အောစာအုပ်

ကျော်ကျော်၊ မသန်းအေးနဲ့ တင်မေ

ကြှနတ်ော့ြ ဘဝ တဈလွှောကလြုံးမှာ မိန်းမ တောတ်ောမြွားများနဲ့ ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီထဲက မမေ့နိုငတ်ဲ့ ညီအဈမနှစ်ယောကအြကြောင်းကို ပြောပြချင်ပြါတယ်။

ကြှနတ်ော့မြှာ အရမ်းခငတ်ဲ့ တငဝြင်း ဆိုတဲ့ သူငယခြငွြး ရှိပါတယ်။ သူ့အိမကြ ကနွော့ရဲ့ စားအိမသ်ောကအြိမပြါ။ သူ့မိဘတွကေ တဈနကေုန် ဈေးမှာ ဆိုငထြှကပြါတယ်။ သူ့မှာ ညီမအရင်းတဈယောကရြှိပြီး တငမြေ လို့ခေါပြါတယ်။ တငမြကေ ၈ တန်း ကြောင်းသူပါ။ နောကပြှီး မုံရှာကလာပြီး စကခြွုပတ်ဲ့ မသန်းအေးဆိုတဲ့ အဈမတဈယောကလြည်း သူတို့နဲ့ အတူနပေါတယ်။

ဇာတလြမ်းစခဲ့ပုံက ဒီလိုပါ။ အဲဒီအခွိနမြှာ တငဝြင်းက နယမြှာ သငတ်န်းတကန်ပေါတယ်။ အိမမြှာမိသားစုလို ဖြစ်နတေော့ နေ့လယန်ေ့ခင်းဆို ကနွောကြ သူတို့ အိမမြှာနနကြေေ။ အဲဒီအခွိနဆြို တငမြကေ ကြောင်းသှားပြီ၊ အဈမသန်းအေးနဲ့ ကနွောြ နှစ်ယောကထြဲ။

အောြ… ပြောရဦးမယ်၊ အဈမသန်းအေးက ယောကြြားရှိတယ်၊ သမီးလေးလည်း တဈယောကရြှိတယ်။ သူ့သမီးလေးနဲ့ ယောကြွားက မုံရှာမှာ သူ့ယောကျခမတွနေဲ့ နတယ်ေ။ ကြည့်ရြတာ လငမြယား ရနဖြစ်ပြီး ဆင်းလာပုံဘဲ။

အဈမသန်းအေးက အသကြ၃၄ နှစ်ရှိပြီ။ ကနွောကြ ၁၉ နှစ်ဘဲ ရှိသေးတယ်။ အဲဒီနေ့က အဈမသန်းအေးက ဇကကြှောတကလြို့ဆိုပြီး ကနွော့ကို ဇကကြှောဆှဲခိုင်းတယ်။ သူက ရှေ့မှာထိုင် ကနွောကြ နောကကြ ဒူးထောကပြှီး ဇကကြှောဆှဲပေးရတာပေါ့။ ဇကကြှောဆှဲရတာက ပြူနာမရှိဘူး။ ပြူနာက သူ့အဝတအြစား။ ပူကလည်းပူတော့ သူဝတထြားတာက စပန့အြင်ျကြီဂွိုင်းပြတ်။ ဂွိုင်းပေါကကြလည်း ကယွကြယွြ၊ လညပြင်းကလည်း ဟိုကသ်လား မမေးနဲ့။ နောကကြနေ ဇကကြှောဆှဲနရင်ေးနဲ့ သူ့နို့ကို အလုံးလိုကြ မှငန်ရတေယ်။ နို့ကြီးကလည်း အယန်တောဘဲ။

ပြောရရငတ်ော့ အဈမသန်းအေးက ကိုယလြုံးလည်း မလှပါဘူး။ အသားက မဖြူမညို၊ အရပကြတော့ ၅ ပေ ၂ လောကရြှိတယ်။ ကိုယလြုံးက ခပြ၀၀၊ ဗိုကကြနည်းနည်းပူတယ်။ ရုပကြတော့ မဆိုးပမေဲ့ သာမန် ရှကကြှမ်းရကြေို လောကပြါဘဲ။

အဲ့လို သူ့နောကကြနေ ဇကကြှောဆှဲရင်း သူ့နို့ကြီးကို မှငန်ရတေော့ ကနွော့လို လူပျိုက ဘယန်နေိုငပြါ့မလဲ။ ပုဆိုးထဲက သကောင့သ်ားက ဒေါသထွကြ တာပေါ့။ အဲဒီ ကိုဒေါသနဲ့ အဈမသန်းအေးကြောကို ထောကမြိတော့တာပေါ့။

ပထမတဈခါမှာ တွန့ကြနဲ ဖြစ်သှားတယ်။ ဒါပမေဲ့ ကနွော့ကို ဘာမှမပြောဘူး။ ကနွောကြလည်း သှေးဆူနပြေီလေ။ အဲဒီတော့ သှေးတိုးစမ်းတဲ့ အနနေဲ့ မသိမသာ ထောကထြောကကြှည့တ်ော့ သူက သိသိကြီးနဲ့ ငှိမန်တယ်ေ။ ကနွောကြလည်း တဆင့တ်ကပြှီး သူ့ရငဘြတအြပေါပျိုင်းကို လကန်ဲ့ အသာလေး ပြတပြှတပြေးတော့ သူ့အသကရြှူသံကလည်း ပြင်းလာတယ်။ ကနွောလြည်း အတူတူဘဲ။ ခဏနတေော့ အဈမသန်းအေးက အသံတုနတ်ုနန်ဲ့

“ကြောကြွောြ အခန်းထဲ သှားရအောင်”

လို့ ပြောပါတယ်။ ကနွောလြည်း ဘာမှမပြောဘဲ သူနဲ့အတူထပြီး အခန်းထဲကို သူ့နောကကြ အသာလိုကခြဲ့ပါတယ်။ ဒီလိုအခွိနမြှာ စကားတဈခွန်းမှ မပြောတာ ပိုပြီးကောင်းပါတယ်။ အခန်းထဲရောကတ်ော့ အဈမသန်းအေးက ဘာမှမပြောဘဲ ကုတငပြေါြ လှဲအိပလြိုကပြှီး ကနွော့ကြို ကြောခိုင်းထားပါတယ်။ ကနွောကြ သူ့ဘေးကို ဝငလြှဲခလွိုကပြှီး သူ့ကို သိုင်းဖကထြားလိုကပြါတယ်။ ကနွော့ရြဲ့ မာတောငန်တေဲ့ လီးကြီးက သူ့တငပြါးကြီးကို ထောကလြကြသ်ားပေါ့။

ပထမတော့ သူ့ဗိုကကြှီးကို သိုင်းဖကထြားရာကနေ ခဏနတေော့ ကနွော့လကတ်ှကေို သူ့နို့ပေါြ တငလြိုကပြှီး ဖြေးဖြေး စနယပြေးလိုကပြါတယ်။ ပြီးတော့ လကကြို အင်ျကြီထဲထည့ပြှီး သူ့နို့သီးခေါင်းတွကေို ရှရှလေး ပြတပြေးလိုကြ၊ လကည်ိုးနဲ့ လကမြကြား ခွပေေးလိုကန်ဲ့ ကနွောြ့ပညာစွမ်း စပြလိုကပြါတော့တယ်။

အဈမသန်းအေးဟာ ဘာတဈခွန်းမှမပြောဘဲ ငှိမခြံနပြေီး အသကပြှင်းပြင်းသာ ရှူနပေါတော့တယ်။ ပြောရရင် ဒီဘကမြှာ ကနွောကြ အတွေ့အကြုံ တောတ်ောရြှိပြီးနပြေီ။ ကနွောြ ၈ တန်းလောကြ ကတည်းက လမ်းထဲက အဈမကြီး တဈယောကကြ ပညာကုန် သငပြေးထားတာ။

အဈမသန်းအေးက လငရြပြီး ကလေးသာ တဈယောကြ မှေးထားတာ သူ့လငတ်ဈယောကဘြဲ အလိုးခံဖူးသေးတာ။ အဲဒီတော့ ကနွောြ့ပညာ အောကမြှာ လိမ့န်တေော့တာပေါ့။ ကနွောကြ ဆကပြှီး သူ့အင်ျကြီကို ခေါင်းပေါကြနေ မ ခွှတလြိုကပြါတယ်။ ပြီးတော့ သူ့ကို ကနွောြ့ဘကကြို ဆှဲလှည့လြိုကပြါတယ်။

အဈမသန်းအေးက ကနွောြ့ဘကြ လှည့လြာပမေဲ့ သူ့မကြလြုံးကို မှိတထြားပါတယ်။ ကနွောြ့ဘကြ လှည့လြာတော့မှ သူ့နို့တဈလုံးကို ပယပြယန်ယန်ယ် စို့ပေးလိုကပြှီး တဈလုံးကိုတော့ လကန်ဲ့ အပီနယပြေးလိုကပြါတယ်။ နောကတ်ဈဆင့တ်ကပြှီး လကြ တဈဖကကြို သူ့ပေါငကြှားထဲ ပို့လိုကပြှီး သူ့အဖုတကြို ဖြဖြလေး ပြတပြေးလိုကတ်ော့ သူက သူ့ပေါငကြို အသာလေး ဖြဲပေးပါတယ်။ အဈမသန်းအေးကတော့ နိဗျဗါနရြောကန်ပေုံပါပဲ။ တအင်းအင်းနဲ့ မကြလြုံးမှိတ် ညည်းနတေော့တာပါပဲ။

ကနွောလြည်း ကနွောြ့လကခြွောင်း တဈချောင်းကို သူ့အဖုတအြကြဲကြားထဲ ထိုးထည့ပြှီး စောကစြေ့ကို လကခြလယန်ဲ့ လကမြကြားထဲ ရှရှလေး ဖိခွလေိုကြ လုပပြေးလိုကတ်ော့ “အင်း” ကနဲ လညခြွောင်းထဲက အသံတဈမွိုး ထွကလြာပြီး လူကလည်း တဆတဆြတ် တုနလြာပါတယ်။ သူ့အဖုတကြှီးကလည်း စောကရြညခြွှဲခွှဲတွနေဲ့ ရှှဲရှှဲစိုနပေါတော့တယ်။

ကနွောလြည်း ဘေးတိုကြ နို့စို့နရောကနေ သူ့ကို ပကလြကလြှနလြိုကပြှီးတော့ သူ့ပေါငကြှား ဝငလြိုကပြှီး ဗိုကပြေါမြှောကအြိပခြလွိုကပြါတယ်။ နို့ကိုတော့ မလှတတ်န်း ဆကစြို့နရင်ေးနဲ့ သူ့ထမိနကြိုရော ကနွောြ့ပုဆိုးကိုရော ခွထေောကန်ဲ့ တွန်းခွှတ် ခလွိုကပြါတယ်။ ပြီးတော့မှ စို့နတေဲ့နို့ကို လှတလြိုကပြှီး အသာလေး ဗိုကကြို လွှာနဲ့ယကရြင်း အောကဘြးဖကဆြင်းဖို့ ကြိုးစားလိုကပြါတယ်။

