အောစာအုပ်

ခဲအို

⚠️⚠️⚠️ မှတခြကြြ – အင်းစကစြာပေ ဖြစ်ပါသည်။ အင်းစကစြာပဆေိုသညမြှာ မိသားစု မောငန်ှမ သှေးသားရင်း အချင်ြးချင်ြး လိင်းဆကဆြံသော အကြောင်းအရာကို စိတကြူးပုံဖောြ ရေးသားထားခွင်း ဖြစ်ပါသည်။ ထို့ကြောင့ြ မကြိုကြ မနှစ်သကပြါက မဖတရြှုပဲ ကြောသ်ှားပေးပါ။ ယခုဝတ်ထုမှာ စာပသဘေော ရေးသားခွင်း ဖြစ်သဖြင့ြ လိုကလြံအတုယူ ပြုလုပခြှင်းများ မပြုလုပပြါရန် မတ်ေတာရပခြံပါသည်။ ⚠️⚠️⚠️

သူမတို့ ညီအဈမ သုံးယောကရြှိသည်။ မိဘဆုံးသှားတော့ ညီအဈမသုံးယောကြ အတူတူနကြသေည်။ ပထမ အလတတ်ဈယောကဖြစ်သူ ခငမြူ အိမထြောငကြသွည်။ အိမဝြိုင်းက နည်းနည်းကယွသ်ဖြင့ြ ထိုအိမဝြိုင်းထဲတွငပြင် အိမတ်ဈလုံးဆောကသ်ည်။ နောကြ အကြီးဆုံး ခင်ဦး အိမထြောငဆြကကြသွည်။ သူမက အိမခြှဲမညလြုပသ်ောလြည်း ခငစြီကို စိတမြခသွေးသဖြင့ြ အိမမြခွဲသေး။ အဈမတို့နှင့ြ သူမက ကိုးနှစ်ကြာသဖြင့ြ ခငစြီက အခုမှ ကိုးတန်းကြောင်းတကန်ဆေဲဖြစ်ရာ တဈယောကတ်ည်း ကနွခြဲ့၍ မဖြစ်နိုငသ်ဖြင့ြ ခင်ဦးယောကြွားကို အိမပြေါြ ခေါတ်ငထြားသည်။

ခင်ဦးယောကြာြးက ဖိုးဆိုးဟုခေါပြှီး ခငမြူယောကြွားက သန်းနိုငဟြုခေါသ်ည်။ အားလုံး တောငယ်ာလုပကြှသူ ဖြစ်သဖြင့ြ အမြဲခွံသှားလေ့ရှိကြသည်။ ယောကြွားများက မနကခြင်းစောစော ထဆင်းပြီး မိန်းမများက နေ့လညပျိုင်း ဆကဆြင်းသည်။ ညနပေိုင်းတွင် မိန်းမပြနလြာတော့ ယောကြွားက ယာထဲသှားသည်။ အလုပကြှမ်းကို နအေေးခွိနလြုပပြှီး သိမ်းဆည်းသည့ြ အလုပကြို မိန်းကလေးများက လုပကြှသောကြောင့ြ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့ြ ခငစြီကြောင်းပိတသ်ည့ရြကဆြိုလွှင် နေ့ခင်းဘကြ ခငစြီနှင့ြ ခင်ဦးယောကြွား ဖိုးဆိုးတို့သာ အိမထြဲ ကနွကြနွရြဈသည်။

တနေ့ သူမစာကကြန်ခွေိန် ဖိုးဆိုးက အောသ်ည်။

“ခငစြီ အခန်းထဲ ဘာတွေ လုပထြားတာလဲ လာသိမ်းစမ်း”

ဆိုသဖြင့ြ သူမအိပခြန်းထဲ ရောကန်သေော ဖိုးဆိုးက အောရြာ သူမလည်း တကပြှေးတကခြဲ့သည်။ အပေါရြောကတ်ော့ ရှုပပြှနတော ဘာမှမရှိ။ ဖိုးဆိုသာ ထောင့ကြနေ ပေါထြှကလြာသည်။ လညမြွိုကို ဓားဖြင့ြ ထောကသ်ည်။

“မအောန်ဲ့ စကားမပြောနဲ့ တခါတည်း မသာဖြစ်သှားမယ်”

မီးဖိုချောငမြှ ကြကသ်ှနလြှီးဓားက နည်းနည်းစိုကဝြငလြာသည်။

“အိပ်”

ဓားက ထောကထြားမှဲ ထောကထြားသဖြင့ြ သူမက ခိုင်းသလို လုပရြသည်။

“အဈမနဲ့ တိုငမြယ်”

