⚠️⚠️⚠️ မှတခြကြြ – အင်းစကစြာပေ ဖြစ်ပါသည်။ အင်းစကစြာပဆေိုသညမြှာ မိသားစု မောငန်ှမ သှေးသားရင်း အချင်ြးချင်ြး လိင်းဆကဆြံသော အကြောင်းအရာကို စိတကြူးပုံဖောြ ရေးသားထားခွင်း ဖြစ်ပါသည်။ ထို့ကြောင့ြ မကြိုကြ မနှစ်သကပြါက မဖတရြှုပဲ ကြောသ်ှားပေးပါ။ ယခုဝတ်ထုမှာ စာပသဘေော ရေးသားခွင်း ဖြစ်သဖြင့ြ လိုကလြံအတုယူ ပြုလုပခြှင်းများ မပြုလုပပြါရန် မတ်ေတာရပခြံပါသည်။ ⚠️⚠️⚠️
————
အင်းစကြ စာပဖြစ်ေပါသည်။
“သှားပြီ ကိုမင်းရေ…”
“အေး ဖြေးဖြေး ငါ့ကောင်…”
ကိုမင်းကို နှုတဆြကကြာ နဝင်ေး ထွကလြာခဲ့သည်။ ထမင်းခွိုင့်ကို နောကကြယရြီယာမှာ ညှပကြာ စကဘြီးကို လှည့်၍ နင်းလိုကသ်ည်။ နဝင်ေးက တွငခြုံမှာ ပညာသင် နေ့စားလုပသ်ည်။ ဆယတ်န်းသုံးနှစ်ကလွို့ ကြောင်းဆကမြတကတ်ော့ပဲ အလုပဝြငခြဲ့သညမြှာ လေးနှစ်ရှိပြီ။ အခုတော့ ပညာတတကြာ ဆရာတွေ မကြန်ှာလှဲရသည်။
ကိုမင်းက လကထြောကြ တွငခြုံဆရာ။ သူက ကိုမင်းအောကကြ သူ့အောကမြှာ ပညာသငကြလေး ၃ ယောကရြှိသည်။ ပညာတတတ်ော့ လခတိုးသည်။ ဝငဝြငခြငွြး ၁ သောင်းသာ ရပမယ်ေ့ အခုတော့ တဈလ ၄ သောင်းခွဲ ရခွပြေီ။
စကဘြီးကို ခပသ်ှကသ်ှကန်င်းရင်း စဉြးစားနမေိသည်။ အိမရြောကမြှ ရမေိုးခွိုးကာ ဂိမ်းဆိုငသ်ှားမည်။ ဒီနေ့လဲ ဟိုကောင် မွိုးသူတို့ အုပစြုနှင့် ခွိန်းပြဲရှိသည်။ မနေ့ကလဲ နိုငလြိုကသ်ညကြ ၃၀၀၀ ကြောလြောကရြှိသည်။ PS2 ဘောလုံးမှာ သူ့လကကြို မှီသူ ခပရြှားရှား။ မွိုးသူက တဈပြဲ ၅၀၀ ကြေးကနတ်ော့ သူက ပြတကြာသီကာ အနိုငကြစားသည်။ ဒါကို သကောင့်သားက သှေးတကကြာ တဈပြဲထဲ သုံးထောင် Last ခေါတ်ော့ အခွိုရှာသကာတွေ့ ဖြစ်သှားရတော့သည်။
အိမပြှနရြောကတ်ော့ စကဘြီးဒေါကထြောကကြာ အိမထြဲဝငလြိုကသ်ည်။ အနတ်ီငယကြ ဇာတလြမ်းတွဲကြည့်နရင်ေး ပြနလြာသောသူ့ကို လှမ်းပြောပါတော့သည်။
“ပြနလြာပြီလား နဝင်ေး…”
“ဟုတ် အနတ်ီငယ်…”
“အေး ရချိုးပြီးရင် ဟိုအဝတလြှန်းကြိုးတန်း ပြုတန်တော လုပပြေးစမ်း…”
“ဟုတ် အနတ်ီငယ်…”
“မင်းဦးလေးကလည်း ရှိတာမဟုတဖြူး။ အပြငထြှကလြဲ စောစောပြန် တအားမိုးမခွုပန်ဲ့ ကြားလား…”
“ဟုတကြဲ့ပါ အနတ်ီ…”
ပြစိပြစိ ပြောနသေော အဒေါဖြစ်သူကို ပြနပြှောရင်း နဝင်ေး အင်ျကြီခွှတကြာ ရချိုးဖို့ ထွကလြာခဲ့သည်။ ဘာရယမြဟုတ် ဒီနေ့ အနတ်ီငယကြို ကြည့်ရတာ ခါတိုင်းထကြ တမွိုးထူးကာ လှနသလေို မှငန်မေိသည်။
