အောစာအုပ်

အခစွတ်ှနေဲ့ ပြည့န်တေဲ့ အိမကြလေး

အမေ အိမထြောငပြှုလိုကကြှောင်း သတင်းကြားရတော့ ခငခြငစြန်းတဈယောကြ ခွုံးပြဲခွ၍ ငိုလိုကမြိသည်။ ပြီးတော့……. ကြည့်ြဦး…. အမယေူလိုကသ်ညကြ လူမွိုးခွား ကုလားကြီးတဲ့…… ဝမ်းနည်းတာလဲပါသည်။ ယူကြုံးမရတာလဲပါသည်။ ဒါကြောင့ပြင် ခငခြငစြန်းတဈယောကြ ရှိုကကြှီးတငင် ငိုကြှေး၍ နမေိသည်။

လူကြုံနှင့ပြေးလိုကသ်ော အမေ့ထံမှ စာနှင့အြတူ ဖြားလေးအတွကြ အိမပြှငဖြို့နှင့ြ လိုအပတ်ာသုံးဖို့ ငှေ တဈသောင်း ထည့ပြေးလိုကသ်ည်။ ပြီးတော့ ခငခြငစြန်းအတွကြ အဝတအြစားဝမ်းဆကြ သုံးစုံနှင့ြ ငှသေုံးထောငကြလည်း သပသ်ပပြေးလိုကသ်ေးသည်။ ဒါကိုကြည့်ခြှင်းဖြင့ြ အမတဈေယောကြ ချောငခြွောငလြညလြညဖြှင့ြ အပူအပငမြရှိ နနေိုငတ်ော့မညဟြုတွေး၍ ခငခြငစြန်းတဈယောကြ အနည်းငယတ်ော့ စိတသ်ကသ်ာရာ ရသှားရသည်။

ရနကြုနမြှ ပြနလြာသော လူကြုံကလည်း ခငခြငစြန်း၏ မိခငဖြစ်သူ မအေးသန်း တဈယောကြ ကောင်းစားနကြေောင်း အမှှန်းတင်၍ ပြောရှာပါသည်။ ဒါ့အပြင် မအေးသန်းက လူမွိုးခွားကို ယူလိုကတ်ယ် ဆိုပမယ်ေ့လဲ ယောကြြားဖြစ်တဲ့သူက ကုလားဖြစ်ပမေဲ့ မအေးသန်းကို တောတ်ောပြင် ဂရုစိုကကြှောင်း၊ အခုဆိုရင် မအေးသန်းတဈယောကြ ဈေးထဲတွင် ဆိုငထြှကစြရာပင် မလိုတော့ကြောင်း ပြောပြသဖြင့ြ တဖကတ်လမ်းမှနေ၍ ခငခြငစြန်းသည် အမေ့အတွကြ စိတအြေးရပါသေးသည်။

တကယတ်ော့ ခငခြငစြန်း အသကကြ ၁၆ နှစ်ဘဲ ရှိသေးသည်။ အမေ၏အသကကြ အခုမှ အသကြ ၃၅ နှစ်လောကဘြဲ ရှိသေးသည်။ ခငခြငစြန်းတို့ဖခင် ကြယလြှနသ်ှားသညမြှာ ၇ နှစ်ကြောြ ၈ နှစ်မွှ ရှိပြီဖြစ်၍ မအေးသန်းတဈယောကြ ဝမ်းရေးအတွကြ ရုန်းကနဖြှရှင်ေးနရပြေီး သမီးဖြစ်သူ ခငခြငစြန်းကတော့ ခိုကိုးရာမဲ့နသေော သူမ၏ ကြယလြှနသ်ှားခဲ့ပြီ ဖြစ်သော ဖခင်၏မိခင် အဖြားလေးနှင့အြတူ ဒေးဒရဲမှို့တွင် နထေိုငခြဲ့သညဖြစ်သည်။

တနည်းအားဖြင့ြ ကြည့်မြညဆြိုပါကလဲ တပငလြဲလို့တပငထြူတာဖြစ်သော အမေ့ကို အပြဈပြောစရာ မရှိပေ။ ထို့ပြင် မိခငဖြစ်သူမှာလည်း အခုမှ ငယတ်ုန်းရှယတ်ုန်း ဖြစ်သဖြင့ြ အရှယကြောင်းတုန်းဖြစ်ကာ သူလည်း အိမထြောငပြှုချင်ရြှာပမညေဟြု ဖြားလေး၏ ဖြသေိမ့သ်ော စကားများအရလည်း ခငခြငစြန်း၏ ဝမ်းနည်းစိတ် ယူကြုံးမရသည့ြ စိတမြွားကို တစိတတ်ဝမ်း အေးခမွြးစလသေည်ေ။

မိခငဖြစ်သူ အိမထြောငပြှုသညဟြု သတင်းကြားပြီးတဈလကြောခြန့ြ အကြာတွင် ရှာတွငန်သေော ခငခြငစြန်း၏အဈမဝမ်းကြဲ ဖြားလေး၏တူမတဈယောကကြ မိသားစုနှင့အြတူ ဖြားလေး၏အိမသ်ို့ ပြောင်းလာကြသဖြင့ြ ခငခြငစြန်းသည် ဖြားလေးအတွကြ စိတအြေးရကာ သူမ၏အဈမဝမ်းကြဲများ ပြောင်းလာပြီး (၁၀) ရကခြန့ြ အကြာတွငတ်ော့ မိခငဖြစ်သူထံ တလှည့တ်ပြောင်း အလညအြပတ် သဘောမွိုးနှင့ြ သှားရောကန်ထေိုငရြနအြတွကြ ခငခြငစြန်းသည် မိခငဖြစ်သူရှိရာ ရနကြုနမြှို့သို့ ထွကခြှာလာခဲ့လတေော့သည်။

——————————————–

အိမရြောကတ်ော့ မိခငဖြစ်သူ ဒေါအြေးသန်းက သမီးဖြစ်သူ ခငခြငစြန်းကို ဝမ်းသာအယလြဲ ဆီးကြိုသည့အြတွကြ ခငခြငစြန်းတဈယောကြ ကြနပေသ်ှားရသည်။ ထို့ပြင် မိခငဖြစ်သူ၏ယောကြြား ပထွေးဖြစ်သူကလည်း လူမွိုးခွားဆိုပမေဲ့ ခငခြငစြန်းကို ဖောဖြောရြှရှေေ ဟိုးအရငကြတည်းက ရင်းနှီးခဲ့ကြသူတွပမော ဆကဆြံတော့ ခငခြငစြန်းတဈယောကြ ဝမ်းပန်းတသာဖြစ်ရပါသည်။

ပထွေးဖြစ်သူ ကိုမှတတ်ားမှာ အသကြ (၄၀) လောကြ ရှိပြီဖြစ်ပြီး ပထနလြူမွိုးလည်း စပလြတေော့ ထောငထြောငမြောင်းမောင်းဖြင့ြ ကိုယလြုံးက ဗလတောင့တ်ောင့ကြှီး ဖြစ်သည်။ ခငခြငစြန်း ရောကလြာသညဆြိုသညန်ှင့ြ မှတတ်ားက ခဏအကြာတွင် အိမမြှထွကြ၍ ဆိုကကြားသမားကို ဒံပေါကဝြယခြိုင်းကာ ခငခြငစြန်းကို ကြှေးမှေးခဲ့သဖြင့ြ ခငခြငစြန်းရော မိခငဖြစ်သူ မအေးသန်းတို့ပါ ဝမ်းသာကြညန်ူးခဲ့ရသည်။

ညနစောကို ဒံပေါကထြမင်းဖြင့ြ သုံးယောကသ်ား စားပြီးကြသောအခါတွငလြည်း ကိုမှတတ်ားက ဒီအိမမြှာပင် ခငခြငစြန်း အပြီးပြောင်းလာပြီး သားအမိနှစ်ယောကြ အတူတူနရနေန်ှင့ြ ဒေးဒရဲတွင် ကနွခြဲ့သော ဖြားလေးအတွကလြည်း လစဉထြောကပြံ့ပေးရန် စီစဉပြှောကြားခဲ့သဖြင့ြ ခငခြငစြန်းတို့ သားအမိနှစ်ယောကစြလုံး ကိုမှတတ်ား၏ စကားကို ခေါင်းငှိမ့ပြှခဲ့ရလသည်ေ။ ပြီးတော့လည်း သားအမိနှစ်ယောကစြလုံး၏ ရငထြဲတွငလြည်း ကိုမှတတ်ားကိုကြိတ်၍ ကြေးဇူးတငန်မေိကြသည်။

—————————————

ခငခြငစြန်းတဈယောကြ ကုတငခြေါငရြင်းဖကရြှိ မပိတရြသေးသော ပြတွင်းပေါကမြှနေ၍ လတဈေခကြဖြှူးဖြူးလေး ဝင်၍အလာတွင် အသကကြိုဝအောင် တဈခကြရြှူလိုကပြှီး ကုတငပြေါတ်ှင် လှဲလွှကြ အိပမြပြောန်ိုင် ဖြစ်နရောမှ သူမ၏ ကိုယလြုံးကို တဈစောင်းလေးလှဲလိုကကြာ ပြတင်းပေါကကြို လှမ်းမွှောြ၍ ကြည့်လြိုကသ်ည်။ အပြငဖြကတ်ှင် လမင်းမှာ ထိနထြိနသ်ာလွှကရြှိသည်။

ခါတိုင်းလို အခွိနမြွားကဆိုလွှင် ခငခြငစြန်း အမေ့အိမသ်ို့ ရောကလြွှငသ်ောလြည်းကောင်း၊ အမကေ ခငခြငစြန်းရှိရာသို့ ရောကလြွှငသ်ောလြည်းကောင်း၊ သားအမိနှစ်ယောကအြတူ အိပန်ကဖြှေဈသည်။ ခငခြငစြန်းအဖို့ အလှနပြင် ပြောစြရာကောင်းလှသည်။ အခုတော့ တဈယောကထြဲ အိပန်ရတောမို့ ခငခြငစြန်း၏ ရငထြဲမှာ ဟာတာတာ ဖြစ်နရသေည်။