“စကားမဟနဲ့၊ တိုငရြဲတိုငကြှည့လြေ၊ နင့အြဈမပါ တဈလောင်းဖြစ်သှားမယ်”

ဖိုးဆိုးရုပကြ ခကထြနန်သည်ေ။ သူမကြောကသ်ဖြင့ြ ဘာမှ ထပမြပြောရဲ။ သူမအိပခြလွိုကသ်ည့အြခါ သူမပေါငရြင်းကို စမ်းသည်။

“မလုပပြါနဲ့”

“တိတစြမ်း”

ဆိုကာ ဓားက နည်းနည်းအသားထဲ စိုကလြာသဖြင့ြ ခငစြီ ထပတ်ိတရြပြနသ်ည်။ ဖိုးဆိုးက သူမထမီကို ခွှတလြိုကသ်ည်။ သူမအလိုကသ်င့ြ ဖငကြှှပေးရသည်။ အတွင်းခံကို ပြတသ်ေးသည်။ နောကြ အပေါသ်ို့တကကြာ သူမနို့ကို အင်ျကြီပေါကြနေ ပြတသ်ည်။ လကတ်ဖကတ်ည်းဖြင့ြ သူမအင်ျကြီကို ခွှတသ်ည်။ သူမ ဘောလြီအင်ျကြီပဲ ကနွသ်ည်။

“ခွှတလြိုကြ”

ဆိုသဖြင့ြ သူမလကကြို နောကထြဲထည့ကြာ ဘောလြီကို ခွှတပြေးရသည်။ ဖိုးဆိုးက သူမဘောလြီကို ယူ၍ နမ်းသည်။ ပြီးလွှင် သူမ၏ ဖူးသဈစနို့လေးကို ငုံ့စို့သည်။ ဓားက ထောကထြားသဖြင့ြ သူမမှာ ကြောကန်သည်ေ။ နို့ကို တလုံးပြီး တလုံးစို့သည်။ ပြီးတော့လည်း နို့သီးခေါင်းကို ကိုကစြုပလြိုကသ်ေးသည်။ နောကတ်ော့ ဓားဖြင့ြ သူမအတွင်းခံကြိုးကို ဖြတလြိုကသ်ည်။ အတွင်းခံကိုလည်း နမ်းသည်။ သူမအဖုတကြို လကကြှမ်းကြီးဖြင့ြ ပြတကြစားသည်။ ခငစြီ၏ ပါးပြငပြေါြ မကြရြညတ်ှေ စီးကလွာသည်။ သူမ ရှိုကင်ိုသည်။

“အကယွကြှီး မငိုနဲ့”

ဖိုးဆိုးက နှုတခြမ်းပေါြ ဓားလေးတငရြင်း ပြောသည်။ နောကြ ပါးကို နမ်းသည်။ နှုတခြမ်းကို စုပသ်ည်။ ထို့နောကြ သူမကို ခွသည်။ ပုဆိုးကို ခွှတသ်ည်။ ဖောင်းနသေော အတွင်းခံ ဘောင်းဘီကို တဝကခြွှတလြိုကသ်ည်။ ထောငန်သေော လီးက သူမ၏ အဖုတပြေါြ လာတေ့သည်။ နည်းနည်းပါးပါး ထိုးစမ်းကြည့်သ်ည်။

သူမလညမြွိုကို ဓားအထောကလြိုကပြင် သူမစောကဖြုတထြဲကို လီးခေါင်းသိပထြည့သ်ည်။ နာကငွလြှန်းသဖြင့ြ သူမလှုပခြငွသ်ောလြည်း ဓားက ထောကထြားသဖြင့ြ မလှုပရြဲ။ မအောရြဲ။ အံ့ကြိတကြာ ခံသည်။ လီးခေါင်းက စောကခြေါင်းထဲ ပြည့သ်ိပန်သည်ေ။ ပူကစွန်သည်ေ။ ဖိုးဆိုးက ပြနထြုတကြာ ထပထြည့သ်ည်။ နည်းနည်းထိုးထည့သ်ည်။

“ဒုတ် ဒုတ် ဒုတ်”