တဆကထြဲ လကပြှတဂြါဝနန်ကကြို အောကဘြာမှမခံပဲ ဝတထြားသော အနတ်ီငယသ်ည် အသားအရေ ဝင်းလကန်သည်ေ။ ရငဘြတဆြီက ဖုနသေော နို့သီးခေါင်းရာလေးများက သူ့ရငကြို လှုပရြှားစသည်ေ။ အထူးသဖြင့် သူစိတအြဝငစြားဆုံးက အနတ်ီငယ့် နှုတခြမ်းတွေ ပန်းနုရောငသ်မ်းနကော စိုလဲ့နသေော နှုတခြမ်းထူထူ ပြဲပြဲလေးများကို စုပန်မ်းချင်မြိသည်။ ဒီနေ့ ထူးတာက အနတ်ီငယ့်နား ကပမြိသညန်ှင့် ကာမစိတကြှှလာခွင်း ဖြစ်လသည်ေ။
ရကနေဘြေးတန်းပေါြ ရလေဲပုဆိုးနှင့် တဘကတ်ငကြာ အိမသ်ာထဲဝင် သေးပေါကလြိုကသ်ည်။ ပြီးနောကြ ရကနေဘြေးထိုငရြင်း အနတ်ီငယ့်ကို မှန်းကာ ဂွင်းထုမိတော့သည်။
ဆပပြှာတိုကကြာ ဂွင်းထုတော့ ရိုးရိုးထုရတာထကတ်ော့ ပိုကောင်းသည်။ စောကဖြုတအြတုစွပ် ထုရတာလောကမြကောင်း။ ရကနေကြ အိမန်ောကဖြေးတွငရြှိကာ အိမမြကြီးနှင့် သီးခွားဖြစ်သည်။ ဘေးဝိုင်းများက ဂိုထောငန်ှင့် အလုံပိတမြွား ဖြစ်လရော အိမထြဲကလှဲလွှင် ဘယသ်ူမှ မမှငရြပေ။ ထို့ကြောင့်ပင် နဝင်ေးက စိတလြှတ် ကိုယလြှတ် အနတ်ီငယ့်အားမှန်းကာ ထုနမေိတော့သည်။
နဝင်ေးက သူ ၈ တန်းနှစ်မှာ သူ့အဖရေော အမပေါ ရှေ့ဆင့်နောကဆြင့် ဆုံးသှားကြသည်။ သူ့အဖကေ အသည်းရောဂါစီပိုးနှင့် ဆုံးသှားခွင်း ဖြစ်သည်။ သူ့အမကလေည်း အဖေ့စိတန်ှင့်ရော အဖဆေေးဖိုးအတွကြ ယူခဲ့သော အကြှေးတွအတွေကပြါ စိတထြောင်းကိုယကြှဖြစ်ေကာ ဆုံးခဲ့ခွင်း ဖြစ်သည်။ သူ့အမဆေုံးတော့ နဝင်ေးက ၈ တန်းပဲရှိသေးပြီး ဘာမှနားမလညသ်ော သူ့ကို အနတ်ီငယလြို့ခေါသ်ော အမေ့ညီမ နီနီသန်းနှင့် အနတ်ီငယ့်ခငပြှန်း ဦးလေးထွန်းကြညကြ စောင့်ရှောကခြဲ့ခွင်း ဖြစ်သည်။
ဦးထွန်းကြညကြ အမွှောအြမှငရြှိသည်။ သူ့အလုပကြ သီးနှံအဝယတ်ောြ။ ရာသီပေါြ သီးနှံများကို ဈေးဖြတကြာ ကုမျမဏီအတွကြ ဝယယ်ူပေးရခွင်းဖြစ်သည်။ ဦးထွန်းကြညကြ ခယမ်၏ အဖြစ်အပကြကြို အစဆုံးသိသောအခါ အိမကြိုရောင်း၍ အကြှေးဆပသ်ည်။ အိမရြောင်းရငှေ တဝကခြန့် ကုနသ်ှားလသည်ေ။ ကနွတ်ဝကကြို နဝင်ေး နာမညဖြှင့် စာရင်းသအပေင်ှအဖြေဈ ဘဏအြပပြေးထားသည်။ နဝင်ေး အသကြ ၁၈ နှစ် မပြည့်သေးခငကြ နီနီသန်း နာမညဖြှင့်ထားစကော နဝင်ေး အသကပြှည့်သောအခါ နဝင်ေးနာမည် ပြောင်းစသည်ေ။
နဝင်ေးက ကြောင်းစာ စိတမြပါ။ ဆယတ်န်း တဖုန်းဖုန်းကသွည်။ နောကဆြုံး အနတ်ီငယကြ ဦးလေးထွန်းနှင့် တိုငပြငကြာ သူဝါသနာပါသော စကမြှုလကမြှု လုပင်န်းကို လုပရြန် ပညာသငစြသည်ေ။ ဦးထွန်းကြညကြ ခရီးထွကန်တောများသည်။ အိမမြှာ သူနှင့် အနတ်ီငယသ်ာ နှစ်ယောကထြဲ ကနွသ်ည်။
