အောစာအုပ်

ဘတ်စ်ကားကြီး (အပိုင်း ၂ ဇာတ်သိမ်း)

ဘတဈြကားကြီး (အပိုင်း ၂ ဇာတသ်ိမ်း)
ရေးသားသူ – မောငဇြောြဦး

မမနဲ့နတေဲ့ တဈပတမြှာ ပထမ ၃ ရကလြောကကြ ဘယလြို အခွိနကြုနလြို့ ကုနသ်ှားမှန်းကို မသိလိုကဘြူး၊ ၂ ယောကသ်ား မစားဖူးတဲ့ အစား စားလိုကကြှတာ၊ နားတယကြို မရှိ။ မမကလည်း မမ၊ ကြိုကတ်ယတ်ဲ့၊ ဇောန်ဲ့ အဲလိုနရတော ကြိုကတ်ယတ်ဲ့၊ မအားနဲ့၊ အားတာနဲ့ လူကို နည်းအမွိုးမွိုးနဲ့ မတောငတ်ောငအြောငလြုပပြှီး သှင်းခိုင်းတော့တာဘဲ။ ကနွော့မြှာ ပြီးလို့ အရညထြှကမြှ ထွကရြဲ့လားလို့တောင် ကိုယ့ကြိုယကြို မသချောတော့။

အဲ့နောကပျိုင်းမှာတော့ လူက ထွကပြှေးချင်လြာတယ်။ မကြိုကလြို့တော့မဟုတ်၊ ကြိုကသ်မှ ကနွောလြည်း ကြိုကတ်ာပေါ့။ ဒါပမေဲ့ လူကမနိုငတ်ော့။ မမက အဲဒါကိုမသိ။ ကနွော့မြှာ ကနွတ်ဲ့ရကတ်ှကေို ရှိသမွှ ပညာတွေ အကုနထြုတသ်ုံးလို့ ကိုယ့ကြိုယကြို မနည်းအသကဆြကန်ရတေယ်။ တောသ်ေးတယ် တဈပတလြောကမြို့လို့၊ ဒါတောင် မမက ပြောသေးတယ်၊

ဇောန်ောဇြောြ၊ တွေ့ခါစလို မဟုတဘြူး တဲ့။ အခု အရငကြလို မလုပန်ိုငတ်ော့ဘူးတဲ့။ အမလေး မမရယ်၊ ဒီထကလြုပရြရငတ်ော့ အားပြတပြှီး သတေော့မယ်၊ မမဘဲ စဉြးစားကြည့်ြ အခု တနေ့ဘယန်ှဈကြိမလြုပန်လေဲ ဆိုတာကို ဆိုတော့ မမက အင်း မနကအြစောကြီးက စတွကမြယန်ောြ ဆိုပြီး မနကအြစောကြီး တဈခါ၊ မနကစြာ စားပြီး တဈခါ၊ ပြီးတော့ နေ့လည် ထမင်းဟင်းခကြပြှီး အမောပြလေေးက တဈခါ၊ ထမင်းစားပြီး တဈခါ၊ နေ့လည် တဈခါ၊ အရငကြ ၂ ခါပါ၊ အခုမှ ဇောကြ နေ့လည် တဈခါတည်း လုပတ်ော့တာ၊ ရချိုးရင်း တဈခါ၊ ည ၇ နာရီလောကြ တဈခါ၊ ဟုတတ်ယန်ောြ ဇောြ အိပခြါနီး တဈခါ၊ အရငကြဆို အိပခြါနီး ညဘကဆြို ၂ ခါလောကြ လုပတ်ာပါ။ အခု တဈခါဆို ဇောကြ ဒေါင်းပြီ။ ခစ် ခစ် ခစ် တနေ့မှ ၈ ခါတည်း။

ပထမ တနေ့ကဆို ၁၀ ခါလောကြ လုပပြှီးတော့ အမလေး မမရယ် တနေ့ကို ၈ ခါဆို နည်းတာမှမဟုတတ်ာ၊ နည်းတာပေါ့၊ သူဘဲ မနားတမ်းလုပမြယဆြို၊ ဘာလဲ မလုပန်ိုငတ်ော့ဘူးမဟုတလြား။

လုပပြေးချင်တ်ာပေါ့ မမကလည်း၊ အခုတောငမြှ မတောငတ်ော့တာ ဘယလြိုလုပမြလဲ ဆိုတော့ ဘာမတောငရြမှာလဲ၊ တောငတ်ာပေါ့၊ မမသိတယ်၊ မမဟာလေးကို တောငအြောင် ဘယလြိုလုပရြမယဆြိုတာကြည့်ြ ဒီလိုလေး ဒီလိုလေး အာငှေ့ပေးလိုကရြင် တောငလြာပါလိမ့မြယ်၊ ကြည့်န်ေ ကြည့်န်ေ တွေ့လား။

တောကြ . . ကနွော့ကြောငကြလည်း ကနွော့ကြောင်၊ မမက အသာလေးကိုငပြှီး အာငှေ့ပေးလိုကတ်ာနဲ့ ခေါင်းထောငလြာပြနရြော၊ အဲဒါကို မမက အဟုတကြှီးမှတလြို့ တပြုံးပြုံး။ ကနွော့မြှာသာ လူက နုံးသထကန်ုံးလာတာ၊ ကြာရင် မွိုးပြုန်းတော့မယ်။

“ မနကဖြှန် ဒေါလြေး ပြနရြောကမြယတ်ဲ့၊ ဇောြ မနကဖြှနမြနကြ အိမပြှနတ်ော့နောြ ”

မမက ခွဲခွာခါနီး ဝမ်းနည်းစကားဆိုပမေဲ့ ကနွော့အြတွကကြတော့ ဝမ်းသာလိုကတ်ယ် ဖြစ်ချင်ြး။ဒါပမေဲ့ ဝမ်းသာတယဆြိုပြီး ထကလို့ကတော့မဖြစ်။ ဒီတော့

“ ဟင် ဒါဆိုဘယလြိုလုပမြလဲ၊ နောကြ မမနဲ့ ဘယလြို ထပတ်ှေ့မလဲ၊ ဇောကြ မမနဲ့ အဲလို အမြဲနချင်ေတ်ာ ”

နည်းနည်း ခွှဲပြလိုကတ်ော့ မမက

“ မမလည်း နချင်ေတ်ာပေါ့၊ တခါတလေ အပြငမြှာ တွေ့တာပေါ့ ဇောရြယ် ”

“ ဘယမြှာတွေ့မှာလဲ ”

“ ဒါတော့ ဇောဖြနတ်ီးပေါ့၊ ဇောကြ ယောကြြားလေးဘဲဟာ ”

“ သိဘူး မမရာ၊ ဘယလြိုဖနတ်ီးရမှာလဲ ”

“ အဲတော့၊ အဲဒါတော့ မမက ဘယသ်ိမလဲ၊ မမအလုပကြ ဇောြ ခေါတ်ဲ့ နောကြ လိုကြ၊ ဇောခြစွတ်ာခံ၊ အဲ့ဒါ မမအလုပ် ”

“ အာ မမကလည်း သူ့အလုပ် ကိုယ့အြလုပ် မခွဲခွားပါနဲ့၊ မမလည်း မမနည်းနဲ့ ဖနတ်ီး၊ ကနွောလြည်း ကနွော့ဘြကကြ ဖနတ်ီးမယ်၊ ၂ ဖနတ်ီးတော့ ၂ ဖီးတနတ်ာပေါ့ ”

“ ဘာလဲ ၂ ဖီးတန် ”

“ ဘာမှမဟုတပြါဘူး၊ ၂ ယောကစြလုံး ဖနတ်ီးတော့ အခွင့အြလန်း ပိုများတာပေါ့လို့ ပြောတာ ”

“ သှားပါ၊ လူကို ခစွလြည်းခစွခြငွသ်ေး၊ အကြံဉာဏကြလည်း တုံးသေး ”

“ မတုံးပါဘူး မမကလည်း၊ မတုံးလို့ မမကို အဲ့လို ခစွရြတာပေါ့ မဟုတဘြူးလား ”

“ အမယ် အမယ် လာသေးတယ်၊ ဒီက သူ့ကို သနားလို့ သိလား ”

“ အခု သနားရကြိုး နပသ်ှားပြီမဟုတလြား ”

“ ခစ် ခစ် သှား ဘာသနားရကြိုးလဲ၊ စကားကတော့ တတတ်ယ်၊ လူကသာ . . . ”

“ ဘာ လူကသာလည်း၊ ကဲ လူကသာ အုံး လူကသာ အုံး ”

“ ခစ် ခစ် ခစ် ခစ် ဇောန်ောြ ဇောြ၊ ပြော့လဖတကြှီးနဲ့ လူကို လာထိုးမနနေဲ့ ခစ် ခစ် ခစ် ခစ် ”

ဒေါလြေး ပြနရြောကပြှီဆိုတော့လည်း လူက ဒုံရင်း ဒုံရင်း ပြနဖြစ်သှားတယပြေါ့။ ဒါပမေဲ့ ပြသနာက တဈရကလြောကြ အနားယူလိုကပြှီး လူက ပုံမှနပြှနဖြစ်သှားတော့ ကိုယ့ကြောငကြ အကငွ့ပြါနသလေိုလို နရင်ေးထိုငရြင်း ထထ တောငန်တေဲ့ အဖြစ်။ နဲနဲလေး စိတမြကူးလိုကန်ဲ့ ကိုယ့ကြောငကြတော့ ရယဒြီဘဲ။

မနကမြိုးလင်း မကြစြိ ၂ လုံးပြင့တ်ာနဲ့ မမကိုဘဲ သတိရနတေော့တာဘဲ။ မမက သတိရစရာတွပေေးခဲ့တာကိုး။ ဒါပမေဲ့ သတိရတိုင်း သူ့နဲ့အတူ ကပပြါလာတဲ့ ဒုကျခက ပြသနာ။ အဲ့ဒီ ဒုကျခက ကိုယ့ဟြာကိုယ် ဖြရှင်ေးတာကို လကမြခံတော့။

ပြီးတော့ တပတလြောကြ မမနဲ့ မနားတမ်း ထရိမန်င် ဆင်းလိုကတ်ာ တောင့တ်င်းလာတဲ့ မာဆယကြို ကိုယ့မြကြစြိနဲ့တောင် ကိုယမြယုံနိုင်။ မမသာတွေ့လို့ကတော့ မကြဖြှူဆိုကသ်ှားနိုငတ်ယ်။ မမနဲ့ ထုံးစံအတိုင်း သငတ်န်းပြနတ်ကဖြစ်တယ်။ တဈပတလြောကြ ပကြခြဲ့တာမို့ မနည်းပြနလြိုကရြတယ်။ မမကတော့ သငတ်န်းမှာ တောတ်ောကြှိုးစားပါတယ်။ တိုးရဈဂိုကြ လုပမြလို့တဲ့လေ။

ကနွောကြသာ အီးယောငဝြါး။ အခုထိ ဘာရညရြှယခြကြြ မယမြယရြရ မရှိသေး။ အဲဒါနဲ့ သငတ်န်းအတူသှားရင်း မမကို

“ မမ ”

“ ဘာလဲ ”

“ အတူ နချင်ေသ်ေးတယ် ”

“ အလိုတောြ အခုမှ ဘယန်ှဈရကရြှိသေးလို့တုန်း ”

“ ၂ ရကတ်ောငရြှိပြီ မမရ၊ မနကတ်ိုင်း ကနွောြ ပြသနာ တကန်တော ”

မမက ဘာများလဲဆိုပြီး ကနွော့ကြို လှမ်းကြည့်တ်ော့

“ ဟုတတ်ယ် မမ၊ မနကဆြို မမကောငကြ ထောငမြတန်တောဘဲ၊ ပြီးတော့ မမ မမ နဲ့ အောန်တော ”

“ ခစ် ခစ် ခစ် ”

“ မမ မရယန်ဲ့၊ ဒီမှာ ဖီးလအြပြည့န်ဲ့ ပြောနတေဲ့ဟာ ”

“ အင်းပါ သိပါတယ်။ ဒီကလည်း အတူတူပါဘဲတဲ့ ရှင့် ”

“ ဟင် တကယလြား မမ ”

“ အင်း ”

တိုးတိုးလေး အင်း လိုကရြင်း ရှကသ်လို ခေါင်းလေးငုံ့သှားတယ်။ မမအမူအရာကိုကြည့်ပြှီး အတွင်းခံဘောင်းဘီအောကကြ တင်းကနဲ ဖြစ်သှားသလို ခံစားလိုကရြတယ်။ အင်း ဖြစ်ရမယ်၊ အဲဒါကို သိလို့ တင်းတင်း ဝတခြဲ့တာ။

“ မမ၊ အခုတောင် ဖြစ်နပြေီ သိလား ”

မမက နားမလညသ်လို မောကြှည့တ်ော့၊ ဘေးဘီ ဝဲယာကို အသာအကဲခတရြင်း မမတငပြါးနဲ့ အသာထိ ပြလိုကတ်ယ်။

“ တွေ့လား ”

“ အယ် ဇောကြတော့ လှနတ်ယကြှာ လမ်းမကြီးမှာ ”

“ အဲဒါပြောတာပေါ့ မမရ၊ တွေ့ချင်ပြါပြီဆိုမှ ”

“ ဘယမြှာ တွေ့မလို့လဲ ”

“ အဲဒါမသိလို့ပေါ့ မမရာ၊ အခုလောလောဆယ် စဉျးစားမိတာဆိုလို့ တည်းခိုခန်းဘဲရှိတယ်၊ သှားမလား မမ ”