ညက ပတဝြန်းကငွတ်ဈခုလုံးကို တိတဆြိတ်၍ နရအေောင် ဖနတ်ီးထားလတေော့ တဖကခြန်းမှ တရှူးရှူး၊ တရှဲရှဲနှင့ြ နှစ်ယောကသ်ား တိုးတိုးလေး ပြောနကြသေော စကားသံလေးများသည် တခါတရံ ခငခြငစြန်းဆီသို့ ရောကြ၍လာတတသ်ည်။ အစကတော့ ဖာသိဖာသာပင် ဖြစ်သောလြည်း နောကတ်ော့ ခငခြငစြန်းတဈယောကြ နားစွင့မြိသည်။ ဒီလိုနားစွင့မြိရာမှ ခငခြငစြန်းသည် တဈခုခုကို စိတဝြငစြားလာမိသည်။ ဒါကတော့ မိမိ၏မိခငဖြစ်သူနှင့ြ ပထွေးဖြစ်သူ ကုလားကြီးတို့ ဘာလုပန်ကြလေဲ ဆိုတာကိုပင် ဖြစ်သည်။

ဒါကိုတော့ ခငခြငစြန်း သိလိုလှပါသည်။ ထိုကြောင့ြ ခငခြငစြန်းသည် အိပယ်ာပေါမြှ လူးလဲထ၍ နံရံဆီသို့သှားသည်။ ပြီးတော့ နံရံတွငတ်ှေ့ရသော အပေါကသ်ေးသေးလေးမှနေ၍ တဖကခြန်းဆီသို့ ချောင်းကြည့်လြိုကသ်ည်။ ထိုအခါတွငတ်ော့ ခငခြငစြန်း၏ ရငထြဲတွင် ဖို၍ သှားရသည်။

သူတို့အခန်းထဲတွင် ထွန်းထားသော နှစ်ပေ မီးချောင်း၏ အလင်းရောငကြ လင်းလင်းကြီး ဖြစ်၍နသည်ေ။ ကုတငကြှီးပေါမြှာတော့ မှတတ်ားက မိမိအမေ၏ကိုယပြေါမြှာ ခွထားပြီး ပါးကိုနမ်းနသည်ေ။ ဒါကိုတွေ့ရသညကြပင် ခငခြငစြန်းအဖို့ ရငထြဲမှာ ဝဒနောကလေးတဈမွိုးအဖြစ်နဲ့ ခံစားနရသေည်။ တကယတ်ော့ ခငခြငစြန်းသည် တခါတရံမွှ မတွေ့ဖူးသော မကြုံဘူးသော အဖြစ်ကလေးကို တွေ့ကြုံမှငတ်ှေ့ရသည် မဟုတပြါလား။

ခငခြငစြန်းသည် မကြတ်ောငမြခတဘြဲ စူးစိုကကြှည့န်မေိတော့သည်။ အပေါကလြေးက သေးတော့လည်း အားမရပါ။ ထို့ကြောင့ြ အပေါကခြွဲ့ရန် တဈခုခုကို ရှာဖြတေော့သည်။ မတွေ့ရတော့ ခငခြငစြန်းက စိတပြကြသ်ှားသည်။ ထို့ကြောင့ြ နဖူးပေါလြကတ်ငပြှီး အသာလေးမှိန်းနလေိုကရြာ အိပပြွောသ်လို ဖြစ်သှားပါတော့သည်။

ခငခြငစြန်း ဘယအြခွိနထြိ မှေးမှိန်းနသညေမြသိ။ မိမိ၏ အိပခြန်းလေးမှာ တသိမ့သ်ိမ့ခြါနသညေကြို သိရသောအခါမှ ခငခြငစြန်း လန့ပြှီး နိုးသှားပါတော့သည်။ ထိုအခွိနတ်ှငတ်ော့……….

“……ဖြတ်…….ဖြတ်………ဖြတ်…….”

ဟူသော အသံမှာလည်း တဖကခြန်းမှ ဆူညံပြီး ပေါလြာပါသည်။ ခငခြငစြန်း စိတပြူသှားပါသည်။ ကုလားကြီးက မိမိ၏မအအေား စိတဆြိုးပြီး နရင်းအုပန်ပြေီလားဆိုသော အခကြကြိုတွေးမိပြီး ရငတ်ုနသ်ှားသည်။ ထို့ကြောင့ြ ကပြာကသီပငထြ၍ စောစောက အပေါကလြေးကပင် ချောင်းကြည့်လြိုကသ်ောအခါတွငတ်ော့ ခငခြငစြန်းမှာ တကိုယလြုံး ကြကသ်ီးများပင် တဖနွြးဖနွြးနဲ့ ထသှားလသည်ေ။

မှငလြိုကရြသော မှငကြှင်းသည် မိမိထငသ်လို မဟုတဘြဲ တဈခါမွှ မကြုံဘူးလသေော မှငကြှင်းပင် ဖြစ်သည်။ မိမိ၏မိခငမြှာ ကိုယတ်ှင် အဝတတ်စုံတရာမွှ မကပသ်လို မှတတ်ားကြီးမှာလည်း အဝတအြစားလုံးဝပင် မကပပြါ။ ပြီးတော့ မိမိ၏မိခငကြ ခွနှစ်ေချောင်းကို မိုးပေါသ်ို့ မှောကထြားပါသည်။ မှတတ်ားကြီးကတော့ ပေါငန်ှဈခုကြားမှနပြေီး အားရပါးရ ဆောင့ြ၍နသညေကြို တွေ့ရသောအခါတွငတ်ော့ ခငခြငစြန်းအဖို့ အလှနပြင် တုနလြှုပသ်ော ဝဒနောကို ခံစားနရပေါသည်။ ဘာများ လုပန်ပေါသလဲဟူသော အတွေးကိုလည်း တွေးနမေိသည်။ မှတတ်ားကြီးက

“ဖြတ်….ဖတ်……ဖြတ်…”

ဟု မှညအြောင် ဆောင့လြိုကတ်ိုင်း မအေးသန်းသည် မှတတ်ားကြီး၏ လညပြင်းကို အားရပါးရ ဖကထြား သညကြို ခငခြငစြန်းက တွေ့ရပါသည်။ ထိုအခါတွငတ်ော့ ခငခြငစြန်းမှာ အိပခြငွစြိတမြွားပင် ပြောကြ၍ သှားရပါသည်။ ချောင်းကြည့်ရြသညမြှာ အရသာတွေ့နသလေိုပင် ဖြစ်နပေါသည်။ သူတို့နှစ်ဦးကတော့ သဲသဲမဲမဲပင်။ ခငခြငစြန်းက မှတတ်ားကြီး ထိုးသှင်းသော အပေါကမြွိုးကို မိမိကိုယတ်ှင် မှတတ်ားကြီး ထိုးသှင်းသော နရောမွိုးကို လကဖြှင့စြမ်းလိုကရြာ ခငခြငစြန်းသည် မိမိစောကဖြုတကြို လကဖြှင့ြ စမ်းလိုကမြိလသည်ေ။ တခါတရံတွင် အိမမြှာ သိမ့သ်ိမ့တ်ုနသ်ှားသည်။ ခငခြငစြန်းကတော့ မိမိကိုယကြိုစမ်းပြီး အပေါကခြွဲ့ထွငရြန် စဉြးစားနမေိသည်။

“…..ဖြတ်….ဖြတ်……ဖြတ……ဖတ်……ဖတ်…..”

အသံမှာညံပြီး မှညလြို့ပင် ထွကလြာပါတော့သည်။ ထိုအခါတွငတ်ော့ မအေးသန်းသည် သူမ၏ဖငကြှီးကို ကော့ကာ ကော့ကာ ပေးလိုကပြါ၏။ မှတတ်ားကြီးကတော့ အားရပါးရလေးပင် ဆောင့သ်ှင်းနပေါတော့သည်။ ပြီးတော့ မှတတ်ားကြီးက အငှိမမြနပေါ။ လကန်ှဈဖကဖြှင့ြ မအေးသန်း၏ နို့နှစ်လုံးကို အားရပါးရ ဆုပန်ယလြိုကပြါတော့သည်။

မအေးသန်းကတော့ မှတတ်ားကြီးကို တအားပင် ဖကထြားသညကြို တွေ့ရလသည်ေ။ ထို့နောကြ မအေးသန်း၏ နှုတခြမ်းကို မှတတ်ားကြီးက စုပယ်ူသည်။ ပြီးတော့ နို့သီးထိပကြို စုပယ်ူသည်။ သူတို့နှစ်ဦးက အလုပမြွားနပေါတော့သည်။

ထိုအခါတွငတ်ော့ ခငခြငစြန်းမှာ တုတတ်ုတမြွှ မလှုပရြဲဘဲ ငှိမပြှီးတော့ အသာလေး ချောင်းနသည်ေ။ တလောကလုံး တိတဆြိတ်၍နစဉေမြှာပင် အိမရြှေ့ဧည့ခြန်းထဲရှိ သံစုံနာရီကြီးက တိတဆြိတမြှုကို ဖြိုခွင်းလိုကသ်ည်။

“…….မအေး…..”

“…….ရှင်……”

“…. အားကြီးခစွတ်ယလြား…. ကိုမှတတ်ားကို….”

