အောစာအုပ်

တိုကျပြဲဝင် အခစြျဇာတ်လမ်း

” အဈကို….နာသေးလား ဟင်….”

အေးသီက သူ့အဈကို မွိုးစဈကို ဒဏရြာများအား ဆေးထည့်ပေးရင်း လှမ်းမေး၏။ မွိုးစဈ အံကို တင်းတင်းကြိတသ်ည်။

” သကသ်ာနပေါပြီ…. ညီမလေးရယ်…. တောကြ…. ဒီကောငင်ဘ တမငယ်ုတမြာတာ…. ဒီကောင် ငါ့ကို ရနင်ှိုးထားပြီး တမငခြွောကခြတွယ်… ဆိုတာ… ငါသိတယ်…. အေးသီ….”

” အဈကိုရယ်…. ဒေါသမထွကပြါနဲ့…. သူ့အကုသိုလန်ဲ့သူသှားမှာပါ….”

အေးသီက ဂွမ်းကို အရကပြွံညှဈခပြေးရင်း ပတတ်ီးစည်းပေးရင်း သူ့အဈကိုအား နှစ်သိမ့်သည်။ မွိုးစဈမှာ တောကတ်ခေါကခြေါကန်ှင့် ငဘနှင့် ဂပြနတ်ှကေို စကဆြုပရြှံရှာ မုန်းတီးသှားသည်။

” နနှင်ေ့ဦးပေါ့ ငဘရာ…. ကံကြမျမာဟာ ဘယတ်ော့မှ မကြန်ှာမလိုကပြါဘူး….”

အေးသီ မွိုးစဈကိုကြည့်ရြင်း ပင့်သကကြို ရှူသှင်းလိုကသ်ည်။ နာကငွသ်ော သကပြှင်းမောကို အရှညကြှီးခသွည်။ လပြည့်ညဖြစ်သည်။ အေးသီ အိပမြပြောန်ိုငသ်ေး။ သူ့ခစွသ်ူ ကိုထွန်းကြောြ ဤနေ့ည သူ့ဆီလာလိမ့်မည်။ သူနှိုကန်ကဖြှေဈသော ကြမ်းပေါကကြို ဖြင့်ထားလိုကသ်ည်။ ကိုထွန်းကြောြ ရောကလြာလငွြ ထိုကြမ်းပေါကမြှ သူမကို ကုတန်ှိုးလိမ့်မည်။

ထိုခတ်ကေ အပျိုတို့ အိပခြန်း၌ အပေါကဖြောကထြားတတကြှသည်။ အပျိုတို့၏ ခစွသ်ူကို ဤအပေါကမြှ ညလူခွေ တိတခြွိနတ်ှင် စကားပြောကြသည်။ ထိုအခွင်းအရာကို အပေါကန်ှိုကသ်ညဟြု ခေါတ်ှငကြှသည်။ မိမိ၏ ခစွသ်ူမိန်းမပျိုက ကြညဖြှူသောအခါ ထိုအပေါကမြှ လကလြေးဆုပကြိုငခြှင်း စကားပြောခွင်းပြုကြသည်။

ရှာရှိ ကာလသားတို့သည် ညဆိုလငွြ သူခိုးဓားပြများရနမြှ ကာကြယစြောင့်ရှောကရြသည်။ ထိုအခွိနတ်ှင် ကာလသားများက မိမိတို့၏ ခစွသ်ူအိမသ်ို့သှားကာ အပေါကန်ှိုကကြာ တွေ့ဆုံစကားပြောခွင့်ရကြသည်။ အပေါကဖြှင့်ပေးသူ မိန်းမပျိုမှာလည်း လူကြီးများ မိဘမောငဖြှားများ မသိအောင် ထိုအပေါကကြို ဖောကရြသည်။ အပေါကမြှာ လကသ်ီးဆုပအြရှယထြကြ ကြီးသည်။

မိန်းမပျိုတို့သည် မိမိ၏ခစွသ်ူနှင့် အကြောင်းအမွိုးမွိုးကြောင့် လမ်းခွဲပြတစြဲလိုလငွြ ထိုဖြင့်ထားသော ကြမ်းပေါကကြို သဈသားပြားဖြင့် အသပေိတပြဈလိုကကြှသည်။ ယောကြြားပျိုမှာလည်း မိမိကို မိမိ၏ခစွသ်ူ မုန်းပြီ၊ ပြတပြှီဟူ၍ အပေါကပြိတလြိုကလြငွြ သိရသည်။ ထိုအလေ့အထသည် ယခုအခါသောြ ပပြောကသ်ှားပြီ ဖြစ်သည်။

အေးသီသည် သူမ၏ခစွသ်ူ အကြိမကြှိမ် တောင်းဆိုခဲ့ဘူးသော သူမ၏ အပျိုစငဘြဝကိုပင် မပေးခဲ့၊ အခုတော့ ယုတမြာသောသူများကြောင့် မိမိ၏ အပျိုရညပြကြရြသည်။ မိမိ၏ခစွသ်ူ ကိုထွန်းကြောကြို မညသ်ို့ဆကဆြံ ပြောဆိုရမညန်ည်း။

” အဟင့်….အဟင့်….”

အေးသီ ငိုသည်။ မကြရြညမြွား ပါးပြငမြှတဆင့် ခေါင်းအုံးတိုငအြောင် ကဆွင်းသည်။ ကိုထွန်းကြောသ်ည် သူမအား လကထြပခြှင့်တောင်းထားသူဖြစ်သည်။ ဤနှစ် စပါးပေါလြငွြ သူမနှင့် လကထြပရြန် ဆုံးဖြတတ်ိုငပြငထြားကြသည်။ ကိုထွန်းကြောမြှာ လူအ၊ လူအေးတဈယောကြ ဖြစ်သည်။ လှတဈေစင်းဖြင့် ရိုးသားစွာ တံငါလုပင်န်းလုပကြာ တောငယ်ာစိုကပြွိုးခွင်း အလုပကြို လုပကြိုငခြှင်းဖြစ်သည်။ အေးသီကိုလည်း တုနန်အေောင် ခစွသ်ည်။ အေးသီသဘော အရာရာ ဖြည့်ဆည်းပေး တတသ်ည်။

ကိုထွန်းကြောကြ အသားညိုသည်။ ကိုယကြာယကနွြးမာသနစြှမ်းသည်။ အမြဲလိုလို ပငလြယဘြကြ ဖောငမြွောနတတေသ်ူ ဖြစ်သဖြင့် နဒဏြေ လဒဏေခြံရသည့်အတွကြ အသားညို၍ ကနွြးမာတောင့်တင်းသူဖြစ်သည်။

အေးသီ အတွေးတွေ ရှုပထြှေးနသည်ေ။ သူ၏အတွေးပုံရိပမြွား၌ ငဘ၏ လီးချောင်း၊ ငဘ မိမိကို အကြံပကစြကစြှာ လိုးနပေုံ၊ နောကြ ဂပြနမြာစတာကြီး၏ ကြီးမားသော လီးတနကြှီး မိမိ၏ စောကပြတထြဲသို့ ဝငထြှကန်ပေုံ၊ သူမ ထိုအတွေးများကို အာရုံမှ ဖယထြုတလြိုကသ်ည်။

သိပမြကြာပါ ထိုအတွေးများသည် အသိအာရုံအတွေးထဲသို့ လိုလိုချင်ခြငွြ ဝငရြောကတ်ှေးမိပြနသ်ည်။ ထိုအခါ အေးသီ စိတတ်ှေ ထရှလာသည်။ နှလုံးခုနန်ှုန်းတွေ မှနဆြနလြာသည်။ အကြောအခွဥမြွား တောင့်တင်းလာသည်။ စောကပြတလြေးထဲမှလည်း ရှစိရှစိဖြစ်လာသည်။ သူမအလိုလို ပေါငလြေးဟကာထောငပြှီး စောကဖြုတဖြောင်းဖောင်းလေးကို လကဖြဝါးနှင့် ပြတသ်ပကြှည့လြိုကမြိသည်။ ကနွလြကတ်ဈဖကကြလည်း အိထွေးပုံကနွသေော နို့အုံကို ညှဈဆုပပြှတသ်ပကြိုငမြိနသည်ေ။

သူမ တခဏ အသိပြနဝြငလြာသည်။ အသိစိတကြ ဖြစ်ပေါန်သေော ဆန်ဒများကို ငှင်းဆနသ်ည်။ သို့သောြ သူမ၏ လကမြွားသည် နို့အုံနှင့် စောကဖြုတမြှ ခွာလို့မရတော့ပေ။ လကခြလယခြွောင်းဖြင့် စောကစြိလေးကို ပြတတ်ိုကထြိနရခွေင်း၊ နို့အုံလေးကို ပြတသ်ပန်ရခွေင်းမှာ အရသာထူးများ ဖြစ်ပေါန်သည်ေ့အတွကြ ထိုအရသာကို လိုချင်စြှာ ခံစားနရသေည်။

သိပမြကြာပါ သူမ၏စောကပြတလြေးမှ အရညခြွောဆီလေးများ ပြကကြနဲ ထွကကြလွာသည်။ သူမသည် မာစတာကြီး၏ လီးချောင်းကြီး မိမိ၏စောကပြတထြဲသို့ ဝငရြောကလြိုးဆောင့်နသညေဟြု တွေးနမေိသည့်အတိုင်း မိမိ၏ လကခြလယ် လကခြွောင်းမှာလည်း စောကခြေါင်းပေါကလြေးထဲသို့ ဝငထြှကန်သည်ေ။ ထိုအခွိနမြှာပင် သူမ၏ ကြောပြငကြို အပေါကမြှ လကန်ှိုကလြာသည်။

” အေးသီ…. အေးသီ….”

အေးသီ ထမိနကြိုပြနဖြုံးကာ ဖြာကိုဆှဲလိုကသ်ည်။ အပေါကဝြ၌ ကိုထွန်းကြောကြို တွေ့သည်။

” အေးသီ….”

” ကိုထွန်းကြောြ…. ရှင်… ယာထဲက စောင့်နေ…. ကြှနမ် နောကဖြေးပေါကကြ ဆင်းလာခဲ့မယ်….”