“ အာ . . . ”

မမ အာကနဲ ဖြစ်ပြီး အသံတိတသ်ှားတယ်။

“ ကန်ောျ ”

ရှင်းပြမယလြုပတ်ော့ မမက

“ မမ ဟိုတယထြဲ မဝငရြဲဘူး၊ ရှကတ်ယ်၊ နောကပြှီး တဈယောကယ်ောကတ်ှေ့သှားရင် သပြေီ ”

ဟုတတ်ော့လည်း ဟုတတ်ယ်၊ မမပြောတာ မှနတ်ယ်။ မကောင်း။ ဒီအခွိနမြှာ ကြှိကနဲ ဘတဈြကားက မှတတ်ိုငကြို ဆိုကလြာတော့ ကမန်းကတမ်း ၂ ယောကသ်ား ဘဈကားပေါြ အပြေးလေး တကလြိုကတ်ယ်။ ၂ ယောကသ်ား ကားပေါမြှာ စကားမပြောမိကြ၊ အတွေးကိုယစြီနဲ့။ ဘတဈြကားပေါကြ ဆင်းဆင်းချင်ြး

“ မမ ”

တလမ်းလုံး စဉြးစားခဲ့မွှ မမကို ထုတပြှောဖို့ ပြငလြိုကတ်ယ်။

“ ဒီလိုလုပလြေ၊ သငတ်န်းပြီးရင် မှို့ထဲဘကလြွှောကမြယ်၊ အဲဒီမှာ ဟိုတယတ်ဈခုခုတော့ တွေ့မှာဘဲ၊ ကနွောအြထဲဝငပြှီး အခွအနေကြညေ့ြ အခန်းငှားလိုကမြယ်၊ မမက ဆိုငတ်ဈဆိုငဆြိုငမြှာ ခဏထိုငစြောင့ြ၊ ပြီးရင် ကနွောြ မမကို လာခေါမြယ်၊ ဒီတော့မှ မမက ကမန်းကတမ်း ဝငလြာခဲ့ပေါ့၊ မကောင်းဘူးလား ”

မမက ခကြခြှင်း ဘာမှပြနမြပြော၊ စဉြးစားနပေုံရတယ်၊ အတောလြေးကြာမှ

“ အခန်းရရင် အခန်းကို သှားကြည့်အြုံး၊ သသခွေောခွာ သော့ဖြင့်ဝငကြှည့ခြဲ့၊ တောကြှာ အထဲရောကမြှ အခန်းဘယမြှာလဲ လိုကရြှာနရင်ေ . . . ”

“ အင်းပါ၊ အင်းပါ၊ ကနွောသ်ိပါတယ် ”

မမ စကားမဆုံးခင် ဖြတပြှောလိုကတ်ယ်။ ဟုတပြှီ အဆငပြှပြေီ။

“ စုတစြုတပြှတပြှတ် ဟိုတယမြရှာနဲ့၊ ကောင်းကောင်းလေးရှာ ”

“ အင်းပါ၊ မမလည်း လိုကမြှာဘဲဟာ၊ မမလည်းကြိုကမြှ ကနွောြ အထဲဝငမြေးလိုကမြယလြေ ”

“ ပိုကဆြံရောပါရဲ့လား ”

“ ပါတယ် မမ၊ လောကမြယထြငပြါတယ်၊ ဒါနဲ့ မမ အပြနန်ောကကြလွို့ ဖြစ်ပါ့မလား ”

“ ဘယအြခွိန် ပြနမြှာမို့လဲ ”

“ မမ နလေို့ရသလောကထြိပေါ့ ”

“ အင်း မှောငလြို့တော့ မဖြစ်ဘူး၊ ၆ နာရီလောကပြှနရြင် အိမကြို ၇ နာရီလောကရြောကမြှာပေါ့၊ ၆ နာရီ ပြနမြယလြေ၊ မကောင်းဘူးလား ”

“ အင်း မမသဘောဘဲ၊ သငတ်န်းက ၃ နာရီပြီးမှာ၊ ဟိုတယရြောကရြင် ၄ နာရီလောကရြှိပြီဘဲထား၊ ၂ နာရီလောကဘြဲ အခွိနရြမှာ၊ အခွိနကြ နဲနဲလေး ”

“ နဲမနနေဲ့၊ ဒါတောင် သငတ်န်းပြီးရင် အိမကြို ဖုန်းဆကပြှီး ဘာညာ ရှှီးရအုံးမယ်၊ ဒါပမေဲ့ ခဏခဏတော့ ဒီလိုသှားလို့ မဖြစ်ဘူး ”

“ အင်းပါ၊ ကနွောလြည်း အမြဲတမ်း အဲ့လို ထောမနဘေူး၊ နောကတ်ခေါကဆြိုရငတ်ော့ ခွုံတိုးရတော့မယန်ဲ့တူတယ် ”

“ ဇောန်ောြ ဇောြ၊ မမ ဘယတ်ော့မှ အဲ့လိုမသှားဘူး၊ ဒါဘဲနောြ၊ အခုတည်းက ပြောထားမယ်၊ ဇော့ကြို ခစွတ်ာခစွတ်ာဘဲ၊ မမကို အဲလိုမဟုတကြ ဟုတကြ နရောတွေ ဘယတ်ော့မှ ခေါဖြို့ မကြိုးစားနဲ ”

“ အင်းပါ သိပါတယ်၊ မမကလည်း၊ ကနွောြ အဲလိုလုပပြါ့မလား၊ ဒီလောကြ ဖြစ်တာ၊ မနကဖြှနသ်ငတ်န်းမရှိဘူး၊ အဖိုးအဖြားတွဆေီ အမှသှေားတောင်းပြီး တိုကခြန်းတဈခန်း ဝယပြဈလိုကမြယ် ”

“ ဟှန်း အဲဒါ ရုပရြှငထြဲမှာဘဲ ရမယ်၊ ပေါကတ်တကြရတွေ လွှောကမြပြောနနေဲ့၊ သငတ်န်းရောကပြှီ ”

သငတ်န်းပြီးတာနဲ့ ၂ ယောကသ်ား မှို့ထဲဘကလြွှောကလြာတယ်၊ မကြစြိက ဟိုကြည့်ဒြီကြည့်ြ။

“ လာ လာ မမ၊ ဒီကနေ အပေါဘြကတ်ကမြယ်၊ ဒီလမ်းမှာ ဟိုတယတ်ှမွေားတယ် ”

လမ်းမကြီးဘကကြို ရောကတ်ော့ ကြေ့ဝငလြိုကတ်ယ်။

“ ခဏ ဇောျ ခဏ ”

“ ဘာလဲ ”

မမက စတိုးဆိုငတ်ဈခုတည်း လှမ်းဝငလြိုကတ်ယ်။

“ မမ ဘာဝယလြို့လဲ ”

“ ဒီမှာလေ နကောမကြမြှနတ်ဈခုလောကြ ဝယမြလို့ ”

အပေါစား အလှတပ် နကောမကြမြှနလြေးတွေ ကိုငကြှည့ရြင်းပြောတယ်။

“ ဘာလုပဖြို့လဲ မမ ”

“ ဟိုတယထြဲဝငရြင် တပထြားဖို့လေ မကောင်းဘူးလား ”

“ အင်း ကောင်းတယ်၊ ခပကြှီးကြီးလေးဆို ကောင်းမယ် ”

မမက ဟိုဟာတပ် မှနကြှည့လြိုကြ၊ ဒီဟာတပ် မှနကြှည့လြိုကန်ဲ့ တပကြှည့ပြှီးတော့

“ ဇောျ ဒီဟာလေးရော ”

“ အင်း မဆိုးဘူးမမ၊ ဇီးကြကလြေး ကနွတောဘဲ ”

“ သှား ”

ဆိုပြီး ပြနထြားမယအြလုပ် ကနွောကြ

“ အလကား စတာပါ မမရာ၊ မဆိုးပါဘူး၊ တပလြိုကတ်ာ ရုပပြှောင်းသှားတယ်၊ ဒါဘဲယူလိုကပြါ ”

“ တကယလြား ”

“ တကယပြါ မမရ၊ ပြနတ်ပကြှည့အြုံး ”

“ အင်း မဆိုးပါဘူးမမ၊ သိပအြမဲကြီးလည်း မဟုတဘြူး၊ ဂိုင်းလည်းနဲနဲကြီးတော့ လူလည်း နဲနဲရုပပြှောင်းသှားတာပေါ့ ”

“ ပေး မမ၊ ကနွောြ ပိုကဆြံသှားပေးလိုကမြယ် ”

“ အင်း မမ ဟိုအရှေ့ကနေ အိမကြို ဖုန်းဆကလြိုကအြုံးမယ် ပြီးရင် လိုကခြဲ့ ”

“ အင်း အင်း ”

ပိုကဆြံပေးရင်း ကောငတ်ာက ဦးလေးကြီးကို

“ ဦးလေး၊ ဒီနားမှာ တည်းခိုခန်းတွေ မရှိဘူးလား ”

ဦးလေးကြီးက ကနွော့ကြို သသခွေောခွာကြည့်ပြှီး

“ အင်း ဒီဘကကြိုသှား ပထမဆုံတွေ့တဲ့လမ်းမှာ ညာဘကခြွိုးလိုကြ ၂ လမ်းလောကကြွောရြငတ်ည်းခိုခန်း တဈခုရှိတယ် ”

“ ဪ ဟုတကြဲ့၊ ကြေးဇူးဘဲ ဦလေး ”

တည်းခိုခန်း နရောသိတော့ ကမန်းကတန်း မမဆီကိုသှားပြီး

“ ဖုန်းဆကပြှီးပလား မမ၊ အဆငပြှလေား ”

“ အင်း၊ ပြပေါတယ် ”

“ ဒါဆို လာ မမ၊ ဒီဘကျ ”

“ ဒီဘကသ်ှားမှာဆို ”

“ မဟုတဘြူး မမ၊ ဆိုငကြ ဦးလေးကြီးကို မေးတော့ ဒီ ၂ လမ်းကြောလြောကမြှာ ရှိတယတ်ဲ့ ”

“ ရော့ မကြမြှန် တပထြားလိုကလြေ ”

“ အာ အခု မတပပြါဘူး၊ အထဲဝငခြါနီးမှ တပမြှာ ”

လှမ်းယူပြီး မမက သူ့အိပထြဲ ထည့လြိုကတ်ယ်။ ဦးလေးကြီးပြောတဲ့ အတိုင်း ၂ လမ်းလောကကြွောတ်ော့

“ ဟော တွေ့ပြီ၊ အဲဒါဘဲ ”

“ လာ မမ အရှေ့က ဖြတလြွှောကကြှည့ရြအောင် ”

တည်းခိုခန်းရှေ့က ဖြတလြွှောကကြှည့တ်ော့ ကောငတ်ာမှာ လူတဈယောကထြိုငန်တယ်ေ၊ တခွားဘယသ်ူမှ မတွေ့။

“ မဆိုးပါဘူးနောျ မမ ”

“ အင်း ”

“ မမ ဟိုအအေးဆိုငမြှာ ခဏထိုငစြောင့ြ၊ ကနွောြ သှားမေးလိုကမြယ် ”

“ အင်း သချောအောငလြည်း လုပလြာအုံး ”

“ အင်း၊ မမကို အအေးဆိုင် လိုကပျို့ရမလား ”

“ ရတယ် မမဟာ မမသှားမယ် ”

မမနဲ့ ခွဲပြီး တည်းခိုခန်းဘကြ ပြနအြလှည့ြ ကနွော့ြ အရှေ့တင် စုံတွဲတဈတွဲ ဝငသ်ှားတာ တွေ့လိုကတ်ယ်။ ကနွောလြည်း အဝရောကတ်ော့ စုံတွဲက ကောငတ်ာမှာ၊ ကောငမြလေးက အထဲကို ဆကဝြငသ်ှားပြီး၊ ကောငလြေးက ကောငတ်ာက လူနဲ့ စကားတဈခွန်းနှစ်ခွန်းပြောလို့၊ ပြီးတော့ ကောငတ်ာကလူ ကမ်းပေးတဲ့ သော့ကို ယူပြီး သူ့ကောငမြလေးနောကြ ပြေးလိုကသ်ှားတယ်။ အလဲ့၊ အထာသိတဲ့သူများကြတော့လည်း ဟုတန်တောဘဲ။ ဒီတော့ ကနွောလြည်း ခပတ်ညတ်ညန်ဲ့

“ အခန်းရှိသေးလား အဈကို ”

ကောငတ်ာက လူက ကနွော့ကြို မမှငဖြူးသလို သချောကြည့်တ်ယ်၊ သူဘာဆိုလိုတယဆြိုတာ ရိပမြိသှားတော့

“ ကနွောြ အခုမှလာဖူးတာ၊ ဘောဘြောတ်ဈယောကြ ညှှနလြိုကလြို့ ”

“ လောလောဆယတ်ော့ အခန်းလှတမြရှိဘူး ညီလေး ”

“ ဟာဗြာ ”

“ နောကခြါဆို ဖုန်းကြိုဆကလြိုကလြေ ညီလေး၊ ဒီမှာ ကဒယ်ူသှား ”

“ တကယမြရှိတော့တာလား အဈကို ”

“ တကယပြါ ညီလေးရာ၊ ဒီမှာကြည့် ”

သူ့အနောကကြ သော့ခွိတထြားတဲ့ ဘောကို ပြတယ်။

“ ဒါပမေဲ့ ၅ နာရီလောကဆြို တဈခန်းအပစြရာရှိတယ်၊ ပြနရြှင်းမှာနဲ့ဆို ၅ နာရီခွဲလောကြ ပြနလြှည့ခြဲ့ပါလား ”

“ မဖြစ်ဘူးဗွ၊ ၅ နာရီခွဲဆို နောကကြနွပြေီ၊ တခွား ဒီနားမှာ ဘယမြှာရှိသေးလဲ ”

“ ဒီနားမှာတော့ မရှိဘူးဗွ။ ရှှဂေုံတိုငဘြကသ်ှားမလား၊ ကနွောြ ဖုန်းဆကမြေးပေးမယ် ”

ကနွောတ်ှကကြှည့တ်ော့ အခွိနမြရှိတော့၊ အခုတင် ၄ နာရီနီးပါးရှိပြီ၊ မမက ၆ နာရီလောကြ ပြနမြယဆြိုတော့ ဘယလြိုမှ မဖြစ်နိုငတ်ော့။

“ နပေါစတေော့ အဈကိုရာ၊ အခွိနမြရတော့ဘူး၊ နောကတ်ဈခေါကပြေါ့ ”

ခေါင်းငိုကစြိုကကြပြှီး တည်းခိုခန်းက ပြနထြှကလြာတယ်။ မမဆီရောကတ်ော့ ဘာမှမပြောနိုင်၊ မမသောကန်တေဲ့ အအေးခွကကြို လှမ်းယူပြီး မော့ခလွိုကပြမေဲ့ ရငထြဲက မငှိမ်း။ တောကြ . .