ကြပလြှန်းသဖြင့ြ သူမစောကဖြုတအြတွင်း တဆင့ခြငွြးစီတိုးဝငသ်ည့ြ အသံဖြစ်သည်။ သူမအောခြငွသ်ည်။ အောင်ိုပစ်ချင်သ်ည်။ ဖိုးဆိုးက လီးပြနထြုတကြာ ပြနထြည့သ်ည်။ ဖငကြောကပြှီး ထပ်၍ သိပထြည့တ်ော့ လီးက ပိုဝငလြာသည်။ ဖိုးဆိုးက နည်းနည်းစီထည့ြ၍ ဆကလြိုးသည်။ နာကငွလြှန်းသောလြည်း ခငစြီမှာ အောဖြို့နနသေောသာ လှုပပြင် မလှုပရြဲသဖြင့ြ ငှိမပြေးနရသေည်။ ထိုအခါ သူမကိုယမြှာ တောင့ထြားသဖြင့ြ စောကဖြုတကြလည်း တောင့န်ရော ဖိုးဆိုးအတွကြ ပိုကြပလြသည်ေ။

ဖိုးဆိုးကလည်း အဈမကို လိုးလို့ ဝလာသဖြင့ြ ညီမကို စမ်းကြည့်ခြှင်းဖြစ်ရာ ထငထြားသညထြကြ ပိုကောင်းနသဖြေင့ြ ကြနပေသ်ည်။ အသကြ ၁၄ နှစ်သာ ရှိသေးသည့ြ ကလေးမလေးက နို့ဆိုလည်း ခုမှ ထွကပြေါကြာစဖြစ်ရာ စူတူတူလေးသာ ဖြစ်သည်။ လိုးရင်း အားရကြနပေသ်ဖြင့ြ ခပန်ာနာလေးဆောင့သ်ည်။ ခငစြီမှာ နှုတခြမ်းတွေ တင်းတင်းစေ့ ပိတထြားသည်။ မကြရြညကြလည်း ကသွည်။ နှာရညတ်ှလည်ေး ထွကသ်ည်။ ပိတထြားသော ပါးစပမြှလည်း တံတွေးတွေ မှိုမခရွဲသဖြင့ြ တံတွေးတွေ ထွကကြနွသည်ေ။

ဖိုးဆိုးပြီးခါနီးတော့ ခငစြီထမီကို ယူကာ ဗိုကပြေါခြင်းပြီး လရညကြိုလှှတခြသွည်။ လရညကြ တောတ်ောမြွားသဖြင့ြ ထမီတဈထညလြုံးဖြေးသှားသည်။ ဓားကို အသာဘေးခလွိုကသ်ဖြင့ြ ခငစြီရှိုကင်ိုသည်။ ဖိုးဆိုးက ခငစြီပါးကို ပုတကြာ

“သှား နင့အြဈမအခန်းထဲက ဆေးလိပန်ဲ့ မီးခွဈသှားယူခဲ့”

ခငစြီမှာ ကြောကသ်ဖြင့ြ ပေါငကြှားထဲ ခိုးလိုးခုလု ဖြစ်နသေောကြောင့ြ ကြတကြတဖြင့ြ အဈမအခန်းထဲ ဝငကြာ ဆေးလိပဗြူးနဲ့ မီးခွဈယူခဲ့သည်။ ကြတကြတလေး ဖြစ်နသေော ခငစြီကို ကြည့်ရြင်း ဖိုးဆိုးက ပြုံးသည်။ လကခြွောင်းဖြင့ြ ဆေးလိပကြို ထုတခြိုင်းသည်။ သူမဆေးလိပ် တဈလိပထြုတပြေးသည်။ ဖိုးဆိုးက နှုတခြမ်းတွင် တေ့စသဖြေင့ြ ခငစြီမှာ တုနတ်ုနယ်ငယ်ငဖြှင့ြ နှုတခြမ်းတွင် တပပြေးသည်။ မကြရြိပဖြှင့ြ မီးခွဈခွဈပေးရန် ပြသဖြင့ြ သူမ မီးခွဈ ခွဈပေးသည်။ သူမလကတ်ုနန်သဖြေင့ြ မီးခွဈက တောတ်ောန်ဲ့ မတောကြ။ တောကပြှနတ်ော့လည်း မီးညှိတာ တောတ်ောန်ဲ့ မကူးသလို ဖြစ်နသည်ေ။

