“ဘုန်း”ဆောကလြုပရြေး ဆိုလွှင် မသိသူ မရှိသလောကပြင် ။ ဝနဆြောငမြှုကောင်းခွင်း၊ ဒီဇိုင်းသသပေလြှပခွင်း၊ ခိုငခြန့ပြှီး အလုပအြပသ်ူများ၏ စိတတ်ိုင်းကြ ဆောငရြှကပြေးခွင်း တို့ကြောင့ြ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့လြည်း ဘုန်းခန့တ်ဈယောကြ အလုပမြွားပြီး project တဈခုဖြင့ြ ဧည့်ခန်းထဲတွင် အလုပရြှုပ် နလသေည်ေ။
“ကိုကို မအိပသ်ေးဘူးလား အခွိနလြည်းကြည့်ြဦး”
မိမိ၏ဇနီး ခစွဖြူး အသံကြားမှ ဘုန်းခန့ြ နာရီကို လှမ်းကြည့်မြိသည် ။ ည ၁၂:၂၀ ပငရြှိပြီ ဖြစ်သည်။
“အလုပလြုပတ်ာလည်း လုပတ်ာပေါ့ ကိုကိုရယ်။ ကနွြးမားရေးလည်း ဂရုစိုကြဦးမှပေါ့”
ဟုပြောကာ ဘုန်းခန့ဘြေးမှာ ဝငထြိုငလြိုကသ်ည်။
“ပြီးခါနီးမို့ တခါတည်း အပြီးသတလြိုကခြငွလြို့ပါ မိန်းမရယ်”
ဘုန်းခန့ြ သူ၏ဘေးတွင် ဝငထြိုငလြိုကသ်ော ခစွဖြူးကို မကြည့်ပြဲ ကြနပြွူတာထဲမှ သူ၏အလုပကြိုသာ အားရုံစိုကြ၍ ပြနပြှောလိုကသ်ည်။
“ကိုကို ခစွလြေးတို့ကို အရငလြို ဂရုမစိုကန်ိုင် ၊ အခွိနမြပေးနိုငတ်ာ တောတ်ောကြှာပြီးနောြ ကိုကို”
“ခစွကြလည်းကြာ ကိုကိုလုပန်တောတွေ အားလုံးက ခစွတ်ို့အတွကပြဲလေ”
“ဒါတော့ဒါပေါ့ ကိုကိုရယ်။ ကိုကိုက ညတိုင်း အလုပတ်ှနေဲ့ပဲ အခွိနကြုနန်တေော့ ခစွကြ ကိုကိုကနွြးမားရေး ထိခိုကမြှာ စိတပြူလို့ပါ”
ဟု ဝမ်းနည်းပူပနသ်ော အသံဖြင့ပြှောပြီး ဘုန်းခန့ြ ပုခုံးပေါသ်ို့ သူမ၏ ခေါင်းလေး မှီထားလိုကသ်ည်။ ဟုတတ်ော့လည်း ဟုတသ်ည် ။ အရငလြို သူမတို့ သားအမိပေါြ အခွိနမြပေးနိုငတ်ော့ပဲ အလုပကြိုပဲ အာရုံစိုကြ လုပန်မေိသည်။ သမီး အမှှာလေးနှစ်ယောကြ မှေးပြီး သုံးနှစ်လောကန်တေော့ အလုပအြပသ်ူတွေ များလာသည်။
နယဘြကခြှမ်းမှ အလုပအြပသ်ူများလည်း ရှိလာသဖြင့ြ ခရီးလည်း ခဏခဏထွကရြသည်။ လငမြယားချင်ြး ဆကဆြံဖို့ ကတွော့လည်း တဈလမှာ တဈကြိမတ်ောင် အနိုငန်ိုင်။ အခုတောင် သမီးနှစ်ယောကကြ ၅ နှစ်ထဲရောကလြို့ ကြောင်းတောင် တကန်ပြေီ။ အခွိနကြပဲ ကုနတ်ာမှနန်လေို့လား။
“ဟူး ပြီးပါပြီး ခစွရြယ်”
လပေူတဈခကြြ မှုတထြုတ်၍ လုပလြကစြ အလုပကြို လကစြသပပြှီး ဘုန်းခန့ကြ ခစွဖြူးကို ပြနပြှောလိုကခြှင်း ဖြစ်သည်။ ညနေ ၅:၀၀ ခန့လြောကကြ ထိုငပြှီး လုပန်သေော အလုပကြ ည ၁၂:၃၀ မှပင် ပြီးတော့သည်။ ထို့နောကြ သူတို့ လငမြယားနှစ်ယောကြ အိမခြန်းထဲသို့ ဝငသ်ှားလတေော့သည်။
“ဆရာ နမကေောင်းဘူးလား အဆငပြှရေဲ့လား”
ပန်းရံဆရာ ဦးအောငမြှ ရှူံ့မဲ့နသေော ဘုန်းခန့မြကြန်ာကို ကြည့်ြ၍ လှမ်းမေးလိုကခြှင်းဖြစ်သည်။ ညက ညဉ့န်ကမြှ အိပရြပြီး မနကစြောစော ထရတာကတဈကြောင်း၊ အရင် နေ့တွကေ အိပရြေးပကြခြဲ့တာတွကေ တဈကြောင်းကြောင့ြ ခေါင်းထဲမှာ မူးနောကန်ောကဖြစ်ပြီး စိတမြကြညမြလင် ဖြစ်နခွင်ေးဖြစ်သည်။ ဒါကြောင့ြ ခစွဖြူး အမြဲပြောနတောကိုး ကနွြးမားရေး ဂရုစိုကဆြိုတာ။
“ဟုတတ်ယ် ဦးအောငရြေ ခေါင်းနည်းနည်း မူးနသလေို ဖြစ်နလေို့ပါ”
“ဒါဆို အိမပြှနန်ားလိုကပြါလား ဆရာ”
“အင်း ပြနန်ားလိုကမြယ် ဦးအောငရြေ”
“ကားလည်း ဂရုစိုကမြောင်းသှားဦး ဆရာရေ”
“ဟုတကြဲ့ပါ ကြေးဇူးပါပဲ ဦးအောငရြေ”
ဟု ပြောကာ ကားရှိရာသို့ လှည့ထြှကခြဲ့လသည်ေ။ ဦးအောငကြ ဘုန်းခန့အြတွကြ အားကိုးအားထားရသော လူယုံတဈဦးဆိုလည်း မမှားပေ။ အလုပန်ဲ့ ပတသ်တတ်ာ မှနသ်မွှ ဦးအောငန်ှင့ြ စိတခြလွကခြွ ထားခဲ့လို့ရသည်။ ထို့ကြောင့လြည်း ဘုန်းခန့ြ အိမပြှနန်ားရန် ဆုံးဖြတလြိုကခြှင်းဖြစ်သည်။
“ကြှီ….”
“ဟာ အရေးထဲ ကားက ဘာဖြစ်ပြနတ်ာလဲကြာ”
အလုပဆြိုဒမြှ အိမသ်ို့ရောကရြန် မိနဈ ၃၀ ခန့ြ ကားမောင်းရမည်။ မိနဈ ၂၀ ခန့ြ မောင်းပြီးနောကြ လမ်းခုလတ် တဈနရောတွင် ဘုန်းခန့ြ၏ ကားမှာ မောင်းနရင်ေး ထိုးရပသ်ှားသောကြောင့ြ တဈကိုယတ်ည်း စိတပြကြလြကပြကြြ ရရှတေလြိုကခြှင်း ဖြစ်သည်။ ပြီခဲ့သည့အြပတ် နယဘြကသ်ို့ ဟိုင်းဝေးခရီး မောင်းထားပြီး ပြနရြောကတ်ော့လည်း အလုပမြအားတာနဲ့ ကားကို မစဈဆေးဖြစ်ဘူး။ထို့ကြောင့ထြငသ်ည် ကားက ပညာပြလပြေီ။
“ဟယလြို ဆရာဦးမောငလြား”
“ဟုတပြါတယ် ငါ့တူ ဘာကိဈစများလဲကြယ်”
“ဦးရေ ကြှနတ်ောကြား ဘာဖြစ်သှားလဲမသိဘူး ထိုးရပသ်ှားလို့ အဲ့တာ လာကြည့်ပြေးလို့ ရမလားဆရာ”
“ဘယန်ားမှာလဲ ငါ့တူ ဦးလာကြည့်ပြေးမယ်”
“ကြေးဇူးပါ ဦးရေ နရောကတော့ ( ) လမ်းမှာပါ”
“အေးအေး ဦးအခုလာခဲ့မယ်”
ဟုဆိုကာ ဖုန်းခသွှားလသည်ေ။ ဦးမောငကြ ဝပရြှော့ပိုငရြှင် တဈယောကဖြစ်သည် ။ ကားနှင့ပြတသ်တပြှီး ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ၏ ဝပရြှော့မှာပင် ပြသည်။ ထို့ကြောင့လြည်း မိတရြင်း ဆှရင်ေး သဖြယပြင် ဖြစ်နကြခွေင်း ဖြစ်သည်။ ဖုန်းခပြှီး လကပြတန်ာရီ တဈခကြကြှည့မြိသည်။ မနကြ ၁၀:၀၀ နာရီ။ နောကဆြယမြိနဈခန့ြ စောင့ပြှီးသောအခါ ဦးမောငကြ သူ့၏ တပည့တ်ဈယောကြ နှင့အြတူ ရောကလြာလသည်ေ။
“ဘယလြိုဖြစ်တာလဲ ငါ့တူ”
ဟုဆိုကာ ကားဘောနပစ်ြဖြင့ပြှီး စဈဆေးနသည်ေ။
” မသိပါဘူးဦးရေ မောင်းနရင်ေး ထိုးရပသ်ှားတာပဲ”
“ဘတ်ထရီငုတကြှောင့ြ ထငတ်ယ် ပါဝါကပြှီး ရပသ်ှားတာ ဝပရြှော့ကို ဆှဲသှားရတော့မယ် ငါ့တူ”
“ဦး အဆငပြှသလေိုသာ လုပတ်ော့ ဦးရေ ဒါဆိုလည်း ကြှနတ်ောဆြိုငကြယ် taxi နဲ့ပဲ ပြနလြိုကတ်ော့မယ်”
“အေးအေး ငါ့တူ”
ဘုန်းခန့လြည်း ဦးမောငကြို ကားသော့ပေးပြီး ဆိုငကြယ် taxi ဌားကာ အိမပြှနခြဲ့တော့သည်။
“ဒီမှာပဲ ငါ့ညီရောကပြှီ”
ဘုန်းခန့ြ ခွံရှေ့ရောကတ်ော့ ကယရြီသမားကို ရပခြိုင်းပြီး ဆင်းလိုကသ်ည်။
“ဘယလြောကကြလွဲ ညီ”
“၁၀၀၀ ပါအဈကို”
ကသွင့င်ှရှင်ေးပြီး ခွံထဲသို့ ဝငရြနပြှငလြိုကသ်ည်။ ခွံစောင့ြ ဦးဘတိုးကို လှမ်းခေါမြညပြှုစဉြ ခွံတံခါးက သော့မပိတထြားသဖြင့ြ မခေါတ်ော့ပဲ ဝငခြဲ့လိုကသ်ည်။
“ဦးဘတိုးက ဘယသ်ှားနတောလဲ ဈေးသှားဝယန်တောများလား”
ဘုန်းခန့ြ တဈကိုယတ်ည်းတွေးရင်း ခွံထဲဝငလြာသည်။ ဘုန်းခန့တ်ို့ အိမကြ ပေ ၄၀’x၆၀’ ကို RC နှစ်ထပတ်ိုကလြေး ဆောကထြားသည်။ အိမန်ှင့တ်ှဲလကြြ ကားဂိုထောငမြှာတော့ ခွံစောင့ြ ဦးဘတိုးအတွကြ အခန်းတဈခန်းရှိသည်။
ဦးဘတိုးက ဆှမရှေိ မွိုးမရှိ တဈကောကကြှှကြ။ အသကြ ၅၀ ခန့ရြှိပြီး သနမြာပြီး လငွမြှနဖြှတလြတတ်ုန်း။ အသားမည်းမည်း၊ အရပမြှင့မြှင့ြ အညာသား တဈယောကဖြစ်ပြီး အလုပကြှိုးစား၍ လုံခွုံရေး စိတခြရွသူလည်း ဖြစ်သည်။
ဘုန်းခန့ြ အိမရြှေ့တံခါးမကြီးရှေ့ ရောကတ်ော့ တံခါးပိတထြားသဖြင့ြ စိတထြဲ ဇဝဇဝေါ ဖြစ်သှားသည်။ ခွံစောင့ြ ဦးဘတိုးလညမြတွေ့၊ ခစွဖြူးက ဈေးသှား ဝယခြိုင်းနလေို့လား။ တံခါးရှေ့ ရောကြ၍ တံခါးခေါကပြှီး ခစွဖြူးကို လှမ်းခေါမြညပြှုစဉြ