ထိုသို့သော အေးသီ၏ စကားကြောင့် ထွန်းကြောြ ပြောသ်ှားသည်။ ယာထဲသို့ ပြနပြှေးသည်။ လရောငသ်ည် ထွန်းပစွာ ဖြာကနွသည်ေ။ ထွန်းကြောြ နဘူးခွုံအကြယ်၌ အေးသီလာရာသို့ လှမ်းမွှောန်မေိသည်။ အေးသီဆီက ဤညတွင် ခစွခြှင့်ကို တောင်းရမည်။ အေးသီကို သူဆကပြှီး မနနေိုငတ်ော့သည့် အကြောင်းကို ပြောရမည်။ အေးသီ၏ လှပကစွလြဈသော ခန်ဓာကိုယလြေးကို ပြေ့ဖကထြားမည်။ ထွန်းကြောသ်ည် အပြောကြှီး ပြောန်ရသေည်။

အေးသီက ဤနေ့ညမှ ထူးဆန်းစွာ သူ့ကို အပြင်၌ တွေ့ရန် ခွိန်းဆိုသည်။ ယခငည်များက ကြမ်းပေါကမြှပင် လကလြေးကိုသာ ကိုငတ်ှယခြှင့်ရသည်။ ယနေ့ညတော့ အေးသီသည် မိမိ၏ရငခြှငထြဲသို့ ရောကရြပတေော့မည်။ နဘူးခုံတန်းလွားလေးပေါြ လရောငသ်ည် ဖြာကနွသည်ေ။

ထွန်းကြောကြှည့န်ရောမှ အေးသီ အပြေးတဈပိုင်းလေး သူ့ဆီသို့ ရောကလြာသည်။ ထွန်းကြောြ ဘေးနားမှာ ဝငထြိုငသ်ည်။ လရောငကြ အေးမှလင်းစိုနသည်ေ။ အေးသီက ထွန်းကြောကြို အဓိပျပာယပြါသော မကြလြုံးအကြည့်ဖြှင့် ရှန်းရှန်းဝအေောင် ကြည့်သ်ည်။ ထွန်းကြောြ ရငခြှငထြဲသို့ ပခုံးလေးယိုငကြာ ထွန်းကြောကြို ဖကထြားပြီး

” ကိုထွန်းကြောြ…. ရှင် ကြနမြကို ဘယလြောကခြစွလြဲဟင်….”

” မေးမှမေးရကလြေ အေးသီရယ်…. နင့်ကို ငါ့ရဲ့ အသှေးအသားတွထေဲက ခစွတ်ာပါ….”

” ခစ်…ခစ်…တကယလြား….”

အေးသီ ရယသ်ည်။ ထွန်းကြောကြ ရငတ်ှေ တလှပလြှပဖြစ်ကာ အေးသီကို တင်းကြပစြှာ ပြေ့ထားသည်။

” ကိုထွန်းကြောျ….”

” ဘာလဲ….အေးသီ…”

” ကိုထွန်းကြောြ ပေါငပြေါမြှာ ထိုငမြယန်ောြ….”

ထွန်းကြောြ ရငတ်ှေ တဆတဆြတ် ခုနသ်ှားသည်။ အိပမြကမြကန်သေူအလား ထငမြှတမြိသည်။

” အင်း…ထိုင်….ထိုငလြေ….အေးသီ….”

အေးသီက ကိုယလြေးရှေ့ကာ ထွန်းကြောပြေါငပြေါသ်ို့ ထိုငခြသွည်။ တငသ်ားအိအိကြီးများက ထွန်းကြောပြေါငပြေါြ အိစကကြာ ထိနေ၏။ ထွန်းကြောြ၏ လီးချောင်းကို တငသ်ားများက ဖိကပထြားသည်။ ထွန်းကြောြ အေးသီကို တင်းကြပစြှာ ဖကထြား၏။ သူ၏လီးသညလြည်း အိထွေးသော တငသ်ား၏ အထိအတွေ့ကြောင့် မာထနလြာတော့သည်။

အေးသီသည် သူမ၏ တငသ်ားကို လီးမာမာကြီး တင်းကနဲ တင်းကနဲ တိုးထိကပန်သညေကြို သိလိုကသ်ည်။ အေးသီ မသိမသာလေး တငပြါးသားဖြင့် လီးချောင်းကို ဖိနှဲ့ပေးလိုကသ်ည်။ ထွန်းကြောြ၏ လကတ်ှကေို သူမ၏ နို့အုံပေါြ တငပြေးလိုကသ်ည်။ ထွန်းကြောသ်ည် သူ၏လကအြား အေးသီက နို့အုံပေါတ်ငပြေးလိုကသ်ောအခါ စိတထြဲ၌ ကယောငခြွောကခြွား ဖြစ်သှားသည်။ ယနေ့ အေးသီသည် ဘယလြိုကြောင့် သူ့ကိုဤမွှအထိ အခွင့်အရေးပေးနသညေကြို စဥြးစားလို့မရ ဖြစ်နသည်ေ။

အမှနတ်ော့ အေးသီသည် ကာမဆန်ဒများ ထကြှသောင်းကနွြးနသေောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် ထွန်းကြောအြား သနားသည်။ သူမ ခစွသ်ောသူနှင့် ကာမခရီးကို သှားချင်လြာမိသည်။ သို့သောြ ထွန်းကြောသ်ည် ရိုးအလှသည်။ ဒါကြောင့်ပင် သူမကစ၍ လမ်းခင်းပေးခွင်း ဖြစ်သည်။ ထွန်းကြောကြ နို့အုံနှစ်လုံးကို မဆုပရြဲဆုပရြဲဖြင့် ကိုငဆြုပရြင်း

” အေးသီ…. အရမ်းခစွတ်ယကြှာ…. အေးသီကို လကထြပယ်ူပါ့မယ်…. ဒီနေ့ ကိုလေ… အေး… အေးသီကို….”

ထွန်းကြောြ အသံတွေ တုနရြီနသည်ေ။ နို့အုံလေးကို ဖိဆုပခြွပြတေန်သည်ေ။ အေးသီက ဖငန်ှဈခွမ်းကြားသို့ လီးချောင်းကြီးကို ဖိနှဲ့ကာ တွန်းပေးရင်း

” ကိုထွန်းကြောြ…. ဆန်ဒရှိသလို…. လုပလြေ…. အေးသီ ခွင့်ပြုပါတယ်….”

ထိုသို့ အေးသီ၏ စကားကို ကြားရသောအခါ ထွန်းကြောမြှာ ထီပေါကသ်ညထြကြ ဝမ်းသာသှားကာ

” တကယန်ောြ….အေးသီ….”

” အင်းပါဆိုနေ….”

ထွန်းကြောြ အေးသီ၏ နို့နှစ်လုံးကို အားရပါးရ ကိုငဆြုပခြွသည်ေ။

” အိုး…. အဲဒီလို အရမ်းညှဈရလား…. ဒီမှာ နာတာပေါ့….”

” အာ…. တောင်းပနပြါတယ် အေးသီ…. ကိုယ် စိတလြောလို့ပါ….”

အေးသီက ပြုံးလိုကသ်ည်။

” အေးသီ….ဒီမှာ လှဲအိပန်ောြ….”

အေးသီ ခုံတန်းလွားပေါြ လှဲအိပလြိုကသ်ည်။ ခွထေောကမြှာ ခပဆြင်းဆင်းနသည်ေ။ ထွန်းကြောကြ အေးသီပါးလေးကို နမ်းသည်။

” အေးသီ…. ကိုယ် လုပမြယန်ောြ….”

” အင်း….”

အေးသီ မကြလြုံးလေး မှိတထြားသည်။ လကမြွားက သူမ၏ ကိုယပြေါမြိုးနသေော ထွန်းကြောြ၏ ပုခုံးကို ကိုငထြားသည်။ ပကလြကလြေးလှနထြားသဖြင့် မို့မောကြ ကော့ထွကန်သေော ရငသ်ားအစုံက ကြှတကန်သည်ေ။ ထွန်းကြောြ တံတွေး မွိုခလွိုကသ်ည်။ အေးသီ၏ နှိပကြှယသ်ီးကို ဖြုတကြာ အင်ျကြီခွှတလြိုကသ်ည်။ အောကခြံရှငမြီးအင်ျကြီလေးမှာ ကြီးမားသော နို့နှစ်လုံးကို အသားများ မမှငရြသည့်တိုငအြောင် ဖုံးကြယဝြှကထြားသဖြင့် ရှငမြီးအင်ျကြီလေးကိုပါ မှနဆြနစြှာ ခွှတလြိုကသ်ည်။

အေးသီသည် ယခုအခွိန် မိမိ၏ခစွသ်ူနှင့် အလိုးခံရတော့မညကြို သိသဖြင့် ရငအြစုံမှာ လှိုင်းထနသည်ေ။ မဆှမီကပင် ကြှနပြေီဖြစ်သော သူမ၏ စိတအြစဥသ်ည် လှိုကဖြိုမောနပြေီ ဖြစ်သည်။ ထွန်းကြောကြ ရှူးရှူးရှားရှားဖြင့် အေးသီ၏ နို့နှစ်လုံးဖြူဖြူလေးကို ကိုငဆြုပည်ှဈ၏။ တဈခါမှ နို့အုံဆိုသော အသားကို ကိုငဆြုပဖြူးခွင်းမရှိသော ထွန်းကြောအြဖို့ နတပြှည်၏ စည်းစိမကြို ခံစားနရသေလို ထငမြိသည်။

အေးသီကလည်း အောကမြှနေ၍ ထွန်းကြောြ၏ အင်ျကြီအဖြူရောငကြို ခွှတပြေးလိုကသ်ည်။ ညို ထွားသော ရငအြုံအစုံကို အေးသီက လကဖြှင့်ပြတသ်ပပြေးသည်။ ထွန်းကြောြ၏ ပုဆိုးအောကြ၌ လီးချောင်းမှာ တထနထြန် ပုတသ်ငည်ိုခေါင်းညိမ့်နသလေို ဖြစ်နသည်ေ။ မိန်းမများနှင့် အထိအတွေ့ကို ယခုအခွိနမြှာ ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်သဖြင့် ထွန်းကြောမြှာ အပြောဆြုံးဖြစ်ကာ ကြညန်ူးနလသေည်ေ။

