လမ်းထိပရြှိ ပြံကစွေးလေးမှာ အရငကြထကပျိုပြီး စညလြာသည်။ ဗန်းခင်းရောင်းသော စွေးသညမြွားနှင့် ဝါးတဲ ပလတစြတဈမိုးဆိုငတ်န်းလေးက လမ်းဒေါင့်တဖြတပြင် ကြောြ၍ သှားခဲ့ခွပြေီ။
တနေ့တနေ့ စွေးရောင်းခသွူ စွေးသညတ်ှေ တိုးလာသလို အနီးအနားရှိ တခွားရပကြှကတ်ှကလေည်း ဒီပြံကစွေးလေးကို လာပြီး အားပေးကြတော့ စွေးဝယသ်ူတွကပေါ ကြိတကြှိတတ်ိုး စညကြားနသည်ေ။
စွေးတညန်ရောကလည်း ကတ်တရာလမ်းမကြီး နှစ်ခုကြားတွင် ထိုလမ်းမကြီးနှစ်ခုကို ထိပတ်ိုကြ ကန့်လန့်ဖြတရြှိနသေော လမ်း၏ ဝဲယာလမ်းဘေးတွင် ရှိသည်။ စွေးရှိနသေောလမ်းက ကတ်တရာမခင်းရသေး။ ကြောကကြှမ်းလမ်း ဖြစ်ပြီး ခွိုင့်ခွကကြှီးတွပင်ေ ရှိနလတေေော့ ဘယကြား၊ ဘယဆြိုကကြားကမှ စွေးရှိသောလမ်းထဲကို ဖြတမြမောင်း။ ဒီတော့ စွေးသညရြော စွေးဝယကြှသူတွရေော လှတလြှတလြပလြပ် စိတခြလွကခြရွှိတော့ ဒီပြံကစွေးလေးက တနေ့တခွား စညသ်ထကြ စညကြားလာရလသည်ေ။
ပြံကစွေးလေး တနေ့တခွား စညကြားလေ တပြုံးပြုံးဖြင့် ဟနကြလွဖြစ်ေနသေူကတော့ ဦးမောငတ်ငပြင် ဖြစ်ပါသည်။ ဦးမောငတ်ငသ်ည် အသကြ (၄၅) နှစ်ကြောကြွောလြောကရြှိပြီး အရပရြှညရြှည် ဒေါင် ကောင်းကောင်း အသားမဲမဲဖြစ်သည်။ ရှှရေောငကြိုင်းနှင့် မကြမြှနအြနကကြှီးကို မခွှတတ်မ်း တပထြားလေ့ရှိသဖြင့် သူ့မကြလြုံးတွကေ ဘယကြိုကြည့်နသညေဆြိုသညကြို ဘယသ်ူမှ မသိရ။
မကြန်ှာက အမြဲတမ်း ပြုံးဖြဲဖြဲနှင့် နတတေပြှီး လူကထောငထြောငမြောင်းမောင်း ဗလကကောင်းကောင်း ဆိုပမေဲ့ ခါးကတော့ ခပန်ှဲ့နှဲ့ဖြစ်သည်။ ဦးမောငတ်ငကြ ဒီစွေးလေးအတွကြ စွေးကောကကြို လိုငစြငဆြှဲထားသူထံမှ ပြနဝြယထြားသူဖြစ်ပြီး ဒီပြံကစွေးလေး၏ စွေးကောကကြို သူက ကောကသ်ည်။
တဆိုငဝြင် တဆိုငထြှကြ သူကိုယတ်ိုင် စွေးကောကလြိုကကြောကသ်ညမြဟုတဘြဲ အသကြ (၂၀) လောကရြှိသော တငင်ှဆေိုသော ကောငလြေးတဈယောကကြို လခပေး၍ ကောကခြိုင်းထားသည်။ တငင်ှကေ အရငတ်ုန်းက ဆိုကကြားနင်းသောလြည်း ယခု စွေးကောကဖြစ်သှားတော့ ဆိုကကြား မနင်းတော့ခွေ။
စွေးလေးတွင်ေ ဦးမောငတ်ငကြ စွေးကောကြ ကောကသ်ောလုပင်န်းကို လုပရြုံမွှမက နေ့ပြနတ်ိုးပေးသော လုပင်န်းကိုပင် ပူးတွဲ၍ လုပလြိုကသ်ေးသည်။ အကြိုးပေးက တနသ်ညမြို့ ဦးမောငတ်ငမြှာ သူ့ပိုငင်ှဖြင်ေ့ပင် မလုံလောကြ၍ လမ်းထိပတ်ှင် တီဗှီပြငဆြိုငဖြှင့်ထားသော အချောကြ ခငဝြင်းဆီကပင် ငှယေူရသညဆြိုတာ တစွေးလုံးအသိပငဖြစ်သည်။ အချောကခြငဝြင်းဆိုတာက သူ့ကြယရြာမှာခေါသ်ည့် နာမညဖြစ်သည်။
ခငဝြင်းက တကယ့်အချောကမြဟုတ် သနပခြါးလည်းမလိမ်း၊ မိတကြပလြည်းမလိမ်း၊ ပတခြွှဲနှပခြွှဲလည်း မလုပပြေ။ ဒါပမေဲ့ ခငဝြင်းက အသားဖြူဖြူ လူပုံက ခပန်ှဲ့နှဲ့ဖြစ်ပြီး မိန်းမချော ချောသည်။စကားပြောလွှင် ယောကြာြားတွလေိုဘဲ ပြောသည်။ထိုကဲ့သို့ လူပုံနှဲ့၍ မိန်းမချော ချောသောကြောင့် သူ့ကို တစွေးလုံးက အချောကြ ခငဝြင်းဟု ကြယရြာမှာ ခေါခြှင်းဖြစ်သည်။ ခငဝြင်းမှာ သားတဈယောကြ သမီးတဈယောကြ ရှိပြီး ကလေးအဖဖြစ်ေကာ အသကကြ (၃၀) လောကရြှိပြီ ဖြစ်သည်။
နေ့ပြနတ်ိုးပေးသောလုပင်န်း တွငကြယွလြှလှန်းသဖြင့် သူ့ငှနှင်ေ့သူ မလောကသ်ဖြင့် ဦးမောငတ်ငကြ ခငဝြင်းထံမှ ငှကေိုလည်း ယူရသညဖြစ်သည်။ ဦးမောငတ်င်၏ အိမမြှာ ရပကြှကအြစွနန်ားတွင် ရှိပြီး ပေ (၄၀) (၆၀) နှစ်ကြကတ်ှဲ မှကြကေထြဲတွင် တွဲဆောကထြားသည့် ခွံဝန်းထဲတွင် သဈပငပြန်းမနတ်ှကေ တခွံလုံး အပြည့်စိုကထြားလသည်ေ။
ဦးမောငတ်ငတ်ှင် သားကြီးသမီးကြီးတွရှေိပြီး ဦးမောငတ်င်၏မိန်းမက ထိုအိမထြောငကြှဲ သားသမီးတွနေောကလြိုကြ၍ နတောက များသည်။ အိမတ်ှငကြ ဦးမောငတ်ငတ်ဈယောကထြဲ နသညေကြ များသည်။
တနေ့တခွား စွေးရောင်းသူတွလေဲတိုး၊ စွေးဝယသ်ူတွလေဲ များလာသော ပြံကစွေးလေးကြောင့် ဦးမောငတ်ငတ်ဈယောကြ ကတော့ အကြိုးရှိပြီးရင်း ရှိကာနရသေည်။ ရောင်းဝယဖြောကကြားနသေော စွေးသညတ်ှကတေော့ မှတမြမှတမြသိ။ ဦးမောငတ်ငကြတော့ သပိတဝြငအြိတဝြငသ်ာ ဖြစ်နရပေါတော့သည်။
” ဟယ်…. အဈမသီ….. သိမ်းနပြေီလား ….. ”
လှမ်း၍မေးလိုကသ်ော ဘေးချင်ြးကပဆြိုငလြေးထဲက ကြမ်း၊ ကြမ်းသီးရောင်းသော ဥမျမာဆိုသော ကောငမြလေး၏ အသံကိုကြားရသဖြင့် ငါးချောကစြည်းလေးတွကေို ခွင်းတောင်းထဲသို့ ထည့်နသေော မသီက လှမ်းကြည့်လိုကမြိသည်။
“ခုမှ စွေးက ကြဲတောငမြကြဲသေးဘူး အဈမကလဲ…”
“အိမမြှာက အလတကြောငကြ နမကေောင်းနပြနေဘြူး ညီမရယ်။ ဒီနေ့ ဆေးခန်းပြရမယလြေ ဒါကြောင့် စောစော သိမ်းရတာ ညီမရေ….. ”
” အဲ့ဒါဆိုလည်း အဈမ ဟိုလူတွေ အဝယမြွားတဲ့ ငါးနှပခြှောကြ အာပြဲချောကစြည်းထားတဲ့ အစည်းလေးတွေ ညီမဆီထားခဲ့။ ဘယန်ှဈစည်းဆိုတာ ရပြေီးထားခဲ့။ ညီမရောင်းပေးမယ် ”
” ကြေးဇူးပါဘဲ ဥမျမာရယ်…… ငါ့ ညီမနဲ့ တငင်ှတေို့ အမှနယ်ူဖြစ်ပါစတေောြ… နှစ်လုံးလည်း ငါးရာကြကြ တဈထောငကြှကလြောကြ ပေါကပြါစတေောြ …. ”
” အို… အဈမကလဲ… ”
ရည်းစားဖြစ်သူ စွေးကောကတ်ငင်ှေ၏ နာမညပြါလာသဖြင့် အသကြ (၁၇) နှစ်သာ ရှိသေးပြီး ဖြူဖြူဖြေးဖြေး တဈတဈရဈရဈဖြင့် ကဈကဈလေး လှနသေော ဥမျမာတဈယောကြ ဖြူဖြေးသော သူမ၏ မကြန်ှာလေး ရဲကနဲဖြစ်သှားအောငကြို ရှကသ်ှားရသည်။
” အဈမကလည်း….. ငါးရာကြကြ တဈထောငကြှကတ်ောင် မထိုးနိုငပြါဘူး… သိပကြှိုကမြှ တဈရာကြကလြောကြ ထိုးနိငတ်ာပါ… အဈမရယ်… ”
ဟု ဥမျမာက အရှကပြှေ ပြောလိုကသ်ည်။ မသီက ခွင်းတောင်းထဲ ထည့်ထားပြီး ဖြစ်နသေော ငါးချောကစြည်းလေးတွကေို ဥမျမာ၏ ကြမ်းဗန်းလေးဘေးတွင် လာ၍ စီပေးနသည်ေ။ ဥမျမာက မသီကိုကြည့်ရင်း သကပြှင်းတဈခကြြ လေးလေးပငပြင် ခလွိုကသ်ည်။
မသီအသကကြ အလှနဆြုံးရှိမှ (၂၆) (၂၇) ထကမြပို။ ကလေးက (၂) နှစ်ကြီး (၂) နှစ်ငယ် သုံးယောကြ။ ယောကြာြးက ပန်းနာရငကြှပသ်မား။ ဆိုကကြားကို နေ့တိုင်းမဆှဲနိုင်။ မထွကတ်ဈရကြ ထွကတ်ဈရကဖြှင့် ဖြစ်သည်။
