အခန်း ( ၁ )
နေ့လည် ၁၂ ကြောတ်ာနဲ့ မစု လကဖြကသ်ုပဆြိုငလြေး စဖြင့ပြါပြီ။ သဘောကောင်း မနောကောင်း လကဖြှာတတသ်ူမို့ ညနေ ၆ နာရီလောကဆြို လကဖြကသ်ုပ် မုနလြာခဉွသ်ုပ် မကမြန်းသီးသုပ် အကုန် ကုနတ်ာပဲ။ အသကြ ၃၀ ကြောပြမယေ့ြ မကြန်ှာသှယသ်ှယ် ပုခုံးကယွကြယွြ ရငသ်ားထွားထွား ခါးသေးကဉွလြေးအောကကြ ဝိုင်းစကကြော့ထွကန်တေဲ့ တငသ်ားကြီးများက ပုရိသအပေါင်း ဖမ်းစားထားဆဲ။ နာမညအြရင်းက စုစုထွေးပါ။ အပျိုမဟုတ် လငဖြစ်သူ ဇာနညကြ ဆိုငကြယတ်ကျကစီဆှဲကာ အခွားကပြန်းအလုပလြည်း လုပကြိုငလြကြြ။
ဇာနညကြ မစုထကြ ၂ နှစ်ကြီးကာ အသားဖြူဖြူ ပိနပြိနပြါးပါးနှင့ြ အသောကအြစား အနည်းငယရြှိသည်။ ကလေး မရှိသဖြင့ြ လငမြယားနှစ်ယောကြ လှူနိုငတ်န်းနိုင် ချောငခြွောငလြညလြည် ရှိကြသည်။
” မစု … သမီးတို့ဖို့ မုနလြာခဉွစြပစြပလြေး တဈပြဲ … လကဖြကသ်ုပကြ အမထမေင်းနဲ့စားဖို့ ငရုပသ်ီးလွှော့ပေး ”
” ဟော နီလာတို့ … အေး သမီး ထိုင်ဦး … မစု အခုသုပပြေးမယ် ”
” ဟေ့ မိစု … ငါ့ဖို့လည်း ဂငွြးသုပ် လုပဟြာ … ဆိုငသ်ှားမလို့ ”
နီလာ နဲ့ သီတာတို့ ထိုငရြင်း နောကမြှ အရကန်ံ့ခွှေးနံ့ များရသဖြင့ြ နှာခေါင်းရှုံ့မိကြသည်။ ဟုတသ်ည် ရပကြှကြ အရှေ့ပိုင်းမှ ပန်းရံအလုပသ်မား ကိုစိုးထွန်းပါ အရကန်ံ့ တဈထောင်းထောင်းနဲ့ ခုလည်း အရကဆြိုငသ်ှာဖို့ အမှည်းလာဝယန်ေ၏။
” မစု … သမီးတို့ … မှနမြှနလြေးလုပပြေး ”
” ခခြြ … အေးပါဟယ် … ပြီးပါပြီ … ရော့ရော့ … ဒါက မုနလြာခဉွသ်ုပ် … ဒါက အဒေါဖြို့ လကဖြကသ်ုပ် ငရုပသ်ီးကိုဘေးက ညှပထြဲ့လိုကတ်ယ် ”
နီလာတို့ ထွကသ်ှားမှ စိုးထွန်းက ဆိုငအြနောကထြဲဝငလြာပြီး ဆေးစရာ ပန်းကနတ်ှေ ကူဆေးနတော။ စွပကြယွလြကပြှတန်ဲ့ ပုဆိုးတိုတိုဝတထြားတဲ့ စိုးထွန်းဆီမှ အရကန်ံ့ခွှေးနံ့က ထောင်းကနဲ့မို့ စုစုထွေး တဈယောကပြှုံးကာ…
” ကိုစိုး … ရလေေးပါလေး … ခွိုးပါဦး … နံဟောငန်တောပဲ ”
” အလုပမြသိမ်းသေးတာဟ … မစုကလည်း နားတုန်းလေး … တဈခွကလြောကခြပြှီး ညနထေိ အုတရြိုးစီပေးရမှာ … ပြီးမှ ခွိုးတော့မယ် ”
” ကဲကဲ … ထားလိုကပြါ ပန်းကနတ်ှေ ရပြီရော့ … အကြှေးပဲ မလား ”
” ဟီးဟီးးး … နငကြလည်း အဖိတန်ေ့မှ … ငါတို့က ငှရှေှငတ်ာလဟော သိသားနဲ့ ”
စိုးထွန်းမှာ မစုဆိုငမြှ ပန်းကနတ်ှေ ကူဆေးနရောမှ ထရပရြင်း ပုဆိုးဖြန့ဝြတရြာ ပေါငကြှားမှ လီးမဲကြီးအား အမှတတ်မဲ့ မှငလြိုကရြသည်။
” အိုရျ … ကိုစိုးကလည်း ”
” ဟာ … ဆောရီးဟာ … နငကြလည်း အိမထြောငသ်ညလြေ … မမှငဖြူးတာ ကနွတောပဲ ”
” တောပြီနောြ … ရော့ … သှားတော့ ”
” ဟေ့ သမီးရေ မိစု … လကဖြကသ်ုပ် … ခဉွင်ံစပလြေး လုပပြါဦး ”
စိုးထွန်းပြနကြာနီးမှ အပျိုကြီးဒေါသ်န်း ရောကလြာကာ လကဖြကသ်ုပမြှာနတေော့၏။
” ဟော အရပထြဲက ထွနမြယ့သ်ူမရှိတဲ့ လယကြှကပျိုငရြှငကြှီးလာပြီ မစုရေ လုပပြေးလိုကပြါဦးဟ ”
ဒေါသ်န်းမှာ စိုးထွန်းစကားကြောင့ြ မကြန်ာမဲ့ကာ…
” ဟဲ့ မအလေိုး အရကသ်မား ငါ့စောကပြတကြ နငတ်ို့ ရှုချင်တ်ိုငရြှုမရဘူး မှတထြား စိုးထွန်း ”
” တောစြမ်းပါ ဒေါသ်န်းရာ … ပြောတော့ဖြစ် အပျိုကြီး ဖငလြှနကြှည့တ်ော့ … ဘောရိုကရြာတွေ ခိခိ ”
” အောငမြယ် သဒေါင်းစားက … ငါ့စောကဖြုတကြ ပါကငဟြဲ့ … ယငဖြိုသန်းရငတ်ောင် … အဲဒီယငဖြိုကို စောကစြိနဲ့ထိုးသတပြဈတာ … ရှင်းလား ”
” ခလြြး ခလြြးးး … ကဲ တောပြါတော့ ကိုစိုးရယ် ဒေါသ်န်းကို … စမနပေါနဲ့ … သှားစရာရှိသှားပါ ”
အပျိုကြီးဒေါသ်န်းမှာ ခပဝြဝ ဗိုကပြူ ဖငရြှုးကာ အရပပြုပုဖြစ်သည်။ လူပုသလောကြ စိတအြရမ်းတိုတတပြမယေ့ြ ရပကြှကထြဲ သာရနောရေးဆို ရှေ့ဆုံးမှ ကူညီတတသ်ူဖြစ်၏။ စုစုထွေးတို့ ရပကြှကလြေးမှာ အောကခြှေ လူတန်းစားများမို့ တဈယောကန်ှင့တ်ဈယောကြ အဆိုအဆဲလေးများနှင့ြ ခစွခြစွခြငခြင် ပေါင်းသင်းနထေိုငကြှသည်။ အိမရြှေ့လေးတွင် ခုံလေးခင်းကာ ဆိုငပြုံစံလေး လုပထြားသဖြင့ြ အိမအြတွကြ ခကြရြေးပြုတရြေးလည်း မပူရပေ။
ပေ ၃၀ ပေ ၅၀ အမှရထေားသော အိမလြေးအား အိမရြှေ့ ၁၀ ပခနွေကြာ ပေ ၃၀ ပတလြည် မှစေိုကအြိမဆြောကပြှီး နောကဖြေးတွင် အိမသ်ာနှစ်လုံးဆောကထြားလိုကသ်ည်။ အိမတ်ခွမ်းအား အငှားထားကာ တခွမ်းက သူမတို့လငမြယားနထေိုင်၏။ အိမသ်ာနှစ်လုံး အလယတ်ှင် အုတရြကနေလြေးအား ရဘေုံပိုငဖြှင့ြ တွဲထားလိုကသ်ည်။ အိမင်ှား လငမြယားကလည်း အိမကြပသ်ညမြရှိ လငရြော မယားရော ဝနထြမ်းတွမေို့ မနကထြှကပြှီး ညနပေိုင်းမှ ပြနလြာကြ၏။ သူမတို့နှင့ြ အသကမြတိမ်းမယိမ်းပင် လငဖြစ်သူက ကြောန်ိုငဖြစ်ပြီး မယားဖြစ်သူက ဖြူဖြူလှိုင် ဖြစ်သည်။
” မကုနသ်ေးဘူးလား မစု … ကနွော့ကြို ဂငွြးသုပ် တဈပြဲဗွာ … ထမင်းနဲ့စားဖို့ ”
ဆိုငကြယစြကရြပကြာ စုစုထွေး စားပြဲခုံဘေးမှ ကြေ့တွန်းပြီး အိမထြဲဝငရြင်း လှမ်းအောလြိုကသ်ည်။
” ဂငွြးက နဲနတော … ကိုကြောန်ိုင် … လကဖြကလြေးနဲ့ ရောသုပလြိုကမြယ် … သိမ်းပါပြီရှင် … ကုနလြည်း ကုနပြါပြီ ”
” ဟုတ် မစု … ပြီးရင် … အိမထြဲ လာပို့ပါဗွာ ”
…………………………………………………
အခန်း ( ၂ )
စုစုထွေးမှာ နောကဆြုံးလကကြနွြ ဂငွြးနှင့လြဖကအြား ရောသုပကြာ ဆိုငလြေးသိမ်းလိုကတ်ော့သည်။ စားပြဲခုံလေးပေါမြှ ငရုပသ်ီးဗူး ငံပြာရညဗြူး ဟင်းခွိူမုန့ဗြူး အစရှိသည့ြ တို့အား တကောကတ်ောင်းကြီးထဲ ထည့ကြာ အိမထြဲ အရငသ်ှားပို့လိုကသ်ည်။ အသုပသ်ုပရြာတွင် အသုံးပြုသော ပန်းကနခြှကရြောကမြွား ဆေးကြောပြီး စားပြဲခုံ ဘေးပတပြတလြညအြား ပြောငရြှင်းနအေောင် တံမကြစြည်း လှဲကငွြးလိုကြ၏။
အကုနပြှီးစီးမှ အိမ်၏ညာဖကခြှမ်း ကန့ြ၍ ငှားထားသော ကြောန်ိုငတ်ို့ဘကြ ဂငွြးသုပပြန်းကနလြေးကိုငရြင်း ဝငလြာခဲ့သည်။ သူမဝငလြာခွိန် ကြောန်ိုငမြှာ ဖုန်းကြည့်န်ရော ခစွတ်င်းနှီးနောသော အသံခပတ်ိုးတိုးလေး ကြားလိုကရြ၏။ အိမတ်ခွမ်းကန့ထြားပမယေ့ြ ကြောန်ိုငတ်ို့လငမြယားမှာ ဧညခြန်း အိပခြန်း မီးဖိုချောငခြန်း သပသ်ပရြပရြပလြေး ဖြဲ့ကာ နထေိုငတ်တသ်ည်။
” ကိုကြောန်ိုင် … အသုပရြပြီနောြ ”
” ဟုတ် … မစု ”
” မဖြူ … ပါမလားဘူးလား ”
” ဖြူဖြူက OT ရှိတာ မစုရေ … ည ၉ နာရီမှ ကနွောသ်ှားကြိုပေးရမှာ ”
ကြောန်ိုငမြှာ ဖုန်းအား ထိုငခြုံပေါတ်ငရြင် ထလာကာ စုစုထွေးအား ဘေးတိုကအြနထေားဖြင့ြ သိုင်းဖကလြိုကသ်ည်။ စုစုထွေးမှာ ဧည့ခြန်းအတွင်း စားပြဲခုံလေးပေါြ ဂငွြးသုပပြန်းကနလြေး တငကြာ အဖုံးလေးဖုံးပေးနစဉြေ ဖကခြံရသဖြင့ြ အိမရြှေ့တံခါးပေါကဘြကအြား ကြည့်ကြာ…
” အိုရြ … ကိုကြောန်ိုင် တဈယောကယ်ောကြ ဝငလြာမှဖြင့ြ ”
” အိမရြှေ့တံခါး စိထားတယမြလား မစုကလည်း … လူလာရင် နောကဖြေးပေါကကြ ထွကပြှီး မစုတို့ဘကြ ကူးလိုကလြေ ”
” ဟှန့ြ … ဉာဏကြှီးပဲ ”
အိမမြကြီးအား ကန့ထြားသဖြင့ြ ဘယဖြကခြှမ်းမှ စုစုထွေးတို့ လငမြယားနသေော အခွမ်းအား ကြောန်ိုငတ်ို့ နောကဖြေးပေါကမြှ ထွကပြှီး အိပခြန်းချင်ြး ကူးလို့ရနသည်ေ။
” ဒီလည်း ကြည့်ြဦး မစုရယ် … ဖြူဖြူကလည်း အလုပပြန်းတော့ ပေးမလိုးဘူးဗွာ ၃ ရကရြှိပြီ ”
” ဟင် … အာကြာ ”
ကြောန်ိုငမြှာ စုစုထွေးဝငမြလာခင် ဖုန်းထဲမှ အပြာကားတဈခွို့ ကြည့်ထြားသဖြင့ြ လီးက ထောငမြတန်သည်ေ။ စုစုထွေးအား ဖကထြားရာမှ ကိုယလြုံးအားနောငဆြုတကြာ ခါးပုံစဖြပြေီး ပုဆိုးအားပေါငလြယထြိလွှောခကြာ လီးကြီးအား ပြလိုကတ်ော့၏။ စုစုထွေးမှာ မှငမြှငခြငွြး သှေးသားများ ဆူပြကလြာကာ သူမလကဖြဝါးလေးအား ဘယည်ာပြတရြင်း ခေါင်းလေးငုံ့ထားလိုကသ်ည်။
စုစုထွေးမှာ အိမင်ှားထားပြီး ၈ လ အကြာတွင် လကရြဲဇကရြဲဖြင့ြ မိန်းမကမွြးကြသေော ကြောန်ိုင်၏ ရငခြှငထြဲ သကဆြင်းခဲ့ရ၏။ လငဖြစ်သူ ဇာနညထြကြ အပြုစု အယုယကောင်းပြီး လီးကြီးသော ကြောန်ိုငအြား တိတတ်ခိုးလေး စွဲလမ်းလာခဲ့ရသည်။
ဇာနညမြှာ နဂိုထဲက အေးဆေးသူဖြစ်သည့အြပြင် မိန်းမဖြစ်သူ၏ ကာမဆန်ဒများအား ပြည့အြောငမြဖြည့စြီးနိုငခြဲ့ပေ။ လငမြယားသဘာဝ ကာမစိတထြကြှခွိန် ထမိနလြှနလြိုးကာ ခဏနှင့လြရညထြှကကြာ ပြီးသှားလေ့ရှိသည်။ စုစုထွေးမှာလည်း အိမထြောငရြေးသုခ အပြည့ဝြမရခဲ့သဖြင့ြ ကြောန်ိုင်၏ ထိထိမိမိ လိုးခကြမြွားအောကတ်ှင် အထွဋအြထိပ် ရောကခြဲ့ရ၏။ ခုလည်း သူမထမိနလြေး ခွရင်ေးပုံကနွကော ပေါငကြှားထဲ ကြောန်ိုငခြေါင်းက တလှုပလြှုပဖြှင့ြ လုပရြှားနသည်ေ။
” အ … ကို ကြာျ နိုင် … ရှီးးးးးး … မစု ရေ မ ခြိုး ရ သေးဘူးလေ ”
နေ့ခင်းဘကြ တနကေုန် ဈေးရောင်းထားသဖြင့ြ စောကဖြုတလြေးမှာ ခွှေးနံ့ စောကခြွီးနံ့များ ထွကန်မညေကြို တွေးမိရင်း ကြောန်ိုငအြား အားနာသည့လြသေံဖြင့ြ ပြောလိုကမြိသည်။ သို့သောြ ကြောန်ိုငမြှာ စောကပြတတ်ပြငလြုံးအား ယကရြင်း အစိလေးအား တပြှတပြှှတ် ဆှဲစုပန်ရော စုစုထွေးက သူမ ပေါငန်ှဈဖကဖြှဲလိုကရြင်း ကြောန်ိုင် အားရပါးရ ယကန်ိုငစြရန်ေ စောကပြတလြေးအား ကော့ပေးလိုကတ်ော့သည်။ စောကဖြုတအြယကခြံရင်း အိမရြှေ့သို့ မကြာခဏ ကြည့်န်မေိ၏။ ကြောန်ိုငမြှာ စောကစြိလေးအားစုပရြင်း စုစုထွေးမကြန်ာအား မော့ကြည့်န်ရော မကြန်ာလေးမှာ တခုခုစိုးရိမန်သဖြေင့ြ ကာမစိတမြကြှသလို ခံစားနရသေည်။
” မစု ”
” ရှင် ”
” လူဝငလြာမှာ စိုးရင် … နောကဖြေးခန်းထဲ သှားရအောငလြေ ”
” အင်း … ကိုကြောန်ိုင် … ကမွ စိတမြလုံဘူး ဖြစ်နတော ”
ကြောန်ိုငမြှာ စုစုထွေးစောကဖြုတမြှ မကြန်ှာအားခွာရင်း ထရပလြိုကသ်ည်။
” လာ … မစု ”
ထမိနအြား ဘယလြကဖြှင့ြ ကောကကြိုငကြာ ညာလကကြ စုစုထွေးခါးလေးအား သိုင်းဖကရြင်း အိပခြန်းထဲ ခေါခြဲ့လိုကသ်ည်။ စုစုထွေးမှာ ထမိနမြပါပဲ ကော့ထွကန်သေော ဖငသ်ားအိအိကြီးများ ရမ်းခါရင်း ကြောန်ိုငတ်ို့ လငမြယားအိပခြန်းထဲ ရောကရြှိသှား၏။ ညနစေောင်းမို့ အိမအြနောကဖြကြ မှောငရြိပသ်န်းနသေော အိပခြန်းလေးက တိတဆြိတန်လကြြေ။ ကြောန်ိုငကြ မီးခလုပလြေးဖြင့ရြင်း စုစုထွေးအား ကုတငပြေါြ ပကလြကလြှနအြိပခြိုင်းလိုကသ်ည်။