“ ဘာဖြစ်လို့လဲ ”

“ အခန်းလှတ် မရှိတော့ဘူးတဲ့ မမရာ ”

“ မရှိတာလည်း ကောင်းတာဘဲ ဇောျ ”

“ ဘာလို့လဲ ”

“ အခန်းရလည်း ဘာလုပမြလဲ ကမန်းကတမ်းနဲ့ အခွိနကြလည်း ရတာမဟုတဘြူး၊ ဒီလိုလုပ် ဇောသ်ာ နရောကောင်းကောင်း စုံစမ်းထားလိုကြ၊ နောကတ်ဈပတ် သငတ်န်းမရှိတဲ့နေ့ ဇောန်ဲ့ တနေ့လုံးနမယ်ေ မကောင်းဘူးလား ”

“ မနကဖြှန် သငတ်န်းပိတတ်ာဘဲ ”

“ အာ မနကဖြှနတ်ော့ မဖြစ်ဘူး၊ ဒေါလြေးဆီ သှားရမယ်၊ ဒေါလြေး ခေါထြားတယ် ”

“ ဘာလုပဖြို့လဲ ”

“ သိဘူးလေ၊ သူ့တူမကို လှမ်းလို့နမှောပေါ့ ”

“ သဘကခြါရော ”

“ နောကတ်ဈပတလြုပကြှာ၊ ခဏလောကအြောကထြားလိုကြ နောြ ဇောရြာ ”

“ ဟိုတယဘြဲ သှားမယန်ောြ နောကတ်ပတလြည်း ”

“ အင်းပါ၊ ဒီမှာလေ မတွေ့ဘူးလား၊ ရုပဖြကြကြရိယာ ”

မမက ပြောပြောဆိုဆို အိပထြဲက မကြမြှနကြို ထုတတ်ပပြှတယ်။ မမပုံကိုကြည့်ပြှီး

“ ဟီး ဟီး ”

“ ဘာရယတ်ာလဲ ”

“ မမက မကြမြှနန်ဲ့ ခစွစြရာလေး ”

“ ခစွစြရာလေးဆိုပြီး ရယစြရာလား ”

“ ရယမြှာပေါ့ မမက မှနကြတံဆိပမြှ မဖြုတတ်ာ ”

မမက မကြမြှနကြို ဖြုတကြှည့ပြှီး

“ အဲတော့ အခန်းမရတာ ကောင်းတာဘဲ၊ အခန်းရရင် ကမန်းကတမ်းနဲ့ မကြမြှနကြှီးတပပြှီး ဝငသ်ှားမှ အရှကလြုံးလုံးကြဲမှာ ခစ် ခစ် ခစ် . . ရော့ ဖြုတပြေး ”

“ ဒါပြီးရင် ဘယသ်ှားမလဲ ”

“ သှားတော့ဘူးကြာ ပြနမြယ် ”

“ မမ အအေး ထပသ်ောကအြုံးမလား ”

ကနွောသ်ောကလြိုကလြို့ ကုနသ်ှားတဲ့ သူ့အအေးခွကကြို ပြရင်းပြောတော့

“ ဟငအြင်း သောကတ်ော့ဘူး ”

“ အင်း ဒါဆိုလည်း သှားမယ်၊ ညီလေးရေ ဒီမှာ ပိုကဆြံလာယူဟေ့ ”

တဆကတ်ည်း စားပြဲထိုးကောငလြေးကို လှမ်းခေါလြိုကတ်ယ်။ အတောဘြဲ၊ ဒီအခွိနဆြို ဘတဈြကားက ကြပပြှီဆိုတော့။

===============================

“ ဟဲ့ ကောငမြလေးတဈယောကြ သားဆီဖုန်းဆကတ်ယ် ”

အိမထြဲလှမ်းဝငဝြငခြငွြး အမေ့ပြောကြောင့ြ ဘယသ်ူမှန်း ခကြခြငွြးသိပမေဲ့

“ ဘယသ်ူတဲ့လဲ အမေ ”

“ ဘယသ်ိမလဲ၊ နာမညမြပြောဘူး တောရြေ့၊ အင်ျဂလိပစြကားပြော သငတ်န်းကတဲ့ ”

“ ဘာကိစ်စတဲ့လဲ ”

“ ဟဲ့ ကြုပကြ ဘယသ်ိမလဲ၊ ဘာကိဈစလဲ မေးတော့ နောကမြှ ပြနဆြကလြိုကပြါ့မယရြှငတ်ဲ့ ”

အမစေိတမြရှညသ်လို မဲ့ရှဲ့ပြီးပြောတဲ့ အပြောကို ကနွောကြ ရယရြင်း၊ အကြံရတာနဲ့

“ သငတ်န်းကြေး အကြှေးတောင်းတာလား မသိဘူး အမေ ”

“ ဟဲ့ နငကြ သငတ်န်းကြေး မပေးရသေးဘူးလား ”

“ ပေးပြီးပါပြီ အမရေ၊ အခု ဒီတဈလအတွကျ တောင်းတာလားမှ မသိတာ ”

“ ဒါဆိုလည်း နောကတ်ဈပတ် သငတ်န်းတကရြင် ယူသှား ”

“ အခုပေးထားလေး အမေ ”

“ မပေးထားဘူး၊ နင့လြကထြဲ ပိုကဆြံထည့ထြားရင် ကြာကြာခံတာခမဟုတဘြူး၊ သငတ်န်းသှားတဲ့နေ့မှ ငါ့ဆီကတောင်း ”

“ ဟုတ် ”

အား ဟား . . အကြံကောင်းတော့ တဈခကြြ၊ ငှလေိုနတောနဲ့ အတောဘြဲ။ မမနဲ့ ဟိုကိဈစအတွကြ သုံးရအုံးမယဆြိုတော့။

ကမန်းကတမ်းအခန်းထဲ ဝငပြှီး မမဆီ ဖုန်းကောကလြှည့လြိုကတ်ယ်။ ဘာများအရေးကြီးလို့ပါလိမ့ြ။ မဆကစြဖူး၊ အိမသ်ာထဲက ရမွေား ကုနန်လေို့လား။ ဟိုတခါ ဖုန်းနံပါတပြေးတုန်းက ပေါကကြရပြောထားတာ ပြနသ်တိရပြီး ကိုယ့ဟြာကိုယ် ပြုံးမိတယ်။ ထငတ်ဲ့အတိုင်း မမ ဖုန်းကိုငတ်ယ်။

“ မမလား ”

“ အင်း ”

“ အရေးကြီးလို့လား ”

“ ပြောစရာရှိလို့ ”

“ ပြောလေ ”

“ အခုပြောလို့ မဖြစ်သေးဘူး၊ ညကြ ဆကလြိုကြ ”

“ အင်း ဘယအြခွိနလြဲ ”

“ ၉ နာရီလောကျ ”

“ အင်း ”

“ ဒါဆို ဖုန်းခလွိုကတ်ော့မယ် ”

ဖုန်းခပြှီးမှ သတိရလိုကတ်ယ်၊ ဘာများအရေးကြီးပါလိမ့ြ၊ နဲနဲပါးပါး အရိပအြမှကလြောကတ်ောင် မမေးလိုကရြ။ အခုမှ စိတထြဲက ခုလုခုလုကြီး ဖြစ်လာတယ်။ မမ ဘာများအရေးကြီးလို့ပါလိမ့ြ။ ဟိုတယကြို မလိုကတ်ော့ဘူးလို့များ ပြောမလို့လားမသိ။ အဲဒီအတွေး ခေါင်းထဲဝငလြာမှ လူက နမထေိထိုငမြသာ ပိုဖြစ်သှားတယ်။ ၉ နာရီထိုးတာနဲ့ ဖုန်းကောကလြှည့လြိုကတ်ယ်။ ခကြခြငွြးဘဲ တဖကကြ ပြနထြူးသံကြားလိုကတ်ော့

“ မမ ”

“ တခါတည်း အဲဒါမွိုးဆို အငမြတန် တိကြ ”

“ မမ ဘဲပြောတော့ ၉ နာရီဆို ”

“ သိတယ် သိတယ်၊ ဒါကြောင့ြ ၉ နာရီထိုးခါနီးကတည်းက ဖုန်းနားထိုငစြောင့န်တော၊ အခွိနတ်ိကတွတမြှန်းသိလို့ ”

“ အရေးကြီးတယဆြို ”

“ အရေးမကြီးပါဘူး၊ ပြောစရာရှိလို့ပါဆို ”

“ ဘာလဲဟင် မမ ”

“ ဇောြ မနကဖြှန် အငတ်ာဗွူးရှိတယ်၊ အဲဒါ လာနိုငမြလား မေးမလို့ ခစ် ခစ် ”

“ ဘာ အငတ်ာဗွူးလဲ မမ ”

“ အငတ်ာဗွူး ဆိုမှတော့ လူကို ဗွူးမှာပေါ့ ခစ် ခစ် ”

“ ဘယသ်ူက ဘာအတွကြ ဗွူးမှာလဲ ”

“ ခစ် ခစ် ကဲ ပြောပြမယ်၊ ဒီနေ့ မမ ဒေါလြေးတို့အိမသ်ှားတယလြေ၊ ဇော့ကြို ပြောထားတယ် မဟုတလြား ”

“ အင်း အဲဒါဘာဖြစ်လဲ ”

“ အဲဒါ ဒေါလြေးက ဇောန်ဲ့အကြောင်းကို သိသှားပြီ ”

“ ဟင် မမက ပြောပြလိုကလြို့လား ”

“ အင်း၊ ဒေါလြေးက နင် ငါ့အိမမြှာ လာအိပတ်ုန်းက နင့တ်ဈယောကတ်ည်း လာအိပတ်ာမဟုတဘြူး ဆိုတာ ငါသိတယတ်ဲ့၊ ဘယသ်ူနဲ့ လာအိပလြဲ ဆိုတာ ငါ့ကို မှနမြှနပြှောဆိုလို့ ”

“ ဒေါလြေးက ဘယလြိုသိတာလဲ ”

“ မမလည်း မသိဘူး၊ သူ့အိမမြှာ ခွရောလကရြာ ပကြလြို့ဘဲလား၊ အိမန်ားက တဈယောကယ်ောကပြှောလို့ဘဲလား မမလည်းမသိဘူး၊ သူလည်း မပြောပြဘူး ”

“ အဲဒါ မမက မလိမလြိုကဘြူးလား ”

“ ဒေါလြေးဆိုတော့ မလိမတ်ော့ဘူး၊ အမှနအြတိုင်းဘဲ ပြောလိုကတ်ယ် ”

“ ဒေါလြေးဆို ဘာဖြစ်လို့ . . . ”

“ ဪ ဇောကြလည်း၊ ဒေါလြေးက မမေေ့ညီမ အငယဆြုံး၊ ငယင်ယလြေးကတည်းက မမနဲ့ သူငယခြငွြးလို နလောတာ၊ မမကို အခစွဆြုံး၊ နောကြ ဒေါလြေးနဲ့ မမက တဈယောကန်ဲ့ တဈယောကြ အကြောင်းသိ ”

“ အဲဒါနဲ့ ဘာဆိုငလြို့လဲ ”

“ ဆိုငတ်ာပေါ့၊ ဒေါလြေးက တခွားသူတွလေို မဟုတဘြူး၊ အရာရာကို လကတ်ှေ့ကကြဘွဲ စဉြးစားတာ၊ မမနဲ့ စိတခြငွြးတူတယ် ”

“ မမနဲ့ ဘယလြို စိတခြငွြးတူတာလဲ ”

“ ဪ ဇောကြလည်း မမနဲ့ ဒီလောကပြေါင်းနပြေီး မမအကြောင်း မသိဘူးလား၊ မမက အီစီကလီတွေ မလုပတ်တဘြူး၊ လုပခြငွတ်ာဆို လကတ်ှေ့ကကြ လုပလြိုကတ်ာဘဲ၊ ဒါတောင် မသိဘူးလား ”

“ ဟီး အခုမှ သချောသိတော့တယ် မမရ၊ အစက ထငရြုံထငတ်ာ၊ မမက ပြင့ပြှင့်လင်းလင်းနဲ့ တမွိုးဘဲလို့ ”