အနတ်ီငယကြ ပစိပစပမြွားကာ ရှာကြံခိုင်းတတသ်ောကြောင့် သူနှင့် သိပမြတည့်။ ဒါပမယ်ေ့ အနတ်ီငယကြ လှပေ့ဆိုသော မိန်းမချောစာရင်းဝငသ်ည်။ မကြန်ှာက မဝိုင်းတဝိုင်းဖြင့် နှုတခြမ်းလေးက စိုလဲ့၍ ပန်းနုရောငသ်မ်းနကော ထူထူပြဲပြဲလေးဖြစ်သည်။ အသားအရကေ နုညကခြွောမှတန်ကော ဝင်းထွကန်သည်ေ။ အနတ်ီငယ်၏ အလှအပဆိုငရြာ လကန်ကန်ောကတ်ဈခုက မကြလြုံးနှင့် အကြည့်ဖြစ်သည်။
အကြည့်များက သချောလုပစြရာမလိုပဲ ကြာဆနသ်ည်။ ယောကြွားသားတို့ စိတကြို ကြှစသည်ေ။ အနတ်ီငယကြ အဲ့ဒါကို သိ၍ပဲလားမသိ အမြဲတန်း မကြန်ှာကို ခကထြနထြားလသည်ေ။ ကိုယလြုံးက သေးသေးကစွကြစွလြေးဖြစ်ကာ ကောင်းကောင်းလိုးပေးပါက တကလြာမည့် ခန်ဓာကိုယမြွိုးဖြစ်သည်။
အနတ်ီငယ်၏ ရုပသ်ှငကြို မှငယ်ောငရြင်း စိတကြူးထဲမှာ အိပယ်ာထဲ ဆှဲသှင်းလိုးနမေိတော့သည်။ ဆပပြှာဖြင့်ချောနကော တိုကခြကြထြိသညမြို့ အသံထွကြ၍ပင် မှန်းနမေိသည်။
“အနတ်ီငယ့်ကို သားလိုးနပြေီ လိုးနပြေီ။ အ လိုး လိုး လိုးနပြေီ။ အနတ်ီငယ့် စောကပြတကြ လိုးလို့ကောင်း ကောင်း ကောင်း တယ်။ အ အ အ သားပြီး ပြီး ပြီး သား လရတွေေ အနတ်ီငယ့် ထဲ ထဲ့ ထဲ့ လိုကပြှီ အ အ အ…”
အထိအတွေ့ကလည်းကောင်း စိတကြလည်း ထနသေောကြောင့် နဝင်ေး ခဏဖြင့် လရမွေား ပန်းထုတလြိုကမြိသည်။ ဂွင်းမထုတာလည်း ၅ ရကလြောကရြှိပြီ ဖြစ်သောကြောင့် လရတွကေလေည်းများကာ အခဲများ ဖြစ်နသည်ေ။ ပြီးနောကြ လရမွေားကို ဆေးကာ ရချိုးပြီး အိမထြဲဝငလြာခဲ့လသည်ေ။
နီနီသန်း ကိုရီးယားဇာတလြမ်းတွဲ ကြည့်နရင်ေး ရသေောကခြငွသ်ောကြောင့် နောကထြဲဝငလြာခဲ့သည်။ ရာသီလာတာ ဒီနေ့ ရကပြှည့်သှားတာမို့ ခေါင်းလျှော်ချိုးကာ ပေါ့ပါး လန်းဆန်းနသည်ေ။ အမှတတ်မဲ့ ပြတင်းပေါကကြနေ ရချိုးကနန်ား အကြည့်ရောကတ်ော့ နီနီသန်း ကာမသှေးများ ပြကပြှကဆြူလာလသည်ေ။ တကိုယလြုံး ကြကသ်ီးတဖြန်းဖြန်းထကာ စောကပြတထြဲမှလည်း ယားလာတော့သည်။
နဝင်ေးက ကနဘြေးတွငထြိုငရြင်း ပုဆိုးအောကလြွှောကာ ဂွင်းထုနသည်ေ။ နဝင်ေးလီးကြီးက ခုနှစ်လကမြခွဲခန့်ရှိကာ ကပြလြုံးလောကတ်ုတသ်ည်။ သူမယောကြွား ထွန်းကြညလြီးတောင် နဝင်ေးလောကမြရှိ။ အခုနောကပျိုင်းဆို ထွန်းကြညကြ သူ့ကို သိပမြလိုးတော့။ အပြငမြှာ ဝယစြားတာနှင့် ဝနတော သူမရိပမြိသည်။ သူမသဘောကလည်း ရှင်းသည်။ ထွန်းကြညဖြာသာ အပြငမြှာ ဘယလြောကရြှုပရြှုပ် အိမသ်ယမြလာစရနေန်ှင့် သူမတဈယောကထြဲသာ တရားဝငမြယားဖြစ်ရန် အဓိကထားသည်။ တရားဝင် မယားငယယ်ူပါက အသသတေမြညဟြု ကြိမ်းထားလသည်ေ။