အေးသီက ခါးလေးကော့ကာ ထမိနကြို အောကသ်ို့ လွော့ခပြေးလိုကသ်ဖြင့ြ စောကဖြုတဖြှူဖြူ မို့မို့လေးမှာ အထင်းသား ဝင့်ကြှားစွာ ထွကပြေါလြာသည်။ ထွန်းကြောြ ဆကလြကြ၍ အခွိနမြဆှဲတော့။ တွေ့နရသေော စောကဖြုတအြကြဲလေးကို လကဖြှင့် ပြတကြိုငကြှည့သ်ည်။ စောကဖြုတလြေးမှာ ခွှဲတွဲတွဲ စိုစိစိဖြစ်နသည်ေ။ ပေါငတ်ံလေးများမှာ တုတဖြှောင့်စင်းနသည်ေ။

ထွန်းကြောြ သူ၏လုံခညွကြို ခေါင်းမှ ကြောခြွှတလြိုကသ်ည်။ ထိုအခါ လီးမဲမဲကြီးမှာ ဟိုရမ်းဒီရမ်းဖြင့် မတထြောငန်သညေကြို အေးသီ တွေ့ရသည်။ အေးသီ စောကဖြုတလြေးမှာ လီး၏အနံ့ကြောင့် ကြုံ့ကနဲဖြစ်ကာ စောကစြိလေးမှာ ခပထြနထြနမြာလာသည်။

ထွန်းကြောသ်ည် နှားသိုးကြိုးပြတသ်လို စောကပြတအြကြဲလေးထဲသို့ လီးချောင်းကို ဒလစပ် ထိုးထိုးဆောင့်တော့သည်။ လီးသည် စောကဖြုတအြပေါကထြဲသို့ မဝငဘြဲ စောကစြိကို ဖိထိုးလိုကြ စောကဖြုတန်ံရံ အကြဲနှုတခြမ်းကို ချောထြိုးလိုကြ ဖြစ်နသည်ေ။ အေးသီက တရမ်းရမ်းဖြစ်နသေော ထွန်းကြောြ၏ လီးချောင်းကြီးကို ဆုပကြိုငပြှီး ဖငကြိုကော့မှောကြ ကာ လီးကိုဇကခြွိုးနှိမ့်ပြီး စောကခြေါင်းပေါကလြေးသို့ တေ့ပေးလိုကသ်ည်။

” အဲဒါမှ အပေါကရြှင့်…. တကထဲ…. မပြောချင်ဘြူး….”

ဟု ညူစူစူလေးနှဲ့ကာ ပြောလိုကသ်ည်။ ထွန်းကြောကြ တဟဲဟဲ ရှကကြိုးရှကကြန်းဖြင့် ဖငကြှီးကို ခွိုင့်ဝငအြောင် ကော့ဆောင့်ခလွိုကသ်ည်။ လီးချောင်းသည် ဦးတညခြကြရြသှားသညန်ှင့် စောကဖြုတအြတွင်းသားများနှင့် စောကဖြုတန်ှုတခြမ်းကို အရှိနအြဟုနပြှင်းစွာ ပြတထြိုးသှား၏။

” အင့်….အှတ်….”

” အား…. အေးသီ ရယ်….”

” အား…. ကိုထွန်းကြောြ အဲသလိုကြီးပဲ မဆောင့်နဲ့လေ…. ကြှနမ် နာတယ်….”

နာတယဟြု အေးသီက ရှုံ့မဲ့၍ပြောသောအခါ ထွန်းကြောမြှာ ပြာပြာသလဲဖြင့်

” ဒါဆို ဘယလြိုလဲ….ဒီလို ဖြေးဖြေးချင်ြးလား….”

လီးကို ဖြေးဖြေးချင်ြး သှင်းထည့်ပြီး ပြောသောအခါ အေးသီက ရှကရြိပလြေးဖြင့် ခေါင်းလေးညိမ့်သည်။ စောကဖြုတ် အတွင်းသား နုနုရဲရဲလေးများက လီးချောင်းကို ဆှဲအနုတတ်ှင် ညှဈညှဈဆုပပြေးထားကြသဖြင့် ထွန်းကြောမြှာ ကမျဘာခွားတဈခုသို့ လှင့်မွောနသလေို ခံစားနရသေည်။ တဖြေးဖြေး ထွန်းကြောြ ဆောင့်ခကြတ်ှကေ မှနဆြနလြာသည်။

” ပြတ်….ဗွဈ…ဘှတ်….”

” အင့်….အ…အီး….”

အေးသီသည် တင်းပါးကိုကြှ၍ ပင့်ဆောင့်ကော့ပေး၏။ ထွန်းကြောကြ လီးကို စောကခြေါင်းထဲအထိ အဆုံးထိဝငအြောင် ပစ်ပစ်ဆောင့်၏။ ထိုသို့ ထွန်းကြောြ ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်း ဆောင့်လိုးခွင်းသညပြင် အေးသီအတွကြ အင့်ကနဲ အင့်ကနဲ ခံလို့ကောင်းနရသေည်။

ခွထေောကကြိုဆင်းကာ အကြောကို တောင့်ထားသဖြင့် စောကဖြုတလြေးမှာ လီးကို ညှပစြုပထြားသလိုဖြစ်ကာ အေးသီမှာလည်း ပြီးချင်လြာသည်။ စောကစြိကို ခပကြှမ်းကြမ်း တိုကပြှတသ်ှားလတေိုင်း ကငွကြနဲ ဖငွြးကနဲ ဖြစ်ကာ ဖငကြှီးကို အစွမ်းကုန် ကော့တငပြေးလာသည်။

ထွန်းကြောမြှာ တံတောငဖြှင့်ထောကကြာ လှကြေီးထိုးလိုးစဥန်ှင့်ပင် အခကြြ (၄၀) ခန့် မနားတမ်း ဆောင့်သှင်းလိုကရြသောအခါ လီးချောင်းထဲမှ သုတရြညပြူပူနှေးနှေးများသည် စောကဖြုတလြေးထဲသို့ ပြည့်လွှံသှားအောင် ပန်းထုတလြိုကသ်ည်။ အေးသီ၏ စောကဖြုတလြေးထဲမှလည်း အရညမြွား ထွကအြံလာကာ နှစ်ယောကလြုံး ရှေ့ဆင့်နောကဆြင့် ပြီးသှားတော့သည်။

ထွန်းကြောသ်ည် အေးသီ၏ ကိုယပြေါသ်ို့ မှောကရြကသ်ား ကသွှားလတေော့သည်။ အေးသီသည် အိမပြှနရြောကသ်ောအခါ နှစ်နှစ်ခွိုကခြှိုကကြှီး အိပပြွောသ်ှားရတော့သည်။

×××××××××××××××××××××××××××

ဂပြနမြာစတာကြီးသည် ငဘအား ခွီးကြူးကာ ဝမ်းသာအားရဖြင့်

” ငဘ မင်းသိပတ်ောတ်ယ်…. ဒီနေ့ကစပြီး မင်းကို ငါရာထူးတဈခုပေးမယ်….”

ထိုသို့ပြောသံကြားရသောအခါ ငဘမှာ ဝမ်းသာအားရဖြင့်

” ကြေးဇူးတငလြိုကတ်ာ မာစတာကြီးရာ…. ဟိုကြ… မာစတာကြီးအတွကြ ငဘက အရာရာအသင့်ပါ….”

” အေး… အေး… ဟား…. ဟား…. ငဘရ အေးသီရဲ့ စောကဖြုတလြေးက လိုးလို့ကောင်းလိုကတ်ာကြာ… မင်းတို့ မှနမြာမတွကေ စောကဖြုတ် အရမ်းကောင်းတယ်….”

” ဟီး…ဟီး….သိပကြောင်းတယ်….”

အမှနတ်ော့ ငဘသည် အေးသီကို အရင်ဦးဆုံး ပါကငဖြှင့်လိုကသ်ူ ဖြစ်သည်။ ငဘပြီးမှ မာစတာကြီးက အေးသီကို လိုးရခွင်းဖြစ်သည်။ ငဘအရင် အေးသီကို လိုးသညကြို မာစတာကြီးက မသိခွေ။ ထန်းတောထဲတွင် ဂပြနမြာစတာကြီးနှင့် ငဘမှာ အပေးအယူမွှကာ အောငပြှဲခံနကြသေည်။

မွိုးစဈတဈယောကြ ဒဏရြာများ ပြောကကြင်းသောအခါ ရှာကမ်းခွတဈေလွှောကြ လှဖြင်ေ့ ငါးဖမ်းရန် ထွကလြာခဲ့သည်။ မွိုးစဈ လှကေို အသာလှောခြတကြာ ပိုကခြလွိုကသ်ည်။ လမုတောကမ်းဘကသ်ို့ လှကေို ဦးတညလြိုကသ်ည်။ နောကြ တဈညလုံး ပိုကြ၌မိသော ငါးများကို ဖြုတရြမညဖြစ်သဖြင့် လမုတောစပ်၌ ဗွိုင်းထောငခြွောကသ်ုံးခုကို ခလွိုကသ်ည်။ ဗွိုင်းထောငခြွောကြ ဆိုသောလြည်း ရကြကေန်ှင့် အခွားငှကမြွားလည်း မိနိုငသ်ည်။

နသည်ေ ပငလြယအြောကသ်ို့ တဖြေးဖြေး ငုတလြွှိုးသှားသည်။ လရောငသ်ည် ထင်းထင်းလေး ထွကပြေါလြာသည်။ ကိုင်းတောများကို လကေ တသုနသ်ုန် ဝှေ့တိုကသ်ည်။ လနှင်ေ့အတူ သီချင်ြးသံကို နားထောငမြိသည်။

” မေ….. မှာ… အားငယခြစွအြားပို…. ညူစူလို့ စိမ်း….. စိမ်းရကတ်ဲ့ မောငရြယ်….. ယိမ်းနှဲ့ကာ တပငကြိုကူး….. မောငမြဲ့သော သဈစာဆူး….. ဆူး….. မေ့ရငကြို လာလာ ဆူး…. ဆူး….”

သာယာသော သီချင်ြးသံကို လှင့်ပြံ့စွာကြားရသောအခါ မွိုးစဈ အံ့သှသှားမိသည်။ ဤလမုတောထဲ၌ တွေ့ရ၊ ကြားရခဲသော အသံဖြစ်သည်။ အသံလာရာသို့ ကိုင်းတောများကြားမှ မွိုးစဈ ခွသေံလုံစွာ လှမ်းလာခဲ့သည်။ တဲအိမလြေးမှ မီးခွကြ မီးအရောငကြို တွေ့ရသည်။ တဲအိမလြေးနားသို့ တိုးလွှောကသ်ှားသည်။

” ဝုတ်….ဝုတ်…..ဝုတ်…..”

