ကြှနတ်ော့ြ ဘဝမှာ ပထမဆုံး တွေ့ကြုံခဲ့ရတဲ့ အဈမကြီး တဈယောကအြကြောင်းကို ပြောပြချင်ပြါတယ်။ ပြောရရင် ကြှနတ်ော့ြ ကြေးဇူးရှငဆြိုလည်း မှားမယမြထငဘြူး။ သူ့ကြောင့်ဘဲ ကနွော့မှာ ကြှမ်းကငွအြဆင့် (၁) ဖြစ်ခဲ့ရတာပါ။ အဲဒီ အဈမကြီး နာမညကြ မလှမေ ပါ။
ကနွောတ်ို့ မိသားစုက ဒီရပကြှကကြို နယကြနေ ပြောင်းလာကြတာ။ အဈမလှမတေို့က ကနွောတ်ို့ အိမရြှေ့အိမကြ၊ သူတို့အိမမြကြီးက ခွံနောကဘြကမြှာ။ အဈမလှမကေ ခွံရှေ့မှာ အိမသ်ေးသေးလေးနဲ့ စကခြွုပတ်ယ်။ သူတို့အိမမြှာ အဈမလှမကေ အိမထြောငသ်ည် ကလေးတဈယောကအြမေ။ သူ့ယောကြြားက ပုံနှိပစြကကြ စကဆြရာ။ အိမမြှာ မလှမတေို့ အမကြေီးရယ်၊ မောငန်ှဈမတွရယ်ေ၊ အားလုံး အတူတူ နကြတေယ်။ နေ့လယဆြိုရင် အိမရြှေ့က ဆိုငလြေးမှာ အဈမလှမကေ စကခြွုပတ်ယ်။
ကနွောတ်ို့က ရောကကြာစဆိုတော့ ရပကြှကထြဲမှာ ရင်းနှီးတဲ့သူ သိပမြရှိသေးဘူး။ အဈမလှမတေို့နဲ့ အရငဆြုံး စခငတ်ာ။ ပြောရရင် ကနွောကြ ၈ တန်း၊ ၁၄ နှစ်ဘဲ ရှိသေးတာ။ နောကပြှီး လူကောငကြလည်း သေးသေးညှကည်ှကန်ဲ့ ကြည့်လိုကရြင် ဘာမှမသိတဲ့ ကလေးငယပြုံ။ တကယလြည်း ဘာမှသိပမြသိ သေးပါဘူး။ မိန်းမဆိုရင် ကြောင်းမှာ ရနဖြစ်ဖို့လောကသ်ိတာ။
နေ့လယန်ေ့ခင်း ကြောင်းကပြနလြာရင် ကနွောကြ အဈမလှမတေို့ဆိုငမြှာ သှားထိုငပြှီး ဆိုငမြှာရှိတဲ့ ကာတွန်းစာအုပတ်ှနေဲ့ စာစောငတ်ှကေို အမြဲဖတန်ကြေ။ အဈမကလည်း ကနွော့ကို တောတ်ောခြစွြ ပါတယ်။ ကြောကြွောြ၊ ကြောကြွောြ နဲ့ နတောဘဲ။
အဈမလှမကေ အသကကြ ၂၆ နှစ်လောကရြှိပြီ။ သူ့သားလေးက ၅ လသားလောကြ ရှိမယ်။ နေ့ခင်း အဈမ စကခြွုပန်ခွေိနဆြိုရင် အိမမြကြီးမှာ အဖြားနဲ့နတော။ နို့စို့ခွိနရြောကမြှ အဈမလှမဆေီ ခေါလြာပြီး နို့တိုကခြိုင်းတာ။ အဲဒီတော့ ဆိုငမြှာက ခွုပထြညအြပမြဲ့လူ မလာရင် ကနွောန်ဲ့ အဈမလှမဘေဲ ရှိကြတာလေ။ ကနွောကြ စာအုပဖြတ် အဈမက စကခြွုပ် စကားတော့ တပြောပြောနဲ့ပေါ့။
အဲ့လိုနလောရင်းနဲ့ တဈနေ့မှာ အဈမလှမကေ
“ဟဲ့ ကြောကြွောြ၊ နင့်မှာ ရည်းစားရှိလား”
“အာ၊ အဈမကလည်း၊ မရှိပါဘူးဗြ”
“နင် ကောငမြလေးတွနေဲ့ ရည်းစားမထားချင်ဘြူးလား”
“ဟင့်အင်း၊ မထားချင်ပြါဘူး၊ ကောငမြလေးတွဆေို အမှငကြိုကပတ်ယ်”
“ဟင်း ဟင်း ဟင်း ငါ့မောငကြ မသိသေးခငတ်ော့ ပြောထားဦးပေါ့။ နောကမြှ ရည်းစားတွထညေလြဲ ဖြစ်နမှော မှငယ်ောငသ်ေးတယ်”
တခါတခါမှာ အဈမလှမကေ သူ့သားလေးကို နို့တိုကရြင် ကနွော့ရှေ့မှာ ပေါတ်ငကြှီး သူ့နို့ကို လှနတ်ိုကတ်တပြါတယ်။ ကနွောလြည်း ဒီအတိုင်းဘဲ ကြည့်နလေိုကတ်ာဘဲ။ အဈမလှမနေို့ကတော့ မှငရြလှန်းလို့ ရိုးနပေါပြီ။ တခါဆို အဈမက နို့တိုကန်ရင်ေးနဲ့
“ဟဲ့၊ ကြောကြွောြ နငရြော နို့စို့ဦးမလား”
“အင်၊ မစို့ချင်ပြါဘူး၊ ရှံစရာကြီး”
“အံမာ၊ ဘာရှံစရာရှိလို့လဲ။ ခြိုခြိုလေးဟဲ့”
“အဈမကလည်း၊ ဟုတလြို့လား၊”
“ဟဲ့၊ မဟုတရြင် ဒီကလေးတွေ စို့မလား။ သူတို့က ပိုတောင် အရသာသိသေးတယ်။ ရော့ နည်းနည်းလေး မှည်းကြည့်”
ဆိုပြီး သူ့လကည်ှိုးနဲ့ နည်းနည်းယူပြီး ကနွောမြှည်းဖို့ ကနွော့န်ှုတခြမ်းပေါြ တငပြေးပါတယ်။
“ကဲ၊ ဘယလြိုလဲ၊ ခွိုရဲ့လား”
“အင်းခြိုတယ်၊ အဈမရ၊ ကောင်းတယ်၊ အရသာရှိတယ်”
“ဒါဆို စို့မလား”
“အင်း၊ စို့မယလြေ၊ ဒါပမေဲ့ လူတွမှငေရြင် ဘယလြိုလုပမြလဲ၊ ကလေးနို့ လုစို့တယ် ပြောနေဦးမယ်”
“ဟဲ့ လူတွမှငေလြို့တော့ ဖြစ်မလားဟဲ့၊ မိုးမီးလောငမြှာပေါ့။ နေဦး ငါ ကလေး သှားထားလိုကြဦးမယ်”
အဈမလှမကေ ကလေးကို အိမမြကြီးပေါြ ပြနပျို့ပြီး ပြနလြာတော့
“ကဲလာ၊ အခန်းထဲသှားရအောင်၊ အထဲမှာ လူမမှငအြောငစြို့”
ဆိုပြီး ဆိုငန်ောကဘြကကြ နေ့လညန်ေ့ခင်း ခဏနားရင်း အိပဖြို့ ကန့်ထားတဲ့ အခန်းလေးထဲ ကနွော့ကြို ဆှဲခေါသ်ှားပါတယ်။ အထဲရောကတ်ော့
“ခဏနေဦး”
