြေီ။ ပြည့ြ ခုံပေါထြိုငလြိုကတ်ာနဲ့ ပြည့ြ အိတထြဲက ဖုန်းသံလေး မှညလြာလို့ လန့မြိသေးတယ်။ ကိုမိုးများ ခရီးထွကရြာက ပြနရြောကပြှီး ပြည့ြ ကုမျပဏီမှာ မရှိလို့ ဖုန်းတကတ်ာ လား လို့ပါ။

” ပြည့ျ လား … ငါပါဟ … ဇာနည် ”

” အောြ … ဇာနညလြား ပြော … ဖုန်းနံပတကြ အစိမ်းကြီး ”

” အေး ငါ့ဖုန်း … အားကုနန်လေို့ဟ … အမေ ဖုန်းဆကတ်ယ် … အိမကြို နင့န်ာမညန်ဲ့ ပိုကဆြံ တွေ … ရောကလြာလို့ နင့ြ လှမ်းမေးကြည့်တ်ာ … နင် အခု ဘယမြှာလည်း ”

ပြည့လြည်း ဖုန်းပြောရင်း ဦးမှတမြောင် လှမ်းကြည့်တ်ော့ ဦးမှတမြောငကြ လကမြလေး ထောငပြှနတော။

” အေး … အဲဒါ နငလြိုတဲ့ … ပိုကဆြံ လေ … ငါ အခု … အလုပ် ကိဈစနဲ့ အပြငရြောကန်တော ”

” အေးပါ … ကြေးဇူးပဲဟာ … ငါ ရှယယ်ာ အတွကြ … လုပလြိုကြဦးမယ် … နောကမြှ အေးဆေး တွေ့တာပေါ့ ”

” Ok … ဇာနည် … ဒါပဲနောျ ”

ဇာနည် ဖုံးခသွှားမှ ပြည့လြည်း ဖုန်းပြနသ်ိမ်းရင်း ဦးမှတမြောငကြို ပြုံးပြလိုကတ်ယ်။

” ကြေးဇူးပဲ … ကိုကြီး … ပိုကဆြံတွေ … ပြည့ပြှောတဲ့ လိပစြာအတိုင်း ရောကလြာပြီတဲ့ ”

” ရပါတယ် … ပြည့ရြယ် … ခု ဘီယာ သောကြ … အနားယူကြဦးဆို့ ”

” အင်းပါ … ကိုကြီး ”

ဦးမှတမြောင် က ပြည့န်ို့တွေ ကိုငရြင်း ဘီယာသောကလြိုကြ စကားပြောလိုကပြဲ။ ပြည့လြည်း ဦးမှတမြောငန်ဲ့ အတူ ဘီယာသောကရြင်း ပေါငကြှားထဲ ပြတသ်ပပြေးနတောပေါ့။ ထူးထူးခွားခွား ဘီယာ ၂ဗူးပဲ ရှိသေးတယ် ပြည့ြ ခေါင်းတွေ မခံမရပန်ိုငအြောင် မူးလာလို့ နံရံဘကကြှည့တ်ော့ နံရံပေါကြ အလှခွိတထြားတဲ့ ပနခြွီးကားတွကေ ယိမ်းထိုးနတော။ ဦးမှမောငကြို ကြည့်တ်ော့လည်း မကြန်ှာက ၃ထပလြောကြ မှငန်ရတေယ်။ ပြည့ြ ခေါင်းတခကြခြါပြီး ပြနကြှည့တ်ော့ ပိုဆိုးသှားရော အမှကအြာရုံတွေ ဝဝေါးလာတာ။ ပေါငကြှားက လီးကြီး ကိုငရြင်း ခန်ဓာကိုယ် မထိန်းနိုငတ်ော့ပဲ ဦးမှတမြောငဘြကြ မှီခလွိုကတ်ော့ လောကကြီးနဲ့ အဆကပြှတသ်ှားရောပဲ။

………………………………………………….

ရိပကြနဲ့ ရိပကြနဲ့ ပြည့ကြိုယလြုံး ယိမ်းထိုးနလေို့ မကြလြုံးတွေ အားယူဖြင့ကြှည့လြိုကတ်ယ်။ ဦးမှတမြောငန်ဲ့ ဘီယာအတူ သောကတ်ဲ့ ဧည့ခြန်းက တိုကခြန်း အလှတကြှီး ဖြစ်နတော။ ပရိဘောဂ ပစ်စည်းတွလည်ေး တခုမှ မတွေ့ဘူး။ မှနကြောငတ်ာ အသေးတဈခုနဲ့ နံရံမှာ ခွိတဆြှဲထားတာတွကေ သရပစ်ေစည်းတွပေါ ခွေးလညပြတ် ကြိုးတွရေော ကြာပြတတ်ှရေောပဲ။ နောကပြှီး အနံ့တခု ဟုတတ်ယ် သုတရြည် နံ့လိုလို အညှီနံ့ လိုလိုတွေ။ ထွန်းထားတဲ့ မီးလုံးက အပြာရောငမြို့ တခန်းလုံး ပြာလဲ့လဲ့ လေး။ အအေးဓတန်ဲနဲ ရနပမေယေ့ြ လကရြှိမှငလြိုကရြတဲ့ မှငကြှင်းကြောင့ြ ပြည့ြ စိတတ်ှေ လှုပရြှားပြီး ရငတ်ှေ တလှပလြှပန်ဲ့ နှာသီးဝလေး ခွှေးစို့လာပြီ။

ပြည့ကြိုယပြှည့ြ ဘာတွဖြစ်ေပြီး ဘယရြောကန်မှန်ေး မသိလို့ ဘယလြိုပဲ စဉြးစားစဉြးစား ဦးမှတမြောငန်ဲ့ ဘီယာ အတူသောကခြဲ့တာပဲ သတိရတော့တာ။ ပြည့ြ ကုန်းထကြည့်တ်ော့ ခကြခြငွြး ပြနလြဲကသွှားရောပဲ လကကြို နောကပြှန် ကြိုးတုတထြားတယ်။ ဘုရား ဘုရား ဘာတွလေဲ ဘာဖြစ်နတောပါလိမ့ြ။ ခပဖြှည်းဖြည်း အားယူထပြီး အခန်းတံခါးနား လွှောကတ်ော့ ခွေ ၅လှမ်း မပြည့ဘြူး ပြည့လြကကြို ခညွထြားတဲ့ ကြိုးက နံရံပေါကြ ဂွင်းလေးနဲ့ တွဲခွိတထြားတာ။ သံကြိုးက သေးပမယေ့ြ လကန်ောကပြှန် တုပထြားတာမို့ အားနဲ့ရုန်း ကြည့်ြ တာတောင် လကကြောကဝြတတ်ှေ နာလာတာပဲ အဖတတ်ငတ်ယ်။ အိပမြကလြည်း မဟုတဖြူး ပြည့ြ ကြောကစြိတတ်ှေ တကိုယလြုံး ပြံ့နံ့ကုနပြှီ။

” လူရှိလားးး … အဟင့ြ ဟင့ြ … ကမွကို ဖမ်းထားကြလို့ … ကယပြါဦးရှင် … အဟင့ြ ဟင့ြ ဟင့ြ ”

ပြည့ြ ငယသ်ံပါအောင် ကုန်းအောပြမယေ့ြ လူမရှိတာနမယ်ေ ဘာသံမှ ပြနမြကြားရဘူး။

” ကယကြှပါဦး … အဟင့ြ ဟင့ြ … ကမွ ကို … ဖမ်း ဖမ်း ……… ”

” ကြှိ ကြှီ …… တိတစြမ်း … နင့ကြို ဘယသ်ူမှ … ကယမြယ့သ်ူ မရှိဘူး … စောကစြကား မများနဲ့ … နာမယန်ောြ ”

အခန်းတံခါး ဖြင့သ်ံနဲ့ အတူ လူတဈယောကြ ဝငလြာလို့ ပြည့လြည်း လန့ပြှီး နောကဆြုတရြင်း နံရံနဲ့ ကိုယလြုံးကို ကပထြားမိတယ်။ အနကရြောင် ဝတစြုံနဲ့ မကြန်ှာဖုံး စွပထြားလို့ ဘယသ်ူမှန်းလဲ မသိဘူး အသံက ကြဲအကအြကန်ဲ့ အသံဖကြြ ပြောနတောတော့ ပြည့ရြိပမြိနတယ်ေ။

” ရှင် ဘယသ်ူလည်း … ကမွကို သိလို့လား … ဘာလို ဖမ်းထားတာလည်း … ကမွကို လှတပြေးပါနောြ ”

ပြည့ြ ဘာပြောပြော စကားသံ ထပမြကြားရတော့ပါဘူး။

” ပိုကဆြံ လိုချင်တ်ာလား … ခုလှတပြေးပါ … ရှင် လိုတဲ့ ငှေ အမောကြ … တခါတည်းပြော … ၁ နာရီ အတွင်း ရောကစြရမေယ် ”

ပြည့ြ အဆကမြပြတ် စကားတွေ ပြောနပမေယေ့ြ ဘာမှ ပြနမြပြောပဲ မကြန်ှာပဲ စိုကကြှည့န်တယ်ေ။မကြန်ှာဖုံးအောကကြ မကြလြုံးတွေ ပြည့ရြင်းနှီးသလို ခံစားရပမယေ့ြ အပြာရောင် မီးလုံးအောကမြို့ မသဲကြဲဘူး။ ခဏနမှေ မကြန်ှာဖုံးနဲ့ လူက သူ့ရှေ့မှာ ထိုငခြိုင်းလိုကတ်ယ်။ ပြည့ြ ထိုငလြိုကတ်ော့ ပုခုံး နှစ်ဖကြ ကိုငတ်ှန်းပစ်တာ ကြမ်းပြငပြေါမြှာ ပြည့ြ နောကပြှနလြဲကပြမယေ့ြ လကန်ောကပြှန် ကြိုး တုပထြားလို့ ကိုယတ်စောင်း ဖြစ်သှားတာပေါ့။ ကြေးထားတဲ့ ပြည့ြ ပေါငန်ှဈခွမ်းကို ဖြဲပြီး ထမိနအြောကန်ားစကို ခါးထိ လိပတ်ငပြဈတယ်။ ဘာမှ မတတန်ိုငပြဲ မကြန်ှာဖုံးစွပန်ဲ့ လူ လုပသ်မွှ ခံနရတော။