” မစု စိတမြပူနဲ့နောြ … မစုယောင်ျကြား ကိုဇာနညကြ ည ၈ နာရီမှ ပြနလြာမှာမလား … ကနွော့မြိန်းမ ဖြူဖြူကို ည ၈ နာရီ သှားကြိုရမှာ … အခုမှ ၆ နာရီရှိသေးတာ တကယလြို့ လူဝငလြာလည်း နောကဖြေးပေါကကြထွကပြှီး … မစုတို့အခန်းဘကြ ကူးသှားပေါ့ ”
” အင်းပါ … ကိုကြောန်ိုငရြယ် ”
စုစုထွေးတဈယောကြ အိပခြန်းမကြန်ှာခကြအြား မော့ကြည့်န်စဉြေ အပေါအြင်ျကြီနှင့ြ ဘောလြီ ဆှဲခွှတခြံလိုကရြသည်။ အခွိန် ၂ နာရီလောကရြသဖြင့ြ ကြောန်ိုငကြ တုံးလုံးခွှတလြိုးရန် စိတကြူးထားပုံရသည်။ ဘောလြီကြှတသ်ညန်ှင့ြ ဖြူဖြေးတင်းမာသော နို့အုံကြီးနှစ်လုံးက ရုန်းထွကလြာတော့၏။
” လှလိုကတ်ာ … မစုရယ် ”
” အံမယ် … ဒီလိုတွေ ပြောပြီး ညာညာစို့နတော ဟှန့န်ောြ … အာ … ပြှတ် ပြှတ် ပြှတ် … အ ”
စုစုထွေးမှာ မကြလြုံးများရီဝလောကာ ကြောန်ိုငအြား မကြည့်ပြဲ ပြောနလေိုကသ်ည်။ သူမစကား မဆုံးခင် နို့သီးခေါင်းနီတာရဲလေးအား ဆှဲစို့ခံလိုကရြ၏။ နို့သီးခေါင်းလေးနှစ်ခုအား ကုန်းစို့ရင်း ကြောန်ိုင် ညာဘကလြကမြှာ စုစုထွေးပေါငကြှားမှာ စောကဖြုတလြေးအား ပြတသ်ပပြေးလိုကပြှနသ်ည်။
” ရှီးးးး … ဟူးးး … ကိုကြောန်ိငရြယ် ”
အားရကြနပေသ်ော မကြန်ှာလေးနှင့ြ ခပတ်ိုးတိုးညည်းကာ နို့စို့နသေော ကြောန်ိုငခြေါင်းလေးအား ဆှဲကိုငထြားမိ၏။ ကြောန်ိုငမြှာ နို့အုံကြီးများအား ပါစပဖြှင့င်ုံရင်း ပါးစပထြဲရောကမြှ နို့သီးခေါင်းလေးအား သှားဖြင့ြ မထိတထိလေးကိုကပြေးရာ စုစုထွေးတဈယောကြ ကော့ပြံကာ စောကပြတလြေးထဲ တဆဈဆဈနှင့ြ ထူးကဲစွာ ခံစားလိုကရြသည်။ နို့သီးခေါင်းလေးအားလှတရြင်း အောကဖြကသ်ို့ လွှာအပြားလိုကရြှေ့ယကရြာ စုစုထွေး၏ ဆီးခုံးနားရောကရြှိလာတော့၏။
စောကခြေါင်းဝလေးတွင် အရညကြှညမြွားစို့ကာ ဘေးနှုတခြမ်းသား စောကပြတအြသားဆိုငန်ှဈခုမှာ ဖောင်းကြှနသညေကြို မီးရောငဖြှင့ြ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မှငလြိုကရြသည်။ စောကပြတအြကကြှဲကြောင်းထိပန်ားရှိ ခေါင်းပြူထွကန်သေော စောကစြိမှာ လကသ်န်းတဈဆဈခန့ရြှိပြီး စောကမြှှေးများမှာ ဆီးခုံးပေါမြှ ပေါငခြှံအထိ ထိကပပြေါကရြောကန်ေ၏။
ကြောန်ိုငလြည်း တကယတ်ော့ စုစုထွေး စောကပြတအြား အမြဲယကခြငွန်မေိသည်။ မိနမြဖြစ်သူ ဖြူဖြူလှိုငထြကြ အပြားပိုကြီးပြီး စောကခြေါင်းပေါကြ ကဉွြးသော စုစုထွေး အဖုတလြေးအား လဈတာနဲ့လိုးချင်န်မေိတော့သည်။
” မစု စောကပြတကြှီးက … ခစွစြရာ ကောင်းလိုကတ်ာကြာ ”
ကြောန်ိုငကြ ပြောပြီးပြီးချင်ြ ဒုတိယအကြိမ် စောကဖြုတကြှီးအား ထိုးယကတ်ော့သည်။ စုစုထွေးမှာ သူမစောကပြတအြား ကြောန်ိုငပြါးစပ် ထိကပသ်ညန်ှင့ြ ပေါငတ်နမြွားအား ဖြဲကာ သူမနို့သီးခေါင်းလေးအား လကန်ှဈဖကဖြှင့ခြွရင်ေး ကာမအရသာ ခံစားနလေိုကြ၏။ အတောကြှာကြာယကပြေးရာ စောကဖြုတကြှီးမှာ ဖေါင်းကားလာပြီး စောကရြညမြွား အိုငလြာ၏။ အကကြှဲကြောင်းအတိုင်း လွှာဖြားနှင့ထြိုးခွဲကာ မာခဲနသေော စောကစြိအား ဖိကိုကခြံရစဉြ စုစုထွေးတဈယောကြ ဖငကြှီးကြှတကလြာကာ စောကရြညမြွား ထောငပြန်းနရတေော့သည်။
” အားးး အားးးး … ထွကျ … ထွကျ … အ ရှီးးးးးးးး … ထွကျ ကုန် ပါ ပြီ … ကို ကြောျ နိုင် ရယ် … အမလေးးး အ အားးးးးးးးး ”
တကိုယလြုံး ကော့ပြံတွန့လြိမကြာ ကြောန်ိုငမြကြန်ာအား သူမစောကပြတဖြှင့ြ ဆှဲကပထြားတော့၏။ ရငဘြတလြေးနိမ့လြိုကမြှင့လြိုကဖြှင့ြ အသကမြွှင်းရှုနကော စောကရြညမြွားကုနမြှ ကြောန်ိုင် မကြန်ာအား သူမအဖုတလြေးမှ ခွာပေးလိုကသ်ည်။
” ကောင်းလိုကတ်ာရှင် … ဟူးးးးးး ရှီးးးးးးးး ”
ကုတငပြေါတ်ှင် ထထိုငကြာ ကြောန်ိုငမြကြန်ှာပေါပြပြနေသေော သူမစောကရြညမြွားအား လွှာဖြင့ယ်ကပြေးလိုကတ်ော့သည်။ လငဖြစ်သူနှင့ြ ဆကဆြံခွိန် ဒီလောကြ မယုယခဲ့ခွေ။ လငဖြစ်သူကလည်း ထမိနလြှနလြိုးကာ လရညထြှကတ်ာနှင့ြ ထိုးအိပတ်တသ်ည်။ လငဖြစ်သူဇာနညထြကြ အပြုစုအယုယကောင်းသော ကြောန်ိုငအြား စတနောတွေ ပိုနမေိ၏။ မကြန်ှာတပြငလြုံး စောကရြညမြွားပြောငအြောငယ်ကပြှီးမှ နူတခြမ်းချင်ြးတေ့စုပလြိုကသ်ည်။ ကြောန်ိုငပြါးစပမြှ စောကခြွီးနံ့လေးများ သူမနှာခေါင်းထဲ တိုးဝငလြာသဖြင့ြ စိတထြဲသိမ့ကြနဲ့ဖြစ်ကာ ခပတ်င်းတင်း ဆှဲဖကထြားမိပြန်၏။ နှုတခြမ်းချင်ြးစုပန်ရောမှ ခဏအကြာတွင် ကြောန်ိုငကြ ထရပရြင်း ပုဆိုးအား အောကသ်ို့ဖြညခြပြဈသည်။ ပေါငကြှားမှ မပြော့မမာ အနထေားဖြင့ြ ခပင်ိုကင်ိုကစြင်းကနွသေော ကြောန်ိုင် လီးကြီး ထွကပြေါလြာရာ…
” အမလေး … ကြောကစြရာကြီး … ကြည့်ပြါဦး ”
စုစုထွေးက ပြောပြောဆိုဆိုပင် ကြောန်ိုင်၏ နီညိုရောင် သန်းနသေော လီးကြီးအား သူမညာဖကလြကလြေးဖြင့ြ ပင့ကြိုငလြိုကြ၏။
……………………………………………………
အခန်း ( ၃ )
ကြောန်ိုငလြီးကြီးမှာ ခကြခြငွြး စုစုထွေးလကထြဲ အကြောပျိုင်းပျိုင်းထကာ တင်းမာလာတော့သည်။ တဖြည်းဖြည်း တုတခြိုငကြှီးမားလာသော လီးကြီးမှာ စုစုထွေး လကဖြဝါးပေါမြှ ကော့တကကြာ ဒီဖူးကြီးက ရဲတကလြာ၏။ စုစုထွေးမှာ ကြည့်ရြင်း သူမမကြလြုံးလေးများ အရောငတ်ောကလြာကာ လီးကြီးအား ဖမ်းကိုငလြိုကပြှနသ်ည်။ လီးတဝကလြောကမြှ ဆုပကြိုငရြင်း ဒဈဖူးအားကားထွကလြာအောင် လီးအရညပြှားအား ဖြဲခလွိုကသ်ည်။ မှိုပြင့ပြုံစံ ကားထွကလြာသော ဒဈကြီးအား မကမြကမြောမောကြည့်ရြင်း နမ်းရှိုကလြိုကတ်ော့၏။
” ရှီးးးး အ … စုပပြေးပါလား မစုရယ် ”
” ကမွ … မစုပတ်တဘြူးလေ … ကိုကြောန်ိုင် ”
” မခကပြါဘူး မစုရယ် … ပါးစပလြေးထဲ ငုံထားရင် ရပြီလေ ”
စုစုထွေးမှာ ရမျမကစြိတ် ထကြှနပမေယေ့ြ လငဖြစ်သူဇာနညတ်ောင် လီးစုပမြပေးဘူးသဖြင့ြ ကြောန်ိုင့လြီးကြီးအား စုပပြေးရန် တွန့န်မေိသည်။ ဒုတိယအကြိမ် လီးကြီးအား ပြနဖြှဲကြညစြဉြ ဟနသေော သူမနူတခြမ်းဖူးဖူးလေးထဲ ဒဈဖူးမှာ ဖလှပကြနဲ့ ဝငရြောကလြာတော့၏ြ။
” အု ဝု … ဖလှပ် … ဝူး ”
ကြောန်ိုငမြှာ စုစုထွေးခေါင်းအား ညှပကြိုငပြှီး ပါးစပလြေးထဲ လီးထိပအြား ထိုးသှင်းလိုကသ်ည်။ စုစုထွေးမှာ ရုတတ်ရကြ လန့ကြာ လွှာဖြင့ထြိုးထုတရြာ လီးထိပအြပေါကလြေးအား လွှာဖြားဖြင့ြ ထိုးမိသဖြင့ြ ကြောန်ိုငတ်ဈယောကြ ပေါငမြွားဆကကြနဲ့တုနသ်ှားကာ အရသာထူးကဲသှားရသည်။ အလိုအလွောကြ စုစုထွေးခေါင်းအားထိန်းပြီး လီးကြီးအား အရင်းထိ ထိုးသှင်းမိတော့၏။
” အု ဝု … အု ဝူး ဖလူး … ဖလူး ”
ကြောန်ိုင့လြီးကြီးမှာ ပါးစပထြဲ ပြည့ကြှပစြှာ တိုးဝငသ်ှားပြီး အာကောငအြပြော့အားထိုးမိသဖြင့ြ စုစုထွေးတဈယောကြ တဝုဝု တဝူးဝူးဖြင့ြ ကြောန်ိုငပြေါငန်ှဈဖကအြား ကြားကနတ်ှန်းနတေော့သည်။ ကြောန်ိုငမြှာ အာခေါငထြဲထိ လီးအားစိမထြားရင်း ငုံ့ကြည့်ရြာ နဖူးကြောများထောငပြှီး မကြရြညမြွားကနွသေော စုစုထွေးမကြန်ှာအားမှငမြှ လီးအား ဆှဲထုတလြိုကြ၏။
” ဝူး ဖလူး … ပလှပ် … အဟှတ် ဟှတ် ဟှတ် ”
စုစုထွေးမှာ လီးကြီးပါးစပထြဲက ကြှတထြှကမြှ အသကလြုရှုရင်း တဟှတဟြှတန်ှင့ြ သီးနရှောသည်။
” ဟာ … ဆောရီးနောျ မစု … တအားကောင်းသှားလို့ပါ ”
ကြောန်ိုငမြှာ လီးတန်းလန်းဖြင့ြ ထိုငခြကြာ စုစုထွေးမကြန်ာလေးအား တရှုံ့ရှုံ့နမ်းရင်း ပြာပြာသလဲ တောင်းပနန်ေ၏။
” သှား … တအားဆိုးတာပဲ … ဒီမှာဖြင့ြ အသကရြှူကြပလြာရတာ ”
စုစုထွေးမှာ မကြလြုံးလေး ပုတကြာပုတကြာဖြင့ြ ပြောရင်း နူတခြမ်းဒေါင့မြှ ပါးစပအြလိုးခံရစဉြ ထွကကြလွာသော သှားရညအြကြိအခွှဲများအား လကခြုံဖြင့ြ သုတန်ရှောသည်။ ခဏအကြာ ကြောန်ိုင်၏ ချော့မှူမှု့အောကတ်ှင် ကာမစိတမြွား ပြနလြညထြကြှလာကာ လီးကြီးအား ဆုပကြိုငမြိနပြနေသ်ည်။
” ကိုကြောန်ိုင် … တအား မကြမ်းနဲ့နောြ ”
” ဟမ် ”
ဒူးထောကထြားသော ကြောန်ိုငပြေါငကြှားမှ လီးကြီးအား သူမပါသာ ကုန်းစုပပြေးနေ၏။ ကြောန်ိုငမြှာ ထငမြှတမြထားသော စုစုထွေး အပြုမှုကြောင့ြ အံသှောကြနပေသ်ှားမိသည်။ လီးထိပအြား နှုတခြမ်းဖူးဖူးလေးထဲ သှင်းကာစုပပြေးနသေော စုစုထွေး၏ နို့အုံလေးအား ပြနလြညည်ှဈခွပေေးရင်း အရသာခံနလေိုကသ်ည်။ ပါးစပမြှ လီးစုပပြုံစုပန်ည်းအား ပြောပြနရော စုစုထွေးမှာ လီးတဝကခြန့ထြိ မွိုကာ စုပတ်တလြာ၏။ တဖြည်းဖြည်း လီးကြီးမှာ ပေါကကြှဲမတတ် တင်းပြောငလြာရာ စုစုထွေးပါစပမြှ လီးအား ဆှဲထုပရြင်း ပကလြကလြှနအြိပခြိုင်းလိုကသ်ည်။ ပကလြကဖြစ်နသေော သူမပေါငကြှားထဲ နရောယူကာ စောကခြေါင်းဝလေးထဲ ဒဈဖူးအား တေ့လိုကတ်ော့၏။
” ဗစွြ ဗစွြ … အ … ဖြည်းဖြည်း … ဘှတ် … အားးး … ဖြည်းဖြည်းပဲ လိုးနောြ ကိုကြောန်ိုင် … ကြပသ်ေးတယ် ”
” အင်းပါ … မစု ရဲ့ ”
စုစုထွေးက အိမထြောငသ်ညဆြိုပမယေ့ြ လငဖြစ်သူဇာနညလြီးမှာ သေးသဖြင့ြ စောကခြေါင်းပေါကလြေးက အပျိုနှင့မြခွားလှပေ။ တုတခြိုငထြှားကြိုင်းသော ကြောန်ိုငလြီးကြီးမှာ စုစုထွေး စောကဖြုတထြဲ တင်းတင်းကြပကြှပဖြှင့ြ ဝငထြှကန်ေ၏။ ကြောန်ိုငမြှာလည်း အပျိုတဈယောကအြား လိုးနရသေလို စီးစီးပိုငပျိုငရြှိလှသည့ြ စောကဖြုတအြား လိုးမဝနိုငအြောင် ဖြစ်နရှောသည်။ စုစုထွေး စိတတ်ိုင်းကြ ထိန်းလိုးရင်း အတောကြှာမှ ဖိလိုးခွင့ရြသည်။ စုစုထွေးမှာလည်း အရညကြှညလြေးများ စိမ့လြာကာ ကြောန်ိုငဒြူးဖူးကြီးက စောကခြေါင်းအတွင်းသားများအား ထိထိမိမိ ခွိတဆြှဲနသဖြေင့ြ ကာမစည်းစိမ် ရရှိနတေော့၏။
” ဗစွြ … အ … ဘှတ် ဘှတ် … အားးးးးး … ဖြပဖြှပ် … အင်း … ဆောင့ဆြောင့ြ … ကိုကြောန်ိုင် … အားမနာနဲ့ ”
စုစုထွေးတဈယောကြ သူမဖငကြှီးအား ဘယည်ာရမ်းကာ ကော့ထိုးနသဖြေင့ြ ကြောန်ိုငမြှာ မနားတမ်းလိုးရင်း ရမျမကစြိတမြွား ထပမြနတ်ောကလြောငလြာရသည်။ ဖငသ်ားဆိုငကြှီး မှောကတ်ကလြာခွိန် ခါးလေးအား ဆှဲကိုငရြင်း ဆီးခုံးချင်ြးထိအောင် ပစ်ပစ်လိုးလိုကတ်ော့၏။
” အားးး … ကောင်းလား မစု … အင့ြ ဘှတ် … ဗစွြ ဘှတဘြှတ် ”
………………………………………………..