ဆိုပြီး သူအပြငပြှနထြှကပြှီးတော့ ကနွော့ဖြိနပကြို အခန်းထဲ ယူသှင်းလာပါတယ်။ ပြီးတော့ အခန်းထဲက ကုတငပြေါမြှာထိုငပြှီး သူ့အင်ျကြီကို လှနတ်ငလြိုကပြှီး
“ရော့ စို့၊ အဝစို့”
လို့ ပြောပါတယ်။ ကနွောလြည်း ဒီအတိုင်း မတတ်တကြှီးဘဲ နည်းနည်းလေးကုန်းပြီး သူ့နို့ကို စို့လိုကပြါတယ်။ သူ့နို့က ကလေးစို့နတေော့ နို့ရညတ်ှနေဲ့တင်းပြီး တောတ်ောကြှီးပါတယ်။ နို့သီးခေါင်းကလည်းမဲပြီး လကည်ိုးလုံးလောကြ ရှိပြီး လကအြဆဈ တဝကလြောကြ ရှညပြါတယ်။
ကနွောကြ ဘယဘြကန်ို့ကို စို့နတေုန်း သူက ကနွော့ည်ာလကကြို ဆှဲယူပြီး သူ့ညာဘကန်ို့ပေါြ တငပြေးပါတယ်။ ကနွောကြလည်း ဘာလုပရြမှန်းမသိတော့ အဆငသ်င့်သလိုဘဲ သူ့နို့ကြီးကို ပြတပြေးနလေိုကပြါတယ်။ စို့နတေဲ့ နို့ကလည်း နို့ခွိုခွိုတွေ အများကြီး ထွကပြါတယ်။ သူက ကနွော့ခြေါင်းကို ကိုငထြားပြီး ပါးစပကြ တအင်းအင်းနဲ့ ညည်းနပေါတယ်။ အဲဒီနေ့က ကနွောြ တကယ့်ကို ဗိုကအြဝ နို့စို့လိုကရြပါတယ်။ သူ့နို့က ခွိုပြီး အရသာ တောတ်ောရြှိပါတယ်။ အဈမလှမကေ
“ဟဲ့၊ စို့လို့ကောင်းလား”
“အင်း၊ ကောင်းတယ်၊ နောကန်ေ့လည်း တိုကြဦးနောြ”
“ငါ့သားလေး စို့ပြီးရင် နင့်ကိုတိုကမြယ် နောြ”
“အင်း၊ ကန်ောျ တအားစို့တော့ အဈမ မနာဘူးလား”
“မနာပါဘူး၊ နို့စို့ခံရတာ အရသာရှိတယဟြဲ့၊ နင့်အဈကိုလည်း ညတိုင်း အဈမနို့ကို စို့တာဘဲ”
“ကနွောကြ နို့ဆိုတာ ကလေးတွဘေဲ စို့တယ် မှတန်တော”
“ဘယကြလာ၊ ကလေးတွကေ နို့ထွကတ်ဲ့ နို့ကိုဘဲစို့တာ၊ လူကြီးတွကေ နို့ထွကထြှကြ မထွကထြှကြ စို့တာဟဲ့”
“ဟလား၊.. အဈမ၊ ကနွောအြဈမနို့စို့တာ အဈကိုသိရင် ပြူနာတကမြှာလား”
“အောငမြလေး၊ ငကြောရြယ်၊ ပြူနာ ဘယကြမလည်း၊ မိုးမီးလောငပြှီး ငါတို့လငမြယား ကြဲမှာဟဲ့။ ဒါပဲနောြ။ နင် ငါ့နို့စို့တာ ဘယသ်ူမှ လွှောကမြပြောနဲ့နောြ”
“အင်းပါ၊ မပြောပါဘူး၊ ဒါနဲ့ ခုဏက ကနွောန်ို့စို့နတေုန်း အဈမ တဟင်းဟင်း ဖြစ်နတော ဘာလို့လဲ”
“အောြ၊ နငကြလဲ၊ ကောင်းလို့ပေါ့ဟဲ့”
“အဈမသားလေး စို့တုန်းကတော့၊ အဲ့လိုမဖြစ်ပါဘူး မကောင်းလို့လား ”
“မတူဘူးဟဲ့၊ ကလေးစို့တာနဲ့ လူကြီးစို့တာ ဘယတ်ူမလဲ။ နငကြော ငါ့နို့စို့နတေုန်း ဘာမှမဖြစ်ဘူးလား”
“အမ်၊ ဘာဖြစ်ရမှာလဲ၊ ဒီလိုဘဲ ခွိုခွိုလေးနဲ့ အရသာရှိတယလြေ။”
“အင်းပါ၊ နငတ်ဖြည်းဖြည်းနဲ့ တခွားကောင်းတာတွေ သိလာမှာပါ။ အခုတော့ အားရှိအောင် နို့ဘဲသကသ်ကစြို့နေဦး”
“ဒါဘဲနောြ၊ အဈမ၊ မနကဖြှနလြည်း စို့ဦးမယန်ောြ”
ဒီလိုနဲ့ နောကန်ေ့တွမှောလည်း အဈမလှမနေို့ကို မကြာမကြာ စို့ဖြစ်နပေါတယ်။
တဈနေ့တော့ အဈမက နို့တိုကန်ရင်ေးနဲ့ ကနွော့လြီးကို သူ့လကန်ဲ့ အသာလေး ဆုပကြိုငပြှီး နယပြေးပါတယ်။ အရသာရှိတာနဲ့ ကနွောလြည်း ငှိမန်လေိုကပြါတယ်။ နောကတ်ော့ အဈမက ကနွော့လြီးကို ဂွင်းတိုကပြေးပါတယ်။
“ဟဲ့ ကောငလြေး၊ ကောင်းလား”
“အင်း၊ အရမ်းကောင်းတာဘဲ အဈမရာ”
“အေး၊ နင် ငါ့နို့ကို ကောင်းကောင်းစို့ပေးလို့ နင့်ကိုလုပပြေးတာ။ နငကြော အရငကြ ဒါမွိုး ဂွင်းထုဖူးလား”
“အင်း၊ ထုဖူးတယ်”
“အောြ၊ ကိုတတပ်၊ ဘယသ်ူ့ကိုမှန်းပြီး ထုတာလည်း”
“ဘာလို့မှန်းရမှာလည်း အဈမရ၊ ဒီလိုဘဲ ထုလို့ကောင်းလို့ ထုတာဘဲဟာ”
“အင်၊ နင့်ကိုဘယသ်ူက သငပြေးတာလဲ”
“သငစြရာမလိုပါဘူး၊ ဒီလိုဘဲ ယားလို့ လုပရြင်းနဲ့ တတသ်ှားတာ။”
“ကဲလာ၊ နငကြုတငပြေါလြာထိုင်၊ ငါ ဒီထကကြောင်းအောင် လုပပြေးမယ်”
အဲဒီလိုပြောပြီး ကနွော့ကြို ကုတငပြေါမြှာ ထိုငခြိုင်းပြီး သူက ကုတငအြောကမြှာ စောင့်ကြောင့်ထိုငလြိုကပြါတယ်။ ပြီးတော့ ကနွော့လြီးကို သူ့ပါးစပန်ဲ့ စစုပပြေးပါတော့တယ်။ ကနွော့မြှာလည်း အရသာရှိလှန်းလို့ ထွန့်ထွန့်လူးနပေါတော့တယ်။ ကနွော့လြီးကလည်း မာတောငန်ပေါတယ်။ အဈမလှမကေ