ကနွောြ့လကြ၂ ဖကကြ သူ့ပေါင်၂ ချောင်းအောကကြ သိုင်းဖကထြားပြီး သူ့အဖုတကြို ရငဘြတန်ဲ့ ပြတဆြှဲပြီး အောကကြို လွှောဆင်းလိုကပြါတယ်။ ပြီးတော့ သူ့စောကစြေ့ကို ကနွော့လွှာနဲ့ ဖိဖိပြီး ယကပြေးလိုကပြါတယ်။ အဲ့လိုလည်း ယကပြေးလိုကရြော သူ့တကိုယလြုံး ထွန့ထြှန့ြ လူးသှားပါတယ်။

ကနွောကြ ဆကပြှီးတော့ သူ့အဖုတအြကြဲကြောင်းထဲ လွှာထိုးထည့်လိုကပြှီး စောကခြေါင်းအထဲကို လွှာနဲ့ ကောင်းကောင်း မှှေ့ပေးလိုကတ်ာ သူ့ဆီက

“တအင်းအင်း တအအ”

နဲ့ အသံမွိုးစုံ ထွကလြာပြီး ကနွောြ့ဆံပငကြိုလည်း အသားကုန် ဆှဲထားပါတော့တယ်။ သူ့စောကဖြုတကြ အနံ့ဆိုးမရှိဘဲ စောကရြညအြရသာကလည်း ခွိုခွိုလေးနဲ့ ကောင်းလို့ ကနွောတ်ော့ ယကရြင်းနဲ့ ပါးစပထြဲ ဝငလြာသမွှ မှိုခပြဈလိုကပြါတယ်။ စောကရြညကြလည်း ထွကလြိုကတ်ာ ကနွော့မြကြန်ှာ တဈခုလုံးလည်း သူ့စောကရြညန်ဲ့ စိုရှှဲနပေါတော့တယ်။ သူ့စောကဖြုတကြှီးကလည်း ပြောငခြွောနပြေီး ဆီးခုံပေါမြှာ အမှှေးပါးပါးလေးဘဲရှိတော့ စုပလြို့ယကလြို့က အသားကုန် ကောင်းနေ တော့တာပေါ့။

ကနွောလြည်း တောတ်ောကြှာကြာစုပပြှီး အားရတော့မှ ထထိုငလြိုကပြှီး မာတောငန်တေဲ့ ကနွော့ရြဲ့ လီးကြီးနဲ့ သူ့စောကဖြုတအြဝကို တေ့လိုကပြါတယ်။ တေ့ထားရင်းနဲ့ ကနွော့စြှပကြယွကြို ခေါင်းပေါြ ကြောြ ခွှတလြိုကပြါတယ်။ အခုမှဘဲ ကနွောတ်ို့ နှစ်ယောကသ်ား မိမှေးတိုင်း ဖမှေးတိုင်း ဖြစ်သှားပါတော့တယ်။

နောကြ ကနွော့လြီးကြီးကို အရင်းက ဆုပကြိုငပြှီး သူ့စောကဖြုတ် အကြဲကြောင်းတလွှောကကြို အပေါြ အောကြ ပြတဆြှဲပေးလိုကပြါတယ်။ အဲသလို ပြတဆြှဲလိုကြ၊ အထဲကို ဒဈ တဈမှုပစြာလောကြ သှင်းလိုကန်ဲ့ လေး၊ ငါး၊ ဆယခြါလောကြ လုပပြေးလိုကတ်ော့ သူ့မှာ ပိုပြီး ထွန့ထြှန့လြူးသှားပြီး သူ့ဖငကြှီးက ဆတကြနဲ ဆတကြနဲ မှောကကြှှ မှောကကြှှ ဖြစ်လာပါတယ်။ အဲဒီတော့မှ ကနွော့လီးကြီးကို သူ့စောကဖြုတထြဲကို ဖြည်းဖြည်းခွင်း တဆုံးသှင်း ထည့လြိုကပြါတယ်။

ကနွော့လြီး တဆုံးလည်း ဝငသ်ှားရော သူက ပြနအြထုတမြခံဘဲ ကနွော့ခြါးကို သူ့လကန်ဲ့ အတင်းဆှဲထားပါတယ်။ ကနွောလြည်း သူ့အကြိုကြ ခဏ ဖိထိုးထားပေးလိုကပြါတယ်။ ခဏလေးနတေော့မှ သူ့လကကြ ကနွော့ခြါးကို ဆှဲအားနည်းနည်း လွော့လာတော့ ကနွောလြည်း လီးကို တဝကလြောကြ ဆှဲထုတပြှီး တဈခကြခြှင်း နှေးနှေးမှနမြှနလြေး ဆောင့လြိုးပေးပါတော့တယ်။

အဲ့လိုလိုးနရင်ေး အရှိနကြို နည်းနည်း မှနလြိုကြ၊ ဆောင့အြားကို နည်းနည်းတိုးလိုကြ လုပပြှီး ဆကတ်ိုကြ မနားတမ်း လိုးပါတော့တယ်။ လိုးနရင်ေးနဲ့ မှနမြှနပြှီးမသှားအောင် ဆောင့ခြကြတ်ှကေို ရနလေေိုကပြါတယ်။ ဒီလိုနဲ့ အခကြလြေးရာလောကြ ဆောင့ပြှီးတော့ အရှိနကြို ထပတ်ငပြှီး အသားကုန် ဆောင့လြိုးပေးလိုကပြါတယ်။

အဲ့လို အခကြတ်ဈရာလောကလြည်း ဆောင့လြိုးလိုကရြော ကနွောလြည်း နည်းနည်း ပြီးချင်လြာပါတယ်။ သူ့ကလည်း ကနွောြ ဆောင့ကြောင်းအောင် သူ့ခွထေောကန်ှဈချောင်းကို ခွကငွြေးဝတကြနေ ဆုပကြိုငပြှီး သူ့ဘကဆြှဲကပထြားတော့ သူ့စောကဖြုတကြှီးက ဖောင်းကားပြူထွကန်ပြေီး ကနွောြ ဆောင့လြိုးနရင်ေးနဲ့ သူ့စောကဖြုတကြှီးကို မှငန်ရပေါတယ်။ အဲ့လို စောကဖြုတကြှီးကို မှငလြေ ပိုလိုးချင်လြနေဲ့ စောကဖြုတကြှီးကလည်း စောကရြည် တွနေဲ့ ရှှဲစိုနပေါတယ်။ လိုးပြီးသမွှ စောကဖြုတတ်ှထေဲမှာ အကောင်းဆုံးပါပဲ။

အဲ့ဒီလိုနဲ့ ကနွောကြလည်း မညှာတမ်း အသားကုန် ဆောင့လြိုး၊ သူကလည်း အဓိပျပါယဖြောလြို့မရတဲ့ “အိအိအအ” သံစုံထွကပြှီး ကနွော့လြရညတ်ှေ သူ့စောကဖြုတထြဲ ပန်းထည့ပြှီး ကနွောတ်ို့နှစ်ယောကရြဲ့ ပထမဦးဆုံး မိတဆြကလြိုးပြဲကြီး ပြီးသှားပါတော့တယ်။ ပြီးသှားတော့ မောမောနဲ့ လှဲနရင်ေး အဈမသန်းအေးက

“ကောင်းလိုကတ်ာ ကြောကြွောရြယ်။ အဈမ အခုလို တဈခါမှ မကောင်းဖူးဘူး”

လို့ ခွီးကြူးစကားဆိုပါတယ်။ ကနွောကြ

“အဈမ၊ နောကန်ေ့တွလည်ေး လုပြဦးမယန်ောြ။ ကနွောြ အဈမကို ဒီထကကြောင်းအောင် လုပပြေးဦးမယ်”

လို့ပြောတော့ အဈမသန်းအေးက ပြုံးပြီး ခေါင်းငှိမ့ပြှပါတယ်။ ကနွောကြ ဆကပြှီး

“အဈမစောကဖြုတကြှီးက စုပလြို့လည်း အရမ်းကောင်း၊ လိုးလို့လည်း အရမ်းကောင်းတာပဲ”

“ဟယ် နငကြလည်း ပြောတာက ကြမ်းလိုကတ်ာ”

“အာ အဈမကလည်း ကနွောပြှောတဲ့အထဲမှာ ဘာအမှားပါလို့လဲ”

“မပါ… ပါ… ပါပါ… နားရှကစြရာကြီး”

“အောြ… အလိုးခံ အစုပခြံ နရတေုန်းကတော့ ရှကရြမှန်း မသိဘူးလား”

“ဟဲ့… အဲ့ဒီတုန်းက အရမ်းကောင်းနတောကိုး ဟဲ့။ ရှကဖြို့မပြောနဲ့ တဈဆှတဈေမွိုးလုံးကို မေ့နတော”

“အဈမလငကြှီးကိုရော သတိမရဘူးလား”

“အမလေး… ရပါ့။ သူဒီလောကြ နေ့တိုင်းလုပန်တေုန်းက ဒီလိုမှမကောင်းဘဲ။ သူဘဲကောင်းပြီး ဇိမယ်ူခဲ့တာကို တွေးတွေးပြီး ဒေါသထွကန်တော”

“အဈမလငကြှီးက နေ့တိုင်း ဘာလုပတ်ာလဲ”

“ဟဲ့… နငအြခုလုပသ်လို လုပတ်ာလေ”

“ကနွောကြ ဘာလုပလြို့လဲ အဈမရဲ့”

“ဟဲ့… လိုးတာဟဲ့၊ လိုးတာ၊ ကဲ ကြနပေပြှီလား၊ ဒါ ကြားချင်န်တောမို့လား ငါ့ပါးစပကြ”

“ဟား… ဟား… အခုမှဘဲ ငါ့အဈမ အမှငမြှနရြတော့တယ်။ နောကကြို ဒီလိုဘဲပြောနောြ။ ဝေ့လညကြှောငပြတ် မပြောနဲ့”

“တောပြါ ကောငဆြိုးလေး။ ဟဲ့ ဒါနဲ့နပေါဦး။ နငင်ါ့ဟာကြီးကို စုပတ်ာ မရှံဘူးလား”

“ဘယဟြာကြီးလဲ အဈမရဲ့”

“အောြ… ဒီကောငလြေးကလည်း၊ စောကဖြုတကြှီးဟေ့၊ စောကဖြုတကြှီးကို ပြောတာ သိပြီလား”

“ဟား… ဟား… အဲ့လိုရှင်းရှင်း ပြောပါ အဈမရဲ့။ စောကဖြုတဆြိုတာ ရှံစရာမှမဟုတတ်ာ။ အဈမလငကြှီးက အဈမစောကဖြုတကြို မစုပပြေးဘူးလား”

“အမလေး… စုပပြေးဖို့နနသေောသာ လကန်ဲ့တောင် မကိုငဘြူး။ သူလိုချင်တ်ဲ့အခွိန် လိုးဖို့ပဲ သိတာ”

“အင်း… အဈမလငကြှီးက တောတ်ောကြို မမိုကတ်ာဘဲ။ ယောကြြားကောင်းဆိုတာ မိန်းမစောကဖြုတကြို အပီစုပပြေးတဲ့ သူကိုမှခေါတ်ာ အဈမရဲ့”

“အင်းပါ… ဟုတပြါပြီ… ယောကြြားကောင်းလေးရယ် ဒါပဲနောြ။ နကဖြနကြွ မင်းပြောသလို ဒီထကကြောင်းအောင် လုပပြေးနောြ။ အောြ မှားလို့.. လိုးပေးနောြ ဟင်း ဟင်း ဟင်း”