အခန်း ( ၄ )
” ရှီးးးးးးး … အ … ကောင်းတယ်… ဖြပဖြှပ် … ဗစွြ … အားးး … လိုးလိုး … အင်း ဟုတတ်ယ် … နာနာလေး လိုးပေး ”
စုစုထွေး ရမျမကသ်ံလေးများကြောင့ြ ကြောန်ိုငမြှာ အံကြိတရြင်း လီးတဆုံး ဆောင့ဆြောင့လြိုးနတေော့၏။ စောကပြတလြေးထဲ လီးကြီးက အရှိနပြှင်းပြင်း ဝငထြှကန်ရော စုစုထွေးတဈယောကြ ဖငကြှီးအား မရမ်းနိုငတ်ော့ပေ။ ကြောန်ိုင်၏ တရကြမ်း လိုးခကြမြွားအား တင်းခံကာ ညည်းနတေော့သည်။
” အားဟား … ကောင်းလိုကတ်ာ ကိုကြောန်ိုငရြာ … ရှင့လြီးထိပကြ သားအိမဝြ လာလာထိတာ … ကငွစြိမ့န်တောပဲ … ရှီးးးးးးး ”
ကြောန်ိုငမြှာ စုစုထွေး ခါးလေးအား ဆှဲကိုငရြင်း မီးပြင့မြတတလြိုးရာ ခဏအကြာတွင် နှစ်ဦးသား ဆီးခုံးချင်ြးကပန်အေောင် ဖိကပထြားရင် ပျိုငတ်ူနီးပါး အထွဋအြထိပသ်ို့ ရောကရြှိသှားကြသည်။ စုစုထွေးမှာ ကြောန်ိုငလြညပြင်းအား ဆှဲဖကရြင်း မကြန်ာအနှံ့နမ်းကာ စောကခြေါင်းအတွင်းသားများနှင့ြ လီးကြီးအား ညှဈပေးနတေော့၏။
” ကောင်းလား … မစု ”
” အင်းးး ”
နှစ်ဦးသား ခဏအနားယူကာ ခေါင်းရင်းမှ တိုငကြပန်ာရီအားကြည့်ရြာ ည ၇ နာရီခွဲနသဖြေင့ြ…
” ကိုကြောန်ိုင် … ခဏနေ … ဇာနည် ပြနလြာတော့မယ် … ကမွသှားမယန်ောြ ”
” အင်းပါ မစုရယ် … ခဏလေး ”
ကြောန်ိုငကြ ပကလြကလြေးအနားယူနသေော စုစုထွေး နှုတခြမ်းဖူးဖူးလေးအား တေ့စုပပြှီး ထခိုင်းလိုကသ်ည်။ စုစုထွေးလည်း ကုတငပြေါမြှဆင်းကာ အဝတစြားများပြနဝြတရြင်း နောကဖြေးပေါကမြှထွကကြာ သူမအိပခြန်းဘကြ ကူးလာခဲ့၏။ သူမအင်ျကြီမှာလည်း စောကရြညမြွားပန်းထွကခြွိနစြငသ်ှားပုံရသည်။ အနံ့များစွဲနသဖြေင့ြ ခဏနားပြီး ရချိုးရာ တခါတည်း လွှောလြိုကရြသည်။ ရချိုး သနပခြါးလူးပြီးခွိန် လငဖြစ်သူ ဇာနညရြောကလြာရာ ထမင်းပြဲပြငရြင်း အတူ စားလိုကကြှ၏ြ။
” ငါ့ မိန်းမ … ဒီနေ့ လှနပေါ့လားကြ ”
” အံမယ် … မောင့ြ အကြိုကြ နတေိုင်း ခကြကြွှေးနတောပါနောြ … မှှောကမြနနေဲ့ ဟှန့ြ ”
” မမှောကပြါဘူး မိန်းမရာ … တကယပြါဟ ”
” ကဲပါ … များများစား … ခဏနားပြီး ရချိုး … ကမွ ရလှေုပထြားခဲ့တယ် ”
စုစုထွေးမှာ ရမျမကဆြန်ဒများနောကြ လိုကန်မေိပမယေ့ြ လငဖြစ်သူဇာနည့အြပေါတ်ှင် ဝတ်တရား မပကြကြှကခြဲ့ပေ။ ဇာနညရြချိုးပြီး အိမထြဲပြနဝြငအြလာ ရလေဲပုဆိုးနှင့ြ တဘကအြား အဆငသ်င့ြ ထုတထြားပေးသည်။ သူမတို့ အိမရြှေ့ ဧည့ခြန်းလေးထဲ ကောဖြီသောကရြင်း တီဗှီကြည့်န်စဉြေ တဖကခြန်းမှ ကြောန်ိုင်၏ နုတဆြကသ်ံ ကြားလိုကရြတော့၏။
” မစု … ကိုဇာနည် … မိန်းမ သှားကြိုမလို့ဗွို့ အိမဘြကြ ကြည့်လြိုကပြါဦး ”
” ဟုတ် ဟုတ် … ကိုကြောန်ိုင် … သှားသှား … ကနွောတ်ို့ရှိပါတယ် ”
ဇာနညမြှာ ကြောန်ိုငအြား ပြနဖြှရင်ေး ရှေ့မှ ကောဖြီခွကအြား ယူကာ တငုံမော့သောကရြင်း တီဗှီဆကကြှည့န်လေိုကသ်ည်။ ကြောန်ိုင် ဆိုငကြယန်ှင့ြ ထွကသ်ှားပြီး အိမတ်ံခါးပိတသ်ံ ကြားမှ ဇနီးဖြစ်သူအား စကားစပြောလိုကြ၏။
” မဖြူက … နောကကြတွာလား စု ”
” ဒီနေ့ ညပိုင်း … ဂွူတီရှိတယလြို့ … ညနကေ ကိုကြောန်ိုငပြှောနတော … မောင် ”
” အင်း … ကိုကြောန်ိုငတ်ို့ လငမြယားလည်း ယောင်ျကြားက OT ဆင်းလိုကြ မိန်းမက OT ဆင်းလိုကန်ဲ့ လိုးခွိနတ်ောင် မရှိဘူးနမှော ”
” ဟယ် … မောငကြလည်း … ပေါကပြေါကရြှာရှာ ”
” အေးလေ စုရဲ့ … မောငတ်ို့ အားတာတောင် နေ့တိုင်း မလိုးဖြစ်ဘူးလေ ”
” အိုရြ … သှား … မောငန်ောြ … ခခြြ ”
လငဖြစ်သူ ဇာနည် စကားကြောင့ြ စုစုထွေးမှာ ရယမြိလိုကသ်ည်။
” မောင့မြယား ခုနလေးတင် … ကိုကြောန်ိုင် လိုးသှားတာ … မောငမြှမသိတာလေ ”
ဒီစကားကိုတော့ စုစုထွေးတဈယောကြ စိတထြဲမှ ပြောလိုကမြိတော့သည်။ ၁၀ နာရီမတတ်င်းလောကမြှ ကြောန်ိုငတ်ို့ လငမြယား ပြနလြာရာ ရုံးကအပြန် ခေါကဆြှဲကြောဝြယလြာရာ စုစုထွေးတို့ လငမြယားအတွကပြါ ပိုဝယလြာခဲ့၏။
” မစု … အိပပြှီလား ”
” မအိပသ်ေးဘူး မဖြူရေ … တီဗှီကြည့်န်ကြတော တံခါးစိထားတာ … တွန်းလိုကရြတယ် ”
” ခေါကဆြှဲကြောြ … လာပို့တာပါ ”
” အားနာစရာကြီး … မဖြူရယ် ”
” မနာရပါဘူး မစုရယ် … ဒီလူနဲ့ဒီလူလေး ရှိတာ … ခုံပေါပြဲ တငထြားလိုကမြယ် ”
ဖြူဖြူလှိုငမြှာ အပေါပျိုင်းအင်ျကြီအဖြူနှင့ြ အောကပျိုင်း ဒူးဖုံးစကပ် အကြဲလေးဝတကြာ ဌာနဆိုငရြာရငထြိုးတံဆိပလြေးက ရငဘြတ် ဘယဘြကခြှမ်းအား တပဆြငထြားရင် ဝငလြာခဲ့သည်။
” ရတယ် မဖြူ … ခုံပေါပြဲထားလိုကြ … ကမွလာပြီ ”
စုစုထွေးမှ တီဗှီကြည့်န်ရောမှ ထရပကြာ ဖြူဖြူလှိုင့န်ားလွှောကသ်ှားရင်း ခေါကဆြှဲကြောန်ှင့ြ ဟင်းရညထြုပလြေးအားယူပြီး စားပြဲခုံပေါြ တငလြိုကတ်ော့၏။
” စားကြနောြ … ကိုဇာနညရြောပဲ ”
” ဟုတ် မဖြူ … ထမင်းစားထားလို့ ခဏနမှပေဲ စားလိုကမြယ် ”
ဖြူဖြူလှိုငမြှာ စုစုထွေးအားပြောရင်း ဇာနည့ပြါ နှုတဆြကလြိုကသ်ည်။
” နောကလ် … ရာထူးတိုး စာမေးပြဲ သှားဖြရမှော နပြညေတ်ောကြို … ကိုကြောန်ိုငကြို … ကိုဇာနညတ်ို့ လငမြယားဆီပဲ … အပထြားရမှာ ”
” အောြ … ရပါတယ် မဖြူရယ် … စိတခြွ လကခြသွှားပါ ”
” ဟိုမှာ ရကြ ၂၀ လောကြ ကြာမှာ မစုရဲ့ … စာမေးပြဲ မတိုငခြင် ကြိုသှားရမယ် ”
” ရပါတယ် … ကိုကြောန်ိုငတ်ဈယောကြ အတွကြ ထွထွထေေူးထူး ပိုမခကြရြပါဘူး … စားရေးသောကတ်ာ မပူပါနဲ့ ”
” ကြေးဇူးပါ မစုရယ် … သှားကာနီးကြ ကြိုပြောပါ့မယ် … ကဲ … စားလိုကကြှဦး … ကမွလည်း ခုမှ ရုံးကရောကတ်ာ … မစားခဲ့ရလို့ သှားပြီနောြ ”
” ဟုတ် … မဖြူ ”
ဖြူဖြူလှိုင် ထွကသ်ှားပြီး ခဏအကြာ စုစုထွေးတို့လငမြယားနှစ်ယောကြ ခေါကဆြှဲကြောဝြငသ်လောကစြားကာ တီဗှီပိတ် ဧည့ခြန်းမီးပိတပြှီး အိပယ်ာဝငခြဲ့ကြသည်။ နောကတ်နေ့မနကြ အိပယ်ာထ ခကြပြှုတန်စဉြေ ဇာနညတ်ဈယောကြ ဆိုငကြယတ်ကျကစီဆှဲရန် မိန်းမဖြစ်သူအား နုတဆြကရြင်း အိမမြှ ထွကခြှာသှား၏။
” စုရေ … မောင် သှားပြီဟေ့ ”
” အင်း မောင် … ညပိုင်း ဆိုငမြသောကရြဘူးနောြ … အိမဝြယသ်ောကြ ”
ဇာနညမြှာ တပတ် နှစ်ရကခြန့ြ အရကသ်ောကလြေ့ရှိသည်။ ဒီနေ့လည်း အဖိတန်ေ့မို့ စုစုထွေးမှာ လငဖြစ်သူအား မှာနရေ၏။ သို့သောြ ဇာနညမြှာ ညပိုင်း အရကမြသောကဖြစ်တော့ပေ။ စုစုထွေး တဈယောကြ ခကြပြှုတပြှီး ရမေိုးခွိုးကာ နေ့လည် လကဖြကသ်ုပဆြိုငလြေးထွကရြန် ပြငဆြငန်စဉြေ အိမရြှေ့ခန်းမှ ဖုန်းမှညသ်ံကြောင့ြ ဧညခြန်းတွင်းလွှောကလြာပြီး ဖုန်းဖြင့န်ားထောငလြိုကြ၏။
” ဟင် … မောငလြား … ထူးထူးခွားခွား … ဖုန်း တွေ ဆကြ ……… ”
” မဟုတဖြူးခငဗြွ … ဒီဖုန်းပိုငရြှငရြဲ့ ဖုန်းထဲမှာ … ဖုန်းနံပတတ်ှေ့လို့ ခေါကြှည့တ်ာပါ ”
” ဟုတ် … ဒါ ကမ် ယောင််ကြားဖုန်းပါ … ဘာဖြစ်လို့ပါလည်းရှင် ”
” လိပစြာလေး တဈခကြလြောကြ … ကနွောြ လာခဲ့ပါ့မယ် ”
” ရှင် … မောင် … မောင် … မောငဘြာဖြစ်လို့လဲရှင် ”
” စိတမြပူပါနဲ့ ခငဗြွာ … လိပစြာလေးသာ ပြောပါ ”
စုစုထွေး လိပစြာပေးပြီး နာရီဝကြ အကြာတွင် သူမအိမရြှေ့ အိမစြီးကားအဖြူလေး ရောကရြှိလာသည်။ ကားတံခါးဖြင့ကြာ အသကြ ၄၀ ခန့ြ အသားညိုညို မကြန်ှာလေးထောင့ဆြနဆြနန်ှင့ြ လူတဈယောကြ အိတလြေးတလုံးလှယထြားလကြြ အိမရြှေ့ထွကစြောင့န်သေော စုစုထွေးနား လွှောကလြာခဲ့၏။
” ခုန … လိပစြာပြောတာ ညီမထငတ်ယ် ”
” ဟုတ် … ကမွ နာမည် စုစုထွေးပါ… မောင် … အဲ … ကမွယောင်ျကြား ဘာဖြစ်လို့လဲရှင် ”
” အိမထြဲဝငပြှောရအောင် … ညီမ ”
” ဟုတ် … ဟုတ် … ဝငပြါရှင် ”
စုစုထွေးတို့ အိမရြှေ့ ဧည့ခြန်းအရောကြ ကားဖြင့လြာသူမှာ ခုံတဈလုံးတွင် ဝငထြိုငရြင်း သူ့ကိုယသ်ူ မိတဆြကကြာ အဖြစ်ပကြမြွား ပြောပြနသည်ေ။
” ကနွော့န်ာမည် … မွိုးအောငပြါ ညီမ … ဒီလိုပါဗွာ … ဟောဒီက ညီမအမွိုးသား ကိုဇာနညကြို ကနွော့ြ သူဌေးကားနဲ့ တိုကမြိလိုပါ ”