ကလေး (၃) ယောကြ အမသောဆိုသည် မသီက နဂိုကပင် အရှယတ်ငသ်ော မွိုးရိုးက ဆင်းသကလြာလို့လားမသိ။ ခပမြှင့်မှင့် အရပလြေးနှင့် လိုကဖြကည်ီသော ကိုယလြုံးကိုယထြညကြ တောင့်တင်း၍ ဖေါင်းတင်းနသည်ေ။ ဘယန်ရောမှာမှ သူမ၏ အသားအရတေို့က ပြော့တွဲ၍မနေ။ ကားအိနသေော တငသ်ားကြီးများက မိန်းမချင်ြးပင် မနာလိုချင်စြရာဖြစ်နသည်ေ။ ရုပရြညကြ ကုလားဆငလြေးဖြစ်ပြီး အသားအရညကြ နဂိုက ဖြူစွပခြဲ့ပုံရသောလြည်း အခုတော့ နလေောငထြားသဖြင့် နီစပစြပလြေး ဖြစ်နရသေည်။
” ကမွလည်း အဈမသီ…. ဘတသ်ီဘတသ်ီ ဖြစ်နတော ကြည့်ပြီး လငယ်ူရမှာတောင် ကြောကန်တယ်ေ… အဈမသီ…ရာ… ”
” အို… ဘာဆိုငလြို့လဲ အေ…။ ဆင်းရဲတယ်… ခမွြးသာတယဆြိုတာ…မမှဲပါဘူးအေ…။ အခု ဆင်းရဲပမေဲ့.. နောင် ခမွြးသာချင်ြ ခမွြးသာမှာပဲ..။ အဈမတို့ အပျိုတုန်းက တကိုယလြုံး ရှှကေိုညှတန်တော… အိမထြောငကြတွော့လည်း မိဘတွကေ ပေးလိုကသ်ေးတယ်။ ယောကြွားက မမာတော့ အလုပမြလုပန်ိုင် ဝငင်ှမရှေိ။ သူ့ဆေးကုရတော့ ရှိတဲ့ ပစ်စည်းတွထေုခွဲလိုကရြတာပေါ့…။ လငယ်ူတိုင်းလည်း မဆင်းရဲပါဘူးအေ…။ ဒါထားတော့ ဒီအပတ် သုံးလုံး ဘာရထားသေးလဲ…။ ပြီးခဲ့တဲ့ အပတကြ စွေးထိပကြ မုန့်ဖတရြောင်းတဲ့ စန်းကြညမ် တို့ပေါကသ်ှားတယ်။ အပြီး ပေါကဂြဏန်း ရလိုကတ်ယဆြိုဘဲ…. ”
” ဟုတတ်ယ်…. အဈမ… သူတို့ပြောပြတော့… မထိမဖြစ် အပြီးလဲဖြစ်… ဆိုလား အဲ့ဒီဂဏန်းရလိုကလြို့တဲ့.. ”
” အေးဟယ်… တို့များကတ်ော့လည်း မရဘူး… ”
” ကမွ ကိုတငင်ှကေို မှာထားတယ်။ အဲ့ဒီ မထိမဖြစ် အပြီးလဲဖြစ် ဆိုတဲ့ဟာတွေ့ရင် နှစ်လုံးဖြစ်ဖြစ် သုံးလုံးဖြစ်ဖြစ် ပေးဖို့ မှာထားတယ်။ ရခဲ့ရင် အဈမသီကို ပေးမယ် သိလား… ”
” အေး…. ညီမ မမေ့နဲ့ဦး.. အဈမ..သှားမယ်…။ အောြ… ငါးချောကစြည်းလေးတွကေ တဈစီး တဈရာ့ငါးဆယဘြဲ…။ များများယူရငတ်ော့ နှစ်စီးနှစ်ရာ့ငါးဆယန်ဲ့သာ ရောင်းလိုကြ ညီမရာ…။ ကဲ… အဈမ… သှားပြီ…”
“ရတယ်… အဈမ… စိတခြပြှီးသာ… သှားပတေော့….”
ခွင်းတောင်းကြီးကို လကတ်ဈဖကမြှဆှဲ၍ မသီတဈယောကြ ဥမျမာကို ကြောပေး၍ တရှေ့ရှေ့ ထွကခြှာသှားတော့သည်။
” ဒီ စပို့ရှပလြေးက ဘယလြောကလြဲ….”
ရည်းစားဖြစ်သူ တငင်ှေ၏အသံကို ကြားလိုကရြသဖြင့် မသီကို မကြစြိတဈဆုံးကြည့်နသေော ဥမျမာက သူမ၏ ဘေးချင်ြးကပရြကြ အထညရြောင်းသော ဆိုငလြေးသို့ ဖြတကြနဲ ကြည့်လိုကသ်ည်။ တငင်ှကေ ခွိတဆြှဲထားသော စပို့ရှပအြပြာနုရောငလြေးကို လကတ်ဖကဖြှင့် ကိုငကြှည့်ရင်း မေးနခွင်ေးဖြစ်သည်။
” ငါ ရောင်းတာတော့ သုံးထောငဘြဲ… ”
အထညရြောင်းသော မုဆိုးမ မကြည်၏အသံက ထွကပြေါြ၍လာသည်။ တငင်ှေ၏ မကြန်ှာက အိုသှားကာ စပို့ရှပလြေးကို အားတကသ်ရော ကိုငကြှည့်နသည်ေ့ သူ၏လကကြို ခကြခြငွြး ရုတသ်ိမ်းလိုကသ်ည်။
ဥမျမာ၏ရငထြဲတွင် ခစွသ်ူတငင်ှေ၏ အဖြစ်ကို မှငရြကာ နာကငွစြှာ ခံစားမိလိုကသ်ည်။ တငင်ှေ မဝယန်ိုငပြါ။ ဒါကို ဥမျမာကသိသည်။ တငင်ှေ၏ အလုပရြှင် ဦးမောငတ်ငကြ သူကသာ တနေ့တခွား ခမွြးသာလာသည်။ သူ့အလုပသ်မားကိုတော့ ထမင်းနပမြှနရြုံသာ လုပခြပေးထားသည်။ ဆယလြီသမားပီပီ သချောတွကြ၍ ပေးထားသော လုပခြလစာကြောင့် တငင်ှမှော ထမင်းနပမြှနရြုံသာ ရှိသည်။ တခါတရံ လကဘြကရြည် သောကခြငွတ်ာတောင် မသောကန်ိုငခြဲ့ပေ။ တငင်ှကေ ဦးမောငတ်ငအြတွကြ စွေးကောကြ ကောကရြုံသာမဟုတ် နေ့ပြနတ်ိုးပါ သိမ်းပေးရသည်။
ဘာဘဲဖြစ်ဖြစ် ဦးမောငတ်ငကြ သူတနေ့တခွား စီးပြားတကလြာတာဟာ သူ့ အလုပသ်မားရဲ့ အထောကအြကူလဲ ပါသင့်သလောကြ ပါသညဆြိုတာကို စဉြးစား၍ ငဲ့ညှာမှာ မဟုတ်၊ လုပန်ိုငရြငလြုပ် မလုပန်ိုငရြငသ်ှား။ လူတွေ တပုံကြီးရှိသည်။ ဘယသ်ူ့ခေါခြိုင်းခိုင်းရသညဟြူသော စီးပြားရေးသမားစဈစဈပင် ဖြစ်သည်။
ခစွသ်ူတငင်ှေ၏ ဖြစ်အငကြှောင့် စိတထြဲရငထြဲတွငန်င့်သှားရသော ဥမျမာတဈယောကြ ကလေးတွေး တွေးကာ လွှောကပြှီး စဉြးစားနမေိလိုကသ်ည်။
” ဟဲ့… တငင်ှေ…. မယူတော့ဘူးလား…။ မောငလြေး… ကြိုကရြင်… ယူသှားလေ…။ မမက… မောငလြေးအတွကြ… လကဆြောငပြေးလိုကမြယ်…. ”
မကြညကြ ခပပြေါ့ပေါ့လသေံဖြင့် သဘောတွကေောင်းနသည်ေ။
” ပြီးတော့ မောငလြေးက… မမ…ကို အဝှါပြု….”
မကြည် အထညဆြိုင်၏ ဟိုဖကဘြေးက ဘေးချင်ြးကပလြကြရြှိ ကြကသ်ားသယ် ကိုတုတကြ ဝငပြှောလိုကတ်ော့ ပတဝြန်းကငွရြှိ စွေးသညတ်ှရေော စွေးဝယသ်ူတွပေါ ပြဲကသွှားရသည်။ မုဆိုးမ မကြညကြလည်း မလွှော့.. ။
” ဒီမှာ… ကိုကြကန်ာရဲ့…..။ မောငလြေးတငင်ှေ… ယူလို့ကတော့… ကမွက…အကုနပြေးမှာ သိလား…။ ရှငကြ ဘာမနာလိုဖြစ်နရတောလဲ…. ကြကန်ာရဲ့….. ”
ဟုခကြခြှင်း တုန့်ပြန်၍ ပြောလိုကသ်ည်။ ဥမျမာ၏ ရငထြဲတွငတ်ော့ ဝမ်းနည်းစိတတ်ှရေော၊ ဒေါသစိတတ်ှပေါ ဖြစ်လွှကြ
“မသာမကြီး…. နှာဘူးမကြီး..”
ဟု တိုးတိုးလေး ရရှတေမြိလိုကပြါတော့သည်။ တငင်ှကတေော့ ခပရြှကရြှကဖြှင့် နောကကြိုမွှပင် လှည့်မကြည့်တော့ဘဲ ထွကသ်ှားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပါလတေော့သည်။
——————————————
ဦးမောငတ်ငကြ ငှသေိမ်းပြီးရင် တအောင့်တနားဘဲ စွေးမှာနေ၍ အိမပြှနသ်ှားတတသ်ည်။ မသီကလည်း ဦးမောငတ်ငတ်ဈယောကြ အိမသ်ို့ ပြနသ်ှားသညကြို တွရေ၍ စွေးသိမ်းပြီး သူမ၏ အိမသ်ို့ ပြနလြာခဲ့သည်။ ပြီးတော့ ရမေိုးခွိုး ဖီးလိမ်း၍ အဝတအြစားလဲကာ ဦးမောငတ်င်၏ အိမသ်ို့ ထွကလြာခဲ့သည်။ မသီရောကသ်ှားတော့ ဦးမောငတ်ငကြ ရချိုးပြီးခါစ ဖြစ်ပုံရသည်။ ကိုယလြုံးတီးနှင့်ဖြစ်ပြီး သူ့ကိုယပြေါတ်ှင် ပုဆိုးတဈထညသ်ာရှိသည်။
” မသီရယ်…. ငါက သူဌေးမဟုတဘြူးဟ…. နင့် ဥဈစာလည်း ကြည့်လုပပြါဦး…”
” ကမွ… ယူထားတာများမှန်း သိပါတယ်…. ဦးလေးရယ်….။ ဒီနေ့ အလတကြောင် ဆေးထိုးရမှာမို့ပါ…။ တဈထောငဘြဲ ပေးပါ…. ဦးလေးရယ်….”