“ အမယ် မသိပါဘူးနောျ၊ အခုမှ ရောမခန်ဲ့ ”

“ မခပြါဘူး မမရဲ့၊ ကနွောကြ အဲလို ပြင့ပြှင့်လင်းလင်းရှိတာကို ကြိုကတ်ာ၊ တခွားမိန်းကလေးတွလေို မူလဂွီမာလဂွီ လုပပြှီး အီစီကလီ ပြနတောမွိုးဆို မကြိုကဘြူး ”

“ အမယ် အမယ် ဇောကြ အဲဒါမွိုးတွေ့ဖူးလို့လား ”

“ ကိုယတ်ိုငတ်ော့ ဘယတ်ှေ့ဖူးမလဲ၊ ကနွော့ြ သူငယခြငွြး ရည်းစားတွဆေို အဲလိုမွိုး၊ ဘာတွမှန်ေးမသိပါဘူး မမရယ် ရှုတရြှကခြတန်တောဘဲ၊ စိတည်ဈစရာကြီး ”

“ ရည်းစားထားတာ ခစွလြို့ထားတာဘဲ ဇောရြယ်၊ စိတည်ဈနရရေင် ဘာလုပဖြို့ ထားမလဲ၊ တဈယောကန်ဲ့တဈယောကြ အစွမ်းကုနခြစွပြေါ့၊ မဟုတဘြူးလား၊ ခစွလြို့ မမအပျိုဘ၀ ဇော့ကြို ပေးလိုကတ်ာပေါ့ ”

“ ဇော့ြ လူပျိုဘဝလည်း မမကို ပေးလိုကတ်ာဘဲဟာ ”

“ အမယ် သူကများ နာရတယရြှိသေး ”

“ နာတာပေါ့ မမရ၊ ပထမဆုံးအကြိမ် လုပတ်ုန်းကလေ အောကတ်ောကတ်ောကန်ဲ့ နာတယ် မမရ၊ မမရာ မနာဘူးလား ”

“ နာတာပေါ့၊ မှတမြိလား အဲဒီတုန်းက သှေးတွေ တွေ့ပြီး မမလေ အရမ်းဝမ်းနည်းသှားတာ၊ သှားပြီ၊ ငါ့အပျိုဘဝလေးတော့ သှားပြီပေါ့လေ၊ နောကမြှ ငါကြနပေလြို့ ပေးလိုကတ်ာဘဲလဆေိုပြီး စိတဖြှလေိုကရြတာ ”

“ အင်း မှတမြိတယ် မမ၊ မမငိုတော့ ကနွောြ ဘာလုပရြမှန်းတောင် မသိဘူး၊ ဆောရီး ဆောရီးလို့ဘဲ ပြောရမလား၊ အုံဖြ အုံဖြ ဆိုပြီး မန်းမှုတပြေးရမလား၊ ဘာလုပလြို့ ဘာကိုငရြမှန်းတောင် မသိဘူး ”

“ သှား . . ဇောကြတော့လေ ပြောလိုကရြင် ခစ် ခစ် ”

“ အဲဒီနောကပျိုင်း မမရော ဇောရြော ကောင်းခကြကြတော့ လနထြှကန်တောဘဲနောြ မမ ”

“ အင်း ”

“ သိလား မမ၊ ဇောလြုပတ်ိုင်း မမ ကောင်းတယ် ကောင်းတယလြို့ အောတ်ာလေ၊ အရမ်းကြိုကတ်ာဘဲ ”

“ လာပြီ၊ ဇောြ နောြ ရှကစြရာတွေ လာမပြောနဲ့ ”

“ တကယပြှောတာ မမရ၊ အဲလို မမက ကောင်းတယ် ပြောလေ ဇောကြ ပိုလုပခြငွဘြဲ ”

“ မမ မအောပြါဘူးနောြ ”

“ အောပြါတယ် မမရ၊ အောတ်ာမှ အကယွကြှီး ”

“ သိပါဘူး၊ အဲဒီအခွိနဆြို မမ ကိုယ့ကြိုယကြို ဘာဖြစ်မှန်းကို မသိတော့ဘူး ”

“ ကနွောြ လုပတ်ာ ကောင်းလို့ပေါ့နောြ မမ ”

“ သိပါဘူးဆို ”

“ သိပါတယ်၊ ကောင်းတယပြှောပါ မမကလည်း လုပရြတဲ့သူ အားရှိအောင် ”

“ လူလညလြေးနောြ ”

“ ပြောပါ မမရာ ”

“ အင်းပါ ကောင်းပါတယ် ဇောလြုပတ်ာ အရမ်းကောင်းပါတယရြှင်၊ ကဲ ကြနပေလြား ”

“ အသဲထဲထိကို ခိုကသ်ှားတာလည်း ထည့ပြှောအုံးလေ မမ ”

“ ဟုတပြါတယရြှင်၊ အသဲထဲထိ ခိုကသ်ှားပါသတဲ့ရှင့် ”

“ ဟီး ဟီး ဟီး ဟီး အဲလိုတွကြေောင့ြ မမကို ခစွရြတာ၊ အခုတောင် တွေ့ချင်လြာပြီ ”

“ ဟေ့ ဟေ့ နပေါအုံး သူလုပတ်ာနဲ့ စောစောက ပြောတာတောင် ဘယရြောကသ်ှားမှန်းတောင် မသိဘူး ”

“ အဲ ဟုတသ်ားဘဲ ဒေါလြေးသိသှာတော့ ဘာဖြစ်လဲ အဲ အဲ နအေုံး မမကို ဇောတ်ဈခုပြောမလို့ ”

“ ဘာလဲ ”

“ နောကတ်ပတ် တွေ့ဖို့ကိဈစလေ၊ ဇောစြုံစမ်းထားတာ ဟိုတယတ်ှေ ၄ – ၅ ခုရှိတယ်၊ မမကို သငတ်န်းတကတ်ဲ့နေ့မှ ပြမယ်၊ အဲဒီထဲက မမကြိုကတ်ာ ရှေး ”

“ အဲဒီဟိုတယကြ အခု လိုချင်မြှ လိုတော့မှာ ”

“ ဘာဖြစ်လို့လဲ့ ”

“ ဪ ဇောကြလည်း၊ ဒေါလြေးက မေးတော့ မမက အကုနပြှောပြလိုကတ်ာ မနေ့က ဟိုတယရြှာတဲ့ ဇာတလြမ်းထိ ”

“ အဲဒီတော့ ဒေါလြေးက မမကို ဘာပြောလဲ ”

“ ဒီလောကတ်ောင် နံ့ရသလားဆိုပြီး ပေါငတ်ှင်းကြော ဆှဲလိမတ်ာပေ့ါ ”

“ အရမ်းနာသှားလား မမ ”

“ အင်းပေါ့၊ ပေါငရြင်းမှာဆို ညိုမဲသှားတာဘဲ ”

“ အရမ်းနာသှားလား မမ၊ တွေ့မှ ပြောကသ်ှားအောင် ဇောြ အာငှေ့ပေးပြီး ကုပေးမယန်ောြ ”

“ တကယလြား ”

“ အင်း တကယပြေါ့ ”

“ ဒီလိုမှန်းသိရင် အများကြီး ဆှဲလိမတ်ာ ခံလိုကပြါတယ် ခစ် ခစ် ”

“ ဟင် တကယ် မဟုတဘြူးလား ”

“ တကယတ်ော့ တကယပြေါ့၊ သိပမြနာပါဘူး၊ မမက အတင်းအောတ်ော့ သူက တအား မလုပတ်ော့ဘူးပေါ့.. ”

“ ပြီးတော့ရော ”

“ ပြီးတော့ ရှင်းပြတာပေါ့၊ သိတယမြဟုတလြား၊ ခစွသ်ူချင်ြးဆိုတော့ ဒီလိုဘဲ ဖြစ်တတတ်ာဘဲဟာ၊ ပြီးတော့ မမအကြောင်းလည်း သူသိတော့ သိပတ်ော့မပြောပါဘူး၊ သူ့တုန်းကလည်း ဒီလိုဘဲဟာကို ”

“ သူ့တုန်းက ဘယလြို ဒီလိုဘဲလဲ ”

“ အာ ဇောကြလည်း သူ့အကြောင်းမမ မပြောချင်ပြါဘူး၊ ကိုယ့အြကြောင်းဘဲ ကိုယပြှော ”

“ အင်းပါ၊ ဒီတော့ သူကဘာပြောလဲ ”

“ နငတ်ို့ ဒီလောကဖြစ်နကြရေင် ဟိုတယတ်ှေ ဘာတွေ လွှောကမြသှားနကြနေဲ့တဲ့၊ လူတွေ သိပြီး နာမညပြကြမြှ ပိုဆိုးမယတ်ဲ့၊ တွေ့ချင်ရြင် ငါ့အိမမြှာဘဲ လာတွေ့ကြတဲ့၊ နင့ကြောငလြေးကို အရငခြေါလြာအုံးတဲ့၊ ငါသဘောတူမှ ပေးတွေ့မှာတဲ့၊ ငါသဘောမတူရငတ်ော့ နငဖြှတပြဈရမယန်ောတ်ဲ့ ”

“ ဟာ မမကလည်း သဘောမတူရင် ဘယလြိုလုပမြလဲ ”

“ အင်းလေ ဒါကြောင့ြ မမ ပြောလိုကတ်ယ်၊ ဒေါလြေး သဘောတူတူ မတူတူ မမကတော့ ဇော့ကြိုဘဲ ခစွတ်ာလို့ ”

“ ဒီတော့ သူကဘာပြနပြှောလဲ မမ ”

“ မနကဖြှန် ခေါလြာခဲ့တဲ့ ”

“ အငတ်ာဗွူးပေါ့လေ ”

“ အင်း အငတ်ာဗွူး၊ တူမပေးမဲ့ အငတ်ာဗွူး ခစ် ခစ် ခစ် ”

“ ဒါဆို ဘယအြခွိနသ်ှားကြမလဲ ”

“ မနကြ ၁၀ နာရီလောကြ လမ်းထိပမြှာဆုံမယလြေ၊ ပြီးတော့ ထုံးစံအတိုင်း မုန့လြေးဘာလေး ဝယပြှီး သှားတာပေါ့၊ အင်း အင်း ရှှပေုဇွနဆြိုကောင်းမယ်၊ သူကြိုကတ်ယ် ”

“ အင်း ဒါဆို မနကစြာလည်း မမနဲ့ဘဲ အပြငမြှာစားမယလြေ ”

“ အင်း ဒံပေါကသ်ှားစားကြမယလြနေောြ ဇောြ ”

“ ကောင်းတယ် ကောင်းတယ် မမ ဒေါလြေးအတွကပြါ ဝယသ်ှားတာပေါ့ ”

“ ရလညေဖြားတော့မယပြေါ့လေ ဟုတလြား ”

“ ဟီး ဟီး ပေါတ်ငကြှီးများ ဖြစ်သှားမလားမသိဘူး၊ မကြန်ှာတော့ အပူသား မမရ၊ ဒါနဲ့ ဟိုရောကရြင် သူ့ကို ဘာပြောရမလဲ ”

“ How are you Aunty လို့ နှုတဆြကလြိုကပြေါ့ ခစ် ခစ် ”

“ ဟောင်းတာယူ၊ သဈတာငါ့ပေး လို့လား ”

“ အင်း အဲ ဟုတဘြူး ဟုတဘြူး တူမ ငါ့ပေးလို့ . . ခစ် ခစ် ခစ် ”

“ ဟီး ဟီး ဟီး ”

——————————–

လကဆြောငထြုပတ်ှေ ဆှဲပြီး ခွံတံခါးဝရောကတ်ော့ အိမထြဲမှာ ဘယသ်ူမှမတွေ့၊ တံခါးဝက ခေါင်းလောင်းလေးကို တီးပမေဲ့ ဘယသ်ူမှ မထွကလြာ၊ သော့ကလည်း ခတလြို့။

“ ဒေါလြေး အပြငသ်ှားလား မသိဘူး၊ အဲ နအေုံး နအေုံး အိပထြဲမှာ သော့ရှိသေးတယထြငတ်ယ် ”

ပြောရင်း သူ့အိပကြို ဟိုနှိုကြ ဒီနှိုကြ နှိုကလြိုကတ်ော့ သော့ကထွကလြာတယ်။

“ တောသ်ေးတာပေါ့၊ ပါလာသေးလို့ ”

ဆိုပြီး လကလြွှိုလို့ သော့ဖြင့်တယ်။ ခွံတခါးပြင့တ်ာနဲ့ အိမထြဲလှမ်းဝငရြင်း ဒေါလြေး ဒေါလြေးလို့ လှမ်းအောပြမေဲ့ တုတတ်ုတမြွှမလှုပ်၊ အိမတ်ံခါးကြီးပါ သော့ခတလြို့။

“ အပြငသ်ှားတယထြငတ်ယ်၊ လာ အိမထြဲမှာ စောင့မြယ် ”

ဆိုပြီး လကကြနွသ်ော့ကို သူ့သော့နဲ့ ဖြင့တ်ယ်။ တဆကတ်ည်း ကနွော့ကြို

“ ဇောြ ခွံတံခါး သော့သှားပြနခြတလြိုကလြေ ”

“ အင်း အင်း ”

လကထြဲက ဆှဲလာတဲ့ အထုပကြို အပေါကြ၀ ခပြှီး ခွံတံခါးက သော့ကို သှားပြနခြတလြိုကတ်ယ်။ ပြနလြာတော့ မမက အိမထြဲ ရောကပြှီ။ အထုပတ်ှလည်ေး မတွေ့တော့။