” အား…..”

” ဟဲ့…. ရနလြုံ…. ဟဲ့ ဟဲ့ ရနလြုံ မကိုကရြဘူး…. အို…. အို့ အို့…. လာလာ ရနလြုံ….”

ရနလြုံဆိုသော ခွေးကြီးမှာ ဘယကြ ဘယလြိုရောကလြာမှန်းမသိဘဲ တဲအနီးသို့ ကပလြာသော မွိုးစဈကို ပိုငပျိုငန်ိုငန်ိုငကြှီး ကိုကလြိုကသ်ည်။ မထငမြှတပြဲ ဝငလြာသော ခွေးကြီးကို မွိုးစဈပြန်၍ မခုခံနိုငတ်ော။ မွိုးစဈ ခွသလေုံးမှ ရနလြုံ၏ အစွယရြာကြောင့် သှေးများ စိမ့်ယိုကလွာသည်။

” ရှင်…. ဘာဖြစ်သှားလဲ…. ဟင်…. ဟင်…. သှေးတွေ အများကြီးပါလားဟင်….”

အသံရှင် မိန်းမပျိုသည် မွိုးစဈအနီးသို့ ရောကလြာပြီး မွိုးစဈကို မေးသည်။ မွိုးစဈ ခေါင်းမော့၍ မိန်းမပျိုကို ကြည့်မြိသည်။ မိန်းမပျိုမှာ လှပသည်။ ညိုသောညကသ်ော အသားအရရှေိပြီး ရငအြစုံ၊ တငပြါး၊ ခါးတို့နှင့် အရပအြမောင်းမှာ အခွိုးအစားကနွစွာ သူ့နရောနှင့်သူ တင့်တယလြှပလှသည်။

” ကြုပကြ တံငါသညပြါ…. ဒီတောမှာ ဗွိုင်းထောငမြလို့…. မင်းက ဘယကြဘယလြို အရငကြ ဒီမှာမတွေ့ဖူးပါဘူး…..”

မိန်းမပျိုသည် မွိုးစဈကို သချောကြည့်ကြာ

” အရငကြ ဒီမှာမရှိဘူး….. ကြှနမြမှာ အခုအလုပကြိဈစ နည်းနည်းရှိလို့ ဒီမှာတဈပတတ်ိတိ နရမှော….”

” ဒါဆို….မင်း….သှေးရဲ့အကြောင်းကို သိလား….”

” ရှင်…. အောျ…. သှေးရဲ့အကြောင်းကို သိပါတယ်….”

” ဒါဆို မွိုးခစွပြုဂျဂိုလတ်ှအကြေောင်း သိလား….”

” သိပသ်ိတာပေါ့…. မွိုးခစွပြုဂျဂိုလတ်ှကေ သှေးရဲကြတယ်….”

ထိုသို့ မိန်းမပျို၏ ပြနပြှောမှုကြောင့် မွိုးစဈမှာ အံ့သှစွာ

” ဒါဆို…. မင်းက သှေးသောကရြဲဘောြ တဈယောကပြေါ့…. ဟုတလြား…..”

အမှန် သှေးအကြောင်းကို စကားဝှကဖြှင့် မွိုးစဈက မေးခွင်းဖြစ်သည်။ မိန်းမပျိုသည် သှေးသောကရြဲဘောြ အဖြဲ့ဝင် ဖြစ်သည်။

” ဟုတတ်ယ်…. သခငဘြညှန့်တို့ ဒီမှာလာလိမ့်မယ်…. ကြှနမ် တဈပတလြောကြ ကြိုစောင့်နတော…. ကဲလာပါ…. ရှင့် ဒဏရြာ သှေးအရမ်းထွကန်တယ်ေ…. ကြှနမ် ဆေးထည့်ပေးမယ်…. လာလေ…. တဲထဲကို…. အို… မေ့လို့… ကြှနမ် တွဲခေါပြေးမယ် …..”

မွိုးစဈကို တွဲ၍ မိန်းမပျိုက တဲဆီသို့ ခေါလြာသည်။ မွိုးစဈ၏ ခွသလေုံးမှ ဒဏရြာကို ဆေးထည့်ပေးရင်း

” ရှငကြရော ဘယသ်ခငလြကအြောကကြလဲ….. နာမညကြရော ဘယလြိုခေါသ်လဲ…..”

” ကြုပန်ာမည် မွိုးစဈ ပါ…. သခငလြှဆောငရြဲ့ အထူးပြောကကြွား စနည်းနာအဖြဲ့ကပါ….”

” အောြ…. မွိုးစဈတဲ့လား…. တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်….. ကြှနမြနာမညကြ နန်းမူတဲ့…. ကြှနမြတို့က စောဘြှားမွိုးရိုး….”

” အောြ….စောဘြှားမွိုးရဲ့ နန်းမူ ကိုး….”

သူမ မွိုးစဈကို သချောစိုကကြှည့သ်ည်။ မွိုးစဈနှင့် မကြလြုံးချင်ြးဆုံသည်။

” ရှင် ဒီမှာ ဘာလာလုပတ်ာလဲ….”

” ကြုပ် ငါးဖမ်းဖို့လာတာ မဟုတဘြူး…. သခငလြှဆောငကြ ဒီမှာ ခငဗြွားနဲ့အတူ သူ့ကိုစောင့်နဖေို့ လှှတလြိုကတ်ာ…..”

” အို….. ဒါဆိုကောင်းတာပေါ့…. ကြှနမြလည်း ဒီတဲထဲမှာ တဈယောကထြဲ…. ရှငပြါရှိတော့ အဖောရြတာပေါ့….”

နန်းမူက အိမန်ောကဘြကသ်ို့ဝငကြာ ရနှေေးပန်းကနကြို ခပြေးသည်။ ထန်းလကြမြွားကို ပန်းကနပြှားဖြင့် ထည့်လာ၏။

” ရှင် ရနှေေးနဲ့ ထန်းလကြလြေး စားလိုကြဦးလေ….”

” ကြေးဇူးပဲ နန်းမူ….”

” ဒါနဲ့…အိပယ်ာက တဈခုထဲရှိတယ်….”

” ရပါတယ်…. ကြုပဖြစ်သလို အိပပြါ့မယ်…. ကြုပ် ပိုကထြောငထြားသေးတယ်….. အဲ့ဒါတဈညလုံး အိပလြို့မရဘူး…. နန်းမူ အိပပြါ…. ကြုပစြောင့်ပေးမယ်….”

နန်းမူက ပြုံးသည်။ ပါးခွိုင့်လေး ပြားခွကဝြငသ်ှားသည်။ ရငသ်ားအစုံမှာ ရှေ့သို့ပြူးကော့ မောကထြှကန်သည်ေ။ ကြုံ့ထိုငထြားသောကြောင့် ပေါငတ်နစြင်းစင်းနှင့် တငသ်ားများကို တင်းရင်းစွာ တွေ့ရသည်။ နန်းမူက ထသှားသည်။

” နန်းမူ မအိပခြငွဘြူး…. ဒီလိုလုပ် ရှငန်ဲ့ လိုကခြဲ့မယလြေ….”

မွိုးစဈကို ရှှန်းဝစွောကြည့်ြ၍ ပြော၏။ မွိုးစဈ ရငတ်ှခေုနသ်ှားရသည်။

” ကောင်းပြီလေ….လိုကခြဲ့ပေါ့….”

မွိုးစဈ လှကြေိုးကို ဖြုတလြိုကသ်ည်။ နန်းမူက လှေဦး၌ ထိုင်၏။ ပိုကြ၌မိနသေော ငါးများကို လိုကြ၍ဖြုတသ်ည်။ အပြနတ်ှင် လှဝမြေးထဲ၌ ငါးတောတ်ောမြွားများ ရလိုကသ်ည်။ မွိုးစဈက လှယအြိတထြဲမှ ခကြအြရကပြုလင်းကို မော့သောကသ်ည်။

” ရှင်…. အရကသ်ောကတ်တတ်ယန်ောြ….”

” အင်း…. ကြုပကြ ကနွြးမာရေးအတွကလြောကပြါ….”

လှဝမြေးထဲ၌ ငါးများကို ပလိုင်းကြီးထဲတွင် ထည့်ကာ မွိုးစဈတို့ ယာတဲလေးဆီသို့ ပြနလြာခဲ့သည်။ ယာတဲ၌ မီးအိမအြ လင်းရောငသ်ည် လင်းတလကလြကြ လှပနသလေို နန်းမူမှာ တမွိုးတဖုံ လှပနသည်ေ။

” ရှင်…. ငါးကငစြားမလား…. ကြှနမ် ကငပြေးမယလြေ…. အရကန်ဲ့ မှည်းပေါ့….”

” ဟာ…. ဟုတတ်ာပေါ့…. တကယပြဲ…. ကောင်းတယ်…..”

နန်းမူက မွိုးစဈကို မကြစြောင်းလေးလှပစွာ ထိုးကာ ပလိုင်းထဲမှ ကကကြတဈ ငါးတဈကောငကြိုယူ၍ မီးဖိုဖို၍ ကငလြတေော့သည်။ ခဏကြာသောအခါ မှေးပြံ့သော ငါးကငအြနံ့ကို မွိုးစဈ ရှူရှိုကမြိသည်။ နန်းမူက ပန်းကနပြှားတဈခပြန်ှင့် ဖနခြှကမြွားကို ယူလာပေးသည်။

” ကဲ…. စားရင်း သောကပြတေော့….”

” ကြေးဇူးပဲ နန်းမူ….”

နန်းမူကို စိုကကြှည့ရြင်း မွိုးစဈ ပြောလိုကသ်ည်။ နန်းမူက ပြုံးကာ သူ့ကို စူးစူးရဲရဲ ပြနစြိုကကြှည့သ်ည်။ ငါးကငကြို ဖဲ့စားရင်း

” ရှင် မှည်းကြည့်လြေ…. ကောင်းသှားမှာ….”