အခုတော့ လီးပြတန်တော ကြာတာကတကြောင်း၊ ရာသီလာပြီးခါစအခွိန် ဖြစ်တာ တကြောင်း၊ နဝင်ေး၏ စံခွိနမြှီ လီးကြီးကို မှငန်ရတောတကြောင်း အကြောင်းကြောင်းတို့ကြောင့် စောကပြတယ်ှကာ လီးဆာလာတော့သည်။ နဝင်ေးက တတွတတ်ှတပြှောကာ မကြစြိမှိတပြှီး ဂွင်းထုနသည်ေ။ နဝင်ေး ဘာတွပြေောနသလေဲဟု နားစိုကထြောငမြိသောအခါ စောကရြမွေား တစိမ့်စိမ့် ထွကလြာတော့သည်။
“အနတ်ီငယ့်ကို သားလိုးနပြေီ လိုးနပြေီ။ အ လိုး လိုး လိုးနပြေီ။ အနတ်ီငယ့် စောကပြတကြ လိုးလို့ကောင်း ကောင်း ကောင်း တယ် အ အ အ…”
နဝင်ေး ကောငစြုတလြေး သူမကိုမှန်းကာ ဂွင်းထုနသည်ေ။ နီနီသန်း သဘောကစွှာ ပြုံးမိတော့သည်။ ငယမြူငယသ်ှေး ပြနကြှှလာသည်။ နီနီသန်းဆိုတာ မလုပပြါနဲ့လို့ တားရင် ဖြစ်အောငလြုပသ်ည်။ မသင့်တောပြါဆိုလွှင် စမ်းကြည့်ချင်သ်ော လူဆိုးမလေး ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။ ယခုလည်း နဝင်ေးနဲ့မှ လိုးချင်လြာမိသည်။
ကောငစြုတလြေးက ဘယခြွိနကြထဲက ပြဈမှားနသလေဲမသိ။ တွေ့ဦးမည် ဟု ကြိမ်းဝါးနမေိသည်။ ကြည့်နဆေဲမှာပင် နီရဲပြဲလနန်သေော ဒဈကြီးထိပမြှ လရဖြေူဖြူ ပစွပြစွမြွား ထွကလြာသညကြို မှငတ်ှေ့လိုကရြသည်။
ကောငလြေး ပြီးသှားပြီ ဖြစ်သဖြင့် သူမလည်း အသာရှေ့သို့ ထွကလြာခဲ့လိုကသ်ည်။ လမ်းလွှောကရြတာတော့ ပေါငကြှားမှ စိုစိစိုစိဖြင့် အေးခနဲ့ အေးခနဲ့ ခံစားမိကာ ပြုံးမိလသည်ေ။
……………………………………
နဝင်ေးရချိုး အဝတစြားလဲပြီး အနတ်ီငယ့်ကို မေးလိုကသ်ည်။ ကြိုးပြုတန်တော လုပပြေးပြီး ဂိမ်းဆိုငသ်ှားရဦးမည်။
“အနတ်ီငယ် ဘယဟြာလုပရြမှာလဲ…”
“အေးသား တီလေး ပြမယ်…”
နဝင်ေး အသကရြှူမှားသှားသည်။ အနတ်ီငယကြ ကြာကြည့်လေး ကြည့်ကာ သူ့ကိုယသ်ူ တီလေးဟု ခွှဲခွှဲပစွပြစွပြှောရင်း ထလာသည်။
“လာ သား တီလေးနောကကြ လိုကခြဲ့…”
“ဟုတကြဲ့ပါ အန် အနတ်ီငယ်…”
“သား တခါထဲ မှာထားရဦးမယ်။ တီလေးကို အနတ်ီငယလြို့ မခေါန်ဲ့ကြာ။ အခုခွိနကြစ တီလေးလို့ပြောင်းခေါြ ကြားလား…”
“ဟုတ် တီလေး…”