” ရှင် … အမလေးးး … ဘာ ဘာ ဘာဖြစ်သှားလဲရှင် ”
စုစုထွေး တဈယောကြ မကြစြိမကြန်ာပကြကြာ ပြာပြာသလဲ မေးနမေိ၏။
” စိတအြေးအေး ထားပါဗွာ … ခွသလေုံးရိုးကြိုးသှားတာပါ … အသကအြန်တရာယ် မရှိပါဘူး ”
” ဒုက်ခပါပဲရှင် … အဟင့ျ ဟင့ျ ”
” ဟုတ် အဲတာ … ကနွောတ်ို့က ဆေးရုံခေါသ်ှားပြီး လိုအပတ်ာ မှနသ်မွှ အကုနလြုပပြေးထားပါတယ် … အမှု့မဖြင့ဖြို့ပြောတော့ ကိုဇာနညကြ ဒီကညီမနဲ့စကားပြောပါ ဆိုလို့ လာခဲ့ရတာပါ ”
စုစုထွေးမှာ ပငကြို အေးဆေးသူမို့ ယောင်ျကြားဖြစ်သူအား ခွထေောကပြှနကြောင်းသညအြထိ တာဝနယ်ူခိုင်းပြီး အမှု့မဖြင့ကြှောင်း ပြနလြညပြှောဆိုလိုကသ်ည်။
” ဟုတ် ကြေးဇူးတငပြါတယ် … ညီမရယ် … ခုမှ အဈကိုလည်း … စိတအြေးရတော့တယ် ”
မွိုးအောငမြှာ အမှနတ်ကယ် စိတသ်ကသ်ာရာ ရသှားပုံနှင့ြ နဖူးမှ ခွှေးများအား သုတရြင်း လှယထြားသောအိတအြတွင်း မှ ပိုကဆြံ တဈထုပ် ထုတယ်ူလိုကသ်ည်။
” ဒါလေး လောလောဆည် လကခြံပေးပါနောြ ညီမ … နဈနာကြေးသဘောပါ … သူဌေးက ပေးခိုငတ်ာပါ … ကိုဇာနည် ပြနကြောင်းတဲ့အထိလည်း အကုနတ်ာဝန် ယူပေးမှာပါ ”
” မဟုတတ်ာရှင် မပေးပါနဲ့ … ကမွယောင်ျကြား အကောင်းပကတိ … ပြနဖြစ်ရငကြို ကြနပေပြါတယ် ”
” ယူပါ ညီမရယ် … ညီမ အမှု့မဖြင့တ်ော့ သူဌေးလည်း အလုပအြကိုင် မပကြတ်ော့ဘူးလေ … ဒါ သိန်း ၂၀ ပါ … လိုအပရြင် ထပပြေးဖို့လည်း မှာထားပါတယ် ”
မွိုးအောငကြ ဇွတအြတင်းပေးနသဖြေင့ြ စုစုထွေးလည်း လကခြံကာ အိမထြဲ ဗီရိုလေးထဲ ထည့သ်ိမ်းလိုကသ်ည်။ ထိုနောက့ြ ဇာနည်၏ အဝတစြားများနှင့ြ ရနှေေးဓတဗြူး အခွားအသုံးဆောင် ပစ်စည်းများ ယူကာ မွိုးအောငကြားလေးဖြင့ြ လိုကလြာခဲ့လိုကြ၏။ အရိုးအကြော အထူးကုဆေးခန်းတွင် သီးသန့ခြန်းငှားထားပေးရာ စုစုထွေးတို့ဝငလြိုကသ်ညန်ှင့ြ ဇာနညမြှာ လူနာကုတငပြေါတ်ှင် ပကလြကလြေး အိပပြွောန်တေော့သည်။ တာဝနကြွ ဆရာမှာ ဓာတမြှနစြာရှတအြား ထောငကြှည့ရြင်း အခန်းတွင်း ဝငလြာသော စုစုထွေးတို့အား ပြုံးပြီး နုတဆြကလြိုကြ၏။
” လူနာရှငတ်ှလေား … ခငဗြွာ ”
” ဟုတ် ဆရာ … ကမွက သူ့အမွိုးသမီးပါ ”
” ဟုတ် … ခငမြွားအမွိုးသားက ပုခုံရိုးအကပြှီး ခွသလေုံးရုံးကြိုးသှားတာပါ … လိုအပတ်ာတွေ အကုနလြုပထြားပါတယ် … မနကဖြှန် နေ့လညလြောကမြှ စတီးရိုး ဖေါကဆြှဲရမယ် ”
” ဟုတကြဲ့ … လိုအပတ်ာ အကုနလြုပပြေးပါဆရာ … အစစအရာရာ … အားကိုးပါတယ် ”
တာဝနကြွ ဆရာဝန်၏ စကားအဆုံး မွိုးအောငမြှ ဝငပြှောလိုကြ၏။ နောကရြကြ ညနမှေ ဇာနညခြှထေောကအြား စတီးရိုးဖေါကဆြှဲကာ ပုခုံးအား ကြောကပြတတ်ီးစည်းပေးကြသည်။ ဇာနညမြှာလည်း ပုခုံးနှင့ြ ခွထေောကမြှ လှဲ၍ ကနွတ်ာမထိခိုကပြေ။ မွိုးအောငမြှာလည်း နေ့တိုင်းလာကြည့်ြ၍ လိုအပတ်ာများ ဆောငရြှတပြေးနသည်ေ။ ငှရေေးကြေးရေး ဆေးဝါးအစ အကုနပြှည့စြုံအောင် ဂရုစိုကပြေး၏။ ၂ ပတအြကြာတွင် ကားဖြင့တ်ိုကမြိသော သူဋျဌေးကိုယတ်ိုငရြောကလြာကာ ဇာနညအြား ကြေးဇူးတင် စကားပြောရင်း စုစုထွေး တဈယောကထြဲ ညစောင့န်ရသေဖြင့ြ တပည့ဖြစ်သူ မွိုးအောငအြား ညပိုင်းစောင့ရြန် ပြောနလေိုကြ၏။
စုစုထွေးမှာလည်း မနကြ အိမပြှန် ဇာနည်၏ အဝတဟြောင်းများ လွှောဖြှတကြာ ထမင်းဟင်းခကြြ ဆေးခန်းသို့ ပြနလြာ စိတမြောလူမော ဖြစ်နစဉြေ ညပိုင်း မွိုးအောင် လာစောင့သ်ဖြင့ြ ညဘကတ်ှေ အနားရခဲ့သည်။ သီးသန့စြပယရြှယခြန်းမို့ ၁၅ ပေ ပေ ၃၀ လောကြ ကယွဝြန်းပြီး ဝငဝြငခြငွြး ရခေဲသတ်ေတာ အသေးတဈလုံးနှင့ြ ပစ်စည်းတငရြန် အံဇွဲပါခုံအသေးတဈလုံး အရှေ့ဘကခြှမ်းတွငပြါရှိ၏။ ရခေဲသတ်ေတာ၏ မှောကဖြကတ်ှင် လူနာ ကုတငရြှိပြီး ဇာနည် အိပစြကအြနားယူကာ ကုတငခြှရင်ေးတွင် လိုကကြာခွား၍ ကုတငအြပိုတဈလုံးပါရှိသေးသည်။ ကုတငန်ှဈလုံးကြား မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် အနောကဖြကတ်ှင် နံရံကပ် တီဗှီတဈလုံး ထားရှိပြီး ကုတငအြပိုနှင့ြ တည့တ်ည့တ်ှင် တန်းလွားခုံအရှညတ်ဈလုံး ပါရှိ၏။ ကုတငအြပို၏ မှောကဖြကတ်ှင် ရချိုးခန်း အိမသ်ာတွဲလကြအြား အခန်းပြည့ြ ကန့ပြှီး တညဆြောကထြားသည်။
” ဟော … နိုးပြီလား ညီမ ”
” ဟုတ် … ကိုမြိုး ”
ဇာနညခြှရင်ေးမှ ကုတငပြေါတ်ှင် စုစုထွေး အိပစြကကြာ မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် တန်းလွားခုံတွင် မွိုးအောင် စောင့အြိပပြေးသည်။ ဆေးရုံပေါတ်ှင် ၁ လ ကြောန်လောတော့ မွိုးအောငန်ှင့ြ စုစုထွေးမှာ ရင်းနှီးလာခဲ့ကြ၏။ မွိုးအောင်၏ ညစာအား စုစုထွေးက သူမအိမကြပဲ ခကြပြှုတ် ထုတလြာခဲ့ပေးသည်။ ဆေးရုံပေါြ အခွိနကြှာလာတော့လည်း စုစုထွေး နို့အုံကြီးများ ဖငသ်ားအိအိကြီးများ မွိုးအောငမြှာ ထိတွေ့မှငန်ရေ၏။ ခုလည်း ကုတငပြေါမြှ စုစုထွေးတဈယောကြ အိပယ်ာထ ထမိနပြှငဝြတရြာ ဗိုကသ်ားဖြေးဖြေးအောကကြ စောကမြှှေးအုံကြီးမှာ လှဈကနဲ့ပေါသ်ှားတော့သည်။
မွိုးအောငကြလည်း အိမထြောငသ်ညမြို့ မနကန်ှင့ြ နေ့ခင်းဘကသ်ာ မိန်းမဖြစ်သူကို အိမပြှနလြိုးပြီး တညလုံး အောကအြီးထားရသဖြင့ြ မနကလြင်းတာနှင့ြ ပုဆိုးကြားက လီးမှာ ထောငထြှကန်တတ်ေ၏။ စုစုထွေးမှာလည်း ညဘကြ ဆေးရုံပြနရြောကခြွိန် မွိုးအောင်၏ မကြလြုံးများ သူမရငအြုံနှင့ြ ပေါငကြှားသို့ကရွောကလြာလငွြ စောကပြတလြေးမှာ ဆဈကနဲ့ ဖြစ်ဖြစ်နတတေသ်ည်။ လငဖြစ်သူဇာနညန်ဲ့လည်း မလိုးရသဖြင့ြ ကြောန်ိုင် ရုံးပိတရြကြ အိမပြှနအြဝတလြွှောြ ခကြပြှုတခြွိနန်ှင့ြ ဆုံလငွြ အားရပါးရ အလိုးခံတော့သည်။
” အဈကို မုန့ဝြယပြှီးပြီ … ကိုဇာနည် နဲ့အဈကို စားပြီးသား … ညီမဖို့ ပဲပလာတာနဲ့ ကောဖြီ ခုံပေါမြှာနောြ ”
” မကြန်ှာသဈပြီး စားလိုကပြါ့မယ် … အားနာစရာကြီး ”
စုစုထွေးမှာ ကုတငပြေါမြှာဆင်းရင်း ရချိုးခန်းဖကလြွောကသ်ှားရာ ဖငသ်ားကြီးများ တုနခြါနတေော့၏။ မကြန်ှာသဈမုန့စြားပြီးခွိန် ဇာနညမြှာ သေးပေါကခြငွကြှောင်း စုစုထွေးအား လှမ်းပြောလိုကသ်ည်။ စုစုထွေးမှာ ဇာနညအြားဆှဲထူရာ မနိုငသ်ဖြင့ြ မွိုးအောငကြ ထလာပြီး ကူပေးလိုကရြသည်။ ကုတငအြနောကဘြကမြှ ပြေ့ထူထားကြသဖြင့ြ စုစုထွေး၏ ဘေးကားထွကန်သေောဖငသ်ားဆိုငကြှီးနှင့ြ မွိုးအောင် ပေါငသ်ားများက ထိကပန်ေ၏။ စုစုထွေးမှာ ကုတငအြောကမြှ သေးတညသ်ော ဗူးလေးအား ထိပဖြုံးဖြင့ကြာ ဇာနည် ပုဆိုးအတွင်း ထိုးထည့လြိုကသ်ည်။
” စုလေး … ဟို ဟို … မတည့သ်ေးဘူး ”
ဇာနညမြှာ မိန်းမဖြစ်သူအားပြောရင်း မကြန်ှာမအိမသာဖြင့ြ မွိုးအောငအြား ကြည့်လြိုကြ၏။
” ကနွော့ြ အားမနာပါနဲ့ ကိုဇာနည် … ကဲ ညီမက သချောထည့ပြေးလိုကပြါ ”
ခါတိုင်း စုစုထွေးမှာ ဇာနညလြီးအားကိုင်၍ သေးတညသ်ောဗူးလေးထဲ တေ့ပေးတတသ်ည်။ သူစိမ်းယောင်ျကြား မွိုးအောငရြှေ့မို့ လငဖြစ်သူဇာနည့ြ လီးအား ကိုငရြန် လကတ်ှန့န်တေော့၏။ မွိုးအောငစြကားကြောင့ြ မကြန်ှာလေးရဲကနဲ့ဖြစ်ကာ မကြန်ာပူပူဖြင့ြ ဇာနညပြုဆိုးအား မပြီး လီးထိပန်ှင့ြ သေးတညသ်ော ဗူးအပေါကလြေးအား တေ့ပေးလိုကတ်ော့သည်။ သေးကုနမြှ ဗူးအားယူကာ အဖုံးပိတရြင်း ကုတငအြောကပြှနထြိုးထားလိုကြ၏။
ဇာနည့ကြိုယလြုံးအား နှစ်ယောကသ်ား ပြနလြှဲပေးရင်း စုစုထွေးမှာ အဝတဟြောင်းများလိုကစြုနတေော့သည်။ ကြှတကြှှတအြိတ် အနကရြောငအြိတထြဲ စုထည့ကြာ အခန်းတွင်း တံမကြစြည်း လှဲနလေိုကသ်ည်။ တလကစြတည်း သေးဗူးအားသှနပြှီးဆေးကြောရန် အခန်းမှောကဖြွားရှိ အိမသ်ာနှင့တ်ှဲလကြြ ရချိုးခန်းဆီသို့ ဝငရြန် တံခါးဖြင့လြိုကမြိ၏။
” အိုရျ ”
” ဟင် … ဆောရီးနောျ … ညီမ ”
ရချိုးခန်းတွင်း မှငလြိုကရြသော မှငကြှင်းကြောင့ြ စုစုထွေးမှာ ရှကသ်ှေးဖြာရင်း မကြန်ှာလှဲလိုကရြတော့သည်။
………………………………………………..