” ခကလြိုကတ်ာဟာ….. နငကြလဲ…. ကဲ… လာ….”
မသီက ဦးမောငတ်င်၏ နောကမြှ ဝငလြိုကသ်ှားသည်။ ဦးမောငတ်င်၏အိမကြ ပြတင်းပေါကတ်ှေ မဖြင့်ရသေးတာလား…. မကြာခင် မိုးခွုပတ်ော့မှာမို့ ပြနပြိတထြားတာလား မသိ။ ပြတင်းပေါကတ်ှေ ပိတန်ကော လှောငန်သည်ေ။
” အခုလို… လူရှင်းတာ ကောင်းတယ်။ အိမကြို… လာပြောတာလဲ ကောင်းတယ်။ စွေးမှာဆို ငါက ပြောတိုင်းပေးတာ မဟုတဘြူး။ တောကြှာ နင့်ကိုတော့ပေးတယ်။ သူတို့ကတွော့ မရဘူး ဆိုတာတွကေ လာဦးမယ်…။ ပူညံပူညံတွေ ဖြစ်နေဦးမယ်…”
ဦးမောငတ်ငကြ သူစွေးကို ကိုငကြိုငလြာသော လကဆြှဲအိတထြဲတွင် စာရင်းစာအုပကြို ရှာနလသေည်ေ။ ဒါသူလုပန်ကြေ ဖြစ်သည်။ မသီက ကြမ်းပြငပြေါတ်ှင် ရှိနသေော စားပြဲသေးပုပုလေးပေါမြှာ တွေ့ရသော စာအုပတ်ဈအုပကြို ကောကြ၍ယူကာ လှနကြှည့်လိုကသ်ည်။ ကာတွန်း….. မဂျဂဇင်းတွဆေို မသီက ငယင်ယကြတည်းက ဝါသနာပါသည်။
“အို”
အသံက အပြငသ်ို့ ထွကမြလာပါ။ ရငထြဲမှာပင် သိမ့်သိမ့်တုနယ်င်း ပြောကသ်ှားသည်။ သူမ ကောကယ်ူကာ လှနလြိုကသ်ော စာအုပထြဲတွင် တွေ့ရသညကြ အင်ျဂလိပတ်ှေ ယောကြာြးနဲ့မိန်းမ လိုးနကြေ ပုံတွေ ဖြစ်သည်။ လီးကြီးတွကေ နည်းတာကြီးတွေ မဟုတ်။
မသီတဈယောကြ တကိုယလြုံး ဖိန်းကနဲ ရှိန်းကနဲဖြစ်ကာ ခန်ဒာကိုယထြဲက သူမ၏သှေးသားတို့ ကြှ၍ သှားရသည်။ ကမန်းကတန်းပင် စာမကြန်ှာစုံအောင် ကြည့်လိုကပြှီးမှ စာအုပလြေးကို စားပြဲပုလေးပေါသ်ို့ ပြန်၍ အမှတတ်မဲ့ ခထွားလိုကသ်ည်။ ဦးမောငတ်ငကြ သူ၏ လကဆြှဲအိတထြဲမှ စာရင်းစာအုပကြို မကြစြိမှေးပြီး နှိုကန်သည်ေ။
” တောကြ… သတေော့မှာဘဲ…. စာရင်းစာအုပ် ပြောကန်ပြနေပြှီဟာ..။ မသီ… အဲ့ဒီစားပြဲလေး အောကမြှာ ကြည့်စမ်းဟာ….”
မသီက ကုန်းကုန်းကြီးလုပကြာ စားပြဲလေးအောကသ်ို့ ငုံ့၍ကြည့်သ်ည်။ ဖငဝြိုင်းဝိုင်းကြီးက ဦးမောငတ်င်၏ မကြန်ှာနှင့်အပန်သည်ေ။ ဦးမောငတ်ငကြ မတောတ်ဆလိုလိုနှင့် မသီ၏ ဖငကြှားသို့ သူ့မကြန်ှာကြီးကို ထိုးသှင်းလိုကသ်ည်။
” တောကြ…. ငါလေ…. နင့်ဖငကြှီးက…..”
ဦးမောငတ်ငကြ မသီကိုပင် ငေါကလြိုကသ်ေးသည်။မသီ၏ဖငကြှီးက ကလေးသုံးယောကြ မှေးပြီးသည့် တိုငအြောင် အိစကဖြှံ့ထွားနဆေဲ….။
” အယ်…. ကနတ်ော့…. ကနတ်ော့… ဦးလေး… ကနတ်ော့….”
ဦးမောငတ်င်၏လကကြှီးက မသီ၏ဖငကြှီးကို မိမိရရ ဆုပကြိုငလြိုကသ်ည်။
“ထိုငစြမ်းပါဟာ ကုန်းကုန်းကြကြနဲ့ ….. ”
” ဦးလေးဘဲ…. စာအုပရြှာခိုင်းပြီးတော့ ….. ”
” ကဲ…. မတွေ့လဲနပစေေ … နေဦး…. နင် ဘယလြောကယ်ူမှာ…. တဈထောင်… ဟုတလြား .. ”
ဦးမောငတ်ငကြ တဈထောငတ်န် အထပလြိုကြ လကလြေးလုံးခန့်ကို သူနှင့်မသီကြားတွင် ခလွိုကသ်ည်။
” တွေ့လား ငှကေ ဒါဘဲရှိတော့တယ်…။ မနကဖြှန် ဟိုအချောကြ ခငဝြင်းကိုလဲ ငါကပေးရဦးမှာ…။ ငါ့မှာ သိပရြှိတာ မဟုတဘြူး…။ သူ့ဆီက ယူလုပန်ရတော…. ”
ငှကေို သိန်းခွီကိုငထြားရင်း အတိုးဖြင့် ငှတဈေထောငခြွေးဖို့ကို အောပြရာထွကန်သေော ဦးမောငတ်ငကြို မသီကငေး၍ ကြည့်နမေိသည်။
” နင့ကြို ငါ တဈခုပြောမယ်…. မသီ… ”
“… ဟုတကြဲ့ ဦးလေး …. ပြောပါ … ”
” နင် … နှစ်ထောငယ်ူသှား…. ဟုတပြှီလား … ”
” ရှင် …. နှစ်ထောင် … ”
” အေးလေ …. ရော့ယူစမ်းပါဟာ … နငကြလဲ .. ”
တဈထောငတ်န် သဈသဈမာမာကြီး နှစ်ရှကကြ မသီ၏လကထြဲသို့ ရောကသ်ှားသည်။ မသီမှာ ကြကသ်သပြေေီး ဦးမောငတ်ငကြို ငေးနသည်ေ။
” နင် …. ဘယသ်ူ့မှ မပြောနဲ့နောြ … ”
” ရှင် …. ”
” ဒီကိဈစ ဘယသ်ူ့မှ မပြောနဲ့လို့ …. နောကဆြိုရငလြဲ ငါ့ဆီ အခုလိုဘဲလာခဲ့… ကြားလား.. ”
စကားတပြောပြောနှင့် ဦးမောငတ်င်၏ လကတ်ဈဖကကြ မသီ၏ ဆီးစပကြို ပြတပြေးနသည်ေ။ မသီ ဖြတကြနဲ သတိဝငလြာသည်။
” မဟုတဖြူးလေ.. ခဏလေးနဲ့ ငှနှစ်ေထောငရြတာ… နောကပြှီး အရငအြကြှေးတွလည်ေး မပေးနဲ့တော့…။ နငကြလဲ…. အခုဟာက… နငန်ဲ့ငါနဲ့ နှစ်ယောကထြဲဘဲ သိမဲ့ဟာကို… ”
မသီတဈယောကြ ဟုတန်ိုးနိုး ဇဝဇဝေါ ဖြစ်သှားသည်။ ကလေးသုံးယောကြ ရခဲ့အောင် နခေဲ့ပြီးမှ လငကြ မမာတော့ လီးနဲ့ဝေးခဲ့တာ မသီတဈယောကြ ကြာခဲ့ရပြီ။ စောစောက ဓါတပြုံတွေ တွေ့လိုကရြကတည်းက သူမသှေးသားတွကေ သိသိသာသာ လှုပရြှား၍ နခေဲ့ရသည်။ ပြီးတော့မှ တနကေုန် စွေးထိုငရြောင်းလို့ ခုနှစ်ရာ ရှဈရာ မှတဖြို့က မလှယ်….။ အခုတော့ … နှစ်ထောငဆြိုတာ နဲနဲနောနော မဟုတ်…. ။
“လာ…. ရှေ့တိုး… ဒီနားကိုလာ… အေး လှဲလိုကျ…”
မသီတဈယောကြ ဦးမောငတ်င် ခိုင်းသညကြို စိတည်ို့ခံထားရသူပမာ လုပပြေးနမေိသည်။ မသီက အပေါန်ှုတခြမ်းလေးကို အောကန်ှုတခြမ်းလေးဖြင့် ကိုကလြိုကရြင်း မကြစြေ့အစုံကို တင်းတင်းလေး မှေးမှိတထြားလိုကသ်ည်။ မသီ၏ ခါးပေါကြ ပါတိတထြဘီအဟောင်းလေးသည် သူမ၏ ခါးဆီသို့ ပုံလွှကသ်ားလေး လနတ်ကသ်ှားသည်။
” ဟ…. အား …. ”
ဦးမောငတ်င်၏ မကြန်ှာကြီး ဝင်းလကသ်ှားသည်။ မသီ၏ တသားမှေး တသှေးလှ စောကဖြုတကြှီးမှာ မမာသောလငန်ှင့် ကင်းဝေးနေ၍လားမသိ ဖူးဖူးပြည့်ပြည့်ကြီး ပြောငဝြင်း၍ ဖြေးဥနသည်ေ။
မသီ၏လကထြဲမှ တဈထောငတ်န် အသဈခပြခြွှတလြေး နှစ်ရှကမြှာ ခွှေးတွစေိုလာသည်။ နှမ်းကြလောသည်။ မသီ၏ ဖောင်းဖောင်းကဈကဈ စောကပြတန်ှုတခြမ်းသားကြီး နှစ်ခုကြား အပေါထြိပန်ားတွင် ဟတတ စောကဖြုတအြကြဲကြောင်းလေးထဲမှ အပေါသ်ို့ တောငတ်ောငလြေး ထွကန်သေော စောကစြေ့အတကလြေးမှာ အကြဲကြောင်း အပေါသ်ို့ပင် နှီးတပြားခန့် ထွကြ၍ ပေါန်သည်ေ။
ထိုအတကလြေးသည် တခကြတ်ည်းနှင့် ရမျမကမြီးတွေ ဟုန်းကနဲ လင်းထိန် တောကလြောငသ်ှားနိုငသ်ည့် အဓိက ကာမခလုတလြေးဖြစ်သည်။ ဒီနရောက မထိမဖြစ်သော နရောလေး ဖြစ်သည်။ ဦးမောငတ်ငကြ သူ၏လကမြဖြင့် မသီ၏ စောကစြေ့လေးကို ဖြဖြရှရှလေး ထိလိုကြ ပြတလြိုကြ လုပန်သည်ေ။
” … အ…. ဦး…. အင်း….. ဦးလေး… အို….အို …’