” ဟင်း ဟင်း ဟင်း”
ညည်းသံ သဲ့သဲ့ကြောင့ြ ဘုန်းခန့ြ လကတ်ှေ တုန့ခြနဲ့ ရပသ်ှားလသည်ေ။ ဟမ် ဘာသံလဲဟ။ သူကြားသော ညည်းသံ သဲ့သဲ့ကို သသခွေောခွာ သဲသဲကြဲကြဲ မကြားရသောကြောင့ြ တံခါး မခေါကတ်ော့ပဲ တံခါးနားကပပြှီး သချော နားထောငလြိုကလြသည်ေ။ အသံက ဧည့ခြန်းမှလာသော အသံဖြစ်သည်။
“ဟင်း ဟင်း အား အိုး ကောင်းလိုကတ်ာ”
ဟင် ဒါခစွဖြူး အသံပဲ။ ဘုန်းခန့တ်ဈယောကြ ခစွဖြူး ဘာတွေ လုပန်တောလဲဆိုတာ သိချင်စြိတ် ပြင်းပြ လာသောကြောင့ြ မှနပြှတင်းပေါကမြှ တဆင့ြ ဧည့ခြန်းသို့ ချောင်းကြည့်လိုကလြသည်ေ။
“ဟင် ခစွဖြူး”
မှငလြိုကရြသော မှငကြှင်းကြောင့ြ ဘုန်းခန့တ်ဈယောကြ အံဩ တုနလြှုပသ်ှားသည်။ ဘုန်းခန့န်ှင့ြ ခစွဖြူးတို့၏ အိမထြောငသ်ကမြှာ ၁၀ နှစ်ခန့ရြှိပြီး တဈဦးနှင့တ်ဈဦး ခစွခြငမြှတန်ိုး စုံမကြ၍ လကထြပ် ယူထားကြခွင်း ဖြစ်သည်။ ဘုန်းခန့မြှာ အသကမြှာ ၃၇ ခန့ရြှိပြီး ခစွဖြူးမှာ ၃၀ ဝန်းကငွြ ဖြစ်သည်။ အသကကြှာလှန်းတာက တဈကြောင်း၊ အရမ်းခစွလြှန်းတာက တဈကြောင်းကြောင့ြ သူမကို အလိုလိုကထြားမိလသည်ေ။ အခုတော့ ခစွဖြူး လုပရြပကြှောင့ြ ဘုန်းခန့ရြငထြဲ နာကငွဝြမ်းနည်းနမေိသည်။
“အိုး ဟင်း ဟင်း ကောင်းလိုကတ်ာ”
ထိုမှငကြှင်းကို ဘုန်းခန့ြ ဆကကြှည့ဖြို့ ခွန်းအားမရှိတော့။ ဘာလုပလြွှင် ကောင်းမညန်ည်း။ ဒီအခွိနမြှာ တံခါးခေါကပြှီး ဝငသ်ှားလွှငကြော။ မဖြစ်သေးပါဘူး။ သူ့စဉြးစားရခကန်သည်ေ။ နောကဆြုံးတော့ သူ ဆုံးဖြတခြကြတ်ဈခုကို ပိုငပျိုငန်ိုငန်ိုင် ခလွိုကပြုံရသည်။ ဘယသ်ူမှ မသိခင် လာလမ်းအတိုင်း ပြနလြှည့ြ သှားလိုကသ်ည်။ ခွံပြငရြောကတ်ော့ သူ၏ ဖုန်းကိုထုတ်၍ တဈနရောသို့ ဖုန်းဆကလြိုကသ်ည်။
“ဟယလြို ဦးမောင် ကားရပြီးလားဗွ”
“နောကြ နာရီဝကလြောကဆြိုရပြီ ငါ့တူ ဦးလာပို့ပေးရမှာလား”
“ရပါတယ် ဦး ကြှနတ်ောပြဲ လာယူလိုကပြါ့မယ်”
“အေး အေး”
ဟုဆိုကာ ဖုန်းခသွှားလသည်ေ။ ထို့နောကြ လမ်းထိပရြှိ ဆိုငကြယ် taxi ဂိတသ်ို့ လမ်းလွှောကြ ထွကသ်ှားပြီး taxi ငှားကာ ဦးမောငဝြပရြှော့သို့ ထွကခြဲ့လတေော့သည်။ ဘုန်းခန့ြ ကားသှားယူပြီး အိမမြပြနတ်ော့ပဲ တည်းခိုးခန်းတဈခုသို့ သှား၍ တည်းခိုး အနားယူနလေိုကသ်ည်။
“ကလင် ကလင် ကလင်”
ဘုန်းခန့ြ ဘယလြောကထြိ အိပပြွောသ်ှားမှန်း မသိ။ ဖုန်းသံကြားမှ လန့န်ိုးပြီး နာရီကြည့်တ်ော့ ည ၈ နာရီခွဲတော့မည်။ အိပပြကြည်တွမွေားပြီး စိတဖြိစီးမှုတွကြေောင့ြ အိပပြွောသ်ှားခွင်း ဖြစ်သည်။ ဘုန်းခန့ဖြုန်းကို ကောကကြိုငလြိုကသ်ည်။
“ဟယလြို ခစွြ”
“ကိုကို ဘယမြှာလဲ”
“ကိုကို အလုပကြိဈစနဲ့ အလုပအြပသ်ူ တဈယောကကြို သှားတွေ့နတော ဘာဖြစ်လို့လဲခစွြ”
“ည ၉ နာရီထိုးတော့မယ် ကိုကို ပြနမြလာသေးတော့ စိတပြူလို့ မေးကြည့်တ်ာပါ”
“ခဏနေ ပြနလြာတော့မှာပါ စိတမြပူနနေဲ့တော့နောြ ခစွြ”
“အင်းပါ ဒါဆိုဒါပဲနောျ ကိုကို”
ဟုဆိုကာ ဖုန်းခလွိုကလြသည်ေ။ ခစွဖြူး စိတထြဲတွငလြည်း ဇဝဇဝေါ ဖြစ်နသည်ေ။ အရငကြဆို ညနေ ၅ နာရီဆို ကိုကို ပြနလြာနကဖြှေဈသည်။ နောကကြမွညဆြိုလွှငလြည်း ကြိုတင် ဖုန်းဆကပြှောလေ့ရှိသည်။ ထို့ကြောင့လြည်း စိတပြူ၍ ကိုကို အလုပရြုံးဖုန်းကို ဆကြ၍ မေးကြည့်ရြာ မနကြ ၁၀ နာရီခန့ကြ နမကေောင်းသဖြင့ြ ပြနသ်ှားကြောင်းပြောသည်။
ကိုကိုက သူအလုပလြုပန်ခွေိန် ဖုန်းဆကလြွှင် မကြိုကသ်ောကြောင့ြ သူ့ရုံးဖုန်းကို ဆကလြိုကခြှင်းဖြစ်သည်။ ခုနက ဖုန်းဆကမြေးတော့ ကိုကိုပြောတာ တဈမွိုး။ ခစွဖြူး စဉြးစားရင်း ခေါင်းရှုပလြာသည်။ ထိုအခွိနသ်ာ ကိုကို အိမပြှနလြာခဲ့တာ အမှနဆြိုရင်။ အို မဖြစ်နိုငပြါဘူးလေ။ ကိုကို ပြနလြာတယဆြို ကားဟှန်းသံ ကြားရမှာပေါ့။ ခစွဖြူးတဈယောကြ တဈကိုယတ်ည်း ဧည့ခြန်းမှာ ထိုငပြှီးတွေးရင်း ရငလြေးနမေိသည်။ ထိုစဉြ
“တီ တီ တီ”
“ကိုကို့ကားသံကြားတယ် ပြနလြာပြီထငတ်ယ်”
ခစွဖြူး စိတ် မလုံမလဲဖြင့ြ ဧည့ခြန်းမှထကာ အိမရြှေ့တံခါးဝသို့သှားပြီး ဘုန်းခန့ြ ကားဝငလြာတာကို ကြည့်န်မေိသည်။ ဘုန်းခန့ကြ တဈခါတည်း ကားကို ဂိုထောငထြဲ မောင်းဝငသ်ှားသည်။ ပြီးနောကြ ခစွဖြူးဆီသို့ လွှကြလောပြီး
“ကလေးတွေ အိပကြုနပြှီးလားခစွြ”
“စောစောလေးကပဲအိပသ်ှားတယ်”
ခစွဖြူး ဘုန်းခန့ကြို အကဲခတကြှည့သ်ည်။ ကိုကိုက ပုံမှန် အတိုင်းပင်။ မနကကြ အိမပြှနမြလာခဲ့ဘူး ထငသ်ည်။ ခစွဖြူးတဈယောကြ အခုမှပင် စိတသ်ကသ်ာရာ ရတော့သည် ။ ဘုန်းခန့မြှာတော့ ဘာမှမဖြစ်သလို ပုံမုနအြတိုင်း နနပေမေေဲ့ ရငထြဲမှာတော့ ခံစားခကြပြေါင်း များစွာနှင့ြ။
“ကိုကို ရအရေငခြွိုးမှာလား ထမင်းအရငစြားမှာလား”
“ရအရေငခြွိုးမယ် ထမင်းမစားတော့ဘူး အပြငကြ စားလာလို့”
ဟုဆိုကာ ခစွဖြူး၏ခါးကိုဖကြ၍ အိပခြန်းထဲသို့ ဝငသ်ှားသည်။ ပြီးနောကြ ရချိုးခန်းဝငကြာ ဘုန်းခန့ြ ရချိုးနတေော့သည်။ မနကကြ အကြောင်း စဉြးစားရင်း ဘုန်းခန့ြ တောတ်ောန်ှင့ြ အိပမြပြောပြေ။ ခစွဖြူးနှင့ြ ဦးဘတိုး ဘယလြိုတွေ ဖြစ်ကုနတ်ာလဲ။ ဘယအြဆင့ထြိ ရောကကြုနပြှီလဲ။ ဘယအြခွိနကြ စဖြစ်နကြတောလဲ။
ဧည့ခြန်း မှနပြှတင်းပေါကကြို ကြောပေး၍ ဆိုဖာနောကမြှီကို ကိုငကြာ ထမိနလြှနပြှီး ဖငကြုန်းနသေော ခစွဖြူး၏ စောကဖြုတကြို ဦးဘတိုးက ယကပြေးနခွင်ေး ဖြစ်သည်။ ခစွဖြူး၏ ဖြူဖြေး စွင့ကြားနသေော ဖငန်ှဈတုံးကို ကိုငကြာ နီရဲပြူးထွကန်သေော စောကဖြုတကြို ယကပြေးနသေော မှငကြှင်းက ဘုန်းခန့ြ မကြလြုံး မှိတလြိုကတ်ိုင်း အမှငအြာရုံမှာ ပေါပြေါလြာနသည်ေ။ နောကပြှီး ဘာတွဆကေဖြစ်ကြလဲ။ စဉြးစားရင်း အာခေါငပြင် ချောကလြာသည်။
တဈခုခုကို ဆုံးရှုံးလိုကရြပြီး နှမှောတသ ဖြစ်နရသေလိုနှင့ြ တဈခုခုကို ကြနပြေ အားရသလို ခံစားနရပြေနသ်ည်။ ဘုန်းခန့တ်ဈယောကြ မိမိစိတကြို မိမိ နားမလညန်ိုငအြောင် ဖြစ်နတေော့သည်။ တွေးရင်း တွေးရင်း တောတ်ောန်ှင့ြ အိပမြပြောြ။ နေ့လညကြ အိပထြားသောကြောင့လြည်း ပါမညထြငသ်ည်။
မကြလြုံးမှိတ်၍ စဉြးစားနလေိုကတ်ာ မနကြ သုံးနာရီပင် ထိုးတော့မည် ဖြစ်သည်။ ထိုစဉြ အိပပြွောန်သေော ခစွဖြူးမှာ လူးလှန့လြာပြီး ထထိုငလြိုကလြသည်ေ။ ထို့နောကြ အိပခြန်းတံခါးဖြင့ကြာ အိမန်ောကဖြေးဘကသ်ို့ ထွကသ်ှားတော့သည်။
ဘုန်းခန့တ်ဈယောကြ အံဩသှားလသည်ေ။ ညကြီး အခွိနမြတောြ ခစွဖြူးတဈယောကြ ဘယသ်ှားပြီး ဘာသှား လုပပြါလိမ့ြ။ အပေါ့အပါးသှားတာ ဆိုလွှငလြည်း အိမခြန်းထဲမှာပင် အိမသ်ာရချိုးခန်းက တွဲလကြြ။ သိချင်စြိတကြ ထိန်းမရတော့ ။