ပြောင်းလဲသှားသော အနတ်ီငယ့် အပြုအမူကို နဝင်ေး နားမလညန်ိုငအြောင် ဖြစ်မိသည်။ တီလေးက ရှေ့ကနေ သှားနသည်ေ။ တီလေးဖငကြ တဈလုံးချင်ြး တုနခြါနသည်ေ။
တောင့်လိုကတ်ဲ့ ဖငတ်ှေ ဦးလေးထွန်းကြည် မဖြိုနိုငသ်ေးဘူး ငါသာ ဖြိုလိုကရြရငဆြိုပြီး နဝင်ေးက သိုင်းရှုကာ လိုကြ၍ ပြဈမှားရင်း လီးတောငလြာသည်။
နီနီသန်းက သချောဖငတ်ုနအြောငလြုပကြာ လွှောကန်သည်ေ။ ကောငစြုတလြေး သချောကြည့်ပြီး ပြဈမှားနမှော မှကြေီးလကခြတမြလှဲ။ အဝတလြှမ်းကြိုးတန်း ပြုတန်သေော နရောရောကတ်ော့ ဗှုန်းစားကြီးရပလြိုကရြာ နဝင်ေးမှာ သတိမရှိပဲ ဆကလြွှောကလြာသဖြင့် ဝငတ်ိုကမြိတော့သည်။
တိုကမြိတာမှ ဖငကြှားလီးထောကမြိလကြသ်ား။ တီလေး ရှေ့ဟပထြိုးလဲမှာစိုးလို့ ဖမ်းထိန်းလိုကမြှ ပိုဆိုးသှာတော့သည်။ နဝင်ေးက ဖမ်းထိန်းရန် ဆှဲမိဆှဲရာဆှဲသောအခါ နီနီသန်း နို့နှစ်လုံးကို ကိုငကြာ သူ့ရငခြှငထြဲ ဆှဲသှင်းမိလကြသ်ား ဖြစ်နသည်ေ။
“အို ဟဲ့ ဒီကလေးဟာလေ အရမ်းပဲ…”
နီနီသန်းမှာ ဖြစ်လာသည့် အခွအနေပေေါြ သဘောကသွှားလသည်ေ။ နဝင်ေးမှာ စကျကန့် အနည်းငယမြွှ ကြောငန်ပြေီးမှ လန့်သှားကာ လကပြှနရြုတလြိုကသ်ည်။
“တီလေး ကနတ်ော့နောြ ကနတ်ော့…”
“သားကလည်း ဘုန်းကြီးခေါင်းခေါကပြှီးမှ ကနတ်ော့ ကနတ်ော့တဲ့ ခစ် ခစ် ခစ်။ ကိုငလြို့ကောင်းရဲ့လား ခစ် ခစ် ခစ် ခစ်…”
နီနီသန်း မခွာချင်ြ ခွာချင်ဖြှင့် ခွာလိုကရြသည်။ အတွေ့ထူးသည့် လီးကြီးပင် ဖြစ်သည်။ နဝင်ေးကို ရဲတင်းလာစရန်ေ သချောပြောလိုကခြှင်း ဖြစ်သည်။ နဝင်ေးမှာ ရငထြဲ တဒိတဒြိတ် ခုနလြာလသည်ေ။ တီလေးက သူ့အပေါြ ရလောမှောင်းပေးနသလေားဟု သံသယဝငလြာသည်။
“ဒီကြိုးတန်းကို ခညွပြေး သံကိုသချောရိုကြ ဒါပဲ။ အဲ့ဒါပြီးရင် မင်းသှားချင်တ်ဲ့ဆီသှားတော့…”
ပြောကာ တီလေးက သူ့ပါးလေး ဆှဲလိမကြာ ထွကသ်ှားတော့သည်။ နဝင်ေး လှုပရြှားနသေော စိတကြို အတတန်ိုငဆြုံး ထိန်းကာ လုပစြရာများ ပြီးအောငလြုပလြိုကသ်ည်။ သိပလြည်း မများပါ သံရိုကကြာ ကြိုးတင်းနအေောငခြညွကြာ သံအနည်းငယ် ကြေးပေးရုံဖြင့် ကိဈစပြတပြါသည်။ အလုပပြှီးတော့ ဂိမ်းဆိုင် သှားချင်စြိတ် မရှိတော့။ အိမထြဲဝငလြာပြီး ပစ်စည်းများကို သူ့နရောသူ ပြနထြားလိုကသ်ည်။ ထို့နောကြ တီဗှီရှေ့မှာ ထိုင်၍ ရုပရြှငကြှည့်နသေော တီလေး၏ဘေးတွင် ခပတ်ညတ်ညဖြှင့် ဝငထြိုငလြိုကသ်ည်။
“ဟဲ့ ဂိမ်းဆိုင် သှားမှာဆို…”