” မလုပပြါနဲ့ … ကမွ အိမထြောငသ်ညပြါရှင် … အဟင့ြ ဟင့ြ ”

ပြည့ြ ပေါငန်ှဈခွမ်းကို ဖြဲပြီး ပေါငကြှားထဲက အဖုတလြေးကို ဖြဲကြည့်န်ပြနေရြော။

” အဟင့ြ ဟင့ြ … တောင်းပနပြါတယ် … မကြည့်ပြါနဲ့ … မလုပပြါနဲ့ ”

ပြည့ြ စကားကို ဂရုမစိုကပြဲ အဖုတလြေးကို လကခြွောင်းနဲ့ ထိုးကြည့်န်တေော့ ဦးမှတမြောငန်ဲ့ လိုးထားတာ သတိရပြီး စိတထြဲ ရှိန်းကနဲ့ ဖြစ်လာခဲ့ရတယ်။

……………………………………………………

အခန်း ( ၈ )

” နငကြ … အတောြ ထနတ်ဲ့ … မိန်းမ တယောကပြဲ … ဟား ဟားးး ”

” မဟုတ် … မဟုတရြ ပါဘူး ရှင် ”

” ဘာမဟုတတ်ာလည်း ……ကောငမ် ……လကလြေးနဲ့ စမ်းတာတောင် … စောကရြညကြ … ထွကန်ပြေီ ”

” ဟာ ”

ပြည့ြ မကြန်ှာဖုံးစွပန်ဲ့ လူရဲ့ စကားကြောင့ြ ရှကသ်ှားရတယ်။ တကယလြည်း ပြည့ြ အဖုတကြ အရညကြှညတ်ှေ အိုငန်လေို့ပါ။ ကိုယ့ဟြာကိုယ် ကြည့်ရြင်း စိတထြဲ တမွိုးကြီးခံစားလာရတယ်။အဖုတန်ူတခြမ်းသား ၂ခွမ်းကို လကန်ဲ့ ဖြဲနတေော့ အစိလေးက ခုံးထလာပြီ။ မကြန်ှာဖုံးစွပန်ဲ့ လူရှေ့ အဖုတကြို ဖြဲပြသလိုဖြစ်လို့ ပေါငတ်နတ်ှေ စိပစ်လိုကတ်ယ်။

” ဖြန်း ဖြန်း … အ အားးး … အဟင့ျ ဟင့ျ ”

ကိုယတ်စောင်း အနထေားနဲ့ ပြည့ြ ဘယဘြကြ ဖငသ်ားစိုငကြို မကြန်ှဖုံးစွကလြူက ပိတရြိုကပြဈတာ။

” ကောငမ် … နငကြ အသားနာချင်တ်ာလား ”

စကားလည်း ဆုံးရော နောကထြပ် တခကြထြပရြိုကတ်ော့ ပြည့ြ မကြရြညတ်ှေ ဝဲတကလြာရတယ်။ အောကန်ှုတခြမ်း ပြတလြုမတတကြိုကပြှီး ပေါငကြို ခပတ်င်းတင်း ထပစြိလိုကတ်ာပေါ့။ ပေါငထြပစြိမှ ပိုဆိုးသှားတယ် ပြည့ြ ပေါငကြို ဇွတဆြှဲဖြဲပြီး စောကပြတကြို လကဝြါးနဲ့ ပစ်ပစ် ရိုကခြံလိုကရြတော့တာပဲ။ သေးပန်းထွကအြောင် အရိုကခြံရ ပမယေ့ြ ထူးထူးခွားခွား ပြည့ြ သှေးသားတွေ ဆူပြကလြာပြီး ရာဂစိတတ်ှေ တောကလြောငလြာတာ။ ထပကြာ ထပကြာ အရိုကခြံချင်ြ လာပြီး နာကငွခြငွြးနဲ့ တပျိုငထြဲ ရလိုကတ်ဲ့ ခံစားမှု့ အသဈလေး လိုချင်မြိနတယ်ေ။

နို့အုံတွေ တင်းလာပြီး ထိပကြ နို့သီးခေါင်းလေးတွကေ မာခဲလာပြီ။ အဆိုးဆုံးက စောကစြိလေးပဲ လကဝြါးနဲ့ ရိုကခြံရလို့ မခံမရပန်ိုငအြောင် ကငွန်တောကို တဖြည်းဖြည်း ယားတကလြာတာ။ ပြည့ြ မရှကန်ိုငတ်ော့ပါဘူး စောကခြေါင်းထဲကပါ တဆဈဆဈနဲ့ ဖြစ်လာလို့ အသံထွကြ ညည်းမိလိုကတ်ယ်။

” အားဟား … အင်း …… ရှီးးးး ”

မကြန်ှာဖုံးစွပန်ဲ့ လူက ပြည့ြ ကိုယလြုံးလေး တွန့လြိမန်တော ကြည့်ပြှီး အားရကြနပေသ်ှားပုံပါပဲ။

” စောကပြတကြ နီတာရဲလေး … အစိလေးက … ထောငထြှကန်ပြေီ … အလိုး ခံချင်န်ပြေီ မလား ”

” ဟာ … အဟင့ြ ဟင့ြ … မဟုတဘြူး မယားဘူး … အ အားးး … ရှီးးးး ကြှတ် ”

ပြည့ြ မကြန်ှာထူပူလာပြီ ပါးစပကြ ငှင်းနပမေယေ့ြ အဖုတကြ သိသိသာသာ ကြီး ကော့ပေးနမေိတာလေ။

” နင့ပြါးစပကြ ငှင်းနပမေယေ့ြ … နင့စြောကပြတကြ ကြည့်ြဦး ”

ပြည့ြ စောကခြေါင်းလေးထဲ အရညတ်ှေ အိုငလြာတာ သိပမယေ့ြ မကြန်ှာဖုံးစွပ် လူရဲ့ စကားကို မသိချင်ယ်ောငဆြောငန်လေိုကတ်ယ်။ အဖုတထြဲက အရညကြို လကည်ိုးနဲ့ ကောပြှီး ပြည့မြှငအြောင် ဖြည်းဖြည်းချင်ြး ပြနတေော့ မသိမသာ ခိုးကြည့်မြိတာပါပဲ။ အရညတ်ှကေ စောကပြတလြေးထဲကနေ မကြန်ှာဖုံးစွပ် လူရဲ့ လကခြွောင်းလေးမှာ အမွှငတ်န်း ပါလာတယ်။

” ဒီမှာတွေ့လား … ကြည့်ကြှည့ြ ကောငမ် … နင် စောကဖြုတကြ အရညတ်ှေ … သချောကြည့်လြေ ”

ပြည့ြ အကြည့်လြှဲလိုကပြမယေ့ြ မကြန်ှာ တခုလုံး ရနှေေးပူနဲ့ ပကခြံရသလိုပါပဲ ပူထူပြီး ရှကန်မေိတယ်။ အကြည့်လြှဲနတေုန်း ထမိနကြို ဆကကြနဲ့ ဆှဲခွှတပြှီး အင်ျကြီပါ ခွှတခြပြဈတာ။ ခဏလေး အတွင်းပဲ ကိုယလြုံးလေး မိမှေးတိုင်း ဖမှတေိုင်း ဖြစ်သှားရတယ်။

ရှကစြိတန်ဲ့ အောကန်ူတခြမ်း ကိုကပြှီး မကြရြညဝြဲလာပမယေ့ြ မကြန်ှာဖုံးစွပန်ဲ့ လူက အရညတ်ှကေို လကည်ိုးနဲ့ ပြနကြောပြှီး ခေါင်းထောငန်တေဲ့ အစိလေးပေါြ တငပြှနတယ်ေ။ ခါးအာကပျိုင်းကို တွန့လြိမရြုန်းပြီး အဖုတန်ဲ့ လကကြို မထိမိအောင် ကြိုးစားပမယေ့ြ မရတော့ပါဘူး။ အသိစိတ် လှတပြှီး ပြည့ြ စောကပြတကြို ကော့ပေး ထားလိုကြ တော့တယ်။

” အို … အဟင့ြ ဟင့ြ … လုပပြှနပြှီ … ဘာတွလေုပန်တောလဲ … ဟင့ြ ဟင့ြ ”

ခွရင်ေးဘကကြနေ ပေါငကြှားထဲ မကြန်ှာအပပြှီး ဖငကြှီးကြှအောင် ကော့ထားတဲ့ စောကဖြုတကြို ယကပြေးပြနပြှီ တားနပမေယေ့ြ မကြန်ှာဖုံးစွပန်ဲ့ လူက တားမရပါဘူး။

အစိလေးကို လွှာဖြားနဲ့ ထိုးကလောတ်ော့ လညခြွောင်းဝ ရောကလြာတဲ့ အောခြငွစြိတကြို ကြိုးစားမှိုသိပန်ရတေယ်။ ပြည့ြ အစိကလေးက ထိရုံနဲ့ကို မခံနိုငတ်ော့တာ။ ပိုဆိုးတာက လွှာနဲ့ ပင့ယ်ကပြှီး လကခြွောင်းလေးနဲ့ အစိကလေး ဖိပြတရြင်း စောကခြေါင်းပေါကကြို လွှာနဲ့ ထိုးသှင်း မှှနပြေနေရြောပဲ။ လွှာလေး ပြနထြုတတ်ော့ အစိကို ခွနတေေဲ့ လကခြွောင်းက စောကခြေါင်းပေါကထြဲ ဝငလြာပါပြီ။ ၅ ခကြလြောကြ အထုတသ်ှင်းလုပပြှီး တဈချောင်းကနေ နှစ်ချောင်း ဖိသှင်းပြနရြော။