“ဟဲ့နင့ြ ဟာကလည်း မသေးပါလား။ လူကောငကြသာသေးတာ ပစ်စည်းကတော့ တောတ်ောတ်ုတတ်ာဘဲ။ နင့်အဈကိုဟာတောင် နင့်ဟာလောကြ မတုတဘြူး။”
“ဟုတလြို့လား အဈမရဲ့၊”
“ဟဲ့၊ ငါ့လငဟြာဘဲ၊ ငါမဟုတဘြဲ ပြောပါ့မလား။ နင့်ဟာထကတ်ော့ နည်းနည်း ပိုရှညတ်ယဟြဲ့”
အဲ့လိုပြောပြီး ကနွော့လြီးကို အပီအပြင် စုပပြေးတာ ကနွော့မြှာ ထွန့်ထွန့်လူးပြီး ဆန့်ငင် ဆန့်ငင် ဖြစ်ပြီး ဘယလြိုကောင်းမှန်းမသိ ကောင်းလှန်းပြီး လရညတ်ှေ အဈမလှမေ ပါးစပထြဲကို ပန်းထွကသ်ှားပါတယ်။ အဈမလှမကေ ကနွော့ရြဲ့ လရညတ်ှကေို မထွေးထုတဘြဲ မှိုခပြဈလိုကပြှီး
“နငကြလည်း၊ လရညထြှကလြိုကတ်ာ၊ အများကြီးဘဲ”
“ကနွောြ အရငကြ ကိုယ့်ဘာသာကို ဂွင်းထုတုန်းက အဲ့သလောကြ မထွကဘြူးဗွ”
“အေးပေါ့၊ ကိုယ့်ဘာသာ ထုတာနဲ့တော့ ဘယတ်ူပါ့မလဲ၊ အခု အရမ်းကောင်းတယမြို့လား”
“အင်း၊ ဟုတတ်ယ်၊ ကောင်းမှကောင်းဘဲ”
“ဒါနဲ့နပေါဦး၊ နင် ငါတို့မိန်းမတွရေဲ့ဟာကော မှငဖြူးလား”
“ပုံတွထေဲမှာတော့ မှငဖြူးတယ်၊ အပြငမြှာတော့ မမှငဖြူးဘူး”
“ကြည့်မလား၊ ကြည့်ချင်ရြင် အဈမဟာ ပြမယလြေ”
“အင်း၊ ကြည့်ချင်တ်ယ်”
အဈမလှမကေ ကုတငပြေါတ်ကထြိုငပြှီး သူ့ထမီကို အောကကြိုဖြညခြလွိုကတ်ော့ သူ့ဟာကြီး ပေါလြာပါတယ်။ ကနွောလြည်း ကုတငအြောကမြှာ သူခုနက ထိုငသ်လိုထိုငပြှီး သူ့ဟာကြီးကို သသခွေောခွာ လေ့လာလိုကပြါတယ်။ သူ့ဟာကြီးက ဖေါင်းဖေါင်းကြီးနဲ့ ပြောငရြှင်းနတောဘဲ။ အမှှေးလဲ တဈပငမြှ မရှိဘူး။
“အဈမဟာကြီးက အမှှေး မပေါကဘြူးလား”
“ဟေ့အေး၊ ငါတို့ညီအဈမတွကေ မပေါကဘြူးဟဲ့၊ နင် ကိုငကြှည့်ချင်ြ ကိုငကြှည့်လေ”
ကနွောလြည်း သူ့ဟာကြီးကို အသာလေး ပြတကြှည့်လိုကတ်ော့ အဈမလှမကေ တွန့်ကနဲ ဖြစ်သှားပါတယ်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ အဈမရဲ့”
“ယားလို့ဟ၊ ရတယ် ဆကလြုပ်။ နင့်သဘောရှိသာလုပ်၊ ရတုန်းလေး သသခွေောခွာ လေ့လာထား”
“အဈမဟာကြီးက ကိုငလြို့ကောင်းတယဗြွ၊ အိနတောဘဲ၊ ဒီအလယကြ ဘာလေးလဲ”
“အဲ့ဒါ စောကစြေ့ပေါ့ဟဲ့၊ အဲဒါလေးကို သသခွေောခွာ ကိုငပြှီး ပြတပြေး၊ အရသာရှိတယ်”
“အင်း အဈမဟာကြီးကလည်း အရညတ်ှနေဲ့ ရှှဲနတောဘဲ”
“အဲဒါ နငကြိုငပြေးနလေို့ ကောင်းနလေို့ ထွကတ်ာပေါ့၊ နင့်ကို ငါလုပပြေးသလို ငါ့ကိုလည်း နည်းနည်း လုပပြေးပါလား”
“ဘယလြိုမွိုးလဲ အဈမ”
“ဟိုလေ၊ နင့်လွှာနဲ့ ငါဟာကို နည်းနည်းယကပြေးပါလား”
အဲလိုပြောပြီး သူက ကုတငပြေါကြို လှဲခလွိုကပြါတယ်။ ကနွောလြည်း သူပြောသလို ယကပြေးဖို့ သူ့ဟာကြီးအနားကို တိုးလိုကပြါတယ်။ ပြောရရင် ကနွောကြ သိပပြှီးတော့ မရှံတတဘြူးဗွ။ နောကပြှီးတော့ သူ့ဟာကလည်း မနံဘူးလေ။ မမှှေးပမေဲ့ သိပမြဆိုးလှတဲ့ အနံ့သင်းသင်းလေးတော့ ရှိတယ်။
ကနွောကြ သူ့အဖုတကြို အပြားလိုကြ ယကလြိုကတ်ော့ သူလည်း တွန့်ကနဲ ဖြစ်သှားပြီး ကနွော့ခြေါင်းကို လကန်ဲ့ လှမ်းကိုငထြားတယ်။ ကနွောကြ ဆကတ်ိုကကြလေး အထကအြောကြ ယကပြေးလိုကပြှီး
“အဈမ၊ ကောင်းလားဟင်”
လို့ မေးလိုကတ်ော့
“အင်း……. ကောင်းတယ် မောငလြေးရေ ဆကလြုပပြေးပါဦးနောြ၊ မရပလြိုကန်ဲ့ဦး”
ကနွောကြ အောကကြနေ အပေါကြို ပင့်ယကလြိုကတ်ော့ သူ့အဖုတကြ အာလာပြီး ကနွော့လွှာက အဖုတန်ှုဈခမ်း နှစ်ခုကြားထဲ ဝငသ်ှားပါတယ်။ အဲဒီကြားထဲမှာ စောကရြညတ်ှနေဲ့ ရှှဲနတေော့ ကနွော့ပြါးစပထြဲလည်း ဝငကြုနတ်ာပေါ့။ ထူးခွားတာက စောကရြညရြဲ့ အရသာက ခွိုခွိုလေးဗွ။
ကနွောလြည်း အရသာ မဆိုးတာနဲ့ ပါးစပထြဲ ဝငလြာတဲ့ စောကရြညတ်ှကေို မှိုခလွိုကတ်ာဘဲ။ အဲ့လို အဖုတအြကြဲကြောင်းထဲကို ယကရြင်း ယကရြင်း နဲ့ ဟိုးအခေါင်းအထဲထိ လွှာဝငန်ိုငသ်လောကကြို ထိုးထိုးထည့်ပေးတော့ အဈမလှမမှော ထွန့်ထွန့်လူးနပေါတော့တယ်။
“ကောင်းလိုကတ်ာ… ကောင်းလိုကတ်ာ မောငလြေးရယ်…. အီး….. ရှီး… ရှီး… ကောင်းလိုကတ်ာ…. အား…..”