၁၀ မိနဈခန့ကြှာတော့ ဘုန်းခန့ြ မီးဖိုချောငဘြကသ်ို့ ထွကကြှည့ြ လိုကသ်ည်။ ခစွဖြူးကို မတွေ့။ အိမန်ောကဖြေး တံခါးကလည်း ဖြင့လြကြြ။ သူ ဘာမှစဉြးစားမနတေော့၊ နောကဖြေးပေါကမြှ ဆင်းပြီး ကားဂိုထောငန်ှင့ြ ကပလြကြြ ဦးဘတိုး အခန်းဆီသို့ ခွသေံလုံလုံဖြင့ြ လွှောကသ်ှားလိုကသ်ည်။ အပြငမြှာတော့ မီးမထွန်းထား၍ မှောငန်ပမေယေ့ြ ဦးဘတိုး အခန်းတွင်း၌ ညအိပမြီးလေး ထွန်းထားသောကြောင့ြ အခန်းတွင်း၌ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မှငရြလသည်ေ။
“ဟင် ခစွဖြူး”
ခစွဖြူးတဈယောကြ ဦးဘတိုးလီးကို အားရပါးရ စုပပြေးနသည်ေ။ ဦးဘတိုးက ကုတငပြေါတ်ှင် ပကလြကြ အိပန်ပြေီး ခစွဖြူးက ဦးဘတိုး၏ ခွရင်ေးဘကြ၌ ဖငကြုန်းပြီး လီးစုပန်ခွင်ေး ဖြစ်သည်။ နှစ်ယောကစြလုံး ကိုယပြေါြ၌ အဝတအြစားများ မရှိကြတော့ပေ။ ဘုန်းခန့ဘြကကြ ကြည့်လြွှင် ဘေးတစောင်း အနအထေား မှငကြှင်းမို့ ဦးဘတိုးလီးကို ကောင်းစွာမှငန်ရသေည်။
ဦးဘတိုးလီးမှာ ၆ လကမြခန့ြ ရှညပြှီး လုံပတ် တောတ်ောြ တုတသ်ည်။ ဘုန်းခန့လြီးထကြ အနည်းငယ် ပိုတုတသ်ည်။ ခစွဖြူးက လီးစုပရြင်း မောလာသဖြင့ြ သူမပါးစပထြဲမှ လီးကို ဆှဲထုတလြိုကပြှီး ဦးဘတိုးကို လှမ်းမေးလိုကလြသည်ေ။
“ကောင်းလား ဦး”
“ကောင်းတာပေါ့ ကလေးရယ်။ ဦးလည်း မိန်းမဆုံးပြီး ကတည်းက ဒီလို မခံစားရတာကြာပြီးလေ။ ဒီညတော့ ကလေးကို ဦးလိုးခွင့ရြပြီလား”
“အင်းပါ ဦးရယ်။ ဒီညတော့ ဦးကို လိုးခွင့ပြေးတော့မှာပါ”
“ကလေးရယ်”
ဟုဆိုကာ 69 ပုံစံပြောင်းပြီး လီးပြနစြုပန်တေော့သည်။ ဦးဘတိုးလည်း ခစွဖြူးစောကဖြုတကြို ယကပြေးလတေော့သည်။
ခစွဖြူးက ဦးဘတိုးနဲ့ အလိုးမခံရသေးဘူးပေါ့။ ဒီည လိုးကြတော့မှာပေါ့။ ဒါဆို ဦးဘတိုးနှင့ြ ခစွဖြူးက ဒီလိုဖြစ်တာ မကြာသေးပုံပင်။ ဘုန်းခန့တ်ှေးရင်း ခစွဖြူးတို့ကို ကြည့်န်သည်ေ။ ရငထြဲတွငလြည်း နှမှောသလို ဝမ်းနည်းသလိုနှင့ြ တဈဖကတ်ှငလြည်း သှေးသား ဆူပြကပြှီး ကာမစိတ် နိုးကြှလာသလို ခံစားနရသေည်။ လီးကလည်း မတရား တောငလြာနသည်ေ။ ဘုန်းခန့ြ ကိုယ့ကြိုယကြို နားမလည်းနိုငအြောင် ဖြစ်နမေိသည်။
၁၀ မိနဈခန့ြ ကြာပြီးနောကြ ခစွဖြူးက ဦးဘတိုးဘေးတွင် အိပခြလွိုကလြသည်ေ။ ဦးဘတိုးကမူ ထ၍ ခစွဖြူး ပေါငန်ှဈလုံးကြားတွင် ထိုင်၍ နရောယူလိုကသ်ည်။ ပြီးနောကြ မဲမဲတုတတ်ုတ် ဒဈဖူးကား ထောငမြတန်သေော သူ၏လီးကြီးကို အရညရြှှဲနသေော ခစွဖြူး၏ စောကဖြုတန်ှုတခြမ်းဝတွင် တေ့ထားလိုကပြှီး
“ကလေးကို ဦးလိုးတော့မယ်။ ကလေး အဆငသ်င့ဖြစ်ပြီလား”
“လိုးပါတော့ ဦးရယ်။ ခစွဖြူး တအား အလိုးခံချင်န်ပြေီ”
ဟု ပြနပြှောလိုကလြသည်ေ။ ခစွဖြူးသည် ရိုးရိုးအေးအေး နတတေသ်ူဖြစ်ပြီး သူတပါး အပေါကြိုလည်း ကြငန်ာသနားတတကြာ အားနာတတသ်ူလည်း ဖြစ်သည်။ အရှကြ အကြောကလြည်း ကြီးသည်။ လိငကြိဈစနှင့ြ ပတသ်တလြွှင် ပိုဆိုးသည်။ ဘုန်းခန့ြ၏ လီးကိုပင် မစုပပြေးဘူးပေ။
ယခု မှငန်ရသေော ခစွဖြူးသည် အရငကြ ခစွဖြူးမှ ဟုတရြဲ့လားဟုပင် ဘုန်းခန့ြ တွေးနမေိသည်။ ဘုန်းခန့ကြ တောငန်သေော သူ၏လီးကို ပုဆိုးအပြငဘြကမြှ ကိုငကြာ ဂွင်းထုရင်း ဦးဘတိုး လိုးတော့မည့် သူ့၏ မိန်းမခစွဖြူးကို စိတလြှုပရြှားစွာ ကြည့်န်သည်ေ။
ဘုန်းခန့ြ သူ့အလုပန်ှင့သ်ူ ရှုပန်သည်ေ။ သူ့ကိုကြည့်ပြှီး ခစွဖြူး ဝမ်းနည်းသလို ခံစားရသည်။ ညားခါစကလို သူမအပေါြ ဂရုစိုကမြှုတွေ ၊ ခစွခြငကြှငန်ာမှုတွေ မရှိတော့ပဲ အလုပကြိုပင် ကုန်းရုန်းလုပန်သည်ေ။ မိသားစုနှင့လြည်း အရငလြို နှေးထွေးမှု မရှိတော့ပဲ မိုးလင်းအလုပသ်ှား မိုးခွုပပြှနလြာ၊ ပြနရြောကရြင် လည်း မနား၊ ဧည့ခြန်းတွင် ကြနပြွူတာတဈလုံးနှင့ြ အလုပရြှုပန်တတေသ်ည်။
ပြောပြနလြွှငလြည်း ‘ကိုကိုလုပန်တော ခစွဖြူးတို့အတွကပြဲ’ ဟု ပြနပြှော တတလြသည်ေ။ ခစွဖြူးလည်း အသှေးအသားနှင့ြ လူသား တဈယောကပြင်။ ကာမအရသာကို ကောင်းကောင်း ခံစားချင်သ်ည်။ သို့ပမယ်ေ ဘုန်းခန့ကြ အခွိနမြပေးနိုင် ။ တဈလတဈကြိမတ်ောင် အနိုငန်ိုင်။ လိငဆြကဆြံရငလြည်း ခဏလေးနှင့ြ ပြီးပြီးသှားသောကြောင့ြ ခစွဖြူးမှာ ဆန့တ်ငငင်င်။ ကာမအရသာကို အပြည့အြဝ မခံစားရပေ။
ဘုန်းခန့ကြ နယဘြကသ်ို့ အလုပကြိဈစဖြင့ြ မကြာခဏဆိုသလို သုံးလေးရကအြိပ် ခရီးလည်း သှားရတတသ်ေးသည်။ ထိုအခွိန် မွိုးတွင် ဦးဘတိုးနှင့ြ သူမတို့သားအမိသာ ကနွခြဲ့၍ ဦးဘတိုးကိုသာ အားကိုးရလတေော့သည်။ ဒီလိုနှင့ြ ဘုန်းခန့ြ နယဘြကသ်ို့ ခရီးသှားနခွေိနတ်ှင် ဖြစ်သည်။
“မမလေး မမလေးရေ ”
ဦးဘတိုး ခစွဖြူးကိုခေါြ၍ အိမထြဲဝငလြာစဉြ ဧည့ခြန်း၌ အိပပြွောန်သေော ခစွဖြူးကိုတွေ့၍ ဆကမြခေါတ်ော့ပဲ အပေါကဝြတွင် ရပ်၍ သူမကို ကြည့်န်မေိသည်။ ခစွဖြူးက အိမပြေါကဝြကို ကြောပေး၍ ဆိုဖာပေါြ၌ အိပပြွောန်သည်ေ။ သူမ၏ လုံးဝန်း တင်းကားနသေော ဖငန်ှဈတုံးက မိန်းမနှင့ြ ကင်းကြာနတော ကြာပြီးဖြစ်သော ဦးဘတိုး၏ ရာဂစိတကြို နိုးဆှနသလေိုပင်။
ဦးဘတိုး၏ စိတရြိုင်းများကား ထိန်းမရတော့ပေ။ သူသည် အိမရြှေ့တံခါးကို ပိတ်၍ သူမဆီသို့ လွှောကလြာသည်။ ထို့နောကြ သူမ၏ လုံးဝန်း တင်းကားနသေော ဖငတ်ုံးကိုကိုငကြာ ပြတသ်ပလြိုကသ်ည်။ ခစွဖြူးကား နည်းနည်းမှမလှုပ် အိပမြောကနွသည်ေ။ ညက ဘုန်းခန့ြ ခရီးသှားရမညဆြိုသဖြင့ြ လိုအပသ်ညမြွား ပြငဆြငပြေးနရေ၍ ညဉ့န်ကမြှ အိပရြသည်။ မနကကြတွော့လည်း စောစောထပြီး ကလေးတွေ ကြောင်းသှားဖို့ အတွကြ ပြငဆြငပြေးရပြနသ်ည်။ ထို့ကြောင့ြ လည်း ခစွဖြူး ပငပြန်း၍ အိပမြောကနွခွင်ေးဖြစ်သည်။
ဦးဘတိုးက ပြတသ်ပန်ရေုံဖြင့ြ အားမရတော့ပေ။ သူမ၏ ထမိနအြောကစြကို ကိုငကြာ ဖြည်းဖြည်းချင်ြး လှနတ်ငလြိုကသ်ည်။ ထိုအခါ ပငတ်ီ အဖြူရောငလြေး ဝတထြားသော သူမ၏ ဖငန်ှဈတုံး ပေါလြာသည်။
ဦးဘတိုး ဘာမှစဉြးစားမနတေော့။ တဆကတ်ည်း သူမ၏ ပငတ်ီလေးကိုပါ ပေါငလြညလြောကထြိ ဆှဲခလွိုကသ်ောကြောင့ြ သူမ၏ ဖြူဖြေးပြီး တင်းကားနသေော ဖငန်ှဈတုံးနှင့အြတူ စဖုတ် ဖောင်းဖောင်းလေးပါ ပေါလြာတော့သည်။ ဦးဘတိုး တွဝမေနေတေော့။ သူမ၏ ဖငန်ှဈတုံးကြားထဲ မကြန်ှာအပ်၍ စောကဖြုတကြို ယကပြေးလတေော့သည်။ခဏကြာသောြ
“အဟင်း ဟင်း”
ခစွဖြူးဆီမှ ညည်းသံသဲ့သဲ့ ထွကလြာသည်။ သူမ အိပပြွောရြာမှ နိုးလာပြီး သူမ၏ အနောကဖြကသ်ို့ လှည့ကြှည့လြိုကသ်ည် ။ ဦးဘတိုးကို မှငတ်ော့မှ ထိတလြန့ကြာ သူကို တွန်းဖယ်၍ ထထိုငလြိုကပြှီး
“ဦးဘတိုး ဒါဘာလုပတ်ာလဲ”
ဟု ထိတလြန့တ်ကြား မေးလိုကသ်ည်။ ဦးဘတိုးလည်း ရုတတ်ရကမြို့ ပြငဆြငခြွိနမြရကာ ကြမ်းပြငပြေါသ်ို့ ပကလြကလြှနကြသွှားသည်။ ဦးဘတိုးက ရုတတ်ရကမြို့ ကြောငအြမ်းအမ်းဖြစ်ကာ ခစွဖြူးမကြန်ှာကို ကြည့်ြ၍ ဘာပြောရမှန်းမသိ ဖြစ်နေ သည်။ ထို့နောကြ ဦးဘတိုးက သတိဝငလြာပြီး ကြမ်းပြငပြေါြ ဒူးထောကကြာ
“မမလေး ခွင့လြှှတပြါ ဦးစိတမြထိန်းနိုငလြို့ ဖြစ်သှားတာပါ”