အခန်း ( ၅ )
မွိုးအောငမြှာလည်း မကြန်ာအိုးတို့အန်းတမ်းဖြစ်ကာ ခကြခြငွြးတောင်းပနန်ေ၏။ ခါတိုင်း မွိုးအောငမြှာ မနကလြင်းစားသောကပြှီး ဆေးရုံမှ ပြနကြာ ညပိုင်းမှ ပြနလြာတတသ်ညမြို့ စုစုထွေးမှာ မွိုးအောငပြှနသ်ှားသညအြထငဖြှင့ြ ရချိုးခန်းတံခါးအား ဖြင့လြိုကမြိသည်။ မွိုးအောငမြှာ ရချိုးခန်းတွင်း ဘယလြကဖြှင့ြ ပုဆိုးအောကန်ားစအား ဆှဲမှထားကာ ညာလကဖြှင့ြ ပေါငကြှားမှ လီးကြီးအား ဆုပကြိုငကြာ ဂွင်းထုနေ၏။
” အင်းပါ … ရ ပါ တယ် … ကမွက … ကို မွိုး … ပြန် ပြန် ပြနသ်ှားပြီးထငလြို့ ဝင် လာ ခဲ့ မိ တာ ”
စုစုထွေးမှာ ခွဖြေားလကဖြွားများ အေးလာကာ အသံတုနတ်ုနဖြှင့ြ ပြနပြှောလိုကသ်ည်။
” သေးအိုးသှနမြလို့ မလား … လာလေ ညီမ ”
မွိုးအောငမြှာ ရချိုးခန်းနံရံအားကပကြာ စုစုထွေးအား ဘိုထိုငအြိမသ်ာခွကဆြီသှားရန် လမ်းဖယပြေးလိုကသ်ည်။ စုစုထွေးမှာ စိတထြဲ ရှိန်းတိန်းဖိန်းတိနလြေးဖြစ်ကာ မွိုးအောငရြှေ့မှ ဖြတအြသှား အိမသ်ာခွကဆြီမရောကခြင် လီးကြီးအား ကြည့်ဖြစ်အောင် ကြည့်မြိလိုကြ၏။ လမှှေးအုံ မဲမဲကြီးအောကမြှ ထောငမြတန်သေော လီးကြီးမှာ ကြောန်ိုငလြီးထကြ ပိုတုတန်သည်ေ။ လီးနှစ်ချောင်းစိတထြဲ ယှဉကြှည့ရြင်း ဘိုထိုငအြိမသ်ာခွကအြဖုံးလေးလှနကြာ သေးအိုးအား သှနခြလွိုကြ၏။ စူးကနဲ့ ထွကလြာသောသေးနံ့ကြောင့ြ ရအမှေနဆြှဲခရွာ သူမထမိနအြောကန်ားစလေးအား ခါးပေါပြင့တ်ငခြံလိုကရြသည်။ သေးအိုးသှနစြဉြ ကိုယလြုံးက အနည်းငယည်ှတကြှသှားသဖြင့ြ ကော့ထွကန်သေော ဖငသ်ားကြီးများအား ပစ်ပေးထားသလို ဖြစ်သှားရ၏။
” အို့ … အမေ့ ”
ထမိနအြောကန်ားစလေး ခါးပေါရြောကလြာကာ ဖငဝြလေးအား ခပန်ှေးနှေးအရာလေးက ထိကပလြာသဖြင့ြ ရုတတ်ရကြ လန့အြောမြိသည်။ တသကန်ှင့တ်ကိုယ် ဖငတ်ခါမှ အယကမြခံဖူးသဖြင့ြ ဖောပြှမရသော အရသာသဈလေးက သူမအား ဖမ်းစားထားတော့၏။ လငဖြစ်သူဇာနညမြှာ စောကပြတအြားလိုးရုံသကသ်ကပြဲ ထငမြှတန်ပြေီး ကြောန်ိုငမြှာလည်း စောကပြတလြေးသာ ယကပြေးရာ ဖငဝြအား မထိဖူးပေ။ မွိုးအောင် လွှာဖြားလေးမှာ ဖငဝြနီညိုလေးအား ပင့ယ်ကလြိုကြ ဝိုင်းလိုကန်ှင့ြ လွှာအားစုခွှနကြာ ဖငပြေါကထြဲထိုးသှင်းရင်း နှုတခြမ်းချင်ြးစုပသ်လို တေ့စုပန်ေ၏။ စုစုထွေးမှာ အလိုလွောကြ အိမသ်ာခွကအြဖုံးပေါလြကထြောကရြင်း ခါးလေးခွကကြာ ဖငသ်ားကြီးအားထပကြော့ရင်း ပေါငတ်နမြွားအား ဖြဲထားပေးလိုကသ်ည်။ တဖြည်းဖြည်းစောကရြညမြွား ပြကလြာကာ ပေါငခြှံအတွင်း စီးကနွရေ၏။
မွိုးအောငမြှာ ပေါငကြှားခေါင်းထိုးကာ စီးလာသမွှစောကရြညမြွားအား လွှာဖြင့သ်ိမ်းယကကြာ မွိုခပြဈလိုကြ၏။ ပေါငသ်ားဖြေးဖြေးကြားမှ ဖောင်းထွကလြာသော စောကဖြုတအြား မထိပဲ ဖငဝြနီညိုလေးအား ထိုးထိုးကလိပေးသည်။ညစောကစြိလေးမှာ ခွှနထြှကကြာ ခေါင်းလေးက ပြူးထွကလြာရ၏။ စုစုထွေးမှာ ဖငကြှီးအားမှောကရြင်း စောကဖြုတန်ှင့ြ မွိုးအောငပြါးစပ် ထိအောင် ကြိုးစားနသည်ေ။ သို့သောြ မွိုးအောငမြှာ ဖငပြေါကန်ှင့ပြါးစပ် မခွာပဲ လွှာအား ဖငပြေါကထြဲ ဖိထိုးကာ မှှနတေေော့သည်။
စုစုထွေးမှာ စောကပြတအြတွင်းသားများ ယားယံလာရင်း ဒုတိယအကြိမ် စောကရြညမြွား ထောငပြန်းနတေော့၏။ စောကရြညမြွားမှာ ဒူးထောကယ်ကန်သေော မွိုးအောင်၏ ရငဘြတပြေါပြန်းမိရာ အင်ျကြီရှေ့ခွမ်း ဗိုကပြေါထြိ ရှှဲနှစ်သှားရသည်။ စောကပြတအြား မထိပဲ စောကရြညမြွား ထောငပြန်းလာအောင် ယကန်ိုငသ်ော မွိုးအောငအြား စုစုထွေးမှာ အနည်းငယဖြှုံသှားရသည်။ စောကခြေါင်းအတွင်းသားများက မခံမရပန်ိုငအြောင် ယားယံလာသဖြင့ြ သူမ လကတ်ဖကအြား ပေါငကြှားထဲ လွှိုသှင်းကာ စောကစြိအား ဖိခွရင်ေး တအင်းအင်း ညည်းနရရှော၏။
” အား … အ … ရှီးးးးးးးးး … အား အားးးးးးးး ”
ပေါငသ်ားများ တဇပဇြပတ်ုနလြာကာ ဒူးများမထိန်းနိုငပြဲ ညှတကြှသှားရသည်။ အိမသ်ာခွကပြေါလြကတ်ငကြာ ဒူးထောကရြဲ့လေးမို့ ဖနောင့န်ှဈခုကြားထဲ စောကပြတလြေးက ဖောင်းကြှပြီး စောကခြေါင်းလေးဟကာ အတွင်းသားနီတာရဲလေးက မှငန်ရေ၏။ စောကခြေါင်းဝလေးအား ဒဈဖူးကြီးက လာထိရာ ဖငသ်ားကြီးအား ဘေးလှဲထိုငခြရွင်း…
” ညကြမှ … လိုးရအောင် … ကိုမြိုးရယ် … ဟူးးးး ရှီးးးးးးးးး ”
ပြောပြီးပြီးချင်ြး မွိုးအောငပြေါငကြှားမှ လီးကြီးအား ဆုပကြိုငရြင်း ဂွင်းထုပေးလိုကသ်ည်။ လီးကြီးမှာ မလိုးရသဖြင့ြ တဇပဇြပတ်ုနန်ရော စုစုထွေးလကထြဲတွင် တဒုတဒြုတန်ှင့ြ သှေးတိုးနတေော့၏။
” အင်း … ထုထု … မှနမြှနလြေးထု ညီမ ”
မွိူးအောငလြည်း ဒူးထောကလြကြြ မကြစြိမိတခြေါင်းမော့ကာ စုစုထွေး ဂွင်းတိုကပြေးနသညေကြို အရသာခံနလေိုကတ်ော့သည်။ စိတထြဲတွင် ခုံးထနသေော စောကပြတန်ီတာရဲလေးအား မလိုးရသဖြင့ြ မချင့်မြရဲ ဖြစ်နရေ၏။ လကသ်န်းလုံးခန့ရြှိသော စုစုထွေး စောကစြိကြီးမှာ မကြလြုံးထဲ ပေါပြေါလြာရင်း လီးတနတ်ဈလွှောကြ ကငွတ်ကလြာတော့သည်။
” အားဟား … ညီ မ ရယ် … ပြီး တော့ မယ် … အ အားးးးး … ထွကပြှီ … ရှီးးးးးးး အားးးးးးးးး ”
စုစုထွေး လကကြောငဝြတအြား အုပကြိုငရြင်း လရညမြွားကုနစြငအြောင် အားရသညအြထိ ထုပစ်လိုကသ်ည်။ လရညဖြှူဖြူပစွပြစွပြစွမြွားမှာ မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် ဒူးကြေးလကြလြေး ထိုငန်သေော စုစုထွေး ထမိနအြား ဗစွကြနဲ စငကြုနတ်ော့၏။ သူမလကခြွောင်းဖြင့ြ ပကပေန်သေော လရညမြွားကို ထမိနအြနားစဖြင့သ်ုတရြင်း…
” ရပြီလား … ကိုမြိုး ”
” အင်း … ပြီးပြီ … ညီမ … ညကြ မငွင်းရဘူးနောျ ”
” အှန်းပါ … ညကြ … ဇာနညအြိပတ်ာနဲ့ … ကိုမွိုးကြိုကတ်ဲ့ခွိန် … လိုးပေါ့ ”
ထို့နောကြ လူချင်ြးခွဲကာ မွိုးအောငမြှာ ရချိုးခန်းမှ အရငထြှကပြှီး ဇာနညအြား နူတဆြကကြာ ပြနသ်ှားတော့သည်။ စုစုထွေးမှာ စောကရြညမြွား ရှှဲနသေော အဖုတအြား ရဖြငေ့ြ သချောဆေးကြောပြီးမှ ထွကလြာခဲ့၏။
” မောင် … စုလေး အိမခြဏ ပြနပြှီနောြ … အဝတဟြောင်းတွေ … လျှော်ဦးမယ် ”
” အင်းပါ … မောငလြည်း နောကြ ၂ ပတဆြို ဆင်းရတော့မှာပါ … စုလေးလည်း ပငပြန်းလှပြီ ”
” ရပါတယ် မောငရြဲ့ … လငမြယားချင်ြးပဲ ပငပြန်းတယ် မခေါပြါဘူး ”
” ဆေးဖိုးတွေ ရှင်းပေးရဲ့လား … စုလေး ”
” အကုနရြှင်းပေးပါတယ် … အိမမြှာလည်း နဈနာကြေးသဘော သိန်း ၂၀ လာပေးထားတာ … မောငဆြေးရုံဆင်းရင် ခွိုင်းထောကတ်ို့ ဘာတို့ အခွားဟာဝယဖြို့ သိမ်းထားလိုကတ်ယ် ”
” အင်း … မိန်းမပါသာ … ကြည့်စြီစဉတ်ော့ကြာ ”
” ဒါဆို သှားပြီနောြ မောင် … နေ့လည် ဘာစားချင်လြည်း ”
” ဟင်းရည် ပူပူလေးတမွိုးလောကြ … လုပခြဲ့လိုကြ စုလေး အသားကြောတ်ှေ … ရှိသေးတယမြလား ”
” အင်း မောင် … ပဲဟင်းညိုလေးကို ဆူးပုတရြှတလြေးခပခြဲ့လိုကမြယ် ”
စုစုထွေးမှာ ဇာနညအြားနှုတဆြကပြှီး လျှော်မယ့ြ အဝတဟြောင်းများထုတယ်ူကာ အိမပြှနလြာခဲ့လိုကသ်ည်။ ဆေးရုံနှင့ြ အိမသ်ို့ ဆိုငကြယတ်ကျကစီခမှာ ၁၅၀၀ ပေးရ၏။ မွိုးအောငမြှ ပို့ပေးမယပြှောတုန်းက ညပိုငလြည်း အိမလြာခေါပြေးသဖြင့ြ အားနာပြီး မပို့ခိုင်းတော့ပေ။ နေ့လညပျိုင်း အရပထြဲမှ ဇာနညသ်ူငယခြငွြး တကျကစီသမားများမှာ ကြုံတဲ့သူက လိုကပျို့ကြသည်။ ညနပေိုင်း အိမပြှနခြွိနတ်ှငလြည်း တဈယောကမြဟုတ် တဈယောကလြာကြိုပေး၏။ ညနပေိုင်း ရပြနေခြွိုးပြီး ညပိုင်းအတွကြ မွိုးအောငကြ လာခေါရြင်း ဆေးရုံ အတူစောင့ဖြစ်ကြသည်။ ဒီနေ့ညနေ ရချိုးနစဉြေ အဖုတလြေးအားပြတရြင်း မွိုးအောငလြီးကြီးအား မှငယ်ောငလြာတော့၏။
ကြောန်ိုငထြကြ ကြီးသော လီးကြီးဖြင့ြ အလိုးခံရမညကြိုတွေးရင်း ကြကသ်ီးမှှေးများ ထလာရသည်။ အတွေးစဖကြကြာ ရအမှေနခြွိုး၍ သနပ်းခါးပါးပါးလူးရင်း ညစာ စားထားလိုကြ၏။ ဆေးရုံအတွကြ ဇာနညန်ှင့ြ မွိုးအောငတ်ို့ နှစ်ယောကစြာ ထုပရြင်း တီဗှီထိုငကြှည့ရြင်း စောင့န်လေိုကသ်ည်။ ည ၇ နာရီကြောကြွောြ အမှောငထြုကြီးစိုးလာခွိန် အိမရြှေ့မှ ကားဟှန်းတီးသံ ကြားလိုကရြာ ထမင်းခွိုငန်ှင့ဇြာနညအြတွကြ လွှောပြှီးသား အဝတထြုပ် ဆှဲကာ ထွကလြာခဲ့၏။ အိမတ်ံခါးသော့ခတစြဉြ…
……………………………………
အခန်း ( ၆ )
” မစု … ကိုဇာနည် … သကသ်ာတယမြလား ”
မဖြူတို့လငမြယား အပြငမြှ ပြနလြာဟနဖြှင့ြ လှမ်းမေးနရော…
” ဟုတ် သကသ်ာပါတယ် မဖြူရေ … နောကန်ှဈပတလြောကဆြို … ဆင်းရတော့မယပြှောတယ် ”
” လိုတာပြောနောြ မစု … ဆေးရုံတော့ ထပမြလာတော့ဘူး ”
” ဟုတ် ကိုကြောန်ိုင် … မလာပါနဲ့တော့ … ၂ ခေါကရြှိပြီ လာနကြတော ”
ကြောန်ိုငကြပါ နှုတဆြကန်သဖြေင့ြ ပြနပြှောရင်း ကားလေးဆီ ထွကလြာခဲ့သည်။ ဖြူဖြူလှိုငမြှာလည်း ဇာနညအြတွကြ အသားငါးများ ကြောပြေးထားလေ့ရှိ၏။ စုစုထွေးအနဖြငေ့ြ ဖြုဖြူလှိုင် မရှိခွိန် ကြောန်ိုငအြား ခိုးခိုးအလိုးခံနသဖြေင့ြ ပိုပြီး အားနာမိနသည်ေ။ ကားပေါထြိုငလြိုကစြဉြ မွိုးအောငမြှာ ကားထိုငခြုံပေါြ ကားထွကလြာတဲ့ စုစုထွေးဖငသ်ားကြီးအား စိုကကြှည့န်တေော့၏။
” ဟောတောြ … မောင်းတော့လေ ကိုမွိုး … မမှငဖြူးတာ ကနွတောပဲ … ဟှန့ြ ”
စုစုထွေးမှာ မကြလြုံးရှဲကြီးများ ထောင့ကြပပြှီး ပြောလိုကသ်ဖြင့ြ မွိုးအောငတ်ဈယောကြ အူယားကာ ဖကန်မ်းလိုကတ်ော့သည်။