မသီမှာ အသံပင် ထွကသ်ှားရလသည်ေ။ သူမ၏ ပေါငကြှီးနှစ်လုံးမှာလည်း ကား၍ ထွကသ်ှားရပသည်ေ။ မသီ၏ စောကဖြုတကြှီးက လကတ်ဈခုပမြက ထွားကြိုင်းဖောင်းကားနရော သှားရညယ်ိုစရာကြီး ဖြစ်နသည်ေ။ ကြည့်ရင်းကပင် ဦးမောငတ်ငသ်ည် မနနေိုငအြောင် ဖြစ်၍လာရသည်။ သူ၏ခါးမှ ပုဆိုးကိုခွှတ်၍ ခလွိုကသ်ည်။ ဦးမောငတ်င်၏ လီးကြီးက ထိပလြနန်သေောလြည်း ဒဈက အကုနအြစင် ပေါြ၍မနပေါ။
ဦးမောငတ်ငကြ ပုဆိုးခွှတခြပြှီးသညန်ှင့် မသီ၏ အလိုအလွှောကြ ကား၍ သှားခဲ့ပြီးသော ပေါငန်ှဈလုံးကြားသို့ ဝင်၍ ထိုငလြိုကပြှီး သူမ၏ ဒူးနှစ်လုံးကို ကြေး၍ ထောငကြာ ကားပေးလိုကသ်ည်။ ပြီးတော့ သူ၏ လီးချောင်းကြီးကို လကတ်ဖကကြ ကိုင်၍ မသီ၏ ပြူထွကန်သေော မထိလွှင် မဖြစ်သည့် စောကစြေ့လေးကို လီးချောင်းကြီးထိပန်ှင့် ထိုး၍ပြတသ်ည်။
” ….အ…. ကြှတ် …. ကြှတ် … အ … အ.. အင်း .. ဟင်း … ဟ … ဟင်း …”
မသီ၏ အသကအြောင့်ထားးရာမှ ထွကပြေါြ၍လာသော လညခြွောင်းသံလေးတွကေ ပြင့်အံ၍ လာသည်။ သူမ၏ ခါးလေးပငလြွှင် ကော့ကနဲ တဈခကြဖြစ်သှားရသေးသည်။ လေးငါးကြိမလြောကပြင် လီးတနကြှီးထိပကြ သူမ၏ စောကစြေ့လေးကို ထိတွေ့ပြတတ်ိုကပြေးပြီးတော့မှ စောကပြတဝြသို့ လီးချောင်းကြီးက ခေါင်းစိုကြ၍ တိုးဝငသ်ှားသည်။
” ….. ဘှတ် … ဗွှတ် …. စွပ် …. ”
” …. ဝငလြား … မသီ …. ”
” … အင်း …. ဟင်း … ”
မသီက ပါးစပကြိုပိတရြင်း ခေါင်းငှိမ့်ပြသည်။ ဦးမောငတ်ငတ်ဈယောကြ စကားအလှနပြှောသည်။
” အရမ်းကြပလြား … ဟင် … ”
” … ဟင့် … အင်း … . ”
မသီက မကြလြုံးလေးများ မှိတထြားရင်း ခေါင်းခါပြသည်။ ခါးပေါသ်ို့ လှနပြှီးတငထြားသော သူမ၏ ထဘီကို ပေါငရြင်းနားထိ ထဘီစကို ဆှဲ၍ ဖုံးသည်။ ဦးမောငတ်င်၏ လကကြ ထဘီစပေါသ်ို့ ရောကလြာပြီး ခါးပေါသ်ို့ ပြန်၍ဆှဲလှနကြာ တငသ်ည်။ စောကဖြုတကြှီးထဲသို့ ခပတ်င်းတင်း ဝငန်သေော လီးကို ငုံ့ကြည့်ရင်း ဖငကြို ရှေ့သို့ တိုးမိသည်။
” ဗွဈ … ဘှတ် … ဖစြျ … ဇွပ် … ”
” ဟို ….. အိုး …. ကြှတ် …. ကြှတ် … ကြှတ် …. ”
အဝငမြကြပသ်ောလြည်း လီးက ရှညလြွားလှသည်။ စောကမြှှေးလေးများ ဖုံးအုပသ်ှားသညအြထိ ထဘီ ကို ထပပြှီးဆှဲခရွင်း မသီ မကြလြုံးလေးမှတပြှီး ငှီးသည်။ ဦးမောငတ်ငကြ ထဘီစကို အတင်းပြနဆြှဲတငရြင်း ဖိလိုးရင်း ညှောင့်လိုကသ်ည်။
” ပြှတ် … ပလှတ်…. ပြှတ် … ဖြတ် …. ”
” ဟင့် … ဟင့် …. ဟင့်အင်း …. ဟင့် … အင့် … ”
မသီက ကြောလေးကို နရောရှေ့သည်။ ဦးမောငတ်ငကြ ခေါင်းအုံးအဟောင်းလေးကို လှမ်းဆှဲကာ မသီ၏ တငပြါးကြီးအောကသ်ို့ ထိုးထည့်သည်။ မသီက ဟင်းကနဲ သကပြှင်းခကြာ ခါးလေးကို ကော့ပေး လိုကသ်ည်။ သူမ၏ခါးအောကသ်ို့ ခေါင်းအုံးလေး ရောကသ်ှားသောအခါ မသီ၏ စောကဖြုတကြှီးမှာ ပို၍ တင်းကားပြဲလနသ်ှားလရော ဦးမောငတ်င်၏ လီးကြီးဝငန်သညေကြို လှတလြှတကြွှတကြွှတကြှီး မှငန်ရလေတေော့သည်။
” ဘှတ်… ပြှတ်…. ဖြတ် … ”
” အင့် … ဟင့် …. ဟင့် … အင့် …. ”
မသီက ပါးစပကြို မဟတဟလေး ပိတ်၍ထားသည်။လကတ်ဖကကြလည်း သူမ၏ ထဘီစကို မကြာခဏ ဆှဲ၍ ခနွတတေပြှနသ်ည်။ ဦးမောငတ်ငကြ သူ၏လီးကြီးကို မှိနရြယှကေရြေ လိုးသှင်းနေ၏။
မသီ၏ စောကဖြုတကြှီး နီရဲ၍လာသည်။ စောကခြေါင်းထဲမှ အရညမြွားရှှဲကြ၍ လာသည်။ ဦးမောငတ်ငကြ မထိမဖြစ်သော စောကစြေ့ရဲရဲလေးကို လကတ်ဖကဖြှင့် ကလိရင်း ခပသ်ှကသ်ှကလြေး ဆောင့်လိုးပေးလိုကရြာ မသီမှာ လငကြမလိုးသညမြှာ ကြာပြီဖြစ်သညကြတကြောင်း၊ အလိုးကြှမ်းကငွသ်ော ဦးမောငတ်င်၏ အကိုငအြတွယ် အပြတအြသပတ်ို့က တကြောင်း၊ အကောင်းကြီးကောင်းကာ ဟနပြငမြဆောငန်ိုငတ်ော့ဘဲ ဦးမောငတ်င်၏ ဖငကြှီးကို လကန်ှဈဖကဖြှင့် ဆောင့်ဆောင့်ဆှဲရင်း အောကမြှနေ၍ အားရပါးရ ကော့ကော့ပေးလိုကပြါတော့သည်။
” ဘှပ် … စွပ် … ပြှတ် … ”
” အင့် … အင့် …. အမလေး …. ကြှတ် …ကြှတ် ”
စောကစြေ့လေးကို ပြတမြှဲပြတပြေးရင်းက အသဲခိုကအြောင် တိုးဝငသ်ှားသော လီးထိပကြှီးက သားအိမဝြကို စူးစူးစိုကစြိုကကြှီး ထိုးမိသှားရာ သူမ၏ မကြလြုံးထဲ မီးဝင်းဝင်းတောကသ်ှားမိသည်။
” ရှီး … အား …. အား…. အရမ်းထိတာဘဲ … ”
မရညရြှယဘြဲ နှုတမြှလဲ လှှတကြနဲ ပြောမိသည်။ နှစ်ယောကသ်ား အပြနအြလှန် ဆောင့်လိုးကြရင်း မကြာမှီ တခဏအတွင်းမှာပင် နှစ်ဦးသား ပျိုငတ်ူပင် သုတရြညမြွား ပန်းထွကြ၍ ပြီးသှားကြလသည်ေ။ သာမာနအြားဖြင့် ဆိုလွှင် မသီက ဒီထကပျိုကြာအောင် ထိန်းထားနိုငသ်ောလြည်း ဦးမောငတ်ငကြ အားရပါးရ လိုးနရင်ေးက သူမ၏ မထိမဖြစ်သော စောကစြေ့လေးကို လကဖြှင့် ပြတပြေးရင်း အားကုနဆြောင့်၍ လိုးလိုကခြှင်းကြောင့် မသီမှာ ဆကြ၍ မထိန်းနိုငတ်ော့ဘဲ မထိမဖြစ် အရာလေးကား သူမကို ပြီးဖြစ်အောင် ပြီးသှားစခေဲ့ခွင်းပင် ဖြစ်ပါတော့သည်။
ဦးမောငတ်ငကြ မသီ၏ ထွာထွားစို့စို့ နို့ကြီးနှစ်လုံးပေါတ်ှင် မကြန်ှာကို မှေးတငရြင်း မှိန်းနသည်ေ။ မသီကတော့ လေးပငလြှသော ဦးမောငတ်င်၏ ကိုယကြှီးကို တင်းကနဲ တင်းကနဲ တင်းခံနရလေသည်ေ။ မသီ၏ကိုယလြုံးလေး တဖကဘြေးတွငတ်ော့ တဈထောငတ်န် အသဈလေး နှစ်ရှကမြှာ ခေါကရြကလြေး လုံးကြေ၍ ကလွှကြ ရှိနပေါတော့လသည်ေ။
——————————————
သဈရှကကြှို သဈကိုင်းကြားမှ လရောငလြေးက ပြပြလေး ကရွောကြ၍နသည်ေ။ တဈခကြတ်ဈခကြြ လရေူးလေးအဝှေ့တွင် သဈရှကလြေးတွကေို လရှေုးလေးက တိုးဝှေ့သှားသည်။ အသံလေးတွကေ မကြာခဏ ထွကပြေါြ၍ နသည်ေ။ ခပလြှမ်းလှမ်းရှိ ကားလမ်းမကြီးပေါမြှ ဖြတသ်န်း၍ မောင်းသှားသော ကားသံက တဈခကြြ တဈခကြြ လအဝှေေ့မှာ ပါ၍လာရသည်။
” အဈကို … ”
လသေံမွှသာဖြင့် ခေါလြိုကသ်ော ဥမျမာ၏ အသံလေးကြောင့် တငင်ှကေ ဥမျမာ၏မကြန်ှာလေးကို လှမ်း၍ ကြည့်လိုကသ်ည်။
” ဟင် .. ”