“စိတခြွ အဈမ။ အခုတော့ ကနွောအြိမပြှနလြိုကြဦးမယ်။ နကဖြနစြောင့န်နေောြ”

အဲ့လိုနဲ့ နောကန်ေ့ နောကန်ေ့တွမှော တဈနေ့တဈမွိုးနဲ့ မရိုးရအောင် အဈမသန်းအေးကို ကနွောြ နည်းမွိုးစုံနဲ့ လိုးပေးခဲ့ပါတယ်။ အဈမသန်းအေးကို ကနွောြ လိုးလိုးနတော တငမြကေ သိနသလေိုဘဲ။ သူ့အကြည့်တ်ှကေ ငါသိပါတယဆြိုတဲ့ ပုံစံမွိုးတွေ ပြနပေါတယ်။ တဈခါကဆို

“အဈကိုကြောန်ောြ ကြည့်လြဲလုပြဦး”

လို့ပြောတယ်။ ကနွောကြ မသိသလိုနဲ့

“ဘာလဲဟ ဘာကြည့်လြုပရြမှာလဲ”

ဆိုတော့

“ဘာမှမဟုတဘြူး”

လို့ ပြောတယ်။ အဲ… အဲဒီတော့မှဘဲ ကနွောြ တငမြေ့ကို သတိထား ကြည့်မြိလာတယ်။ လားလား သူကလည်း မကြစြေ့အောကမြှာတင် နေ့ချင်ြးညချင်ြး ထွားလာလိုကတ်ာ မယုံနိုငစြရာဘဲ။ ဖငလြုံးကြီးတွကလေည်း အယန်တောဘဲ။ နို့တွကလေည်း အတောြ ထွားလာတယ်။ အပျိုဆိုတော့ တင်းတင်းရင်းရင်းနဲ့ ကြည့်ရြတာ ပိုပြီးရငခြုနစြရာကောင်းတယ်။

သူက (—) တန်းဆိုတော့ အသကကြ အခုမှ (—) နှစ်လောကဘြဲ ရှိဦးမှာ။ ထွားတာကတော့ တောတ်ော့ကြို ထွားလာတာ။ တဈယောကယ်ောကကြများ သူ့ကို ကိုငန်သလေား ထငရြတယ်။ ပြောလို့တော့ မရဘူး။ ဟုတခြငွလြည်း ဟုတန်မှော။

ကနွောလြည်း တငမြေ့ကို ကြည့်ကြှည့ပြှီး တအား ကို လိုးချင်စြိတတ်ှေ ပေါကလြာတယ်။ ကနွောစြပြီး လိုးတတကြတည်းက အဈမကြီးတွေ၊ အဒေါကြှီးတွကေိုဘဲ လိုးဖူးသေးတာ။ တငမြေ့လို အငံ့လေးတွကေို တဈခါမှ မလိုးဘူးသေးဘူး။ အင်း… တဈနေ့နေ့တော့ ဒီကောငမြလေးကို လိုးရအောင် ကြံဦးမှပါပဲ။

တငမြေ့ကို မလိုးရသေးခငမြှာတော့ အဈမသန်းအေးနဲ့ နေ့တိုင်းနီးပါး လိုးဖြစ်ပါတယ်။ စနေ၊ တနင်ျဂနှမှော တငမြေ ကြောင်းပိတလြို့ အိမမြှာ ရှိနတောကြောင့ြ အခွင့မြသာပမေဲ့ ကြောင်းဖြင့ရြကတ်ှမှောတော့ နေ့တိုင်းဆောတ်ာပါပဲ။ ကြောင်းပိတရြကတ်ှမှောတောင် လဈရငလြဈသလို ဟိုနှိုကဒြီနှိုကြ လုပရြတာလည်း အရသာတဈမွိုးပါပဲ။

တဈခါဆိုရင် အိမပြေါမြှာ လူစုံတကစြုံ ရှိနတေုန်း ညဘကကြှီး အိမဘြေးမှာ အဈမသန်းအေးကို လေးဘကကြုန်းခိုင်းပြီး လိုးခဲ့ဖူးသေးတယ်။ အဈမသနအြေးကလည်း အခုမှ စိတတ်ိုင်းကြ စားရလို့လား မသိပါဘူး ဘယအြခွိန် တကလြိုးလိုး ရယဒြီဘဲ။ ကနွောတ်ို့ ကဲခဲ့ပုံများကတော့ ရာသီလာခွိနတ်ောင် မရှောငဘြူး၊ သှေးတရဲရဲနဲ့ ကိုငတ်ာဘဲ။

အဲဒီလို ကဲခဲ့လို့ဘဲ တငမြေ ရိပမြိလာတာ ထငတ်ာဘဲ။ တငမြေ့ကို ကြည့်ရြတာလည်း တဈနေ့တဈခွား ပုံစံပြောင်းလာတယ်။ ကနွော့အြထငတ်ော့ အလိုးခံပြီးသှားတဲ့ပုံ ပေါကန်တယ်ေ။ စုံစမ်းကြည့်တ်ော့ ဘဲက ရှိနပြေီ။ ကြောင်းကတောင် မဟုတဘြူး။ အပြငကြ အလုပလြုပန်တေဲ့ကောငလြေး တဈယောကြ။ အသကကြ ကနွော့လြောကဘြဲ ရှိမယထြငတ်ယ်။ အလုပတ်ောင် လုပန်ပြေီဆိုတော့ အတွေ့အကြုံက ကောင်းကောင်းရှိပြီး နလေောကပြှီ။ အဲဒီတော့ ဘယန်လေိမ့မြလဲ၊ ကိုငတ်ော့မှာပေါ့။

အဲ့ဒါကြောင့ြ ဒီကောငမြလေးကို ကြည့်ရြတာ နည်းနည်းရဲတင်းနပြေီး ပြောတာဆိုတာကလည်း ပိုရဲလာသလိုဘဲ။ အဲဒီတော့လည်း ကနွော့အြတွကြ ပိုကောင်းသှားတာပေါ့။ ကနွောကြ အဈမသန်းအေးကို လိုးနရင်ေး ပေါတ်ငဘြဲ သူ့ညီမတငမြေ့ကို ကနွောြ အရမ်းလိုးချင်န်ကြေောင်း ပြောလိုကတ်ယ်။ အဲ့လို ပြောလိုကကြာမှ အဈမသန်းအေးက ပိုပိုထလာသလိုဘဲ။ စိတမြဆိုးဘဲ သူကတောင် ပြနပြှောလိုကသ်ေးတယ်။

“ဟဲ့… နငလြိုးချင်ရြအောင် ဟိုက ကလေးဘဲ ရှိသေးတဲ့ဟာကို”

“အာ… အဈမကလည်း ဒါလား ကလေး။ သူ့နို့ကြီးနဲ့ ဖငကြှီးကို ကြည့်ပြါလား။ အဈမထကတ်ောင် ကြီးဦးမယ်”

“အေး… ဟုတတ်ယန်ောြ သူ့ဟာတွကလေည်း အယန်တောဘဲ”

“ကနွော့အြထငတ်ော့ သူ့ဘဲက သူ့ကို ကောင်းကောင်းလိုးပေးနတယ်ေ ထငတ်ာဘဲ အဈမရ”

“ဟဲ့.. သူ့မှာ ရည်းစားရှိလို့လား”

“အမလေး… ရှိလှန်းလို့။ သူ့ကောငကြ အထညခြွုပမြှာ လုပတ်ာလေ။ မှသောင်း တဲ့”

“အင်.. ဒါဆို သချောပါတယ်။ ဒီကောငမ် ကြည့်ရြတာ ဆီဖူးတခါခါ ဖြစ်နတော ဒါ့ကြောင့ကြိုး။ ဒါဆိုရင် နငလြည်း ကြိုးစားလေ။ နင့ဆြိုရင် သူပိုကြှသှေားမှာ။ ဘယကြောငမြှ နင့လြောကြ အလိုးကောင်းမှာ မဟုတဘြူး”

“အဈမက သဝနမြတိုဘူးလား”

“ကြယ်… မတိုပါဘူး။ ကိုယ့ည်ီမလေး ကောင်းစားဖို့ပဲဟာ။ ဟုတတ်ယမြို့လား”

“ဟားဟား…… ဟုတတ်ာပေါ့။ သိပတ်ောတ်ဲ့ အဈမပဲ။ ဒါမှ ညီမကို ခစွရြာကြမှာ”

“အင်းလေ၊ ကဲ ပြောလည်းပြော လိုးတာလည်း နာနာ ဆောင့လြိုးပေးဟေ့”

“အာ.. စိတခြွ စိတခြွ အသားကုနကြို လိုးဦးမှာ”

အဲ့လိုနဲ့ သူ့ညီမကို လိုးချင်တ်ဲ့အကြောင်း အဈမကို ပြောပြောပြီး လိုးရတဲ့ အရသာကို ခငဗြွားတို့ တွေးသာကြည့်ပြတေော့။

ဒီလိုနဲ့ အဈမသန်းအေးကို လိုးလိုးနတော ၃ လလောကြ ကြာလာတော့ တငမြကေ အသအချောကို ဓါတပြေါကလြာပါတယ်။ သူလည်း ခံချင်လြာတယထြငတ်ယ်။ မသိမသာရော သိသိသာသာပါ အထာတွေ ပေးလာပါတယ်။ ကနွောလြည်း သူပေးတဲ့အထာကို လကလြှတမြခံဘဲ ရရငရြသလို သူခင်းတဲ့လမ်းကို လိုကလြွှောကပြါတယ်။ အစမှာတော့ စကားနဲ့ပဲ စရတာပေါ့။

“အဈကိုတို့ကတော့နောြ လုံးဝကို အိုကနတေောဘဲ။ ဟုတတ်ယမြို့လား”

“ဟဲ့… ကောငမြလေး၊ ဘာတွလွှေောကပြှောနတောလဲ”

“အံမယ်… မသိချင်ယ်ောငဆြောငမြနပေါနဲ့နောြ၊ ဒီက အားလုံးသိပြီးသား”

“ကဲ… ပြော ဒါဆိုဘာသိတာလဲ”

“သိတာပေါ့၊ အဈကိုနဲ့ အဈမသန်းအေးတို့အကြောင်းလေ”

“ဟဲ့… ငါတို့က ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ ဒီလိုဘဲ ရိုးရိုးနတောကို၊ မှိုခွိုး မွှဈခွိုး လွှောကမြပြောနဲ့”

“အောြ.. အင်း.. ဟုတပြါတယ်။ အဈကိုတို့ ရိုးရိုးက ဝုန်းဒိုင်းကို ကြဲနတောဘဲလေ။ မပြောချင်လြို့ ကြည့်န်တောကို”

“အောြ… နငကြလည်း ကိုယ့အြဈမတဈယောကြ ကောင်းစားနတောကို မသိချင်ယ်ောငဆြောင် နလေိုကပြေါ့ဟာ”

“အင်းပါ၊ နပေါတယ်၊ အမတေို့သိသှားရင် ပြသနာတကမြှာစိုးလို့ ဆငခြှငန်ိုငအြောငလြို့ ပြောတာ၊ စတနောနဲ့”

“အောြ… အေး… ကြေးဇူးတငပြါတယဟြာ။ ဒါနဲ့ နငလြည်း မှသောင်းနဲ့ အဆငပြှတယေမြို့လား”

“အမ်… အဈကိုက ဘယလြိုလုပသ်ိလဲ”