“မသှားတော့ပါဘူး တီလေးတဈယောကထြဲ ဖြစ်နမှောကို စိတမြခပြါဘူး…”
“အံမယ် မိုးတွေ ဘာတွေ ရှာကုန်ဦးမယ်…”
“မိုးရှာရင် ပိုကောင်းတာပေါ့ အိမမြှာကြေးနရေုံပဲ…”
“တောစြမ်းပါ…”
နီနီသန်းက ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် အခွလေဲရန် ဆိုဖာပေါမြှ လွှောဆင်းကာ ဒူးထာကလြိုကသ်ည်။ ထို့နောကြ အသာကုန်းကာ အခွရှောနလေိုကသ်ည်။ တကယတ်ော့ နဝင်ေးကို သချော လေးဖကကြုန်းပြခွင်း ဖြစ်သည်။ ဖြင့်မယ့်ကားလည်း တခါထဲ စဉြးစားပြီးသား ဖြစ်သည်။ အမရေိကန် အိမထြောငရြေး ဒရာမာကား သဈစာမဲ့ခွင်းလို့ အဓိပျပာယရြသော Unfaithful ဇာတကြားခွယေူကာ ဖြင့်လိုကတ်ော့သည်။
စာတန်းထိုးတော့ Unfaithful ဆိုသညန်ှင့် နဝင်ေးမှာ ထခုနမြိမတတ် ပြောရြှှငသ်ှားလသည်ေ။ သူကြည့်ပြီးသား ကြိုကလြှန်းလို့ အထပထြပအြခါခါ ပြနကြှည့်ခဲ့သော ကားဖြစ်သည်။ မင်းသမီး ဒိုရငလြိန်းက ယောကြွားရှိလကြြ သူမထကင်ယသ်ော လူငယတ်ဈယောကန်ှင့် ဖောကပြှနသ်ော ဇာတလြမ်းဖြစ်သည်။ ဖူးကားမဟုတသ်ောလြည်း အမစြီ စာရင်းဝငသ်ောကြောင့် လိငဆြကဆြံသော အခန်းများ အများကြီး ပါသည်။
ကြည့်နရင်ေးဖြင့် လိငဆြကဆြံသော အခန်းများ ရောကလြာသောအခါ နှစ်ယောကစြလုံး စိတမြွား နိုးကြှ ဖောကပြှနလြာကြသည်။ နဝင်ေးက မသိသလိုနှင့် တီလေးပေါငပြေါြ လကတ်ငလြိုကသ်ည်။ တီလေးက ဘာမှမပြော ဇာတလြမ်းကိုသာ သဲကြီးမဲကြီးကြည့်န်သည်ေ။ နဝင်ေးက နောကတ်ဈဆင့် တကလြာသည်။ တီလေးရဲ့ ပေါငသ်ားလေးများကို အသာပြတခြါပေးသည်။
ထိုအခွိနဝြယ် ဇာတလြမ်းကလည်း စားသောကဆြိုင် အနောကဖြကြ အိမသ်ာထဲမှာ မတတ်ပဆြောတ်ဲ့ အခန်း ရောကန်ပြေီး တဘန်းဘန်းနဲ့ ကြုံးလိုးနသည်ေ။ နီနီသန်းက သူမပေါငပြေါမြှာ ပြတသ်ပန်သေော နဝင်ေးလကကြို ယူကာ သူ့ပေါငကြှားထဲသို့ ထည့်ပေးလိုကသ်ည်။ သူကလည်း နဝင်ေးပေါငကြှားထဲမှ လီးကြီးကို ပုဆိုးပေါမြှ ကိုငကြာ ရှေ့တိုးနောကဆြုတလြုပပြေးနသည်ေ။
နဝင်ေးက တီလေးစောကပြတကြို ဂါဝနပြေါမြှ ကိုငပြေးနရတောကို အားမရတော့။ တီလေး ဂါဝနစြကို အပေါဆြှဲတငကြာ ပေါငသ်ားလေးများကို အသာပြတသ်ပပြေးလိုကသ်ည်။ အလိုကသ်ိသော တီလေးကလည်း ဆိုဖာပေါြ ရှေ့ဖကသ်ို့ အသာလွှောခရွင်း ပေါငန်ှဈလုံးကို ကားပေးလသည်ေ။
နဝင်ေးလကတ်ှကေ တီလေး၏ စောကပြတဆြီသို့ ဦးတညလြိုကသ်ည်။ ပေါငခြှံကြားကို အသာပြတသ်ပရြင်း ဟလာသော တီလေး၏ ပေါငကြှားမှ စောကပြတလြေးကို အကြဲကြောင်းအတိုင်း ဖိကာ အထကအြောကြ ပြတဆြှဲပေးလိုကသ်ည်။ တီလေး၏ နှုတဖြွားမှ အသံလေးများ အနကြလွာတော့သည်။