လုံးတဈနသေော ပေါငတ်ံလေးပေါရြှိ တင်းရင်း၍နသေော ပတလြညစြင်း ထဘီလေးပေါတ်ှင် ရှေ့လွား ကာ ပြတသ်ပပြေးနသေော တငင်ှေ၏လကကြ ပေါငသ်ားအိအိလေးကို ဖြဖြလေး ဆုပကြိုငထြားလိုကသ်ည်။ မကြလြုံးလေးအဝိုင်းသားဖြင့် သူ့မကြန်ှာကို ငေးမော၍ကြည့်နသေော ဥမျမာထံမှ ဘာစကားမွှ ရုတတ်ရကြ ထွကပြေါြ၍မလာ… ။
” ပြောလေ….. ဥမ်မာ …”
ဒီတော့မှ သူမက သကပြှင်း မှှင်းမှှင်းလေး တဈခုကို လှှင့်ထုတလြိုကရြင်း တငင်ှေ၏ ခါးပေါတ်ှင် ရောကြ၍နသေော သူမ၏ လကလြေးက ပို၍တင်းကြပစြှာ ဆှဲဖကလြိုကသ်ည်။
” အဈကို …. ညနကေ ကြည့်တဲ့ စပို့ရှပကြို ဝယမြလို့ ကိုငကြှည့်တာလား … ”
” အင်း … လကုနရြင် … အဈကိုဝမ်းကြဲ တဈယောကမြင်ျဂလာဆောငကြို သှားစရာရှိလို့ …။ အဆငလြေးကလည်း လှလို့ မေးကြည့်မိတာပါ… ဥမျမာရယ်….။ တကယတ်ော့လဲ မဝယန်ိုငပြါဘူးကြာ… ”
” အို … အဈကိုရယ် …. ”
ဥမျမာက တငင်ှေ၏ ကိုယလြုံးကြီးကို သိမ်းကြုံးဖကြ၍ တငင်ှေ၏ပါးတဖကကြို သူမ၏ နှာသီးလုံးလုံးလေး ထိုးမှုပကြာ တဈခကြမြွှ နမ်းလိုကသ်ည်။ ပြီးတော့ သူမ၏မကြန်ှာလေးကို တငင်ှေ၏ မကြန်ှာမှ မခွာဘဲ ပါးချင်ြးအပထြားလိုကသ်ည်။ ဥမျမာ၏ တင်းတင်းရဈရဈ ပေါငလြုံးလေးကို ဖြဖြလေး ဆုပကြိုငထြားသော တငင်ှေ၏ လကတ်ဈဖကကြ သူမ၏ပေါငလြေးပေါမြှ ခွာကာ ဥမျမာ၏ မေးဖြားလေးကို အသာလေးထိန်း၍ ကိုငထြားရင်း သူ၏မကြန်ှာကို လှည့်လိုကသ်ည်။
ပြီးတော့ ဥမျမာ၏ ခါးလေးပေါတ်ှင် ဖကြ၍ထားသော သူ၏လကကြ ဥမျမာ၏ လညဂြုတလြေးပေါသ်ို့ ရှှေ့လွားရောကရြှိ၍လာကာ သူမ မကြန်ှာလေးကို ဆှဲ၍ ယူလိုကရြင်း သူ၏နှုတခြမ်းများက ဥမျမာ၏ နှုတခြမ်းလေးများအပေါသ်ို့ ဖိကပ်၍ ကရွောကသ်ှားတော့သည်။
သူမ၏ဘေးတွငခြထွားသော ဥမျမာ၏ လကလြေးတဖကကြပါ ကြှ၍တကလြာပြီး တငင်ှေ၏ ကိုယလြုံးကြီးကို ဥမျမာသည် သူမ၏ လကလြေးနှစ်ဖကဖြှင့် သိမ်းကြုံး၍ ဖကလြိုကလြတေော့သည်။ မူလက ဥမျမာ၏ ပေါငလြုံးပေါမြှ လာခဲ့သော တငင်ှေ၏လကတ်ဈဖကကြတော့ သူမ၏ မေးဖြားလေးမှခွာကာ ဥမျမာ၏ ခါးလေးပေါြ ရောကြ၍သှားသည်။ ပြီးတော့ ခကြခြှင်းလိုပင် အောကဖြကသ်ို့ လွှောဆင်းသှားပြီး ဥမျမာ၏ လုံးတဈ၍နသေော ဖငသ်ားကြီးများပေါသ်ို့ ရောကြ၍သှားကာ ဖငသ်ားကြီးများကို ဖြဖြလေး ပြတ်၍ပေးနတေော့လသည်ေ။
သူတို့နှစ်ယောကြ ရောကရြှိနသည်ေ့ နရောကတော့ သူတို့တတွေ၏ နအေိမန်ှင့် မလှမ်းမကမ်းတွင် ရှိနသေော ကတ်တရာလမ်းမကြီးမှ ဖယဆြင်းသှားသည့် မှနေီလမ်းလေး ဘေးတွင် ဖြစ်သည်။ ထိုမှနေီလမ်းလေး၏ တဖကတ်ှင် မူလတန်းကြောင်းဝင်းကြီးက ရှိနပြေီး လမ်း၏ အခွားတဖကတ်ှငတ်ော့ ရကနေကြှီးတဈကနကြ ရှိနလသေည်ေ။
မှနေီလမလြေး၏ ဘေးတဖကတ်ခကြတ်ှင် ဂပြန် ပိတောကပြငမြွားနှင့် ကုကျကိုလပြငပြွိုများက တန်းစီ၍ ရှိနကြသေည်။ အခွိနကြ ည (၇) နာရီ ကြောကြွောလြောကြ ဖြစ်လသည်ေ။ လမ်းတလွှောကတ်ှင် လမ်းမီးတိုငမြွား ရှိသောလြည်း တပဆြငထြားသော မီးလုံးမီးချောင်းများ ကြှမ်းမညစြိုးသဖြင့် မနကြ မိုးလင်းကာနီး (၃) နာရီလောကမြှ နံနကြ(၆)နာရီ လောကအြထိသာ ဓာတအြား ပို့လှှတသ်ည်။ တဈလမ်းလုံး မှောငမြှောငမြဲမဲလေး ဖြစ်နသည်ေ။
ထိုနရောလေးကို တရပကြှကလြုံးရှိ လူငယ် လူရှယမြွားက ခစွသ်ူလမ်းကြားလေးဟု ခေါတ်ှငကြှသည်။ တငင်ှတေို့ စုံတွဲအပြင် အခွားသော စုံတွဲ (၃) (၄) တွဲကလည်း လမ်းဘေးအစပ် သဈရိပလြေးများတွင် ကိုယ့်အလုပန်ှင့်ကိုယ် ရှုပန်ကြသေည်။ တငင်ှသည်ေ သူ၏နှုတခြမ်းများကို ဥမျမာ၏ နှုတခြမ်းများဆီမှ ခွာလိုကသ်ည်။ မှေးမှိတထြားသော မကြလြုံးလေးများကို မဖြင့်ဘဲ ဥမျမာ၏ မကြန်ှာလေးက တငင်ှေ၏ ရငခြှငထြဲသို့ မကြန်ှာအပကြာ တိုး၍ဝငလြာသည်။ သူမ၏ အသကရြှူသံလေးတွမှော ပြင်းပြင်းလေး ဖြစ်ကာ ဥမျမာတဈယောကြ ဘာကြောင့်မှန်းမသိ မောနရသေည်။
သူမ၏ လညဂြုတပြေါမြှ တငင်ှေ၏လကကြ သူမ၏ ကြောပြငလြေးပေါသ်ို့ ရောကြ၍သှားကာ ပြည့်ပြည့်တင်းတင်း ကြောပြငလြေးပေါတ်ှင် ရှရှလေး ရှေ့လွားကာ ဖြဖြလေး ပြတပြေးနသည်ေ။ နှစ်ယောကသ်ား ထိတွေ့မှု အာရုံတဈခုထဲတွငသ်ာ စူးနဈနကြသေညဖြစ်၍ တဦးနှင့်တဦး စကားမဆိုမိကြခွေ။
ဥမျမာ၏ ဖောင်းဖောင်းကဈကဈ ဖငသ်ားကြီးနှစ်ခွမ်းကို ဘယပြှနည်ာပြန် အိကနဲ အိကနဲ ဖြဖြလေး ဆုပန်ယပြှတသ်ပပြေးနသေော တငင်ှေ၏လကကြ သူတို့ နှစ်ယောကြ၏ ကြားသို့ တိုး၍ ဝငလြာသည်။ တငင်ှေ၏ ရငခြှငတ်ှင် မကြန်ှာအပထြားသော ဥမျမာ၏ ရငဘြတလြေးက နောကသ်ို့ခွာ၍ ပေးလိုကသ်ည်။ တငင်ှေ၏ ရငအြုပပြေါတ်ှင် မေးတငထြားသော သူမ၏မကြန်ှာလေးကတော့ မကြလြုံးလေးတွေ မပြင့်သေးခွေ။
ဥမျမာ၏ ဖငသ်ားကြီးတွပေေါမြှတဆင့် သူတို့နှစ်ဦး၏ကြားသို့ တိုးဝငလြာသော တငင်ှေ၏ လကကြ ဥမျမာ၏ မို့မို့စွင့်စွင့်လေးဖြစ်နသေော ရငသ်ားတွကေို တဈလုံးပြီးတဈလုံး အုပ်၍ ဖြဖြလေး ဆုပပြေးနသည်ေ။ တဈဦး၏ နှလုံးခုနသ်ံကို တဈဦးက ကြားနရသေည်။ အပေါမြှ အင်ျကြီလေးတဈထပန်ှင့် အတွင်းမှ ဘောလြီလေး တဈထပရြှိနသေောလြည်း နို့အုံလေးများသည် ဖြံ့ထွားနသေောကြောင့် တငင်ှေ၏ လကထြဲတွင် အတိုင်းသားလေးနီးပါး နူးအိ၍နရသေည်။ ရငထြဲတွင် မှန်းကြပလြာရုံမွှမကဘဲ ဥမျမာတဈယောကြ နရထေိုငရြတာပင် တဖြေးဖြေး အနခကြေ၍ လာရသည်။
” အ… ကို … ”
” … အင်း .. ”
” ပြန် … ပြနကြှရအောင် … အဈကိုရယ်… နောြ .. ”
ရငထြဲတွင် မှန်းကြပ်၍ လှိုကမြောနသေောကြောင့် မနည်းပင် အားယူ၍ ဥမျမာခငမြွာ တဈလုံးချင်ြး ပြောနရသေည်။ ပြောပြီးသညန်ှင့် ဥမျမာက သူမ၏ မကြလြုံးလေးများကို အားယူ၍ ဖြင့်ကာ တငင်ှေ၏ ရငခြှငထြဲမှ သူမ၏ ကိုယလြုံးလေးကို ခွာလိုကသ်ည်။ တငင်ှကေ သူမ၏ကိုယလြုံးလေးပေါမြှ သူ၏ လကမြွားကို ဖယပြေးလိုကပြှီးတော့မှ ရုတတ်ရကြ လူချင်ြးကြာသှားပြီဖြစ်သော ဥမျမာ၏မကြန်ှာလေးကို ဆှဲ၍ယူကာ တငင်ှသည်ေ သူမ၏မကြန်ှာလေး တဈခုလုံးကို အငမ်းမရ နမ်းလိုကသ်ည်။ ဥမျမာကလည်း သူမ၏ သနပခြါးအဖြေးသားနှင့် မကြန်ှာလေးကို အလိုကသ်င့်လေး မော့၍ ပေးရှာသည်။