” အိုရြ … အရပထြဲ … တဈယောကယ်ောကြ မှငသ်ှားမှဖြင့ြ ”
” ဒီကားမှနတ်ှကေ … အပြငကြကြည့်ရြင် အထဲမမှငရြပါဘူး … ညီမရယ် ”
” မသိဘူး … သှား … မောင်းတော့ … ညကြမှပဲ ရမယ် ”
စုစုထွေးအိမရြှေ့မှ ကားလေးမှာ ရပကြှကအြလညတ်ည့တ်ည့မြောင်းထွကရြင်း ရပကြှကထြိပတ်ှင် လမ်းမကြီးအတိုင်း ညာဖကသ်ို့ ဦးတညလြိုကသ်ည်။ လမ်းတလွှောကြ လမ်းမကြီး အရှေ့ဘကြ အနောကဖြကတ်ှင် မှောငရြိပကြခွိနမြို့ အိမတ်ိုင်းလိုလို မီးများထွန်းထား၏။ လကဖြကရြညဆြိုငမြွား ဘီယာဆိုငမြွား ကြောလြှနလြာမှ မီးပျိုင့တ်ဈခုသို့ ရောကရြှိလာသည်။ မီးနီနသဖြေင့ြ ခဏစောင့ကြာ မီးစိမ်းပြမှ အရှေ့ဘကသ်ို့ ခွိုးကြေ့လိုကြ၏။ ၅ ပြလောကြ မောင်းနှငပြှီး နောကမြီးပျိုငတ်ဈခုတွင် အရှေ့တည့တ်ည့မြောင်းရာ ခဏအကြာတွင် ဇာနညရြှိသော အရိုးကြော အထူးကု ဆေးခန်းရှေ့ ရောကရြှိလာသည်။ ကားပါကငထြိ မောင်းသှားပြီး ကားရပကြာ နှစ်ဦးသား ဆေးခန်းအတွင်း ဝငခြဲ့ကြ၏။
” ဟော … မောင် … တီဗှီကြည့်န်တောပေါ့ ”
” အင်း စုလေး … လကဝြှေ့ပြဲတွေ … ဒါရိုကလြှင့န်တောကြ ”
” ကဲ … မောငန်ဲ့ကိုမွိုး ထမင်းအရငစြားကြ … ပြီးမှ ဆကကြှည့ပြေါ့ ”
စုစုထွေးမှာ ပြောပြီးပြီးချင်ြး ပန်းကနပြှားများထုတကြာ ထမင်းဟင်းများ ပြငဆြငပြေးလိုကသ်ည်။ ဇာနညအြား ကုတငပြေါမြှတွဲခကြာ စားပြဲခုံနား ခုံတဈလုံးပေါထြိုငခြိုင်းလိုကြ၏။ ဘေးခုံတွင် မွိုးအောငဝြငထြိုငကြာ ထမင်းစားနကြစေဉြ စုစုထွေးမှ ဇာနည် ကုတငအြား အိပယ်ာခင်းများ လှဲပေးလိုကသ်ည်။ သူမ ကုတငပြေါလြှဲ ဖုံများခါကာ အိပယ်ာခင်းလိုကရြင်း ခွငထြောငအြား အပေါဘြကြ လိပတ်ငလြိုကြ၏။
ထမင်းစားပြီးသော ဇာနညအြား ကုတငပြေါပြှနတ်ငပြေးကာ စားပြီးသား ပန်းကနခြှကရြောကမြွားအား ဆေးကြောသိမ်းဆည်းလိုကသ်ည်။ ထို့နောကြ ကောဖြီဖြောကြာ တီဗှီမှ လာသော လကဝြှေ့ပြဲများအား ထိုငကြှည့ကြှ၏။ ဇာနညကြုတငခြှရင်ေးဘကတ်ှင် ခုံနှစ်လုံးရှေ့ကာ မွိုးအောငမြှ ခွရင်ေးဘကကြပထြိုငလြိုကပြှီး စုစုထွေးက မွိုးအောငည်ာဘကခြုံတွင် ဝငထြိုငလြိုကသ်ည်။ လကဝြှေ့ပြဲက နာမညကြှီးကစားသမားတွေ ထိုးသညပြှဲမို့ ဇာနညတ်ဈယောကြ စိတဝြငစြားနစဉြေ… မွိုးအောင်၏ ညာဖကလြကမြှာလည်း စုစုထွေးပေါငကြှားသို့ ရောကန်တေော့၏။
ဇာနညမြှာ မွိုးအောငကြိုယလြုံး ကြယန်သဖြေင့ြ မိနမြဖြစ်သူ စောကပြတအြနိုကခြံနသညေကြို ရုတတ်ရကြ မမှငန်ိုငပြေ။ စုစုထွေးမှာလည်း ပေါငတ်နမြွားဖြဲကာ စောကပြတအြနိုကခြံရင်း မကြလြုံးများ စင်းလာသည်။ မွိုးအောငကြ ဘယဘြကခြှထေောကြ ခုံပေါြ ကြေးထောကရြင်း စုစုထွေး ဘယလြကအြားဆှဲကာ ပုဆိုးကြားသှင်းလိုကရြာ စုစုထွေးမှာ မွိုးအောငလြီးကြီးအား စမ်းနတေော့၏။ လီးအား ပြတသ်ပပြေးရင်း လငဖြစ်သူဇာနညအြား ခါးလေးကိုင်းပြီးကြည့်ရြာ ဇာနညမြှာ တီဗှီဖနသ်ားပြငဆြီ အာရုံရောကန်သညေကြို တွေ့မှငလြိုကရြသည်။
လငဖြစ်သူ အနီးနားလေး သူစိမ်းယောင်ျကြားလီးအား ပြတသ်ပန်ရော စိတထြဲ စိုးရိမစြိတလြေးနှင့အြတူ ကာမမီးလေး တောကလြောငန်ေ၏။ မွိုးအောငမြှာ ခုံပေါဒြူးတဖကြ ထောငထြားသဖြင့ြ ဇာနညဘြကမြှကြည့်လြငွြ လီးကိုငန်သေော သူမလကအြား မမှငန်ိုငတ်ော့ပေ။ မွိုးအောင် လီးကြီးမှာ သူမလကထြဲ တင်းမာလာသဖြင့ြ အလိုးခံချင်သ်ည့စြိတမြွား တဖြားဖြား ဖြစ်ပေါန်ရေ၏။ မွိုးအောငလြကမြှ စောကစြိအား ဖိဖိခွနသေဖြေင့ြ အဖုတအြတွင်းက တဖငွြးဖငွြးဖြစ်လာကာ စောကရြညမြွားစို့လာတော့သည်။ လီးအား ညှဈလိုကရြင်း မွိုးအောငအြား မကြရြိပပြှလိုကြ၏။
” ကဲ … မောငတ်ို့ ဆကကြှည့ကြှတော့ … စုလေး အိပတ်ော့မယန်ောြ ”
မွိုးအောငလြီးကြီးအား လှတပြှီး သူမကုတငဆြီလွှောကလြာရင်း ကုတငပြေါတ်ကြ ခွငထြောငခြကြာ မှေးနလေိုကသ်ည်။ လကဝြှေ့ပြဲမှ ဆူညံသံများ ခပတ်ိုးတိုးကြားနရင်ေး အိပယ်ာထကြ လူးလိမ့ကြာ မွိုးအောငလြာလိုးမည့ြ အခွိနအြား ရငခြုနစြှာ စောင့မြွှောမြိနေ၏။ စောကပြတလြေးအား ထမိနအြပြငမြှစမ်းရာ အရညကြှညမြွား ထွကန်သညေကြို ခံစားသိရှိလိုကပြှနသ်ည်။ မွိုးအောငအြားစောင့ရြင်း တဖြည်းဖြည်း မှေးကနဲ့ ဖြစ်သှားရာ သူမအောကပျိုင်း ခပန်ှေးနှေးလေးခံစားရသဖြင့ြ မကြလြုံးဖြင့ကြှည့လြိုကြ၏။ ထမိနလြေးပြလွေော့ပြီး ပေါငလြယရြောကန်ကော ခွငထြောငအြပြငမြှ မွိုးအောငကြ ကိုယတ်ခွမ်းဝငကြာ ကနလြန့ဖြကြအြနထေားဖြင့ြ စောကပြတလြေးအား ယကန်သညေကြို တွေ့လိုကရြတော့သည်။
” ဟင် … ကိုမြိုး ”
” ရှူး … ညီမ … ကိုဇာနည် ခုမှ အိပသ်ှားတာ ”
” လိုကကြာ ကာထားတာပါ … သူ့ကုတငကြကြည့်ရြင် စုလေးတို့ကို မမှငရြပါဘူး … အထဲဝငလြိုကလြေ ”
စုစုထွေးပြောပြီး မွိုးအောငမြှာခကြခြငွြး ကုတငပြေါတ်ကကြာ ပေါငကြှားထဲ နရောယူပြီး ကုန်းယကတ်ော့သည်။ ခုနက နိုကပြေးထားသဖြင့ြ စောကရြညမြွားရှှဲနသေော အဖုတလြေးအား မိမိရရ ထိုးယကန်ေ၏။ စုစုထွေးမှာ ကြာကြာအယကမြခံနိုငပြဲ လိုးပေးဖို့ တောင်းဆိုလိုကသ်ည်။
” အားးး ရှီးးးး … လိုးမှာဖြင့ျ … လိုးလေ … ကိုမြိုး ”
မွိုးအောငလြည်း လိုးချင်န်ရော စုစုထွေးမှ တောင်းဆိုလာသဖြင့ြ ပုဆိုးခွှတဒြူးထောကကြာ စောကခြေါင်းပေါကလြေးထဲ ဒဈဖူးအားမှုတလြိုကသ်ည်။ ကိုယလြုံးအား ရှေ့သို့ဖိခရွင်း နို့အုံနှစ်ဖကအြားညှဈကာ နူတခြမ်းချင်ြးတေ့စုပလြိုကြ၏။ ခန်ဓာကို ရှေ့မှောကလြိုကသ်ဖြင့ြ လီးကြီးမှာ စောကပြတလြေးထဲ တဗစွဗြစွန်ှင့ြ တိုးဝငသ်ှားတော့သည်။
” ဗစြျ … ဖြပ် … အိခ့ျ … ဘှတ် ”
စုစုထွေးတဈယောကြ စောကခြေါင်းဝလေးထဲ လီးကြီးတိုးဝငလြာရာ နာကငွသ်ဖြင့ြ နူတခြမ်းချင်ြးစုပန်ရောမှ ဘေးလှဲပြီး အိခ့ကြနဲ ရှိုကလြိုကမြိသည်။ မွိုးအောငမြှာ လီးတနတ်လွောကြ စုပထြားသလိုခံစားမိသဖြင့ြ စိတကြှိုကြ မလိုးရဲသေးပေ။ စောကခြေါင်းဝလေးမှာ တင်းကပြန်ကော စီးစီးပိုငပျိုငလြေးမို့ လီးတဝကလြောကသ်ာ အထုတသ်ှင်းလုပရြင်း ဖြည်းဖြည်းချင်ြး လိုးပေးနေ၏။
နှစ်ဦးသား ရမျမကစြိတမြွားပြင်းထနန်ကော ခပတ်ိုးတိုး ညည်းရင်း အခကြြ ၈၀လောကတ်ှင် လီးအရညပြှားလေးနှေးသှားသဖြင့ြ စုစုထွေးတဈယောကြ ပြီးသှားမှန်း ခံစားသိရှိလိုကသ်ည်။ စုစုထွေးမှာ လငဖြစ်သူခွရင်ေးဘကြ ကုတငပြေါတ်ှင် သူစိမ်းယောင်ျကြားအား အလိုးခံနမေိသဖြင့ြ စိတထြဲ ဖောမြပြနိုငသ်ော ခံစားမှု့လေး ဖြစ်တညကြာ စောကရြညမြွား ပန်းထုတရြင်း လီးအားညှဈပေးနမေိတော့၏။ မွိုးအောငမြှာလည်း စောကခြေါင်းအတွင်းသားများနှင့ြ လီးအား ခပတ်င်းတင်းညှဈခံရသဖြင့ြ အခကြြ ၂၀ ခန့ြ ထိန်းလိုးရင်း လရညမြွားပန်းထွကကြုနတ်ော့သည်။
” အ … ကောင်းလိုကတ်ာ … ကိုမွိုးရယ် ”
” အင့ြ … ရှီးးးးးး … ဟူးးးးးးး … အဈကိုလည်း … ထွကပြှီ … အ အားးးးးးး ”
နှစ်ဦးသား တင်းကြပစြှာဖကရြင်း ခဏအကြာ မွိုးအောငမြှာ စောကရြညမြွား လရညမြွား ပပြနေသေော စုစုထွေး စောကပြတလြေးအား ပြောငန်အေောင် ယကပြေးနသည်ေ။ စုစုထွေးမှာ လိုးပြီးခွိန် စောကဖြုတအြား အယကခြံလိုကရြသဖြင့ြ အီစမ့န်အေောင် အရသာထူးကဲစွာ ခံစားမိ၏။ ခပကြှာကြာလေးယကပြှီးမှ သူမဘေးနား လှဲအိပသ်ော မွိုးအောင် နှုတခြမ်းလေးအား မကမြကမြောမော ပြနန်မ်းပေးလိုကသ်ည်။ နမ်းနရင်ေး မွိူးအောင် ပါးစပမြှ စောကရြညန်ံ့ လရညန်ံ့များ ရနသဖြေင့ြ အငမ်းမရ မွိုးအောငပြါးစပထြဲ သူမလွှာလေးထိုးသှင်းကာ လွှာချင်ြးလိပဆြှဲနတေော့၏။
ဒုတိယ အခွီတွင် မွိုးအောငတ်ောင်းဆိုမှု့ဖြင့ြ ကိုယတ်ုံးလုံးခွှတကြာ ရချိုးခန်းအတွင်း မီးကုနရြမ်းကုန် လိုးကြသည်။ လီးအရင်းထိ ဆောင့အြလိုးခံနရကော အစပိုင်း အနည်းငယ် နာကငွသ်ောလြည်း စောကခြေါင်းထဲ ဒငပြှည့ကြပြပြှည့ြ ပြတဆြှဲပေးသော လီးကြီးအား နောကပျိုင်း နှစ်ခွိုကသ်ှားရသည်။ မွိုးအောငမြှာ ပစ်လိုးလိုကြ ချော့လိုးလိုကန်ှင့ြ စုစုထွေးအား မနားတမ်းလိုးပေးရာ စောကရြညမြွား အကြိမကြှိမ် ပန်းထွကန်ရေ၏။
ပုံစံအမွိုးမွိုးလိုးရင်း မွိုးအောငမြှာ ပြီးချင်လြာသဖြင့ြ စုစုထွေးအား လေးဖကထြောကခြိုင်းလိုကသ်ည်။ စုစုထွေး ပေါငတ်နဖြှေးဖြေးတုတတ်ုတကြှားမှာ စူထွကလြာသော စောကပြတန်ီတာရဲလေးအား လွှာဖြင့ြ ၅ ခကြခြန့ြ ပင့ယ်ကလြိုကြ၏။ ခါးလေးအား စုံကိုငရြင်း လီးအရင်းထိ ဆောင့ထြည့ကြာ ဒဈခေါင်းပေါရြုံ ပြနထြုတလြိုကြ ဖငကြှားနှင့် ဆီးခုံး ထိကပသ်ှားအောင် ပစ်ပစ်လိုးလိုကတ်ော့သည်။
စုစုထွေးကလည်း လီးတဆုံးဝငလြာတိုင်း ဖငသ်ားကြီးအားကော့ကာ နောကပြှန် ပြနဆြောင့ပြေးနတေော့၏။ မေးကြောများ ထောငလြာကာ မနားတမ်းလိုးရင်း မွိုးအောငတ်ဈယောကြ မထိန်းနိုငတ်ော့ပဲ လရညမြွား တဖြောဖြော စောကခြေါင်းထဲ ပန်းထည့လြိုကတ်ော့သည်။ ခဏနားပြီး စောကဖြုတလြေးအား ယကပြေးရာ စုစုထွေးတဈယောကြ နောကတ်ကြိမ် စောကရြညမြွားပန်းရင်း ငှိမသ်ကသ်ှားတော့၏။ မွိုးအောငမြှာ သူ့လီးဒဏကြှောင့ြ ယောငကြားနသေော စောကပြတလြေးအား ပြောငစြငအြောင် ယကပြေးပြီးမှ တွဲထူရင်း နှစ်ယောကသ်ား ရချိုးခန်းမှ ထွကခြဲ့လိုကသ်ည်။
…………………………..………
အခန်း ( ၇ )