“အ… အာ… သားလေး ဘာတွလေုပန်တောလဲ…”
နဝင်ေးမှာ တီလေးနှင့် အနီးဆုံးသို့ တိုး၍ အလိုကသ်င့် ကပထြိုငလြိုကကြာ စောကရြစေိမ့်ကနွပြေီ ဖြစ်သော စောကပြတလြေးကို အသာစောင်းတိုကပြေးနသည်ေ။ အရတွေေ ရှှဲလာပြီဆိုမှ စောကပြတထြဲ လကခြလယထြည့်ပြီး ဖြေးဖြေးချင်ြး အသှင်းအထုတလြုပကြာ ညှောင့်ပေးတော့သည်။
“အ… အာ… သား… လုပလြုပ် ကောင်း… ကောင်းတယ် လုပ်…”
တီလေးမှာ သူ့လီးကို တင်းတင်းဆုပကြိုငထြားရင်း အပြတဟြော့နသည်ေ။ သူက အငမြတနရြူးခဲ့ရသော တီလေးနှုတခြမ်း ထူထူလေးကို သူ့နှုတခြမ်းနှင့် ဖိကပကြာ စုပန်မ်းလိုကသ်ည်။ တီလေးက မထငမြှတလြောကအြောငပြင် ခပကြှမ်းကြမ်း ပြနန်မ်းလာသည်။ နဝင်ေးကလည်း စိတကြှှလာကာ တီလေးရဲ့ အထကန်ှုတခြမ်းကို ပြတထြှကလြုမတတ် စုပပြေးပါတော့သည်။
စောကပြတကြို ကလိရင်း နမ်းရတာ နဝင်ေးအဖို့ ထနစြသလေို စောကပြတအြနှိုကခြံရရင်း ကဈဆငဆြှဲခံရသညမြှာ နီနီသန်းအဖို့ ပထမဆုံးဖြစ်ကာ အပြတဟြော့နသည်ေ။ နှုတခြမ်းတွေ ကြိမ်းလာလောကအြောင် နမ်းပြီးမှ နှုတခြမ်းချင်ြး ခွာလိုကကြာ နဝင်ေးက စောကပြတထြဲမှ လကကြို ဆှဲထုတလြိုကသ်ည်။ ထို့နောကြ တီလေးနှင့် မကြလြုံးချင်ြးဆုံအောငကြှည့်ကာ စောကပြတန်ှိုကထြားသော လကခြလယကြို ပါးစပထြဲထည့်ကာ စုပပြှလသည်ေ။
တီလေးမကြလြုံးများ အရောငတ်ဖိတဖြိတ် တောကလြာကာ နဝင်ေး စုပပြှီးသား လကခြလယကြို ဆှဲယူကာ ပြနစြုပပြှတော့ နဝင်ေးမှာ ရငထြဲနှေးခနဲ့ ဖြစ်သှားလသည်ေ။ နှစ်ယောကသ်ား တိုငပြငထြားသည့်အလား ပျိုငတ်ူ အဝတမြွားကို ခွှတလြိုကကြှသည်။ ကိုယတ်ုံးလုံး ဖြစ်သှားသော တူဝရီးနှစ်ယောကသ်ည် ကြားလသှေေးမှာကို မလိုလားသည့်အလား တဈဦးကို တဈဦး တင်းကြပစြှာဖကရြင်း ကဈဆငဆြှဲနကြသေည်။ နမ်းတာ အားရတော့မှ နှစ်ဦးသား ခွာလိုကကြှကာ နဝင်ေးက တီလေးကို ဆိုဖာပေါြ အသာတွန်းလှဲလိုကသ်ည်။
ဆိုဖာပေါြ ပကလြကဖြစ်နသေော တီလေး၏ ပေါင်းနှစ်ချောင်းကို အသာဟလိုကသ်ည်။ သူ့လီးကြီးကို တီလေး စောကပြတဝြမှာ တေ့ကာ ဖိသှင်းလိုကသ်ည်။ နီနီသန်းမှာ စောကပြတကြလိခံထားရသဖြင့် စောကရြရှေှဲကာ နဝင်ေးလီးက ဆဈခနဲ့ တိုးဝငလြာသည်။ နဝင်ေးက ခါးလှုပကြာ ထပသ်ှင်းတော့ လီးတဝကခြန့် ဝငသ်ှားသည်။ ကနွတ်ဝကကြို ဖြေးဖြေးချင်ြး နှဲ့ကာ ဖိသှင်းလိုကသ်ည်။