ဖိုးဆိုးက ဆေးလိပသ်ောကရြင်း သူမကို ဘေးနားသို့ ဖကလြိုကသ်ည်။ ခငစြီသည် ဖိုးဆိုးရငခြှငထြဲ မကြရြညန်ှင့ြ မကြခြှကဖြစ်နသည်ေ။ ဖိုးဆိုးက သူမမေးစေ့ကိုင်၍ မကြန်ှာ ဆှဲမော့ရင်း မကြန်ှာတည့တ်ည့ြ ဆေးလိပမြှုတထြည့သ်ည်။ ပါးတွလည်ေး နမ်းသည်။ ကြောမှနေ၍ ဖကထြားသဖြင့ြ ခငစြီ မရုန်းနိုင်။ ဆေးလိပင်ှေ့ကို မှုတထြည့လြိုကြ နမ်းလိုကလြုပတ်ော့ ဆေးလိပ် ကုနသ်ှားသည်။ သူမ၏ လီးရညပြနသေေော ထမီကို ကြမ်းပြငပြေါြ ခင်းစသည်ေ။ ထိုလီးရညဖြှင့ြ စိုနသေော ထမီပေါြ သူမကို အိပစြသည်ေ။

“နင့အြဈမ ပြောရဲ ပြောကြည့်ပြေါ့၊ ဘာဖြစ်သှားမလဲ သိချင်ရြင်”

ခွိမ်းချောကပြှီးနောကြ သူမကို နောကတ်ခွီပြနလြိုးသည်။ ဒီတခါတော့ ဓားနဲ့ မထောကထြားတော့။ ပြီးတော့ လရညကြို သူမဗိုကပြေါြ လှတခြသွည်။ ထို့နောကြ လကရြညကြို လကည်ိုးဖြင့ြ တို့၍ သူမနှုတခြမ်းတွင် လာသုတသ်ည်။ သူမကြောကသ်ဖြင့ြ ငှိမန်သည်ေ။ ဖိုးဆိုးက သူမပါးကို ပုတရြင်း

“သှား သှား စောကဖြုတ် ရဆေေးလိုကြ”

ဟုပြောပြီး အဝတတ်ှေ ပြနဝြတလြွှကြ သူ့အခန်းထဲ ဝငသ်ှားသည်။ သူမရချိုးလိုကသ်ည်။ ညနခင်ေး အဈမပြနလြာတော့ ဖိုးဆိုးက အလုပထြှကသ်ှားသည်။ ညနမေိုးခွုပတ်ော့ ဖိုးဆိုးက သူမမကြန်ှာ သူမအဈမမကြန်ှာတွကေို အကဲခတသ်ည်။ အခွအနေကေောင်းပုံရတော့ အဈမကြယရြာတွင် သူမအိုးကို ခိုးခိုးကိုငသ်ည်။

နောကတ်ဈနေ့ တနင်ျဂနှကေို သူမကြောကသ်ည်။ သို့သောလြည်း ရောကလြာပါသည်။ အဈမနေ့လညဘြကြ အလုပသ်ှားသညန်ှင့ြ မမပင် လမ်းပေါြ မပြောကသ်ေး။

“ခငစြီ မနေ့က တောတ်ောကြောင်းတယမြလား”

သူမအနီး ရောကလြာသည်။ သူမ ဘာမှ ပြနပြှောဘဲ။ စာကို ငုံ့ကြည့်န်သည်ေ။ ဖိုးဆိုးက သူမလကကြို ယူ၍ သူ့ပုဆိုးထဲထည့ကြာ လီးကို ကိုငခြိုင်းသည်။ သူမ မသိချင်ယ်ောငဆြောင်၍ ကိုငပြေးသည်။ ဖိုးဆိုးက ပုဆိုးကို ပင့ခြွှတလြိုကသ်ည်။ ခငစြီခေါင်းငုံ့ထားသည်။ ဖိုးဆိုးအင်ျကြီတွေ ခွှတန်သည်ေ။ သူမလကကြို ပြနရြုတကြာ အသာဖြကထြားသည်။

သူမက စာကြည့်စြားပြဲ ကုလားထိုငတ်ှင် ထိုငန်သည်ေ။ ဖိုးဆိုးက ဘေးမှ ရပန်သည်ေ။ ဖိုးဆိုးက သူမခေါင်းကို ဆှဲ၍ ပေါငရြင်းထဲ ကပသ်ည်။ လီးကို သူမနှုတခြမ်းတွင် တေ့သည်။ သူမခေါင်းခါသည်။ ဖိုးဆိုးက “ဟှန်း” ဟု ခပမြာမာဟောကသ်ည်။ သူမခေါင်းကိုလည်း ခွုပထြားသည်။ လီးက သူမနှုတခြမ်းကို လာထိုးသည်။ သူမနှုတခြမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားသည်။