ဇာနညတ်ဈယောကြ ကားအကဆြီးဒင့ဖြစ်ရာက စုစုထွေးအတွကြ ကာမနန်းတောကြှီး တညဆြောကပြေးသလို ဖြစ်နရေ၏။ အိမပြှနလြငွြ ကြောန်ိုငန်ှင့လြိုးပြီး ညပိုင်းဆေးရုံတွင် မွိုးအောငန်ှင့အြလိုးခံတော့သည်။ မွိုးအောငမြှာလည်း အပျိုစငန်ှငမြခွားသော စုစုထွေးအား နည်းမွိုးစုံလိုးပေးကာ ဇာနည်၏ လူနာခန်းလေးအား ခစွတ်လင်းအဖြစ် ဖနတ်ီးထားသည်။
ညပိုင်းနှစ်ဦးသားဆုံသညန်ှင့ြ စုစုထွေးအား ဇာနညကြုတငခြှရင်ေးဘကြ လိုကကြာ ကာထားသော ကုတငအြပိုပေါတ်ှင် ထမိနလြှနကြာ ယကပြေးတတသ်ည်။ စုစုထွေးကလည်း လငဖြစ်သူဇာနညအြား ကြယကြာ မွိုးအောငအြား ဂွင်းထုပေးနတတ်ေ၏။ လငဖြစ်သူအနီးနားလေး သူစိမ်းယောင်ျကြားအား အလိုးခံရသညကြို စွဲလမ်းနှစ်ခွိုကလြာသည်။ တဖြည်းဖြည်း ဇာနညမြှာ ဆေးရုံဆင်းရကြ နီးလာသလို ခွိုင်းထောကန်ှင့ြ လမ်းလွှောကသ်ှားလာနိုငခြဲ့သည်။ ဆေးရုံဆင်းကာနီး ၃ ရကအြလို မွိုးအောငမြှာ ရချိုးခန်းတွင်း စုစုထွေးအား ကော့ပြံနအေောင် ယကပြေးပြီး ဖငပြါရအောင် လိုးနိုငလြိုကြ၏။
စုစုထွေးတဈယောကြ နာလည်းနာ ကောင်းလဲကောင်း အရသာသဈခံစားရင် ယောင်ျကြားဖြစ်သူ ဇာနညတ်ောင် မထိဖူးသော ဖငပြေါကလြေးအား မွိုးအောင်၏ အပြုစုအယုယအောကတ်ှင် ပေးအပလြိုကရြတော့သည်။ နောကရြကမြနကြ ကြတကြတဖြစ်နသေော စုစုထွေးအား ဇာနညမြှ မေးရာ ရချိုးခန်းထဲ ချောလြဲသညဟြုသာ မကြန်ှာပူပူနှင့ြ လိမပြှောလိုကရြ၏။ ဆေးရုံဆင်းသည့်ရကတ်ှင် မွိုးအောငမြှာ စုစုထွေးတို့ လငမြယားအား အိမထြိလိုကပျို့ရင်း သူဌေး၏ စခေိုင်းခကြအြရ ပိုကဆြံ ၁၀ သိန်း ထပမြံပေးခဲ့သည်။ ပစ်စည်းများ ကူသညရြင်း ဇာနညအြား အိပခြန်းတွင် တွဲပို့ကြ၏။
” ကိုမွိုးအောင် ကြေးဇူပါဗွာ … ခငဗြွား သူဌေးကိုလည်း … ကြေးဇူးတငကြှောင်း ပြောပေးပါဦး ”
” ဟုတ် ကိုဇာနည် … သူဌေးကတောင် … ခငဗြွားကြေးဇူးတငန်တောပါဗွာ ”
” အခွိနရြရင် … နေ့လညစြာ … စားပြီးမှ ပြနဗြွာ ”
” ဟာ … ရပါတယ် … ကိုဇာနညရြာ ”
” အားမနာပါနဲ့ဗွာ … ကနွောလြည်း ကိုမွိုးအောငကြို အစစအရာရာ ကူညီပေးလို့ … ကြေးဇူးတငန်တောပါ ”
” ကဲ … ဒါဆိုလည်း စုလေး … ကိုမွိုး အတွကပြါ ထမင်းပိုတညလြိုကမြယ် … မောင် ”
ဇာနညန်ှင့ြ မွိုးအောငတ်ို့ ပြောနစဉြေ စုစုထွေးက ကြားဝငပြှောလိုကြ၏။
” အင်းပေါ့ စုလေးရယ် … ကိုမွိုးအောငကြို နေ့လညစြာကြှေးပြီးမှ ပြနခြိုင်းလိုကပြါ … မောင် အိပြဦးမယကြှာ … ဆေးရုံမှာက … ကောင်းကောင်းအိပမြပြောတ်ဲ့ရကတ်ှေ များနတော ”
” အိပလြေ မောင် … နေ့လညစြာ စားကာနီးမှ စုလေး လာနို့းပါ့မယ် ”
ဇာနညလြှဲခလွိုကသ်ညန်ှင့ြ မွိုးအောငန်ှင့ြ စုစုထွေးမှာ အိပခြန်းမှ ထွကခြဲ့လိုကသ်ည်။
” အမ် … မကဲနဲ့ ကိုမွိုးရယ် … အိမပြှနရြောကန်တောကို ”
အိမရြှေ့ ဧည့ခြန်းထဲ အရောကြ မွိုးအောငမြှာ စုစုခါးအား နောကမြှဆှဲဖကရြင်း ပေါငကြှားလေးထဲ လကန်ိုကလြိုကသ်ည်။ စုစုထွေးမှာ မွိုးအောငလြကအြား အုပကြိုငရြင်း ခပတ်ိုးတိုးပြောဆိုနေ၏။
” နှစ်ရကရြှိပြီ ညီမရယ် … မလိုးရတာ … ကိုမွိုးဟာကြီး … မသနားဘူးလား ”
မွိုးအောငမြှာ ပြောရင်း နောကမြှထောကထြားသော လီးဖြင့ြ စုစုထွေးဖငကြှားအား ပြတဆြှဲလိုကသ်ည်။
” သှားပါ အပိုတွေ … ဟိုနေ့က ဖငပြေါကကြို လိုးသှားတာ ခုထိ ဖငဝြက နာနသေေးတာ ဟှန့ြ ”
” ဆောရီးပါ ညီမရယ် … ဖငကြှီးက ခစွစြရာ ကောင်းတော့ ကိုမွိုးလည်း မနနေိုငလြို့ပါ ”
” ကဲပါ … လှတပြါဦး … ကောဖြီ ဖြောပြေးမလို့ ”
” ကောဖြီ မသောကခြငွပြါဘူး …ကိုမွိုးသောကခြငွတ်ာ … ညီမ သိသားနဲ့ ”
” အမ် … ဘီယာလား အရကလြား … အစောကြီးရှိသေးတာ ”
” မဟုတပြါဘူး … ဒီထဲက ထွကတ်ဲ့ အရညလြေးတွလေေ ”
” အ … ကြှတ် ”
မွိုးအောငမြှာ ပြောရင်း စုစုထွေးပေါငကြှားမှ စောကဖြုတအြုံကြီးအား ဆှဲဆုပလြိုကြ၏။ စုစုထွေး စောကမြှှေးအုံကြီးမှာ မွိုးအောငလြကထြဲ အပြုံလိုကဆြုပကြိုငထြားခံရသဖြင့ြ အကနဲ ခပတ်ိုးတိုး ညည်းမိလိုကသ်ည်။
” ခဏ … ဖယ်ဦးနောျ ကိုမြိုး ”
ရမျမကသ်ံတိုးတိုးလေးနှင့ပြှောရင်း အိပခြန်းဘကြ ခွဖြဖြေနင်းကာ အခန်းတံခါးမှ အတွင်းဘကခြွောင်းကြည့်လြိုကသ်ည်။ ဇာနညတ်ဈယောကြ ကုတငပြေါြ နှစ်နှစ်ခွိုကခြွိုကြ အိပပြွောန်သညေကြို မှငရြသဖြင့ြ ဧည့ခြန်းထဲ ပြနဝြငလြာကာ ကြောမှီပါသော ခုံတဈလုံးပေါြ ဝငထြိုငလြိုကြ၏ြ။
” လာလေ … ကိုမြိုး … အင့ျ ”
ပေါငန်ှဈဖကအြား ဖြဲပေးရင်း ထမိနအြောကန်ားစအား ဗိုကသ်ားပေါြ တငထြားလိုကြ၏။ မွိုးအောငမြှာ စားပြဲခုံဘေး မတတ်ပရြပကြှည့န်ရောမှ စုစုထွေးပေါငကြှားထဲ ဒူးထောကန်ရောယူကာ စောကပြတရြဲရဲလေးဆီ မကြန်ှာထိုးအပလြိုကတ်ော့သည်။ လကသ်န်းခန့ရြှိသော စောကစြိအား ကလေးနို့စို့သလို တပြှတပြှှတ် ဆှဲစုပတ်ော့၏။ မွိုးအောင် အဖို့ သာမနမြိန်းမများထကြ အစိပိုထွားသော စုစုထွေး စောကစြိအား စုပရြသညမြှာ အရသာ ပိုတွေ့နရသေည်။ စောကစြိအား ပါးစပထြဲငုံရင်း မာခဲနသေော အစိခေါင်းလေးအား လွှာဖြင့ြ လိပလြိပရြဈပေးရာ စုစုထွေးတဈယောကြ ပေါငသ်ားလေးများ တဆကဆြကြ တုနလြာတော့၏။
” ရှီးးးးးးးး … ကို မြိုး ရာ … အ အ ”
မွိုးအောင် ခေါင်းအားပြတသ်ပပြေးရင်း ပေါငန်ှဈခွမ်းအား ရသလောကြ ထပဖြှဲပေးလိုကတ်ော့သည်။ စောကစြိအောကဖြကြ အဖုတအြသားဆိုငကြှီး နှစ်ခွမ်းမှာ ဖေါင်းကြှကားတကလြာ၏။ မွိုးအောငမြှာ အစိအား ခပပြှင်းပြင်း တခကြဆြှဲစုပပြှီး အဖုတအြကကြှဲကြောင်းထဲ လွှာဖြားလေးဖြင့ြ အထကအြောကြ ထိုးခွဲနသည်ေ။ စုစုထွေးတဈယောကြ ကာမစိတမြွား ကြှလာကာ တခကြတ်ခကြြ မွိုးအောငမြကြန်ှာအား စောကပြတဖြှင့ြ ကော့ထိုးပစ်၏။ မွိုးအောငလြွှာထိပလြေး သူမစောကခြေါင်းထဲ ထိုးမှှေးခွိန် ဖငသ်ားကြီး မှောကတ်ကလြာရင်း…
” အား အားးးး … ယကယ်ကြ … ယကပြေးဦး ကိုမွိုးရယ် … အ … ရှီးးး … ဟုတတ်ယ် … အစိလေးလဲ စုပပြေး … မလှတန်ဲ့ … အ အားးးးးးးး … ရပြီ … အမလေးးး … ကိုမွိုး … ပါးစပဟြ ”
…………………………………………………
ဇာတသ်ိမ်းပိုင်း
စုစုထွေးတဈယောကြ တကိုယလြုံး တွန့လြိမကြော့ပြံကာ မတတ်ပ် ထရပလြိုကြ၏။ ဒူးထောကြ ကုန်းယကန်သေော မွိုးအောင် မကြန်ှာအား ဆှဲမော့ကာ ပါးစပအြား သူမစောကခြေါင်းပေါကန်ှင့တ်ေ့ကာ စောကရြညမြွား ပန်းထည့လြိုကတ်ော့သည်။
” အားဟားးး … သောကသ်ောကြ … ကိုမွိုး … အားရှီးးးးးးးး … ရှငကြှိုကတ်ဲ့ … စောကရြညတ်ှေ … အင့ြ အင့ြ ”
မွိုးအောငမြှာ ပါးစပထြဲ ဝငလြာသမွှ စောကရြညမြွားအား တဂွတဂြှတ် မွိုခရွင်း နောကပျိုင်း မမွိုနိုငပြဲ နူတခြမ်းထောင့မြှ လွှံကလွာတော့၏။ စောကရြညမြွား ကုနသ်ညအြထိ စုစုထွေးမှာ မွိုးအောငမြကြန်ှာအား သူမစောကပြတဖြှင့ြ ဆှဲကပထြားလိုကသ်ည်။
” ရှီးးးး … အ … ရှီးးးးး ”
မွိုးအောငမြကြန်ှာတပြငလြုံး စောကပြတဖြှင့ြ အားရအောင် ဖိပြတပြှီးမှ ခုံပေါပြှနထြိုငခြလွိုကသ်ည်။ ခဏနားပြီး ထမင်းဟင်းခကြရြာ မွိုးအောငမြှ မီးဖိုခန်းထိ လိုကလြာကာ စုစုထွေး အဖုတလြေးအား မကမြကမြောမော ပြနယ်ကပြေးနေ၏။ စုစုထွေးမှာ ခကြရြင်းပြုတရြငဖြှင့ြ စောကပြတအြယကခြံကာ ဒုတိယအကြိမ် စောကရြညမြွား ပန်းထွကရြတော့သည်။ မွိုးအောငမြှာ နေ့လညစြာ စားအပြီး ပြနကြာနီးတွင် စုစုထွေးအား အိမသ်ာထဲခေါကြာ နှုတဆြကအြလိုးလေးဖြင့ြ တဈခွီ မရမကလိုးသှားသေး၏။
…………………………………………………
နရေောငခြှညဖြွော့ကာ မှောငရြိပသ်န်းလာခွိန် ပြတင်းတံခါးမှ ဝငရြောကလြာသော လပြအေေေးလေးကြောင့ြ အိပခြန်းတွင်း အနည်းငယ် ခမွြးစိမ့စြိမ့ဖြစ်လာသည်။ ခန်းစီးလိုကကြာလေးများ တဖကြဖြကြြ လူးလှန့န်စဉြေ ဇာနညတ်ဈယောကြ ကုတငပြေါတ်ှင် ငူငူကြီးထိုငန်ရှော၏။
” မောင် … ဒါလေးတော့ စားပါ … တနေ့လုံး ဘာမှလည်း မစားဘူး ”
” ထွီ … နင့ြ မကြန်ှာကို မကြည့်ခြငွတ်ော့တာ … ဝှီးးး ဘုံးးး ခလှမ် လှမ် ”
” အဟင့ြ … စုလေး အမှားတွပေါ မောငရြယ် … စုလေးကို အပြဈပေးပါ … မောင့ကြိုယမြောင် မနှိပစြကပြါနဲ့ ”
ဇာနညမြှာ ကုတငပြေါထြိုငလြကြြ သူ့ရှေ့ရပန်သေော စုစုထွေးလကထြဲမှ ထမင်းပန်းကနအြား ပုတထြုတလြိုကသ်ည်။ ကြမ်းပြငပြေါြ ပပြသှေားသော ထမင်းဟင်းများအား လှဲကငွြးပြီး ပန်းကနမြွား ကောကယ်ူကာ စုစုထွေးတဈယောကြ အိပခြန်းထဲမှ ထွကခြဲ့လိုကြ၏။ ပန်းကန်းခွကရြောကမြွား ဆေးကြောသိမ်းဆည်းရင်း အိမရြှေ့ဧည့ခြန်းဘကြ ထွကခြဲ့လိုကသ်ည်။ မကြရြညမြွား စီးကလွာကာ အဖြစ်ပကြမြွားအား တွေးနမေိ၏။
ဆေးရုံမှဆင်းပြီး ၃ ရကမြှောကန်ေ့ ခကြပြှုတရြမေိုးခွိုးပြီးစဉြ ကြောန်ိုငရြောကရြှိလာကာ ဇာနညမြမှငအြောင် ခွဟနေလြကဟြနပြှရင်း စုစုထွေးအား သူ့အိပခြန်းထဲ ခေါသ်ှင်းလိုကသ်ည်။ အိပခြန်းထဲရောကသ်ညန်ှင့ြ နှစ်ဦးသား တုံးလုံးခွှတကြာ မမောနိုငမြပန်းနိုငဖြှင့ြ ပုံစံအမွိုးမွိုးလိုးနကြေ၏။
ပထမတခွီပြီးကာ ခဏနားကြပြီး ဒုတိယအခွီ ယကကြစွုပကြဖြှင့ြ မီးကုနရြမ်းကုန် လိုးနစဉြေ နပြညေတ်ောတ်ှင် ရာထူးတိုးစာမေးပြဲ သှားရောကဖြှဆေိုနသေော ဖြူဖြူလှိုငမြှာ ဆိုင်းမဆင့ြ ဘုံမဆင့ြ ရောကရြှိလာသည်။ ရောကရြောကခြငွြး အိမရြှေ့တွင် ကြောန်ိုငဆြိုငကြယအြား တွေ့ရသဖြင့ြ မတွေ့ရသည့ြ ရကမြွားအတွကြ လငတ်ောမြောငန်ှင့ြ ခစွရြညလြူးရန် အဝတစြားထုတမြွား ဧည့ခြန်းတွင်းခကြာ အိမရြှေ့တံခါးစိရင်း လငမြယားအိပခြန်းနား လွှောကလြာခဲ့၏။ အိပခြန်းရှေ့ရောကသ်ညန်ှင့ြ တံခါးဆှဲဖြငရြာ …