မကြန်ှာလေးတဈခုလုံးအနှံ့ကို အားရအောင် နမ်းပြီးတော့မှ လူချင်ြးပြန်၍ခွာလိုကရြာက သူမ၏ခါးလေးကို သိုင်း၍ဖကကြာ ထူပေးလိုကရြင်း တဈယောကြ၏ခါးကို တဈယောကကြဖကလြွှကြ ထိုနရောလေးမှ တရှေ့ရှေ့ ထွကခြှာလာခဲ့ကြပါလတေော့သည်။ လပြနေေုလေးကတော့ မကြာခဏ တဈခါပြီးတဈခါ သူတို့နှစ်ယောကကြို တိုးဝှေ့ဖြတသ်န်း သှားခဲ့သောလြည်း သူတို့နှစ်ယောကြ၏ ရငတ်ှင်းမှ ပူနှေးဆဲဖြစ်သော အခစွမြီးအရှိနကြိုတော့ ရုတခြညွြးဆိုသလို အေးမှ၍ မသှားနိုငပြါခွေ။
ခစွရြသူအတွကြ စပို့ရှပလြေးဝယပြေးမညဟြု စဉြးစားထားခဲ့သောလြည်း မနကပျိုင်း ပစ်စည်းတွေ သှားဝယတ်ော့ ကြမ်းစွေး ကြမ်းသီးစွေးကြကကြ ရုတခြညွြးဆိုသလို တကြ၍နသည်ေ။ ဥမျမာ မူးစုပဲစုဖြင့် စုဆောင်းထားသော ငှသေုံးထောငမြှာ အရင်းအနှီး ကုနပြဈစည်းဖိုးထဲသို့ ပါသှားသည်။
တငင်ှကေ လကုနရြင် မင်ျဂလာဆောငမြညဖြစ်သော သူ၏အဈကိုဝမ်းကြဲ မင်ျဂလာဆောငသ်ို့ ဝတသ်ှားလိုသညဖြစ်၍ လကုနရြနမြှာလည်း တဈပတခြန့်သာ လိုတော့သည်။ နောကထြပ် ထပစြု၍ မရနိုငတ်ော့။ မမှီနိုငတ်ော့ခွေ။ ဒါကြောင့် ဥမျမာသည် တစွေးလုံး အားကိုးအားထားရာဖြစ်သော ဦးမောငတ်ငထြံသို့ပငပြှေးခဲ့ရလတေော့သည်။ ဦးမောငတ်င်၏ အိမရြှေ့ရောကတ်ော့ ဥမျမာသည် အိမထြဲသို့ ငဲ့၍ကြည့်လိုကသ်ည်။
” … ဟယ် … မမ သီကြီး … ”
သူမ၏နှုတမြှ မအောမြိစရန်ေ ဥမျမာသည် အတောပြင် သတိထားလိုကရြသည်။ သူမတွေ့မှငလြိုကရြသော မသီ၏ခါးတွင် ထဘီက မရှိ။ သူမ၏ထဘီက အိမထြောင့် တနရောရှိ ကြမ်းပြငပြေါတ်ှင် ပုံရကသ်ားလေး ရှိနသည်ေ။ ထို့ပြင် မသီသည် လေးဘကကြှီး ကုန်းပေးထားပြီး သူမ၏ဖငကြှီးကို ဦးမောငတ်ငကြ သူမ၏နောကမြှနေ၍ ဒူးထောကပြှီး ခွ၍လိုးနသညေကြို ဥမျမာ တွေ့မှငလြိုကရြသည်။
“ ပြှတ်…. ဘှတ်… စွပ်…. ပြှကျ… “
“ နင့် စောကဖြုတကြှီးက ကယွလြာသလိုဘဲနောြ … ”
“ အောြ … ရှငဘြဲ နေ့တိုင်း ကမွကို ခေါခြေါပြှီး လိုးနတောလေ … “
“ ဟဲ .. ဟဲ ….. စတာပါကြာ…. ဒီစောကဖြုတကြှီးကိုဘဲ အဈကိုကြီးက လိုးလို့ အားရတာပါ.. “
“ တောစြမ်းပါ…. ရှင် … ဥမျမာကို လိုးချင်န်တော မသိဘူးမှတန်လေို့လား… ဟင်း …. “
“ … ဟဲ.. ဟဲ… မဟုတပြါဘူး…ဟာ …. နငကြလဲ… “
“ ဘာမဟုတတ်ာလဲ … ရှင်…ဘဲ … ဥမျမာကို လိုးရရင် ကောင်းမှာဆိုပြီး … ပြောပြီးတော့… “
“ .. ငါက … နင့်ကို မခံချင်အြောင် စတာပါဟာ … “
“ ရှင်…. ရရငရြော မလုပခြငွဘြူးလား… “
“ ဟင်း.. ဟင်း… ဒါကတော့ ဟာ … ဟဲ…ဟဲ.. “
“ ဘှတ်…ဘှပ်… ဘှပ်… ပြှတ်… “
“… အင့် … အင်း… ဖြေးဖြေးလုပစြမ်းပါရှင်…. ဆံပငတ်ှေ ပြကကြေုနပြှီ… တခါထဲ.. တအားဆောင့် နတယ်ေ… “
မသီ၏ အသံက တုနတ်ုနယ်ငယ်ငဖြှင့် တိုးတိုးလေးဖြစ်ပြီး မောသံလေးတွေ ပါနသည်ေ။
“ …. မင်း … ဒီလိုကုန်းပေးတာ…. ပိုပြီး မှနတ်ယ်…. သိလား …. “
“ အခု …. ဘယန်ှဈခွီပြီးသှားပြီလဲ…. “
“ … နှစ်ခါ… “
“ ကဲ.. ဒါဆို ဖယတ်ော့… ကမွ…. လှနပြေးမယ်… “
ဦးမောငတ်ငကြ သူ၏လီးတနကြှီးကို မသီ၏စောကပြတထြဲမှ ဆှဲ၍ထုတလြိုကရြာ “ ပြှတ် “ ကနဲ ဆိုသော အသံဖြင့် အရညမြွားပကြေံ စိုရှဲနသေော လီးတနကြှီးက အပြငသ်ို့ ထွကြ၍လာသည်။
မသီ၏စောကပြတဝြမှ စောကရြညန်ှင့် သုတရြညမြွား ပြကကြနဲ အနကြလွာသည်။ စောကဖြုတထြဲမှ ထွကလြာသော ဦးမောငတ်င်၏ လီးချောင်းကြီးသညလြည်း အရညတ်ှေ အမွှငတ်န်းပြီး အရညတ်များများဖြင့် ဖြစ်၍နသည်ေ။
မှငန်ရသေော ဥမျမာတဈယောကြ သူ၏စောကပြတအြုံကြီး တဈခုလုံး တင်းကနဲ တင်းကနဲ ဖြစ်၍ လာသည်။ သူမ၏ နို့သီးလေးကလည်း တဖြေးဖြေး မာလာသည်။
ဦးမောငတ်င်၏ လီးတနကြှီးက မသီ၏ စောကဖြုတကြှီးထဲမှ ထုတပြဈလိုကပြှီးသောအခါတွငတ်ော့ မသီက သူမ၏ ကိုယလြုံးလေးကို ပကလြကလြှန်၍ ခလွိုကကြာ သူမ၏ ခွနှစ်ေချောင်းကို မှှောကြ၍ ပေးလိုကသ်ည်။
ဥမျမာတဈယောကြ အံ့သှသှားသည်။ မသီ၏စောကဖြုတကြှီးသည် အလှနပြင် ကြီးမား ဖောင်းကားနခွင်ေးကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဦးမောငတ်င်၏ လီးကြီးက ထိပဖြူးသေးသောလြည်း အရင်းတုတကြာ ဆောင့်အားပြင်းပုံရသည်။ ပေါငန်ှဈချောင်းကြားမှ ပြူးထွကန်သေော စောကဖြုတကြှီးကို ဦးမောငတ်ငကြ ရိုးရိုးမလိုး မသီ၏ လကန်ှဈဖကကြို ဆှဲယူ၍ ဖြဲပေးခိုင်းသည်။ မသီက သူမ၏စောကပြတကြှီးကို လကန်ှဈဖကဖြှင့် ဆှဲဖြဲပေးသည်။ စောကဖြုတအြတွင်းသားကြီးများက ရဲရဲနီနသည်ေ။
ဦးမောငတ်ငသ်ည် ပငကြိုယကြ အသားမဲသူ ဖြစ်သည်။ သူ၏လီးထိပကြှီးက ရဲနသေောလြည်း လီးချောင်းကြီး တဈချောင်းလုံးကမှု မဲပြောငန်သည်ေ။ ပုဆိုးမပါသော ဦးမောငတ်င်၏ ဖငကြှီးက မဲပြောင်၍နပြေီး ဖငန်ှဈခွမ်းကြားမှ အမှှေးမဲကြီးများ ထိုးထွကန်သညေကြိုလည်း ဥမျမာက မှငရြသည်။
မသီက သူမ၏လကန်ှဈဖကဖြှင့် စောကဖြုတကြှီးကို ဖြဲပေးလိုကသ်ညန်ှင့် ဦးမောငတ်ငကြ သူ၏လီးတနကြှီးကို တေ့လဲတေ့ ထိုးလဲထိုး လိုးသှင်းလိုကလြသည်ေ။ ပြီးတော့ စိတတ်ှေ အတောထြနပေုံရသော ဦးမောငတ်ငကြ မရပမြနားပင် ဆောင့်၍ ဆောင့်၍ ဆကတ်ိုကြ လိုးလတေော့သည်။ မသီ၏ဖငကြှီး ပြားပြားကသွှားအောငပြင် ဆောင့်၍ လိုးနပေုံမှာ ဂွေးဥကြီးတွပင်ေ ကြှှံ၍ မသီ၏စောကဖြုတကြှီးထဲသို့ ဝငသ်ှားမလောကြ ပြင်းထနလြှသည်။
” ဘှတ်… ပြှတ်…. ဘှတ်…. ဘှတ်…. “
“… အင့်….အင့်…. ဆောင့်…. ဆောင့်…. ကြှတ်…ကြှတ်… ခပသ်ှကသ်ှကလြေး ဆောင့်စမ်းပါ အင့်… “
ဥမျမာတဈယောကြ ကြည့်နရင်ေးမှ သူမ၏ စောကဖြုတလြေးကို လကဖြှင့်အုပထြားမိသည်။ သူမ၏ စောကခြေါင်းထဲမှ ယားကြိကြိဝဒနောကို ခံစားနရသေည်။ ဖြစ်နိုငလြွှင် ယခုအခွိနတ်ှင် မိမိအား တငင်ှလောပြီး လိုးစချင်ေသ်ည်။ စိတကြှှနေ စိတထြနစဉေတ်ှင် တငင်ှတဈေယောကြ အနားတွင် ရှိနစခေငွေသ်ည်။
“… ဟိတ်…. ဘာချောင်းနတောလဲ … “
“… ဟင်…. ကိုခငဝြင်း …..”