မွိုးစဈက ဖနခြှကထြဲ ခကြအြရကကြို ထည့်ပြီး မော့သောကကြာ ငါးကငကြို တဖဲ့ကိုကဝြါးရင်း

” အား…. ခွိုလိုကတ်ာ…. ကောင်းတယ်…. နန်းမူ…. အရမ်းကောင်းတာပဲ….”

” ကဲပါ… သိပမြှောကမြနနေဲ့ဦး…. နောကထြပ် သှားကငလြိုကြဦးမယ်….”

ထိုသို့ ခစွစြဖြယပြှနပြှောကာ ထသှားသော နန်းမူကို ရငတ်မမဖြင့် မွိုးစဈကြည့်ကြာ သကပြငွြးခလွိုကသ်ည်။ တငသ်ားများ အနိမ့်အမှင့် တုနခြါသှားသော နန်းမူ၏ နောကပျိုင်းအလှမှာ မွိုးစဈအတွကြ ပြဈမှားချင်စြရာ ဖြစ်နသည်ေ။ မွိုးစဈ စိတကြို တခွားလှဲပစ်လိုကသ်ည်။ ထကြှလာသော စိတကြို ခွိုးနှိမလြိုကပြှီး အရကကြို ဖိသောကသ်ည်။ ငါးကငကြို စားကောင်းကောင်းနှင့် စားလိုကရြာ ခေါင်းပိုင်းနှင့် အရိုးသာ ကနွတ်ော့သည့်အခွိနတ်ှင် နန်းမူက နောကထြပ် ငါးကငတ်ဈကောငကြို ကငပြေးပြနသ်ည်။

မွိုးစဈသည် ခကြအြရကအြရှိနကြှောင့် ရီဝလောသည်။ နန်းမူကို အကြာကြီး စူးရဲစွာ စိုကကြှည့်သည်။ နန်းမူက ရဲတင်းစွာ ပြနကြှည့်၏။

” နန်းမူလည်း စားလေ….”

” အင်း….စားမှာပေါ့….”

ဟူ၍ ပြောကာ ငါးကငကြို ဖဲ့စားသည်။ ပြီးနောကြ အရကပြုလင်းကို ကိုငကြာ အရကင်ှဲ့ပေးသည်။ မွိုးစဈက ရတေောငမြရောဘဲ နန်းမူ ငှဲ့ပေးသော အရကကြို မော့သောကလြိုကသ်ည်။ နန်းမူက အဆငသ်င့် ငါးကငကြို ဖဲ့ပေး၏။ မွိုးစဈတဈယောကြ စည်းစိမတ်ှေ့နရသေည်။ ထို့အပြင် ပြင်းရှသော ခကြအြရကအြရှိနကြှောင့် အတောကြို မူးနပြေီ ဖြစ်သည်။

” ကြုပ်…. မူးလာပြီ…. နန်းမူ…. ကြုပ် အရမ်းများသှားပြီ….”

” ဟင်…. ဟုတလြား…. ဒါဆိုလဲ ရှင် အိပန်လေိုကလြေ….”

မွိုးစဈ တုံးလုံးလှဲကာ အိပပြွောသ်ှားတော့သည်။ နန်းမူက မွိုးစဈ၏ ခန်ဓာကိုယအြခွိုးအဆဈကို သချောစွာ ထိုငကြှည့န်သည်ေ။ ထိုအခွိနတ်ှင် မွိုးစဈ၏ ပေါငကြှားမှ လီးချောင်းကြီးမှာ ထနကြနဲ ထောငမြတလြာသညကြို နန်းမူ တွေ့လိုကသ်ည်။ နန်းမူ မကြလြုံးလေး ပြူးကယွသ်ှားရသည်။

” ဟှန်း…. အိပန်တောတောင် ဟိုဟာက ထောငန်သေေးတယ်….”

နန်းမူ ထိုသို့ပြောကာ ပုဆိုးအောကြ၌ ထောငမြတန်သေော လီးတနကြှီးကို မမှိတမြသုန် စိုကကြှည့ြ၏။ ကြည့်န်ရင်ေး စိတထြဲ၌ မရိုးမရှဖြစ်လာကာ တငေါကင်ေါကြ ထောငန်သေော လီးကို ကိုငကြှည့ခြငွလြာသည်။

” ကိုမြိုးစဈ…. ကိုမြိုးစဈ….”

ဟူ၍ မွိုးစဈကို သှေးတိုးစမ်းကာ ခေါကြှည့သ်ည်။ မွိုးစဈက တုတတ်ုတမြှမလှုပ်။ မိန်းမတို့မညသ်ည် ဆိတကြှယရြာ လူသူရှင်းသော တိတဆြိတသ်ောနရောအခွိန်၌ စိတသ်ည် ဖောကပြှနတ်တကြှသညမြှာ ဓမျမတာပငဖြစ်သည်။

နန်းမူ စိတတ်ှေ လှုပရြှား ရုန်းကြှလာသည်။ အာခေါငမြွား ချောကသ်ှေ့ကာ တံတွေးကို တဈခကြမြှိုခမွိသည်။ နန်းမူ အတွေးကို စဥြးစားသုံးသပ် မိ၏။ မိမိသည် မွိုးစဈ အိပပြွောန်ခွေိနအြတွင်း တကြ၍လုပခြဲ့သောြ မနိုးရငကြောင်း၏။ နိုးခဲ့ပါက မိန်းမတနမြဲ့ အရှကကြှဲရပလေိမ့်မည်။

သူမခေါင်းထဲသို့ အကြံတဈခု ဝငရြောကလြာခဲ့သည်။ မွိုးစဈအား အတင်းလကဆြှဲကာ နိုးမည်။ နိုးလာသောအခါ အိပဆြေးထည့်ထားသော အရကကြို တိုကမြည်။ ထိုအခါကမွှ မိမိအနဖြင်ေ့ စိတခြလွကခြွ ဆန်ဒကို ဖြဖြေောကန်ိုငလြိမ့်မည်။ နန်းမူ သူမ၏ အကြံအတိုင်းပြုလုပကြာ မွိုးစဈကို လှုပန်ိုးသည်။

” ကိုမြိုးစဈ….ကိုမြိုးစဈ….ကိုမြိုးစဈ….”

” ဟင်…ဟင်း….ဘာလဲ…..ဟင်….”

” ရှင်…. မူးနတောလား…. အိပပြွောသ်ှားတာလား….”

အရကမြူးသူတိုင်း မူးသညဟြု မညသ်ူမွှမပြော။ ထို့အတူ ခိုးသူတိုင်းလည်း ခိုးသညဟြု ဘယသ်ောအခါမွှ မပြောတတသ်ော မူအတိုင်း မွိုးစဈသည်

” ဟင်…. အင်း…. ဟာ…. ဘယ့်နှယ်…. ကြုပ် မူးရမှာလဲ…. ခဏအိပပြွောသ်ှားတာပါ….”

နန်းမူသည် အိပဆြေးထည့်ထားသော အရကခြှကကြိုယူ၍ မွိုးစဈထံ ကမ်းပေးလိုကသ်ည်။

” ရော့…. ဒါအကုနသ်ောကလြိုကလြေ…. ဘာဖြစ်လို့ ခနွထြားတာလဲ….”

” အင်း….ပေး….”

မွိုးစဈ တကြတကြှတ် အရကကြို မော့ခသွည်။ နန်းမူက ငါးကငတ်ဖဲ့ကို လှမ်းပေး၏။ မွိုးစဈက ငါးကငကြို မကြစြိမပြင့် တပြင့်ဖြင်း ဝါးရင်း ခေါင်းအုံးပေါသ်ို့ လှဲလိုကသ်ည်။ ငါးမိနဈခန့်ကြာသောအခါ တခူးခူးဖြင့် အိပပြွောသ်ှားပတေော့သည်။

နန်းမူသည် စိတခြလွောကသ်ည့် အနအထေားတွင် သူ၏လုပင်န်းကို စပတေော့သည်။ ပထမဆုံး မွိုးစဈ၏ လုံခညွကြို ခါးပေါအြထိ လှနတ်ငလြိုကသ်ည်။ ထိုအခါ ကစွလြှဈပြီး ကြကသ်ားများဖြင့် တညဆြောကထြားသော မွိုးစဈ၏ ပေါငတ်ံညိုညိုကို တွေ့ရသည်။ ဆီးစပအြမှှေးများမှာ ခွုံပုတင်ယတ်ဈခုလို ရှုပထြှေးသနမြာနသည်ေ။ ပြော့ခွနသေေော လီးချောင်းကြီးမှာ ဇကကြွိုးကနွသေော မှကြေီးတဈကောငန်ှယရြှိ၏။

နန်းမူ လီးပြော့ကို လကဖြှင့် ဆုပန်ယကြိုငကြှည့ြ၏။ ယောကြြားကြီးတဈ ယောကြ၏ လီးကို ပထမဦးဆုံး ကိုငရြသည့်အခွိနမြှာ နန်းမူ ရငခြုနန်ရသေည်။ တဖြည်းဖြည်း မွိုးစဈ၏လီးမှာ နန်းမူ၏ လကထြဲတွင် ထနမြာလာပြီ ဖြစ်သည်။

နန်းမူ အသည်းယားလာသည်။ လီးကြီးမှာ နွူကလီးယားထိပဖြူးကြီးနှယ် တင်းပြောငလြာ သည်။ ယောကြွားတို့ သဘာဝမှာ အိပန်သေောလြည်း လီးမှာ တောငန်တတေကြှသည်။ နန်းမူ မွိုးစဈခါးပေါသ်ို့ ကားယားခွလိုကသ်ည်။ စောကပြတလြေးမှာ ဆောင့်ကြောင့်ထိုငဖြှဲထားသဖြင့် နှုတခြမ်းသားနှစ်လှှာမှာ ပြဲဟဟလေး လနတ်ကန်သည်ေ။

နန်းမူ တံတွေးတဈခကြြ မှိုခလွိုကသ်ည်။ စောကပြတထြဲမှ ယားကြိကြိ ဖြစ်လာသည်။ မွိုးစဈ၏ လီးကို ဖငဆြုံကြှ၍ လကဖြှင့် ဆုပကြိုငကြာ စောကခြေါင်းပေါကဆြီသို့ တေ့သှင်းလိုကသ်ည်။ လီးဒဈထိပဖြူးသည် တငပြါးကို တဈရဈရဈ ဖိခနွှဲ့သှင်းလိုကြ ခွင်းကြောင့် ဗှဈဆိုသည့် မှညသ်ံနှင့်အတူ တဝတတ်ိတိ စိုကဝြငသ်ှားသည်။

” အ….ကြီးလိုကတ်ဲ့ လီး….”