“ မမ မမ ”

တံခါးဝက လှမ်းအောတ်ော့

“ အထဲမှာ၊ ထိုငလြေ တခါတည်း မရောကဖြူးတာကြနတောဘဲ ”

အထဲက လူမတွေ့ဘဲ အသံခညွြး ထွကလြာတယ်။ ဒါနဲ့ အိမရြှေ့က ခုံမှာ ဝငထြိုငလြိုကတ်ယ်။ ဒေါလြေးနဲ့ လာတွေ့တယ် ဆိုတဲ့ အသိကြောင့လြားမသိ၊ လူက အလိုလိုနရင်ေး ရှိနန်တယ်ေ။ ခဏနတေော့ မမအထဲက ထွကလြာပြီး

“ အထုပတ်ှေ သှားထားတာ၊ ခဏထိုငအြုံး အပေါမြှာ သှားကြည့်အြုံးမယ် ”

ပြောပြောဆိုဆို မမ အပေါထြပကြို တကသ်ှားတယ်၊ တအောကလြောကကြှာတော့

“ ဇောရြေ ဇောြ ခနလာပါအုံး ”

“ အပေါထြပကြ အောခြေါသ်ံကြားတာနဲ့ ကနွောလြည်း ကမန်းကတမ်းအပေါပြှေးတကရြင်း

“ မမ မမ ဘယမြှာလဲ ”

“ ဒီဘကကြ အခန်းမှာ ”

အသံကြားရာ အခန်းထဲကို လှမ်းဝငလြိုကတ်ော့ ဘယသ်ူမှ မတွေ့၊ ပြနလြှည့မြလို့ အလုပတ်ဆကတ်ည်း တံခါးပိတသ်ံကြားလိုကရြလို့ နောကလြှည့အြကြည့်ြ

“ ဟာ မမ မမ ”

ရုတတ်ရကြ တွေ့လိုကရြတဲ့ မမကို အံသှသင့ပြှီး ကြောငပြှီးကြည့်န်မေိတယ်၊ မထငမြှတလြိုကြ၊ မမကိုယပြေါမြှာ အောကခြံ ဘရာစီယာနဲ့ ပငတ်ီဘဲ ကနွတ်ော့တယ်။ ပြူးတူးပြဲတဲနဲ့ အံ့သှတကြီး ကြည့်န်တေဲ့ ကနွော့ကြို မမက ပြုံးရင်း အာလုပသ်ံကြီးနဲ့

“ ဟဲ ဟဲ ဟဲ ဟဲ ဟောဒီက မောငလြေးကို မမက ခစွလြို့ အဲ့လို ကြံစညရြတာပါကြယ် ဟဲ ဟဲ ဟဲ ဟဲ ”

ပြောရင်း အနားတိုးလာတော့ ဘယရြမလဲ ။ ဖြတကြနဲ သဘောပေါကလြိုကပြှီး အာကမွခံ

“ ခမွြးသာပေးပါ မမရယ် ကနွော့ကြို ဒီလို အတင်းမလုပပြါနဲ့ မမနောြ ကနွော့ကြို အတင်းမလုပပြါနဲ့ ”

ပြနပြှောရင်း အနားတိုးလာတဲ့ မမကို ပြေးဖကလြိုကတ်ယ်။ မမက ပြနဖြကရြင်း

“ ဟငအြင်း ဟငအြင်း မရဘူး မရဘူး မမက ခစွလြို့ပါကြယ် . . . ခစ် ခစ် ခစ် ခစ် ”

နှစ်ယောကသ်ား ဖကရြကြ ပတခြွာလညလြို့ အနားက ကုတငပြေါကြို ဝုန်းကနဲ ပြုတကြသွှားလသညေပြေါ့။

“ မမ ဒေါလြေးက ဘယသ်ှားလို့လဲ့ ”

လုံးလားထွေးလားနဲ့ဘဲ သိချင်စြိတကြို မမှိုသိပန်ိုငဘြဲ မေးကြည့်တ်ော့

“ အပြငသ်ှားတာနမှောပေါ့၊ အင်ျကြီခွှတလြိုကလြေ တောကြှာ ကြကေုနမြယ် ”

“ အင်း အင်း၊ ဒေါလြေးက ဘယတ်ော့ ပြနလြာမှာလဲ ”

ကမန်းကတမ်းကုန်းရုနထြပြီး ဝတထြားတဲ့ အဝတအြစားကို ကိုယ့ဟြာကိုယ် ဆှဲခွှတရြင်း ထပမြေးလိုကတ်ယ်။

“ သိဘူး၊ သူမလာခင် မှနမြှနလြုပ် လာ ”

မမက သူဖာသာ ပငတ်ီကို ဆှဲခွှတရြင်း ဖြတယ်ေ။ ကနွောကြ အဝတဗြလာနဲ့ ကုတငပြေါြ ဝငအြထိုင်

“ မှနမြှနလြာပါဆို ”

မမက အားမလိုအားမရ ကနွော့လြကကြို လှမ်းဆှဲပြီး သူ့ပေါငကြှားကို မကြန်ှာအပခြိုင်းတယ်။ အလိုကတ်သိဘဲ သူ့အကြိုကလြိုကြ လိုကတ်ော့ မမဆီက အသံတွေ ထွကလြာတယ်။ ပထမတော့ တိုးတိုး နောကတ်ော့ တားမရတော့ ထုံးစံအတိုင်း သူ့ခံစားခကြပြေါင်းစုံ၊ သူဖြစ်ချင်တ်ာတွေ၊ ညည်းတွားသံတွဟော သံစဉအြနိမ့အြမှင့အြလိုကြ တန်းစီထွကလြာတော့တာဘဲ။

အဲဒီသံစဉတ်ှနေောကြ ကနွောြ မနည်းမှီအောင် လိုကကြနရတေယ်။ သိတဲ့အတိုင်း မမက တောရြုံနဲ့ အာသာမပြတတ်ေ၊ ဒီတော့ ဘယလြောကကြှာသှားတယ် မသိ၊ သူစိတကြွနပေလြောကတ်ဲ့အခွိန် ရောကတ်ော့မှ

“ အဲတော့ ဒေါလြေး ပြနရြောကန်ပြေီလား မသိဘူး ”

အလန့တ်ကြားနဲ့ အခုမှသတိရပြီး ပြူးတူးပြာတာနဲ့ သူ့အဝတအြစားတွေ ကမန်းကတမ်း ပြနစြှပတ်ော့တာပါဘဲ။ ကနွောလြည်း ရူးကြောငမြူးကြောငန်ဲ့ သူလုပသ်လို ကမန်းကတမ်း ပြနဝြတရြင်း တွေးမိတာက ပြနရြောကန်ရငေတ်ော့ စောမှသန်တာဘဲ … မကြန်ှာ ပူလိုကမြယ် ဖြစ်ချင်ြး။ ဘယန်ရော သှားထားရမှန်းတောင် မသိ။

“ ဇောြ ဒီမှာကြည့်ပြါအုံး အဆငပြှပြေီလား ”

မမက သူ့အဝတကြို ဟိုဆှဲ ဒီဆှဲလုပပြှီး ခေါင်းဖီးရင်း သူ့ကို ကြည့်ခြိုင်းတယ်။

“ အင်း အင်း အပျိုလေး အတိုင်းဘဲ ”

“ လုပပြှီ၊ သချောကြည့်ပြါဆို ”

ပြောရင်း ဟိုလှည့ဒြီလှည့ြ လှည့ပြှတော့

“ ပြပေါတယဆြို မမကလည်း၊ လာလုပပြှမနနေဲ့နောြ၊ ကုတငပြေါပြှနရြောကသ်ှားမယ် ဟင်း ”

ကနွောကြ ကြိန်းဝါးပြလိုကတ်ော့မှ

“ ခစ် ခစ် ခစ် ခစ်၊ လာ လာ ဇောလြည်း ခေါင်းဖီးလိုကအြုံး တခါထဲ ပြနတောဘဲ ”

“ ပြမှာပေါ့ မမဘဲ ဖြတာလေ ”

မမက ရှကပြှုံးလေး ပြုံးရင်း

“ ဇောလြုပပြေးတာတွေ အရမ်းကောင်းတာဘဲ သိလား ”

ပြောရင်း သူ့လကကြ ဘီးနဲ့ ဖီးပေးတယ်၊ ကနွောကြ သူ့စကားကြောင့ြ စိတယ်ားသှားပြီး ခါးကို ဆှဲဖကလြိုကတ်ော့

“ ဟေ့ ဟေ့ ဒီမှာ ခေါင်းဖီးပေးနတယေလြေ ”

ကိုယကြို နောကလြှနရြင်း ခေါင်းကို ဆကဖြီးပေးတော့ မမအောကပျိုင်းက ကနွော့အြောကပျိုင်းနဲ့ တအားကပသ်ှားပြီး

“ ထပခြစွခြငွလြာပြနပြှနပြှီနောြ ဟင်း ဟင်း ဟင်း ”

“ ဟင်း ဟင်း ဟင်း လုပမြနနေဲ့ ဒေါလြေး ပြနမြရောကသ်ေးရင် ထပခြစွြ ထပခြစွြ၊ ဒီမှာ ရတေောငမြဆေးရသေးလို့ စေးကပကြပန်ဲ့ ”

“ အခုသှားဆေးလိုကပြါလား၊ ကနွောလြည်း ဆေးအုံးမယ် ”

“ နပေါအုံး သှားကြည့်လြိုကအြုံးမယ်၊ လာ လိုကခြဲ့ ”

မမက ကနွော့လြကဆြှဲရင်း အခန်းတံခါး အသာဖြင့လြို့ အပြငကြို ချောင်းကြည့်လြိုကတ်ယ်။ ဘယသ်ူမှမတွေ့၊ ဒါနဲ့ ၂ ယောကသ်ား လကတ်ှဲလို့ လှခေါးဆီ လွှောကလြာပြီး အောကကြို ကြည့်လြိုကတ်ော့မှ

“ ဟင် ဒေါလြေး ”

မမပါးစပကြ တိုးတိုးလေး အသံထွကလြာတယ်။ မမနောကကြ အသာလှမ်းကြည့်လြိုကတ်ော့ ဒေါလြေး အောကထြပကြ ဆိုဖယပေါထြိုငပြှီး နားမှာ နားကြပကြှီးတတလြို့ လကထြဲက Walkman စီဒီပလရော လေးကို ကလိနတယ်ေ။ အရှငလြတလြတကြှီး ဒေါလြေးကို မှငလြိုကရြတော့ ရငထြဲ ထိတကြနဲ ဖြစ်သှားပြီး

“ ဟင် ဘယလြိုလုပကြှမလဲ မမ ”

“ လာ အခုမှ ကြောကမြနနေဲ့ ”

ပြောပြောဆိုဆို မမက ဦးဆောငပြှီး လှခေါးကဆင်းသှားတော့ ကနွောကြ နောကကြ ကုတခြွောင်းကုတခြွောင်းနဲ့ လိုကလြာရင်း လှခေါးတဝကလြောကအြရောကမြှာ

“ ဒေါလြေး . . ပြနရြောကန်ပြေီလား ”

မမက အသံကယွကြယွန်ဲ့ သူ့အဒေါကြို လှမ်းနှုတဆြကတ်ယ်။ အသံကြားတော့ သူ့အဒေါကြ လှမ်းကြည့်ရြင်း ကနွောတ်ို့ကိုတွေ့တော့

“ မိမိုး လာစမ်း နငတ်ောတ်ောြ . . . ”

မကြန်ှာထား တင်းတင်း အသံမာမာနဲ့ ပြောရင်း လကထြဲက ပစ်စည်းကို စားပြဲကိုခပြှီး ထလာတယ်။ လှခေါးရင်းမှာဆုံတော့

“ လာစမ်း ”

ဆိုပြီး သူ့တူမလကကြို ဆှဲလို့ အတွင်းခန်းထဲ ခေါသ်ှားပါလရေော။

“ ဇောြ ခဏထိုငအြုံးနောြ ”

မမက ကနွော့ကြို လှမ်းပြောရင်း သူ့အဒေါဆြှဲခေါရြာ အတွင်းခန်းထဲ ကန့လြန့ကြန့လြန့န်ဲ့ ပါသှားတော့တာဘဲ။ ကနွောလြည်း မမပြောတဲ့အတိုင်း ဆိုဖာပေါြ ထိုငမြယအြလုပ် အတွင်းခန်းထဲက

“ အား အား ဒေါလြေး နာတယ် နာတယ် အား အား ”

အတွင်းခန်းထဲက ထွကလြာတဲ့ အသံကြောင့ြ လူက ထိုငတ်ော့မလို ကုန်းကြကြ ဖြစ်နရောကနေ ဆတကြနဲ မတတ်ပပြှနရြပမြိတယ်။ ဟိုကြ .. မမတော့ ဗငွြးခံထိနပြေီနဲ့ တူတယ်၊ ဘာလုပရြမှန်းမသိ၊ ထွကဘြဲ ပြေးရတော့ မလိုလို၊ ဒါမှမဟုတ် အတွင်းခန်းထဲ ဝငပြှီး သူ့ဒေါလြေးကိုဘဲ ပြေးတောင်းပနရြတော့မလိုလို၊ ဘာလုပလြို့ဘာကိုငရြမှန်းမသိ။ စဉြးစားနတေုန်းမှာဘဲ အတွင်းက မမအသံက တိတသ်ှားတယ်။