အချောကခြငဝြင်းက စပဖြှဲဖြဲနှင့် အိမအြတွင်းသို့ လှမ်း၍ကြည့်သည်။ အိမအြပြငမြှ လူသံကြား၍ အထဲမှ ငှိမသ်ှားကြသည်။ ခဏအကြာတွင် ခွသေံများ ကြားလိုကရြသည်။
“ … လာ…လာတွေ့သှားရင် မကောင်းဘူး… “
အိမ်၏ဘေးနားတွင် ထင်းတွထေားသော တဲလေးတဈလုံးရှိသည်။ ဥမျမာနှင့် ခငဝြင်းတို့ ထိုတဲတွင်းသို့ ဝငလြိုကကြှသည်။ အိမထြဲမှ ဦးမောငတ်င် ပုဆိုးပြငဝြတရြင်း ထွကလြာသည်။ ဟိုကြည့်ဒီကြည့် လုပ်၍ ပြနဝြငသ်ှားသည်။
“ နင်…. ဘာလာလုပတ်ာလဲ… “
“…ကြ…. ကမွ… ပိုကဆြံ…. လာခွေးတာ….”
“… သူတို့ လုပန်တောနဲ့ တန်းတိုးရောလား…. “
“… အို…. “
ဥမျမာ ဘာပြနပြှောရမှန်းမသိဘဲ ခေါင်းငုံ့ပစ်လိုကသ်ည်။
“ နငခြွောင်းကြည့်မှန်း သိရင် ပြူနာဘဲ…”
“ဟို…. ကမွ… တမငခြွောင်းကြည့်တာ မဟုတပြါဘူး..”
“အေးလေ…. ချောင်းတော့ ချောင်းတာဘဲမို့လား… ဟဲ…ဟဲ….”
ဥမျမာ၏တကိုယလြုံး တုနတ်ုနခြိုကခြိုကြ ဖြစ်လာသည်။ ဦးမောငတ်ငန်ှင့် မသီတို့ လိုးနသညေကြို ချောင်းကြည့်မိခဲ့ခွင်းကိုပင် နောငတ်ရနမေိသည်။ ခငဝြင်း၏ကိုယမြှ ရမှေှေးနံ့သင်းသင်းကို ရှူရှိုကမြိသည်။
ခငဝြင်းက ဆောင့်ကြောင့်လေးထိုငကြာ ဒူးနှစ်လုံးကို ပူးကပ်၍ထားသော ဥမျမာ၏ တငပြါးကြီးကို ဖြဖြလေး ပြတသ်ည်။ ဥမျမာက ဆောင့်၍တွန်းပစ်လိုကသ်ည်။ ရုတတ်ရကြ ထပြေးဖို့က မလှယ်။ အိမရြှေ့က ဖြတပြှီး ခွံဝသို့ သှားရပေဦးမည်။
“ ဥမျမာ လိုတဲ့ငှကေို ကြှနတ်ောြ ကူညီပါရစနေောြ….“
ခငဝြင်းက အခွိုသတသ်ည်။
“ … အို…. ဟင့်အင်း… မယူဘူး….”
ဥမျမာက ထိုငရြကသ်ားလေးပင် ရှေ့၍ ထိုငသ်ည်။
“ ကြှနတ်ောြ… ဥမျမာကို ကူညီတာပါ… ဥမျမာရယ်…။ နောကပြှီး… ဥမျမာကို ဟိုးအရငကြထဲက လုပခြငွန်တောပါ… ခံပါနောြ… “
ဥမျမာတဈယောကြ အာစေးထည့်ထားသလို ဘာသံမွှထွကမြလာ…။ ဦးမောငတ်ငန်ှင့် မသီတို့ ပုဆိုးမရှိ ထဘီမရှိ လိုးနကြသေညကြို မှငရြပြီးကထဲက သူမစိတတ်ှကေ ဆောကတ်ညရြာမရလောကြ အောင် ဖြစ်နသည်ေ။ ခငဝြင်း၏ လကတ်ဖကကြ စောကဖြုတရြှိမည့်နရော တင်းတင်းလေးကို ပြတသ်ပပြေးနေ ပြနသ်ည်။
အခုနကထဲက အရညလြေးများဖြင့် စိုစိုစိစိ ဖြစ်နသေော စောကဖြုတကြှားမှ အရညမြွား တားမရ ဆီးမရ ကဆွင်းလာသည်။ ထဘီလေးကို စွန်းကြကကြုနသ်ည်။ ခငဝြင်းက ထိုခပတ်င်းတင်း ဖောင်းဖောင်းနရောလေးကိုပင် ခပဖြိဖိလေး ပြတလြိုကရြာ မထိရငမြဖြစ်သော စောကစြိထိပလြေးကို ပြတမြိသှားသည်။
“ …. အာ…. ကြှတ်…. “
ဥမျမာက သူမ၏ဖငလြေးကို ဆတကြနဲယောငပြှီး ကြှလိုကမြိသည်။ ခငဝြင်း၏ လကကြိုလည်း ဒေါသဖြင့် ဆောင့်တွန်းပစ်လိုကသ်ည်။ တဈကြိမ် နှစ်ကြိမ် သုံးကြိမ် လေးကြိမသ်ညလြိုဘဲ ခါထုတပြဈတတသ်ည် ကို ခငဝြင်းက နောကြပြေီးသား ဖြစ်သည်။
“ကိုယ်…… အရမ်းလိုးချင်န်ပြေီ ဥမျမာရယ် ….. “
“ သလေိုကပြါလား…. “
တုနတ်ုနယ်ငယ်ငန်ှင့် ပြောမိပြောရာ ပြောလိုကသ်ည်။
“ မင်း စောကဖြုတလြေးကို တဈခါဘဲ လိုးရရင် ကြနပေပြါပြီ…။ ငှကေိုလည်း မင်းလိုသလောကြ ပေးမှာပါ… ပြနပြေးစရာ မလိုပါဘူး… “
ဥမျမာ တံတွေးကို မွိုခပြှီး တုံ့ပြနရြန် စကားကို ရှာသည်။ သူမ၏ နဖူးဆံစလေးများတွင် ခွှေးစေးလေးများ စို့ထွကလြာသည်။
“ လိုးကြရအောငကြှယ်…. နောြ…. “
ဥမျမာ၏ ကိုယလြုံးလေးကို တွန်းလှဲလိုကသ်ည်။ ဒူးနှစ်လုံးကို ပိုကထြားသော သူမ၏ လကလြေးများ ပြသှေားသည်။ ခွထေောကလြေးများမှာ ကြေးထားရာမှ ဆန့်ထွကသ်ှား၏။ အေးစကသ်ော မှပြငေန်ှင့် သူမ၏ ကြောပြငတ်ို့ ထိကပမြိသှားသည်။ ဥမျမာ၏ရငထြဲ ဒိတကြနဲ တုနသ်ှား၏။ ခငဝြင်း၏ နီရဲသော မကြဝြန်းအစုံက ခကထြနမြာကြောလာသည်။ ခငဝြင်း၏ ကိုယလြုံးကြီးက ဥမျမာ၏ ပေါငန်ှဈချောင်းပေါတ်ှင် ခွလွှကထြောကထြားသည်။ “အချောကြ“ ဟု အထငသ်ေးထားသော ခငဝြင်းက ဘီလူးကြီးတဈကောငန်ှယ် သနမြာသှကလြကန်သည်ေ။
“ ကြ…. ကမွကို…. မလုပပြါနဲ့… ကိုခငဝြင်းရယ် …”
ဖငလြေးကို လကန်ှဈဖကဖြှင့် ဖိအုပထြားရင်းမှ ပြောမိပြောရာ ပြော၍ ဥမျမာက တောင်းပနန်ရှောသည်။
“ ဖယစြမ်းပါ လကြ “
ခငဝြင်းက ဥမျမာ၏ လကကြို ကြမ်းတမ်းစွာ တွန်းဖယလြိုကသ်ည်။ ဥမျမာတဈယောကြ ထိတလြန့်သှားသည်။ သူမ၏ နို့မာမာလေးနှစ်လုံးကို ခငဝြင်းက ဆှဲညှဈသည်။ ဥမျမာ၏ မကြလြုံးတွေ ပြာဝသှေားသည်။ အသိစိတတ်ို့က ဝဝေါးထုံထိုင်းသှားကြသည်။ ခငဝြင်း၏ ခန်ဒာကိုယကြှီးက သူမပေါသ်ို့ ပျိုကလွာသည်။
ခငဝြင်း၏ ရငဘြတကြှီးကို တွန်း၍ ထောကထြားလိုကမြိသော ဥမျမာ၏ လကအြစုံက တဆတဆြတ် တုနန်သည်ေ။ မာကြောသော ခိုးလိုးခုလု ပစ်စည်းကြီးက ဥမျမာ၏ ရငထြဲတွင် တလှပလြှပ် ခံစားနရသေည်။
ဥမျမာ၏ သှေးသားများ ပြကပြှကဆြူ၍ ထလာသည်။သူမ၏ တကိုယလြုံး ပူနှေး၍ တကလြာရသည်။ သှားတွကေို စေ့စေ့ကိုကရြင်း ပါးစပမြှ အဖြားတကသ်လို တဟင်းဟင်း ညီးတွားလာသည်။
“ ထဘီခွှတလြိုကန်ောြ …. ဥမျမာ …”
“ အို…. ဟင့်အင်း… ဟင့်အင်း… မခွှတဘြူး… “
“ ကြှတ်… လုပရြတာ မလှတလြပလြိုကတ်ာကြာ…“
ဥမျမာ၏ ထဘီအောကစြကို အတင်းဆှဲလှနရြင်း ခငဝြင်းက ပြောလိုကသ်ည်။ ပြီးတော့ သူ့ပုဆိုး အောကစြကိုလည်း ဆှဲမလိုကသ်ည်။ နှေးထွေးသော အသားစိုငလြေးပေါသ်ို့ လီးထိပကြှီးက ထိမိလိုကသ်ည်။ တင်းသော မာသော ပို၍ နှေးထွေးသော စိုစိလေးဖြစ်နသေော အရာအားလုံး ရောပြှန်းလကြြ ထိတွေ့ခံစားလိုကရြသည်။ ဥမျမာ “ အှန့် “ ကနဲ တွန့်သှားသည်။