“……ခစွတ်ယ်…… ခစွတ်ယ်……… ကိုမှတတ်ားကို မအေး အားကြီးခစွတ်ာဘဲ…”

မအေးသန်းက ဤသို့ခစွရြေးပြန်၍ ကြူလိုကသ်ည်။ ထိုအခါတွငတ်ော့ ကိုမှတတ်ားက မအေးသန်း၏နို့ကို ဆှဲကာဆောင့ပြှနသ်ည်။ ဤတဈခါတွငတ်ော့ အဆောင့မြှနသ်ညဟြု ခငခြငစြန်းက ထငပြါသည်။ ဟုတပြါသည်။ အလှနပြင် ဆောင့ခြကြတ်ှကမှေနဆြနန်ပေါ၏။ ငါးမိနဈကြောြ ဆယမြိနဈလောကြ ကြာသောအခါတွငတ်ော့ မှတတ်ားကြီး၏ ဆောင့ရြှိနမြှာ နှေး၍လာသည်။ အတင်းဖိသှင်း၏။ တွန့လြိနလြို့လည်းသှား၏။ မအေးသန်း၏ ပါးကိုလည်း ရှှတကြနဲနအေောင် နမ်းလိုကသ်ည်။

ခငခြငစြန်းကတော့ ဘယလြိုဝဒနောမွိုးမှန်း မသိသော ခံစားမှုဖြင့ြ အနရခေကန်ပေါတော့၏။ ဟုတပြါသည်။ တကယတ်ော့ အနရခေကန်ပေါပြီ။ ဘာကို ခံစားရသညတ်ော့ မသိပါ။ မကြစြိထဲမှာတော့ တဈမွိုးကြီးပင် ဖြစ်လို့နသည်ေ။

ခငခြငစြန်းသည် မကြလြုံးကိုခွာပြီး သကပြှင်းကို တိုးတိုးလေးခလွိုကပြှီး နဖူးပေါလြကတ်ငပြှီး စဉြးစားလိုကပြှနသ်ည်။ ထိုအခွိနတ်ှင် တဈအိမလြုံး ငှိမသ်ကလြို့နသည်ေ။ ခငခြငစြန်းသည် အာသာမပြသေေးဘဲ လူးလဲထကာ အပေါကဆြီသို့ မကြစြိရောကသ်ှားပြနသ်ည်။ ထိုအခါတွငတ်ော့ ခငခြငစြန်းတဈယောကြ မကြလြုံးပြူးသှားရသည်။

အကြောင်းကတော့ မှတတ်ားကြီး၏ လီးချောင်းကြီးကို မိခငဖြစ်သူ မအေးသန်းက တယုတယနှင့ြ အဝတဖြှင့ြ သုတပြေးနသည်ေ။ မှတတ်ားကြီး၏ လီးချောင်းကြီးမှာ မဲမဲတုတတ်ုတကြှီးဖြစ်ပြီး ရှဈလကမြနီးပါးခန့ရြှညသ်ည်။ မှတတ်ားကြီးရော မအေးသန်းပါ အဝတပြင် မဝတကြှသေးပါ။ ခငခြငစြန်းက ကြကသ်ီးပငထြ၍သှားသည်။ တကယတ်ော့ ခငခြငစြန်းတဈယောကြ တဈသကန်ှင့ြ တကိုယမြှာ ဤလို အချောင်းကြီးမွိုး တခါမွှ မတွေ့ဖူးခဲ့ပေ။

ခငခြငစြန်းကတော့ အသကပြင် ရဲရဲ မရှူရဲဘဲ အပေါကမြှနေ၍ စူးစိုကပြှီး ချောင်းမှောင်းနပေါသည်။ သူမဘဝမှာ ပထမဦးဆုံး ထိုသို့မှငရြတော့လည်း စိတထြဲမှာ မရိုးမရှ ဖြစ်နမေိပါသည်။ ခငခြငစြန်းတဈယောကြ ရုတတ်ရကြ အပေါကမြှ မကြလြုံးကို ခွာလို့မရခဲ့ပါ။ အတနကြှာအောင် စူးစိုကလြို့ကြည့်န်ပြေီး သကပြှင်းကို အခါခါခနွမေိသည်။ ရငထြဲမှာ တဒိတဒြိတ် ခုနမြှညလြို့နသည်ေ။ ဘယသ်ို့သော ဝဒနောမွိုးပါနည်း။ ခငခြငစြန်း အဖို့ကတော့ အဖြရှောလို့မရတော့ပါ။ ဒါတွဟော အရသာတွလေား။ ခငခြငစြန်းက သူမစိတထြဲမှာ ထငတ်ာတွကေို လွှောကတ်ှေးနသည်ေ။ ဟုတပြါ၏။ တကယတ်ော့ တွေးစရာပင် မဟုတပြါလား။

ခငခြငစြန်း၏စိတထြဲတွင် ဘယလြိုဖြစ်လာသညတ်ော့ မသိပါ။ နောကဆြုံးတော့ ထိုအပေါကြ ခွဲ့ထွငရြေးထကြ ချောင်းမှောင်းရေးက သူမအတွကပျို၍ အရေးကြီးလာသည်။ ခငခြငစြန်းသည် အပေါကလြေးကို မခွဲ့ဘဲ ဒီအတိုင်းဘဲ အားရပါးရ ချောင်းပါသည်။ တဈဖကခြန်းအတွင်းမှာတော့ ပတဝြန်းကငွကြို ဘာမွှအရေးမစိုကတ်ော့သည့အြလားပင် ဖြစ်ချင်တ်ာများ ဖြစ်နကြပေါတော့၏။

“……မအေး….”

“……ရှင်……ကိုမှတတ်ား……”

“…..မောသလား…….ဟင်….”

“……ဟင့အြင်း….မမောပါဘူး…..”

“……ဟဲ….ဟဲ…..မအေးက သိပခြစွဖြို့ ကောင်းတာဘဲ…..”

မှတတ်ားကြီးက ဒီလိုပငည်ုပြီး သူ့မိန်းမ မအေးသန်းကို နမ်းလိုကသ်ောအခါတွငတ်ော့ မအေးသန်းက…

“…….ဟင်း…… ဒါပဲနောြ……. ကိုမှတတ်ား……. နောကဆြို အူကြောငကြှောင် မလုပန်ဲ့….”

ပြောပြောဆိုဆို မအေးသန်းက မှတတ်ားကြီး၏ လီးချောင်းကြီးကိုဆှဲ၍ ကလိလိုကသ်ောအခါတွငတ်ော့ တုတဖြှိုးသှယလြသွော မှတတ်ားကြီး၏ လီးချောင်းကြီးမှာ တမုဟုတခြငွြးပင် ထောင်၍ထလာသောအခါတွငတ်ော့ ချောင်းကြည့်န်သေော ခငခြငစြန်းပင် လန့ပြှီးသှားရသည်။ ဟုတပြါသည်။ အလှနလြန့စြရာကောင်းသော အရာပင် ဖြစ်ပါသည်။ ထို့ကြောင့လြည်း မအေးသန်းက မှတတ်ားကြီးကို အသဲစွဲနရသေည် မဟုတပြါလား…………..။

“…..မအေးကိုလေ…… ကိုမှတတ်ား….. ဘယတ်ော့မှ…. မပစ်ဘူး…… စိတခြွ…..”

မအေးသန်းကတော့ အားရကြနပေစြှာနှင့ြ ပြုံးပြီး မှတတ်ားကြီး၏ လီးချောင်းကြီးကို သုံးလေးခကြပြင် ဂွင်းဆောင့သ်လို ဆောင့ပြေးလိုကသ်ော အခါတွငတ်ော့ မှတတ်ားကြီးမှာ မနနေိုငတ်ော့ဘဲ မအေးသန်းကို တဲ့တဲ့အိပစြပြေီး သူကအပေါမြှ ထိုငကြာ မအေးသန်း၏ မို့မောငန်သေော စောကဖြုတကြို သချောစွာ ကြည့်န်ပေါ၏။

မအေးသန်း၏ မကြန်ှာလေးမှာ ခစွစြရာအလှနကြောင်းနပြေီး ကြှရှနသေော နို့နှစ်လုံးကလည်း တောငပြူစာကလေးနှစ်လုံးပမာ မို့မောကန်ပေါ၏။ အောကသ်ို့ ဆကကြှည့လြိုကတ်ော့ ပေါငန်ှဈလုံး၏ထိပမြှာ မို့မောကအြုံကြှနသေော စောကဖြုတကြှီးက ပြူးပြီး လာပါ လာပါ ကိုမှတတ်ားရယဟြု ခေါန်သယေောငယ်ောင် ဖြစ်နသည်ေ။ ပြီးတော့ အမှှေးမဲမဲတွကေ ထိပမြှာစုပြီးနကော အကကြှဲလုရှိနသေော အကြဲကြောင်းလေးက ပြူးအကလြို့နပေါသည်။

ထိုအခါတွငတ်ော့ မှတတ်ားကြီးက မအေးသန်း၏ ဒူးနှစ်လုံးကို အပေါသ်ို့ မှောကပြေးလိုကပြှန်၏။ ထိုအခါ မအေးသန်း၏ အဖုတမြှာ ကြှပြီး မှောကတ်ကလြာပါသည်။ မှတတ်ားကြီးက အသင့ထြားရှိသော အိပရြာနံဘေးမှ အခုတဈခုကိုယူပြီး မအေးသန်း၏ ဖငအြောကကြို ထိုးပြီး ခုပေးလိုကပြါသည်။ ထိုသို့ ခုပေးပြီးသော အခါတွငတ်ော့ မှတတ်ားကြီးက သူ၏လီးချောင်းကြီးကို ကိုငပြှီး အသာကလေးပင် မအေးသန်း၏ အဖုတအြတွင်းသို့ သှင်းလိုကသ်ောအခါတွင် မအေးသန်းသည် မကြလြုံးလေးများ မှေးပြီးကသွှားပါတော့သည်။

ခငခြငစြန်းကတော့ ခကြခြငွြးပင် ရငထြဲမှာ မော၍လာရသည်။ ပြီးတော့ သူမ၏အဖုတကြို သူမလကန်ှင့ြ ပြနစြမ်းလိုကမြိပါသည်။ ကြကသ်ီးများပင် တကိုယလြုံး ထသှားရှာရသည်။ ဟုတပြါသည်။ တကယတ်ော့ ခငခြငစြန်းအဖို့ ကြကသ်ီးထစရာပင်။ ဒီမွှလောကကြှီးမားသော လီးချောင်းကြီးက အဖုတအြတွင်းသို့ ဝငသ်ှားခွင်းသည် ကြောကစြရာ လန့စြရာကြီးပင် မဟုတပြါလား။ ခငခြငစြန်းက မိမိအဖုတကြို ကိုငပြှီး ငေးမောနမေိသည်။

မှတတ်ားက သူ၏လီးကြီးကို အသာလေး ထိုးသှင်းဆှဲထုတန်ှင့ြ အလုပမြွားနပေါသည်။ ခဏအကြာ တွငတ်ော့ မှတတ်ားက ကြမ်း၍လာပါပြီ။ သူ၏လီးကြီးကို တအားဆောင့ြ၍နသည်ေ။

“……ဖြတ်……ဖတ်…….စွတ်……ဖြတ်……”

ဟူသော အသံတွမှော ဆူညံ၍နသည်ေ။ မအေးသန်းကတော့ လူးလှန့ပြှီး အရသာကို ခံစားနသည်ေ။ မှတတ်ားက နင်းကနဆြောင့လြိုကသ်ော အခါတွငတ်ော့……….