သချောအောင် ခဏလောကြ ရပပြှီးစောင့န်ားထောငကြှည့တ်ော့ ဘာသံမှ ဆကမြထွကလြာ။ ဒီတော့မှ ခုံပေါအြသာပြနထြိုငခြလွိုကတ်ယ်။ လူက ရငတ်ဒိတဒြိတန်ဲ့ မမှငရြတဲ့ အတွင်းခန်းထဲကိုဘဲ လှမ်းလှမ်းကြည့်န်မေိတယ်။

ကယောငခြွောကခြှားနဲ့ စောစောက ဒေါလြေး ခသွှားတဲ့ Walkman က နားကြပကြို ကောကစြှပလြိုကတ်ယ်၊ ရုတတ်ရကြ ကြားလိုကရြတဲ့ ကယွလြောငတ်ဲ့ တီးလုံးသံကြောင့ြ လန့ဖြှတပြှီး ကမန်းကတန်း နားကြပကြို ပြနဆြှဲခွှတလြိုကမြိတယ်။ အစကတည်းက လန့န်ရတေဲ့အထဲ ရုတတ်ရကြ နားစညကြို လာဆောင့တ်ဲ့ တီးလုံးသံက နဂိုကတုနန်တေဲ့ရငကြို ၃ ဆလောကြ ပိုတုနသ်ှားတယ်၊ လန့လြန့န်ဲ့ စားပြေဲ ပါကြ နားကြပကြို ကြည့်ရြင်း ဒေါလြေး နားများကန်းနသလေားလို့တောင် စိတပြေါကပြေါကန်ဲ့ တွေးမိလိုကတ်ယ်။

ဟော ထွကလြာပါပြီခငဗြွ၊ အဒေါန်ဲ့ တူမ။ တိုးတိုးကြိတကြွိတ် ဆှေးနှေးပြဲ ပြီးသှားပြီထငတ်ယ်။ မမက လကထြဲမှာ ဗန်းကလေးတခပြကြိုငလြို့၊ အဒေါန်ဲ့ တူမ ဆိုပမေဲ့ ကြည့်ရြတာ အရှယသ်ိပမြကြာသလိုဘဲ၊ ဒေါလြေးက ကနွော့အြဈကိုအရှယလြောကဘြဲ နမှော။ ကြီးရင် နဲနဲပေါ့။ မမ မကြန်ှာရိပကြို အကဲခတလြိုကတ်ော့ ထုံးစံအတိုင်း မပြုံးတပြုံးလေး။ ဘာမှန်းမသိ။

စားပြဲပေါလြာခတွဲ့ ဗန်းကို ကြည့်လြိုကတ်ော့ ကနွောဝြယလြာတဲ့ ရှှပေုဇွနကြိတန်ဲ့ ကောဖြီတဈခွကြ။မမက ဗန်းကို ကနွော့ရြှေ့တွန်းပို့ရင်း

“ ဇော့အြတွကြ ကောဖြီနဲ့ မုန့် ”

အမယ် ခပတ်ညတ်ညန်ဲ့ ကနွောဝြယလြာတဲ့ ပစ်စည်းနဲ့ ပြန်ဧည့ခြံနသေေး။ ပြီးတော့ တဆကတ်ည်း

“ ဒေါလြေး သူက သမီးပြောတဲ့ ကိုဇောြဦးလေ၊ ဇောြ ဒါက ဒေါလြေး ”

မမက ကနွောန်ဲ့ ဒေါလြေးကို မိတဆြကပြေးတယ်။ ကနွောကြ ထုံးစံအတိုင်း ယောငတ်ောငပြေါငတ်ောငန်ဲ့

“ ဟုတကြဲ့ ဒေါလြေး၊ မှငဖြူးနတောတော့ ကြာပါပြီ၊ အခုမှ လူချင်ြးတွေ့ဘူးတော့တယ် ”

သှားအဖြီးသားနဲ့ ပြနပြှောလိုကတ်ော့ ဒေါလြေးက အံ့သှသင့သ်ှားပြီး

“ အင် . . မင်းက ဒေါလြေးကို အရငကြ မှငဖြူးလို့လား ”

လှမ်းမေးတယ်။ ဒီတော့မှ ကန်ောျ စကားမှားသှားတာ သတိရပြီး

“ ဟို ဟို . . ဓာတပြုံထဲမှာ မှငဘြူးတာ ”

ဆိုပြီး အိမန်ံရံမှာ ကပထြားတဲ့ သူအလှရိုကထြားတဲ့ ဓါတပြုံကြီးကို လကည်ိုးထိုးပြလိုကတ်ော့

“ ဪ ”

ဆိုပြီး သဘောပေါကသ်ှားသလို၊ မမဆီက ခစ်ကနဲ ပါးစပကြို လကန်ဲ့ပိတလြို့ရယသ်ံ တိုးတိုးလေး ထွကလြာတယ်။ ဒေါလြေးက သူ့တူမကို မကြစြောင်းထိုးတယ်။

“ မောငဇြောြ မိဘများက ဘယသ်ူများလဲကြဲ့ ”

အငတ်ာဗွူးတော့ စပြီ၊ ဆိုင်းမဆင့ြ ဗုံမဆင့ြ။

“ ဦးတငမြောင်ဦး နဲ့ ဒေါန်ှယန်ှယခြင် ပါ၊ မမတို့နတေဲ့လမ်း နောကတ်ဈလမ်းမှာ နပေါတယခြငဗြွ ”

နဲနဲပိုပိုလိုလိုလေး ထည့ပြှောလိုကတ်ယ်။

“ အင်းလေ အခု မိမိုးပြောလို့ မင်းတို့အကြောင်းကိုတော့ သိပြီးပါပြီ၊ ဒါပမေဲ့ မင်းကို ကြည့်ရြတာ မိမိုးထကြ အများကြီးငယတ်ယဆြိုတော့ . . ”

“ ၃ နှစ်လောကဘြဲ ငယပြါတယ် ဒေါလြေး ”

အများကြီးမဟုတကြှောင်း ပြောပြလိုကတ်ော့

“ အေးကြယ် ဘယလြောကဘြဲ ငယင်ယပြေါ့၊ ဒေါလြေး ပြောချင်တ်ာက ယောကြြားနဲ့ မိန်းမဆိုတာယောကြြားက ကြီးရင် အရာရာ ပိုသင့တ်ောတ်ဲ့ သဘောပါ၊ နောကပြှီး မင်းက မင်းထကြ အသကကြှီးတဲ့ မိန်းကလေးကို လကထြပဖြို့ကြတော့ မင်းမိဘတွကေ လကခြံနိုငပြါ့လား ”

လကထြပဖြို့တဲ့၊ အမလေး ကြောထဲတောင် စိမ့သ်ှားတယ်၊ စဉြးတောင် မစဉြးစားခဲ့ဖူးတဲ့ ကိဈစ။ဒါပမေဲ့ ခပတ်ညတ်ညန်ဲ့

“ ကနွော့ြ မိဘတွကတေော့ အခုထိ ကနွော့ကြို ဘာမှ မပြောပါဘူး၊ ကနွော့ြ သဘောပါ ”

“ အေးလေ ဒါက မင်းအထငကြိုး၊ သူတို့ စိတထြဲမှာ မင်းက ကလေးဘဲ ရှိသေးတယ် ထငန်တေုန်းဆိုတော့ ဘယပြှောမှာလဲ ”

“ မဟုတဘြူး ဒေါလြေး၊ ကနွော့မြှာ အကိုတဈယောကရြှိသေးတယ်၊ သူ့တုန်းကလည်း သူကြိုကတ်ဲ့သူ သူယူတာဘဲ၊ အမတေို့က ဘာမှ မပြောပါဘူး ”

“ ဪ အဈကိုက အိမထြောငန်ဲ့လား ”

“ ဟုတကြဲ့ ဒေါလြေး၊ ကနွော့အြဈကိုနဲ့ ကနွောကြ ၁၀ နှစ်လောကကြှာတာ၊ ကနွော့အြဈကိုနဲ့ ကနွော့ကြှားမှာ တဈယောကကြ မှေးမှေးချင်ြး ဆုံးသှားပြီး အကြာကြီး သားသမီးမရတာ၊ နောကမြှ ကနွော့ကြို မှေးတာ´

“ ဪ ဪ ဒါကြောင့ြ မင်းကို အလိုလိုကထြားတယ် နမှောပေါ့ ”

“ ထငသ်လောကလြည်း မလိုကပြါဘူး ဒေါလြေး၊ အမကဆေို ကနွော့ကြို အမြဲ ဆူနေ ပြောနတောပါဘဲ ”

ကနွော့စြကားကြောင့ြ ဒေါလြေး ပြုံးပြီး

“ အခုခတ်ေ ကလေးတွကတေော့ လူကြီးတွေ မကြစြိနဲ့ကြည့်ရြင် ကန့လြန့ခြညွြးပါဘဲ၊ မိမိုးလည်း ဒီအတိုင်းဘဲ ”

“ ဟုတကြဲ့ ဒေါလြေး ”

ကနွောကြ ဒေါလြေးစကားကို သံယောငလြိုကတ်ော့

“ ဘာ ဟုတကြဲ့လဲ ”

မမက မကြမနေပန်ဲ့ ကနွော့ပြေါငကြို လှမ်းရိုကရြင်း ပြောတယ်။

“ အဲ အဲ မဟုတပြါဘူး ဒေါလြေး၊ ကနွောဆြိုလိုတာက လူကြီးတွကေ ကနွောတ်ို့ လူငယတ်ှအပေေါန်ားမလညတ်ဲ့ သဘောပါ ”

“ အေးလေ ဒါကထားပါ၊ အခုမင်းတို့ ၂ ယောကကြိဈစကို ဘယလြိုလုပမြလဲ၊ ရိုးရိုး သမီးရည်းစားဆို ဘာမှပြောစရာမရှိပမေဲ့၊ အခု မင်းတို့ဟာက အဆင့တ်ှေ လှနန်ကြပြေီဆိုတော့ ရှေ့ဆကြ ဘာလုပကြှမလဲ ”

“ ဒါကတော့ ဟို ဟို . . ”

ဘာပြောရမှန်းမသိ၊ မမက ဝငပြှောတယ်။

“ ဒေါလြေးကလည်း နောကကြှ သမီးတို့ လကထြပလြိုကရြင် ပြီးတာဘဲဟာ ”

“ အဲလို ပေါ့ပေါ့ မပြောနဲ့ မိမိုး၊ နငကြ မိန်းကလေး၊ ပိုအရေးကြီးတယ် ”

“ အင်းပါ သမီးသိပါတယ်၊ အခုလောလောဆယကြ ဘာမှ မစီစဉရြသေးလို့ပါ၊ နောကကြှ သူနဲ့တိုငပြငပြှီး သမီးတို့ ရှေ့ရေးကို စီစဉပြါ့မယ်၊ ဟုတတ်ယမြဟုတလြား ဇောြ ”

“ အင်း အင်း ဟုတတ်ယ် ဒေါလြေး၊ သူပြောတဲ့ အတိုင်းပါဘဲ ”

မမက ကနွော့ဘြကကြ အဆငပြှအေောင် ဝငပြှောတော့ ဒေါလြေးက မမကို

“ မိမိုး မိမိုး နငတ်ော့လေ နင် ”

“ ဒေါလြေးကလည်း စိတမြပူပါနဲ့၊ သမီးနားလညပြါတယ် ”

“ နားလညမြနနေဲ့၊ နငလြည်း ငယတ်ော့တာမဟုတဘြူး၊ ပြော့ပကြပြကြြ လုပမြနနေဲ့၊ ကိုယ့ကြိုယကြိုလည်း မိန်းကလေးဆိုတာ သတိရအုံး ”

မမကို ပြောရင်း တဆကတ်ည်း ကနွော့ကြိုပါ။

“ မင်းကိုလည်း ရှင်းရှင်းဘဲ ပြောထားမယ်၊ အခုဟာက မိမိုးကိုယတ်ိုငကြ မင်းဘကကြ ပါနလေို့ ဒေါလြေး ဘာမှဝငမြပြောချင်ဘြူး၊ တားရငလြည်း မင်းတို့က အပြငမြှာ ဖြစ်ချင်တ်ိုင်း ဖြစ်မှာဘဲ၊ ဒီတော့ တွေ့ချင်ရြင် ဒေါလြေးအိမမြှာဘဲ လာတွေ့၊ ဟိုဟိုဒီဒီ လွှောကသ်ှားပြီး အပြငမြှာ ဖြစ်ချင်တ်ိုင်း ဖြစ်မနနေဲ့၊ အဲ ဒေါလြေးက ဒီလောကခြှင့်ပြုထားပြီးမှ တခွိနခြွိနကြှ မင်းဘကကြ စဖောကလြာရငတ်ော့ ဒေါလြေးကတော့ ဒေါလြေးတူမဘကကြနပြေီး မင်းကိုလုပသ်င့တ်ာ လုပရြမှာဘဲ ”

“ ဟုတ် ဟုတကြဲ့ ဒေါလြေး၊ ကနွော့အြတွကတ်ော့ စိတခြပြါ ”

ကနွောကြ ကိုယ့ကြိုယကြို အာမခံလိုကတ်ယ်။ ဒီတော့ ဒေါလြေးက ပြောစရာစကား ကုနသ်ှားတယန်ဲ့တူတယ်၊

“ အေး ဒါဆို ဒေါလြေး ကိဈစရှိလို့ အပြငသ်ှားရအုံးမယ်၊ မိမိုး နငပြှနရြင် သော့ခတသ်ှား ”