ကနွောကြလည်း အဲလိုစုပပြေးနရင်ေးနဲ့ သူ တွန့်တွန့် သှားတဲ့ နရောတွကေို မှတထြားပြီး အဲဒီနရောတွကေို ပိုဦးစားပေးပြီး စုပပြေး ယကပြေးပါတယ်။ သူ့ အစေ့ကိုများ စုပပြေးလိုကရြင် သူ့မှာ တအအနဲ့ သူ့ဖငကြှီးက အပေါကြို ဆတကြနဲ ဆတကြနဲ မှောကကြှှ မှောကကြှှ ဖြစ်ဖြစ်သှားပါတယ်။
ယကန်ရင်ေးနဲ့ လွှာဖိအား နည်းနည်းလွော့သှားတာနဲ့ အဈမလှမကေ ကနွော့ဆြံပငကြို ဆုပဆြှဲပြီး သူ့အဖုတန်ဲ့ အတင်းဆှဲကပထြားပါတယ်။ နည်းနည်းကြာလာတော့ ကနွောလြည်း လွှာကော မေးကော နည်းနည်း ညောင်းလာပါတယ်။
“အဈမရေ၊ ညောင်းပြီဗွာ၊ တောတ်ော့မယန်ောြ”
“အင်၊ ခဏလေး၊ ခဏလေး၊ ခဏလေးပါ မောငလြေးရယ်။ မရပလြိုကပြါနဲ့ဦး၊ အဈမပြီးခါနီးနပြေီ၊ ခပကြှမ်းကြမ်းလေး စုပပြေး ယကပြေးပါဦးနောြ၊ ”
ကနွောလြည်း သူပြောသလိုဘဲ ခပကြှမ်းကြမ်း စုပပြေး ယကပြေးလိုကတ်ာ ခဏနတေော့ အဈမလှမေ တကိုယလြုံး ဆန့်ငင် ဆန့်ငငဖြစ်ပြီး သူ့အဖုတထြဲက အရညကြှညတ်ှေ ပန်းပန်းထွကလြာပါတယ်။ အဲဒီအရညတ်ှကေ ကနွော့မြကြန်ှာကို ပန်းတာပေါ့။ ကနွောလြည်း မကြစြေ့ထဲ မဝငအြောင် မှိတထြားရပါတယ်။
အဲဒီလို စောကရြညတ်ှေ ပန်းထွကပြှီး အဈမလှမကေ သူ့ပေါငကြို တအားဆှဲစေ့ပြီး ကနွော့ခြေါင်းကို တွန်းထုတလြိုကပြါတယ်။ ပြီးတော့ ကြေးကြေးလေးအိပပြှီး အသကကြို ပြင်းပြင်းရှူနပေါတယ်။ မကြလြုံးကိုလည်း စုံမှိတထြားပါတယ်။ တခါတခါမှာ သူ့ကိုယလြုံးက ဆတကြနဲ ဆတကြနဲနဲ့လည်း တုနတ်ုနန်ပေါတယ်။
ကနွောလြည်း စိုရှှဲနတေဲ့ ကနွော့မြကြန်ှာကို သူ့ထမီနဲ့ပဲ သုတလြိုကပြှီး သူ့ကိုဘဲ ထိုငကြှည့်နလေိုကပြါတယ်။ ၅ မိနဈလောကြ ကြာတော့မှ အဈမ အသကရြှူပုံ မှနလြာပြီး မကြလြုံးကို မှေးမှေးလေး ဖြင့်ကြည့်ပါတယ်။ ပြီးတော့
“ဟင်း… ကောင်းလိုကတ်ာ မောငလြေးရယ်။ မင်းအဈကိုတောင် ဒီလောကကြောင်းအောင် မလုပပြေးဖူးဘူး၊ မင်းကတော့ ရှယဘြဲ၊”
အဲလိုနဲ့ ကနွောန်ဲ့ အဈမလှမတေို့ မကြာကြာ စခန်းသှားနကြတော ဘယသ်ူမှလည်း မရိပမြိကြဘဲ တောတ်ောကြှာကြာ အဆငပြှနကြေပေါတယ်။ ကနွော့ဆြိုကန်ဲ့ ဂိုကကြလည် ထငစြရာ မရှိဘူးလေ။
တဈနေ့တော့ အဈမလှမကေ တဆင့်တကပြှီး
“ဟဲ့ငကြောြ၊ နင့်ကို သငခြန်းစာအသဈ တကပြေးမယ်”
“ဘယလြိုမွိုးလဲ အဈမ”
“အလိုးသငပြေးမယလြေ၊ သငခြငွလြား”
“အင်း၊ သငခြငွတ်ယ်”
“သူများတွေ လိုးတာ နငမြှငဖြူးလား”
“ဟင့်အင်း”
“ဘယလြိုလုပရြမလဲ ဆိုတာရော သိရဲ့လား“
“အင်း၊ သိသလိုလိုဘဲ”
“ဒါဆို ပြောပြစမ်း”
“ဟို… အဈမစောကဖြုတကြှီးထဲကို ကနွော့လြီး ထိုးထည့်ရတာ မို့လား”
“ဒါဆိုပြီးရောလား”
“ဟိုလေ၊ ပြီးတော့ လီးကို ထည့်လိုကြ ထုတလြိုကြ လုပရြတာလေ”
“အံမယ်၊ ကောငလြေးက မဆိုးဘူး၊ သိသားဘဲ၊ ဘယသ်ူပြောပြတာလည်း”
“ကြောင်းက အဈကိုကြီးတွေ ပြောတာ”
“ဟဲ့၊ နေဦး၊ နင် ကြောင်းက နင့်သူငယခြငွြးတွကေို ငါနဲ့ နင့်အကြောင်း လွှောကပြှောထားသေးလား”
“အာ၊ မပြောပါဘူး၊ အဈမကလည်း၊ ပြောစရာလား”
“အေးနောြ၊ လွှောကမြပြောနဲ့၊ နှစ်ယောကစြလုံး ပြူနာတကကြုနမြယ်၊”
“အဈမ၊ အလိုးသငပြေးမယဆြို”
“နေဦးဟဲ့၊ ခဏနရင်ေ အမတေို့ ထောကကြှံ့မှာ အလှူသှားစရာရှိတယ်။ ငါ့သားလေးကိုလည်း ခေါသ်ှားမှာ။ နင် အခု အိမခြဏပြနပြှီး နင့်အိမကြို သူငယခြငွြးတဈယောကယ်ောကအြိမ် စာသှားကူးမယပြှောပြီး နာရီဝကလြောကန်ရင်ေ ပြနထြှကလြာခဲ့။ ပြီးတော့ ငါတို့အိမထြဲက သှားစောင့်နေ၊ သိလား။ မဝငခြင် လမ်းပေါမြှာ လူရှင်းမရှင်း ကြည့်ပြီးမှဝင်ဦး။ တောကြှာ လူမိနေဦးမယ်”
ကနွောလြည်း အိမပြှနပြှီး ခဏကြာတော့ အမေ့ကို ကနွော့သ်ူငယခြငွြး တငဝြင်းတို့အိမ် စာသှားကူးဦးမယဆြိုပြီး အိမကြ ထွကခြဲ့ပါတယ်။ အဈမလှမတေို့ ဆိုငကြို လှမ်းကြည့်တော့ ပိတထြားတယ်။ အဈမလည်း အိမထြဲရောကန်ပြေီ ထငပြါတယ်။