“…… အို….. ကြှတ်…. ကြှတ်….. အား…… ကိုမှတတ်ားရယ်….. ဆောင့ပြါ….. သိပကြောင်းတယ်…… အား…..”

“…..ဟဲ….. ဟဲ…… ကောင်းတယလြား……”

“……..ကောင်းတယ်…….ဟင့ျ….”

ထိုအခါတွငတ်ော့ မှတတ်ားက နင်းကန်၍ဆောင့ပြေးသည်။ မအေးသန်းကတော့ အရသာတွင်းထဲမှာ လူးပြံ၍နတေော့သည်။

ခငခြငစြန်းကတော့ အဖြစ်အပကြမြွားကို မကြတ်ောငမြခတန်ိုငတ်ော့ဘဲ ရှိနသည်ေ။ ဘယလြိုအရသာဖြင့ြ ဘယလြိုကောင်းပါလိမ့ြ ဟူသော အတွေးများကို တွေးပြီးသောအခါတွင် စိတမြောလူမောဖြင့ြ အိပယ်ာပေါသ်ို့ ပကလြကလြှနခြလွိုကပြါတော့သည်။ ပြီးတော့ ခငခြငစြန်း၏ မကြလြုံးလေးတွကေ စင်းပြီး ကသွှားရရှာသည်။ မကြာမှီမှာပင် ခငခြငစြန်းတဈယောကြ အိပပြွောြ၍သှားရလတေော့သည်။

—————————————–

ဤနေ့အဖို့ကတော့ ခငခြငစြန်းအဖို့ ထူးထူးခွားခွားကြီး ဖြစ်နသည်ေ။ မိခငဖြစ်သူ မအေးသန်းကတော့ ထုံးစံအတိုင်း ဈေးသို့ကဗွာကသီ ထွကြ၍သှားသည်။ မှတတ်ားက အိမရြှေ့တွငထြိုငကြာ သတင်းစာ ဖတ်၍နသည်ေ။ ထိုအခွိနတ်ှင် ခငခြငစြန်းက မှတတ်ားအနီးမှ ဟနတ်ဈမွိုးနှင့ြ ဖြတ်၍လွှောကသ်ည်။

မို့မောကန်သေော ရှှရငေအြစုံ၊ လမ်းလွှောကလြိုကတ်ိုင်း နိမ့ခြွီမှင့ခြွီဖြင့ြ ဖြစ်နသေော တငပြဆုံ တပြေ့တပိုကကြှီးတို့ကို မှတတ်ားက သူ့လကထြဲမှ သတင်းစာကို ကြောြ၍ အာသာငမ်းငမ်းဖြင့ြ ကြည့်န်မေိသည်။ ပြီးတော့ မှတတ်ား၏စိတမြှာလဲ မရိုးမရှ ဖြစ်၍လာရသည်။ ဟုတပြါသည်။ ခငခြငစြန်းကလည်း မှတတ်ားကြီးစိတ် မရိုးမရှ ဖြစ်လာအောင် လုပန်သည်ေ မဟုတပြါလား။

“…….ဦးလေး…….ကောဖြီသောကမြလား……”

“…..အေး……သောကတ်ာပေါ့…..”

ခငခြငစြန်းက ရချိုးရနအြတွကြ အင်ျကြီများကိုခွှတပြှီး ထဘီရငလြွားနှင့ြ သဘကပျိုင်းလေးကို မလုံ့တလုံလေး ခွုံပြီးတော့ မှတတ်ား၏အနားသို့ တဈခေါကပြှနလြာပြီး ကောဖြီမဈသောကရြန် မေးလာပါသည်။ ထိုအခါတွင် မှတတ်ားက သောကရြနအြဖြပေေးသဖြင့ြ ခငခြငစြန်းက ကောဖြီကို သှားထည့ပြှီး မှတတ်ားဆီသို့ ပြနလြာကာပေး၏။

မှတတ်ားကတော့ ခငခြငစြန်း၏ ရှှရငေအြုံဆီသို့ မကြလြုံးပြူးပြီး ကြည့်န်သည်ေ။ အင်ျကြီခွှတထြားပြီး ထဘီရငလြွားဖြင့ြ ဖြစ်သောကြောင့ြ ဝါဝင်းနသေော ခငခြငစြန်း၏အသားတို့မှာ မှတတ်ား၏ မကြလြုံးထဲတွင် နုပျိုလန်းဆန်းကာ လှချင်တ်ိုင်း လှနသည်ေ။ ထိုအခါတွငတ်ော့ ခငခြငစြန်းမှာ ဝဒနောတဈမွိုးကို ခံစားလိုကရြပါသည်။

“…..အဟင့ြ…..ကိုမှတတ်ားကြီးကလဲ……”

မှတတ်ားက သူမကို ကြည့်လြကြြ ကောဖြီခွကကြို စားပြဲပေါသ်ို့တငပြှီး မတတ်ပရြပလြိုကသ်ည်။ ပြီးတော့….

“……ခငစြန်းက သိပခြစွစြရာကောင်းတဲ့ ကောငမြလေးဘဲ…. ကိုမှတတ်ားကတော့ ခငစြန်းကို သိပခြစွန်မေိတယ်…….”

မှတတ်ားက ပြောပြောဆိုဆို ခငခြငစြန်း၏ လကမြောင်းတဈဖကကြို ဆုပကြိုငလြိုကပြါသည်။ ပြီးတော့ ခငစြန်း၏ နှုတခြမ်းသားကို လငွမြှနစြှာပင် စုပလြိုကပြါသည်။ လကတ်ဈဖကကြလည်း ခငခြငစြန်း၏ ရှှရငေအြုံပေါသ်ို့ လမ်းလိုကပြှီး နို့သီးခေါင်းလေးများကို ဆုပခြွပေေးနပေါသည်။ ကနွလြကတ်ဈဖကကြမူ ခငခြငစြန်း၏ စောကဖြုတအြစိလေးကို ထဘီပေါမြှနေ၍ ပြတဆြှဲကလိပေးနပေါသည်။ ကိုမှတတ်ားကြီး၏ အကိုငအြတွယ် ညကည်ောမှုကြောင့ြ အပျိုရိုင်းကလေး ခငခြငစြန်းတဈယောကြ ဖီလငမြွား တကလြာပါသည်။

“…….ပေါငကြို နည်းနည်းကားပေးပါလား……… ခငခြငစြန်း….”

“…..ဟင့အြင်း……ကြောကတ်ယ်….”

“…….မကြောကပြါနဲ့ ကောင်းတယ်….ကား….”

“……ဟင့အြင်း…..”

ခငခြငစြန်းက ဒါဘဲပြော၏။ ထိုအခါတွငတ်ော့ မှတတ်ားက ပြုံးလို့သာနသည်ေ။ မှတတ်ားက ဘယလြိုလုပရြမညကြို တွေးနပေါသည်။ မှတတ်ားက သူ၏လီးချောင်းကြီးကို ခငခြငစြန်း၏ အဖုတအြပေါန်ားသို့ ထောကြ၍ ကပပြေးထားသည်။ ပူနှေးသော အတွေ့က ခငခြငစြန်း၏ စိတတ်ှကေို လှုပရြှားလာစပေါတော့သည်။

အတနကြှာသော အခါတွငတ်ော့ မှတတ်ားက ခငခြငစြန်း၏ခါးကို ကလိလိုကရြာ ခငခြငစြန်းမှာ ယောငပြှီး လူးလှန့သ်ှားသဖြင့ြ သူမ၏ပေါငဖြှူဖြူလေး နှစ်ချောင်းမှာ ကား၍ ထွကသ်ှားပါတော့သည်။ ထိုအခါတွင် အကြကကြောင်းကို စောင့န်သေော မှတတ်ားက ခကြခြှင်းပင် ခငခြငစြန်း၏ပေါငကြှားထဲသို့ ဝငလြိုကသ်ောအခါတွငတ်ော့ ခငခြငစြန်းမှာ ဘာမှ မတတန်ိုငတ်ော့ခွေ။

မှတတ်ားက ခငခြငစြန်း၏နို့ကို ငုံကာစို့ပြီးတော့ ခငခြငစြန်း၏ အဖုတဝြကို တေ့လိုကသ်ောအခါ ခငခြငစြန်းမှာ ဘယလြိုဖြစ်သှားမှန်းမသိဘဲ တဆတဆြတ် တုနန်မေိတော့သည်။ မှတတ်ားက အသာလေးပင် ချော့ကာ ချော့ကာဖြင့ြ သှင်းပါသည်။ ဟုတပြါ၏။ ခငခြငစြန်းလို နုနုနယန်ယလြေးက အသှင်းရခကပြါသည် မဟုတပြါလား။

ခဏအကြာမှာပင် မှတတ်ားက စိတကြို မထိန်းနိုငဖြစ်လာသည်။ ခငခြငစြန်း၏ ပေါငန်ှဈလုံးကို အပေါသ်ို့ ဆှဲတငလြိုကသ်ည်။ ထိုအခါတွင် ခငခြငစြန်း၏ အဖုတအြကြဲကြောင်းလေးက ပို၍ဟသှားသည်။ ဤအခိုကအြတန့မြှာပင် စိတမြထိန်းနိုင် ဖြစ်၍သှားရသော မှတတ်ားက ဖိပြီး ဆောင့ထြိုးလိုကရြာ

“…… အမလေး…. အမေ့……. ကြှတ်…. ကြှတ်…… အမလေး…… နာတယ်….. အဟီး…”

ခငခြငစြန်းမှာ ဘယလြိုဖြစ်သှားသညတ်ော့ မသိပါ။ မကြရြညမြွားပငဝြကော မှတတ်ား၏ ရငဘြတကြို အတင်းပင် တွန်းထားလိုကမြိသည်။

“……မရုန်းနဲ့….. ကောငမြလေး…….. ရုန်းရင် နာတယ်…..”