“ဒီလိုဘဲပေါ့ဟာ၊ နငည်ည ကြူရှငသ်ှားမယဆြိုပြီး ကြောင်းဝင်းထဲမှာ အစောင့န်ဲ့ညှိပြီး အလုပဖြစ်ကြတာလည်း ငါသိသားဘဲ”

“ဟာ… အဈကိုနောြ အမတေို့ကို လုံးဝမသိစနေဲ့နောြ၊ သိရင် ညီမကို အသဆေောမြှာ”

“အေးပါ၊ နငသ်ာကြည့်စြား၊ အရိုးမစူးစနေဲ့”

“အင်… ဘာပြောတာလဲ”

“ဟဲ့၊ ဗိုကကြလေး ပူမလာစနေဲ့လို့ ပြောတာ”

“အောြ၊ ဒါလား၊ ဒီခတ်ကြေီးမှာ ဖြစ်စရာလား၊ ဆေးတွမွေား ပေါလှန်းလို့”

“အေးပါ၊ ဟုတပြါပြီ၊ သိရငပြှီးတာဘဲ”

တငမြနေဲ့ အဲ့လိုမွိုးကို ပေါတ်ငတ်ှလည်ေး ပြောဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။ သူကလည်း ဒီလိုပြောရတာ မကြန်ှာတောင် မပကြဘြူးဗွာ။ နောကတ်ော့ ကနွောလြည်း ပေါတ်ငဘြဲ

“ဟဲ့… နငင်ါတို့အကြောင်း ဘယလြိုရိပမြိသှားတာလဲ”

“အဈကိုတို့ကသာ မှှနပြှီး မသိတာ။ တဈနေ့ အဈကိုတို့ ကဲနတေုန်း ညီမက ကြောင်းမတကဘြဲ အခန်းထဲမှာ အိပန်တောလေ။ အဈမသန်းအေးကလည်း ညီမကြောင်းမတကတ်ာ မသိလိုကဘြူး။ အဈကိုတို့ဆီက အသံတွကြေားတော့မှဘဲ ညီမမှာ အသံလုံး၀ မထွကအြောင် ငှိမန်ရတေယ်”

“နငခြွောင်းကြည့်လြိုကသ်ေးတယမြို့လား”

“ဟီးဟီး… နောကတ်ော့လည်း အသာလေး အသံမထွကအြောင် ချောင်းတာပေါ့”

“အားလုံးမှငလြိုကတ်ာပေါ့၊ ဟုတလြား”

“အင်းပေါ့”

“အဲဒီတဈခါထဲလား”

“ဟင့အြင်း၊ အိမဘြေးမှာ ညကြီး လုပတ်ုန်းကရောပဲ”

“နင် အဲဒါတွေ မှသောင်းကိုရော ပြနပြှောပြလား”

“အာ….မပြောပါဘူး၊ ကိုယ့အြဈမ အကြောင်းကို ပြောစရာလား တောကြှာ လာတန်းစီနမှဖြေင့ြ ဟီးဟီး”

“နငသ်ိတာ အဈမသန်းအေးရော သိလား”

“ဟင့အြင်း၊ မသိဘူး”

“အေးအေး၊ သူ့ကိုမပြောနဲ့နောြ။ တောကြှာ ရှကသ်ှားပြီး ငါ နောကမြရတော့ဘဲ နေဦးမယ်”

“အမလေး ဝေးသေး။ သူက လိုချင်လြှန်းလို့ ဒီလောကြ ငန်းငန်းတကြ ဖြစ်နတောကို”

“ဟားဟား…. အဲ့လောကသ်ိသာလား”

“သိသာတာပေါ့၊ ဟုတတ်ယမြို့လား”

“အင်း၊ ဟုတတ်ယ်”

တငမြနေဲ့ ဒီလောကြ ပေါတ်ငတ်ှေ ပြောဖြစ်နတော သူ့ကိုလိုးဖို့က ဘယလြိုစရမလဲ မသိဘူး ဖြစ်နတယ်ေ။ အဈမသန်းအေးကို ပြောတော့

“ဟဲ့… သူအိပန်တေုန်း သူ့စောကဖြုတကြှီးကို အပီယကပြေးလိုကရြင် ပြီးတာဘဲ။ နင့အြယကသ်ာ ခံလိုကရြရင် အလိုလို အလိုးခံလာလိမ့မြယ်”

ဒါပမေဲ့ ကနွောကြတော့ နည်းနည်း ကြောကန်တေုန်းပဲ။ သူ့ညီမကို လိုးချင်လြေ၊ အဈမကို ဖိလိုးလနေဲ့ အဈမသန်းအေးသာ ကောင်းစားနတေော့တာ ပေါ့။ ဒီအတွင်းမှာ တငမြကလေည်း ကနွော့ရှေ့ ထမီရငလြွားနဲ့ ဖြတလြွှောကလြိုကြ၊ တီရှပကြို ဘရာစီယာမပါဘဲ ဝတပြှီး လွှောကပြှလိုကန်ဲ့ ကနွော့ကို အပီကစားနပေါတယ်။

တဈနေ့တော့ ကနွော့အြလှည့ြ ရောကလြာပါတယ်။ အဲဒီနေ့က ကနွောကြ အဈမသန်းအေးကိုလိုးဖို့ နေ့လယ် အိမပြေါတ်ကပြှီး အိမတ်ံခါးကို ပိတလြိုကပြါတယ်။ နောကြ အဈမသန်းအေးအခန်းထဲ ဝငလြိုကပြှီး သူ့အလာကို ထုံးစံအတိုင်း စောင့န်ေ လိုကပြါတယ်။ ခါတိုင်းလည်း ဒီလိုဘဲ ကနွောကြစောင့န်ေ သူက လုပစြရာရှိတာလုပပြှီး (အထူးသဖြင့ကြတော့ ကနွောြ ကောင်းကောင်းစုပန်ိုငဖြို့ သူ့စောကဖြုတကြို အသအချောဆေးပြီး) ဝငလြာတာပါဘဲ။ ဒီနေ့လည်း အဲ့လိုဘဲ လာမယထြငပြှီး စောင့န်ရင်ေးနဲ့ မှေးကနဲ အိပပြွောသ်ှားပါတယ်။

ကနွောြ ရုတတ်ရကြ နိုးလာတော့ တငမြေ့အခန်း ထဲက သနပခြါးသှေးသံ တရှဲရှဲ ကြားနရပေါတယ်။ အဲဒါနဲ့ အသာထပြီး သူ့အခန်းဘကသ်ှားပြီး ခန်းစည်းဖြင့ကြှည့လြိုကတ်ော့ တငမြေ ထမိနရြငလြွားနဲ့ သနပခြါးသှေးနတောကို တွေ့လိုကရြ ပါတယ်။ အဲ့ဒါနဲ့ ကနွောကြ..

“ဟဲ့… တငမြေ အဈမသန်းအေးကော”

“သူ့လငကြှီး ညက ပြနလြာခေါသ်ှားပြီ။ ဟား ဟား၊ တို့အဈကိုတော့ ကနွရြဈကြီး ဖြစ်ပါပြီ။ သနားပါတယ်”

“အမလေး၊ ပြူနာမရှိပါဘူး။ ငါ့ညီမတဈယောကလြုံး ရှိတာဘဲ၊ ဟုတတ်ယမြို့လား”

လို့ ကနွောပြှောတော့ တငမြကေ ပြုံးစိစိလုပပြှီး ဘာမှမပြောဘဲ ငှိမန်ပေါတယ်။ ကနွောလြည်း သူ့အခန်းထဲ ဝငပြှီး သူ့ကုတငပြေါြ လှဲအိပလြိုကပြှီး သူသနပခြါးသှေးတာကို စိနပြှနပြေေ ကြည့်န်လေိုကပြါတယ်။ တငမြကေ ဘာမှထပမြပြောဘဲ သူ့အလုပသ်ူဆကလြုပပြှီး သနပခြါး လိမ်းနပေါတယ်။ အဲဒီအခွိနမြှာဘဲ အိမရြှေ့တံခါးဝကနေ

“ဟဲ့… တငမြေ”

ဆိုတဲ့ သူ့အမရေဲ့အသံကို ကြားလိုကရြတော့ ကနွောလြည်း ခေါင်းကြီးသှားပြီး တငမြလည်ေး မကြလြုံးပြူးသှားပါတယ်။ သူက သုတကြနဲ ထသှားပြီး အိမရြှေ့ထွကသ်ှားပါတယ်။ ကနွောလြည်း ကုတငပြေါကြ ထပြီး တံခါးကြားကို ပြေးဝငလြိုကပြါတယ်။

“ဟဲ့ကောငမ်၊ အိမတ်ံခါးမပိတဘြဲ ရငလြွားကြီးနဲ့ အိမထြဲမှာ ဘာလုပန်တောလဲ”

“အမကလေည်း ရချိုးပြီး သနပခြါးလိမ်းနတေဲ့ဟာကို”

“ဟဲ့၊ အဲလိုဆိုလည်း အိမတ်ံခါး၊ ခွံတံခါး ပိတပြှီးမှ လုပပြါလား။ ခတ်ကြေီးက ကောင်းတာမဟုတဘြူး။ နင့ကြို လူတကလြိုးသှားမှ ဟုတပြေ့ဖြစ်နေဦးမယ်”

“အာ အမကလေဲ”

“အမကလေဲ မလုပန်ဲ့။ တို့ဈေးနောကကြ ရပကြှကထြဲမှာ ဖြစ်ပြီးလို့ ပြောနတော။”

“အမကေ ဘာပြနလြာလုပတ်ာလဲ”

“ငါ့စာရင်းစာအုပ် ကနွခြဲ့လို့ ပြနလြာယူတာ။ အခု ပြနသ်ှားတော့မှာ။ ကဲ တံခါးတွေ လိုကပြိတ်ဦး”

“ဟုတကြဲ့ အမေ”

ဒါနဲ့ တငမြလည်ေး သူ့အမနေောကကြနေ လိုကပြှီး အိမတ်ံခါးတွေ ခွံတံခါးတွေ လိုကပြိတလြိုကပြါတယ်။ အဲဒီတော့မှဘဲ ကနွောလြည်း အသကမြှနမြှနပြှနရြှူနိုငပြှီး တံခါးကြားက ထွကန်ိုငပြါတော့တယ်။ တငမြေ ပြနတ်ကလြာတော့

“တငမြရယ်ေ ကံကောင်းလို့ ငါ့အသဲတွေ ထိပသ်ှားတာဘဲ”

“ညီမလည်း အတူတူပါဘဲနောြ။ ဒီကြားထဲ အဈကို့ဖိနပကြှီးက အိမရြှေ့ကပြငမြှာ။ အမေ မမှငခြင် တံခါးကြား မနည်းကနသ်ှင်းလိုကရြတယ်။ မှငမြွားမှငသ်ှားလို့ကတော့ မိုးကြိုးပစ်ပြီ”

“နငအြမကေ သူ့သမီး လူတကလြိုးသှားမှာ စိုးနတယ်ေ။ သမီးက လိုးမယ့်လူကို အခန်းထဲ ထည့ထြားတာတော့ မသိဘူး။”

“ဟီးဟီး၊ အဈကိုနောြ ပြောလိုကရြင် ပကပြကစြကစြကဘြဲ”