၂ချောင်းလုံး အတွင်းထဲ အရင်းထိ ဝငသ်ှားတော့ အစိရှိတဲ့နရောရဲ့ အတွင်းဘကကြို ပင့ပြှီး အတွင်းသားလေးကို ဖိပြတပြေးနတယ်ေ။လကခြွောင်းလေး ၂ချောင်း လှုပရြှားတဲ့အတိုင်း ပြည့ခြါးတွေ ကစားပေးနတောပေါ့။တဖြည်းဖြည်း ပြနကြော့လာတဲ့ ပြည့ြ ပေါငကြှားကို နောကတ်ဈကြိမ် မကြန်ှာအပပြှီး အစိကို ခပကြှမ်းကြမ်း လွှာနဲ့ ထိုးကလောပြဈတယ်။ ထိန်းထားရင်း မရတော့ပါဘူး စောကခြေါင်း အတွင်းသားတွနေဲ့ လကခြွောင်းတွကေို ဆှဲညှဈပြီး စောကရြညတ်ှေ ထွကကြှကုနတ်ာ။

စောကရြည် ပန်းထုတန်တေုန်း မကြန်ှာဖုံးစွပန်ဲ့ လူက ထရပပြှီး မှနကြောငတ်ာထဲက ကတီပါဘူးအနကြ အရှညလြေး ယူပြီး ပြည့ြ အနားလေး ပြနရြောကလြာတယ်။ ဗူးထဲက ပစ်စည်း ထုတတ်ော့ ပြည့ြ အံအော သှားရတယ်။ လီးတု အတောမြွားများ ဖုန်းထဲ မှငဖြူးပမယေ့ြ ဒီလိုလီးတုမွိုး မမှငဖြူးသေးဘူး။ အရှညကြ ၈လကမြလောကပြါ လီးထိပကြ ဒဈအခွမှော ၁လကမြခန့ြ နီညိုရောင် အမှှေးလေးတွထေောငပြှီး လီးပတပြတလြည် ဂေါလြီအဖုလုံးလေးတွကေ အရင်းထိ ပါတယ်။

” ဒီတခါ … နင့ကြို … နတပြှည် ပို့ပေးမှာပါ … ကြည့်ထြား ”

မကြန်ှာဖုံး စွပန်ဲ့ လူက စကားအဆုံး လီးတု အောကခြှကေ ခလုပလြေး ဖိခလွိုကတ်ာ။ တဂွီဂွီနဲ့ မောတ်ာသံလေး ပေါလြာပြီး ၈လကမြလောကရြှိတဲ့ လီးတုတဝကန်ရောက ရှေ့ ၁လကမြခွဲလောကြ ဆန့ထြှကလြာလိုကြ မူလအရှည် ပြနဖြစ်သှားလိုကပြဲ။ လီးထိပ် ဒဈဖူးအခွကေ တလကမြခန့န်ီညို အမှေးလေးတွကေ ထောငပြှီး ဖြည်းဖြည်းချင်ြး လညန်တယ်ေ။ အမှှေးတွလညေတ်ာနဲ့ ဆန့ကြငွ့ဖြကြ လီးတုအရညပြှားပေါကြ ဂေါလြီအဖုလေးတွကေ ပတထြားတဲ့အတိုင်း ဆန့ကြငွဘြကြ လညန်တောပေါ့။

သချော ကြည့်န်တေုန်း မကြန်ှာဖုံးစွပန်ဲ့ လူက အရညရြှှဲနတေဲ့ ပြည့ြ စောကဖြုတကြို လကည်ိုး လကမ် သုံးပြီး ဆှဲဖြဲပစ်တယ်။ ကြောကစြိတတ်ှေ ပြနဝြငလြာတုန်း ဇွပကြနဲ့ ပြည့ြ စောကပြတလြေးထဲ လီးတုကြီး ဝငရြောကလြာပြီး ထိုးမှှနတေေော့ တာပဲ။လီးတုကြီး ဝငလြာတာနဲ့ ပြည့ြ စောငခြေါင်း အတွင်းသားတွေ ဗွောင်းဆန် ကုနတ်ယ်။ ပေါငတ်ှကေို စုလိုကဖြှဲလိုကန်ဲ့ လုပကြှည့တ်ော့လဲ ခံစားမှု့က ထိန်းမရတော့တာပေါ့။ လီးတုထိပကြ အမှှေးနီညိုလေးတွကေ ပြည့ြ သားအိမဝြနား လညန်ပြေီး လီးတု အတံပေါကြ ဂေါလြီ အဖု လေးတွကေ ပြောင်းပြန် လညပြတန်တော။

လီးထိပကြ အမှှေးနီညိုလေးတွကေ စောကခြေါင်း နံရံတွေ စူးကနဲ့ စူးကနဲ့ ထိုးမိတုန်း ဂေါလြီအဖုလေးတွကေ အတွင်းသားတွကေို ကြိတဆြှဲနတယ်ေ။ စောကပြတထြဲ ဘာနဲ့မှ မတူတဲ့ ခံစားမှု့မွိုး ဖြစ်နတေော့ မကြန်ှာဖုံးစွပ် လူ ပြောသလို အရှင် လတလြတ် နတပြှည် ရောကန်သလေိုပါပဲ။ ထိန်းရင်း တန်းလန်း ခါးကာ့လာပြီး ဖငသ်ားစိုငတ်ှေ ညှဈကြူံရင်း စောကရြညကြှညတ်ှေ ပန်း ထွကလြာတယ်။

” အမလေးးး … ကောင်းလိုကတ်ာ … အားဟား အားဟား … အင်းဟင်း … အ … အားးးး ရှီးးးးးးးးး ”

၅ မိနဈလောကပြဲ ပြည့ြ ၂ခါလောကြ စောကရြညတ်ှေ ထောငပြန်းနရတေယ်။ ရမျမကစြိတကြ ကမွသှားပဲ ထပကြာထပကြာ အထွဋထြိပ် ရောငခြငွန်မေိတော့တာ။ ခါတိုင်း ပြည့ြ ၃ ကြိမ် အလှနဆြုံးပဲ။ ကိုမိုး လိုးမပေးလည်း ပြည့ဟြာပြည့ြ လကန်ဲ့ ဖြရှင်ေးပစ်တယ်။ ခုဟာ ပြည့စြိတတ်ှေ ကိုယ့ဟြာကိုယ် မယုံနိုငအြောငကြို ဖြစ်နမေိပြီ။ ဟော ဟော ပြောရင်း ဆိုရင်း ပြည့ြ စောကခြေါင်းထဲ ယားလာပြနပြှီး ဒီလောကြ မှှနေောကြ နတေဲ့ လီးတုကို စောကပြတကြ အမှတမြရှိ ညှဈမိနတော။ ညှဈမိတာနဲ့ လီးတုထိပကြ အမှှေးနီညို နဲ့ လီးတံပေါကြ ဂေါလြီ အဖုလေးတွေ ဒဏကြှောင့ြ စောကရြည် ထွကမြိပြနရြောပဲ။

” အမလေးးးး … မ မ … မ ရ တော့ ဘူး … ထွကြ ပြန် ပြီ … အဟင့ြ ဟင့ြ … ထုတပြေးပါတော့ … အ အ … မလုပပြါနဲ့တော့ … အ အားးးးး … ရပပြါတော့ … အားဟား … ရှီးးးး းးးး တောပြါတော့ရှင် ”

လကန်ှဈဖကြ ကြိုးတုတခြံထားရလို့ ပြည့ြ ဆှဲထုတလြို့လဲ မရဘူး။ စောကခြေါင်းထဲ ရှေ့တိုး နောကဆြုတန်ဲ့ မှှနတေေဲ့ လီးတုကြောင့ြ နောကဆြုံး အကြိမ် စောကရြည် ပန်းထုတရြင်း မကြလြုံးတွေ ဝါးလာခဲ့တယ်။ ကြိုးစားဖြင့ကြှည့ြ ပမယေ့ြ အမှင် အာရုံတွေ ပြောကကြှယသ်ှာတာ။

……………………………………………………….

သတိပြနရြတော့ ခွထေောကတ်ှကေို အပေါြ တွန်းတငခြံရလို့ အဖုတကြ ကော့ပေးသလိုဖြစ်လာတာနဲ့ ခွထေောကတ်ှကေို ပြည့ကြိုယတ်ိုင် သိုင်းဖကြ ထားမိတယ်။ အဖုတလြေးထဲ အသားစိုငတ်ဈခု တိုးဝငလြာပြီး ထိုးမှှရင်ေး ဖငဝြလေးထဲ အရောကြ ပြည့ြ ဖငသ်ားစိုငတ်ှေ ရှုံ့ထားပစ်တာ။ မကြုံဖူးတဲ့ ကာမ အရသာတွေ တရိပရြိပ် နဲ့ လူကလည်း တိမတ်ှထေဲ နိမ့လြိုကြ မှင့လြိုကြ အသဲထဲ လှပကြနဲ့ ဖငကြှီး အလိုလို ယမ်းနမေိတယ်။ ထူးကဲတဲ့ ကာမအရသာမို့ ယဈမူးနရင်ေး ထိန်းထားတဲ့ ကြားက အသံထွကြ ညည်းနရပြေီ။

လကကြ ကြိုးကို တင်းအောင် ရုန်းကြည့်တ်ယ် မခံနိူငအြောင် အသားတွေ တဈဆကဆြကြ တုနပြှီး အောဟြဈကြည့်တ်ော့လည်း ဘေးပတဝြန်းကငွြ က တုံ့ပြနမြှု့မရှိဘူး။ မကြလြုံးလေးမှိတပြှီး ဝဒနောတွေ သကသ်ာအောင် အသကမြွှင်းရှုရင်း အိပပြွောြ သှားခဲ့ရတယ်။ အိပရြာကနိုးတော့ ပြည့လြကတ်ှေ ခညွန်ှောငထြားခွင်း မရှိတော့ပါဘူး။ အဝတစြားတွေ ပြနဝြတပြေးထားတာ။

အခန်းပြင် အားယူ ကုန်းထပြီး ထွကတ်ော့ နံရံမှာ ကိုယလြုံးပေါမြှနတ်ခပြြ။ ပြည့ကြိုယပြှည့ြ သချောလေး ပြနကြှည့န်တယ်ေ။ မကြန်ှာက ခွှစေီးတွနေဲ့ ပပြနေပမေယေ့ြ မကြခြုံးထူထူများ မဲနကကြော့နသေော မကြတ်ောငမြွား မကြလြုံးအိမအြတွင်းမှ မကြလြုံးရှဲကြီးများ နှာတံစင်းစင်း တောကပြှောငသ်ော ဆံနှယမြွားနဲ့ ပြည့မြကြန်ှာလေး ဟုတတ်ယ်။ ဒါပမယေ့ြ လူရုပ် မပီတော့အောင် ဖြစ်နခေဲ့ပြီလေ။