ဟုဆိုကာ မကြန်ှာငယလြေးနှင့ြ ရှဈခိုးတောင်းပနန်ေ လသည်ေ။ ခစွဖြူးမကြန်ှာက အံဩခွင်း၊ ထိတလြန့ခြှင်း ၊ ရှကရြှံခွင်း ၊ ဒေါသထွကခြှင်း တို့ကြောင့ြ အနည်းငယ် တင်းမာနသည်ေ။ သူတဈပါးအပေါြ ကြငန်ာသနားတတသ်ူ ၊ အားနာတတသ်ူပီပီ ဒူးထောကြ၍ သူမကို ရှဈခိုးတောင်းပနန်သေော ဦးဘတိုးကို ကြည့်ကြာ စိတကြို အတတန်ိုငဆြုံး ဖြလွှေော့ပြီး
“ဘာလို့ ဒါမွိုးလုပရြတာလဲ ဦးဘတိုး”
ဟု မေးလိုကလြသည်ေ။
“မမလေးက အရမ်းလှလို့ပါ”
“ဟင်”
ထငမြှတမြထားသော အဖြကြေောင့ြ ခစွဖြူးမကြန်ှာ ရှကသ်ှေးဖြာသှားသည် ။ ဒါကို ဦးဘတိုး တွေ့လိုကသ်ောကြောင့ြ အခွင့ကြောင်းယူကာ
“ဟုတတ်ယလြေ မမလေးက အရမ်းလှတော့ ဘယ် ယောကြာြးမဆို ဦးလို လုပမြိကြမှာပဲ။ မမလေးကို ကလေးနှစ်ယောကအြမပေါလို့ ပြောရငလြည်း မသိတဲ့ သူတွဆေို ယုံမှာ မဟုတဘြူး။ မမလေးရဲ့ ခန်ဓာကိုယ် အခွိုးစားက တဈဖကသ်ားကို ဆှဲဆောငလြှန်းတယ်။ ဦးဆိုရင် မမလေးရဲ့ ဖငန်ှဈတုံးကို မှန်းပြီး အာသာဖြတော နေ့တိုင်းပဲ”
ဟု သာသာလေး ပြောပေးလိုကသ်ည်။ ဦးဘတိုး စကားကို ကြားပြီးနောကြ စောစောက စောကဖြုတ် အယကခြံထားရတာက တဈကြောင်း ၊ မကြန်ှာငယလြေးနှင့ြ ရှဈခိုး တောငပြန်းနသေော ဦးဘတိုးကို သနား၍ စိတလြွှော့လိုကတ်ာက တဈကြောင်း ကြောင့ြ သူမ၏ ကာမစိတလြေး နိုးထလာသလို ခံစားလာရသည်။
“ဦး တောင်းပနပြါတယ် မမလေး။ ဒီအကြောင်းတွကေို ဘယသ်ူကိုမှ မပြောပါနဲ့။ ဆရာကိုလည်း မတိုငပြါနဲ့။ မမလေး ခိုင်းတာမှနသ်မွှ ဦးလုပပြေးပါ့မယ်”
မကြန်ှာငယလြေးနှင့ြ တောငပြန်းနသေော ဦးဘတိုးကို ကြည့်ြ၍ ခစွဖြူး သနားသှားသည်။
“ဦး ခစွဖြူးခိုင်းတာ ဘာမဆို လုပပြေးမှာလား”
“လုပပြေးပါ့မယ် မမလေး”
ခစွဖြူး ထိုငန်ရောမှထကာ ထမိနကြို ခွှတခြလွိုကပြှီး ပငတ်ီကိုပါ တခါတည်း ခွှတလြိုကသ်ည်။ ပြီးနောကြ ဆိုဖာပေါတ်ှင် ပြနထြိုငကြာ ပေါငကြားထားလိုကပြှီး
“ဦး ဒီနားကိုလား”
ဟုဆိုကာ ဦးဘတိုးကို ခေါလြိုကလြသည်ေ။ ဦးဘတိုး တဈခကြြ ကြောငသ်ှားသည်။ ခစွဖြူးက သူကို မဆူမငေါကသ်ည့အြပြင် ယခုလို နအထေားနှင့ြ အနားလာရန် ခေါန်သေောကြောင့ြ ဖြစ်သည်။
“ဦးဘတိုး ဘာကြည့်န်တောလည်း ဒီနားလာလို့”
ခစွဖြူးက စိတမြရှညသ်ော လသေံဖြင့ြ ထပခြေါတ်ော့မှ ဦးဘတိုး ခစွဖြူးအနားသို့ လေးဘကထြောကြ၍ သှားတော့သည်။ မိန်းမနှင့ြ ကင်းကြာနတော ကြာပြီဖြစ်သော ဦးဘတိုးကို ခစွဖြူး ကိုယခြငွြးစာမိသည်။ မိမိသညပြင် ကာမအရသာကို အပြည့အြဝ မခံစားရသောကြောင့ြ ဖြစ်သည်။
ဦးဘတိုး ခစွဖြူး စောကဖြုတကြိုကြည့်ပြှီး ကာမစိတမြွား ပြနလြည် နိုးထလာသည်။ အမှှေးပါးပါးလေးနှင့ြ နှုတခြမ်းသားလေး နီရဲ၍ ဖောင်းဖောင်းမို့မို့လေး ဖြစ်နသေော ခစွဖြူးစောကဖြုတကြို စိုကကြှည့န်မေိသည်။
“လှလိုကတ်ာ မမလေးရာ”
သူမ စောကဖြုတကြို ရမျမကလြှှမ်းသော အကြည့်ဖြှင့ြ စိုကကြှည့ပြှီး ပြောလိုကသ်ောကြောင့ြ ခစွဖြူး မကြန်ှာထူပူပြီး ရှကသ်ှေးဖြာသှားလသည်ေ။
“အို”
ဦးဘတိုး ခစွဖြူး ပေါငန်ှဈဖကကြို ကိုငကြာ လွှာအပြားလိုကဖြှင့ြ အောကကြနေ ပင့ယ်ကပြေးလိုကသ်ည်။ ပြီးနောကြ စောကဖြုတအြတွင်းသို့ လွှာထိုးထည့ကြာ ကလိပြီး ယကပြေးနလတေေော့သည်။
“အား ကောင်းလိုကတ်ာ ဦးရယ် ဟင်းဟင်း”
ခစွဖြူးက ဦးဘတိုး ခေါင်းကိုခေါငကြာ ဖငကြို ကော့ကော့ ပေးသည်။ ဦးဘတိုးလည်း ခစွဖြူး ပေါငန်ှဈဖကကြို မကိုငကြာ သူမ၏ စောကဖြုတကြို အားရပါးရ ယကပြေးလသည်ေ။
” အား ဦး ခစွဖြူးပြီးတော့မယ်။ အား ဟင်းဟင်း လုပထြား။ ဦး လုပထြား အားးးး”
ခစွဖြူး စောကဖြုတမြှ စောကရြညမြွား ပန်းထွကကြာ ပြီးသှားသည်။ ဦးဘတိုးလည်း ခစွဖြူး၏ စောကရြညမြွားပါမကနွြ ကုနအြောင် ယကပြေးလိုကသ်ည်။ ပြီးနောကြ ဦးဘတိုး ထရပကြာ လုံခညွခြွှတမြညပြှုစဉြ
“ဟမ် ဦး ဘာလုပမြလို့လဲ”
ဟုမေးကာ ထမိနကြောကဝြတ်၍ ဆိုဖာပေါမြှာ ပုံစံပြငထြိုငလြိုကလြသည်ေ။
“ကလေးက ပြီးသှားတော့ ဟုတတ်ာပေါ့။ ဦးက ဒီမှာ တန်းလန်းကြီးလေ”
ဦးဘတိုးက ခစွဖြူးကို ကလေးဟု ပြောင်းခေါရြင်း အတွင်းခံထဲ၌ တောင်၍ ဖောင်းထွကန်သေော သူ့၏လီးကို မေးငေါ့ပြရင်း ပြောလိုကသ်ည်။
“ခစွဖြူး အလိုးတော့ မခံချင်သ်ေးဘူး။ ကိုကို့အပေါြ သဈစာဖောကသ်လို ဖြစ်မှာစိုးတယ်။ အခုတောင် လှနန်ပြေီ”
ခစွဖြူးမှာ အလိုးခံချင်န်သေောလြည်း ဘုန်းခန့ြ၏ မကြန်ှာကို မှငယ်ောငလြာပြီး မိမိ၏ လုပရြပအြတွကြ နောငတ်ရသလို ခံစားနမေိသည်။ ထို့ကြောင့လြည်း ဦးဘတိုးကို တောငပြန်းသော လသေံဖြင့ြ ပြောလိုကသ်ည်။
“ဒါဆိုလည်း ဦးလီးကို စုပပြေးပါလား ကလေးရယ်”
“ခစွဖြူး လီးမစုပတ်တဘြူး။ ကိုကို့လီးတောင် မစုပပြေးဖူးဘူး”
“ဦးသငပြေးမှာပေါ့ ကလေးရယ်”
ဦးဘတိုး လုံခညွခြွှတခြကြာ အတွင်းခံထဲမှ သူ၏လီးကို ဆှဲထုတလြိုကပြှီး ခစွဖြူးနားတွင် ရပန်လေိုကသ်ည်။ ခစွဖြူးမှာ အကြော ပျိုင်းပျိုင်းထပြီး တောငန်သေော သူ၏လီးကို ကြည့်ြ၍ မကြလြုံးပြူးသှားသည်။ မဲနကပြှီး ကိုကို့လီးထကြ အနည်းငယ် ကြီးပြီး တုတသ်ောကြောင့ြ ဖြစ်သည်။
” ကလေး ပါးစပဟြလေ”
ခစွဖြူး ပါးစပဟြ၍ ဦးဘတိုးလီးကို ငုံလိုကသ်ည်။ ပြင်းရှရှ လီးအနံ့ကြောင့ြ သူမမကြန်ှာ ရှုံမဲ့ပြီး ဦးဘတိုး လီးကို ခကြခြငွြး ပြနထြုတလြိုကသ်ည်။
“လီးအနံ့က နံလိုကတ်ာ ခစွဖြူးမခံနိုငဘြူး”
“အစမို့လို့ပါ နောကဆြို အကငွ့ဖြစ်သှားမှာပါ လာပါကလေးရယ်”
ဦးဘတိုး ခစွဖြူးခေါင်းကို ကိုငကြာ လီးကို သူမ၏ ပါးစပထြဲသို့ ပြနထြည့ပြှီး ရှေ့တိုးနောကဆြုတ် လုပန်သည်ေ။ အစတဈခကြြ မခံနိုငပြမယေ့ြ တဖြည်းဖြည်းနှင့ြ သူမ ကငွ့သ်ားရပြီး ဦးဘတိုး လီးကို လကတ်ဖကကြကိုင်၍ စုပပြေးနမေိတော့သည်။
ထိုအခွိနမြှစ၍ ဘုန်းခန့ြ မရှိခွိနန်ှင့ြ ကလေးတွေ ကြောင်းသှားနခွေိနဆြိုလွှင် ဦးဘတိုးနှင့ြ သူမ လီးစုပလြိုကြ စောကဖြုတယ်ကလြိုကဖြှင့ြ ကာမအရသာကို ခံစားနကြလေသည်ေ။ ခစွဖြူးကာ အလိုးတော့ မခံသေးပေ။
“အိုး ကောင်းလိုကတ်ာ”
ခစွဖြူးသည် ဆိုဖာနောကမြှီကို ကိုငကြာ ဖငကြုန်းနပြေီး ဦးဘတိုးက ယကပြေးနသည်ေ။ ဧည့ခြန်း မှန် ပြတင်းပေါကမြှတဆင့ြ သူတို့နှစ်ဦးကို ကြည့်ပြှီး လှည့ထြှကသ်ှားသော သူကိုမူ သူတို့နှစ်ဦးလုံး သတိမထားမိလိုကပြေ။
“အားး”
“နာသှားလား ကလေးရယ်”
ဦးဘတိုးလီးကြီး ခစွဖြူးစောကဖြုတထြဲသို့ ထိုးထည့်လိုကသ်ည် ။ ဒဈထိပဖြူးလေး ဝငရြုံရှိသေး ခစွဖြူး နာလို့ အောသ်ောကြောင့ြ ဆကမြထိုးထည့ပြဲ ခဏရပလြိုကသ်ည်။
“အင်း နည်းနည်းနာတယ် ဦး။ ခစွဖြူးက အလိုးမခံရတာ ကြာပြီးလေ။ နောကပြှီး ဦးလီးက ကိုကိုထကကြှီးတာကို”
“ဒါဆို ဦးဖြည်းဖြည်းချင်ြး လိုးပေးမယ်။ ခဏတော့ ကြိတခြံလိုကန်ောြ။ လီးဝငသ်ှားရင် ကောင်းသှားမှာပါကြယ်”