“အောြ၊ ဒီလိုဘဲ နင့အြမဆေီက သငထြားတာလေ။ ပကပြကစြကစြကပြှောမှ ပြောလို့ကောင်းတာဟ”

“သိပါတယ်။ အဈမသန်းအေးနဲ့တုန်းကလည်း နှစ်ယောကသ်ား ပြောလိုကတ်ာ ပကပြကစြကစြကပြဲ။ အကုနကြှားပါတယန်ောြ”

“နင် ငါတို့ပြောတာတွေ နားထောငပြှီး ဖီးတကန်တောမို့လား”

“ဟီး… ဟီး… ”

“ဟီး… ဟီး… မလုပန်ဲ့၊ ဒီအနားလာ”

“နေဦးလေ အဈကိုရဲ့၊ သနပခြါးလိမ်းလိုကြဦးမယ်”

တငမြကေ သနပခြါးကို ပြီးအောင် ဆကလြိမ်းနတောကိုကနွောလြည်း ဆကကြှည့န်လေိုကပြါတယ်။ အခုနက ပြောထားတဲ့ စကားတွကြေောင့ြ လူကတော့ သှေးတောတ်ောြ ဆူနပေါပြီ။

မကြာခင် တငမြေ သနပခြါးလိမ်းပြီးသှားပါတယ်။ သနပခြါး ပါးကြကကြှားလေးနဲ့ ကြည့်လြို့အတောကြောင်းသား။ တငမြကေ အရပကြ ငါးပေ မရှိတရှိ၊ လူက လုံးလုံး၀၀လေး၊ အသားက မဖြူပမေဲ့ ဝင်းဝင်းလေး၊ နောကပြှီး ရငသ်ားတွကေ သူ့အရှယန်ဲ့စာရင် နည်းနည်းလေး ပိုကြီးနမလေားပဲ။ တငသ်ားက လည်း လုံးပြီး အသားအပြည့န်ဲ့၊ ဘယအြခွိနကြှည့ကြှည့ြ ရငခြုနခြငွစြရာ။

“ကဲ လာ ဒီအနား”

ဆိုတော့ ကနွော့အြနားကပလြာပြီး ဘေးနားမှာ လာထိုငပြါတယ်။

“အဈကိုနောျ၊ ညီမက အမသန်းအေးမရှိတော့ အဈကို့ကို သနားလို့နောျ။ သူများတွေ လုံးဝမသိစနေဲ့”

“အေးပါဟာ၊ ငါ့ညီမလေးကို ကြေးဇူးတငပြါတယ်”

ကနွောကြ ပြောလဲပြော လကကြလည်း အလုပစြပါတော့တယ်။ ပထမ သူ့ပုခုံးသားလေးတွကေို ရှရှလေး စပြတပြေးလိုကပြါတယ်။ သူက ထမီရငလြွားနဲ့ဆိုတော့ တဈဆင့တ်ကပြှီး ရငဘြတကြို ပြတလြိုကြ၊ လညပြင်းကို ပြတလြိုကြ လုပရြင်း သူ့ပါးလေးကို သူ့နားရှကလြေးကို အသာနမ်းပေးလိုကတ်ော့ သူကြကသ်ီးထလာတာကို မှငရြပါတယ်။ နောကတ်ော့ သူ့ထမီကို အသာဖြညလြိုကပြှီး ကနွော့ည်ာလကန်ဲ့ သူ့ညာဘကန်ို့ကို အုပကြိုငပြှီး ပြတသ်ပပြေးရင်း သူ့ဘယဘြကန်ို့ကို အသာလေးစပြီး စို့ပေးလိုကပြါတယ်။ သူ့ဆီကနေ ရှိုကကြနဲ အသကရြှူသှင်းလိုကတ်ာကို ခံစားလိုကရြပြီး နောကမြှာတော့ သူ့အသကရြှူသံ နည်းနည်းပြင်းလာပါတယ်။ မကြစြေ့ကို မှိတထြားပြီး ကနွောလြုပသ်မွှ ငှိမခြံနပေါတယ်။

ကနွောကြ သူ့ညာဘကရြငအြုံပေါမြှာ တာဝနထြမ်းဆောငန်တေဲ့ ကနွောြ့ညာလကကြို သူ့ဗိုကပြေါြ လွှောခပြှီး တဖြေးဖြေး အောကကြို ဆကဆြင်းလိုကပြါတယ်။ အစတော့ သူ့ပေါငကြို ပြတပြေးနရင်ေးက အသာလေး ပေါငကြှားထဲ ပို့လိုကပြါတယ်။ သူကလည်း တာဝနကြွပေါတယ်။ သူ့ပေါငကြို အသာလေး ဖြဲပေးပါတယ်။ အစကတည်းက တငမြကေ ခံချင်န်တောဆိုတော့ ကနွော့မှာ ဘာအခကအြခဲမှ မရှိဘဲ စခန်းသှားလို့ ရနပေါတယ်။

ကနွော့လြကခြွောင်းလေးတွနေဲ့ တငမြေ့စောကဖြုတလြေးကို အသာလေး ပြတဆြှဲပေးလိုကြ၊ စောကစြေ့လေးကို ဖိပြတပြေးလိုကန်ဲ့ တဈလှည့စြီ လုပပြေးလိုကတ်ော့ သူလည်း တွန့ကြနဲ တွန့ကြနဲ ဖြစ်လာပါတယ်။ စောကဖြုတကြလေးလို့ ပြောရင် မှားမယ်၊ စောကဖြုတကြှီးပါ၊ လကဖြဝါးတဈအုပစြာလောကြ ရှိပါတယ်။ အယန်တောဘဲ။ နောကပြှီး အမှှေးလုံးဝမရှိဘဲ ပြောငရြှင်းနတေော့ ပြတလြို့ကောင်းတယ်။ စောကစြေ့ကလည်း မာပြီး အတောကြှီးပါတယ်။

ကနွောကြ သူ့ကို အသာလေး ဖကလြှဲလိုကတ်ော့ သူ့ကိုယလြုံးက ကုတငပြေါမြှာ ခွထေောကန်ှဈချောင်းက အောကမြှာ တွဲလောင်းကနွပေါတယ်။ အဲဒီလိုကြည့်တ်ော့မှ သူ့စောကဖြုတကြှီးက ပိုပြီး ခုံးထလာပြီး ပိုကြည့်ကြောင်းလာပါတယ်။ ပြီးတော့ ကနွောြ ကုတငအြောကကြို လွှောဆင်းလိုကပြှီး သူ့ခွထေောကန်ှဈချောင်းကြားမှာ နရောဝငယ်ူပြီး ဆောင့ကြှောင့ထြိုငလြိုကပြါတယ်။ ပြီးတော့မှ သူ့စောကဖြုတကြှီးကို လွှာနဲ့ အပေါအြောကဆြှဲပြီး ဖြေးဖြေးချင်ြး စလကြပြေးလိုကပြါတယ်။

သူ့စောကစြေ့ကို လွှာနဲ့လကြပြေးလိုကြ၊ နှုတခြမ်း နှစ်ခုကြားမှာ ဖိပြီး စုပပြေးလိုကန်ဲ့ ဆကတ်ိုကလြေး လုပပြေးလိုကတ်ော့ သူလည်း လုံးဝမနနေိုငတ်ော့ဘဲ ကနွော့ဆြံပငကြို အတင်းဆှဲထားပြီး ပါးစပကြ “အီး၊ အင်း၊ အူး” နဲ့ အသံမွိုးစုံ ထွကလြာပြီး သူ့ဖငကြှီးကလည်း တအားကို ကြှတကလြာလိုကြ ပြနကြသွှားလိုကန်ဲ့ လောကနိဗျဗါနစြည်းစိမကြို အပြည့အြဝ ခံစားနပေါတော့တယ်။

ကနွောလြည်း ကနွော့လွှာကို သူ့စောကဖြုတအြကြဲကြောင်းထဲ ထိုးထည့လြိုကပြှီး သူ့စောကဖြုတကြို လွှာနဲ့လိုးပေးနလေိုကပြါတယ်။ သူ့စောကဖြုတကြှီးကလည်း စောကရြညခြွှဲခွှဲတွနေဲ့ ရှှဲရှှဲစိုနပေါတယ်။ ရချိုးပြီးကာစလည်းဖြစ် သူကလည်း ဆပပြှာနဲ့ ကောင်းကောင်းဆေးထားတော့ သူ့စောကဖြုတကြှီးက လုံးဝမနံဘဲ ဆပပြှာနံ့ သင်းသင်းလေး မှှေးနပေါတယ်။ သူ့စောကရြည် အရသာကလည်း ခွိုတိုတိုလေးဗွ။

ကနွောလြည်း မနားတမ်း စောကခြေါင်းထဲ လွှာနဲ့လိုးလိုကြ စောကစြေ့ကိုစုပလြိုကန်ဲ့ ကနွော့အြထင် နာရီဝကလြောကကြှာမယ် ထငတ်ယ်။ သူ့ဆီက “အီး..၊အီး..၊ အီး..၊ အီး..” နဲ့ ရငခြေါင်းထဲကလို ညှဈသံကြီး ထွကလြာပြီး ပေါငန်ှဈချောင်းကို အတင်းဆှဲစေ့ပြီး တဈခွီပြီးသှားပါတယ်။ ကနွော့မြကြန်ှာတဈခုလုံးလည်း သူ့စောကရြညတ်ှနေဲ့ ရှှဲရှှဲစိုနပေါတော့တယ်။ ကနွော့လီးကြီးကလည်း အသားကုန် မာနပြေီး သူ့အလှည့ရြောကဖြို့ကို စိတရြှညရြှညန်ဲ့ စောင့န်ရပေါတယ်။ လဖကကြောင်း စားချင်တ်ော့လည်း ပလောငတ်ောငတ်ကြ နှေးရမှာပေါ့။

တငမြလည်ေး မကြလြုံးကို စုံမှိတထြားပြီး အသကပြှင်းပြင်းရှူလို့ ကြေးကြေးလေး ညိမန်ပေါတယ်။ ကနွောလြည်း တီရှပကြိုခွှတပြှီး ပုဆိုးကိုပါ ဂွင်းလုံးခွှတပြှီး ဘေးကို ကနထြုတလြိုကပြါတယ်။ ခဏနတေော့မှ ကနွောြ အသာထပြီး သူ့ကို ဘေးတိုကပြုံစံကနေ ပကလြကကြလေး ဖြစ်သှားအောင် ဆှဲလှည့လြိုကပြါတယ်။ ကနွောကြ ကုတငအြောကမြှာ မတတ်တရြပပြှီး သူ့ခွထေောကန်ှဈချောင်းကို ခွကငွြေးဝတကြနေ ထောငကြိုငပြှီး အသာဖြဲလိုကပြါတယ်။

အဲ့သလို ဖြဲလိုကတ်ော့ မှငလြိုကရြတဲ့ တငမြေ့စောကဖြုတကြှီးဟာ ဖောင်းကားပြီးတော့ အမှှေးကလည်း ပြောငန်တေော့ တောတ်ောကြို ကြည့်လြို့ကောင်းပါတယ်။ ကနွောလြည်း မနနေိုငတ်ာနဲ့ ခဏထိုငခြလွိုကပြှီး သူ့စောကဖြုတကြှီးကို ထပယ်ကလြိုကပြါတယ်။ ခဏလောကြ ယကပြေးလိုကပြှီးတော့မှ ထလိုကပြှီး အစွမ်းကုန် မာတောငန်တေဲ့ ကနွော့လီးကို သူ့စောကဖြုတဝြမှာ တေ့လိုကပြါတယ်။