မှနကြှည့န်ရင်ေး နို့အုံ၂ဖကကြ ယှစိယှစိနဲ့ ဖြစ်ပြီးသှားတဲ့ ခံစားမှုတွေ ပြနပြေါလြာပြနပြှီး ပြည့ြ ဘယဘြကြ လကကြ ဗိုကကြို ပြတရြင်း ညာဘကလြကကြ နို့အုံ ၂ဖကကြို ဆုပန်ယန်မေိတယ်။ ဝမ်းဗိုကပြေါြ ဘယလြကကြ အောကကြိုဆင်းသှားပြီး ပေါငဂြှထဲ အလိုလို ပြတလြိုကြ လကည်ှိုးလေး လွောထိုးလိုကန်ဲ့ ထမိနအြပြငကြ လုပပြေးနမေိတော့တယ်။ တဖြည်းဖြည်း ထမိန် ဘယအြခွိနကြ ကြှတသ်ှားမှန်း မသိတဲ့ ပြည့ပြေါငကြှားလေးဟပြီး လကည်ှိုးနဲ့ လကခြလယကြ အစိကို ပြတလြိုကြ စောကခြေါင်းပေါကထြဲ ထိုးလိုကန်ဲ့ နှေးကနဲ နှေးကနဲ့ အရညတ်ှေ ထွကလြာပြနရြောပဲ။ အရညထြှကတ်ာ ရပမြှ အခန်းထဲက ထွကလြာခဲ့တယ်။

ကားများရှုပထြှေးနသေော လမ်းဆုံတဈခု ရောကတ်ော့ ပြည့ြ ဆာလောငမြှု့ကို သတိရပမယေ့ြ မေ့ထားလိုကတ်ာ။ ဘယသ်ူမှ မမှငခြင် ပြည့အြိမ် ရောကခြငွန်ပြေီလေ။ အာခေါငတ်ှေ ချောကလြာပြီး ဗိုကထြဲက တဂွီဂွီ အောန်ပြေီ။ ရတအေား ငတလြာလို့ နီးစပရြာ ရအေိုးစငမြှ ရသေောကပြှီး အမော ဖြနတေေုန်း သူတောငစြား မှတပြှီး လူတခွို့က ပိုကဆြံ ရာတနလြေးတွေ ပစ်ခသွှားတယ်။

” သူတောင်းစားမက … အလန်းကြ … သားရီး ”

” အေးကြာ … အုတခြုံပေါထြိုငန်တော … ကာတငကြ ကားထွကန်တော … ရှယ် ”

ရှေ့က ဖြတလြွှောကသ်ှားတဲ့ လူငယ် ၂ ယောကြ စကားကြောင့ြ ပြည့ြ မကြရြညတ်ှေ လှိမ့ဆြင်းလာတာပေါ့။ တဖြည်းဖြည်း ညနကလြာပြီး မိုးတွေ ရုတတ်ရကြ အုံ့ဆိုင်းလာတာ။ မိုးဖြဲလေးတွကနွေရောက သဲလာတော့ ပြည့လြည်း ခမွြးလာခဲ့တယ်။ မိုးခိုလို့ ရမည့ြ တနရော ရှာမိတော့ ရှေ့နား ဆိုငတ်ဈဆိုင် တွေ့လိုကရြပြီ။ ရှကရြှကန်ဲ့ ဆိုငပြိတသ်ိမ်းနတေဲ့ ဆိုငန်ား လွှောကသ်ှားခဲ့တာ။ လကဖြကရြညဆြိုငမြို့ ဆိုငသ်ိမ်းပမယေ့ြ မုန့ကြှောတ်ဲ့ မီးဖိုလေးက မီးမငှိမ်းသေးဘူး။ နဲနဲတော့ အခမွြးပြတောပေါ့။ အနှေးဓာတရြမလားလို့ မီးဖိုနား တိုးကပတ်ော့ လူကြီးတဈယောကြ ထွကလြာပြီး ပြည့ကြို မောင်းထုတန်တယ်ေ။

” ဟိုလေ … ကြ ကြ … ကမ် ခမြျး လို့ ပါ ရှင် ”

” နငတ်ို့ လကတ်ှကေ အငှိမမြနကြဘေူး … မယုံရဘူး … သှားသှား … တခွား သှား ”

ပြည့ြ ရုတတ်ရကြ မကြန်ှာ ထူပူ သှားခဲ့ရတယ် လူကို သူတောင်းစား ထငန်ကြတောလေ။ အံကြိတပြှီး လမ်းမပေါလြွှောကလြိုကတ်ာ တအားခမွြးလာပြီ မခံနိုငတ်ော့ဘူး ပုန်းလွိုးကြယလြွိုးနဲ့ အမှောငထြုထဲက လမ်းလွှောကပြှနလြာရင်း ရပကြှကထြိပန်ား အရောကြ ပြည့ြ နာမည် ခေါသ်ံကြားလို့ လှည့ကြှည့မြိတယ်။

တဈလှမ်း နှစ်လှမ်း ခွကြေ သှားရင်း လောကကြီးနဲ့ အဆကပြှတသ်ှားခဲ့တာပေါ့။

……………………………………………………..

” ပြည့ျ … သတိရပြီလား ”

” ဟင် … ကိုမိုး … ပြည့ြ ဘယရြောကြ … အ ကြှတကြွှတ် ”

ကိုမိုးနဲ့ စကားပြောရင်း ပြည့ြ ခေါင်းတွေ ထိုးကိုကလြာလို့ ပြနမြှေးနရတေယ်။ ပထမ ဦးမှတမြောငန်ဲ့ ပိုကဆြံ ကိဈစ အပေးယူ လုပတ်ာ။ ပြီးတော့ ဘီယာသောကရြင်း အိပပြွောသ်ှားပြီး တခွားနရော ရောကသ်ှားခဲ့တယ်။ ပြည့ြ အိမပြှနလြာရင်း လမ်းမှာ ပြနလြဲကြ သှားပြနရြော။ ခုသတိပြနရြတော့ အိမပြှနရြောကန်ပြေီ။ ဟူးးး ဘာတွေ ဖြစ်ကုနတ်ာပါလိမ့ြ ဦးမှတမြောငန်ဲ့ ကိဈစ ကိုမိုးသိရင် ပြူနာက တကြဦးမယ်။ ပြည့ြ ဖြစ်ပကြခြဲ့တွေ ဦးမှတမြောငကြို မေးကြည့်ရြမယ်။

………………………………………………………………

(ဇာတသ်ိမ်းပိုင်း)

” ဟဲလို … ကိုကြီးလား … ပြည့ပြါ … စကားပြောစရာလေးရှိလို့ ”

၅ ရကမြှှောကန်ေ့ကြ ပြည့သ်ိချင်စြိတတ်ှေ တအားပြင်းထနန်တော အဖြစ်ပကြတ်ှေ သိချင်လြာမိတာပေါ့။

” အောြ … ပြည့လြား ဘာလဲ … ပိုကဆြံ လိုပြနပြှီလား … ဟဲဟဲ ”

” မဟုတပြါဘူး … တခွား အကြောင်းပါ … ဘယလြာခဲ့ရမလဲ … ကုမျပဏီ ပဲလား ”

” လာခါနီး တခါဆကလြေ … ပြည့ြ … အခု အပြငမြှာ စာခွုပကြိဈစလေး … လုပန်လေို့ ”

” ok … ဒါပဲနောြ … ကိုကြီး … ပြီးမှ တခါ တကလြိုကမြယ် ”

စကားပြောပြီး ပြည့လြည်း ရချိုးခန်း တန်းဝငရြင်း မှနရြှေ့ အင်ျကြီ ကြယသ်ီးတွေ ဖြုတပြှီး ခွှတခြပြဈတာ ညက ဘယာစီယာ ခံမအိပတ်ော့ နို့အုံတွကေ အိကနဲ ထွကလြာတယ်။ မှနထြဲပေါန်တေဲ့ ပြည့န်ို့အုံကို ကြည့်ပြှီး ကြနပေမြိတာပေါ့။ နို့သီးခေါင်းလေးက ပန်းရောငလြေးပဲ အရငထြကတ်ော့ စူထွကလြာပြီ ဟိုနေ့က ညှဈခွေ ခံလိုကရြတဲ့ ဒဏတ်ှပေါပဲလေ။ ရပန်ေးဖြင့ပြှီး မကြလြုံးမိတ် ရချိုးရင်း တကိုယလြုံး ရရှေှဲမှ ရပန်ေးကို ခဏပိတပြှီး နို့အုံတွေ ဆပပြှာ တိုကရြင်း ပြတသ်တန်မေိတာ။ စိတထြဲ တမွိုးလေး ဖြစ်သှားရသေးတယ် ဘာမှန်းသချောမသိပါဘူး။ ခွိုင်းနှစ်ဖကကြို ပြတတ်ိုကရြင်း ဗိုကသ်ားလေး တိုကတ်ော့ လကကြ အလိုလို ပေါငန်ှဈလုံးကြားထဲ ရောကသ်ှားတော့တယ်။