ဤသို့ နန်းမူသည် ညည်းတွားလိုကပြှီး ရှေ့သို့လကထြောကကြာ ကိုယကြိုကိုင်း၍ ဖြည်းဖြည်းချင်ြး ဖငကြို နှိမ့်ခလွိုကြ ပြနဆြှဲတငလြိုကြ လုပ်၏။ စောကပြတလြေးမှာ လီး၏ ဝငထြှကမြှုကြောင့် ပြဲအာသှား၏။ လီးကိုဖိ၍ သှင်းလိုကခြွိန် စောကပြတ် နှုတခြမ်းနှစ်လှှာမှာ တံခါးလေးစိသှားသလို စုကပသ်ှားကြသည်။ လီးတနကြ စောကခြေါင်းပေါကြ အပေါထြိပ်၌ မကြရြညစြကလြေးနှယ် တငတ်ှဲကပကြာ ရှိနသေော စောကစြိလေးကို ထိပြတထြိုးသှားသည်။

နန်းမူတဈယောကြ အကြောအခွဥမြွား တ ဆတဆြတ် လူးလာရသည်။ လီး၏ အထိအတွေ့သည် ဤမွှလောကြ မကြုံစဖူးသော ခံစားမှုအရသာဖြစ်နေ၏။ စိတအြာရုံသည် လှတထြှကသ်ှားသည်။ သူမသည် ကိုယလြေးကိုင်းကာ တငပြဆုံအား နောကသ်ို့ ပစ်ဆောင့်ခလွိုကရြင်း စောကပြတထြဲမှ ခွှဲကြိသော အရညကြှညလြေးများ ထွကကြလွာသည်။ ထိုသောအခါမှ ကြမ်းတမ်းသော ခံစားမှုမှာ တဖြည်းဖြည်း နူးညံ့သိမမြှေ့လာတော့သည်။

” ဟင်း….အင်း….”

” ပြတ်… ဗွဈ… ပလှတ်… ဘှတ်… ပြတ်…. ပလှတ်… ဘှတ်…. ဗွဈ…. ပြတ်….”

” အား….ဟင်း….”

နန်းမူသည် ဆောင့်ခမွှုမှာ တဖြည်းဖြည်း မှနဆြနလြာသည်။ တငပြဆုံကို နှဲ့လိုကြ ဆောင့်ခလွိုကဖြှင့် နန်းမူမှာ လီးဝငလြီးထွကသ်ှားတိုင်း တဟင်းဟင်းဖြစ်ကာ အသကရြှူနှုန်းများ မှနဆြနလြာသည်။ စောကပြတလြေးမှာ ထူးခွားဆန်းပြားသော အရသာထူးတဈရပမြှာ ဆကတ်ိုကဖြစ်ပေါန်သည်ေ။ တငပြါးဆုံကားကားကြီးမှာ ဖိဆောင့်ခလွိုကတ်ိုင်း အိတုနခြါသှားကြသည်။

မွိုးစဈမှာ ဆန့်ဆန့်ကြီးပင် တခူးခူးဖြင့် အိပပြွောန်ရှောသည်။ နန်းမူသည် ကိုယကြိုကိုင်း၍ မွိုးစဈ၏ ရငဘြတပြေါသ်ို့ ပါးအပလြိုကသ်ည်။ သူမ၏ နို့နှစ်လုံးသည် ဖိကပပြှားသှားသည်။ နန်းမူသည် ကားပြဲနသေော ခွနှစ်ေချောင်းကိုစု၍ ကိုယခြငွြးထပ် ဖိကာ ဖငကြိုကော့၍ ဆောင့်ခွ၏။

” ဘှတ်… ပလှတ်…. ပြတ်…. ဗွဈ…. ဗွဈ… ဘှတ်…. ပြတ်…. ဘတ်…. ဘတ်….”

ခပပြှင်းပြင်း ဆောင့်ခကြသ်ည် နန်းမူ၏ သားအိမခြေါင်းကို ထိသှားသည်။ နန်းမူ ကငွကြနဲ အောင့်သကသ်ကြ ဖြစ်သှားသည်။ ထိုအောင့်သကသ်ကြ အရသာပင် ထူးခွားသော အရသာများ ပေါင်းစပပြါဝငန်ပြန်ေ၍ လီးသည် စောကခြေါင်းထဲသို့ အဆုံးအထိ ဝငစြရန်ေ ဆောင့်ဆောင့်ခလွိုကသ်ည်။ ယခုကဲ့သို့ စိတရြှိတိုင်း လိုးဆောင့်ခနွရခွေင်းတွင် နန်းမူသည် ထူးခွားသော အာရုံအထိအတွေ့များ ဖြစ်ပေါလြာပြနသ်ည်။

ထို့ကြောင့် ဘလောကရြငဖြုံးအင်ျကြီကို ခွှတပြဈလိုကသ်ည်။ နို့ လေးနှစ်လုံးမှာ လုံးဝန်းကာ ဘှားကနဲ ထွကပြေါလြာသည်။ ပုခုံးလေးကို အနည်းငယစြောင်းရင်း သူမဘာသာ နို့တဈလုံးကို ညှဈဆုပပြှတသ်ပလြိုကသ်ည်။ နို့အုံကို အရင်းမှပငအြဖြားအထိ ပင့်ဆုပကြိုငပြှီး နို့သီးခေါင်းလေးအား စောကပြတထြဲသို့လီးကို ဆောင့်သှင်းလိုကတ်ိုင်း မွိုးစဈ၏ ရငဘြတဖြှင့် ပြတသ်ပထြိနစသေည်ေ။ နို့သီးခေါင်းမှ အကြောဆုံသည် ခံစားမှုအရသာတဈ ရပကြို ပေးပြနသ်ည်။

နန်းမူသည် ဖငဆြုံမှ အကြောများ ခွိုင့်သှားအောင် စောကပြတဖြှင့် လီးကြီးကို ညှဈပြတဆြှဲကာ ဆောင့်ခလွိုကသ်ည်။ ဆောင့်ခကြမြှာ မှနဆြနလြာရာမှ တဖြေးဖြေး နှေးလာကာ ခွထေောကန်ှဈချောင်းအား ဆန့်ကာ မွိုးစဈ၏ လီးမှှေးအုံထူကြီးနှင့် သူမ၏ အမှှေးများ ဖိကပပြှတသ်ံ၊ လီးဝငထြှကသ်ံသည် တဗှဈဗှဈ တဗှင်းဗှင်း မှညန်သည်ေ။ နန်းမူသည် စောကပြတအြတွင်းမှ လွှပစြဈဓာတတ်ဈမွိုး ထွကပြေါလြာသလို ဖငကြို အောကဆြုံးအထိ နှိမ့်ခပြှီး ဖြေးဖြေးချင်ြး ပြတလြိုးသှင်းလိုကသ်ောအခါ စိတအြစဥသ်ည် တလှပလြှပဖြစ်သှားကာ စောကပြတထြဲမှ ဖောမြပြနိုငသ်ော ခံစားမှုပေါင်းများစွာ ဖြစ်ပေါလြာပြီး သူမသည် အရညမြွားကို စောကပြတထြဲမှ ညှဈထုတလြိုကတ်ော့သည်။

နန်းမူ ပြီးသှားရသည်။ နန်းမူသည် မလှုပခြငွတ်ော့။ ကာမ၏ အရသာကို တစိမ့်စိမ့်ကြီး ခံစားလိုကရြသည်။ မွိုးစဈ၏ ပါးပြငကြို နမ်းရှုံ့၍ မှေးလိုကသ်ည်။

” ကိုမွိုးစဈရယ်…. ရှငန်ဲ့သာဆိုရင်…. ကြှနမ် စိတတ်ူကိုယတ်ူ ခစွခြငွပြါသေးတယ်….”

ဟူ၍ ပြောလိုကတ်ော့သည်။

မွိုးစဈသည် မနကြ (၃) နာရီတွင် နိုးလာခဲ့သည်။ သူနိုးလာတော့ အပြင်းဆန့်သည်။ အပေါ့သှားချင်လြာသဖြင့် အိမန်ောကဖြေးဘကသ်ို့ ခွသေံဖြဖြဖြင့် သှားသည်။ ဓနိသာကာရံထားသော အခန်း၌ နန်းမူသည် အိပမြောကလွကြရြှိသည်။ မွိုးစဈသည် နန်းမူကိုမှငတ်ော့ ကြကသ်ီးများပင် ထသှားမိသည်။

နန်းမူသည် ထဘီကို ရငလြွားထားပြီး အိပပြွောန်သည်ေ။ သို့သောြ ထဘီမှာ ပြလွေော့နကော ရငသ်ားအစုံမှာ တခွို့တဝကြ လှဈပေါန်သည်ေ။ ပကလြကလြေး အိပပြွောန်သဖြေင့် ထဘီအောကြ၌ အခုအခံမရှိသော အသားစိုငမြွားမှာ အထင်းသားပေါလြှငန်သည်ေ။ ဗိုကသ်ားခပြခြပြလြေးမှာ ပူလိုကြ ဖောင်းလိုကြ ဖြစ်နသည်ေ။ စောကပြတန်ရော၌ V ပုံသဏျဍာန် ရေးရေးမှငရြသည်။ ထိုနရော၌ ထဘီသည် အကြကကြှကကြာ စွန်းထင်းနသည်ေ။ တောင့်တင်းလှသော ပေါငတ်ံစင်းစင်းလေးမှာ မွိုးစဈ၏ ရမျမကမြီးကို ဟုန်းကနဲ “ထ” တောကစြသည်ေ။

မွိုးစဈ သူ၏လီးကို လကဖြှင့် ညှဈဆုပထြားမိသည်။ လီးသည် ဦးနှောကမြှ စေ့ဆောမြှုကြောင့် လီးချောင်းအတွင်း သှေးများ အဆကမြပြတတ်ိုးကာ လီးသည် တောငမြာလာသည်။ မွိုးစဈသည် စိတကြို တင်းလိုကသ်ည်။ အိမန်ောကဖြေး၌ သေးထိုငပြေါကလြိုကသ်ည်။ လီးသည် ထူးခွားစွာ စေးကပကြပ် ဖြစ်နသညေကြို သူကိုငတ်ှယမြိသည်။ ထို့ပြင် ဂွေးဥနှင့် ပေါငခြှံများတွငလြည်း စေးကပကြပအြရညမြွားပကြေံနသည်ေ။