ဦးဘတိုးက သူ၏လီးကြီးကို သူမ၏ စောကဖြုတထြဲသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်ြး အားစိုကပြှီး ဖိသှင်းလိုကသ်ည်။
“အား”
ဦးဘတိုးလီးကြီး တဆုံးဝငသ်ှားလသည်ေ။
“နာသေးလား”
“အင်း နည်းနည်းပဲ နာတော့တယ်”
ဦးဘတိုးလည်း ခစွဖြူး စောကဖြုတထြဲမှ သူ၏ လီးကြီးကို ရှေ့တိုးနောကဆြုတလြုပရြင်း ဖြည်းဖြည်းနဲ့ ပုံမှနလြိုးနတေော့သည်။ ခစွဖြူးစောကဖြုတထြဲမှ စောကရြညမြွား ပိုမိုထွကကြလွာသဖြင့ြ လိုးရတာ ပိုကောင်းလာသည်။
” အားးး ကောင်းလိုကတ်ာ ဦးရယ်။ ဒီလိုမခံစားရတာကြာပြီ အားး ဆောင့ထြည့ြ ခစွဖြူးစောကဖြုတလြေး ကြဲသှားပါစေ ဆောင့ထြည့ြ ဦးရေ အားး ဟင်းဟင်းး”
“ဦးလည်းတူတူပါပဲ ကလေးရယ်။ မိန်းမ ဆုံးပြီး ကတည်းက မလိုးရတော့တာ။ အခု ကလေးစောကဖြုတလြေးကို လိုးရတာ အရမ်းကောင်းတာပဲကြယ် စီးပိုငန်တောပဲ”
ပြောရင်း ဦးဘတိုး လိုးဆောင့ခြကြတ်ှကေ အားပါပြီး ပိုမှနလြာသည်။ ဘုန်းခန့လြည်း ကြည့်ရြင်း သှသေားဆူပြကပြှီး ကာမစိတတ်ှေ ထကြှလာကာ ဂွင်းထုနလသေည်ေ။ ခဏကြာတော့ ဦးဘတိုး သူ၏လီးကြီးကို ဆှဲထုတလြိုကသ်ည်။
” ကလေး ကုတငအြောကဆြင်းပြီး ဖငကြုန်းပေးပါလား။ ဦး အနောကကြနေ ဆောင့လြိုးချင်တ်ယ်”
ဟုပြောပြီး ဦးဘတိုး ကုတငအြောကဆြင်းလိုကသ်ည်။ ခစွဖြူးလည်း အောကဆြင်းကာ ကုတငစြှန်းကိုကိုင်၍ ဖင်းကုန်းပေးလိုကသ်ည်။ ဦးဘတိုးက ခစွဖြူးနောကမြှနေ၍ ဖငန်ှဈတုံးကို ဖြဲကာ စောကဖြုတထြဲသို့ လီးထိုးသှင်းလိုကသ်ည်။ ပြီးနောကြ ခစွဖြူး၏ ခါးကိုကိုငကြာ အားရပါးရ ဆောင့လြိုးတော့သည်။ အခကြြ ၅၀ ခန့ြ ဆောင့လြိုးပြီးသောအခါ လီးဆှဲထုတပြှီး ခဏရပကြာ
“ကလေး ပကလြကလြှနလြိုကပြါလား။ ကလေးမကြန်ှာလေးကို ကြည့်ပြှီး လိုးချင်တ်ယ်”
ခစွဖြူးလည်း ကုတငစြှန်းနားမှာပင် ဒူးထောငပြေါငကြား၍ ပကလြကြ လှနလြိုကသ်ည်။ ဦးဘတိုးက ကုတငအြစွန်းပေါတ်ကပြှီး ဆောင့ကြှောင့ထြိုငကြာ သူမ၏ ခွထေောကန်ှဈချောင်းကို ပင့မ်၍ စောကရြညရြှှဲနသေော စောကဖြုတထြဲသို့ လီးထိုးသှင်းကာ ဆောင့လြိုးတော့သည်။ အခုမှပင် ဘုန်းခန့ြ သူ၏မိန်းမစောကဖြုတထြဲသို့ ဦးဘတိုး၏ လီးဝငတ်ာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မှငရြတော့သည်။
ဦးဘတိုး လီးမဲမဲကြီးက ခစွဖြူးစောကဖြုတထြဲတွင် ပြည့ကြှပန်သည်ေ။ ထိုးသှင်းလိုကလြွှင် နီရဲနသေော စောကဖြုတန်ှုတခြမ်းသားမှာ လိပဝြငသ်ှားပြီး လီး ပြနဆြှဲထုတလြိုကလြွှင် လိပပြှီး မှငကြှင်းက ဘုန်းခန့ကြို စိတပျိုကြှစသည်ေ။
“ဦးရယ် အားး ကြမ်းကြမ်းဆောင့ပြေး ခစွဖြူး ပြီးတော့မယ် အားး ဟင်းဟင်း”
“ဦးလည်း ထွကတ်ော့မယ် ကလေးရယ် အားးးး ထွကြ ထွကြ ထွကပြှီး အားး”
ဦးဘတိုးက ခစွဖြူးစောကဖြုတထြဲ၌ လရညမြွား ပန်းထည့ကြာ ပြီးလိုကသ်ည်။ ခစွဖြူးလည်း စောကရြညမြွား ပန်းထွကကြာ ပြီးသှားလသည်ေ ။ ဘုန်းခန့လြည်း လုံခညွထြဲ၌ပင် လရညထြှကကြာ ပြီးသှားလသည်ေ။ ဦးဘတိုးက စောကဖြုတထြဲမှ လီးဆှဲထုတကြာ ခစွဖြူးဘေးတွင် အိပခြလွိုကသ်ည်။ ခစွဖြူးစောကဖြုတမြှ စောကရြညမြွားနှင့အြတူ ဦးဘတိုး လရညမြွားပါ စီးထွကကြလွာကုနသ်ည်။
ခစွဖြူး ခဏမှိန်းနပြေီးနောကြ အဝတအြစားများ ကောကဝြတလြိုကသ်ည်။ ဦးဘတိုးက ကုတငပြေါတ်ှင် ကိုယတ်ုံးလုံးဖြင့ြ ပကလြကလြှန် မှိန်းနတေော့သည်။ မနကြ ၄ နာရီပင် ထိုးတော့မည်။ ဘုန်းခန့ြ ခစွဖြူးမထွကလြာခင် မိမိအိပခြန်းသို့ အရငပြှနကြာ အိပန်လေိုကသ်ည်။ ခဏကြာတော့ ခစွဖြူး အိပခြန်းထဲ ဝငလြာသည်။ ကုတငပြေါြ တကထြိုင်၍ အိပန်သေော ဘုန်းခန့ကြို ကြည့်န်မေိသည်။
ပြီးနောကြ မကြန်ှာကို လကဖြဝါးနှင့အြုပကြာ တိုးတိုးလေး ငိုကြှေးနသည်ေ။ သူမ လုပရြပအြတွကြ အပြဈရှိသလို ခံစားနရသေည် ။ သှေးသားဆန်ဒကြောင့သ်ာ မနနေိုငလြို့ ဦးဘတိုးနှင့ြ အလိုးခံပမယေ့ြ သူမခစွတ်ာ ဘုန်းခန့ြ တဈယောကတ်ည်းပင်။
ဒီကိဈစကို ဘုန်းခန့ြ သိသှားလွှငကြော သူမတို့ အိမထြောငရြေး ပျိုကြဲသှားနိုငမြလား။ ခွင့လြှှတပြေးနိုငပြါ့မလား။ သူမက နောကထြပ် ဦးဘတိုးနှင့ြ အလိုးမခံတော့ဘူးလို့ ကိုယ့ကြိုယကြို အာမခံနိုငလြား။ အခုတောင် အလိုးခံလို့ မဝသေး၊ ထပခြံချင်သ်ေးသည်။ တွေးရင်း ခစွဖြူးရငထြဲ ပူလောငလြာသည်။
တရှုံ့ရှုံ့ငိုသံ တိုးတိုးလေးကြောင့ြ ဘုန်းခန့ြ အိပခြငွယ်ောငဆြောငန်ရောမှ ထထိုငကြာ ယခုမှ အိပယ်ာနိုးပြီး ဘာမှမသိသူ တဈယောကလြို ခစွဖြူး ပုခုံးကိုကိုင်၍ စီုးရိမပြူပနသ်ော အသံဖြင့ြ
“ခစြျ ဘာဖြစ်လို့ ငိုနတောလဲ”
ဟု ကြငန်ာစွာ မေးလိုကလြသည်ေ။ ရုတတ်ရကြ မိမိပခုံးကို ကိုငကြာ မေးလိုကသ်ော ဘုန်းခန့ြ၏ အသံကြောင့ြ ခစွဖြူး ထိတလြန့သ်ှားသည်။ မဟုတတ်ာ လုပထြားသူ တဈယောကမြို့ မလုံမလဲဖြစ်ကာ ဘာပြနပြှောရမှန်း မသိဖြစ်နသည်ေ။
“အိမမြကဆြိုး မကလြို့လား ခစွြ”
“အင်း ဟို ဟုတ် ကိုကို”
ဘုန်းခန့ကြ သူမ ဖြရခေကန်မှော ကြိုသိ၍ စကားလမ်းကြောင်းပေးလိုကသ်ည်။ ခစွဖြူးလည်း အထဈထဈ အငေါ့ငေါ့ ပြနဖြှရင်ေး အငိုရပကြာ မလုံမလဲဖြင့ြ ဘုန်းခန့ြ ရငခြှငထြဲ တိုးဝင်၍ ဖကထြားလိုကသ်ည်။ ဘုန်းခန့လြည်း သူမကို အလိုကသ်င့ြ ပြနဖြကထြားလိုကသ်ည်။
“အိမမြကမြကတ်ာ ငိုစရာလား ခစွရြယ်။ လာ အိပရြအောင်”
နှစ်ယောကစြလုံး တဈဦးကို တဈဦးဖကကြာ အိပခြလွိုကသ်ည် ။ ဘုန်းခန့ြ ခစွဖြူးကို အပြဈမဆိုချင်ြ ။ အလုပကြိုပဲ အာရုံထားပြီး သူမအပေါြ ဂရုမစိုကမြှုတွကြေောင့ြ အခုလိုဖြစ်တာဟု မိမိကိုယကြိုပင် အပြဈတငန်မေိသည်။ နောကထြပ် ဦးဘတိုးနှင့ြ ခစွဖြူး လိုးဖြစ်ကြရငကြော ။ အတွေးနှင့ပြင် ဘုန်းခန့ြ လီးတောငလြာသည်။
မိမိစိတကြို မိမိနားမလည် ။ ကိုယ့မြိန်းမကို သူစိမ်းယောကြာြးလိုးတာ မနာလို ဒေါသဖြစ်ရမယ့အြစား အဘယကြှောင့ြ ကာမစိတထြကြှကာ လီးတောငလြာရသလဲ ။ စစ တွေ့ချင်ြးတုန်းက ကြှကြေဲ ဝမ်းနည်းစိတ် ဖြစ်ပမယေ့ြ ဦဘတိုးနှင့ြ လိုးတာတွေ့ပြီး သူ့စိတတ်ှေ ပြောင်းလဲကုနသ်ည် ။ တွေးရင်း ကာမစိတတ်ှလည်ေး ထကြှလာသည် ။ ခစွဖြူးကိုကြည့်တ်ော့ အိပပြွောန်လပြေေီး ။ ရှေ့ဆကြ ဘာတွလေုပရြမှာလည်း တွေးရင်း ဘုန်းခန့လြည်း အိပပြွောသ်ှားလသည်ေ။
ဦးဘတိုး ခွံထဲတွင် အပင် ရလေောင်းရင်း နမထေိ ထိုငမြသာ ဖြစ်နသည်ေ ။ အရငကြဆိုရင် မနကြ ၇ နာရီ ထိုးလွှင် ဘုန်းခန့ြ အလုပသ်ှားပြီ ဖြစ်သည် ။ ကလေးတွလည်ေး ကြောင်းသှားဖို့ ပြငဆြငန်ပြေီ ဖြစ်သည် ။ ဒီနေ့တော့ ထူးထူးဆန်းဆန်း ၈ နာရီပင် ခွဲတော့မည် ။ လူရိပယ်ောငပြင် မတွေ့ ။ အိပတ်ံခါးတွလည်ေး ပိတထြားဆဲ ။ ခစွဖြူးကို အရမ်းတွေ့ချင်န်သည်ေ ။