ဆီးစပန်ှဈခု ထိကပမြိသညအြထိ သူ့လီးက တီလေးစောကပြတထြဲ နကရြှိုင်းစွာ ဝငရြောကသ်ှားသည်။ လီးတဆုံး ဝငသ်ှားတော့မှ အသာလေး သှင်းလိုကထြုတလြိုကလြုပကြာ ဖြေးဖြေးလေး လိုးနသည်ေ။ နီနီသန်းမှာ အယှကြီးယှနခွေိန် လီးဝငလြာသောကြောင့် နသောထိုငသ်ာရှိပမယ်ေ့ ဖြေးဖြေးချင်ြး လိုးနသေော နဝင်ေးကို အားမလို အားမရဖြစ်လာသည်။
“သား မှနမြှနလြေးလိုး တီလေး လိုချင်န်ပြေီ…”
နဝင်ေးမှာ တီလေးစကား ကြားမိသညန်ှင့် စိတကြှှကာ အသားကုန် ဆောင့်လိုးတော့သည်။ ထိုသို့ လိုးနရင်ေး တီလေးကို
“တီလေး သားလိုးနတောကို ခံရတာ ကောင်းလား…”
“ဘာတွလောပြောနတောလဲ သားရယ် လိုးမှာဖြင့် လိုးစမ်းပါ…”
“မရဘူး တီလေး ပြောပါ သားလိုးတာခံရတာ ကောင်းလား…”
ဟု ဇွတမြေးလသည်ေ။ နီနီသန်းက စိတမြရှညတ်ော့ဘဲ
“ကောင်းတယဟြေ့ ကောင်းတယ်။ မင်းလီးကြီးက မင်းဦးလေးထကြ ကြီးတယ်။ တီလေး စောကပြတတ်ဈခုလုံး ပြည့်ကြပန်ပြေီး ခံလို့ကောင်းတယ်။ လိုးစမ်း မှနမြှနလြေး လိုးစမ်း…”
ဟု ပြောလိုကသ်ည်။ ပြောလည်းပြော လိုးလည်းလိုးကြရင်း တီလေးက အောကကြနေ ကော့ကော့ပြီး ခံပေးသည်။ နဝင်ေးက အားကုန် ဆောင့်လိုးသောအခါ နီနီသန်းခန်ဓာကိုယလြေး တဆတဆြတ် တုနသ်ှားပြီး တင်းကြပစြှာဖကလြိုကကြာ ပြီးသှားတော့သည်။ တဈခွိနထြဲမှာပင် နဝင်ေးလည်း လီးထဲက သုတရြတွကေေို တီလေးစောကပြတထြဲသို့ အရှိနပြှင်းစွာဖြင့် ပန်းထည့်လိုကတ်ော့သည်။ ထို့နောကြ တီလေးရော သူပါ ငှိမသ်ှားကြသည်။ ခဏ အမောဖြပြေီးနောကြ နဝင်ေးက
“အမြဲ လိုးပါရစနေောျ တီလေး…”
“စကားနားမထောင် ကလနကြဆနလြုပရြင် ပေးမလိုးဘူး ခစ် ခစ် ခစ်…”
“အဲ့လို ဘယရြမလဲ စကားနားထောငပြါ့မယ်။ ပေးမလိုးရင် အတင်းတကလြိုးမှာပဲ…”
“သူတောတ်ောဆြိုးနေ ဦးလေးထွန်းနဲ့ တိုငပြှောမှာပေါ့ ဟိ ဟိ ဟိ…”
“တီလေး ပေးလိုးပါနောြ တီလေး စိတတ်ိုင်းကြ ဖြစ်စရပေါ့မယ် နောြ နောြ…”
“အေးပါ ပေးလိုးမှာပေါ့။ ဒါပမယ်ေ့ မင်းဦးလေး ရှေ့ကရွင် ဆငခြှငန်ောြ…”
“စိတခြပြါ မမရဲ့။ လူတွရှေေ့ တူဝရီး၊ လူကြယရြာကြ လငမြယား ဟုတတ်ယမြို့လား…”
“အောငမြာ ဘယသ်ူက သူ့မယားလုပမြယ် ပြောနလေို့လဲ…”
“ကန်ော့ျ သီအိုရီအရ မမက ကန်ောျ့မယား ဖြစ်သှားပြီ…”
“ဟင်း တတလြည်းတတန်ိုငတ်ယ်…”
ဟုပြောကာ နီနီသန်းက မကြစြောင်းထိုးလိုကလြတေော့သည်။
ပြီးပါပြီ။ ။
ရေးသားသူ – ကြီးသုည