တငမြကေ မကြလြုံးကို မှေးမှေးလေးဖြင့ပြှီး ကနွော့ကြို လှမ်းကြည့်ပြါတယ်။ ဘာမှတော့ မပြောဘူး။ ကနွောကြ ကနွော့လြီးကြီးကို စိုရှှဲနတေဲ့ သူ့စောကဖြုတထြဲကို ဖြေးဖြေးလေး ဖိသှင်းလိုကပြါတယ်။ စောကရြညတ်ှကလေည်း ရှှဲနေ၊ ခံကလည်း အရမ်းခံချင်န်ေ၊ အရငကြ အလိုးခံဖူးပြီးသား စောကဖြုတကြလည်းဖြစ်နေ ဆိုတော့ ကနွော့လီးကြီး သူ့စောကဖြုတထြဲ စီးစီးပိုငပျိုငခြွောချောခွူခွူဘဲ ဖြေးဖြေးချင်ြး ဝငသ်ှားပါတယ်။

“အင်း… အဈကိုရယ် ကောင်းလိုကတ်ာ။ ညီမ တဈခါထဲ နိဗျဗါနရြောကသ်ှားတယ် သိလား။”

“နငခြုဏရောကတ်ာ နိဗျဗါနပြထမထပဘြဲ ရှိသေးတယ်။ အခုမှ နင့ကြို အမှင့ဆြုံးပို့မှာ။ အဆငသ်င့သ်ာ ပြငထြားပတေော့။”

ပြောနရင်ေးဘဲ သူ့ကိုဖြေးဖြေးမှနမြှနလြေး လိုးပေးနလေိုကပြါတယ်။ အစဆိုတော့ အသားကုန် ဆောင့လြိုးလိုကရြင် သားအိမကြိုထောကပြှီး နာမှာစိုးလို့ လီးကို တဈလကမြလောကခြနွပြှီး မှနမြှနလြိုးလိုကြ၊ နည်းနည်းသှကသ်ှကလြိုးလိုကြ လုပပြေးနလေိုကပြါတယ်။ အဲလို လိုးပေးနရင်ေး

“နင့စြောကဖြုတကြို မှသောင်းရော ငါ့လို ကောင်းကောင်းစုပပြေးလား”

“ယကတ်ော့ယကပြေးတယ် အဈကိုရ။ အဈကို့လိုတော့ အကြာကြီး ပြီးတဲ့အထိ စုပမြပေးဘူး။ အခွိနကြလည်း မရဘူးလေ။ ရတဲ့အခွိနလြေးကို အမှနလြိုးရတော့ အဈကို့လို အသအချော စုပပြေးခွိန် မရဘူးလေ။ ရရငတ်ော့ သူလည်း လုပပြေးမှာပါ။”

“အေးပါ… ဟုတပြါပြီ။ နငကြလည်း နင့အြကောငကြို ကာနလေိုကတ်ာ”

“ကာတာမဟုတဘြူး အဈကိုရ၊ တကယပြှောတာ။ အဈကို့ကို ခံချင်လြို့သာခံတာ၊ သူ့ကိုတော့ မပစ်နိုငဘြူး။ ညီမက သူ့ကို တကယခြစွတ်ာ။”

“အေးပါ၊ ခစွပြါ။ သူ့ကို ကောင်းကောင်းခစွပြှီး ငါ့ကိုကောင်းကောင်း အလိုးခံရင် ပြီးတာဘဲ။”

“အှန်း.. သူနဲ့မယူခငအြထိဘဲ အဈကို့အလိုးခံမှာ။ ယူပြီးသှားရင် မခံတော့ဘူး။ သူ့တဈယောကထြဲဘဲ အလိုးခံတော့မှာ။”

“အေးပါ၊ ဟုတပြါပြီ။ ယူပြီးသှားမှ သူရိုးသှားလို့ သိပမြလိုးတော့ရင် ပြောပေါ့ဟာ။ ငါ လာလာလိုးပေးမှာပေါ့။”

“အမလေး ဝေးသေး။ ညီမက အပျိုမို့လို့ခံနတော။ လငရြပြီးသှားရင် တဈခွားယောကြြားအလိုး မခံတော့ဘူး။”

“ကောင်းပါတယဟြာ၊ နငသ်ာပြောနေ၊ ငါအခု လိုးလိုးနတေဲ့ မိန်းမတွအေားလုံးက သူများမိန်းမတွခညွြေးဘဲ။ နငတ်ဈယောကထြဲဘဲ အပျိုရှိတာ။”

“ဟင်.. သူတို့ယောင််ကြားတွကေ မလိုးကြတော့လို့လား။”

“လိုးတော့ လိုးတာပေါ့။ ကြာလာတော့လည်း နည်းနည်းရိုးသှားတော့ ယောကြြားတွကေ ကိုယ့မြိန်းမကို သိပမြလိုးကြတော့ဘဲ အပြငမြှာ အသဈရှာကြတော့ အိမမြှာကနွခြဲ့တဲ့ မိန်းမတွကေို ငါက ကူလိုးပေးရတာပေါ့ဟာ။ ကုသိုလရြတာပေါ့။”

“အင်း တောတ်ောအြပြောကောင်း၊ ကုသိုလရြပါလိမ့မြယ် အားကြီးကြီး၊ ဒုသနသောကြီးကို”

“အေး၊ အဲဒီ ဒုသနသောက ကြားရသာဆိုးတာ။ အရသာတော့ တောတ်ောရြှိတာဟ”

“ကဲပါ အပြောနည်းနည်းလွှော့၊ အလုပလြည်း လုပြဦး”

ကနွောလြည်း အခုလို ပြောလိုးလေး လိုးနရင်ေး အရှိနကြရလာတော့ အပြောကို ခဏရပလြိုကပြှီး လိုးရှိနကြို မှှင့လြိုကပြါတယ်။ တငမြကလေည်း ဖီလငပျိုတကလြာပြီဆိုတော့ စောကဖြုတကြလည်း အရညပျိုရှှမ်းလာပြီး ပိုလိုးလို့ ကောင်းလာပါတယ်။

ကနွောလြည်း လီးကို အရငလြို တဈလကမြလောကြ မခနွတ်ော့ဘဲ တဆုံးသှင်းပြီး လိုးပါတော့တယ်။ အရငလြို ဖြည်းဖြည်းမလိုးတော့ဘဲ အသားကုန် ဆောင့ဆြောင့ပြှီး လိုးပေးလိုကတ်ော့ လီးထိပကြ သားအိမခြေါင်းနဲ့ တဒုတဒြုတ် ဆောင့န်တော တငမြေ့ခငမြွာ တဈခကြဆြောင့တ်ိုင်း အင့ကြနဲ အင့ကြနဲ ဖြစ်နပေါတယ်။

“ဟဲ့ တငမြေ၊ နာရငပြှောနောြ၊ ငါလွှော့လိုးပေးမယ်”

“မလွှော့နဲ့၊ မလွှော့နဲ့၊ ဒီအတိုင်းဘဲ အသားကုနဆြောင့ြ၊ ဒီအတိုင်းကောင်းတယ်၊ ကောင်းလိုကတ်ာ အဈကိုရယ်၊ လိုးပါ.. လိုးပါ.. အသားကုနသ်ာ ဆောင့လြိုးပါ၊ စောကဖြုတကြှီးကြဲသှားပါစေ”

ကနွောလြည်း သူ့အလိုအတိုင်း ဆကဆြောင့ပြါတယ်။ ဆောင့လြိုးနရင်ေး လီးကို နည်းနည်းနှုတလြိုကရြင် သူ့စောကဖြုတထြဲက အရညကြှညတ်ှေ ပြဈကနဲ ပြဈကနဲ ထွကလြာပါတယ်။ တခါတခါမှာ လီးတချောင်းလုံး ထွကသ်ှားတဲ့အခါ သူ့စောကဖြုတထြဲက အရညတ်ှကေ အရှိနန်ဲ့ ပန်းထွကတ်ာ ကနွော့ဗြိုကကြို သေးနဲ့ပန်းသလိုမွိုး ဖြစ်ပြီး ကြမ်းပေါမြှာ အရညတ်ှေ အိုငန်ပေါတော့တယ်။ သူ့စောကရြညထြှကပြုံက ကြမ်းလိုကတ်ာ။ မသိရင် သေးပေါကြ သလား ထငရြတယ်။

ဒီလို အသားကုန် ဆောင့လြိုးပေးနရင်ေး အားက သိပမြရချင်တ်ော့တာနဲ့ ကနွော့ခြှထေောကတ်ဈချောင်းကို ကုတငပြေါြ သူ့ပေါငတ်ဈချောင်းပေါြ တဈပေါငကြွောခြှလိုကပြှီး ဆကပြှီး ဖိဆောင့ြ လိုးပေးပါတယ်။ ကနွောတ်ို့နှစ်ယောကကြ ကပကြှေးကိုကပြုံစံ ဖြစ်နပြေီး လိုးရတာပိုပြီး ထိပြီးတော့ အားလည်း တောတ်ောရြပါတယ်။

တငမြလည်ေး တအင်းအင်း တအားတအားနဲ့ သူ့ခွထေောကန်ှဈချောင်းကို သူ့ခွကငွြေးဝတကြနေ အတင်းဆှဲထားပြီး မကြလြုံးကို စုံမှိတထြားပြီး သူ့တငကြို ကော့ကော့ထိုးပေးပါတယ်။ ဒီလိုနဲ့ တောတ်ောကြှာလာတော့ ကနွောလြည်း ပြီးချင်လြာတာနဲ့ မထိန်းတော့ဘဲ အသားကုန် ဆောင့ဆြောင့လြိုးပြီး လရညတ်ှကေို သူ့စောကဖြုတထြဲကို ပန်းထုတလြိုကပြှီး တဈခွီပြီးလိုကပြါတော့တယ်။

ပြီးတော့ ခကြခြငွြး ဆှဲမထုတသ်ေးဘဲ တငမြေ့ဗိုကပြေါြ အသာလေး လှဲလိုကပြှီး အမောဖြနလေေိုကပြါတယ်။ နှစ်ယောကစြလုံး စကားတဈခွန်းမှ မပြောဘဲ ခဏအနားယူ နလေိုကကြှပါတယ်။

“အဈကိုရယ် ကောင်းလိုကတ်ာ၊ အဈကိုပြောသလိုဘဲ ညီမ နိဗျဗါနအြပေါဆြုံးထပ် ရောကသ်ှားတယ် သိလား”

“အင်း၊ နောကတ်ဈခွီဆို နငဒြီထကြ ပိုကောင်းဦးမှာ”

“အင်၊ အဈကိုက နောကတ်ဈခွီ လုပန်ိုငသ်ေးလို့လား”

“အံမာ နငကြ ငါ့ကို အထငသ်ေးတယပြေါ့”

“မဟုတပြါဘူး အဈကိုရ၊ အဈကိုမောနလေို့ ပြောတာပါ”

“မောတာက ခဏဘဲ။ ၁၀ မိနဈလောကြ နားလိုကရြင် နောကတ်ဈခွီ ပြနစြလို့ရပြီ။ နငကြရော ခံနိုငသ်ေးရဲ့လား”