ပေါငကြားလိုကတ်ော့ အဖုတလြေးက ဟတယ် ဆိုရုံလေးပဲ ခပဖြှဖြ ပြတတ်ိုကြ ဆေးကြောပြီးမှ ဖငသ်ားတွရေော ကြားထဲပါ အကုနဆြပပြှာ တိုကလြိုကတ်ယ်။ အားလုံးပြီးသှားတော့ ရပန်ေးက တဝုန်းဝုန်းကနွတေဲ့ ရစကေတ်ှအေောကြ ပြတသ်ပရြင်း ရအဝေ ခွိုးပစ်လိုကတ်ာပေါ့။ ရချိုးခန်းကထွကပြှီး တကိုယလြုံး ရပြေောင် အောငသ်ုတ် ဆံပငတ်ှေ ဒွိုငယ်ာ မှုတပြှီး လိုးရှင်း လူးလိုကတ်ယ် ပြီးမှ အစိမ်းရောင် ဘယာစီယာကို ခါးနောကြ ပြောင်းပြနပြတပြှီး ဗိုကပြေါကြ ခွိတကြို ဆှဲခွိတလြိုကတ်ာ။ ခွိတ် ခွိတပြှီးမှ ဘယာစီယာကို ဆှဲလှည့ပြှီး နို့အုံကို ဆှဲဖုံးရင်း ကြိုးသိုင်းထဲ လကလြွှို ပြီး ကြိုးကို ပခုံးပေါတ်ငလြိုကတ်ာပေါ့။ ပြည့န်ို့အုံ ဖြေးဖြေးလေးက အစိမ်းရောင် ဘရာစီယာလေး အောကြ ရုန်းကြှနတော တင်းတင်းလေးပဲ။

ပြီးမှ ဇာအတွင်းခံ ဘောင်းဘီ အနကလြေးကို ခွထေောကမြှှောကပြှီး စွပရြင်း ခါးထိဆှဲတင် လိုကတ်ယ်။ ဖောင်းကြှနတေဲ့ ပြည့အြဖုတလြေးကို အုပမြိပမယေ့ြ တင်းပြီးကော့ထွကန်တေဲ့ ဖငကြိုတော့ မနိုငတ်နိုငလြေး ထိန်းနိုငရြှာတာပေါ့။ အင်ျကြီ ကိုယကြှပ် အညိုလေးနဲ့ ထမိနစြကပ် အညို ဝမ်းဆကလြေး သချောဝတပြှီး မှနရြှေ့ တပတ် လှည့ကြှည့လြိုကတ်ယ်။ ပြီးမှ ဦးမှတမြောငဆြီ ဖုန်းတခါ ပြနဆြကပြှီး ခွိန်းတဲ့နရော ထွကလြာ ခဲ့တာပေါ့။ ခွိန်းတဲ့ဆိုငရြှေ့ အရောကြ မိတကြပ် ပါးပါးလူးထားတဲ့ ပြည့ြ မကြန်ှာလေးပေါြ နှုတခြမ်းနီ ဆိုးရင်း နှုတခြမ်းနှစ်ခုကို ဖိကပည်ှိပြီးမှ ကားပေါကြ ဆင်းခဲ့လိုကတ်ယ်။

ခွံဝင်းကယွကြှီးထဲ ရကေူးကနရြော ပန်းခွံရော အပန်းဖြချင်ေစြရာ နရောလေးတခုပဲ။ ဒါပမယေ့ြ ပြည့စြိတထြဲမရှင်းတာတွေ သိချင်စြိတကြ ပြင်းထန် နလေို့ ဆိုငခြန်းတံခါး ဖြင့ပြှီးတာနဲ့ ဦးမှတမြောငရြှိရာ လွှောကလြာခဲ့တာပေါ့။ ပြည့မြှငတ်ာနဲ့ ပြုံးပြနတေဲ့ ဦးမှတမြောင် ဘေးနား ဝငထြိုငလြိုကတ်ယ်။

” လာ … ပြည့ျ … စားဖို့ တဈခုခု မှာလိုကျ ”

ဝိတတ်ာလေး လာခပြေးတဲ့ မီနူးကို ကြည့်ရြင်း မာလာရှမ်းကော တဈပြဲနဲ့ ကောဖြီ တဈခွကြ အရင် မှာထားလိုကတ်ာ ပြီးတာနဲ့ ပြည့သ်ိချင်တ်ာ ခကြခြငွြး မေးကြည့်လြိုကတ်ယ်။

” ကိုကြီး … ပြည့တ်ို့ ဆုံပြီးတဲ့နောကြ … ဘယလြိုတွေ ဖြစ်ခဲ့တာလဲ ”

” ဟမ် ”

ပြည့မြေးတော့ ဦးမှတမြောင် မကြခြုံးတွေ တွန့ပြှီး နားမလညတ်ဲ့ ပုံစံဖြစ်နရှောတာ။

” ဒီလိုလေ … ပြည့တ်ို့ ဘီယာ အတူသောကပြှီး … နောကပျိုင်း ……… ”

” အောြ … ဘီယာ သောကရြင်း … ကိုကြီး အရေးကြီးတဲ့ အလုပကြိဈစ ဖုန်းဝငလြာလို့ … အဲဒီခွံ မှာ ပြည့ြ နရဈေခဲ့တာလေ … ခဏနမှေ တကျကစီ ခေါပြှီး ပြနမြယပြှောတာ … ဘာလို့လဲ ပြည့ရြဲ့ ”

” ဟူးးးးး ”

ဦးမှတမြောငလြည်း သိပုံမပေါဘြူး။ ဒါနဲ့ ပြည့လြည်း ရှကရြှကန်ဲ့ ဖြစ်ကြောင်းကုနစြင် ပြောပြလိုကတ်ယ်။ ပြည့စြကားဆုံးတော့ သူလည်း ဇဝဇဝေါ ဖြစ်နတေဲ့ မကြန်ှာနဲ့ပါပဲ။ စကားခဏပြောပြီး ဦးမှတမြောငန်ဲ့ လမ်းခွဲခဲ့လိုကတ်ာပေါ့။ တနေ့လုံး မှို့အနံ့ ကား လွှောကမြောင်းရင်း လမ်းတွေ့တဲ့ဆိုင် စားလိုကြ သောကလြိုကပြဲ။ မှောငစြပြုတော့ ပြည့ြ ကားလေး မှို့ပြင် အဝေးပြေးလမ်းမပေါြ ရောကြ လာခဲ့တယ်။ အိမပြှနရြောကတ်ဲ့အထိ ပြည့ြ စိတန်ဲ့ကိုယ် မကပတ်ော့ပါဘူး။

” ဟင် … ပြည့ြ … တနကေုန် ဘယသ်ှားနတောလဲ … ဖုန်းဆကတ်ာလဲ မကိုငဘြူး ”

” ဆောရီး … ကိုမိုးရာ … စိတတ်ှရှေုပန်လေို့ ”

အိမရြောကတ်ာနဲ့ ပြည့ြ လငတ်ောမြောငကြ လှမ်းမေးနလေို့ အဆငပြှသလေို ဖြလေိုကရြတယ်။

” ကဲ … လာပါ … ဝိုငသ်ောကလြိုကြဦး … အတူ မသောကဖြစ်တာ ကြာပြီ ”

ပြည့လြည်း ကိုမိုး အသင့လြုပပြေးထားတဲ့ ဝိုငကြို ငှဲ့သောကလြိုကတ်ာ။ ကိုမိုးကတော့ အရကပြဲ သောကန်တောပေါ့။ ဝိုငတ်ပုလင်း ကုနတ်ော့ ထူးထူးခွားခွား မူးနရေောပဲ။ စိတထြဲ ငိုချင်သ်လို ရီချင်သ်လိုနဲ့ ဟိုနေ့က အဖြစ်ပကြကြို သတိရမိတော့ ပြည့တ်ကိုယလြုံး ကြကသ်ီးတွေ တဖြန်းဖြန်း ထလာရတယ်။

ကိုမိုး ပေါငကြှားက အမှှောင်းလိုကထြနတေဲ့ အရာကြီးကို ဘေးချင်ြးကပလြကြြ မှငတ်ာနဲ့ ပြည့အြဖုတလြေးထဲ တဆဈဆဈနဲ့ ယားတကြ လာတယ်။ လငမြယား မလိုးရတာ ကြာတော့ ပြည့ြ သှေးသားတွေ တောင့တ်လာရတာပေါ့။ ရုတတ်ရကြ ဘေးတိုကြ အနထေားနဲ့ ပြည့ကြိုနမ်းရင်း ဖငတ်ှေ ညှဈပေးတော့ ခါတိုင်းထကြ ခံစားမှု့က ပြင်းထန် လာတယ်။ ပခုံးကို ဆှဲပြီး သူ့ပေါငကြှားရှေ့ ထိုငခြိုင်း တော့ ပြည့လြည်ူ ခုံပေါကြ ထရပပြှီး အလိုကသ်င့လြေး ထိုငခြပြေးလိုကတ်ယ်။

ကိုမိုး ဘောင်းဘီ ဇဈဖြင့တ်ော့ ပြည့ြ မကြန်ှာရှေ့ အတွင်းခံ ဘောင်းဘီ အနကလြေးထဲ အမှှောင်း လိုကထြနတေဲ့ အရာကထင်းကနဲ့ မှငန်ရတော။ ပြည့ြ ဘောင်းဘီ ဆှဲခွှတတ်ော့ ကိုမိုးက ဖငကြှှပေးတယ်။ အတွင်းခံပါ ထပခြွှတပြေးတော့ လီးက ထောငမြတ် နတောပဲ။တွဲကနွတေဲ့ လဥနှစ်လုံးကို ခေါင်းလေး စောင်းပြီး ဆှဲစုပ် ပေးလိုကတ်ော့ ကိုမိုးလီးက ပြည့ြ ပါးပေါြ အမှှောင်းလိုကြ ကပန်တေော့တယ်။ လဥတွေ ဘယည်ာ စုပပြေးပြီးမှ ကိုမိုး လီးအရညပြှားနဲ့ ပြည့ြ မကြန်ှာအနံ့ ပြတသ်ပပြဈတာ။ ထူးခွားတာက ပြည့ြ ဆန်ဒအလွောကြ လုပပြေးနမေိတာပေါ့။

ကိုမိုး မကြန်ှာ မော့ကြည့်ရြင်း ပါးစပကြို ဖြည်းဖြည်း ချင်ြး ဟပြီး လီးထိပကြို ဆှဲစုပလြိုကတ်ယ်။ လွှာဖြားနဲ့ ဒဈကို ဝိုကပြေးပြီးမှ ပါးစပထြဲ ဝငသ်လောကြ ဆှဲသှင်း ပစ်တာ။လကတ်ဖကကြ အလိုလို လီးအရင်းက ထိန်း ကိုငပြှီး နှုတခြမ်းနဲ့ ဂွင်းတိုကသ်လိုလေးစုပ် ပေးလိုကြ မိတယ်။