ကနွောြ သူတို့အိမရြှေ့ ရောကတ်ော့ လမ်းထဲက လူတဈယောကြ ထွကလြာလို့ မသိမသာနဲ့ လမ်းထဲဘကကြို လွှောကလြိုကပြါတယ်။ သူ တောတ်ောလြှမ်းသှားတော့မှ ပြနလြှည့်ပြီး လူလဈတော့ အဈမတို့ခွံထဲကို ပြေးဝငလြိုကပြါတယ်။ အိမရြှေ့ရောကြ တော့ အိမတ်ံခါးက ဖြင့်ထားတာနဲ့ အိမထြဲကို တန်းဝငလြိုကပြါတယ်။
အဈမလှမကေ အိမထြဲမှာ အဆငသ်င့် စောင့်နပေါတယ်။ အဈမက ထုံးစံအတိုင်း ကနွောြ့ဖိနပကြို မမေ့မလွော့ အိမထြဲသှင်းလိုကပြှီး အိမတ်ံခါးကို ပိတလြိုကပြါတယ်။
“ဟဲ့၊ နငဝြငလြာတာ ဘယသ်ူမှ မမှငတ်ာ သချောတယန်ောြ”
“မမှငပြါဘူး အဈမရဲ့။ လူတဈယောကလြာတာ တွေ့လို့တောင် ကနွောလြမ်းထဲဘကြ လမ်းလွှောကလြိုကရြသေးတယ်”
“အေးပါ၊ မှငရြငတ်ောငမြှ နင့်ဆိုကန်ဲ့ ဘယသ်ူမှ တဈမွိုးထငမြှာ မဟုတပြါဘူး။ ငါတဈခုခု ခိုင်းဖို့ ခေါတ်ယဘြဲ ထငကြှမှာ”
“အင်းလေ၊ အခုလည်း အဈမ တဈခုခုခိုင်းဖို့ ခေါတ်ာဘဲဟာကို”
“ခိုင်းဖို့မဟုတဘြူး၊ နင့်ကို ပညာသငပြေးဖို့ ခေါတ်ာ။ လာ လာ ပြောနကြောတယ်။ သငခြန်းစာ စမယ်”
အဈမလှမကေ ကနွော့ကို သူတို့လငမြယား အိပတ်ဲ့အခန်းထဲ ဆှဲခေါသ်ှားပြီး အထဲရောကတ်ော့ သူ့အင်ျကြီရော ထမီကိုပါ ခွှတခြလွိုကပြါတယ်။ ပြီးတော့ ကနွော့ပြုဆိုးကို ဆှဲခွှတလြိုကပြှီး တဆကထြဲ ကနွော့တ်ီရှပကြိုပါ မ ခွှတလြိုကပြါတယ်။ ပြီးတော့ ငုတတ်ုတထြိုငခြလွိုကပြှီး ကနွော့လြီးကို လကန်ှဈဖကန်ဲ့ ဆုပကြိုငပြှီး စစုပပြါတော့တယ်။ အဲဒီတော့ ကနွော့လြီးလည်း ပြော့ရာကနေ မာလာပါတယ်။
အဈမလှမကလေည်း လီးစုပရြတာကို တောတ်ောကြှိုကပြုံရပါတယ်။ ပယပြယန်ယန်ယ် စိတတ်ိုင်းကြ တောတ်ောကြှာကြာ စုပပြှီးတော့မှ
“ကဲ နငလြည်း ငါ့ကိုတလှည့် စုပပြေးဦး”
လို့ပြောပြီး ကုတငပြေါြ လှဲခလွိုကပြါတယ်။ ဆိုငပြေါမြှာတုန်းကလိုဘဲ ကိုယလြုံးက ကုတငပြေါမြှာ ခွထေောကန်ှဈချောင်းက အောကမြှာ တွဲလောင်းကလွို့ပေါ့။ ကနွောလြည်း သူ့ခွထေောကန်ှဈချောင်းကြား ဝငထြိုငလြိုကပြှီး သူ့ခွထေောကန်ှဈချောင်းကို ပေါငကြနေ မတငလြိုကပြါတယ်။ အဲ့လိုမတငပြှီး ပေါငကြို ကားကားလေး ဖြဲလိုကတ်ော့ သူ့စောကဖြုတ် ဖောင်းဖောင်းကြီးက ပြူထွကလြာပါတယ်။
ကနွောလြည်း အရငတ်ုန်းကလို သူ့စောကဖြုတကြှီးကို စပြီးယကလြိုကြ စောကစြေ့စုပလြိုကန်ဲ့ လုပင်န်းစပါတော့တယ်။ ဒီအဆင့်ထိက ကြှမ်းကငွပြှီးသားဆိုတော့ သငစြရာမလိုဘဲ အပီအပြင် အသုံးတောခြံလိုကပြါတယ်။ အဈမကလည်း တောတ်ောလြေး အရသာခံပြီးမှ
“ကဲ ထ၊ ကိုယတ်ောလြေး၊ သငခြန်းစာအသဈ တကမြယ်”
လို့ ပြောပါတယ်။ ကနွောလြည်း မတတ်တထြရပလြိုကတ်ော့
“နင့်လီးကို သသခွေောခွာကိုငပြှီး ငါ့စောကဖြုတကြှီးကို အမှှောင်းအတိုင်း အပေါအြောကြ ပြတဆြှဲပေး”
ကနွောကြ သူပြောသလို ပြတဆြှဲပေးလိုကတ်ော့
“အား၊…ရှီး…. ကောင်းတယ်၊ ဖိဆှဲပေး၊ အထဲ မထည့်နဲ့ဦး၊ ဒီလိုဘဲ နာနာလေး ဖိဆှဲပေးနေ”
ကနွောလြည်း သူ့အမိန့်အတိုင်း လုပပြေးလိုကတ်ော့ သူက သူ့ဖငကြှီးကို အပေါကြို ကော့ကော့ပြီး ထိုးတငပြေးပါတယ်။ သူ့စောကဖြုတကြလည်း စောကရြညတ်ှနေဲ့ ရှှဲရှှဲစိုနပေါပြီ။ ဒီလိုနဲ့ ခဏလောကကြှာတော့မှ
“ကဲရပြီ၊ အထဲကို ဖြည်းဖြည်းခင်ျး ထိုးထည့်”
ကနွောကြ ဆရာမ အမိန့်အတိုင်း လိုကန်ာပြီး ကနွော့လြီးကို သူ့စောကဖြုတထြဲ ထိုးထည့်လိုကပြါတယ်။ စောကဖြုတကြ အရညတ်ှေ ရှှဲနပမေေဲ့ တကယသ်ှင်းတော့ ကြပတ်ပတ်ပ် ဖြစ်နပေါတယ်။ အဈမလှမကေ
“ငါပြောတယမြို့လား နင်းလီးက အလုံးတုတပြါတယ် ဆို။ နင့်အဈကိုဟာဆို ချောချောခွူခွူ ဝငသ်ှားပြီ။ နည်းနည်း အားစိုကပြှီး ဖိသှင်းလိုကြ”
ကနွောြ သူပြောသလို ဖိသှင်းလိုကတ်ော့မှ လီးက လွှောကနဲ ဝငသ်ှားပါတယ်။