“အောငမြာ၊ ခံနိုငလြှန်းလို့။ အဈကိုဘဲ လိုးနိုငမြလား၊ ညီမဘဲ ခံနိုငမြလားတောင် ပျိုငလြိုကခြငွသ်ေးတယ်။ ဟှန်း”

“လုပလြိုကလြေ ကြာသလားလို့”

“အခုတော့ မလုပလြိုကန်ဲ့ဦး၊ ဒီတဈခွီလိုးပြီးရင် ဒိုးတော့။ တောကြှာ အမတေို့ ပြနလြာတော့မှာ”

“အေးပါ၊ အေးပါ၊ ကဲဒီမှာကြည့်ြ ငါ့ကောငကြှီး ပြနထြလာပြီ တွေ့လား”

ကနွောကြ ပြနအြသကဝြငလြာတဲ့ ကနွော့လြီးကြီးကို ဆုပကြိုငပြှီး တငမြေ့ကို လှုပပြှလိုကပြါတယ်။ တငမြကေ ကနွော့လြီးကို အသာဆုပကြိုငလြိုကပြှီး ဖြေးဖြေးလေး ဂွင်းတိုကပြေးပါတယ်။

“အဈကို့ဟာကြီးက ရှယဘြဲ သိလား၊”

လို့ပြောပြီး ခုနကလိုးထားလို့ ပနတေေဲ့ အရညတ်ှကေို သူ့ထမီနဲ့ သုတလြိုကပြါတယ်။ ပြီးတော့ ကနွော့လြီးကို အသာလေး သူ့ပါးစပန်ဲ့ ငုံလိုကပြါတယ်။ ငုံထားရင်းက သူ့လွှာနဲ့ ကောင်းကောင်း ကလိပေးပါတယ်။ ကနွော့လြီးကလည်း အဲဒီတော့မှ ပိုပြီး မာတောငလြာပါတယ်။ သူက သူ့စောကဖြုတကြိုလည်း ထမီနဲ့သုတလြိုကပြှီး

“အဈကို ညီမကို ဒီတဈခါလည်း ကောင်းကောင်းယကပြေးဦးနောြ၊ အဈကိုယကပြေးတာ အရမ်းကောင်းတယ် အဈကိုရယ်”

“စိတခြွ ညီမရေ၊ ငါက မယကရြရင် လိုးတောငမြလိုးဘူး၊ ခုနလို နင့ကြို အပြီးယကပြေး၊ စုပပြေးဦးမှာ”

အဲ့လိုပြောပြီး သူ့ကို အသာလေး တွန်းလှဲလိုကပြါတယ်။ ပြီးတော့ သူ့အပေါကြို ဗှောင်းပြန် 69 ပုံစံ ခွလိုကပြါတယ်။ ကနွော့လြီးက သူ့ပါးစပန်ဲ့ တည့်တည့်ဖြစ်နပြေီး ကနွော့ပြါးစပကြတော့ သူ့စောကဖြုတကြှီးနဲ့ တည်းတည်းကြီး ဖြစ်နပေါတယ်။

ကနွောလြည်း သူ့စောကဖြုတကြှီးကို အပီအပြင် စစုပပြေးလိုကတ်ော့ သူကလည်း အားကမွခံ ကနွော့လြီးကို အပီစုပပြါတော့တယ်။ စောကဖြုတကြို ယကလြိုကြ၊ စောကစြေ့ကို စုပလြိုကြ၊ စောကခြေါင်းထဲ လွှာစောင်းထိုးလိုကန်ဲ့ ကနွော့ပြညာစွမ်း ပြပေးနရင်ေးနဲ့ ခဏကြာလာတော့ အသှငတ်ဈမွိုးပြောင်းပြီး သူ့စောကဖြုတထြဲကို လကည်ှိုးတဈချောင်းသှင်းပြီး စောကဖြုတန်ံရံကို အပီမှှေ့ပေးလိုကပြါတယ်။ အဲ့လို လကကြ မှှေ့ပေးနတေုန်းမှာ ပါးစပကြလည်း သူ့စောကစြေ့ကို မနားတမ်း ဖိဖိပြီး ယကလြိုကစြုပလြိုကြ လုပပြေးပါတယ်။ သူ့လည်း လုံးဝမနနေိုငတ်ော့ဘဲ

“အား အဈကိုရေ၊ လုပပြါ၊ ကြမ်းကြမ်းလေး စုပပြေးပါ၊ ကောင်းလိုကတ်ာ အဈကိုရယ်။ အီး၊ ရှီး၊ ရှီး၊ အူး၊ ဟူး”

“တောလြောကပြှီလေ၊ ငါ့မေးရိုးတွေ ညောင်းနပြေီဟ”

“အီး၊ အီး၊ မတောပြါနဲ့ဦး အဈကိုရယ်၊ လုပပြါဦး၊ စုပပြါဦး၊ မရပပြါနဲ့ အဈကိုရယ်၊ ကောင်းလှန်းလို့ပါ”

ကနွောကြ ခုန သူ့စောကဖြုတထြဲ ထည့ထြားတဲ့ လကည်ှိုးအပြင် လကခြလယကြိုပါ ထပသ်ှင်းလိုကပြှီး နှစ်ချောင်းပူး လိုးပေးပါတယ်။ စောကဖြုတကြ စောကရြညတ်ှနေဲ့ ရှှဲနတေော့ လကန်ဲ့လိုးရတာ လိုးလို့ တောတ်ောကြောင်းနပေါတယ်။ ခဏလောကြ နှစ်ချောင်းပူး လိုးပေးပြီးတော့ တဈဆင့ထြပတ်ကပြှီး လကည်ှိုး၊ လကခြလယ်၊ လကသ်ကြှယ် သုံးချောင်းထည့ပြှီး ဆကလြိုးပေးလိုကပြါတယ်။ ပါးစပကြလည်း စောကစြေ့ကို မနားတမ်း ယကလြိုကစြုပလြိုကြ လုပန်တေော့

“အား ကောင်းလိုကတ်ာ လုပပြါ၊ လုပပြါ၊ မရပပြါနဲ့၊ အသားကုနဆြောင့ပြါ၊ အီး၊ ကောင်းတယ်၊ အရမ်း ကောင်းတယ်။ အူး”

တငမြေ့မှာလည်း ကောင်းလှန်းလို့ သူဖငကြှီးက ဆတကြနဲ ဆတကြနဲ မှောကကြှှမှောကကြှှ ဖြစ်နပြေီး စောကရြညတ်ှကလေည်း ပန်းပန်းပြီး ထွကန်တော ကနွော့လြကဖြဝါး တဈခုလုံးရော မကြန်ှာတဈခုလုံးရော စောကရြညတ်ှနေဲ့ ရှှဲရှှဲစိုနပေါတော့တယ်။ ဒီလိုဆကတ်ိုကြ အသားကုန် လုပပြေးနရင်ေး ခဏကြာတော့မှ တငမြေ့စောကဖြုတကြ ကနွော့လြကကြို အသားကုနည်ှဈပြီး ပါးစပကြလည်း တအအနဲ့ အသံစုံထွကပြှီး အခွီကြီးတဈခွီ ပြီးသှားပါတော့တယ်။

တငမြလည်ေး အသကကြို ပြင်းပြင်းရှူရင်း သူ့ပေါငလြေးကို စေ့ပြီး မကြစြေ့ကို စုံမှိတလြို့ ငှိမင်ှိမကြလေး မှိန်းနပေါတော့တယ်။ ကနွောလြည်း သူအမောပြတေဲ့အထိ ခဏစောင့ရြင်းနဲ့ အနားယူနလေိုကပြါတယ်။ အနားယူနရင်ေး

“ကဲ၊ ဘယလြိုလဲ ညီမ အဆငပြှရေဲ့လား”

“အင်း… ပြသလေားတော့ မမေးနဲ့၊ ညီမ ဘာမှမမှငတ်ော့ဘူး။ အဈကိုရယ်…ကောင်းလိုကတ်ာ”

“အေး၊ ဒီလောကန်ဲ့ မပြီးသေးဘူးနောြ၊ လီးနဲ့ တဈခွီလိုးဦးမှာ။ နငဘြဲပြီးသေးတာ၊ ငါမပြီးသေးဘူး”

“အင်းပါ အဈကိုရဲ့၊ လိုးပါ၊ အခွိနလြည်း ကြည့်ြဦးနောြ၊ တောကြှာ အမတေို့ ပြနလြာခွိန် ရောကန်ေဦးမယ်”

“ရသေးတယ်၊ အခုမှ ၃ နာရီခွဲဘဲ ရှိသေးတယ်၊ တဈနာရီလောကျ ကောင်းကောင်းလိုးခြိန် ရှိသေးတယ်”

“အင်၊ အဈကိုက တဈနာရီတောင် လိုးဦးမလို့လား၊ အဲ့လောကလြိုးရင် သမှောပေါ့”

“အောြ ဘာလဲ၊ နငကြ အရှူံးပေးတော့မလို့လား”

“အဈကို့ တဈခါတဈခါက အသားကုန် အကြာကြီးလိုးတော့ အခုတောင် ညီမစောကဖြုတကြှီး ကြိန်းနပြေီ၊ သိလား”

“ကြိန်းတော့ မခံချင်တ်ော့ဘူးလား၊ ပြောနောြ၊ နငမြခံနိုငရြင် ငါအတင်း မလိုးဘူး”

“အမလေး၊ ခံမှာပါ၊ မလိုးဘဲတော့ မနပေါနဲ့၊ ကြိန်းကြိန်း၊ ပြဲပြဲ၊ ကြဲကြဲ ခံမှာဘဲ၊ ဒီစောကဖြုတကြှီးက ခံချင်လြှန်းလို့ ငန်းငန်းတကန်တော”

ပြောရင်းဆိုရင်းနဲ့ဘဲ ကနွော့လြီးက ပြနတ်ောငလြာပါတယ်။ ကနွောကြ ကုတငအြောကမြှာ မတတ်တရြပလြိုကပြှီး တငမြေ့ကို ကနွော့ဘကြ လှမ်းဆှဲလိုကပြါတယ်။ ပြီးတော့ တငမြေ့ပေါငန်ှဈချောင်းကို အသာဖြဲလိုကပြါတယ်။ သူ့စောကဖြုတကြှီးက စောကရြညတ်ှနေဲ့ရှဲနပြေီး စောကဖြုတန်ှဈခွမ်းက ခပဟြဟလေး ပြင့အြာနပေါတယ်။ ခုနက စုပတ်ာလိုးတာနဲ့ သူ့စောကဖြုတကြို သသခွေောခွာ ဂရုမစိုကမြိဘူး။ အခုမှဘဲ သသခွေောခွာ ကြည့်ဖြစ်တော့တယ်။

သူ့စောကဖြုတကြ တောတ်ောဖြောင်းပြီး အပြားက ခပကြှီးကြီးရယ်။ စောကစြေ့က ခပရြှညရြှညန်ဲ့ ထိပဖြူးလေးက ပန်းရောငလြေး။ စောကစြေ့အောကမြှာ အဖတသ်ေးသေးလေး နှစ်ခွမ်းက မဲမဲလေးတွေ။ အဲဒီအဖတလြေးတွကြေားက မှငန်ရတေဲ့ အတွင်းသားလေးကြတော့ ပန်းရောငသ်န်းနတယ်ေ။ စောကဖြုတတ်ပြငလြုံး အမှှေးအမွှင် လုံးဝမရှိဘဲ ပြောငခြွောနတယ်ေ။ အမှှေးလုံးဝ မပေါကသ်ေးတဲ့ပုံမွိုး။