ဖိုးဆိုးကလည်း သူမခေါင်းကို ခွုပလြွှကြ သူမနှုတခြမ်းကို လီးနဲ့ အဆကမြပြတ် ထိုးနသည်ေ။ ဖိုးဆိုးက မရမချင်ြး ဆကထြိုးနမညေ့ြ ပုံရှိသဖြင့ြ သူမနှုတခြမ်းကို မပြင့တ်ပြင့ြ ဟပေးသည်။ ဖိုးဆိုး၏ လီးထိပပြှဲပြဲကြီးက သူမနှုတခြမ်းကြား ထိုးထည့ကြာ သူမသှားတွကေို လာထိုးသည်။ သူမ ပါးစပဟြထားလိုကတ်ော့ ဖိုးဆိုးလီးက တဝကလြောကြ ဝငလြာကာ ပါးစပထြဲ အထုတအြသှင်းလုပသ်ည်။ ကြာတော့ ဖိုးဆိုးအထွန့တ်ကလြာသည်။

“နင့လြွှာ အငှိမမြထားနဲ့လေ”

ပါးစပထြဲ ရောကန်သေော လီးထိပကြို သူမလွှာဖြင့ြ ကစားပေးသည်။

“ကြိုကတ်ယကြှာ”

ဖိုးဆိုးးက သူမအင်ျကြီထဲသို့ လကလြွှိုကာ သူမနို့ကို ကစားသည်။ မနေ့ကတည်းက ဘာဖြစ်မှန်းမသိသော ခငစြီသည် ကနေ့လည်း ဘာဖြစ်နမှန်ေး မသိ။ စိတတ်ှလည်ေး ကယောငခြှောကခြွား ဖြစ်နသည်ေ။ ဖိုးဆိုးက လီးကို အပြငထြုတသ်ည်။

“ထိပကြို လွှာနဲ့ လကြြ”

ရှံသဖြင့ြ လီးစုပခြွိနကြတည်းက တံတွေးလုံးဝ မမှိုခသွဖြင့ြ သူမမေးစေ့တွေ တံတွေးများ ရှှဲလွှကြ ရှိနသည်ေ။ ဖိုးဆိုးက သူမလကကြို ဆှဲယူ၍ လီးကိုငခြိုင်းရင်း ပြောသည်။ လီးကြီးက သူမလကတ်ဆုပ် မမီတမီဖြစ်လောကအြောငကြှီးသည်။ ပြီးလွှင် ရှဈလကမြလောကြ ရှညသ်ည်။ မနေ့က သူမစောကဖြုတထြဲ ဘယလြောကထြိ ဝငသ်ှားသည် မပြောတတ်။ ထိပကြို ငုံစုပပြေးသည်။ လွှာနဲ့လည်း လကြပြေးသည်။ လွှာပေါတ်ငကြာ ပြတပြေးသည်။ လီးထိပကြှီးက ခွှနတ်ကန်သည်ေ။ သူမငုံလိုကတ်ိုင်း ပါးစပဟြပေးရသည်။ သူမနှုတခြမ်းနဲ့ ကြကတ်ိဖြစ်လုနီးပါး ကြီးသည်။

ဖိုးဆိုးက သူမခေါင်းကိုတော့ အပီခွုပထြားပြီး တဖကဖြှင့ြ သူမနို့ကို ကိုငသ်ည်။ တခါခါ ဖိုးဆိုးက ပါးစပထြဲထည့ကြာ စောကဖြုတလြိုးသလို လိုးသည်။ မကြာမီဖိုးဆိုးသည် ခငစြီခေါင်းကို ခွုပကြာ လီးကိုထိုးထည့သ်ည်။ ခငစြီပါးစပထြဲ ကြိခွှဲခွှဲအရညတ်ှေ ပန်းထွကသ်ည်။ ခငစြီမှာ မွိုမခမွိရန် အောင့ထြားသည်။ လရညကြလည်း တောတ်ောပြန်းသည်။ အာခေါငတ်ှပင်ေ ထိသည်။ ဖိုးဆိုးလီးဆှဲထုတသ်ညန်ှင့ြ တပျိုငန်ကြ သူမလည်း ထွေးထုတသ်ည်။

ခုနကတည်းက လရညတ်ှေ တံတွေးတွကေ ရငဘြတပြေါြ စီးကနွပြေီးသားမို့ သူမ ထွေးထုတစြရာ နရောမရှိသဖြင့ြ ပါးစပထြဲ မဝငလြွှငပြှီးရော ထွေးထုတရြာ အခွို့စေးပစွပြစွြ လရညတ်ှကေ မေးတွေ ကပကြနွန်သည်ေ။ ဖိုးဆိုးက သူမမေးတွင် ကပကြနွန်သေော လရညကြို သူမလကကြိုယူ၍ သူမလကဖြှင့ပြင် သုတစြသည်ေ။ ပြီးလွှင် သူမလကကြို ကြည့်စြသည်ေ။