” ခွေးတွေ … ခွေးဇတခြင်းနကြတော … စောကရြှကရြော … ရှိသေးရဲ့လား ”
” ဟင် … ဖြူလေး ”
” ဟာ … မဖြူ ”
ဖြူဖြူလှိုငမြှာ အခန်းတွင်း တွေ့ရာ ပစ်စည်းများနှင့ြ စုစုထွေးတို့အား ပစ်ပေါကလြိုကသ်ည်။ သူမ တံခါးဆှဲဖြငခြွိန် စုစုထွေးမှာ ကုတငပြေါြ လေးဖကကြုန်းကာ ဖငကြှီးအား မှောကထြားပေးစဉြ ကြောန်ိုငမြှာ စုစုထွေးခါးလေးအား စုံကိုငရြင်း တဖုံးဖုံးပစ်လိုးနသညေကြို မှငတ်ှေ့လိုကရြ၏။
” မစု … လငကြှီးငုတတ်ုတရြှိသားနဲ့ သူများလင် အလိုးခံနတော မရှကဖြူးလား ”
” ဖြန်း … ဖြန်း … အားးးးးးးး ”
ဖြူဖြူလှိုငမြှာ ဖငတ်ုံးလုံးနှင့ြ ထမိနအြမှနယ်ူဝတန်သေော စုစုထွေးအား ကုတငန်ားတိုးကပကြာ ပါးရိုကပြဈလိုကသ်ည်။
” မလုပပြါနဲ့ … ဖြူလေးရာ … ကိုယရြှင်းပြ …… ”
” တိတစြိမ်း ကြောန်ိုင် … နငလြည်း ငါတဈယောကလြုံး ရှိတာတောင် … သူများမယား အချောငလြိုးနတေဲ့ကောင် … အင့ဟြာ … ဝုန်း … အင့ြ … ဗုန်းဝုန်း ”
ဖြူဖြူလှိုငမြှာ စုစုထွေးပါးရိုကပြှီးသညန်ှင့ြ ကြောန်ိုငအြား ပစ်တွန်းလိုကသ်ည်။ ကြောန်ိုငမြှာလည်း ပုဆိုးဝတရြင်းမို့ မယားဖြစ်သူ ဖြူဖြူလှိုငကြ အားဖြင့ြ ပစ်တွန်းရာ လီးတန်းလန်းဖြင့ြ ကုတငပြေါြ ပစ်ကသွှားတော့သည်။ တဆကထြဲ ဖြူဖြူလှိုငမြှာ ကြောန်ိုငပြေါခြှကာ မကြန်ာအား တဘုန်းဘုန်း ပစ်ရိုကန်ေ၏။ စုစုထွေးမှာ ကြောန်ိုငတ်ို့လငမြယား လုံးသတန်စဉြေ ထမိနရြငလြွားလကြဖြှင့ြ နောကဖြေးတံခါးဖြင့ကြာ ပြေးထွကခြဲ့သည်။
” ဟင် … မောင် ”
ဇာနညမြှာ ထမိနရြငလြွားဖြင့ြ ကြောန်ိုငတ်ို့နောကဖြေးပေါကမြှ ပြေးထွကလြာသော မိန်းမဖြစ်သူ စုစုထွေးအား စိုကကြှည့န်လေိုကသ်ည်။
” တောကျ ”
တောကခြေါကသ်ံကြောင့ြ စုစုထွေးမှာ အပေါအြင်ျကြီနှင့ြ ဘောလြီအား ကိုငထြားသော သူမလကလြေးများ တဆကဆြကြ တုနလြာတော့၏။ ကြောန်ိုငအြား ခိုးပြီး အလိုးခံစဉြ အမှတမြထင် ဖြူဖြူလှိုငန်ှင့ြ မိသှားသဖြင့ြ ရှကရြှံ့ထိတလြန့ကြာ ပြေးထွကလြာစဉြ လငဖြစ်သူ ဇာနညန်ှင့ြ ပကပြင်းတိုးနသည်ေ။
ဇာနညမြှာ ဘာစကားမှမပြောပဲ စုစုထွေးအား စူးစူးရဲရဲကြည့်ကြာ အိမသ်ာဘကြ ထွကသ်ှားတော့၏။ စုစုထွေးမှာ ဇာနညန်ှင့ြ မကြန်ှာချင်ြး မဆိုငဝြံ့ပေ။ နောကရြကြ နေ့လညပျိုင်းတွင် အိမရြှေ့သို့ ကားကြီးတဈစီးထိုးရပကြာ ကြောန်ိုငတ်ို့ အိမထြောငပြရိဘောဂ ပစ်စည်းများ ခပသ်ုတသ်ုတတ်ငန်ကြသေည်။ ၂ ခကြခြှဲလောကတ်ှင် ပစ်စည်းများတငပြှီးရာ ဖြူဖြူလှိုငမြှာ အိမတ်ံခါးသော့ခတန်ေ၏။ စုစုထွေးတို့ အိမရြှေ့ဧည့ခြန်းတွင်း ဝငလြာကာ…
” မစု … ဒီမှာ … အိမသ်ော့ … ကနွတ်ဲ့ အိမလြခလည်း အမ်းစရာမလိုဘူး … လငရြှိပြီး သူများယောင်ျကြား အလိုးခံတတတ်ဲ့ မိန်းမနဲ့ တအိမထြဲ အတူမနနေိုငဘြူး … သှားပြီနောြ ”
” အဟင့ျ ဟင့ျ ”
စုစုထွေးမှာ ထိုငခြုံပေါထြိုငလြကြြ ဖြူဖြူလှိုင်၏ စကားလုံးများအား နားထောငရြင်း ရှိုကင်ိုမိသည်။ သူမအပြဈနှင့ြ သူမမို့ ခေါင်းငုံခံရုံမှလှဲပြီး မတတန်ိုငခြွေ။ ဖြူဖြူလှိုင် အိမထြဲမှအထွကြ…
” ဖြူရယ် … ကိုယ့ကြို … မထားခဲ့ပါနဲ့ ”
” တောစြမ်း ကြောန်ိုင် … နငလြည်း ငါတဈယောကလြုံး ရှိနတောတောင် သူများမယား အချောငလြိုးတဲ့ကောင် … တရားရုံးကနေ ငါဆကသ်ှယလြိုကမြယ် … ကြာရှင်းကြတာပေါ့ ”
ဖြူဖြူလှိုငမြှာ ပြောပြီးပြီးချင်ြး အိမထြောငပြရိဘောဂတွေ တငထြားသော ကားဆီ ရှေ့ခန်းမှ တကထြိုငလြိုကသ်ည်။ သူမထိုငပြှီးသညန်ှင့ြ ကားကြီးမှာ ထွကခြှာရာ ကြောန်ိုငတ်ဈယောကြ ဖြူဖြူလှိုငန်ာမညအြားခေါရြင်း ဆိုကကြယဖြှင့ြ ကားနောကမြှ ကပလြိုကသ်ှားတော့၏။
…………………………………………………..
” ဟဲ့ … မိစု … ရှိလား သမီး ”
” ဟုတ် ဒေါသ်န်း … သမီးရှိပါတယ် … ဝငခြဲ့ပါ ”
အပြငမြှ မေးနသေော အပျိုကြီးဒေါသ်န်းအား ပြနထြူးရင်း ဝမ်းနညစြိတကြှောင့ြ အသံများ တိမဝြငသ်ှားရသည်။ ပါးပြငပြေါြ စီးကလွာသော မကြရြညမြွားအား လကဖြမိုးဖြင့သ်ုတရြင်း ဒေါသ်န်းအား ထိုငခြုံအလှတတ်ှင် ထိုငခြိုင်းလိုကြ၏။
” ငါ့ ခေါတ်ယဆြိုလို့ … မိစုရယ် … ဘာလဲ ပြော ”
” သမီးနဲ့ မောင် … စကားများထားလို့ မနေ့ကလည်း ဘာမှမစားဘူး စိတဆြိုးနလေို့ ဒေါသ်န်းရယ် … အဲတာ မောင့ကြို ဒေါသ်န်း ကြှေးပေးပါဦး ”
” အောြ … ညည်းတို့ကလည်း ဖြစ်ရမယ် … အေးပါ ငါပဲ ချော့ကြှေးပေးပါ့မယ် … မောငဇြာနညခြှထေောကကြ သကသ်ာတယမြလား ”
” ဟုတ် … သကသ်ာပါတယ် … ဒေါသ်န်းရယ် ”
………………………………………………….
နောကရြကမြွားတွငလြည်း ဒေါသ်န်းအား ထမင်းဟင်းများ ကြှေးခိုင်းရတော့၏။ စုစုထွေးအား မကြန်ှာချင်ြးဆိုငသ်ညန်ှင့ြ ဇာနညမြှာ စူးစူးဝါးဝါးအောဟြဈကာ ပစ်စည်းများ ပေါကခြှဲတတသ်ည်။ ခစွလြို့ကြိုကလြို့ ယူထားပြီးမှ သူစိမ်းယောင်ျကြားအား ခိုးပြီး အလိုးခံနသေော မိန်းမအား ဘယယ်ောင်ျကြားက ကြညဖြှူပါ့မလဲ။ တဖြည်းဖြည်း ရကလြေးများကုနဆြုံးလာကာ လငမြယားခန်း ပကြလြုနီးပါး ဖြစ်လာခဲ့သည်။
စုစုထွေးမှာ မနကလြင်းတာနဲ့ မိန်းမရေ ထတော့ကြာဆိုပြီး အနမ်းလေးနဲ့ နိုးတတသ်ော အယုယလေးများ တမ်းတနမေိ၏။ တအိမထြဲ သူစိမ်းလိုနရသေဖြင့ြ သူမကိုယသ်ူမ ယူကြိုးမရ ဖြစ်နခေဲ့သည်။ လငတ်ောမြောငရြငခြှငထြဲ တိုးပြီး တီတီတာတာ စကားလေးများ မပြောရတာလည်း ကြာလှပြီဖြစ်၏။ တကုတငထြဲအတူ မအိပရြပဲ သူမပါသာ ဧည့ခြန်းလေးထဲ ခွဲအိပရြာ တခါတခါ တောကလြောငလြာသော ရမျမကမြီးတောကလြေးအား လကဖြှင့သ်ာ ငှိမ်းသကခြဲ့ရသည်။ အစိလေးအား ဖိခွရင်ေး အာသာဖြကော ကြိတမြှိတဖြှရှင်ေးနရေ၏။
ဒီနေ့မနကပျိုင်း ခကြပြှုတပြှီး ရမေိုးခွိုးကာ နေ့လညခြင်း လကဖြကသ်ုပဆြိုငလြေးဖြင့ရြန် ပြငဆြငန်ခွေိန် ဧည့ခြန်းတွင်းမှ ဖုန်းသံကြောင့ြ ဝငလြာခဲ့လိုကသ်ည်။ စားပြဲခုံပေါတ်ှင် အားသှင်းထားသော အားသှင်းကြိုးအားဖြုတကြာ ဖုန်းဖြင့လြိုကြ၏။
” ဟလို … စုစုထွေးပါရှင် ”
” မစုလား … ကနွောြ ကြောန်ိုငပြါ ”
” ဟင် … ကိုကြောန်ိုင် … ကမွတို့ အဖြစ်တွေ မေ့ပစ်လိုကပြါတော့နောြ ”
” ခု … ဖြူလေးနဲ့ အဆငပြှနပေေါပြီ … မစုရယ် … မစုကို တွေ့ချင်လြို့ ဖုန်းလှမ်းဆကတ်ာပါ ”
” ကိုကြောန်ိုင်…ရှင် သချော မှတထြားပါ … ကမွတို့ ရမျမကန်ောကလြိုကမြိလို့ အိမထြောငရြေးမှာ အကကြှောင်းတွေ ထငန်ရပြေီ … ခု ……ကမွ အိမထြောငရြေးကလှဲရင် ဘာမှ စိတမြဝငစြားတော့ပါဘူး ”
” ဟာ … မစုရယ် … မစု စောကပြတလြေးကို … ကနွောမြှ မေ့မရတာဗွာ ”
” တောပြါတော့ရှင် နောကတ်ခါ ထပမြပကသ်ကပြါနဲ့တော့ … ရှင် ပကသ်ကန်မယေဆြို … ရှငမြိန်းမ မဖြူကို အသိပေးပြီး တားခိုင်းလိုကမြှာ … ဖုန်းလည်း မဆကပြါနဲ့တော့ ”
စုစုထွေးမှာ ကြောန်ိုငစြကားအား မစောင့တ်ော့ပဲ ဖုန်းခပြဈလိုကတ်ော့သည်။
” တကယလြား … စုလေး ”
” ဟင် … မောင် ”
ဖုန်းပိတ် ပြီးပြီးချင်ြး နောကကြွောဘကမြှ အသံကြားရသဖြင့ြ လှည့ကြှည့ရြာ ဧည့ခြန်းဝ၌ ခွိုင်းထောကန်ှင့ြ ရပန်သေော ဇာနညအြား တွေ့လိုကရြတော့သည်။ လငတ်ောမြောင်၏ အပြုံးအား ပထမဆုံးအကြိမ် ပြနမြှငရြသဖြင့ြ ဝမ်းသာ၍ မကြရြညမြွား စီးကလွာရ၏။
” ဟောဗွာ … မေးတာ မဖြပေဲ … ဘာလို့ ငိုနရတောလဲ ”
” ဝမ်း … ဝမ်း … ဝမ်းသာလှန်းလို့ပါ … မောငရြယ် ”
စုစုထွေးမှာ အမှနတ်ကယပြင် အသံများတုနကြာ အားရဝမ်းသာနရှောသည်။
” ဟိုလေ … မောင် … မောင် စုလေးကို ခွင့လြှတပြှီပေါ့နောြ ”
” ဒီနေ့က စပြီး … ဒေါသ်န်းကို … ထမင်းမကြှေးခိုငပြါနဲ့တော့ ”
” ဟင် … ဘာလို့လဲ … မောငရြယ် ”
” မိန်းမ ကြှေးတဲ့ ထမင်းကို … စားတော့မှာမို့ပါ ”
” ဟယ် … မောင် ”
စုစုထွေးမှာ မကြရြညမြွားဖြင့ြ ဇာနညဆြီသို လွှောကသ်ှားကာ မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် သိုင်းဖကရြင်း မနမ်းရတာ ကြာပြီဖြစ်သော လငဖြစ်သူ၏ မကြန်ှာအား တရှုံ့ရှုံ့ နမ်းပစ်လိုကသ်ည်။
” အဟမ်း အဟမ်း … အမလေးတောြ … ဧည့ခြန်းပေါကမြှာ လူမှငမြကောင်းဘူး ”
” ဟင် … ဒေါသ်န်း ”
” ခလြြး ခလြြး ”
” ဒီနကေ စပြီး … ဒေါသ်န်းလာစရာ မလိုတော့ပါဘူး မောငကြ စိတဆြိုးပြပြေီတဲ့လေ … နော့ မောင် ”
စုစုထွေးမှာ မကြလြုံရှဲကြီးများဖြင့ြ မကြစြပစ်ကာ ဇာနညအြား ခွှဲနတေော့သည်။ ဒေါသ်န်း ပြနသ်ှားခွိန် ဇာနညအြား ရချိုးပေးစဉြ အိမန်ောကဖြေး နှစ်ယောကထြဲမို့ ပုဆိုးအားလှနရြင်း မတွေ့ရတာကြာပြီးဖြစ်သော လီးအား ဆပပြှာနှင့ြ အားရပါးရ ပြတတ်ိုကဆြေးကြောပေးလိုကြ၏။
ညပိုင်း အတူအိပလြငွြ ခွတဖေကမြကောင်းသေးသော ဇာနညအြား သူမကပင် ဦးဆောငကြာ အခစွတ်လင်းစဈခင်းဖို့ တေးထားလိုကသ်ည်။ မုနတ်ိုင်းပြီး လပြလေညှေင်ေးလေးများ လာစမှဲမို့ ခုတော့လည်း စုစုထွေးတဈယောကြ ပြောရြှှငန်လကြေရြှိသည်။
ဒီနေ့ ထူးထူးခွားခွား လကဖြကသ်ုပလြာဝယသ်ူတိုင်း ပိုကဆြံမယူပဲ အလကားပေးနတေော့၏။ သူမစိတထြဲ လကဖြကသ်ုပ် မှနမြှနကြုန်၍ ညသို့အမှနရြောကရြန် ဆုတောင်းနတေော့သည်။
ပြီးပါပြီ။ ။
ရေးသားသူ – မောငခြှိမ့ြ
pdf စာအုပ် download ဆှဲရန် ဒီကို နှိပပြါ။