“အင်း… ရပြီ၊ အခု တဝကလြောကြ ထုတလြိုကသ်ှင်းလိုကြ လုပပြေး။ အင်း… အဲ့လိုမွိုး.. ကောင်းတယ်၊ ကောင်းတယ်.. ဆကလြုပ်။ ရှီး….. အ… သှကသ်ှကလြေး၊ သှကသ်ှကလြေး…. အေး…… အဲလိုမွိုး၊ အဲလိုမွိုး.. အား.. ကောင်းလိုကတ်ာ…. ကောင်းလိုကတ်ာ… မောငလြေးရေ။ ဆောင့ဆြောင့ပြှီး သှင်းပေးစမ်း၊ အင်း.. ဆောင့ြ ဆောင့ြ၊ နာနာ ဆောင့ြ၊ အားထည့်ပြီး ဆောင့ပြါဟဲ့၊ အသားကုန်၊ အသားကုန် ဆောင့ြ၊ နည်းနည်း လိုသေးတယ်၊ နင့်လီးက နည်းနည်းတိုတယ်။ လာ ပုံစံတဈမွိုး ပြောင်းရအောင်”
အဈမလှမကေ ပြောပြောဆိုဆို နောကဆြုတလြိုကတ်ော့ ကနွော့လြီးက ပြှတကြနဲ ထွကလြာပါတယ်။ အဈမက ကုတငအြောကကြို ဆင်းလိုကပြှီး ကနွော့ကြို ကြောပေးလိုကပြါတယ်။ ပြီတော့ ကုတငပြေါကြို မှောကအြိပခြလွိုကပြါတယ်။ သူ့ကိုယလြုံးက ကုတငပြေါမြှာ ခွထေောကတ်ှကေ အောကမြှာ၊ ပြီးတော့ သူ့ခွထေောကတ်ှကေို ကားလိုကပြါတယ်။
“ကဲ၊ ပြနသ်ှင်းစမ်း”
“အမ်၊ ဘယထြဲသှင်းရမှာလဲ၊ အဈမဖငထြဲလား”
“ဟဲ့၊ ဘယဖြငထြဲ သှင်းရမှာလဲ၊ သသခွေောခွာ ကြည့်လေ၊ စောကခြေါင်းကြီး မမှငဘြူးလား”
“အင်း၊ မှငပြှီ၊ မှငပြှီ”
ဟုတပ်၊ သသခွေောခွာ ကြည့်တော့မှ ဖငကြုန်းလိုကရြင် စောကဖြုတကြှီးက နောကကြို ပြူထွကလြာပြီး အပေါကကြိုပါ ပီပီပြငပြှင် မှငရြတယဗြွ။ အခုလေးတင် လိုးထားတာဆိုတော့ စေ့မနဘေဲ နည်းနည်းလေး ဟနပေါတယ်။ စောကခြေါင်းအထဲက ပန်းရောငအြသားနုနုလေးကိုတောင် မှငန်ရပေါတယ်။
ကနွောလြည်း ဘာမှထပပြှောမနတေော့ဘဲ ကနွော့လြီးကို သူ့စောကခြေါင်းထဲ ထိုးထည့်ဖို့ ကြိုးစားလိုကပြါတယ်။ ဒါပမေဲ့ သူ့စောကဖြုတကြှီးက ကနွော့ခြါးနားထိ ရောကန်တေော့ ကနွော့မြှာ ခွဖြေားထောကပြှီး သှင်းတာတောင် ကောင်းကောင်း မဝငခြငွပြါဘူး။
“မရဘူးဗွ၊ အဈမ ဖငကြှီးကို အောကန်နဲနဲ နှိမ့်ပေးဦး”
“အောြ၊ ဟုတသ်ားဘဲ၊ နငကြ ဂပြုဆိုတော့ ဘယမြှီမှာလဲ၊ ကဲ၊ မှီပြီလား အခုကြည့်”
အဈမလှမကေ သူ့ခွထေောကတ်ှကေို ခပကြားကားလေး ခွဲလိုကပြှီး ဒူးနည်းနည်း ကြေးပေးလိုကတ်ော့မှ သူ့ဖငန်ဲ့ ကနွော့လြီးနဲ့ တတန်းတည်း ဖြစ်သှားပါ တယ်။
“ရပြီ အဈမ မှီပြီ”
အဲဒီတော့မှ ကနွော့လြီးကို သူ့စောကခြေါင်းထဲ သသခွေောခွာ သှင်းလို့ရသှားပါတယ်။ ကနွောလြည်း လီးကို တဆုံးသှင်းပြီး ခုနကလို ဆကလြိုးပါတော့တယ်။
“အင်း… အား… အီး… အခုမှဘဲ ထိတော့တယ်။ လိုး မောငလြေး လိုး၊ ကောင်းမှကောင်း၊ ခပပြှင်းပြင်းလေး ဆောင့လြိုးပေးနောြ မညှာနဲ့”
အဈမလှမေ ပြောသလို ခပပြှင်းပြင်းလေး တောတ်ောကြှာကြာ လိုးလိုကတ်ော့ ကနွောလြည်း နည်းနည်း ပြီးချင်လြာပါတယ်။ ဒါကို အဈမလှမကေ သိပုံရပါတယ်။
“မောငလြေး မပြီးနဲ့ဦးနောြ၊ ပြီးချင်ရြင် အရှိနန်ည်းနည်းလွော့ပြီး ၁ ၂ ၃ ၄ ရနလေေိုကြ။ စိတကြ တခွား မဆိုငတ်ာတွေ လွှောကစြဉြးစားနလေိုကြ”
သူပြောသလို ကနွောြ လုပကြှည့်လိုကတ်ော့ ဟုတတ်ယဗြွ၊ ပြီးချင်စြိတ် ပြောကသ်ှားတယ်။ အဲ့လိုနဲ့ ပြီးချင်လြာလိုကြ ၁ ၂ ၃ ၄ ရလေိုကြ အသားကုန် ဆောင့လြိုးလိုကြ၊ နည်းနည်း ပြီးချင်လြာလိုကြ တခွားလွှောကစြဉြးစားလိုကန်ဲ့ လိုးလိုကတ်ာ ကနွော့စြိတထြငတ်ော့ တဈနာရီလောကြ ရှိမလား မသိဘူး (စိတထြငပြှောတာပါ) လူကလည်း ခွှေးက ရနေဲ့လောင်းထားသလို ဖြစ်နပြေီ၊ အဈမလှမလည်ေး အောကကြနေ အသားကုန် အသံမွိုးစုံ ပေးနပေါတယ်။
ဒီတဈခါ ပြီးချင်သ်လို ဖြစ်လာတော့ ကနွောလြည်း ခုနကလို မထိန်းတော့ဘဲ အသားကုန် တဖုံးဖုံး ပစ်ဆောင့လြိုးပြီး ကနွော့လြရညတ်ှေ အဈမစောကဖြုတထြဲ ပန်းထည့်ပြီး ပြီးလိုကပြါတော့တယ်။ ပြီးတော့ ကနွောလြည်း ရပတ်ောငမြရပန်ိုငတ်ော့ဘဲ အဈမလှမဘေေးမှာ ပစ်လှဲခလွိုကပြါတယ်။ အဈမကတော့ သူ့လကရြှိပုံစံကို မပြငန်ိုငတ်ော့ဘဲ ဒူးလေးကို ကြေးလိုကပြှီး ဒီအတိုင်းလေးဘဲ ဆကအြိပန်ပေါတယ်။ ၁၀ မိနဈ ၁၅ မိနဈ လောကကြှာတော့မှ နှစ်ယောကသ်ား စကားပြနပြှောနိုငကြှပါတော့တယ်။
“ကောင်းလိုကတ်ာ မောငလြေးရယ်၊ မင်းကတော့ တကယ့်ကို ရှယဘြဲ၊ မင်းလိုကြာကြာ ဘယသ်ူမှ မလိုးနိုငဘြူး သိလား၊ မင်းက တဈခါမှသာ မလိုးဖူးတာ၊ လိုးလိုကတ်ော့လည်း ဆရာကြီးဘဲ”