” အားးးးး အ … ကောင်းလိုကတ်ာ ပြည့ရြာ … ရှီးးးး ကြှတ် ”

ကိုမိုးက ပြည့ြ ဆံပငတ်ှေ စုကိုငရြင်း ရမျမကစြိတတ်ှေ ပြင်းထနလြာပြီ။ ပြည့လြည်း လီးစုပရြင်း ပေါငကြှားထဲ စိုစိစိုစိနဲ့ စောကရြညတ်ှေ စိမ့ထြှကန်တော။ လီးအရင်း က ဖိခရွင်းဘေးတိုကြ နှုတခြမ်းနဲ့ ပြတဆြှဲပေးတော့ ပြည့ခြေါင်းကို ဖမ်းကိုငရြင်း ခါးကိုကော့ပီး ပါးစပကြို လိုးတော့တာပဲ။ ပြည့ြ အသကရြှုပကြှပလြာမှ လီးကို ဆှဲထုတပြှီး အမောဖြရင်ေး ဂွင်းတိုကပြေးလိုကတ်ယ်။

မော့ကြည့်တ်ော ကိုမိုး မကြန်ှာက ရမျမကခြိုးတွေ အပြည့ပြဲ။

” လီးစုပရြတာ မောသှားပီလား … ဒီတိုင်းလေးခေါင်းမော့ရင်း … ပါးစပဟြထားလိုကန်ောြ ”

လငမြယားချင်ြးမို့ ကိုမိုး ဘာလုပမြလဲ ပြည့သ်ိတာပေါ့။ပါးစပဟြပြီး လွှာကို အပြားလိုကြ အပြင် ထုတပြေး လိုကတ်ယ်။ ပြည့လြွှာပေါြ လီးကိုအရင်းက ဖိကိုငပြှီး ဒဈနဲ့ တဖတဖြတ် ရိုကခြရွင်း ပါးနှစ်ဖကကြို ဘယည်ာ ပစ်ရိုကန်တော။ ပြည့လြည်း ကိုမိုး လုပသ်မွှ မကြစြိ စုံမှိတ် ခေါင်းမော့ရင်း ငှိမခြံပေးလိုကတ်ာပေါ့။ မကြန်ှာ အနှံ့ လီးနဲ့ထိုးရင်း နို့အုံကို အင်ျကြီအပြငကြနေ ညှဈခွနတေယ်ေ။ ပြည့လြည်း ကိုမိုးလီးကို ပြနကြိုငရြင်း ဂွင်းထုပေးနလေိုကတ်ယ်။ တညလုံး အတိုးခွ လိုးရင်း မနကြ ၃ နာရီ လောကမြှ ခွကေုန် လကပြန်းကပြှီး အိပပြွောသ်ှားကြတာပေါ့။

……………………………………………………

မနကြ ၁၀နာရီ လောကမြှ ပြည့ြ အိပယ်ာနိုးခဲ့တာ။ ရချိုး အဝတစြားလဲပြီး မတွေ့တာ ကြာပြီ ဖြစ်တဲ့ ဇာနညဆြီ ကားလေးနဲ့ မောင်းထွကလြာတယ်။ ဟိုရောကတ်ော့ ဇာနညကြ အလုပတ်ှနေဲ့ မအားရှာဘူး ပြည့လြည်း ပြည့အြကြောင်းတွေ ပြောပြနမေိတာပေါ့။

” ဟင် … နင့ဟြာ ဘယလြိုကြီးလဲဟ … ငါ့ကို ငှခွေေး ပေးတာနဲ့ ဆိုငန်လေား ”

” မပြောတတတ်ော့ဘူးဟာ … ဦးမှတမြောငကြလည်း သူမသိဘူး ပြောနတော … ကိုမိုးလည်း မဖြစ်နိုငဘြူး … အဲခွိန် သူခရီး ထွကန်တောဟ ”

ဇာနည့ြ အလုပဖြုန်းက တဂွမဂြှမ် လာနတောနဲ့ ပြည့လြည်း နှုတဆြကပြှီး အိမပြှနလြာခဲ့တာ။ လမ်းတဝကကြွ စိတကြူး ပေါကတ်ာနဲ့ မှို့ထဲ လွှောကသ်ှားရင်း အပြငမြှာပဲ ထမင်းစားလိုကတ်ယ်။ နေ့လည် ၂ နာရီ လောကမြှ နပေူရှိန် ပြင်းလာလို့ အိမပြှနလြာခဲ့ လိုကတ်ာပါ။ ပြည့ြ အင်ျကြီအဖြူ ကောလြနန်ဲ့ လကရြှညလြေး ဝတထြားတော့ စီးကနွတေဲ့ ခွှေးက အညိုရောင် ဒူးဖုံး စကပအြောကြ အတွင်းခံလေး တောင် စိုနပေါပြီ။ အိမရြောကတ်ော့ ဧည့ခြန်းထဲ အဲကြန်းဖြင့ြ အင်ျကြီကြယသ်ီးလေး ဖြုတပြှီး ရငဘြတလြေး ဖြင့ထြားတာပေါ့။ လညပြင်းက စီးကြ လာတဲ့ ခွှေးစကတ်ှေ တဈရှုးနဲ့ သုတပြှီး မကြစြိလေး မှေးနလေိုကတ်ယ်။ ခဏနတေော့ အိမတ်ံခါးဖြင့သ်ံနဲ့ ပြည့န်ား လွှောကလြာတဲ့ ခွသေံ ကြားလိုကရြတယ်။

” ကိုမိုးလား … ပြည့ြ နလညေစြာ … အပြင် စားခဲ့လိုကတ်ယ် … ကိုမိုး စားရင် … ပြည့ြ … ထမင်းပြဲ … ပြငလြိုကမြယ် လေ ”

ပြနပြှောတဲ့ စကားသံ မကြားရလို့ ပြည့မြကြလြုံးလေး ဖြင့အြကြည့်ြ နှာခေါင်းထဲ စိမ်းရှှရှေှေ အနံ့နဲ့ကြီး ဝငလြာတော့တာပဲ။ ပြည့န်ှာခေါင်းကို အဝတဖြှူ တခုနဲ့ နောကကြွောဘကကြနေ အုပခြံ လိုကရြ တာလေ။ ဆကကြနဲ့ ရုန်းရင်း ထရပတ်ော့ ခေါင်းထဲ မိုကခြနဲ့ မူးသှားပြီး ခုံပေါပြှနလြဲကသွှားတာပေါ့။

” ဘယသ်ူ လဲ … ဘာ လုပ် လုပ် …… ”

ပြည့ြ စကားမဆုံးခငမြှာပဲ တဈလောကလုံး အမှောငဖြုံး သှားရတယ်။

…………………………………………………..

” အ … ကြှတ် ”

မကြလြုံးထဲ အလင်းရောင် ဖြော့ဖြော့ မှငန်ရပေမယေ့ြ ခေါင်းက တဆဈဆဈနဲ့ ကိုကခြဲနတော။ နားထင် နှစ်ဖကြ ကို လကန်ဲ့ဖိပြီး မကြလြုံး အားယူ ဖြင့ကြှည့ြ တော့ အလုံပိတ် အခန်းထဲ ၁ ပေ ပတလြည် လဝငေပြေါကြ လေးထဲက ဝငလြာတဲ့ အလင်းရောင် အောကြ ကုတငတ်လုံးပေါြ ရောကန်တယ်ေ။ အဖြစ်ပကြကြို ပြနတ်ှေးရင်း ရငထြဲ ဒုန်းကနဲ့ တုနသ်ှား မိတယ်။ အရငတ်ခါ လည်း ပြည့ြ ဒီလို ဖြစ်ဖူးတာလေ။ အထိတတ်လန့န်ဲ့ ထထိုငလြိုကတ်ယ်။ ဝုန်းကနဲ့ ပြနလြဲကလွို့ ပြည့ကြိုပြည့ြ ပြနကြှည့မြိတာ လကတ်ှေ က ဒီတိုင်းပဲ ခွထေောကတ်ှေ က စတီးကြင်း အဝိုင်း တွေ စွပခြံရပြီး ကုတင် ဘောငတ်န်းက သံကြိုးတဈခု နဲ့ တွဲခညွထြားတယ်။

” ဟာ … အဟင့ျ ဟင့ျ ”

ဒုတိယ အကြိမ် လာပြနပြှီ ကြောကစြိတန်ဲ့ လှတရြာ လှတကြှောင်း မကြလြုံး ကစားကြည့်တ်ော့ ကုတင် ခွရင်ေးဘကြ ခုံတလုံးပေါြ ထိုငန်တေဲ့ လူတယောကြ မှငလြိုကရြတယ်။

” အမလေးးး … ရှင် ဘယသ်ူ ……… ဟင် ”

မကြန်ှာဖုံး စွပ် အနကန်ဲ့ ဟိုတခါ လူပါ ကိုယလြုံး ကိုယပြေါကရြော အတူတူပဲ။ မကြန်ှာဖုံး စွပန်ဲ့လူက ဘာစကား မှ မပြောပဲ ပြည့ြ လဲကနွတေဲ့ ကုတငပြေါြ တငပြလှဲ ဝငထြိုငလြိုကတ်ယ်။ ပြည့ြ ဒူးဖုံး စကပကြို ဆှဲခွှတပြှီး ပေါငတ်ှေ ဖြဲကြည့်န်တော။ အတွင်းခံလေး ဟကြည့်တ်ော့ ပြည့ြ အဖုတလြေးကို ကော့ပြီး ဖြဲပြ လိုကတ်ယ်။ မကြန်ှာဖုံး စွပန်ဲ့ လူရဲ့ မကြလြုံးတွေ အရောငတ်ောကြ လာတာပေါ့။ ရုတတ်ရကြ ပြည့ြ ကိုယလြုံးကို အားရှိ သလောကြ ထထိုငရြင်း မကြန်ှာဖုံး ကို ဆှဲခွှတတ်ော့ ပြနလြဲကြ သှားပမယေ့ြ လကထြဲ အနကရြောင် မကြန်ှာဖုံး စွပလြေး ပါလာပါတယ်။