ပြောပြောဆိုဆို ထပြီး အပေါထြပ် သူ့အခန်းဆီတကသ်ှားတယ်၊ ဒေါလြေး အပေါထြပရြောကသ်ှားတော့မှ ကနွောကြ မမကို တိုးတိုးလေး

“ ဒေါလြေးနဲ့ အထဲမှာ ဘာဖြစ်ကြတာလဲ ”

“ ဒေါလြေးက သူနားရှကလြို့တဲ့ မမကို ဒေါသတွေ ထွကတ်ာ ”

“ ဘာနားရှကတ်ာလဲ ”

“ သူပြနလြာတော့ တဈအိမလြုံးကို ညံနတောဘဲတဲ့၊ မမအသံခညွြးဘဲတဲ့၊ အဲဒါ ဟုတလြား ”

ကနွောကြ အခုမှ သဘောပေါကသ်ှားပြီး

“ ဟီး ဟီး ဟီး ဟီး ”

“ ဘာရယန်တောလဲ မေးနတော ဖြလေေ ”

“ မမက ကိုယ့ဖြာသာကိုယမြသိဘူးလား ”

“ မသိလို့မေးနတောပေါ့၊ မမ ကိုယ့ကြိုယကြို ဘာဖြစ်မှန်းတောင် မသိတော့ဘူး ”

“ ဟီး ဟီး ဟီး ဟီး အဲ ”

ရယရြင်းတန်းလန်း အပေါကြ ဒေါလြေးဆင်းလာတာမှငတ်ော့ ကမန်းကတမ်း ဘရိတအြုပလြိုကတ်ယ်။ ဒေါလြေးက တွတထြိုးနကြတေဲ့ ကနွောတ်ို့ ၂ ယောကကြို ခပတ်ညတ်ညန်ဲ့ ကြည့်ပြှီး ဘာမှမပြောဘဲ အပြငထြှကသ်ှားတယ်။

“ ဒေါလြေးသှားပြီ ”

မမကို ပြောတော့

“ အဲဒါဘာဖြစ်လဲ ”

“ ထုံးစံအတိုင်းပေါ့ ”

အပေါထြပကြို မကြစြပစ်ပြရင်းပြောတော့

“ မသှားဘူး၊ သူများမေးတာတော့ မဖြဘေဲနဲ့ ”

“ ဘာကိုလဲ မမကလည်း ”

“ အသံထွကတ်ာလေ ”

“ ဪ ထွကတ်ော့ ထွကတ်ယ်၊ အင်း အား ကောင်းလိုကတ်ာ၊ ကောင်းလိုကတ်ာ၊ အင်း အင်း လုပ် လုပ်၊ဟုတပြှီ ဟုတပြှီ ပြင်းပြင်းလေး ပြင်းပြင်းလေး အား နာတယ် နာတယ် နဲနဲ လွှော့ နဲနဲ လွှော့ . . ”

“ ဟိတ် တောတ်ော့ ”

ကနွောကြ မမအောသ်လို မှတမြိသလောကြ အသံနအသေံထားနဲ့ အောပြှတော့ မမကရှကပြှီးကနွော့ကြို လှမ်းရိုကရြင်းတားတယ်၊

“ မမဘဲ မေးတာလေ ”

“ အဲဒါ အကယွကြှီးလား တိုးတိုးလေးလားဆိုတာ မေးတာ ”

“ နဲနဲတော့ကယွတ်ယ် ထငတ်ာဘဲ၊ ကနွောလြည်း သချောမသိဘူး၊ ကဲပါ လာ လာ ဒီတခါ ဘယလြောကကြယွလြဲ သချောမှတထြားမယ် လာ လာ၊ တောကြှာ ဒေါလြေးပြနလြာမှ ထပထြိနအေုံးမယ် ”

မမက ထလိုကလြာတော့ ၂ ယောကသ်ား အပေါထြပကြို တကလြာခဲ့တယ်။

“ ဒေါလြေးက မမကို ဘာလုပတ်ာလဲ ”

“ ဗိုကခြေါကဆြှဲလိမတ်ာ ”

“ ဟုတလြား နာသှားလား ပြပါအုံး ”

မမက သူ့အင်ျကြီ လှနပြှတယ်၊ ကနွောကြ ငုံ့ကြည့်ရြင်း

“ အင်း နီသှားသလိုဘဲ၊ လာ လာ အာငှေ့ပေး ပေးမယ် ”

“ နအေုံး ရသှေားဆေးအုံးမယ်၊ ဒီမှာ ဒီလောကည်ဈပတန်တော ”

ကနွောပြါ မမနဲ့ အတူ ရချိုးခန်းထဲ လိုကဝြငလြိုကတ်ယ်။ ဒီလိုနဲ့ဘဲ ဒေါလြေး အိမမြှာ ကနွောန်ဲ့ မမ အမြဲတွေ့ဖြစ်တော့တယ်။ အမြဲဆိုပမေဲ့ တဈပတ် တဈရကြ၊ တခါတလေ ၂ ရကပြေါ့။ ကနွောတ်ို့ လာလညတ်ိုင်း ဒေါလြေးက သူ့ကိဈစနဲ့ အပြငသ်ှားတဲ့အခါသှား၊ သှားစရာမရှိရငတ်ော့ သူ့ Walkman လေးနဲ့ အလုပရြှုပတ်ဲ့အခါ ရှုပပြေါ့။ မမကိုတော့ ဗိုကခြေါကမြဆှဲလိမတ်ော့ပါဘူး၊ သူ့တူမအကြောင်း သူသိသှားလို့နဲ့ တူတယ်။

တဈခုဘဲ ပြောတယ်၊ နငတ်ို့လကထြပပြှီးရင် မိဘအိမမြှာနဖေို့တော့ စိတမြကူးကြနဲ့တဲ့။ ပထမတော့ ကနွောကြ ဒေါလြေးကို မကြန်ှာပူပြီး အားနာလိုကတ်ဲ့ ဖြစ်ချင်ြး၊ ဒါပမေဲ့ မမကတော့ ခပတ်ညတ်ညပြါဘဲ။ သူ့အဒေါကြို သူငယခြငွြးလိုဘဲ စလိုကန်ောကလြိုကြ တခါတလေ သူ့အဒေါရြှေ့မှာဘဲ ကနွော့ကြို အပေါထြပ် ဆှေ ခေါသ်ှားလား သှားရဲ့။

နောကတ်ော့ ကနွောလြည်း အရညထြူသှားပြီး ဘာမှမပူတော့၊ ဒေါလြေးနဲ့လည်း ပြောရဲဆိုရဲဖြစ်လာတယ်။ မကြန်ှာပြောငတ်ိုကတ်တလြာတယဘြဲ ဆိုပါစို့။ သိပတ်ော့လည်း မထူးဆန်းပါဘူး၊ ကနွောကြ အစကတည်းက ခပပြှောငပြှောငဆြိုတော့ ပြောရရင် ဒီလို အဆငပြှပြေီး ပြောန်ရတေဲ့ အခွိနကြ ပြောရရင် သိပမြကြာလိုကပြါဘူး။

တိုတိုပြောရရင် သငတ်န်းပြီးတာနဲ့ မမက ကောကခြါငငခြါ အလုပရြသှားရော၊ ယုံတောငမြယုံနိုင်၊ တခါတည်းလွှောကြ၊ တခါတည်းတန်းရ၊ ပြီးတော့ သူ့အကြိုကြ သူလုပခြငွတ်ဲ့ တိုးရဈဂိုကအြလုပ်၊ အဲဒီမှာ ပြောစြရာ ဇာတလြမ်းက တဈခန်းရပတ်ော့တာပါဘဲ။

ပထမ မမ အလုပရြတော့ ၂ ယောကသ်ား ပြောလြိုကတ်ယ် ဖြစ်ချင်ြး။ နီးရတော့မယပြေါ့လေ။ အမှနတ်ော့ အခုလည်း ဝေးနတောမှ မဟုတတ်ာ၊ ပြောချင်တ်ာက သူလည်းအလုပရြ ကနွောလြည်း အလုပတ်ဈခုခုရရင် အတူနတေော့မယ် ဆိုပြီးတော့ပေါ့။

ဒါပမေဲ့ နှမ်းထွကကြ မှန်းခကြလြောကြ မကိုကလြိုကြ၊ မမ အလုပရြမှ ကနွောန်ဲ့ မမက အရငကြလို ပုံမှနတ်ှေ့ဖို့ မဖြစ်နိုငတ်ော့။ အလုပရြမှ ပိုဝေးသှားသလို ခံစားလိုကရြတယ်။ ပြီးတော့ မမအလုပကြလည်း အလုပခြွိန် သတသ်တမြှတမြှတရြှိတဲ့ အလုပမြွိုးမဟုတ်၊ ဒါတငမြက ပိတရြကကြလည်း သတသ်တမြှတမြှတ် မရှိ။ တိုးရဈတွေ ရှိရင် ရှိသလို လုပရြတာမွိုးဆိုတော့၊ ပထမတော့ မမက အလုပသ်ငဆြိုတော့ အားရကကြလေး ပုံမှနရြပြီး အားရငအြားသလို ကနွော့ကြို သူ့အဒေါအြိမမြှာ ခေါခြေါတ်ှေ့ပမေဲ့ နောကပျိုင်းကြတော့ တဖြေးဖြေးကြဲသှားတယ်။

ကနွောကြ တွေ့ဖို့ပြောရငလြည်း အလုပအြကြောင်းပြပြီး နေ့ရှှေ့ညရှှေ့၊ ပြီးတော့ အခုနောကပျိုင်း သူ့လုပဖြေါကြိုငဘြကြ ယောကြြားလေးတွနေဲ့ တတွဲတွဲဖြစ်လာတယ်။ အဲဒီမှာ ကနွောြ ရရလေညေလြည် ကြဲတော့တာဘဲ။ ပြောခြဲ့တုန်းက ဘာမှမစဉြးစားခဲ့ပမေဲ့ အခုလို အနဝေေးလာတော့ လူက ဟိုတွေးဒီတွေးနဲ့ မွောကမြီးခဲကိုငမြိသလို ဟိုခုနဒြီခုနဘြဲ ခုနန်ရတေော့မလား၊ မမသှားတဲ့နောကြ တကောကကြောကဘြဲ လိုကကြှည့န်ရတေော့မလား ဘာလုပရြမှန်းမသိတော့။

စိတမြပူဘဲ နပေါ့မလား၊ ကိုယ့မြမအကြောင်း ကိုယအြသိဆုံး၊ မမ ဘာကိုကြိုကတ်တတ်ယ်၊ ဘယန်ရောကို ကိုငလြိုကရြင် ဘယလြိုဖြစ်သှားတယဆြိုတာ ကိုယဘြဲ အသိဆုံးဆိုတော့ အရငကြ လိုလိုလားလား အမြဲရှိတတတ်ဲ့ မမက အခုတလော ကနွောခြွိန်းတိုင်း အလုပခြညွြးအကြောင်းပြလို့ ငှင်းနပြန်ေ၊ သူ့အလုပကြလည်း ရနကြုနတ်ငမြပြီး ညအိပည်နေ တိုးရဈအကြိုကြ မှို့တွေ လှည့ပြှီး လှတလြပခြငွတ်ိုင်း လှတလြပန်တောဆိုတော့ ကနွော့မြှာ နေ့ဆိုလည်း နေ့မို့၊ ဒီအခွိန် မမ ဘာလုပန်မယ်ေ မသိ ဆိုပြီး ထငရြာတွေးလိုကြ၊ ညဆိုလည်း ညမို့ ဒီအခွိန် မမ ဘယသ်ူနဲ့များ အိပန်မလေဲ မသိ ဆိုပြီး ရငတ်ုနပြန်းတုန် ဖြစ်လိုကြ။

ဒီလိုနဲ့ လူက တဈယောကတ်ည်း နလေို့မရတော့၊ သူငယခြငွြးတွနေဲ့ သှားပြနတ်ော့လည်း ကြားရတဲ့ စကားတွကေ မသကသ်ာ၊ ဘယသ်ူ့ကောငမြလေးကို ဘယသ်ူက ဘယလြိုမသှားပြနပြှီဆိုတာတွဘေဲ ကြားနရတေော့ လူက တဖြေးဖြေး ထူပူလာတယ်။

ဒီလိုနဲ့ ဒေါလြေးဆီ အကြိုးအကြောင်းပြောပြပြီး အကူအညီတောင်းဖို့ လာခဲ့တယ်။ ဟုတတ်ယလြေ ။ သူတို့က အဒေါန်ဲ့ တူမဆိုပမေဲ့ သူငယခြငွြးတွလေို ပေါင်းနတောဆိုတော့ သူများ မမအကြောင်း သိမလားဆိုပြီး အားကိုးတကြီးနဲ့ လာခဲ့တယ်။

“ ဟဲ့ မောငဇြောပြါလား၊ တဈယောကတ်ည်းလား မိမိုးရော မပါဘူးလား ”

အတောဘြဲ ဒေါလြေးက ရှိနလေို့၊ တံခါးလာဖြင့ပြေးရင်း မေးတယ်။ ခါတိုင်း ၂ ယောကလြာနကြကေနေ တဈယောကတ်ည်း ရောကလြာလို့ အံ့သှသင့သ်ှားတယ် ထငတ်ယ်။

“ အင်း ဟုတတ်ယ် ဒေါလြေး၊ မမအကြောင်း မေးမလို့ ”

ဆိုင်းတွေ ဗုံတွေ မဆင့တ်ော့ပါဘူး၊ လာတဲ့ အကြောင်းတခါတည်း တန်းပြောလိုကတ်ယ်။

“ ဟင် မိမိုးက ဘာဖြစ်လို့လဲ ”