ခငခြငစြန်းကတော့ ခကြခြငွြးပင် စိတကြုနသ်ှားပါ၏။ ဘာအရသာလဲ ဘယမြှာကောင်းလို့လဲဟု တွေးမိလိုကပြါသည်။ မှတတ်ားကတော့ အဆုံးထိ ဝငသ်ှားသဖြင့ြ ကြနပေသ်ှားရသည်။ ခငခြငစြန်းမှာ နာကငွမြှုကို ခံစားနရပြေီး မလှုပမြယှကသ်ာ ဖြစ်နပေါတော့သည်။

မှတတ်ားက အသာငှိမန်ပြေီးမှ ခငခြငစြန်း၏ နှုတခြမ်းတွကေို စုပလြိုကသ်ည်။ ပြီးတော့ သူမ၏နို့တွကေို ဆုပန်ယခြွမှေ၍ ပေးလိုကသ်ေးသည်။ နို့သီးလေးကို ငုံ့၍ စို့ပြီးတော့ အသာလေး ထုတလြိုကြ သှင်းလိုကြ လုပပြေးလိုကသ်ည်။ စောကခြေါင်းထဲတွင် ထွကန်သေော အရညတ်ို့ကြောင့ြ ကောင်းလာသည်။ ချောငလြာသည်။ ဘယလြိုအရသာမွိုးမှန်း မသိသော အရသာမွိုးကို ခံစားနရသေည်။ ထိုအခါမှပင် ခငခြငစြန်းက မှတတ်ားအား တွန်းဖယပြဈရမည့အြစား ဖကြ၍ ထားလိုကမြိပါတော့သည်။

ခငခြငစြန်းမှာ လေးငါးကြိမမြွှ ကငွတ်ကသ်ှားကာ နတပြှညသ်ို့ ရောကန်သလေားဟုပင် ထငမြှတန်ရသေည်။ ထိုအခါမှ အရသာကို သိလာရသည်။ မှတတ်ားကတော့ စိတရြှိသလိုပင် ဆောင့ြ၍နသည်ေ။ ထိုအခွိနမြှာပင် နာရီမှ ကိုးနာရီထိုးသံ ကြားလိုကရြသည်။ သူ့အမေ ကိုးနာရီလောကြ ပြနရြောကမြညဟြု မှာသှားသည်။

“…ဟော… မမေေ ပြနလြာတော့မယ်……”

ထိုအခါကမွှ မှတတ်ားက ကပြာကသီဖြင့ြ ဆင်းလိုကသ်ည်။ ခငခြငစြန်းကတော့ ဂမူးရှုထိုးနှင့ြ ရချိုးခန်းဆီသို့ ပြေး၍ ထွကသ်ှားပါလတေော့သည်။ တကယတ်ော့ မှတတ်ားက အေးသန်း သိသှားမညကြို စိုးရိမပြါ၏။

မအေးသန်းက (၉) နာရီကြောသ်ညန်ှင့ြ ဈေးမှ ကဗွာကသီနှင့ြ ပြနလြာသည်။ ပြီးတော့ ဝတ်တရားမပကြပြင် ခကြပြှုတရြပါ၏။ ခငခြငစြန်းတဈယောကကြတော့ ရချိုးရင်းဖြင့ြ ပူစပပြူလောငန်ှင့ြ ဝဒနော တဈရပကြို ခံစားနရသေည်။ ဘာကြောင့ြ မိမိသည် မှတတ်ားကြီး၏ ခယွလြှယခြှင်းကို ခံလိုကရြပါသနည်း။ ခငခြငစြန်းသည် အတွေးများ တွေးပြီးတော့ မေးခွန်းထုတန်မေိသည်။ ထိုအခွိနတ်ှင် မှတတ်ားကလည်း ရငထြဲမှာ တထိတထြိတဖြှင့ြ သတင်းစာကို ဖတ်၍နသည်ေ။ အကယ်၍ မအေးသန်း သိသှားလွှင် မီးပြင့သ်ှားမည် မဟုတပြါလား။ တောပြါသေးသည်။ ထိုနေ့မှာတော့ အေးအေးဆေးဆေးပင် ဖြစ်သှားသည်။

ညမိုးခွုပသ်ောအခါတွငတ်ော့ မှတတ်ားက အားဖြစ်စသညေ့ြ ဆေးနှင့စြိမထြားသော အရကကြို သောကသ်ည်။ ပြီးတော့ ညနပေိုင်းက မအေးသန်း ဂရုတစိုကြ လုပပြေးထားသော ကြကြဥဟတဘြှိုင် ပူပူနှေးနှေးကို နှားနို့ဖြင့ြ သောကထြားသေးသည်။ ဒါမှ အားရှိမည် မဟုတပြါလား။

ခငခြငစြန်းက အိပရြာထဲသို့ အစောကြီး ဝငပြှီးနောကြ မနကပျိုင်းက ဖြစ်ခဲ့ရသော အဖြစ်အပကြမြွားကို တစိမ့စြိမ့တ်ှေးပြီး ကြောခမွြးနမေိသည်။ တကယ် ကြောခမွြးစရာပင် မဟုတပြါလား။ ပထမတော့ နာကငွသ်ော ဝဒနောကို ခံစားရပါသည်။ နောကတ်ော့ ဘယလြိုအရသာမှန်း မသိသော အရသာမွိုးကို ခငခြငစြန်း ခံစားရသည်။ ခငခြငစြန်းသည် မှတတ်ားကို သတိရလွှကြ နရလေတေော့သည်။ ဒီညအဖို့တော့ ခငခြငစြန်းသည် ဘယလြို အိပရြမညကြို တွေးလို့မရပါ။ ဤသိုဖြင့ြ တဖြေးဖြေးပင် အမှောငထြုသည် ကြီးစိုး၍လာရလသည်ေ။ ဤညတော့ ခငခြငစြန်းသည် မနေ့ကညလို မီးမထွန်းတော့ပါ။ အသံကိုလည်း လုံးဝမပြုဘဲ တိတတ်ိတကြလေးပင် နခေဲ့သည်။

အားဆေးစိမထြားသော အရကကြို သောကန်သေော မှတတ်ားက မအေးသန်းကို အတင်းတိုကတ်ှန်း၍ အရကကြို သောကခြိုင်း၏။ မှတတ်ားက မအေးသန်းကို ချော့မော့၍ သုံးလေးခွကမြွှ တိုကပြှီးသောအခါတွငတ်ော့ အိပခြန်းဆီသို့ မှတတ်ားက ခေါြ၍သှားလတေော့သည်။ မအေးသန်းသည် အရကရြှိနလြေး နည်းနည်းရလာသော အခါတွငတ်ော့ သူမ၏ သှေးသားတွမှော သောင်းကနွြးလာသည်။ ထိုအခါတွင် မှတတ်ား၏ လီးချောင်းကြီးကို သူမသည် ဆှဲကာ ကစားနပေါတော့သည်။

မှတတ်ား၏ လီးချောင်းကြီးမှာ ထောင်းကနဲ ထောငတ်ကလြာသော အခါတွငတ်ော့ မှတတ်ားကြီးက ဝတထြားသော အဝတတ်ှကေို ခွှတလြိုကသ်ည်။ ပြီးတော့ မအေးသန်း ဝတထြားသော အဝတမြွားကိုလည်း မှတတ်ားကြီးက ကဗွာကသီနှင့ြ ခွှတလြိုကသ်ည်။ မကြာမှီမှာပင် မအေးသန်း၏ ဖြူဖြူဖြေးဖြေး ကိုယလြုံးတီးကြီးမှာ မှတတ်ား၏ ရငခြှငထြဲတွင် ပြော့ပြောင်း၍ ပါလာတော့သည်။

ထိုအခွိနတ်ှင် ချောင်းကြည့်န်သေော ခငခြငစြန်းမှာ တကိုယလြုံး ပူထူဖိန်းရှိန်းလို့လာသည်။ ရငထြဲမှာလည်း ဟာတာတာကြီးနှင့ြ တဈခုခုကို လိုချင်သ်ော ဆန်ဒများက ပြင်းပြနမေိသည်။ ကြိုတငစြီစဉထြားသော အပေါကမြှ မကြလြုံးက မခွာနိုငတ်ော့ပါ။ ခငခြငစြန်းကတော့ ရငကြလေး မောနရှောပါသည်။

မှတတ်ားသည် မအေးသန်း၏ပါးကို ရှှတကြနဲမှညအြောင် နမ်းလိုကသ်ည်။ ပြီးတော့ မအေးသန်း၏ နို့ကြီးတွကေို ဆုပန်ယလြို့ပေးနသည်ေ။ ထိုအခွိနတ်ှင် မအေးသန်းက တအင်းအင်းဖြင့ြ အာသာပြင်းပြလို့ နပေါတော့သည်။ ထို့ကြောင့ပြင် မအေးသန်းက မှတတ်ား၏ လီးချောင်းကြီးကို ဆှဲပြီး သူမအဖုတရြှိရာသို့ ခေါန်ပေါသည်။ မှတတ်ားကတော့ ထုံးစံအတိုင်း ကလိ၍နသည်ေ။ အတနကြှာသော အခါတွငတ်ော့ မှတတ်ားကြီးသည် ကုတငပြေါမြှ ဆင်းလိုကသ်ည်။ ပြီးတော့ မအေးသန်း၏ တငပြါးကို ကုတငစြောင်းသို့ အသာလေး ဆှဲယူလိုကသ်ောအခါတွငတ်ော့ မအေးသန်းမှာ အလိုကသ်င့လြေးပင် ပါ၍လာတော့သည်။

မှတတ်ားက မအေးသန်း၏ ခွနှစ်ေချောင်းကို ပုခုံးပေါြ တငလြိုကသ်ောအခါတွငတ်ော့ မအေးသန်း၏ မို့ခုံးနသေော အဖုတသ်ည် မှတတ်ား၏ မာတောင်၍နသေော လီးချောင်းကြီးနှင့ြ တဲ့တဲ့မတမြတ် ဖြစ်၍သှားသည်။ ထိုအခါတွငတ်ော့ မှတတ်ားကြီးက တည့တ်ည့မြတမြတပြင် ခွိနရြှယပြှီး ဆောင့ြ၍ သှင်းလိုကတ်ော့သည်။

“….အင်း….. ကြှတ်…. ကြှတ်…… ကြှတ်……. ကိုမှတတ်ား ဆောင့ပြါကြယ်……”

မအေးသန်းကတော့ ဘာကိုမှ ဂရုမပြုနိုငတ်ော့ပါ။ သူမ၏ ပြင်းပြနသေော လိုအငဆြန်ဒကိုသာလွှင် စပြေီးတော့ တဟင်းဟင်းနှင့ြ တဏှာဇောတွေ ကြှနပေါသည်။

“……ကောင်းလား……မအေးသန်း…”

“…..ကောင်းတယ်……..ကိုမှတတ်ား….”