မိန်းမဆုံးပြီးနောကြ ကာမ မဆကဆြံရတာကြာပြီ ။ ညတုန်းက ခစွဖြူးကို လိုးခွင့ရြပြီးနောကြ သှေးသားက ပိုမိုတောင်းတလာသည် ။ သောကလြသေောကလြေ ငတမြပြေ ဆိုသလို နောကထြပလြည်း လိုးခွင့ရြချင်န်မေိသည်။
ခဏကြာသောြ အိမရြှေ့တံခါးမကြီး ပြင့လြာသည် ။ ကြောင်းယူနီဖောင်း ဝတထြားသော ကလေးနှစ်ယောကန်ှင့အြတူ ခစွဖြူး ထွကလြာသည်။
“ဦးဘတိုးရေ ကလေးတွကေို ဖယရြီကားစောင့ပြှီး တငပြေးပါဦး။ ခစွဖြူး အနောကမြှာ ဟင်းအိုးတညထြားလို့”
“ဟုတကြဲ့ မမလေး”
တံခါးဝမှာရပပြှီး ခစွဖြူး အပငရြလေောင်းနသေော ဦးဘတိုးကို လှမ်းပြောကာ အိမထြဲသို့ ပြနဝြငသ်ှားသည်။ နာရီဝကခြန့ကြှာသောြ
“ကလေးရေ”
“အမလေး”
“ခွမ်း ခလြှမ်းးးး”
နောကကြနေ ရုတတ်ရုကြ သူမကို သိုင်းဖကကြာ ခေါလြိုကသ်ော ဦးဘတိုးကြောင့ြ ခစွဖြူးလကထြဲမှာ ကိုငထြားသော စလောင်းဖုံး ပြုတကြသွှားခွင်းဖြစ်သည် ။ ခစွဖြူး ထိတထြိတပြွာပြာ ဖြစ်သှားပြီး
“ဦးဘတိုး ဘာလုပတ်ာလဲ လှှတ်။ အခန်းထဲမှာ ကိုကို အိပန်တယ်ေ။ တွေ့သှားရင် မကောင်းဘူး”
ပြောရင်း အိမ်းခန်းဘကသ်ို့ လှမ်းကြည့်လြိုကသ်ည် ။ အခန်းတံခါးက အနည်းငယ် ဟထားသောကြောင့ြ ဘုန်းခန့ြ နိုးသှားမှာလည်း စိုးရိမမြိသည်။
“ကလေးကလည်းကြာ ဦးကလှမ်းလို့ပါ”
“ဦးဘတိုး အခွင့အြရေး ပေးထားတယဆြိုပြီး သိပမြကဲနဲ့။ နေ့တိုင်း တွေ့နရတောကို။ ပြီးတော့ ညကလည်း ပေးလိုးပြီးပြီနောြ”
“ဒါတော့ ဒါပေါ့ ညက တဈခွီပဲလိုးရတာ လိုးမဝဘူး။ ဦးလီးကို ကိုငကြှည့ပြါလား။ ဘယလြောကြ လိုးချင်န်တယေဆြိုတာ”
“ကိုငကြှည့စြရာ မလိုပါဘူး အနောကကြ ထောကထြားတာနဲ့ သိပါတယ်။ ဒါပမယေ့ြ ကိုကို ရှိနတယေလြေ တွေ့သှားရင် မကောင်းဘူး။ လိုးချင်ရြင် ညကမွှ ကိုကိုအိပတ်ဲ့အခွိန် ခစွဖြူး လာခဲ့မယလြေ”
“မရဘူးကြာ ဦး အရမ်းလိုးချင်န်ပြေီ”
ဦးဘတိုးက ပြောမရ။ နောကမြှနေ၍ ခစွဖြူးထမိနကြို လှနတ်ငကြာ ပငတ်ီကို ခွှတဖြို့ကြိုးစားနသည်ေ ။ အမှနတ်ိုင်း ပြောရလွှင် ခစွဖြူးလည်း အလိုးခံချင်န်သည်ေ ။ ဘုန်းခန့ြ တွေ့သှားမှာ စိုးရိမသ်ောကြောင့သ်ာ ။ ခစွဖြူးလည်း ဇွတအြတင်း လိုးရန် ကြိုးစားနသေော ဦးဘတိုးကြောင့ြ မထူးတော့ပြီမို့ ပငတ်ီကို ပေါငလြယလြောကထြိ ခွှတခြရွင်း ထမိနလြှန်၍ ဖငကြော့ကာ ကုန်းပေးလိုကသ်ည်။
”ဦးဘတိုး မှနမြှနလြိုးနောြ ကိုကိုနိုးလာပြီး တွေ့သှားရင် မကောင်းဘူး”
“ဟုတပြါပြီ ကလေးရယ်”
ဟုဆိုကာ သူ၏လုံခညွကြို လှနတ်ငလြိုကသ်ည် ။ အတွင်းခံ ဘောင်းဘီကို အနည်းငယခြွှတ်၍ အကြောပျိုင်းပျိုင်းထကာ ထောငမြတန်သေော သူ၏ လီးမဲမဲကြီးကို ဖငကြော့ကာ ကုန်းပေးထား၍ ပြူးထွကန်သေော ခစွဖြူးစောကဖြုတကြို တေ့ကာ ထိုးသှင်းလိုကသ်ည်။
“အားး ကလေးရယ်”
“အားးဟင်းဟင်းး ကောင်းလိုကတ်ာ ဦးရယ်”
ဦးဘတိုးက သူ၏လီးကြီးကို ခစွဖြူး စောကဖြုတထြဲသို့ တဆုံးထိုးသှင်းပြီး အရသာခံကာ လိုးနတေော့သည်။ ဆူညံသံတွကြေောင့ြ ဘုန်းခန့ြ နိုးလာသည် ။ အိမမြှုံစုံဖြာဖြင့ြ ကုတငပြေါမြှဆင်းကာ အိမခြန်းတံခါးဆီသှားပြီး တံခါးဖြင့မြညပြှုစဉြ ဦးဘတိုးနှင့ြ ခစွဖြူးတို့၏ စကားပြောသံများကြောင့ြ နရောမှာပင် ရပကြာ နားစွင့မြိသည် ။
ခဏကြာသောြ ခစွဖြူးဆီမှ ညည်းသံထွကလြာသည် ။ အသားချင်ြး ရိုကမြွားပင် ကြားနရသေည် ။ ဘုန်းခန့ြ တဈကိုယလြုံး ထူပူကာ နှလုံးခုနန်ှုန်းပင် မှနလြာသည် ။ ခစွဖြူး ဦးဘတိုးနှင့ြ အလိုးခံနပြေီဖြစ်မည် ။ ဘုန်းခန့ြ တံခါးမဖြင့တ်ော့ပဲ တံခါးဟထားသော နရောမှ ချောင်းကြည့်လြိုကသ်ည် ။
အိမန်ောကဖြေးပေါကဝြ ဘစငေန်ားတွင် ခစွဖြူး ဖငကြုန်းပြီး အလိုးခံနသည်ေ ။ ဦးဘတိုးက ခစွဖြူးခါးကိုကိုငကြာ အားရပါးရ ဆောင့လြိုးနသည်ေ ။ အဝတအြစားမခွှတပြဲ ဒီတိုင်း ကြောပေးပြီး လိုးနသဖြေင့ြ ဦးဘတိုးလီးကြီး ခစွဖြူးစောကဖြုတထြဲ ဝငတ်ာကိုတော့ မမှငရြပေ ။ ဘုန်းခန့ကြှည့န်ရင်ေး အားမလို အားမရ ဖြစ်လာသည် ။ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြည့်ခြငွလြာသည် ။
“ဖောကျ ဖောကျ ပြတ် ပလောကျ”
“အားး ဟင်းဟင်း မှနမြှနလြိုးပါ ဦးရယ်။ ကိုကို နိုးလာရင် ပြူနာတကကြုနမြယ်”
“ဦး ပြီးတော့မှာပါ ကလေးရယ် အားးးးး”
အခကြြ ၂၀ ခန့ြ ဆောင့လြိုပြီးနောကြ ဦးဘတိုးလီးမှ လရညမြွား ခစွဖြူးစောကဖြုတထြဲသို့ ပန်းထည့ကြာ ပြီးသှားသည်။
“အားးး ကောင်းလိုကတ်ာ ကလေးရယ်”
ခစွဖြူး အလိုးတာခံနတော စိတကြမဖြောင့ြ ။ နောကဆြံတင်းပြီး စိုးရိမစြိတမြွားနသည်ေ။ ထို့ကြောင့ြ ဦးဘတိုး ပြီးသှားသောလြည်း သူမ မပြီး။ ဦးဘတိုး လီးကို ထုတလြိုကသ်ည်။ လရညထြှကကြာ ပြော့ခွသှေားသော လီးကို အတွင်းခံထဲ ထိုးထည့ြ၍ လုံခညွြ ပြငဝြတလြိုကသ်ည် ။ ခစွဖြူးလည်း ပငတ်ီဆှဲတငကြာ ထမိနပြှငဝြတသ်ည် ။ ပြီးနောကြ ဦးဘတိုးဘကလြှည့ကြာ
“ကဲ ကြနပေပြှီးလား သှားတော့ ကိုကို နိုးလာတော့မယ်”
“ကြနပေပြါတယ် ကလေးရယ်”
ဟုဆိုကာ ခစွဖြူးပါးလေးကို တဈခကြန်မ်းကာ ထွကသ်ှားလသည်ေ။ ဘုန်းခန့ြ မကြမနေပ် ဖြစ်နသည်ေ ။ ခစွဖြူးနှင့ြ ဦးဘတိုး လိုးတာကို သချောမမှငရြ၍ ဖြစ်သည် ။ ဒီအတိုင်းဆိုလွှင် သူတို့နှစ်ယောကြ လိုးတာကို အလုပအြပကြခြံ အခွိနအြကုနခြံကာ လိုကခြွောင်းရမလို ဖြစ်နသည်ေ ။ တဈခုခုလုပမြှ ရတော့မည် ။ ဘာလုပရြမညန်ည်း ။
ခစွဖြူးကို ဖြင့ပြှောပြီး ပြင့ပြှင့လြင်းလင်း တိုငပြငကြှည့ရြငကြော ။ သူမ လကခြံပါ့မလား။ စဉြးစားရ ခကန်သည်ေ ။ ဦးဘတိုး ထွကသ်ှားတော့ ခစွဖြူးက သူ့အလုပသ်ူ ဆကလြုပန်သည်ေ ။ ဘုန်းခန့လြည်း အခုမှ အိပယ်ာနိုးလာသည့ြ ပုံစံဖြင့ြ အိမခြန်းတံခါးဖြင့ကြာ ခစွဖြူးဆီသို့ လွှောကလြာလသည်ေ။
“ဟော ကိုကို နိုးပြီးလား”
“အင်း ”
ဘုန်းခန့ြ ခစွဖြူး ခါးလေးကိုဖကကြာ လညတ်ိုငလြေးကို တဈခကြြ နမ်းလိုကသ်ည်။
“ခစွြ ကို့ကိုကို ခစွလြား”
“ခစွတ်ာပေါ့”
“ဘယလြောကခြစွလြဲ”
ခစွဖြူး ခေါင်းလေးလှည့ကြာ ဘုန်းခန့ကြို နားမလညသ်လို မကြမြှောငကြွုံ့ ၍ ကြည့်လြိုကပြှီး
“ကိုကို ဘာတွဖြစ်ေနတောလည်း ထူထူးဆန်းဆန်း”
“ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး သိချင်လြို့ပါ”
“ပငလြယကြှီးလောကြ ခစွပြါသတဲ့ရှင့ြ။ ဟုတပြှီးလား။ ကလေးတောင် နှစ်ယောကရြနပြေီ။ အခုမှ ရညစြားစကား လာပြောနတောလား”
မဲ့ကာရှဲ့ကာ ပြနဖြှလေိုကသ်ော ခစွဖြူး အမူအရာကြောင့ြ ဘုန်းခန့ြ အသဲယားသှားသည်။
“ခစွြ… ကိုကို ညက ထူးဆန်းတဲ့ အိမမြကမြကတ်ယ် သိလား ”
“ဘာများလဲ”
“ကိုကိုပြောရင် ခစွစြိတမြဆိုးရဘူးနောြ ကတိပေးလား”
ခစွဖြူး ဘုန်းခန့ဘြကလြှည့ကြာ မကြန်ှာချင်ြးဆိုင်၍ နားမလညသ်လို ကြည့်လြိုကသ်ည်။
“အိမမြကန်ဲ့ စိတဆြိုးတာက ဘာဆိုငလြို့လဲ ကိုကို”
“ဆိုငတ်ာပေါ့ ကတိပေးလား”
ခစွဖြူး အရမ်းသိချင်လြာသောကြောင့ြ လှယလြှယပြင် ကတိပေးလိုကသ်ည်။