“ဒါက၊ ကနွော့ဆြရာမက အသငကြောင်းတာကိုးဗွ၊ ဒါတောင် ကနွော့လြီးက တိုလို့၊ အဈမ အားမရဘူးမို့လား”
“အင်… ရတယ် ရတယ်၊ တိုတော့ နောကကြလိုးတာ ဘယလြောကကြောင်းလဲ၊ ရှညရြင် အခုလို ဆောင့လြိုးရင် နာမှာ၊ ဒါကလည်း မင်းက ငယသ်ေးတာကိုး၊ နောကဆြို ဒီထကြ အများကြီး ရှည်ဦးမှာ၊ စိတဓြာတမြကနွဲ့ သိလား”
“ဟုတလြား အဈမ၊ ဒီထကရြှညလြာဦးမှာလား”
“အမလေး၊ ရှည်ဦးမှာ၊ အဲဒီတော့မှ တဆုံးမခံနိုငလြို့ ခနွလြိုးနရေဦးမယ်”
“အဈမကတော့ ဆရာမကြီးဘဲ၊ အဈကိုတဈယောကထြဲနဲ့ ခံဖူးတာမှ ဟုတရြဲ့လား”
“ဘယကြလာ၊ နင့်အဈကိုထကအြရင် ၂ ယောကန်ဲ့ ခံဖူးသေးတယ်၊ နငပြါနဲ့ဆို အခု ၄ ယောကရြှိပြီပေါ့”
“အင်း၊ ဒါ့ကြောင့် ဆရာမကြီး ဖြစ်နတောပေါ့၊ အောျ အဈမ၊ အဈကိုကရော အလိုးကောင်းလား”
“ကောင်းလို့ ယူထားတာပေါ့၊ သသခွေောခွာ ခံကြည့်ပြီးမှ ကြိုကလြို့ယူထားတာ၊ အလိုးမကောင်းလို့က မယူသေးဘူး”
“အဈကိုက အလိုးကောင်းတာတောင် အဈမက ကနွော့အြလိုး ဘာလို့ခံသေးလဲ”
“ဟဲ့ ဘယလြောကြ အလိုးကောင်းကောင်း၊ တဈနကေုန် လိုးနိုငတ်ာမှ မဟုတတ်ာ၊ ငါက တဈနေ့လုံး ခံချင်န်လေို့ နင့်အလိုးခံတာပေါ့၊ ဘာလဲ၊ မလိုးချင်ဘြူးလား”
“မဟုတပြါဘူး အဈမရ၊ လိုးချင်ပြါတယ်၊ သကသ်ကြ သိချင်လြို့ မေးတာပါ၊”
“နငရြော ဘယလြိုလဲ။ လိုးရတာ ကောင်းလား”
“အာ ကောင်းမှကောင်း၊ နောကလြဲ အမြဲလိုးကြမယန်ောြ အဈမ”
“နောကမြဟုတဘြူး၊ အခုထပလြိုးရဦးမှာ၊ ဒီအခွင့်အရေးရတုန်း တဈခါတည်းနဲ့ ဖြစ်မလား၊ ထပလြိုးပေးဦးနောြ၊ လိုးနိုငသ်ေးလား”
“အာ လိုးနိုငတ်ာပေါ့၊ ကြည့်ပါလား ကနွော့လြီးကြီးကို၊ အခုတောင် ပြနမြာတောငလြာပြီ၊ ခုနလိုဘဲ နောကကြ လိုးရမှာလား”
“ဘယ်.. နောကတ်ဈမွိုး သငပြေးဦးမှာ၊ အဈမမောငကြို လုံးဝ ဆရာကြီးဖြစ်အောငကြို နည်းမွိုးစုံ သငပြေးဦးမှာ”
“အင်း၊ ပြောလေ အဈမ၊ ဒီတဈခါ ဘယလြို ထပလြိုးရမလဲ”
“လာ ”
အဈမလှမကေ ကနွော့ကြို ပကလြကဆြှဲလှဲလိုကပြှီး သူခုနက ခွှတထြားတဲ့ ထမီနဲ့ ကနွော့လြီးကို သုတပြေးပါတယ်။ ပြီးတော့ သူ့စောကဖြုတကြိုလည်း သသခွေောခွာ သုတလြိုကပြါတယ်။ ပြီးတော့ ကနွော့လြီးကို စပြီး စုပပြေးပါတယ်။ ဒီတဈခါက ခုနလို မဟုတဘြဲ သူက ကနွော့အြပေါြ ပြောင်းပြနခြှပြီး စုပတ်ော့ သူ့စောကဖြုတကြှီးက ကနွော့မြကြန်ှာနဲ့ တည့်တည့် ဖြစ်နတောပေါ့။ အဈမက
“ နငလြည်း ငါ့အဖုတကြို စုပပြေးလေ၊ ဒီပုံစံလုပတ်ာကို 69 ပုံစံလို့ ခေါတ်ယ်၊ မှတထြား”
အဈမလှမကေ ကနွော့လြီးကို စုပန်သလေို ကနွောလြည်း ခုနက ကနွောလြိုးထားတဲ့ အဈမစောကဖြုတကြှီးကို ပြနစြုပပြေးနလေိုကပြါတယ်။ သူ့စောကဖြုတကြ သသခွေောခွာ သုတထြားတော့ ချောကန်ပြေီး စုပစြမှာ ဘာအရညမြှ မရှိဘူး။ စုတပြေးနရင်ေးနဲ့မှ တဖြည်းဖြည်း အရညတ်ှေ စိမ့်ထွကလြာပါတယ်။ သူ့အရညတ်ှလေား ခုနက ကနွောြ ပန်းထည့်ထားတဲ့ ကနွောြ့ အရညတ်ှလေားတော့ မသိဘူး။ ကနွောကြတော့ သူ့ကို ယကရြင်းစုပရြင်းနဲ့ ပါးစပထြဲ ဝငလြာသမွှကိုတော့ မှိုခလွိုကတ်ာဘဲ။
အဈမလှမလည်ေး တဖြည်းဖြည်း ဖီလငပြှနတ်ကလြာပြီး သူ့စောကဖြုတန်ဲ့ ကနွော့မြကြန်ှာကို ခပကြှမ်းကြမ်းကို ပြတန်ပေါတော့တယ်။ ပြီးတော့ ပုံစံပြောင်းပြီး ကနွော့ကြို အတင်းဆှဲလှည့်လိုကတ်ော့ သူက အောကကြ၊ ကနွောကြ အပေါကြ ဖြစ်သှားပါတယ်။ ခုနက အပေါကြနေ သူ့စောကဖြုတကြှီးနဲ့ ဖိပြတန်တော ကနွော့မြေးတောင်း ညောင်းလာတယ်။ သူပုံစံပြောင်းလိုကတ်ော့မှဘဲ နည်းနည်းနသောသှားတယ်။
ဒီတဈခါတော့ ကနွောကြ သူ့စောကဖြုတကြို ယကန်ရင်ေးနဲ့ သူ့ပါးစပကြို အခုနက သူ့စောကဖြုတကြို လိုးသလိုမွိုး ဖြည်းဖြည်း ဖြည်းဖြည်းနဲ့ လိုးနလေိုကပြါတယ်။
“မောငလြေး၊ အစေ့ကို ဖိယကပြေးစမ်း၊ အင်း… အင်း… အဲ့လိုမွိုး၊ အဲ့လိုမွိုး.. ယကယ်ကြ၊ ကောင်းတယ် ယကြ၊ အား… အီး…”