မအေးသန်းကတော့ ဒီလိုပင် အဖြပေေးလိုကသ်ည်။ ထိုအခါတွင် မှတတ်ားကြီးကတော့ အားရပါးရ မတတ်ပရြပပြှီး ဆောင့ပြါတော့သည်။

“….ဖြပ်…..ဖြတ်……ဖတ်….ဖတ်…….ဗွဈ…..”

ဟူသော အသံတို့မှာ တဈအိမလြုံးကို လှှမ်းမိုးထားပါတော့သည်။ ချောင်းကြည့်န်သေော ခငခြငစြန်းမှာ စိတမြငှိမန်ိုငဘြဲ ခံစားမှုတွေ ပြင်းနပေါတော့သည်။ မှတတ်ားကတော့ မအေးသန်းကို အားရပါးရပင် ဆောင့ပြေးနပေါတော့သည်။

ဒီလိုဖြင့ြ ညက ပိုပြီးမှောငလြို့လာပါပြီ။ အခွိနကြလည်း တဖြေးဖြေး ည (၈) နာရီပငကြွောြ၍ လာခဲ့လပြေီ။ ခါတိုင်းဆိုလွှင် ည (၁၁) နာရီလောကမြှ အစပြု၍ အလုပဖြစ်ကြသည်။ အခုတော့ ထိုအခွိနထြိပင် မစောင့န်ိုငကြှပါ။ သောင်းကနွြးချင်တ်ိုင်း သောင်းကနွြးနပေါတော့သည်။ တကယတ်ော့ သူတို့ကို အရကခြိုး အရကင်ှေ့တို့က လှှမ်းမိုးနသည်ေ မဟုတပြါလား။

မအေးသန်းသည် အားမလိုအားမရဖြင့ြ ကုတငတ်ိုငကြို လကန်ဲ့ ဆုပကြိုငထြားလိုကမြိသည်။ ထိုအခွိနတ်ှငတ်ော့ မှတတ်ားက အနားမပေးတော့ဘဲ စိတပြါလကပြါဖြင့ြ ဆောင့သ်ှင်းနပေါတော့သည်။

“….အဟင့ြ…….ကိုမှတတ်ား…..”

တဈခကြတ်ဈခကြြ ဤလိုပင် အသံလေးများ ပေါထြှကြ၍ လာတတသ်ည်။ မှတတ်ားကတော့ သဲသဲမဲမဲဖြစ်နပြေီး ခငခြငစြန်းတဈယောကကြတော့ အလှနပြင် အနရအေထိုငရြ ခကန်ပေါတော့သည်။

တကယတ်ော့ ခငခြငစြန်းသည် မမွှောလြင့ဘြဲ အစဖြစ်ခဲ့သည် မဟုတပြါလား။ အခုလို စိတကြ သောင်းကနွြးလာတော့လည်း ခကန်ပေါသည်။ မတွေ့ မမှငရြရငတ်ော့ တောသ်ေးသည်။ အခုမှတော့ မကြည့်ဘြဲနဲ့လည်း နလေို့မရတော့ပါ။ ကြည့်ပြှနတ်ော့လည်း မကြစြိရှေ့တွင် ဖြစ်ချင်တ်ိုင်း ဖြစ်နကြသေည်။ ခငခြငစြန်းတဈယောကြ အနခကေန်သလေောကြ မှတတ်ားနှင့ြ မအေးသန်းတို့အဖို့ကတော့ မခကပြါ။ အလှနပြငလြှယပြှီး အလှနပြင် လှတလြပလြို့ သောင်းကနွြးလို့ ကောင်းနပေါသည်။

“……ဖြတ်…..ဖြတ်…….ဖြတ်……”

အသံမှာပြင်းပြီး တဈအိမလြုံး သှကသ်ှကခြါ၍သှားသည်။ အတနကြှာသော အခါတွငတ်ော့ ငှိမ်၍သှားသည်။ မှတတ်ားက မအေးသန်း၏ ကိုယပြေါတ်ှင် ငှိမသ်ကစြှာဖြင့ြ ရောကြ၍သှားသည်။ ခငခြငစြန်းသည် သကပြှင်းကိုခလွကြြ ပြီးတော့ နဖူးပေါလြကတ်ငပြှီး မှေးနမေိပါတော့သည်။

ဤသို့ဖြင့ြ တလောကလုံး တိတဆြိတ်၍ သှားပြနသ်ည်။ နာရီမှာလည်း တဈနာရီရှိပြီး တဈနာရီ ဖြတကြွောသ်ှား၏။ တဖကခြန်းမှ တခေါခေါနှင့ြ အားရပါးရ အိပမြောကသွံကို ခငခြငစြန်းက ကြားရသောအခါတွငတ်ော့ စိတမြငှိမတ်ငှိမန်ှင့ြ မကြလြုံးကို မှိတလြိုကပြါတော့သည်။

ခငခြငစြန်းတဈယောကြ မကြလြုံးကိုမှိတပြှီး နာရီဝကခြန့ကြှာသော အခါတွငတ်ော့ အိမမြကလြိုလို ဘာလိုလိုနှင့ြ အသဲယားစရာကလေးများ ရငထြဲမှာ ခံစားလာရပါသည်။ တကယတ်ော့ မှတတ်ားက ဒီညအဖို့ အကြကဆြငလြိုကခြှင်း ဖြစ်ပါသည်။ ထိုအကြောင်းကို မညသ်ူမွှ မရိပစြားမိပါ။ မအေးသန်းကို အရကမြွား တိုကထြားပြီး လောကကြီးကို ခဏမေ့ထားစသည်ေ မဟုတပြါလား။ အခုတော့ မအေးသန်းသည် တောတ်ောန်ှင့ြ နိုးတော့မည် မဟုတပြါ။ ထို့ကြောင့ပြင် မှတတ်ားသည် ကြိုတငပြှငဆြငထြားသည့ြ အတိုင်းပင် ခငခြငစြန်းရှိရာသို့ ရောကန်ပြေီဖြစ်ပါသည်။

ခငခြငစြန်းကတော့ အိပမြကမြကန်သလေို ဖြစ်နသည်ေ။ ရငထြဲမှာ ဘယလြို ဝဒနောမွိုး ခံစားနရမှေန်း မသိပါ။ အမှနကြတော့ မှတတ်ားက ခငခြငစြန်းအား အင်ျကြီများဆှဲခွှတကြာ မို့မောကြ မာတောငန်သေော သူမ၏ နို့နှစ်လုံးကို အားပါးတရပင် ပြတသ်ပဆြုပခြွနပြေေီး ခငခြငစြန်း၏ နှုတခြမ်းပါးလေးကိုလည်း စုပယ်ူနခွင်ေး ဖြစ်ပါသည်။ ခငခြငစြန်းကတော့ အိပပြွောကြာစလို ဖြစ်နသေောကြောင့ြ ဘယလြိုဝဒနော ခံစား၍ ဘာဖြစ်နသညေကြို မသိသလို ဖြစ်နသည်ေ။ တဖကခြန်းမှ တခေါခေါနှင့ြ ဟောကကြာ အိပပြွောန်သေော မအေးသန်း တဈယောကကြတော့ လောကကြီးကို ခတ်ေတမွှ မေ့၍ နလပြေေီဖြစ်သည်။

မှတတ်ားသည် ခငခြငစြန်း၏ အဖုတလြေးကို လကဖြှင့ြ ပြတလြိုကသ်ော အခါတွငတ်ော့ မှတတ်ား၏ လကဖြဝါးအောကမြှ ခငခြငစြန်း၏ အဖုတလြေးသည် ဖောင်းပြီး ကြှရှတကလြာပါသည်။ မှတတ်ားက ဆကြ၍ ခပပြှင်းပြင်းလေး ပြတပြေးသည်။ ခငခြငစြန်း၏ စောကဖြုတ် အကြဲကြောင်းလေးကို စမ်းပြီး မထိတထိနှင့ြ ပြတပြေးသည်။ ခငခြငစြန်း၏ အသကရြှူသံတွမှော ပို၍ပြင်းထနလြာသည်။ ထိုကမှတဆင့ြ မကြာမှီမှာပင် မှတတ်ားသည် ခငခြငစြန်း၏ လုံခညွကြို ဆှဲ၍ ခွှတလြိုကပြါတော့သည်။

တဖကခြန်းတွငထြှန်းထားသော မီးရောငကြ တဈခန်းနှင့ြ တဈခန်းကြား ကာထားသော နံရံ၏ အပေါဖြကတ်ှင် လကတ်လုံးကြားခန့ြ ရိုကထြားသော နှစ်တဈ လကမြတွေ ကြားမှတဆင့ြ ခငခြငစြန်း၏ အိပခြန်းထဲသို့ ဝငန်ရော သူမ၏ မို့မောကန်သေော ရငသ်ားနှစ်မှှာနှင့ြ ဖောင်းကြှနသေော အဖုတတ်ို့ကို ထငရြှားစွာ တွေ့မှငန်ရကော ဒါတွကေိုဘဲ မှတတ်ားက အားပါးတရ ကြည့်န်မေိသည်။ သူမ၏ထဘီကို ခွှတလြိုကသ်ောအခါတွငတ်ော့ မိမှေးတိုင်း ဖြစ်၍နသေော ခငခြငစြန်း၏ ကိုယလြုံးဖြူဖြူလေးမှာ မကမြောစရာ ဖြစ်၍နသည်ေ။ အသကရြှူလိုကတ်ိုင်း နိမ့ခြွီမှင့ခြွီ ဖြစ်၍နသေော ခငခြငစြန်း၏ နို့နှစ်လုံးမှာလည်း တပမြကစြရာကြီးပင် ဖြစ်သည်။

မှတတ်ားသည် သူမ၏ နို့နှစ်လုံးကို အသာလေးငုံ့ပြီး စို့ပေးလိုကသ်ော အခါတွငတ်ော့ ခငခြငစြန်းမှာ ပူနှေးသော အရသာနှင့ြ တမွိုးပင် ဇိမတ်ှေ့နလသေည်ေ။ မှတတ်ား၏ လီးချောင်းကြီးမှာ ထွားကြိုင်းစွာဖြင့ြ မာကြောလွှကြ ခငခြငစြန်း၏ အဖုတလြေးရှေ့တွင် ရဈဝဲလို့နသည်ေ။ မှတတ်ားသည် အသာလေးပင် ခငခြငစြန်း၏ပေါငကြို ကားထုတလြိုကသ်ည်။ ပြီးတော့ လီးချောင်းကြီးထိပဖြှင့ြ သူမ၏ စောကဖြုတဝြကို တေ့လိုကတ်ော့သည်။ ပြီးလွှင် ခငခြငစြန်း၏ စုဖောင်းနသေော နို့နှစ်လုံးကို လှမ်းဆှဲပြီး အားရပါးရ ထိုးသှင်းလိုကရြာ……

“……….ဗွဈ….”