“စားလေ”

သူမ ဝမ်းနည်း၍ ငိုသည်။ မိန်းမသား တဦးတည်းရှိသဖြင့ြ ကြိုကသ်လို အနိုငကြငွ့လြှသည်။ ဖိုးဆိုးသည် သူမအင်ျကြီကို ခွှတသ်ည်။ လရညကြိုလည်း သုတပြေးသည်။ နောကြ သူမထမီကို ခွှတသ်ည်။ အတွင်းခံကို ခွှတသ်ည်။ ဒူးထောကခြကြာ သူမပေါငကြို ဆှဲကားသည်။ ဖိုးဆိုးသူမပေါငကြှားထဲ ငုံ့ထည့ကြာ သူမစောကဖြုတကြို လကြသ်ည်။ အတွေ့ထူးသဖြင့ြ သူမလည်း ရူးမလိုလို ဖြစ်ရသည်။

ဖိုးဆိုးက လကခြွောင်းဖြင့လြည်း ကစားသည်။ အထကပျိုင်းလေးကို လကြသ်ည်။ အောကပျိုင်းကို ဆှဲစုပသ်ည်။ ထိုအခါ သူမလည်း ထွန့ထြှန့လြူးကော့ပေးရသည်။ သူမနည်းနည်း ညည်းရဲလာသည်။ အသံတွလည်ေး နည်းနည်းကယွလြာသည်။ ဖိုးဆိုးကလည်း ကောင်းကောင်းလေး လကြပြေးသည်။

“လာ ကုတငပြေါြ တကြ”

ဆိုကာ သူမကို ကုတငပြေါတ်ကစြပြေီး ပေါငန်ှဈဖကကြို ဆှဲထောငကြာ ကားလိုကပြှီးနောကြ စိုကခြကြာ လိုးပါတော့သည်။ ပြီးသည့အြခါ သူမနှုတခြမ်းပေါြ လရညလြှှတခြပြှနသ်ည်။

တနင်ျဂနှပြေီး တနင်ျလာ အင်ျဂါ စသဖြင့ြ ဆကသ်ှားတော့ ကြောင်းတကရြင်း ခဲအိုလီးကြီးကို ခဏခဏ မှငယ်ောငန်သဖြေင့ြ မကြစြိမှိတ် ဖြောကဖြကြရြသည်။ ညနအေိမပြှနရြောကလြွှင် အဈမလဈတိုင်း ခဲအိုက သူ့လီးကြီး ကိုငကြိုငခြိုင်းရာ ခငစြီမှာ ပိုနရခေကသ်ည်။

“နငခြံချင်န်တယ်ေ မဟုတလြား”

အဈမလဈတုန်း ခိုးမေးသည်။ သူမ ထွကပြှေးကာ အဈမနား ကပန်သည်ေ။ သို့နှင့ြ စနကေ ရောကလြာပါတော့သည်။ အဈမ ခွံဆင်းသညန်ှင့ြ သူမကို ခွှတကြာ သူမနို့ကို ဖမ်းစို့သည်။ ခဏစို့ပြီး သူမကို ကုတငပြေါတ်ငကြာ သူက အောကမြှနေ၍ စောကဖြုတကြို လကြသ်ည်။ လွှာဖြင့ြ စောကပြတအြကကြှောင်းကို ခလောကပြေးသည်။ ဖိုးဆိုးသည် သူမပေါငတ်ဖကကြို ထမ်းထားပေးကာ သူမစောကဖြုတထြဲ လကန်ှဈချောင်းသှင်း၍ ကြူပေးသည်။ လကန်ှဈချောင်းဖြင့ြ ခပမြှနမြှနထြိုးရင်း စောကဖြုတပြေါြ လွှာဖြင့ြ တောကလြွှောကလြကြသ်ည်။

“အား ရှိ အား အားရှီး ရှီး အားရှီး”