” ဟင် … နင် နင် … မောငတ်ိုး … ဟုတပြါတယ် … မောငတ်ိုး … ငါ့ဘကြ လှည့စြမ်း ”

ရှကစြိတ် ဒေါသစိတ် ကြောငစြိတတ်ို့ တပျိုငထြဲ ဝငလြာပြီး ကုန်းအောရြင်း လှမ်းပြောလိုကတ်ာ။ မောငတ်ိုးက မထငမြှတပြဲ မကြန်ှာဖုံးစွပကြို ခွှတခြံ ရတော့ ခကြခြငွြး ပြည့ြ စောကပြတကြို ကြည့်န်ရောက မကြန်ှာ တဖကလြှဲပစ်ထားတယ်။ ပြည့ြ အပေါြ နှိပစြကတ်ဲ့ တရာခံကို သိလိုကရြ ပမယေ့ြ နောကကြွ သှားပြီ။ ဒီတခါလည်း အလုံပိတ် အခန်းထဲ ခွနှစ်ေဖကြ အခွုပခြံထားရတာလေ။ အောဟြဈ အကူအညီ တောင်းဖို့ ကလွည်း ပတဝြန်းကငွကြ ဘာသံမှကို မကြားရတာ။

” အဟင့ြ ဟင့ြ … နင် နင် … ဘာလို့ … ဒီလို လုပတ်ာလဲ … မောငတ်ိုးရယ် … နင့ဆြရာ ကိုမိုး အပေါြ မကြနပေတ်ာလား … ငါ့ကို မကြနပေတ်ာလား … ပြင့ပြှင့ြ လင်းလင်း ပြောဟာ ”

ပြည့ြ မောငတ်ိုးကို ချော့မော့ပြီး အသနားခံတဲ့ လသေံနဲ့ ပြောရင်း မကြလြုံး လှနကြှည့လြိုကတ်ယ်။ မောငတ်ိုး ဆီက ဘာသံမှ ထွကမြလာပဲ ခဏ အကြာမှ ဟူးကနဲ့ သကပြှင်းခသွံနဲ့ အတူ ပထမဆုံး စကားသံ ထွကပြေါလြာတာ။

” မကြောကပြါနဲ့ မမပြည့ြ … ကြုပ် ဆရာ့ အပေါမြှာ မကြနပေတ်ာ ဘာမှ မရှိပါဘူး … မမပြည့ြ အပေါမြှာလည်း မကြနပေစြရာ မရှိပါဘူး ”

မောငတ်ိုး အပြုမှုနဲ့ လသေံကြောင့ြ ပြည့ြ ဘာပြနပြှော ရမှန်း မသိတော့ပါဘူး။

” ဟမ် … ဒါဆို … ဒီလို တွေ … ဘာလို့ ဘာအတွကန်ဲ့ … လုပရြတာလဲကြာ ”

” နောကမြှ … ရှင်းပြမယဗြွာ … အခု … ကြုပ် ဆန်ဒတွေ ပြည့အြောင် လုပြဦးမယ် ”

စကားဆုံးတာနဲ့ ကုတငတ်ိုငကြ သံကြိုးကို သော့ဖြင့ြ ဖြုတပြှီး ပြည့ကြို ပြေ့ခွီလိုကတ်ယ်။ တံခါးပေါကဖြှင့ပြှီး မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် က အခန်းထဲ ခေါလြာခဲ့တာ။ အဲခွိန် ပြည့ြ တကိုယလြုံး နှုံးခွိနပြေီး အားမရှိသလိုပါပဲ။ တဖကခြန်းထဲ ရောကတ်ော့ ပြည့ြ အံဩ ထိတလြန့ြ သှားရတယ်။ ဟိုတခါက အခန်းပါပဲ ရငတ်ှခေုနပြှီး စိတလြှုပရြှားနပြေီ။ စတီးနဲ့လုပထြားတဲ့ လကထြိပတ်ှေ ကြိုးတွေ အပေါြ မကြန်ှာခကြကြ တွဲလောင်းကနွတေဲ့ ခွိတတ်ှေ အို အရငကြထကြ ပိုများလာတာ။

ပြည့ြ ငေးကြည့်န်တေုန်း ပြေ့ထားရာကနေ အောကခြပြေးလို့ ခွဖြေားထောကြ ရပတ်ော့ ပြည့ြ လကန်ှဈဖကကြို အပေါကြ တွဲလောင်း ကနွတေဲ့ သံကြင်းတွစွပေပြှီး ခွိတတ်ှနေဲ့ ခွိတပြဈတော့တယ်။

” မောငတ်ိုး … မင်း ဘာလုပြဦး မလို့လဲ … အဟင့ြ ဟင့ြ ”

အခွအနေကေ တဖြည်းဖြည်း ပိုဆိုးသှားတယ်။ ပြည့ြ ထိတလြန့န်သလေောကြ မောငတ်ိုးက ကြနပေအြားရ တဲ့ မကြန်ှာမွိုးနဲ့ လုပန်ကြေ အလုပတ်ဈခုကို လုပန်တေဲ့ အတိုင်းပဲ။ အပေါကြ သံကြိုးမှာ စကသ်ီးလေးပါတော့ မောငတ်ိုး ဆှဲခတွာနဲ့ ပြည့လြကတ်ှကေ အလိုလို မှှောကပြါသှားတာ။ ပြည့ြ ကိုယလြုံးက ခွဖြေားထောကြ အနထေားနဲ့ လထေဲ တန်းလန်းကြီးပဲ။ အောကကြ ဒူးဖုံးစကပလြေးက ဟိုဖကခြန်းထဲ ကနွန်ရဈေပြီ။ အပေါကြ အင်ျကြီအဖြူလကရြှည် ရှိနပမေယေ့ြ အောကပျိုင်းက အတွင်းခံ လေးပဲ ကနွတ်ော့တယ်။

” ရှှတ် … ရှှမ်း ရှှမ်းးး ”

” အ ”

မနာပမယေ့ြ ဖငသ်ားစိုငလြေး ပူကနဲ့ ခံစားမိတော့ လန့အြောမြိ တယ်။ နံရံက သားရည် ကြာပြတ် အမဲတချောင်း မောငတ်ိုးက ဖြုတပြှီး ပြည့ဖြငကြို ရိုကြ လိုကတ်ာပါ။ အိမကြ ဒါရိုငဘြာ တဈယောကရြှေ့ ကိုယ့အြဖြစ်ကို ပြနတ်ှေးမိတော့ ပြည့ရြငထြဲ ရှကစြိတ် အားငယစြိတတ်ှေ ဝငလြာခဲ့တယ်။ တကိုယလြုံး တုနခြါလာပြီး ခွှေးစေးတွေ ထွကကြလွာတာ။ ပြီးမှ ပြည့ြ ခွချင်ြေးဝတကြ သံကြိုးတွကေို ဘေးတဖကြ တခကြမြှာ ရှိတဲ့ သံငုတခြွိတလြေးတွနေဲ့ ဆှဲခွိတပြဈတယ်။ ပြည့လြကတ်ှေ အပေါြ စုခညွြ ခံရပြီး ပေါငတ်နတ်ှကေ အလိုလို ဖြဲကားနတေဲ့ ပုံစံပေါ့။

” ဂြီ ဂြီ … ဝှီးးး …ဝှီးးး … ဂြီ ဂြီ ဂြီ ”

အခန်းဒေါင့ြ မှနကြောငတ်ာထဲက မောတ်ာပါတဲ့ လီးအတုကို ခလုပဖြှင့ပြှီး ပြည့န်ား လွှောကလြာနပြေီ။ စူးစူးဝါးဝါး အောမြိလိုကတ်ယ် အရငတ်ခါ မွော့ နအေောင် ခံခဲ့ဖူးတယလြေ။ မောငတ်ိုးက ပြည့ြ အောသ်ံ ဂရု မစိုကပြဲ လီးတု ထိပန်ဲ့ အတွင်းခံ အပြငကြနေ စောကပြတကြို ဖိပြတန်တယ်ေ။ မကြာပါဘူး ပြည့ြ ပေါငခြှံထဲ စောကရြညတ်ှေ စီးကလွာတာ အတွင်းခံ ဂွလေးပါ ရှှဲနှစ်ကုနတ်ာပေါ့။ အဲခွိန် အတွင်းခံ မွော့ကြိုးကနေ ဘောင်းဘီကို ဓါးအသေးနဲ့ ဖြတခြပြဈတယ်။

အတွင်းခံ ဘောင်းဘီ ကြှတကြသွှားတော့ အလိုကြ ကန်းဆိုး မသိတဲ့ ပြည့စြောကပြတကြ ဖေါင်းကြှ ထွကန်တောပေါ့။ မောငတ်ိုးက ကြနပေတ်ဲ့ ပုံစံနဲ့ စောကခြေါင်းထဲ လီးတုကို ထိုးသှင်းပြီး အောကခြှေ ဘကကြ ခလုပလြေး နှိပလြိုကတ်ော့တယ်။ လီးတု ထိပလြေးက တိုးလိုကြ လွော့လိုကြ ဘေးတိုကြ လညလြိုကန်ဲ့ ပြည့အြဖုတထြဲ မှှနတေောပေါ့။ ဘာမှ မတတန်ိုငဘြူးလေ လကကြ အပေါမြှှောကခြညွြ ခံထားရပြီး ခွထေောကတ်ှကေ ခွချင်ြေးဝတကြနေ သံကြိုးတွနေဲ့ ဆှဲကား ခံထားရတာ။ စောကရြညတ်ှေ တဗှန်းဗှန်း ပန်းထုတရြင်း ပြည့လြည်း အားယုတပြှီး ခေါင်းစိုကကြသွှားရတယ်။

ပြည့ြ သတိပြနကြပတ်ော့ စောကခြေါင်းထဲ ခပစြူးစူး အမှှေးလေးတွေ ပြတတ်ိုကြ ဆှဲနသလေို ခံစား လိုကရြတယ်။ ပြည့ြ ဆံနှယတ်ှေ ဖရိုဖရဲနဲ့ ခွှေးစေးတွေ ကပပြှီး မကြန်ှာပေါဖြုံးနတယ်ေ။ ညည်းချင်လြို့ လညခြွောင်း ရှင်းတော့ ပြည့ပြါးစပထြဲ အလုံးလေးက ကိုကမြိလကြသ်ားဖြစ်နတော။ လွှာနဲ့ ထိုးထုတ် ကြည့်တ်ော့ အလုံးလေးက ပြည့န်ောကစြေ့ကနေ ကြိုးစနဲ့ မတင်းမလွော့လေး ခွိတဆြှဲပေးထားတယ်။