ဟူသော အကကြှဲသော အသံနှင့အြတူ……

“……အိုး…..ကြှတ်……ကြှတ်……အမလေး…..”

ဟူသော ခငခြငစြန်း၏ အောသ်ံက ထွကြ၍လာသည်။ ထိုအခါတွင် မှတတ်ားက ခကြခြှင်းပင် ခငခြငစြန်း၏ ပါးစပကြို နှုတခြမ်းဖြင့တ်ေ့ပြီး ပိတကြာ စုပယ်ူလိုကြ၏။ အဖြစ်မှနကြိုသိသော ခငခြငစြန်းကတော့ စိတပြူ၍သှားသည်။ ဟုတပြါ၏။ အမသေိသှားလွှင် ဘယသ်ို့နပေါမညန်ည်း။

“……အို….ကိုမှတတ်ား…..အမရှေိတယလြေ….”

“…..ဘာမှမပူနဲ့… မအေးအိပန်ပြေီ….. အရကသ်ိပမြူးနတယ်ေ…… နားထောငကြှည့လြေ”

ထိုအခွိနတ်ှင် မှတတ်ား၏ လီးချောင်းကြီးကလည်း ခငခြငစြန်း၏ အဖုတတ်ှင်းသို့ အားပါးတရ နဈမှုပ်၍ ဝငန်ပပြေေီ။ မှတတ်ား၏ စကားကြောင့ြ ခငခြငစြန်းက နားစွင့လြိုကသ်ောအခါ မှတတ်ား ပြောသလိုပင် တဖကခြန်းမှ တခေါခေါနှင့ြ အိပမြောကနွသေံကို ကြားရလသည်ေ။

“……မကောင်းပါဘူး…..ကိုမှတတ်ား….ရယ်…..”

“….အားကြီးကောင်းတယ်….. အားကြီးကောင်းတယ်……”

မှတတ်ားက ထိုသို့ပြောရင်း ဖိပြီးဆောင့လြိုကသ်ော အခါတွငတ်ော့…..

“…..အို… ဖြေးဖြေးလုပပြါ….. သိသှားရင်… ဒုကျခပါဘဲ…”

ထိုအခါတွငတ်ော့ အသာလေး ထိုးသှင်းလိုကြ ဆှဲထုတလြိုကြ လုပ်၍ပေးသည်။ ခငခြငစြန်းကတော့ စောစောကတည်းက ပြင်းပြခဲ့သော စိတမြွားကြောင့ြ အခုအခါတွငတ်ော့ အလှနပြင် အရသာတွေ့နပေါသည်။ ကောင်းလှန်းသော အရသာကြောင့ပြင် ခငခြငစြန်းသည် ဒီအရသာမွိုးကို ဘယသ်ို့ ဆကကြာ ခံစားသှားရမညကြို တွေးမိနသေေးသည်။

မှတတ်ားကတော့ ပို၍ ကဲလာလသည်ေ။ မကြာမှီမှာပင် အိမသ်ညပြင် သိမ့သ်ိမ့တ်ုန်၍ လာရလသည်ေ။ ခငခြငစြန်းကတော့ အလှနပြင် အရသာတွေ့နတေော့ မှတတ်ားကို ဖြေးဖြေးလုပဖြို့ မဟန့တ်ားတော့ပေ။ ဟန့တ်ားဖို့လည်း ဆန်ဒကမရှိပါ။ ထို့ကြောင့လြည်း ခငခြငစြန်းမှာ ကာမအရသာ လှိုင်းတွင် မိနလတေေော့သည်။

မှတတ်ားသည် လုပရြင်းလုပရြင်းဖြင့ြ အားမရတော့ဘဲ ခငခြငစြန်း၏ပေါငကြို မှောကကြာ ဆောင့သ်ှင်းနသေောအခါ ခငခြငစြန်းတဈယောကြ ရငထြဲတွင် ပင် အောင့ြ၍ အောင့ြ၍ သှားရပြီး လောကကြီးကို မေ့မတတဖြစ်၍နလသေည်ေ။

“…..ဖြတ်….ပြှတ်…..ဖြတ်…..ဖတ်….ဖတ်……”

အသံစုံများက ခပကြှမ်းကြမ်း ထွကြ၍နသည်ေ။ ထိုသို့ မှတတ်ားက ကြမ်းလာလလေေ ခငခြငစြန်းမှာ အာသာငမ်းငမ်းတကလြလေေ ဖြစ်လသည်ေ။

“…..ပြှတ်….ဖြတ်…..ဖတ်….ဖတ်…..”

ဟူသော အသံများနှင့အြတူ……

“…..အို…. ကိုမှတတ်ား….. အင်… ဆောင့ပြါ…. နာနာဆောင့ပြေးစမ်းပါ….”

ဟူသော တောင်းပနသ်ံလေး ထွကပြေါြ၍လာသောအခါတွငတ်ော့ မှတတ်ားက ပို၍ကြမ်းကာ ဆောင့ပြေးလိုကသ်ည်။ တဖကခြန်းမှ မအေးသန်းကတော့ အားရပါးရကြီးကို အိပမြောကတွုန်းပငဖြစ်သည်။

ခငခြငစြန်းကတော့ ခဏခဏပင် ဝဟငေထြဲသို့ လှင့တ်ကသ်ှားသလို ခံစားနရသေည်။ မကြာခဏဆိုသလိုပင် ခငခြငစြန်း၏ ကိုယလြုံးလေး တဈခုလုံးမှာလည်း ဓါတလြိုကသ်လို တုန်၍တုန်၍ သှားရလသည်ေ။ ခငခြငစြန်းသည် မှတတ်ား၏ ကိုယလြုံးကြီးကို တအားကြုံး၍ ဖကထြားမိသညအြထိပင် ဖြစ်သည်။ မှတတ်ားကလည်း ခငခြငစြန်း၏ ဆန်ဒအတိုင်းပင် တအားပငဆြောင့ြ၍ ကောင်းနတေုန်းပငဖြစ်သည်။

အတနကြှာသောအခါ မှတတ်ားမှာ ရှူးရှူးရှဲရှဲနှင့ြ ဖြစ်လာပြနသ်ည်။ ပြီးတော့ သဲသဲမဲမဲဖြင့ြ ဆောင့ြ၍လာသည်။ ခငခြငစြန်းကလည်း မှငဖြူးထားသည့အြတိုင်းပင် သူမ၏အဖုတကြို ကော့ကာ ကော့ကာနှင့ပြေး၍ ခံနလသေည်ေ။ မကြာမှီမှာပင် မှတတ်ားသည် သူ၏ကိုယလြုံးကြီးမှာ ဆန့င်ငဆြန့င်ငဖြှင့ြ ဖြစ်ကာ ခငခြငစြန်း၏ ကိုယပြေါသ်ို့ ကြ၍သှားပြီး လူးလှန့ကြာ ငှိမ်၍ ကသွှားရပါတော့သည်။

ထိုအခွိနတ်ှင် ခငခြငစြန်း၏ မကြလြုံးလေးများသည် စင်းပြီးကလွာသည်။ မှတတ်ားကတော့ ခငခြငစြန်း၏ နို့နှစ်လုံးကို ဆော့ကစားလိုကြ စို့လိုကဖြှင့ြ အပန်းဖြနသေည်ေ။ ခငခြငစြန်းက သူမ၏မကြလြုံးလေးများကို အားယူ၍ဖြင့ကြာ မှတတ်ားကို ကြည့်လြိုကသ်ည်။

“…..ကောင်းတယလြား…”

ဟု မှတတ်ားက မေးလိုကသ်ောအခါ ခငခြငစြန်းက ရှကပြှုံး ပြုံးပြီးတော့…..

“….ကိုမှတတ်ားက…. သိပဆြိုးတယ်…… မမေေ…. သိတယန်ောြ…. မကောင်းဖူး…”

“…..မသိဘူး….. ခငစြန်း…. မအေး… မသိဖူး…. သူသိပအြိပလြို့ ကောင်းနတယ်ေ….”