“အင်း ပေးတယ် ပြောတော့ ဘာအိမမြကမြကလြဲ”
ခစွဖြူး တဖကသ်ို့ ပြနလြှည့ကြာ ကိုကိုပြောမည့ြ အိမမြကအြကြောင်းကို နားစွင့န်လေိုကသ်ည် ။ ဘုန်းခန့ကြ ခစွဖြူး လညတ်ိုငလြေးကို ဖြဖြလေးနမ်းရင်း
“ခစွဖြူး ညက သူစိမ်းတဈယောကန်ဲ့ အလိုးခံနတယေလြို့ အိမမြကမြကတ်ာ”
ဟု တိုးတိုးလေး ပြောလိုကသ်ည်။
“ဟင်”
ဘုန်းခန့်က တိုးတိုးလေး ပြောလိုကပြမယ်ေ့ ခစွဖြူး နားထဲမှာတော့ မိုးခွိမ်းသံလိုပင် ကယွလြောငလြှန်းလှသည် ။ ခစွဖြူး မကြစြိမကြန်ှာ ပကြကြာ နှလုံးခုနန်ှုန်းတွေ မှနလြာသည်။ ဒူးများ ညှှတခြှကမွေတတ် အားအငမြွား ကုနခြမ်းသလို ခံစားလိုကရြသည်။ မဟုတတ်ာ လုပထြားသူ တဈယောကပြီပီ မလုံမလဲ ဖြစ်နမေိသည်။
ခစွဖြူး အမူအရာ ပကြသ်ှားတာကို ဘုန်းခန့် သတိထားမိသည်။ သူမရငထြဲက စိုးရိမပြူပနမြှုတွေ ကိုလည်း ကိုယခြငွြးစာမိသည်။ သူမ ဘယလြောကြ ထိတလြန့်သှားမလဲ ဆိုတာကို သူမခန်ဓာကိုယလြေး တုနခြါသှားခွင်းဖြင့် သိနိုငသ်ည်။ ခစွဖြူး ထိတလြန့်နေ၍ စကားပင် ထဈထဈငေါ့ငေါ့ ဖြစ်ကုနသ်ည်။
”အဲ အဲ့တော့ ကိုကိုက အဲဒီလူကို ဘာလုပလြိုကလြဲ”
”ဘာမှမလုပဘြူး ကိုကိုက ခစွဖြူးကို လိုးနတော ကြည့်ကောင်းတာနဲ့ ဒီအတိုင်း ကြည့်နလေိုကတ်ာ”
”ဟင်”
ကိုကို့ စကားကြောင့် ခစွဖြူး အံသှသှားသည်။ စောစောက စိုးရိမစြိတလြေးပင် အနည်းငယ် ပြောကသ်ှားရသည်။
” ကိုကိုက ခစွဖြူးကို သူစိမ်းယောကြွားက လိုးနတောကို ဘာမှပြနမြလုပပြဲ ကြည့်နတယ်ေ”
” အင်း ”
ခစွဖြူး ဘုန်းခန့ဘြကသ်ို့ လှည့်၍ မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် လိုကသ်ည်။ ဘုန်းခန့်က ပြုံးပြုံးလေး ကြည့်နသေောကြောင့် ပိုအံ့သှရသည်။
”ကိုကို့ရငထြဲမှာ ဘယလြိုမှ မခံစားရဘူးလား။ ခစွကြို သဝနမြတိုဘူးလား”
ခစွဖြူးက နားမလညန်ိုငစြှာ မေးလိုကသ်ည်။ ဘုန်းခန့်က သူ့ဘကလြှည့်လာသော ခစွဖြူးခါးလေးကို တင်းကြပစြှာ ဖကထြားရင်း
”အစက တဈခကြတ်ော့ သဝနတ်ိုတယ်၊ ဒေါသလဲထွကတ်ယ်၊ ယူကြုံးမရလဲဖြစ်တယ်။ ခစွြ ကိုကို့အပေါြ လုပရြကလြခွင်ေးပေါ့။ နောကတ်ော့ ကြည့်ရင်း ကိုကို လီးတောငလြာတယ်။ ခစွြ ကာမအရသာ ခံစားနရတော ကြည့်ပြီး ဖီးလတ်ှေ တကလြာတယ်။ အဲ့ဒါနဲ့ ကိုကိုလည်း ခစွြ အလိုးခံနတောကို ကြည့်ရင်း ဂွင်းထုလိုကတ်ော့တာ”
ဘုန်းခန့်က မိမိရငထြဲက ခံစားခကြြ အစဈအမှနကြို ဇာတလြမ်းဆငပြှီး ပြောလိုကသ်ဖြင့ြ ခစွဖြူး ပို၍ပို၍ အံ့သှသှားသည်။ မိမိ၏ စိုးရိမစြိတပြင် ဘယရြောကသ်ှားမှန်း မသိ။
” ဟင်”
”ခစွြ ကိုကို့ကို စိတဆြိုးသှားပြီလား ”
”မဆိုးပါဘူး ခစွကြ အံသှနတော”
” ခစွကြ မယုံဘူးလား။ မယုံရင် ဒီမှာကြည့် ”
ဟုဆိုကာ ပုဆိုးကို ခွှတခြလွိုကသ်ည်။ ထိုအခါ ဘုန်းခန့်ရဲ့ လီးညိုညို တုတတ်ုတကြှီး ပေါလြာသည်။ ဘုန်းခန့်လီးကို ကြည့်ပြီး ခစွဖြူး ရငခြုနသ်ှားသည်။ စောစောက ဦးဘတိုးနှင့် အလိုးခံထားရသောလြည်း သူမ မပြီးသေးသဖြင့် ကာမစိတမြွား ပြနန်ိုကြှလာသည်။
”အိုး ကိုကိုကလည်း အခန်းထဲသှားရအောင်”
ခစွဖြူးမကြန်ှာလေး နီရဲလကြြ ဘုန်းခန့်လကကြို ဆှဲကာ အိပခြန်းထဲသို့ ခေါသ်ှားသည်။ ဘုန်းခန့်လည်း လုံခညွကြောကမြဝတခြင် သူမဆှဲခေါရြာ နောကသ်ို့ လီးတန်းလန်းဖြင့် ပါသှားသည်။ အခန်းထဲရောကသ်ောြ ခစွဖြူးက ကုတငစြောင်းတွင် တငပြါးလှှဲထိုငလြိုကပြှီး ဘုန်းခန့်က သူမ အရှေ့တွင် ရပလြိုကသ်ည်။ ပြီးနောကြ ခစွဖြူးက ဘုန်းခန့်လီးကို ကိုငကြာ စုပပြေးတော့သည်။
” ပြှတ် ပြှတ်”
”အား ကောင်းလိုကတ်ာ မိန်းမရာ။ အိပမြကထြဲမှာလည်း သူစိမ်းလီးကို အဲလို စုပပြေးနတော အား”
ဘုန်းခန့်စကားကြောင့် ခစွဖြူးဟာ ဦးဘတိုးရဲ့ လီကြီးကို ပြနမြှငယ်ောငကြာ စောကဖြုတမြှ စောကရြမွေားပင် စိုလာပြီး ဘုန်းခန့်လီးကို အားရပါးရပင် စုပလြတေော့သည်။
”အား ကောင်းလိုကတ်ာ မိန်းမရာ”
ဘုန်းခန့်က ခစွဖြူးခေါင်းကို လကန်ှဈဖကဖြှင့် ကိုငကြာ သူမပါးစပကြို အားပါးတရပင် လိုးတော့သည်။ ခဏကြာသောြ
” အား ကိုကိုထွကပြှီ ကိုကိုထွကပြှီး အား”
ခစွဖြူးပါးစပထြဲ လရညမြွား ပန်းထည့ကြာ ပြီးသှားသည်။ ကာမစိတမြွား ထကြှနသေောကြောင့ြ ခစွဖြူး ဘုန်းခန့လြရညမြွားကို မွိုခလွိုကသ်ည် ။ ဘုန်းခန့ြ ကုတငဘြေး ကြမ်းပြငပြေါတ်ှင် ထိုငခြပြှီး ခစွဖြူးပေါငပြေါြ ခေါင်းလေးတငကြာ မှိန်းနလေိုကသ်ည် ။ ခစွဖြူးက ဘုန်းခန့ခြေါင်းလေးကို ပြတသ်တရြင်း
“ကိုကို တကယလြို့ ခစွဖြူး အိမမြကထြဲမှာ မဟုတဘြဲ အပြငမြှာ သူစိမ်းတဈယောကန်ဲ့ အလိုးခံမယဆြိုရင် ကိုကို ခွင့လြှှတမြှာလား”
ခစွဖြူး ဘုန်းခန့ကြို သှေးတိုးစမ်းကာ မေးလိုကသ်ည်။ ဘုန်းခန့ကြ ခစွဖြူး သူ့အကြကထြဲ ဝငလြာသဖြင့ြ ကြိတပြွောသ်ှားသည်။ သို့ပမယေ့ြ ကိုယ့စြိတကြို ထိန်းကာ
“ခစွကြ အပြငမြှာတကယ် အလိုးခံချင်လြို့လား”
ခစွဖြူး ပြနမြဖြေ ။ ဘုန်းခန့ကြို အားနာစွာ စိုကကြှည့န်သည်ေ ။ မဟုတလြည်း ဦးဘတိုးနှင့ြ အလိုးခံတာ နှစ်ကြိမပြင် ရှိပြီလေ။
“တကယ် အလိုးခံချင်ရြငတ်ော့ ကိုကိုပြောတာ လိုကန်ာပေးရမယ် ဘယလြိုလဲ”
ခစွဖြူး တွဝကေော စဉြးစားနသည်ေ။
“ကောင်းပြီလေ ဘာတွေ လိုကန်ာပေးရမလဲ ပြောကြည့်လြေ”
“ကိုကို မသိပဲနဲ့ ကိုကို့ကြယရြာမှာ အလိုးမခံရဘူး ၊ ပြီးတော့ ကိုကို ချောင်းကြည့်လြို့ အဆငပြှမယေ့ြ နရောမွိုးမှာ အလိုးခံရမယ်၊ ပြီးတော့ တဈပတမြှာ နှစ်ကြိမထြကြ မပိုရဘူး ခစွြ လိုကန်ာနိုငမြလား ဘယလြိုလဲ”
“ကိုကိုပြောတာတွေ လိုကန်ာရင် ခစွဖြူး ကြိုကတ်ဲ့လူနဲ့ အလိုးခံလို့ ရမှာလား”
“အင်း ခစွဖြူးက တွေ့ထားပြီးပြီလား”
ဘုန်းခန့ြ မသိချင်ယ်ောငဆြောငကြာ မေးလိုကသ်ည် ။ ခစွဖြူးက စဉြးစားနဟနေဖြှင့ြ ဘုန်းခန့ခြေါင်းကို ပြတရြင်း အိမခြန်းတံခါးကို ငေးကြည့်န်သည်ေ ။ ဘုန်းခန့ကြို ပြောရမှာ အားနားနဟနေရြှိသည်။ မပြောလို့လဲမဖြစ်။ အခွင့ရြေးဆိုတာ နှစ်ခါ မရနိုငဘြူးလေ။
“ဦးဘတိုး ဆိုရငရြော ကိုကို”
ခစွဖြူးအဖြကေို ဘုန်းခန့ြ ကြိုသိနသညေလြေ ။ သို့ပမယေ့ြ ခစွဖြူး၏ စိတခြံစားခကြကြို ပိုသိချင်ြ၍
“ဘာလို့ ဦးဘတိုးကို ရှေးတာလဲခစြျ”
“ဦးဘတိုးက ခစွတ်ို့နဲ့နတော ကြာပြီလေ။ အရှုပအြရှင်းလည်း ကင်းတယ်။ အသောကအြစားလည်း မရှိဘူး။ လုံခွုံရေးအတွကလြည်း စိတခြရွတယ်။ နောကပြှီး သူလည်း မိန်းမမရှိတော့ဘူး ဆိုတော့ လိုးချင်န်မှောပဲလို့ တွေးမိလို့ပါ”
“ဟားး ကိုကိုမိန်းမက ဒါမွိုးကတွော့ သိပတ်ောပြါလား”
“ကိုကိုနောျ”
“ဟားး ကိုကိုက စတာပါ”
နှစ်ယောကသ်ား ရယမြောလိုကကြှသည် ။ ဘုန်းခန့ြ ကုတငအြောကမြှ ထိုငရြာက ထကာ ခစွဖြူးနားတွင် ဝငထြိုငလြိုကသ်ည်။
“ဒါဆို ဘယတ်ော့ လုပင်န်းစမလဲ ခစွြ”