” မမပြည့ရြယ် … ကြုပ် ဒီလို လိုးချင်တ်ာက … အိပမြကတ်ှပေါ … မမပြည့ကြို ကလပ် တဈခုမှာ တွေ့ပြီး ကတည်းက … စွဲလမ်းလာလို့ … ဒရိုငဘြာ ဘဝနဲ့ နလောခဲ့တာ ”

ပြည့ြ မောငတ်ိုး ပြောသမွှ နားထောငန်မေိတယ်။ လီးကို စွပထြားတဲ့ အစွပမြှာ ဂေါလြီတွရေော ထိပကြ ဆကမြကြကြှင်း လို့ခေါတ်ဲ့ မှင်းမှီးနဲ့လုပထြားတဲ့ အမှှေးကြမ်းကြမ်းလေးတွရေော ဘာနဲ့မှ မတူတဲ့ အရသာလေး ဟိုးတခါလို ရရှိလိုကတ်ာပေါ့။ ပြည့ြ ကို တခွီ လိုးပြီးတော့ သံကြိုးတွေ လကရြော ခွရေော ဖြုတပြေးပါတယ်။ ဒါပမယေ့ြ ရပတ်ညဖြို့ အားမရှိ တော့တဲ့ ပြည့ြ ခွကနေဲ့ လဲကသွှားတာ။

မောငတ်ိုးက အလိုကသ်င့ြ ထိန်းပြီး ကြမ်းပြငပြေါြ ခထွားပေးတယ်။ ပြည့ြ သတိပြနကြပလြာတော့ ပါမုန့န်ဲ့ အခွိုရည် တဗူး မရှကတ်ော့ပါဘူး ရှငသ်နဖြို့က အားရှိမှ ဖြစ်မှာလေ။ ပါမုန့ြ စားလိုကပြမယေ့ြ အခွိုရညဗြူးတော့ မသောကြ ရဲဘူး တောကြှာနေ ဆေးခပထြားရင်း ပြည့ြ မွော့နေ အောင် ခံရလိမ့မြယ်။ ဆေးအရှိနကြ စောကရြည် ဘယလြောကြ ထွကထြှကြ ကာမစိတ် ကတွယကြို မရှိဘူးလေ။

” အခွိုရည် သောကလြေ … မမပြည့ြ … ကြုပ် ဆေးခပ် မထားပါဘူး … စိတခြွ လကခြွ သောကပြါ … ပြီးရင် ကြုပဆြီ … လေးဖကထြောကြ လာခဲ့ ”

ပြည့ြ ဘယလြိုဖြစ်မှန်းမသိဘူး မောငတ်ိုး ပြောတဲ့ အတိုင်း လိုကလြုပန်မေိတယ်။ အင်ျကြီပါပမယေ့ြ အောကပျိုင်း ဗလာနဲ့ လေးဘကထြောကပြှီး သူရှိရာ လွှောကခြဲ့မိတာ။ ကုတငပြေါြ ထိုငန်တေဲ့ မောငတ်ိုး ရှေ့ ဒူးခေါင်းနှစ်ဖကကြို လကန်ဲ့ပြေ့ပြီး ခန်ဓာကိုယကြို ကြုံ့ထိုငလြိုကတ်ယ်။ ပြည့ြ နဖူးကို ငုံ့နမ်းပြီး ပါးပြငန်ဲ့ ပြတသ်ပပြေးနတောပေါ့။

” ကြုပ် အပိုင် … သိမ်းထားချင်တ်ာ … မမပြည့ရြယ် … ကြုပ် ခစွသ်ူ ဖြစ်ရင် … ကောင်းမှာပဲဗွာ ”

မောငတ်ိုး အသံက ဆှေးဆှေးမှေ့မှေ့နဲ့ပါ။ ပြည့ြ စိတထြဲ ခံစားမှု့ တမွိုးလေး ဝငလြာခဲ့ရတယ်။ မိန်းမ တယောကကြို စွဲလမ်းပြီး သူများအိမမြှ ဒါရိုငဘြာ ဘဝနဲ့ ဇတမြှုပန်တေဲ့ လူတယောကြ။ မောငတ်ိုး ပြောသမွှ အမိန့န်ာခံပြီး အရာရာလိုကလြုပပြေးရင်း ဖေါမြပြနိုငတ်ဲ့ ဝဒနောလေး ခံစားမိပြနတ်ယ်။ ပြည့ြ ကိုယတ်ိုင် စိတပြါ လကပြါနဲ့ ဖြည့ဆြည်းပေးနမေိတာပေါ့။

အဖုတထြဲ လီးတု ထည့ထြားပြီး ဖငလြိုးတော့လည်း ပြည့ြ မကြန်ှာ တခကြြ မပကြပြဲ ခံယူလိုကတ်ယ်။ လေးဖကြ ထောကြ အနထေားနဲ့ ပြည့ြ ဖငထြဲ လီးတု ထည့ပြှီး အခန်းထဲ မတတ်ပရြပ် လွှောကသ်ှားနတေဲ့ မောငတ်ိုး လီးကို မကမြကမြောမောလေး လိုကစြုပပြေးရတာလည်း တခါမှ မရဖူးတဲ့ ကာမ ဝဒနောလေးပါ။

အို ပြည့ြ ဘဝမှာ တခါမှ မခံစားဖူးတဲ့ ပြင်းထနတ်ဲ့ ကာမအရသာ အသဈတွေ တထိုငထြဲ အစုံ ရလိုကြ တာပေါ့။ တဖြည်းဖြည်း အမှောငထြု ကြီးစိုးလာတော့ ကိုယလြကြ သန့စြငပြှီး ပြည့ြ ကားသော့ လာပေးရှာတယ်။

” ပြနတ်ော့နောြ … မမပြည့ြ … ကြုပ် ဒီကပဲ … နှုတဆြကလြိုကတ်ယ် … ဆရာမေးရင် … မှေးရပမြှေ ပြနသ်ှားပြီသာ … ပြောပေးပါ ”

” ဟင် … မင်းက … တကယ် ပြနမြှာလား မောငတ်ိုး ”

” ရောကရြာပေါကရြာ … သှားတော့မှာပါ ”

ဘာမှပြနမြပြောဘဲ လှည့ထြှကလြာခဲ့မိတယ်။ ခွံဝင်းကြီး ထဲက အထွကြ လမ်းမပေါြ မေးတင် မောင်းလာရင်း ပြည့ြ စိတထြဲမှာလည်း အတွေးတွေ ရှုပရြှကခြတန်တေော့တယ်။

” ကြှိ… ကြှိ ”

ဘရိတအြုပပြှီး စီယာတိုင် ကိုငထြားတဲ့ လကတ်ှကေ အလိုလို နောကပြှန် လှည့မြိနပြေီ။ အိမပြှန် ရောကတ်ော့ အခန်းတံခါးစိပြီး အိပပြဈလိုကတ်ာ လငဖြစ်သူ ကိုမိုး ပြနလြာတာတောင် မနိုးတော့ပါဘူး။ မနကြ အိပယ်ာ ထတော့ ၉ နာရီ ကြောပြှီ ထုံးစံအတိုင်း မနကစြာ စားပြီး ရချိုး မှနတ်ငခြုံရှေ့ တဘကြ သုတရြင်း မနေ့က အဖြစ်ပကြတ်ှေ ပြနတ်ှေးရင်း ရငတ်ှေ ခုနလြာရတယ်။

မကြန်ှာလေး အမ်းလာပြီး ကြကသ်ီးဖုလေးတွေ တကိုယလြုံး ထနတောပေါ့။ မှနထြဲ ပြည့ြ ကိုယလြုံးကို တပတလြှည့ြ ကြည့်လြိုကြ တော့ အနည်းငယ် အိတွဲနတေဲ့ နို့အုံထိပကြ နို့သီးခေါင်းလေးက ရဲနပြေီး ဗိုကခြေါကြ ဖြေးဖြေး လေးနဲ့ ဆီးခုံးလေးက နိမ့လြိုကြ မှင့လြိုကြ လှုပ် နတယ်ေ။

ပေါငဂြှလေးထဲ ရစေိုနတေဲ့ အမှှေးမဲမဲ ကောကကြောကြ လေးတွအေောကြ စောကပြတ် နီတာရဲလေးက ဖောင်းကြှနတော။ ဒါကြောင့လြည်း မောငတ်ိုး စွဲလမ်းတာ နမယ်ေ။ သကပြှင်းရှည် တဈခကြြ မှုတထြုတရြင်း ပြည့ြ ဆုံးဖြတခြကြတ်ဈခု ပိုငပျိုငန်ိုငန်ိုင် ခပြဈလိုကတ်ယ်။ ဆံနှယတ်ှေ ရခွေောကတ်ာနဲ့ ပေါင် လယထြိ ဖုံးတဲ့ အင်ျကြီ လကတ်ကိုင်း အပါးလေးကို အောကခြံတွေ မပါပဲ စွပခြပြဈတာ။ မှနရြှေ့ ဆံနှယ် တွေ စုခညွပြှီး နောကကြွော ဘကြ ပို့ရင်း မကြန်ှာကို အလှဆုံးပြငဆြင် လိုကတ်ယ်။ အိမတ်ံခါး ဖြင့ပြှီး ပြည့ြ ခွလှမြေးတွကေ ကားဂိုဒေါငန်ဲ့ ကပလြကြြ မောငတ်ိုး အိပခြန်းလေးဆီ ဦးတည် နတေော့ တာပေါ့ရှင်။

စ/ဆုံး ဖတရြှု့ပေးသော မိတဆြှမွေားအား တဈဦးချင်ြးဆီ ကြေးဇူးတငရြှိပါသည်။

မောငခြှိမ့ြ

ပြီးပါပြီ။

ရေးသားသူ – မောငခြှိမ့ြ