ပူနှေးဖိန်းရှိန်းသော အထိအတွေ့က အဝတမြဲ့ အသားစိုငန်ှဈခုကို ဖိန့်ဖိန့်တုနသ်ှားစသည်ေ။ ရှိန်းမှစွာ ခံစားလိုကရြမှုက မှှေးညင်းငယမြွား ခေါင်းထောင်၍ လာရသည့်အထိလည်း စိတမြွား လှုပရြှားကြရသည်။ ခငဝြင်းက နှေးအိသော ရငသ်ားလေးနှစ်မှှာ၏ အထကတ်ှင် ဖိကပထြားသော ခနှာကိုယအြား မကြှဘဲ လကန်ှဈဖကကြို ဆီးခုံကြားသို့ သှင်းပြီး လွှိုနှိုကကြာ သူ့လီးကိုကိုင်၍ ဥမျမာ၏ စောကဖြုတလြေးကို မကြည့်ဘဲ စမ်း၍ ထည့်သည်။ ခငဝြင်း၏ လကဖြွံက ဥမျမာ၏ စောကဖြုတအြုံလေး နှင့် ဖိပြတမြိကြသည်။
ဥမျမာက ကယောငကြတမ်း အသကရြှူမှနမြှနဖြှင့် ခငဝြင်း၏ လကမြောင်းကို တအားညှဈထားမိသည်။ လီးထိပကြ စောကဖြုတအြဝသို့ ပူနှေးအိစိုစွာ တေ့ကပမြိသည်။ ခငဝြင်းက သူ၏လီးကြီးကို နသေားတကြ အသင့်ပြငပြှီးသညန်ှင့် သူ၏လကကြို ဆှဲနှုတလြိုကသ်ည်။ ထို့နောကြ ဥမျမာ၏ ပုခုံးလေးကို စုံကိုငဆြှဲကာ ဖငအြားနှင့် ဆောင့်သှင်းလိုကသ်ည်။
“ ပြှတ်…. ဖြတ်…. ဘှတ်… “
“ … အာ့….အာ… “
ဥမျမာတဈယောကြ နှာခေါင်းလေးရှုံ့ကာ မကြန်ှာလေး ငိုမဲ့မဲ့ဖြစ်သှားသည်။ မညှာမတာ အလောသုံးဆယ် လိုးသှင်းလိုကသ်ော လီးထိပကြှီးက ထိကိုထိရမညဖြစ်သော ကာမအရသာဖူး စောကစြိလေးထိပကြို ခပကြှမ်းကြမ်း ဖိတွန်းသှားခွင်းကို ခံလိုကရြသောကြောင့်….. ဥမျမာ၏ ပေါငသ်လုံးသားတို့မှ ခွဖဝေါး အစုံအထိ ဖြိုးဖြိုးဖငွြးဖငွြး ခံစားလိုကရြသညဖြစ်၍ သူမ၏ ပါးနုနုလေး နှစ်ဖကမြှာလည်း ရှိန်းကနဲ ပူနှေးသှားရသည်။
တရှိနထြိုးဝငသ်ှားသော လီးကြီးက တဝကခြန့်အထိ တင်းတင်းလေး လိုးဝငသ်ှားကာ ဥမျမာ၏ ထိတလြန့်တကြား ညှဈလိုကမြှုကြောင့် သူမ၏ စောကပြတအြတွင်းသား နုနုလေးများကြားတွင် ညှပသ်ှားကာ စောကပြတ် နှစ်ခွမ်းကြားတွင် တဈဆို့ဆို့ကြီး ဖြစ်သှားသည်။
ဥမျမာက အံကြိတရြင်း မကြန်ှာလေးကို တဖကသ်ို့ စောင်းထားရသည်။ လတေိုးသံမှအပ တိတဆြိတင်ှိမသ်ကန်ကော ပတဝြန်းကငွတ်ဈခုလုံးသည် နေ့ခင်းကြောငတ်ောင် ချောကခြှား၍ နသည်ေ။
ခငဝြင်းကလည်း နေ့ပေါင်းများစွာ လပေါင်းများစွာ ကာလကြာရှညစြှာ အရိပတ်ကြည့်ကြည့်ဖြင့် လိုးချင်န်ခေဲ့သော ဥမျမာကို တကယလြိုးရပြီမို့ အသကုန် လိုးနမေိသည်။
“ ဘှတ်… ဖြတ်… ဖတ်…ဖတ်… ဖြတ်…. “
“ .. ဟင့်….အင်း… ကြှတ်…ကြှတ်… အမလေး.. နောျ… “
ဥမျမာ၏ မကြန်ှာပြငလြေး တဈခုလုံး ရဲရဲတောကြ အောငန်ီလာသည်။ သူမ၏ နုနုညကည်ကြ ဖောင်း ဖောင်းကဈကဈ ပါးဖြေးဖြေးလေးများမှာ ပုဇွနဆြိတခြုန် ခုနန်သည်ေ။ ခငဝြင်းက အဆင့်တကလြာသည်။ဒူးထောကြ၍ ထိုငလြိုကပြှီး ဥမျမာ၏ စောကဖြုတကြှီး ကို မကမြောစွာဖြင့် ငုံ့၍ ကြည့်သည်။ ဖောင်းကား စိုရှှဲနသေော ဥမျမာ၏ စောကဖြုတကြှီးထဲသို့ သူ၏ လီးချောင်းမာမာကြီး ဝငလြိုကြ ထွကလြိုကြ ဖြစ်နသညေကြို စိမပြှနပြေေ ကြည့်ရင်း တပမြကစြှာဖြင့် လိုးနသည်ေ။
ဖူးယောင်၍ တင်းပြောငန်သေော စောကဖြုတ် နှုတခြမ်းသားကြီး နှစ်ခွမ်းက တင်းတင်းကြီး ကားနသည်ေ။ ခငဝြင်း၏ လီးတနကြှီးက စောကဖြုတကြှီးထဲသို့ အားပါးတရ လိုးသှင်းလိုကတ်ိုင်း နှုတခြမ်းစပ် အသားလေးများက အထဲသို့ လိပလြိပဝြငသ်ှား၍ နကြသေည်။ တဖနသ်ူမ၏ စောကဖြုတထြဲမှ လီးတနကြှီးက ပြနထြုတလြိုကလြတေိုင်း စောကဖြုတထြဲမှ အတွင်းသား နီနီရဲရဲ နုနုလေးများ ပြဲကနဲ ပြဲကနဲ ပါလာသည်။
ခပကြစွကြစွြ တင်းတင်းကြပကြှပန်ှင့် စီးစီးပိုငပျိုင် လေးမို့ လိုးနရသေညမြှာ ခငဝြင်းအဖို့ ဘယအြရာနဲ့မှ မတူ အရသာတွေ ထူးနရသေည်။ လီးတနကြှီးကို ဥမျမာ၏ စောကခြေါင်းထဲသို့ ထုတခြွီ သှင်းခွီဖြင့် လိုးနရင်ေးက ခငဝြင်းသည် သူ၏ဖငကြှီးကို စောင်း၍ လီးတနကြှီးကို စောကခြေါင်းထဲတွင် ကန့်လန့်ဖြတအြောင် လုပလြိုကသ်ည်။
ထိုအခါတွငတ်ော့ မာကြောလှသော လီးချောင်းကြီး စောကခြေါင်းကဉွြးကဉွြးလေးထဲတွင် ကန့်လန့်လေး ဖြစ်သှားပြီး စောကပြတထြိပဝြမှ စောကစြေ့ထောငထြောငရြဲရဲလေးကို ဖိကပလြွှကြ ဖြစ်သှားသည်။ဆောင့်သည်။ ခငဝြင်းက အားရပါးရပင် ဆောင့်၍ အဆကမြပြတ် လိုးပစ်လိုကသ်ည်။
“ ဘှတ်…. ဖြတ်…. ပြှတ်…. ဘှတ်…. “
“ အင့်…. အိုး…. ဟိုး…. အင်း…. ဟင်း…. ကြှတ်…ကြှတ်… ကြှတ်…. “
တဈခကြြ တဈခကြြ ဥမျမာ၏ လကလြေးက ခငဝြင်း၏ ရငဘြတကြို လှမ်း၍ တွန်းသည်။ သို့သောြ ခုနှစ်ခကြြ ရှဈခကြမြွှ စောကဖြုတလြေးထဲတွင် လီးချောင်းကြီးက ကန့်လန့်လေးဖြတလြွှကြ စောကစြေ့လေးကို ကြိတကြာ ဆောင့်၍ ဆောင့်၍ လိုးသှင်းခွင်းကို ခံလိုကရြသောအခါ….
“ ပြှတ်…. ဘှတ်…. ပလှတ်….. စွပ်…. ပြှတ်……”
“…. အမေ့…. အား….ဟား….. အား…. ပါး….ပါး….”
ဥမျမာ၏ လကလြေးနှစ်ဖကကြ ခငဝြင်း၏ ခါးကို ကစွကြစွပြါအောင် ဖကကြိုငလြိုကရြင်း သူမ၏ ခါးလေးမှာ အတောပြင် ကော့တကကြာ ဥမျမာ၏ ခေါင်းလေးကတော့ ဆံပငလြေးများ ဖြာလံကြဲသှားသညထြိ ခါရမ်းသှားတော့လသည်ေ။
“…ကောင်း….. ကောင်း..လိုကတ်ာ… ဥမျမာ… ရယ်…”
ခငဝြင်းက မခွိမဆန့် အသံဖြင့် မှှင်းမှှင်းလေး ပြောလိုကရြင်း သူ၏ဖငကြှီးကို ဆတကြနဲ ဆတကြနဲ ဆောင့်ကာ ဖိကပလြိုကပြှီး သုတရြမွေားကို ဒလဟော ပန်းထည့်လိုကလြတေော့သည်။ ဥမျမာတဈယောကြ စောကခြေါင်းတလွှောကြ သားအိမထြဲထိပင် နှေးကနဲ ပူကနဲ ခံစားလိုကရြခွိနတ်ှငတ်ော့ သူမ၏ ဖြူဖြေးသှယလြသွော လကလြေးနှစ်ဖကကြ ခငဝြင်း၏ ကိုယလြုံးကြီးကို အတင်းပင် ကြုံး၍ ဖကကြာ တဟင်းဟင်းဖြင့် တုနတ်ကသ်ှားပါလတေော့သည်။
ပြီးပါပြီ။
ရေးသားသူ – အမညမြသိ