“မသိဘူးလေ ကိုကို အဆငပြှတေဲ့ အခွိနပြေါ့”
“ဒီညဆိုရငရြော”
“ခကြခြငွြးကြီးလား ကိုကို”
“ကိုကိုက အလုပတ်ှနေဲ့ မအားဘူးလေ ဒီညက စရအောင်”
” ကိုကို့ သဘောပါ”
“ဒါဆိုလည်း ကိုကို ရချိုးတော့မယ်။ ခစွလြည်း ဒီညအတွကြ အဆငသ်င့ြ ပြငထြားလိုကြဦး”
ဟုဆိုကာ ခစွဖြူး နဖူးလေးကို ဖြဖြလေးနမ်းပြီး ရချိုးခန်းထဲသို့ ဝငသ်ှားလတေော့သည် ။ ဖြစ်နိုငလြွှင် ယခုပင် အလိုးသှားခံလိုကခြငွသ်ည် ။ ဘုန်းခန့ြ ရိပမြိမှာစိုးလို့သာ မူနရခွေင်း ဖြစ်သည်။
ခစွဖြူး စိတလြှုပရြှားနမေိသည် ။ အရငည်က ဘုန်းခန့ြ မသိအောင် ဦးဘတိုးနှင့ြ အလိုးခံပြီး ဒီညတော့ သူမ အလိုးခံမှာကို ဘုန်းခန့ြ လာချောင်းကြည့်န်မညေဆြိုတော့ အသိကြောင့ြ ပိုရငခြုနန်မေိသည်။ ည ၁၀ နာရီခန့ြ ။ ကလေးတွေ အိပတ်ာနှင့ြ ခစွဖြူး ဦးဘတိုး အခန်းဆီသို့ လာခဲ့လိုကသ်ည်။
“ဒေါကျ ဒေါကျ ဒေါကျ ဦးဘတိုး”
“လာပြီး မမလေး”
ဦးဘတိုး တံခါးဖြင့ပြေးပြီး ခစွဖြူး အခန်းထဲ ဝငပြှီးတာနှင့ြ ပြနပြိတလြိုကသ်ည်။
“မမလေး ဆရာအိပပြှီးလို့လား”
“ပငပြန်းနလေို့တဲ့ ဆေးသောကပြှီး အိပန်ပြေီ”
ဟု လိမပြှောလိုကသ်ည်။ အရမ်းစောလှန်းနသဖြေင့ြ ဦးဘတိုး အံဩကာ မေးလိုကသ်ည် ။ ခစွဖြူး အရငည်ကနှင့ြ မတူ ဒီည ပိုတကကြှှနတောကို ဦးဘတိုး သတိထားမိသည် ။ ခစွဖြူး ဦဘတိုး၏ မှနတ်ံခါး လိုကကြာကို မသိမသာ ဆှဲဖယလြိုကကြာ အခန်းမီးကိုလည်း ဖြင့လြိုကသ်ည် ။ ပြီးနောကြ ဦးဘတိုး၏ ကုတငပြေါတ်ှင် ထိုငလြိုကသ်ည် ။ ဦးဘတိုးလည်း ခစွဖြူးနားတွင် ဝငထြိုငလြိုကသ်ည်။
ဘုန်းခန့ြ ခစွဖြူးထွကသ်ှားပြီး ခဏကြာတော့ ဦးဘတိုး အခန်းသို့ လိုကသ်ှားလသည်ေ ။ မှနပြှတင်းပေါကန်ားရောကတ်ော့ ရပပြှီး အခန်းထဲသို့ ချောင်းကြည့်လြိုကသ်ည် ။ ခစွဖြူး လိုကကြာဆှဲဖယ် ပြီး မီးဖြင့ထြားသောကြောင့ြ အခန်းတွင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မှငန်ရသေည်။
ခစွဖြူးအပေါပျိုင်း ဗလားကငွြးကာ အောကတ်ှင် ပငတ်ီ တဈထညသ်ာ ကနွတ်ော့သည် ။ ဦးဘတိုးက အပေါစြှပကြယွြ နှင့ြ အောကပျိုင်း လုံခညွပြင် မခွှတရြသေးပေ။ ခစွဖြူးက မတတ်ပရြပလြကြြ ဦးဘတိုးက ကုတငပြေါတ်ှင် ထိုငန်သည်ေ ။ ဦးဘတိုး လကတ်ဈဖကကြ ခစွဖြူး၏ ဖငကြိုကိုငကြာ ကနွလြကတ်ဈဖကကြ သူမ၏ နို့ကိုနယရြင်း နို့စို့နလသေည်ေ။
ခဏကြာသောြ ခစွဖြူး ထိုငခြလွိုကသ်ည် ။ ဦးဘတိုး လုံခညွကြိုဖြညကြာ ခွှတခြလွိုကသ်ည် ။ ထိုအခါ ထောငမြတ်၍ အကြောပျိုင်းပျိုင်းထနသေော လီးမဲမဲကြီး ပေါလြာသည် ။ ခစွဖြူးက သူမ၏လကဖြှင့ြ ဦးဘတိုး လီးကိုကိုင် ပါးစပထြဲသို့ ငုံကာ စုပပြေးတော့သည် ။ ဦးဘတိုးလည်း လကန်ှဈဖကဖြှင့ြ ခစွဖြူးခေါင်းကို ကိုငကြာ အလိုကသ်င့ြ ရှေ့တိုး နောကဆြုတ် လုပပြေးနသည်ေ။
“ပြှတ် ပြှတ် ပြှတ်’
“အားးး ကောင်းလိုကတ်ာ ကလေးရယ်”
ဦးဘတိုး အားမရတော့။ ထိုငန်ရောမှ ထရပကြာ ခစွဖြူးခေါင်းကို ကိုငပြှီး သူ၏လီးကို ခစွဖြူးပါးစပထြဲသို့ အတင်း အဆုံးထိ ထိုးထည့ကြာ လိုးတော့သည်။
” ပြှတ် ဖလူးးး အဟှပဟြှပ်”
ဦးဘတိုး အတင်းအဓမျမ လုပသ်ောကြောင့ြ ခစွဖြူး အသကရြှူမရ ဖြစ်သှားသည် ။ ကိုယ့မြိန်းမကို မညှာမတာ လုပန်သေော မှငကြှင်းကြောင့ြ ဘုန်းခန့ြ လီးတောငလြာသည်။
“ကလေး ကုတငပြေါတ်ကြ။ ဦး ကလေးစောကဖြုတကြို ယကခြငွလြာပြီး”
ခစွဖြူး ကုတငပြေါြ ပကလြကလြှန် အိပခြလွိုကသ်ည် ။ ဦးဘတိုး ပငတ်ီကိုခွှတ်၍ သူမ၏ ပေါငန်ှဈဖကကြို ဆှဲကားလိုကသ်ည် ။ ပြီးနောကြ စောကရြညစြိုနသေော စောကဖြုတကြို မကြန်ှာအပကြာ ယကပြေးတော့သည် ။ သူမ၏ စောကဖြုတ် နှုတခြမ်းသားလေး တွကေို မထိတထိ ယကလြိုကြ၊ စောကဖြုတထြဲသို့ လွှာထိုးထည့ကြာ ကလိလိုကြ၊ စောကစြိကို စုပပြေးလိုကန်ှင့ြ လုပပြေးနသည်ေ။
“အားး ဘယလြိုတွေ ယကန်တောလဲ အားး ဟင်း ဟင်း ကောင်းလိုကတ်ာ ဦးရယ်”
ခစွဖြူး ညည်းတွားရင်း ကာမအရသာကို အပြည့အြဝ ခံစားနသည်ေ။
“ဦးရယ် လိုးပေးပါတော့ ဟင်း ဟင်း။ ခစွဖြူး အလိုးခံချင်ပြှီ။ ဦးလီးကြီးနဲ့ ခစွဖြူးစောကဖြုတလြေးကို လိုးပေးပါတော့လား”
ခစွဖြူး ကာမစိတ် တအားထကြှနလပြေေီး ။ အရငည်ကနှင့မြတူ။ ကိုကိုကြည့်န်သည်ေ ဆိုသည့ြ အသိကြောင့ြ ပိုဆိုးသည် ။ ကိုယ့မြိန်းမကို သူများလိုးတာကြည့်ခြငွတ်ယ် ဟုတလြား ။ အလိုးခံပြမယ်။ ကိုကို မနာလိုဖြစ်အောင် အလိုးခံပြမယ် ။ ကိုကို သသခွေောခွာ ကြည့်ထြား ။ ဦးဘတိုး အံဩနသည်ေ ။ ခစွဖြူး ဒီည တောတ်ောထြနန်ေ၍ ဖြစ်သည်။
ဦးဘတိုး ဘာမှ စဉြးစားမနတေော့ ။ မတတ်ပရြပကြာ ခစွဖြူး ပေါငကြှားတွင် နရောယူလိုကသ်ည် ။ ပြီးနောကြ အရညရြှှဲပြီး မို့မောကြ ဖောင်းတင်းနသေော ခစွဖြူးစောကဖြုတကြို သူ၏လီးကြီးတေ့ကာ ထိုးသှင်းလိုကသ်ည်။
“အားးးး ကောင်းလိုကတ်ဲ့ စောကဖြုတ်။ ပြည့ကြှပန်တောပဲ။ အင်းး အားး ကြိုကလြား ကလေး ဦးလီးကို”
“ဟင်းဟင်းဟင်း ကြိုကတ်ာပေါ့ ဦးရယ် ”
“ကလေးယောကြာြးလီးနဲ့ ဦးလီး ဘယသ်ူပိုကြီးလဲ”
“ဦးလီး ပိုကြီးတာပေါ့ ဟင်းဟင်း အားး”
“ဘယသ်ူလိုးတာ ပိုကောင်းလဲ အားးး”
“ဦး လိုးတာ ပိုကောင်းတယ်။ အားး ဟင်း ဟင်းး ကောင်းလိုကတ်ာ ဦးရယ် လိုးလိုး ဆောင့လြိုးပေး ဟင်း ဟင်း”
ခစွဖြူးမှာ ကာမအဆိပတ်ကကြာ အထွတအြထိပ် ရောကန်လပြေေီး ။ ဦးဘတိုးက ခစွဖြူး၏ ပေါငန်ှဈဖကကြို ပင့ကြာ အားရပါးရ မညှာမတာ လိုးခွဲနသည်ေ ။ ဘုန်းခန့ြ ကြည့်ရြင်း လရညကြှညမြွားပင် စိမ့ထြှကလြာသည် ။ မိမိမိန်းမ၏ စောကဖြုတကြို မညှာမတာ ကြဲပြဲအောင် လိုးနသေော ဦးဘတိုး လီးကြီးကို ကြည့်ြ၍ သှေးသား ဆူပြကလြာသည်။
“အားး ဆောင့လြိုးပေး ဦးရယ် ခစွဖြူး ပြီးတော့မယ် ဟင်း ဟင်း အားးး”
“ခစွဖြူး ပြီးပြီ အားးးးး”
“အားး ဦးလည်းထွကပြှီ အားး အားး”
နှစ်ယောကသ်ား ပျိုငတ်ူ ပြီးသှားလသည်ေ ။ ဦးဘတိုး ခစွဖြူးအပေါြ မှောကလြကြထြပပြှီး အိပခြလွိုကသ်ည် ။ ခဏကြာသောြ ဦးဘတိုး လီးဆှဲထုတကြာ ထရပလြိုကပြှီး လုံခညွြ ကောကဝြတလြိုကသ်ည် ။ ခစွဖြူးစောကဖြုတမြှာ လီးထုတလြိုကသ်ောကြောင့ြ ဟစိစိလေးဖြစ်ကာ ဦးဘတိုး လရညမြွား ပြနထြှကြ၍ စီးကလွာသည်။ ဘုန်းခန့ြ ကြည့်ပြှီး ဂွင်းထုရင်း လရညမြွားပင် ပန်းထွကကြုနသ်ည်။
“အားးး ကောင်းလိုကတ်ာ မိန်းမရာ။ မိန်းမစောကဖြုတလြေးကို ဦးဘတိုးလီးကြီးနဲ့ လိုးခွဲထားတာ ကြည့်လြို့ ကောင်းလိုကတ်ာကြာ”
ထိုနေ့မှစ၍ ဘုန်းခန့န်ှင့ြ ခစွဖြူးတို့၏ သဘောတူညီခကြအြတိုင်း တဈပတတ်ှင် နှစ်ကြိမ် ဦးဘတိုးနှင့ြ အလိုးခံနတော့သည် ။ ထိုနေ့ကသာ ကားမပကြခြဲ့လွှင် ဘုန်းခန့လြည်း ယခုလို ဖြစ်လာမည် မဟုတပြေ။ အရာအားလုံး ကံစီမံရာ အတိုင်းဖြစ်၍ ကြနပေန်မေိကြတော့သည်။
ပြီးပါပြီ။
ရေးသားသူ – sarmuto