ကနွောကြတော့ စကားမပြောနိုငဘြဲ အလုပကြိုဘဲ ဦးစားပေးနရပေါတယ်။ ကနွောလြည်း တတသ်လောကြ မှတသ်လောကြ ယကလြိုကြ၊ စုပလြိုကြ၊ စောကခြေါင်းထဲ လွှာဝငသ်လောကြ ထိုးထည့်လိုကြ၊ စောကစြေ့ကို နှုတခြမ်းနှစ်ခုကြားထဲ ဖိကြိတပြှီး ခွလေိုကြ လုပပြေးလိုကတ်ော့ သူကလည်း တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ဖီလငတ်ကလြာပြီး သူ့စောကဖြုတန်ဲ့ ကနွော့မြကြန်ှာကို ကော့ကော့ထိုးလာပါတယ်။ စုပန်တေဲ့ လီးကိုတောင် ဆကမြစုပန်ိုငတ်ော့ဘဲ ပါးစပကြ တအီးအီး တအအ အသံစုံ စထွကလြာပါ တယ်။
“ရှီး…. အမလေး… အမရေေ၊ ကောင်းလိုကတ်ာ… အမလေး ယကပြါ။ နာနာယကပြါ မောငလြေးရယ်၊ ကောင်းလိုကတ်ာ… ရှီး”
အဲ့လို တအားကောင်းနတေုန်း သူက ကန်ော့ကို အတင်းတွန်းပြီး
“မောငလြေး၊ ထ ထ၊ လိုးတော့၊ လိုးတော့၊ မင်းလီးကြီးနဲ့ လိုးတော့၊ မှနမြှန်၊ မှနမြှန်”
ကနွောလြည်း အမှနထြပြီး သူ့စောကဖြုတထြဲကို လီးတဆုံး ဆောင့ထြည့်လိုကပြါတယ်။
“အား……… ကောင်း၊ ကောင်းလိုကတ်ာ၊ ဆောင့စြမ်း၊ ဆောင့ြ အသားကုနဆြောင့ြ၊ လုံးဝမညှာနဲ့၊ အဈမစောကဖြုတကြှီး ကြဲသှားပါစေ၊ နာနာသာ ဆောင့ြ”
သူပြောသလို ကနွောလြည်း အသားကုနဆြောင့တ်ာ ဗိုကတ်ောင် နည်းနည်း နာလာပါတယ်။ ဒါပမေဲ့ ကနွောကြ အရှိနလြုံးဝမလွှော့ဘဲ ဆကတ်ိုကြ အသားကုန် ဆကဆြောင့ပြေးလိုကပြါတယ်။ ဒီတခါကြတော့ ဘာလို့လဲမသိဘူး ရှေ့ကလိုးတာကိုဘဲ ကနွော့လြီးက သူကစောကခြေါင်းထဲကို ခုနက ဖငကြုန်းလိုးသလိုမွိုး တဒုတဒြုတန်ဲ့ ထိနပေါတယ်။ အဈမလှမလည်ေး သူ့ခွထေောကကြို သူ့ခွကငွြေးဝတကြ အတင်းဆှဲကပထြားပြီး အရမ်းဖီးတကလြာတော့ စောကဖြုတကြလည်း ကနွော့ကြို အသားကုန် ကော့ကော့ ထိုးနပေါတယ်။
ဒီတဈခါက ခုနတဈခါလိုးထားတော့ ခကြခြငွြးမပြီးသေးဘဲ အကြာကြီး ပိုလိုးနိုငပြါတယ်။ တောတ်ော့ကို ကြာတော့မှ ကနွောြ ပြီးချင်လြာပါတယ်။ အဈမလှမကတေော့ ဘယန်ှဈခါ ဘယန်ှဈခေါကြ ပြီးနလည်ေးတော့ မသိတော့ပါဘူး။ ကနွောလြည်း အရမ်းပြီးချင်လြာတော့ ခုနတဈခေါကတ်ုန်းကလို မထိန်းတော့ဘဲ ကနွော့လြရညတ်ှကေို အဈမစောကဖြုတထြဲ နောကတ်ဈခါ ပန်းထည့်လိုကပြှီး ပြီးလိုကပြါတော့တယ်။
ပြီးလဲပြီးရော မောမောနဲ့ အဈမကိုယပြေါမြှာဘဲ အိပန်လေိုကပြါတယ်။ အဈမလှမကလေည်း မကြလြုံးစုံမှိတပြှီး အသကကြို ပြင်းပြင်းရှူလို့ ငှိမန်ပေါတယ်။ ခနလောကကြှာမှ
“အင်း ငါ့မောငလြေးလည်း တဈရကတ်ည်းနဲ့ကို ဆရာဖြစ် အောငသ်ှားပြီ၊ တောလြိုကတ်ာ၊”
“ဒါက ကနွော့ဆြရာမ တောလြို့ပါနောြ။ အဈမရယ် ကနွောလြေ လိုးရတာကို အရမ်းကြိုကသ်ှားပြီ သိလား၊ နောကလြည်း ကနွော့ကြို ပေးလိုးနောြ”
“အေးပါ၊ အေးပါ၊ ပေးလိုးမှာပါ။ ငါကလည်း ကိုယကြောင်းကောင်း ခံရအောင် နင့်ကို ပညာကုန် သငပြေးနတော။ နငမြလိုးရင် ငါရှူံးမှာပေါ့။ ကဲ အခုတော့ထဦး၊ နင့်အဈကို ပြနလြာခါနီးနပြေီ”
အဈမလှမကေ ကနွော့ကြို အသာဘေးတွန်းခပြှီး အခန်းပြငကြို ကိုယတ်ုံးလုံးကြီးဘဲ ထွကသ်ှားပါတယ်။ ပြနဝြငလြာတော့ သူ့မှာ ရစေိုဝတတ်ဈခု ပါလာပြီး ကနွော့မြကြန်ှာနဲ့ ရငဘြတကြို ရပတေတ်ိုကပြေးပါတယ်။ ပြီးတော့မှ ကနွော့လြီးကို အဲဒီရစေိုဝတန်ဲ့ဘဲ သသခွေောခွာ သုတပြေးပါတယ်။ သူကနွော့လြီးကို သုတပြေးနတေုန်းမှာဘဲ ကနွော့လြီးက ပြနအြသကဝြငလြာပါတယ်။
“ဟဲ့ကောငလြေး၊ တောတ်ော့၊ ဒီနေ့တော့ ဒီလောကဘြဲ၊ နောကန်ေ့မှနောြ။ တောကြှာ နင့်အဈကို ပြနလြာမှ ကြိကနဲမိနလေို့ မိုးမီးလောင်ဦးမယ်။ အမလေး၊ ကြောကပြါပြီတောြ၊ အခုမှ ဆရာနဲ့ လာတွေ့နတယ်ေ၊ သှား၊ သှား ပြနတ်ော့”
အဲဒီနောကမြှာတော့ ကနွောန်ဲ့ အဈမလှမတေို့ အခွင့်အရေးရတိုင်း မကြာမကြာ လိုးဖြစ်ကြတာ ကနွောြ ၁၀ တန်းရောကတ်ဲ့ အထိပါဘဲ။
ပြီးပါပြီ။
ရေးသားသူ – ကိုကိုအောင်