“ဟဲ့… နငကြ စောကမြှှေး အခုထိ မပေါကသ်ေးတာလား”

“အာ၊ ပေါကသ်လားမမေးနဲ့၊ အဈကို့အကြိုကြ ဆေးနဲ့ ရှင်းထားတာ”

“ငါ အဲ့လိုကြိုကမြှန်း နငဘြယလြိုသိတာလဲ”

“အဈကိုဘဲ အဈမသန်းအေးကို လိုးနရင်ေး ပြောပြောနတေော့ ကြားတာပေါ့၊ အခုလို ပြောငန်တော မကြိုကဘြူးလား”

“အာ ကြိုကမြှကြိုကြ၊ ငါ့ညီမက တယအြလိုကသ်ိတာကိုး၊ အလိုကသ်ိတဲ ငါ့ညီမကို ကောင်းကောင်း ထပလြိုးပေးဦးမယန်ောြ”

ပြောပြောဆိုဆိုနဲ့ ကနွော့လြီးကြီးကို လကန်ဲ့ဆုပကြိုငပြှီး သူ့စောကဖြုတအြကြဲကြောင်းတလွှောကြ အပေါအြောကြ ဖိဖိပြီး ဆှဲပေးလိုကြ၊ ဒဈတဝကလြောကြ စောကခြေါင်းထဲ သှင်းလိုကန်ဲ့ ကောင်းကောင်း ကလိပေးနလေိုကပြါတယ်။ အဲဒီတော့ တငမြလည်ေး ပြနယ်ားလာပြီး သူ့စောကဖြုတကြို ကော့ကော့ပြီး ထိုးပေးလာပါတယ်။ ကနွောကြ တောတ်ောကြှာကြာ မလိုးသေးဘဲ အဲ့လိုဘဲ ကလိနတေော့ တငမြေ မနနေိုငတ်ော့ပါဘူး။

“အဈကိုရယ်… ယားလှပါပြီ၊ ညီမ မနနေိုငတ်ော့ဘူး၊ လိုးပါတော့နောြ”

“အေး… အေး… လိုးမယလြိုးမယ်၊ ခဏလေး၊ ငါက နငပျိုကောင်းအောင် လုပပြေးနတောဟ”

“အမလေး၊ ကောင်းလှန်းလှပါပြီ၊ တောပြါတော့နောြ၊ လိုးပါတော့”

အဲဒီတော့မှ ကနွော့လြီးကြီးကို တငမြေ့စောကခြေါင်းထဲ တဖြည်းဖြည်းချင်ြး အဆုံးထိ သှင်းလိုကပြါတယ်။ ဒီတဈခါတော့ ခုနတုန်းကလို ခနွမြသှင်းတော့ဘဲ စကတည်းက တဆုံးသှင်းပြီး လိုးပေးလိုကပြါတော့တယ်။ အစမှာ အရှိနန်ည်းနည်း လွှော့လိုးပမေဲ့ အခကြြ ၂၀ လောကြ လိုးပြီးတော့ အရှိနကြိုတငပြှီး အသားကုန် မညှာမတာ လိုးပါတော့တယ်။

တငမြကလေည်း သူ့အောကန်ှုတခြမ်းကို ကိုကထြားပြီး အောကကြနေ ကော့ကော့ ထိုးပေးပါတယ်။ သူ့စောကဖြုတန်ဲ့ ကနွော့ဆြီးခုံ ရိုကသ်ံကလည်း တဖြောင်းဖြောင်းနဲ့ ဆူညံနပေါတော့တယ်။

ဒီပုံစံနဲ့ တောတ်ောကြှာကြာ လိုးပြီးတော့မှ ပုံစံတဈမွိုးပြောင်းပြီး သူ့ကို ညာဘကဘြေးစောင်းလိုကပြှီး ဘေးတိုကြ ဆကလြိုးပေးပါတယ်။ လိုးရတာ တငပြါး နည်းနည်းခံနပမေေဲ့ ဒုတကြနဲ ဒုတကြနဲ ပိုပြီးထိလို့ တငမြေ့မှာ ထွန့ထြှန့လြူးနပြေီး လကသ်ီးဆုပန်ဲ့ မှှေ့ယာကို တဖုံးဖုံးထုနပေါတယ်။ အဲဒီပုံစံနဲ့ တောတ်ောကြှာကြာ လိုးပြီးတော့ အရငလြို ပကလြကပြုံစံ ပြနပြှောင်းပြီး ကနွော့ည်ာခွကေို သူ့ပေါငတ်ဈပေါငကြွောြ ခွလိုကပြှီး အသားကုန် ထပလြိုးပေးလိုကပြါတယ်။ ဒီပုံစံက ပယပြယန်ယန်ယ် အထိဆုံးမို့ အားအရဆုံးဖြစ်ပြီး ကနွော့ဖြေးဗရိတပြုံစံလည်း ဖြစ်ပါတယ်။

လိုးနရင်ေးနဲ့ ကနွော့ည်ာလကန်ဲ့ သူ့စောကစြေ့ကို ဖိပြတလြိုကြ ခွလေိုကြ ထပလြုပပြေးလိုကတ်ော့ တငမြေ့မှာ ခေါင်းကို ဘယပြှနည်ာပြနခြါပြီး တအီးအီး တအားအားနဲ့ အသံမွိုးစုံထွကပြှီး

“လိုးပါ၊ လိုးပါ၊ အသားကုနဆြောင့ပြါ၊ အဈကိုရေ မညှာပါနဲ့ စောကဖြုတကြှီး ကြဲသှားအောငလြိုးပါ အဈကိုရဲ့”

စောကရြညတ်ှလည်ေး တဖနွြးဖနွြး ပန်းပန်းထွကတ်ာ တဈခကြတ်ဈခကြြ ကနွော့မြကြန်ှာထိ တကစြငပြါတယ်။ ကနွော့ဗြိုကန်ဲ့ ရငဘြတကြတော့ စောကရြညတ်ှနေဲ့ ရှှဲရှှဲစိုနတောပေါ့။ ဒီကောငမြလေးကလည်း တောတ်ောြ စောကရြညထြှကတ်ာဘဲ ရပေိုကန်ဲ့များ ဖနွြးနသလေား ထငရြလောကတ်ယ်။

ဒီလိုနဲ့ အသားကုနလြိုးရင်း ကနွောလြည်း တအားကို ပြီးချင်လြာတော့ ဆကမြထိန်းတော့ဘဲ အသားကုန် ဆောင့ပြေးလိုကပြှီး လရညတ်ှကေို သူ့စောကဖြုတထြဲကိုဘဲ ပန်းထည့လြိုကပြါတယ်။ တငမြလည်ေး မကြဖြှူတွပေါလနပြှီး ကနွောတ်ို့နှစ်ယောကသ်ား အတူတူ ပြီးသှားပါတော့တယ်။

တငမြရေော ကနွောပြါ စကားတဈခွန်းမှ မပြောနိုငတ်ော့ဘဲ ပါးစပဟြ အသကရြှူနရပေါတော့တယ်။ ငါးမိနဈလောကြ ကြာတော့မှဘဲ အသကကြို ပုံမှန် ပြနရြှူနိုငလြာပါတယ်။

“အဈကိုရေ။ ဟင်း…. သပေါပြီ အဈကိုရယ်….. ကောင်းလိုကတ်ာ…. ကောင်းလိုကတ်ာ… ကောင်းလိုကတ်ာ…..”

“ကဲ၊ နင့မြှသောင်း လိုးတာနဲ့ ဘယလြိုနလေဲ”

“ဟင်း… ဘာမှမဆိုငဘြူး၊ အဈကိုလိုးတာကမှ လိုးတာအစဈ၊ အရငအြလိုးခံခဲ့ရတာတွကေ အာပလာတွေ”

“နောကကြော ငါ့အလိုးခံဦးမလား”

“အမလေး.. ခံမှာ… ခံမှာ၊ မလိုးရငတ်ောင် အဈကို့ကို ပြူနာရှာမှာ”

“မှသောင်းနဲ့ ညားပြီးရငကြော”

“အမ်… သိဘူး အဈကိုရာ၊ ခံချင်ခြံမှာပေါ့”

“ခုနတုန်းကတော့ ညားပြီးရင် မခံတော့ဘူးဆို”

“အဲဒီတုန်းက အဈကိုက အခုလိုမှ အသားကုန် လိုးမပေးရသေးတာကို၊ အခုတော့ ညီမလည်း ပုံသမပြေောရဲတော့ဘူး၊ တို့အဈကိုလိုးတာက စောကရြမ်းကောင်းတာကိုး အဈကိုရ”

“အေး၊ ငါကနောကဆြို ဒီ့ထကဒြီ့ထကကြို ပိုကောင်းအောင် လိုးပေးဦးမှာ၊ စောင့သ်ာနေ”

“ဟာ၊ အဈကို.. လေးနာရီခွဲနပြေီ၊ အမတေို့လာခါနီးပြီ၊ ဒိုးတော့”

“အာ၊ အသားကုနလြိုးထားလို့ ခဏလောကြ မှိန်းချင်န်တော”

“နောကတ်ဈခါမှ စောစောစလိုးပြီးတော့ မှိန်းနောြ၊ အခုတော့ လဈတော့နောြ အဈကို နောြ”

“အေးပါ၊ အေးပါ”

အဲဒီဖြစ်ရပတ်ှကေ လှနခြဲ့တဲ့ နှစ် ၂၀ လောကကြပါ။ အခုတော့ ကနွောလြည်း အသကြ ၄၀ နီးနပြေီ။ အဈမသန်းအေးလည်း သှေးဆုံးပြီး အဖြားကြီးအိုလေး ဖြစ်နပြေီ။ တငမြကတေော့ လုံးကြီးပေါကလြှ၊ အခုထိ ကောင်းတုန်းဘဲ။

တခါတလတေော့လည်း ကနွောတ်ို့ လိုးဖြစ်ကြပါတယ်။ တဈနှစ်မှ တဈခါနှစ်ခါလောကပြါ။ ပြောစရာက အဈမသန်းအေးရဲ့သမီး နုနုရီကိုရော၊ တငမြေ့သမီး မမှဖေူးကိုရော ကနွောြ လိုးခဲ့ရပါသေးတယ် ဆိုရင် လှနရြာများကမွလား ဟင်။ ဒီထကပျိုဆိုးတာက နုနုရီကိုလိုးတော့ သူ့အဒေါတ်ငမြရေဲ့ အကူအညီ ပါသလို၊ မမှဖေူးကိုလိုးတော့ သူ့အဈမနုနုရီက အကူအညီပေးခဲ့တယဆြိုရင် ခငဗြွားတို့ ဘာများပြောကြဦးမလဲ။

သူတို့လေးတွတေောင် ကလေးအမတွေေ ဖြစ်နကြပြေီ။ ကနွောကြတော့ အခုထိ တကိုယတ်ည်း လူပျိုကြီးပါ။ အခုထိ ဒု၊သ၊န၊သော၊ အလုပန်ဲ့ ကုသိုလယ်ူနဆေဲပါ ခငဗြွာ။

ပြီးပါပြီ။

ရေးသားသူ – ကိုကိုအောင်