သူမစောကဖြုတကြို အပေါတ်ဖကြ အောကတ်ဖကပြင့ဆြှဲကာ စုပပြေးသဖြင့ြ သူမမှာ တွန့လြိမခြှခေေါကန်သည်ေ။ နဂိုကတည်းက ခံချင်န်သေော သူမမှာ စောကရြညပြှင်းပြင်းထနထြန် ထွကပြါတော့သည်။ ဖိုးဆိုးက သူ့လကန်ှဈချောင်းတွင် ပနသေေော စောကရြညကြို သူမအား လကြစြသဖြေင့ြ သူမလည်း ဖီးလလြာနရော လကြဖြို့ ဝနမြလေးတော့ဘဲ လကြပြေးမိသည်။

ဖိုးဆိုးကုတငပြေါြ တကအြိပတ်ော့ သူမက ကုတငအြောကမြှနကော ဖိုးဆိုးလီးကို ပင့ကြိုင် လကြပြေးသည်။ နောကြ ပါးစပထြဲထည့လြကြြ အဆုံးထိ ငုံပေးသည်။ ဖိုးဆိုးကလည်း အားရသဖြင့ြ သူမခေါင်းကို နိုကထြားသည်။ ဖြာလနကြှဲသှားသော သူမဆံပငကြို စုရင်း လီးကို မပြတတ်မ်း စုပစြသည်ေ။ တခါခါလည်း သူမအာခေါငထြိအောင် ထိုးသည်။ မောလာလွှင် လကဖြှင့ြ ကြင်းထုသည်။ ဖိုးဆိုး မနနေိုငတ်ော့သဖြင့ြ သူမကို ကုတငပြေါြ ဆှဲတငကြာ ပေါငဆြှဲကားပြီး စိုကထြည့လြိုကသ်ည်။ ခငစြီလည်း လှတလြှတလြပလြပ် ခံပေးလိုကတ်ော့သည်။

ဖိုးဆိုးက ခပပြှင်းပြင်း ဆောင့ခြသွည်။ နည်းနည်းပါးပါး နားကာ ဆကလြိုးသည်။ ခဏကြာတော့ ဖိုးဆိုးက သူမနှုတခြမ်းတွင် လီးလာတေ့သည်။ သူမငုံပေးလိုကသ်ည်။ ဖိုးဆိုး လီးကို နည်းနည်းကြင်းထုတော့ လရညတ်ှေ သူမပါးစပထြဲ ဝငလြာသည်။ သူမမရှံတော့။ သူမမှိုခလွိုကသ်ည်။ လီးတောတ်ောည်ိုးကသွှားသညအြထိ သူမစုပပြေးလိုကသ်ည်။ ဖိုးဆိုးက ကုတငပြေါြ သူမကို ဖကရြင်း သူမကို ခစွစြကားကြိုကစြကား ပြောသည်။

“အရငပြတကြ ကိုကြီးကို တောတ်ောစြိတဆြိုးမယ် ထငတ်ယန်ောြ ညီမလေး”

“ဆိုးတာပေါ့ လူဆိုးကြီး”

“ခုကော”

“ဆိုးမှာပဲ”

“ဟောဗြာ ဘာဖြစ်လို့”

“နောကတ်ဈခါ မလိုးပေးမချင်ြး”

“ဒါဆို စိတမြကောင်းဘူးကြာ”

“ဟင် တကယ်”

“နောကထြပ် နှစ်ခါ လိုးဦးမှာမို့လေ”

“သှားလူဆိုး”

သို့နှင့ြ ခဲအိုကြီးသည် ခယမြကို စနတနေင်ျဂနှတေိုင်း အပြတကြှမ်းပါတော့သည်။ တဈပတ်၊ နှစ်ပတ်၊ သုံးပတ်၊ လေးပတ်၊ တဈလ၊ နှစ်လ၊ သုံးလတိုငခြဲ့သည်။ ဘယသ်ူမှ မသိသည့ြ ခဲအိုနဲ့ ခယမြဇာတလြမ်းသည် သိပမြကြာခင် နောကတ်ဈယောကြ သိသှားပါတော့သည်။

“ဖိုးဆိုး ဖိုးဆိုး ငှိမခြကြသ်ား ကောင်းလှခညွလြားလို့ ထငန်တော လကစြသတတ်ော့…”

“အောြ သန်းနိုငပြါလား”

ဖိုးဆိုးက အေးဆေးဖြစ်သောလြည်း လူမိသှားသော ခငစြီမှာ တုနသ်ှားသည်။ အနီးရှိ စောငလြေးဖြင့ြ မိမိကိုယကြို ဆှဲဖုံးမိသည်။ ဖိုးဆိုးက တကလြဆေိုသည့ြ အနအထေားဖြင့ြ မကြရြိပပြှသည်။ ခုမှ လိုးထားပြီးကာစ ဖိုးဆိုးက အေးဆေးပင်။