ဟုတပြါသည်။ မအေးသန်း၏ တခေါခေါဟောကသ်ံက တဈအိမလြုံးကို လှှမ်းမိုး၍ထား၏။ မှတတ်ားက သူ၏လီးချောင်းကြီးကို ခငခြငစြန်း၏ အဖုတထြဲမှ ဆှဲ၍ မနှုတသ်ေးဘဲ စိမ်၍ထားသည်။ ခငခြငစြန်းကလည်း မှတတ်ားက သူ့လီးချောင်းကြီးကို ဆှဲ၍ နှုတလြိုကမြှာ စိုးရိမ်၍နသည်ေ။ မှတတ်ားသည် ခငခြငစြန်း၏ နို့တွကေို ဆော့ကစားနသညေသ်ာမက မှတတ်ားက သူမ၏အဖုတကြို လီးချောင်းကြီးနှင့ြ ပြတကြှိတရြင်း ကစားနသည်ေ။ ခငခြငစြန်းကို ခရွသညမြှာ မအေးသန်းကို ခရွသညထြကြ ပို၍ကောင်းသညဟြု မှတတ်ားက တွေးနမေိသည်။ ခငခြငစြန်း၏ တောင့တ်ောင့တ်င်းတင်း တဈတဈရဈရဈ ကိုယလြုံးလေးကို ခရွသညမြှာ မှတတ်ားအဖို့ တကယ့အြရသာထူးပင် မဟုတပြါလား။

မှတတ်ားသည် ခငခြငစြန်း၏ ပြည့ဖြှိုးသော နို့လုံးမာမာလေးကို ကစားရင်း သူမ၏ နှုတခြမ်းလေးကို စုပလြိုကသ်ည်။ ထို့နောကတ်ဖန် ခငခြငစြန်း၏ နို့သီးလေးကို စို့လိုကပြှနသ်ည်။ ထိုသို့လုပန်ရောမှ မှတတ်ား၏ လီးချောင်းကြီးသည် တဖနပြှန်၍ မာကြောကာ ထလာပြနတ်ော့သည်။ ထိုအခါတွင် ခငခြငစြန်းအဖို့လဲ အထူးပင် ခံစားမှုလေးများ ပြန်၍ ဖြစ်ပေါလြာရသည်။

မှတတ်ားက သူ၏လီးချောင်းကြီးကို ခငခြငစြန်း၏ အဖုတထြဲသို့ အသာအယာပင် ထိုးသှင်းလိုကြ ပြနထြုတလြိုကဖြှင့လြုပကြာ ညောင့ြ၍ ကစားနပြနေတ်ော့ ခငခြငစြန်းမှာ မှတတ်ား၏ ကိုယလြုံးကြီးကို တအားပင် ပြန်၍ ဖကထြားမိပြနပြါသည်။ မှတတ်ားက ဖြေးဖြေးလေးပင် ခွ၍နသည်ေ။ အခုလို ခနွသေော လှကြေီးထိုးရိုးရိုး ပုံစံကပင် ပို၍ကောင်းနသလေို ဖြစ်နသည်ေ။ ခငခြငစြန်း၏ ကဉွြးကြပလြှသော စောကခြေါင်းလေးကို မှတတ်ားက သဘောတွေ့ကာ အရသာတွေ့နသည်ေ။

ထိုသို့ အသာလေးခနွရောမှ မှတတ်ားသည် စိတတ်ှထေ၍လာပြီး ခပသ်ှကသ်ှကြ လုပလြာတော့သည်။ ခငခြငစြန်း၏ နို့နှစ်လုံးမှာလည်း အသကရြှူလိုကတ်ိုင်း နိမ့ခြွီမှင့ခြွီဖြစ်ပြီး ကြှတကြ၍နသည်ေ။ ထိုသို့ မို့မောကလြာသော နို့နှစ်လုံးကို မှတတ်ားက အားပါးတရကြီးပင် ဆုပန်ယဖြစွည်ှဈ၍နသည်ေ။ ပြီးတော့လည်း ခပပြှင်းပြင်း ဆောင့ြ၍နသည်ေ။

“……ရှှတ်…..ပြှတ်……ဖြတ်……ဖတ်…..”

ဟူသော အရညရြှှမ်း၍ မှညလြာသော အသံများက ညံစီလို့ ထွကလြာသည်။ မအေးသန်းကတော့ ဘာမွှမသိရှာပါ။ ကာမအရသာကို တင်းပြည့ြ ကပြပြှည့ခြံစားပြီး အရကတ်နခြိုးကြောင့ြ လောကကြီးကို ခဏမေ့၍နခွပြေေီ ဖြစ်သည်။ တဖကခြန်းမှ မှတတ်ားကြီးနှင့ြ ခငခြငစြန်းတို့ကတော့ ပတဝြန်းကငွကြို ဂရုမစိုကန်ိုငအြားတော့ဘဲ ကာမအရသာကို နှစ်ယောကသ်ား အလုအယကြ ခံစားနကြလေတေော့သည်။

မှတတ်ား၏ တုတဖြှိုးရှညလြွား၍ မာကြောလှသော လီးချောင်းကြီးမှာ ခငခြငစြန်း၏ စောကခြေါင်းဝတွင် ဝငလြိုကထြှကလြိုကဖြှင့ြ ဖြစ်ကာ ဆောင့ြ၍ ဆောင့ြ၍ လိုကရြကာ ညီးတွားသံလေးများပင် ပေါထြှကြ၍ လာရလသည်ေ။ ခငခြငစြန်းကတော့ ကိုမှတတ်ား၏ လကမြောင်းအိုးကြီးတွကေို လှတထြှကသ်ှားမှာစိုးသည့အြလား ဆုပကြိုငထြားပြီး သူမ၏ စောကပြတကြှီးကို ကော့၍ ကော့၍ ပေးနပေါသည်။ ခငခြငစြန်းက ကော့ပေးလေ ကိုမှတတ်ားမှာ အရသာတွေ့လလဖြေဈေကာ ခပကြှမ်းကြမ်းပင် ဆောင့ြ၍ လိုးလတေော့ရာ အိမကြှမ်းခင်းများပင် တုနခြါ၍နရလေသည်ေ။

“…….ဖြတ်….ပြှတ်……ပလှတ်…..ဖြတ်….”

ကိုမှတတ်ားက ခငခြငစြန်း၏စောကဖြုတမြှ အသံထွကအြောငပြင် ဆောင့ြ၍လိုးနသည်ေ။ အိမကြှမ်းခင်းလေးတွေ သိမ့သ်ိမ့တ်ုနန်သညေသ်ာမက ခိုငခြန့လြှသော ကုတငကြှီးပင် ကြီကနဲ ကြှီကနဲ မှညန်ရသေည်။ တဖြေးဖြေး ကာမစိတတ်ှေ ပြင်းထန်၍လာကာ အားမလိုအားမရ ဖြစ်၍လာသော ကိုမှတတ်ားသည် ခငခြငစြန်း၏ ခွထေောကန်ှဈချောင်းကို ဆှဲ၍မှောကကြာကားလိုကပြှီး သူမ၏ခွသလေုံးနရောမှ သူ၏လကမြောင်းကြီး နှစ်ဖကဖြှင့ခြံကာ အပေါဖြကသ်ို့ တွန်းတငလြိုကသ်ောအခါ ခငခြငစြန်း၏ ဖငသ်ားဖြေးဖြေး အယအြယကြှီးများမှာ မှောကကြှှ၍ကော့တကလြာပြီး ပေါငန်ှဈချောင်းကလည်း ကားထားလတေော့ ခငခြငစြန်း၏ အရညတ်ှေ စိုရှှဲနဈနသေော စောကဖြုတကြှီးမှာ အပေါသ်ို့မော့ပေးသလို ဖြစ်သှားရုံမက ဖြင့ြ၍ပေးလိုကသ်လိုလည်း ဖြစ်၍သှားရလသည်ေ။

“…….ဟင့ြ….. ဆောင့ြ……. ဆောင့လြေ…… ကိုမှတတ်ား….. ဟင့ြ… တအားဆောင့စြမ်းပါ…….”

သူမ၏ ခွထေောကန်ှဈချောင်းကို ပုံစံပြောင်းနစဉြေ ကိုမှတတ်ားက ဆောင့ြ၍ လိုးပေးနသေောလြည်း ဆောင့အြားက လွှော့၍သှားရသဖြင့ြ ရမျမကတ်ှေ သည်းထနန်သေော ခငခြငစြန်းက မခံမရပန်ိုငဖြစ်ကာ ပြောလိုကခြှင်းဖြစ်သည်။ ကိုမှတတ်ားကလည်း အနအထေား ပြငဆြငပြှီးသှားပြီဖြစ်၍ ခငခြငစြန်း၏ အလိုကပြင် တအားဆောင့ကြာ လိုးပါလတေော့သည်။

“…….ဖြတ်…..ပြှတ်…..ဖတ်……ဖြတ်…..”

“…..ကိုမှတတ်ား ကမွကို လုပရြတာနဲ့ မမေေ့ကို လုပရြတာနဲ့ ဘယဟြာပိုကောင်းလဲဟင်”

“…..အာ…..ခငစြန်းက အများကြီးကောင်းတယ်…… ခငစြန်းအဖုတကြ သေးသေးကဉွြးကဉွြးလေး မှတတ်ားဖြင့ြ သသှေားမတတ် ကောင်းလိုကတ်ာ….”

“……..ပြှတ်…..ဖြတ်…..ပလှတ်……ဖတ်…..”

“……ဟင်….ဟုတလြဲဟုတဘြဲနဲ့……ဟင့ြ….”

အခုလို တဟင့ဟြင့ဖြှင့ြ သူမ၏ကိုယလြုံးလေးကို တတွန့တ်ှန့လြုပကြာ မူနှဲ့လိုကသ်ောအခွိနတ်ှင် မှတတ်ားကလည်း ဒိန်းကနဲတကလြာသော ကာမဇောအဟုနကြှောင့ြ ခငခြငစြန်း၏ စောကခြေါင်းထဲမှ သူ၏လီးချောင်းကြီးကို အဖြားနားထိ ဆှဲထုတ်၍ အားကုနဆြောင့ြ၍ ခလွိုကခြွိနမြှာတော့……

“….အမလေး…… ကိုရယ်…… ဟင့ျ…… အမလေး…… ကြှတ်… ကြှတ်…….”

ဟူသော မခွိတငကြဲ အသံလေးဖြင့ြ ခငခြငစြန်းတဈယောကြ ကော့ပြံတကသ်ှားခွိနမြှာပင် မှတတ်ားကလည်း ဟင်းကနဲ သကပြှင်းရှညကြှီးကိုခကြာ သူမ၏ ကိုယလြုံးလေးပေါသ်ို့ မှောကြ၍ကသွှားကာ ခငခြငစြန်း၏ ကိုယလြုံးဖြူဖြူလေးကို အတင်းပငကြှုံး၍ ဖကလြိုကလြတေော့သည်။

ပြီးပါပြီ။

ရေးသားသူ – မန်တလာမောငမြောငတ်ုတ်