မွိုးစဈ မကြမြှောငကြှုတကြာ စဥြးစား၏။ ဤအရညမြွား မိမိဆီက ထွကသ်ညလြား၊ ဒါလည်း မဖြစ်နိုငသ်ေး။ သူလကန်ှင့် သုတယ်ူကာ နမ်းကြည့်သ်ည်။ ညှီစို့စို့ အနံ့ကိုရသည်။ မွိုးစဈ ကြောငသ်ှားရသည်။ တခဏ မှငသ်ကသ်ှားသည်။ မိမိအိပပြွောန်ခွေိန် သုတလြှတခြှင်း၊ သုတထြှကခြှင်း မဖြစ်နိုငပြေ။ နန်းမူ…. နန်းမူကများ… မွိုးစဈ ရရောတိကစွှာ ဘာတဈခုမွှ စဥြးစားလို့မရပေ။

မွိုးစဈ တဲပေါသ်ို့ ပြနတ်ကလြိုကသ်ည်။ နန်းမူက နှစ်ခွိုကစြှာ အိပပြွောန်ဆေဲ။ မွိုးစဈ နန်းမူ၏ ထဘီလေးကို ပေါငအြရင်းအထိ လှနတ်ငလြိုကသ်ည်။ စောကပြတအြကြဲလေးကို မှငရြသည်။ ထိုအကြဲလေးမှ အရညတ်ခွို့သည် ဖငအြကြဲလေးအတိုင်း စိမ့်ကနွသည်ေ။ မွိုးစဈ အခွအနေအဖြေဈမှနကြို သဘောပေါကလြိုကသ်ည်။ ထို့အတူ နန်းမူမကြန်ှာလေးအား အ့သှစွာကြည့်မိသည်။

နန်းမူသည် မိမိ၏ အရကခြှကြ၌ အိပဆြေးကို ကြိမ်းသေ ထည့်တိုကမြည်။ ထို့နောကြ သူမ မိမိအိပဆြေးကြောင့် လူမှန်းသူမှန်းမသိ အိပပြွောန်ခွေိနတ်ှင် စိတလြှုပရြှားကာ တကလြုပခြဲ့ပမည်ေ။ မွိုးစဈ ပြုံးမိ သည်။ နန်းမူ၏ လှဈပေါန်သေော နို့အုံကို မဖုံးတဖုံးလေး ဖုံးထားသော ထဘီစကို ဗိုကသ်ားအထိ ဆှဲခလွိုကသ်ည်။ ထဘီလေးသည် အောကစြရော အပေါစြပါ ဗိုကသ်ားပေါြ၌ စုတငသ်ှားကြသည်။ နို့အုံလေးများသည် နမထေိသဖြင့် ဖြူဥနုရှနသည်ေ။ ပကလြကလြေး အိပန်သဖြေင့် တွဲပုံအိနသည်ေ။

မွိုးစဈ ဆကလြကြ၍ စိတမြထိန်းခွုပန်ိုငတ်ော့။ သူသည် သှေးသားနှင့် တညဆြောကထြားသော ပုထုဇဥြ လူတဈယောကဖြစ်သဖြင့် နန်းမူ၏ ပေါငလြေးနှစ်ဖကကြို ဖြဲခွဲလိုကသ်ည်။ ထိုပေါငကြို ကြေး၍ ထောငစြလေိုကပြှီး စောကပြတအြပေါကလြေးထံသို့ သူ၏ လီးဒဈကို ဖိသှင်းခလွိုကသ်ည်။

လီးသည် တဈခကြတ်ဈသှားပြီးမှ နောကတ်ဈခကြြ ဖိသှင်းလိုကကြာမှ လီးချောင်းတဈချောင်းလုံး စောကပြတထြဲသို့ ပြည့်သိပကြှပတ်ည်းစွာ အဆုံးအထိ ဝငရြောကသ်ှားပသည်ေ။ နန်းမူ၏ ခွနှစ်ေချောင်းကို ကားကားလေး ဆန့်၍ပြနထြားလိုကသ်ည်။ သုံးလေးခကြြ ဖိဆောင့်သှင်းလိုကသ်ည်။ လီးတဈချောင်းလုံး စောကပြတအြသားနုနုလေးကို ဖိပြတ် တိုးဝငသ်ှားလတေိုင်း မွိုးစဈမှာ ဖောမြပြနိုငသ်ော ခံစားမှုများစွာကို ခံစားရသည်။ နန်းမူ၏ နို့နှစ်လုံးကို ဆုပကြိုငည်ှဈဆုပ် ပြတသ်ပလြိုကသ်ည်။ နူးအိသော အထိအတွေ့ကို လကဖြွားမှတဆင့် ဦးနှောကကြ ခံစားရ၏။

” ဟင်း….အင်း….”

မွိုးစဈ အားပါသှားကာ ဆောင့်ခကြသ်ည် ပြင်းသှားသဖြင့် နန်းမူမှာ လှုပရြှားလာသည်။ မွိုးစဈ ဘာလုပရြမှန်းမသိ ဖြစ်နေ၏။ လီးကို စောကပြတထြဲက ပြနန်ုတရြမညလြားဟု တွေးလိုကပြှနသ်ည်။ ထိုအခွိန် နန်းမူမှာ သူမ၏ စောကပြတထြဲမှ တဈစုံတဈခုသော ခံစားမှုကို ခံစားနရသေဖြင့် နိုးလာခဲ့ရသည်။ မကြလြုံးဖြင့်ကြည့်လြိုကြ၏။

” ဟင်….ကိုမြိုးစဈ….ရှင်…ရှင်…”

မွိုးစဈတဈယောကြ ” ပြတ် ” ဟူ၍ စောကပြတထြဲမှ လီးကို ဆှဲခွှတကြာ အထိတတ်လန့် ဖြစ်သှားသည်။ နန်းမူက အခွင်းအရာကို သဘောပေါကလြိုကကြာ ပြုံးလိုကပြှီး မွိုးစဈ၏ လကကြို လှမ်းဆှဲထားလိုကသ်ည်။ လီးသည် စောကပြတထြဲမှ ပြတကြနဲ မှညကြာ ကြှတထြှကသ်ှားသည်။

” ဟို….ဟို….ကြုပကြို ခွင့်လှှတ်….”

နန်းမူက ထပမြံ၍ ပြုံးကာ မွိုးစဈကို သူမ၏ ကိုယပြေါသ်ို့ဆှဲယူကာ ဖကထြားလိုကသ်ည်။ မွိုးစဈ၏ မကြန်ှာက နန်းမူ၏ နို့နှစ်လုံးပေါြ အပပြှီးကသွှားသည်။

” ကဲ… ပါ…. ကိုမွိုးစဈရယ်…. ကြှနမ် ခွင့်ပြုပါတယ်…. ရှင် အလိုရှိသလို….”

မြိုးစဈတဈယောကျ ဝမ်းသာလုံးဆို့သှားရသည်။

” တကယ်… တကယလြား နန်းမူ…. ကြုပ်… ကြုပကြို စိတမြဆိုးဘူးလား….”

” ဟင်….အင်း….ဆိုးပါဘူး….”

နန်းမူသည် ပါးလေးဘေးသို့ မကြန်ှာလှှဲကာ ခစွစြဖြယ် ပြနပြှောလိုကသ်ည်။ မွိုးစဈမှာ နန်းမူကို တင်းတင်းဖကထြားရင်း

” ဝမ်းသာလိုကတ်ာ…. နန်းမူရယ်…. ဒါဆို…. ကိုယတ်ို့ လုပင်န်းစမယန်ောြ….”

မွိုးစဈသည် နန်းမူ၏ ခွင့်ပြုခကြဖြှင့် လုပင်န်းစပါလတေော့၏။ နန်းမူ၏ စောကဖြုတလြေးကို လကဖြှင့် ပြတဆြှဲနှိုကလြိုကသ်ည်။ စောကရြညကြှညလြေးများမှာ စိမ့်ဆင်းကလွာသည်။ စောကဖြုတအြတွင်းသားနုနုများမှာ ရာဂသှေး ပြည့်လွှမ်းလာမှုကြောင့် ဖောင်းကဈ နူးညံ့လာသည်။ လကန်ှင့် မှှတေိုင်းမှှတေိုင်း စီးပိုငပြူနှေးသော အတွေ့ကို ထိထိမိမိကြီး ခံစားနရသေည်။ အပြငသ်ို့ စွန်းထွကန်သေော စောကဖြုတန်ှုတခြမ်းသားများပင် နူးညံ့ဖောင်းကြှလာသည်။ တင်းတင်းအိအိ နှေးနှေးရှိန်းရှိန်းရှိလှ၏။ လီးကို အလှနအြရသာထူးစသေော စောကခြေါင်းပေါကကြလေးများ ရှုံ့ခညွပြှခညွြ ပြဲခညွအြာခညွြ ဖြစ်နတေော့သည်။

မွိုးစဈက ထထိုငလြိုကပြှီး နန်းမူကို ဒူးနှစ်ချောင်းအကြာအဝေး ခွဲစလေိုကသ်ည်။ ဝင်းဝါပြည့်တင်းသော နို့ကြီးနှစ်လုံးက ဖြေးဖြေးထင်းထင်းကြီး ပေါထြှကလြာသည်။ နို့အုံတဈခုလုံးကို ယှကသ်မ်းထားသော အကြောများ တဆတဆြတခြုနန်ေ သည်။ နို့သီးခေါင်းဘေးရှိ အညိုရောငသ်မ်းနသေော ကပြပြှားဝိုင်းခန့် ပတလြညတ်ဝိုကမြှာ ဖောင်းစူနပြေီး ကြကသ်ီးဖုလေးတွေ ထနေ၏။ နို့သီးခေါင်းလေးက ခပတ်ောင့တ်ောင့်လေး ဖြစ်နသည်ေ။