သန်းနိုငကြုတငပြေါတ်ကကြာ ပုဆိုးတွခွှတေပြါတော့သည်။ သန်းနိုငလြီးက ငေါကခြနဲ တန်းနသည်ေ။ ခငစြီက မရဲတရဲကြည့်သ်ည်။ သန်းနိုငကြ သူမစောငကြို ဆှဲခွါသည်။ သူမပေါငကြို ဆှဲကားသည်။ ထို့နောကြ သူမပေါြ အထည့လြိုကြ မှောကခြသွည်။

“အု”

အစိမ်းလိုကြ ဖြစ်သဖြင့ြ ခငစြီမှာလည်း နာရှာသည်။ သန်းနိုငကြ နို့တွစေို့လကြြ လိုးသည်။ နည်းနည်းအရှိနရြလာတော့ သန်းနိုငကြ မေးသည်။

“မင်းဘယလြိုပြီးတုန်း”

“သူ့ကို မေးကြည့်လြေ”

သန်းနိုငကြ ခငစြီကို လိုးရင်း ကပမြေးသည်။

“ပြီးရင် ဘယထြဲထည့ပြေးတုန်း”

ခငစြီက ရှကသ်ဖြင့ြ မပြောဘဲနသည်ေ။

“ပြောလိုကလြေ”

ဖိုးဆိုးက ပြောသည်။ ခငစြီက ပါးစပဟြပြကာ ပါးစပထြဲ လကည်ိုးထိုးပြသည်။

“မိုကတ်ယကြှာ၊ နင့အြဈမတောင် င့ါလရည် အရသာ မသိဘူး”

ဆိုကာ ပြီးသည့အြခါ သူမပါးစပထြဲ ထည့ပြါတော့သည်။ သူမ ရှကသ်ဖြင့ြ ငိုမိသည်။

“ဟောဗြာ”

ဖိုးဆိုးရော သန်းနိုငတ်ို့၏ အာမဋေိတဖြစ်သည်။

“ဘာဖြစ်တာလဲ”

ဖိုးဆိုးက မေးသည်။

“အဈကိုတို့က ညီမလေးကို အဲလိုဝိုင်း ဝိုင်းလုပတ်ော့ ရှကတ်ာပေ့ါ”

“အဓိက နင့အြဈမတွေ မရိပမြိဖို့ပါပဲကြာ”

သန်းနိုငန်ဲ့တွေ့မှ အရေးထဲ သီတင်းကြှတ် ကြောင်းပိတရြကကြ ရောကလြာသည်။ မကြာမတင် ခရဈစမတ် ကြောင်းပိတရြကလြည်း ရောကလြာပြနသ်ည်။ ခဲအိုတို့နှစ်ယောကကြတော့ ညညဆို အဈမတွကေို လိုးပြီး နေ့ဘကဆြို ညီမလေးကို ဝိုင်းလိုးကြသည်။ တောသ်ေးသည်။ သူမ ကိုးတန်းအောငသ်ည်။ ဆယတ်န်းကို ဘောဒြါဆောငပြှောင်းထားသဖြင့ြ သူမလှမ်းသောင်ှား နည်းနည်းသကသ်ာသည်။

တကျကသိုလရြောကတ်ော့ သူမဘောဒြါဆောငတ်ှင် နသည်ေ။ ခဲအိုတို့က မကြာမကြာ မှို့တကြ ကုနရြောင်းပြီး သူမကို တည်းခိုခန်းခေါြ၍ အမုန်းလိုးပြီးမှ အိမပြှနကြှသည်။ ကြောင်းပိတလြို့ အိမတ်ှင် နှစ်လနရသေည့အြခွိနဆြိုလွှငတ်ော့ ခဲအိုတို့ သမသဖြင့ြ တခါခါ သူမမှာ ဖြားလုနီးနီးဖြစ်ရသည်။

အခုတော့လည်း သူမကြောင်းပြီးခွပြေီ။ သူမကြောင်းပြီးသညန်ှင့အြတူ သူမမှာ တူမလေးတွေ ရှိလာသည်။ ထိုအခါ ခဲအိုတို့လည်း သားသမီးချင်ြး ကိုယခြငွြးစာတတလြာသလား ထငရြသည်။

“နငလြည်း လငကြောင်း သားကောင်း ရှာပေါ့”

ဟုဆိုကာ ဝေးဝေးမှတဈခါ သူမက တောင်းတော့မှ သူမကို ပေးကြတော့သည်။

ပြီးပါပြီ။        ။