မွိုးစဈက နို့ကြီးနှစ်လုံးကို လကန်ှဈဖကန်ှင့် အထကြ သို့ပင့်ကာ ကုတန်ှိမ့်ဆုတခြွပေေး၏။ နန်းမူ ဖငဆြုံသားတွေ ဘယည်ာလှုပရြမ်းသှားသည်။ ဒူးနှစ်ချောင်းက ဘေးသို့ကား၍ ကား၍ သှားတိုင်း စောကမြှှေးအုံ မဲမဲအုပအြုပကြှီးနှင့် စောကဖြုတပြှဲပြဲဟဟကြီးမှာ ထင်းကနဲ ထင်းကနဲ ပေါသ်ှားသည်။ မွိုးစဈ က နို့အုံထွားထွားအိအိကြီးကို စုကပလြိုကပြှီး သူ့နှာခေါင်းကြီးဖြင့် ဘယည်ာလူးကာ မှှေ၍မှှေ၍ နမ်းလိုကသ်ည်။ နန်းမူ တဈကိုယလြုံး ကာမအဆိပတ်ှေ တရိပရြိပတ်ကကြာ တဟင်းဟင်း တဟတဟြတ် ဖြစ်နပေါတော့သည်။

ဒီအခွိနရြောကမြှ မလိုးဘဲ ပစ်ထားလိုကလြငွြ သှေးပကြြ၍ ရူးသှားနိုင်၏။ မွိုးစဈက နို့နှစ်လုံးကို တဈလှည့်စီ စို့ပေးလကြကြပင် နန်းမူ၏ ပေါငတ်ံအောကသ်ို့ လကလြွှိုသှင်းကာ သူ၏ လကခြလယဖြှင့် စောကခြေါင်းအတွင်းသို့ ထိုးသှင်းကာ အသှင်းအထုတ် ခပသ်ှကသ်ှကကြလေး လုပပြေးပြနသ်ည်။

” ဗွဈ….ဗွဈ….ဗွဈ….ဗွဈ…..”

” ဖြတ်…ဖြတ်….ပြတ်….ဗွဈ….”

” အား…. အီး…. အင်း…. အမလေး…. အင်း…. ဟင်း…. အီး….. ရှီး…. ကြတ်….. ရှီး…..”

” အမေ့….ဟင်း….ဟင်း…..အား…..”

ကြာလငွြ နန်းမူတဈယောကြ ကာမသှေးဖောကပြှန်၍ လီးတရူးမ ဖြစ်မညစြိုးသဖြင့် နှူးဆှကလိခွင်းကို ရပန်ားလိုကသ်ည်။ နန်းမူခငမြွာ ပါးစပကြှီးဟလကြြ အသကရြှူသံတွေ မှနဆြနပြှင်းထနကြာ မို့မောကသ်ော နို့အုံကြီးတွကေ နိမ့်ခွီ၊ မှင့်ခွီ ဖြစ်နပေါတော့သည်။

မွိုးစဈက မတတ်ပရြပလြကြြ သူ့ပုဆိုးကို ခွတခြလွိုကသ်ည်။ ပေါငကြှားရှိ လီးကြီးမှာ အံ့မခန်းပင် ဒုံးကညွကြှီးတဈစင်းလို မတထြောငန်သည်ေ။ မွိုးစဈက နန်းမူ၏ ခွသလေုံးကို ပခုံးပေါသ်ို့ မတငလြိုကရြာ နန်းမူခါးသည် အထကသ်ို့ မှောကကြှှလာ၏။ ထိုမှောကကြှှလာသော ခါးတည့်တည့်အောကတ်ှင် ခေါင်းအုံးတဈလုံးကို ခုပေးလိုကသ်ည်။ ပြီးမှ ခွသလေုံးကို ပြနခြလွိုကပြှီး ပေါငရြင်းဘကဆြီသို့ ပို့ကပထြားလိုကသ်ည်။ ဒီတော့ နန်းမူပေါငကြှားရှိ စောကဖြုတ် ဖောင်းဖောင်းကြီးမှာ မို့ပြူအာလာသည်။ ဖောင်းအဈနီရဲနသေော စောကဖြုတအြတွင်းသားများသညပြင် အားကြီးလာပြီဖြစ်သော ရာဂစိတကြှောင့် သိသာထငရြှားစွာ အဈထွကလြာပါတော့သည်။

မွိုးစဈက နန်းမူပေါငန်ှဈလုံးကြားကို ဒူးထောကထြိုငလြိုကသ်ည်။ တဈထွာလောကြ အကြာအဝေးနတောတောင် သူ့လီးကြီးက နန်းမူ စောကမြှှေးအုံ အထကရြှိ ဆီးခုံမို့မို့ အထကသ်ို့ မေးတငန်သည်ေ။ လီးထိပန်ှင့် အကြောစုံ အဖုတကြလေးနှင့် စောကစြိငုတပြှူးပြူးတို့ မကြာမကြာ ပြတထြိမိလရော နှစ်ဦးစလုံးမှာ ပူထူရှိန်းဖိန်း အီဆိမ့်သညအြထိ ကောင်းသှားကြသည်။

တသိမ့်သိမ့် တငှိမ့်ငှိမ့် ကောင်းလှန်းလှသော ကာမအရသာကို ယူတတမြှရသည်။ မွိုးစဈက ထိုကဲ့သို့ ပြတလြွှောနည်းဖြင့် အားရကြနပေအြောင် ဆော့ဆှပြီးနောကြ သူ့လီးကြီးကို လကဖြှင့် အသာကိုငကြာ နန်းမူ၏ ပြင့်အာပြဲဟနသေော စောကဖြုတဖြောင်းဖောင်းကြီးထဲသို့ ဒဈထိပဖြွားမှုပရြုံ လကတ်ဈဆဈခန့် တေ့မှုပလြိုကသ်ည်။ လီးသည် တဈရဈချင်ြး ဝငရြောကသ်ှားသည်။

” အင်း…. ဟင့်…. အမေ့…. အင့်…. အင်း…. အမေ့…. ဟား…. ဟင်း…. အင်း…. အင်း….”

” ဖြတ်… ဖြတ်…. ပလှတ်…. ပြတ်…. ဖြတ်…. ပလှတ်… ဗွဈ….”

မွိုးစဈ၏ ဆောင့်ခကြကြ နန်းမူအဖို့ ခွဖြေားမှ ဆံဖြားတိုငအြောင် ရှိရှိသမွ ကာမအကြောတို့ကို ဖငွြးကနဲ ဖငွြးကနဲ မီးပြင့်စပေါသည်။ နန်းမူ အသိစိတတ်ှေ လှင့်ထွကသ်ှားပြီး ကာမရယောဥကြွောသို့ မူးမေ့စွာ မွောပါနပေါတော့သည်။ စူခွှနမြို့ တင်းနသေော နို့အုံ ရငအြစုံမှာ နိမ့်လိုကမြှင့်လိုကြ ဖြစ်နတေော့သည်။

” အင်း….ဟင့ျ….ဟင်း…..”

” ပြတ်….ဘှတ်….ဘှတ်….ဖြတ်….ပြတ်….”

” ဗွဈ…. ဘှတ်… ပလှတ်… ပြတ်…. ဘတ်….. ပြတ်… ဗွဈ…..”

” အား…. ကြပထြုပန်တောပဲ နန်းမူရယ်…. ကောင်းလိုကတ်ာ…. အီး… အား….”

နှစ်ယောကစြလုံးမှာ ပူထူရှိန်းဖိန်းပြီး ကြဥထြုံလာသည့် ဝဒနောနှင့်အတူ အဆမတနသ်ော ကာမဆန်ဒအရသာထူးကို ခံစားလာရပြနသ်ည်။ ဒီတော့ ရှိသမအွငအြားကို ထုတည်ှဈ၍ နန်းမူကလည်း အသည်းအသန် ကော့၍ ကော့၍ ခံလာသည်။

” ဖြပ်….ပလှတ်…..ပြတ်….ဗွဈ….ပလှတ်…ဘှတ်….”

” ဖြပ်…. ဖြပ်…. ပလှတ်…. ဖြပ်…. ပလှတ်… ဘှတ်…. ပြတ်…. ဗွဈ….”

” အင့်…. အား…. အီး…. အမေ့…. ကောင်းလိုကတ်ာ…. ကိုမွိုးစဈရယ်…. ကြနမြတော့ သမလေားမသိဘူး…. ဟင်း….. အင်း….”

စိတထြသလို အောဟြဈလှုပရြှားရင်း နန်းမူတဈယောကြ မီးကုနယ်မ်းကုန် လှုပရြှားရင်း ကော့၍ ကော့၍ ပစ်ပစ်ခံပါတော့သည်။ အခကြပြေါင်း (၃၀) ကြောလြောကြ ဆောင့်အပြီးတွင်

” အီး….အ…အ….အဟင့်….ဟင့်….ရှီး….”

” ဗွဈ…. ဗွဈ…. အီး…. အဟင့်…. ဟင့်…. အား…. အ….. ရှီး…. ကြှတ်…. ကြှတ်…..”

နန်းမူတဈကိုယလြုံး ပြင်းထနစြှာ တုနလြှုပ်၍ စောကပြတအြတွင်းမှ လီးကို ပြတထြှကမြတတ် ဆုပည်ှဈကာ စောကရြညမြွားကို ပန်းလှှတလြိုကတ်ော့သည်။ မွိုးစဈသညလြည်း နန်းမူ ပြီးသှားပြီကို သိသဖြင့် ထိန်းထားသော သုတကြို နန်းမူ၏ စောကခြေါင်းထဲရှိ သားအိမသ်ို့တိုငအြောင် ပန်းထုတလြိုကသ်ည်။

သှေးသားအကြောမွိုးစုံတို့မှ ဖစွည်ှဈ၍ ကာမသုတ် အားကို စွန့်ထုတလြိုကရြသည့်အတွကြ အလှနပြင် နှမ်းဟိုကခြှသှေားပါတော့သည်။ မွိုးစဈတဈယောကြ နန်းမူ၏ ရငဘြတပြေါြ မှောကရြကကြသွှားကာ တရှူးရှူး အသကပြှင်းပြင်း ရှူနလတေေော့သည်။ နန်းမူမှာလည်း မကြလြုံးအစုံကို မှေးစင်းကာ လကန်ှဈဖကကြို ဘေးသို့ ပစ်ခလွိုကရြပါတော့သည်။

ပြီးပါပြီ။

ရေးသားသူ – ဥက်ကာမင်း