ဒေါလြေးက တအံ့တသှနဲ့ ပြနမြေးတယ်၊ အင်း ဒေါလြေးဘာမှ မသိသေးဘူးနဲ့တူတယ်။

“ ကနွောလြည်း မသိဘူး ဒေါလြေးရာ၊ အဲဒါ ဒေါလြေး များသိမလားဆိုပြီး လာခဲ့တာ ”

“ ဘယလြို ဘယလြို ”

ကနွော့စြကားကြောင့ြ ဒေါလြေး နားရှုပသ်ှားတယ် ထငတ်ယ်။

“ ဒီလို ဒေါလြေးရေ . . . . . ”

ဆိုပြီး အစခွီလို့ မမက ကနွောန်ဲ့ တွေ့ဖို့ဆို အခုတလော အမြဲငှင်းတော့တဲ့ အကြောင်း၊ ဖုန်းဆကတ်ော့လည်း ဟုတတ်ိပတတ်ိ စကားကောင်းကောင်း မပြောတော့တဲ့ အကြောင်း၊ သူ့အလုပကြ တခွားကောငတ်ှနေဲ့လည်း တတွဲတွဲ ဖြစ်နတေဲ့အကြောင်း၊ အကြောင်း အကြောင်း အကြောင်း အကြောင်းပေါင်း မှောကမြွားစွာကို ရငထြဲက ခံစားမှုအပြည့န်ဲ့ ဒေါလြေးကို ရငဖြှင့်ရင်း အဲဒါ ကနွောလြည်း ဘာလုပရြမှန်းမသိတာနဲ့ ဒေါလြေးဆီ လာခဲ့တာဘဲ ဒေါလြေးရေ… နဲ့ အဆုံးသတလြိုကတ်ယ်။

ဒေါလြေးလည်း ကနွော့စြကားအဆုံးမှာ ဘာမှ ပြနမြပြောဘဲ ခဏငှိမသ်ှားတယ်၊ တဈခုခုကို စဉြးစားနပေုံဘဲ။ ပြီးမှ

“ ကဲ မောငဇြောြ ဒီလိုလုပ်၊ ဒေါလြေးလည်း အခု မိမိုး ဘာတွလေုပန်လေဲ ဆိုတာ မသိဘူး၊ ဒေါလြေးနဲ့လည်း မတွေ့တာတောတ်ောကြှာပြီ၊ ဒီတော့ ဒေါလြေး သူ့နဲ့ တွေ့ပြီး မေးကြည့်မြယ် ”

“ ဟို ဟို ကနွောြ မေးခိုင်းတယ် လို့တော့ မပြောပါနဲ့ ဒေါလြေး၊ တောကြှာ ကနွောမြေးခိုင်းလို့ဆိုရင် သူအမှနပြှောချင်မြှ ပြောမှာ ”

“ အင်းပါ ဒေါလြေးသိပါတယ်၊ ဒေါလြေးနဲ့ သူနဲ့ ပြောနကြအေတိုင်း မေးမှာပါ ”

“ အင်း အင်း ဟုတကြဲ့ ”

“ ပြီးတော့ ဒေါလြေး မင်းကို ဒေါလြေးသိတဲ့ အတိုင်း ပြနပြှောပြမယ်၊ ကောင်းသတင်းဖြစ်ချင်ဖြစ်မယ်၊ ဆိုးသတင်းဖြစ်ချင်ဖြစ်မယ်၊ ဒေါလြေး မလိမဘြူး၊ ဟုတပြှီလား ”

“ ဟုတကြဲ့ ”

“ ဒီတော့ မင်းလည်း ဒေါလြေးကို တဈခု ပြနကြူညီ ”

“ ရပါတယ် ဒေါလြေး ကနွောြ ဘာလုပပြေးရမှာလဲ ”

“ မလုပပြေးခင် မင်းကို အရငပြှောချင်တ်ာကတော့ အခု ဒေါလြေး အကူအညီတောင်းတဲ့ ကိဈစကို ဘယသ်ူ့ကိုမှ မပြောပါဘူးလို့ ကတိအရငပြေး၊ ပေးနိုငမြလား ”

“ ဒါကတော့ ပေးနိုငပြါတယ်၊ ဒါပမေဲ့ ကနွောကြ ဒေါလြေး အကူအညီတောင်းတာကိုဘဲ လုပန်ိုင် မလုပန်ိုငဆြိုတာကိုဘဲ မသိတာ ”

“ ဒါကတော့ လှယပြါတယ်၊ မင်းသာဘယသ်ူမှ မပြောဘူးလို့ ကတိပေး၊ ကုနကြုနပြှောမယကြှာ မင်း မမကိုတောင် မပြောပါဘူးလို့ ကတိပေး ”

“ ဟုတကြဲ့ ဟုတကြဲ့ ရပါတယ် ဒေါလြေး ကနွောြ ဘယသ်ူ့ကိုမှ မပြောပါဘူး ”

“ အင်း အင်း ဒေါလြေး မင်းကို ယုံပါတယ်၊ ဒီလိုကြာ ဒေါလြေးရှင်းရှင်းဘဲပြောမယ်၊ ဒေါလြေးလည်း မင်းလိုဘဲ ပြသနာတကန်တော၊ ပြောရရင် ဒေါလြေးတို့ အိမထြောငကြတွာလည်း ၁၀ နှစ်လောကရြှိပြီဆိုပါတော့၊ အခု ဒေါလြေးယောကြြားက ဒေါလြေးအထင် ခွလှမြေးနဲနဲပကြလြာတယ် ဆိုပါတော့၊ နောကပြှီး ဒေါလြေးလည်း သတင်း သဲ့သဲ့ကြားတယ်၊ အဲဒါ ဟုတမြဟုတ် မင်းကလိုကစြုံစမ်းပေးဖို့ပါဘဲ၊ ဒီလိုကြာ သူ့နောကကြ မင်းနောကယ်ောငခြံလိုကကြှည့ြ၊ သူသှားတတတ်ာတွေ၊ သူတွေ့တဲ့ သူတွထေဲက သင်ျကာမကင်းတာဆို နဲနဲပါးပါး စုံစမ်းကြည့်ြ၊ အဲလိုမွိုးပေါ့၊ အခု မင်းလည်း အားနတောဘဲဟာ၊ ဒေါလြေး စရိတပြေးလိုကမြယ်၊ ပြီးရင် ဒေါလြေးကို အမှနအြတိုင်းပြနပြှော၊ ဟုတပြလား ”

“ ဒေါလြေးက ဘယလြိုသတင်းကြားလို့လဲ ”

“ အဲဒါတော့ မင်းကို ဒေါလြေး မပြောဘူး၊ မင်းဘာသာ မင်းစုံစမ်းပြီး ဒေါလြေးကို ပြောပြ၊ ပြီးမှဒေါလြေးက ဒေါလြေး ကြားထားတာနဲ့ ဟုတမြဟုတ် တိုကကြှည့မြယ်၊ သိတယမြဟုတလြား၊ လူတွကေ လိုရငတ်မွိုး မလိုရင် တမွိုးပြောတတတ်ာ၊ ဒေါလြေးကြားထားတာလည်း ဟုတခြငွမြှ ဟုတမြှာ၊ နောကပြှီး သူများပြောတာနဲ့ ဒေါလြေး မယုံတတဘြူး၊ ဒါကြောင့ြ မင်းကို စုံစမ်းခိုင်းတာ၊ ကဲ ကဲ ခဏနအေုံး ”

ဆိုပြီး ဒေါလြေး အပေါထြပတ်ကသ်ှားတယ်။ ခဏကြာတော့ ပြနဆြင်းလာပြီး လကထြဲက ပိုကဆြံတဈထပ် ကနွော့ကြို လှမ်းပေးတယ်။

“ အဲလောကအြများကြီး လိုလို့လား ဒေါလြေး ”

“ လိုချင်လြိုမှာပေါ့၊ သူက သူ့ကားနဲ့ သှားတာဆိုတော့ မင်းက ကားငှားပြီး လိုကခြငွလြိုကရြမယ်၊ နောကြ မင်းသိချင်တ်ာတွကေို ကြှေးမှေးပြီး သိအောငလြုပခြငွလြုပရြမယ်၊ လိုရမယရြ ယူထား ”

အဲလောကြ အများကြီး ကနွောလြည်း မစိုကန်ိုင်၊ ဒါကြောင့ြ လှမ်းယူလိုကတ်ယ်။

“ မင်းသိတယမြဟုတလြား၊ သူ့မှို့ထဲက ရုံးခန်း၊ အဲဒီကနေ သူဘယတ်ှသှေားတယ်၊ ဘာလုပတ်ယစြုံစမ်းကြာ၊ ဒေါလြေးလည်း မမိုးနဲ့တွေ့ပြီး မင်းကိဈစ စုံစမ်းထားမယ်။ နောကတ်ဈပတ် ဒေါလြေးတို့ပြနတ်ှေ့ကြတာပေါ့ ”

“ ဟုတကြဲ့ ဒေါလြေး ”

ဒေါလြေးနဲ့ မမကိဈစ သှားတိုငမြှ နရင်ေးထိုငရြင်း အလှတစြုံထောကဘြဝ ရောကသ်ှားတယ်။ တခါမှ မလုပဖြူးတဲ့ အလုပမြို့ ဘယကြစလုပရြင် ကောင်းမလဲ စဉြးစားရင်း ကိုယ့ဟြာကိုယ် အသည်းကြဲနတေဲ့ အဖြစ်ကိုပါ မေ့တေ့တေ့ ဖြစ်သှားတယ်။

တောတ်ောမြလှယတ်ဲ့ ကိဈစ၊ ဒေါလြေးက ငါ့ယောကြြားအကြောင်း စုံစမ်းကြာလို့ လှယလြှယလြေးပြောလိုကပြမေဲ့ ကနွောြ သူ့ရုံးခန်းရှေ့မှာ ယောငပြေ ယောငပြနေဲ့ ရောကန်တော ၂ ရကရြှိပြီ၊ ဘာမှ မထူးခွား၊ သူ့ရုံးခန်း မကြစြောင်းထိုး လဘကရြညဆြိုငကြ စာပြဲထိုးကောငလြေးတောင် ကနွော့ကြို သိနပြေီ။

သူ့ဆိုငမြှာ ထိုငလြိုကြ၊ အပြငထြှကြ ယောငတ်ောငပြေါငတ်ောင် ဟိုလွှောကြ ဒီလွှောကလြုပလြိုကြ၊ သူကားနဲ့ အပြငထြှကရြင် ကမန်းကတမ်း တကဈြစီတားပြီး လိုကလြိုကြ၊ တခါတလတေော့လည်း သူဘယသ်ှားလဲဆိုတာ သိရပါရဲ့၊ တခါတလတေော့လည်း မကြခြှပြတေသ်ှားလိုကြ၊ အဲ မကြခြှပြတေသ်ှားလို့ စိတပြကြလြကပြကြန်ဲ့ သူ့ရုံးခန်းရှေ့ ပြနရြောကရြငတ်ော့ သူပြနရြောကန်ပြနေရြော၊ ဒီတော့ အလုပကြိဈစ ရိုးရိုးသှားတာဘဲ ဖြစ်နိုငလြောကတ်ာပေါ့။ ဘာမှကို မထူး။

သူ့ရုံးခန်းမှာလည်း မသင်ျကာစရာ မိန်းကလေးကို မတွေ့၊ သူ့ အတွင်းရေးမှုးလို့ ခေါမြလား တောင့တ်ောင့ဖြှောင့ဖြှောင့ြ စတိုငကြောင်းကောင်း၊ သူဘယသ်ှားသှား လိုကရြတဲ့ ကောငတ်ဈကောငရြယ်၊ အရှေ့မှာ ဖုန်းကိုင်၊ ဘာညာတောကတ်ိုမယရြလုပတ်ဲ့ ကောငတ်ဈကောငရြယ်၊ ဒါဘဲရှိတာ။ ရှင်းရှင်းလေး၊ ရုံးခန်းလို့သာ ပြောတယ်၊ ဘုရားစူး ရုံးခန်းလို့ ကြိမတ်ှယပြှောရမလောကြ၊ သူ့အလုပကြ အမှနတ်ော့ ဒီရုံးခန်းတောင် မလို၊ အိမမြှာ ရှုတရြှုတရြှကရြှကြ မလုပခြငွလြို့ မှို့ထဲမှာ လာလုပတ်ဲ့ သဘောပါဘဲ။

အောကထြပအြခန်း မကြန်ှာစာမှာ စားပြဲတဈလုံးနဲ့ ဖုန်းတဈလုံး၊ အဲဒီမှာ ဟို တောကတ်ိုမယရြ ကောငကြ ထိုငတ်ယ်။ ပြီးတော့ ဘေး ၂ ဘကမြှာ ထိုငခြုံ အပိုတွေ ခထွားတယ်။ အဲဒီအနောကမြှာတော့ အခန်းဖြဲ့ထားပြီး သူ့ ကိုယပျိုင် ရုံးခန်းလုပထြားတယ်။ အထဲမှာ သူနဲ့ သူ့အတွင်းရေးမှုး ထိုငတ်ယ် ထငရြတာဘဲ။

ဧည့သ်ညလြာရင် ပထမ အပြငကြကောငန်ဲ့ တွေ့တယ်၊ နောကြ အထဲကို သှားတယ်၊ ဒါဘဲ။လုပင်န်း၊ ဟုတတ်ယ် သူဘာလုပလြဲ၊ သူက ငှကေို ရင်းပြီး ငှနေဲ့ လုပစြားနတော၊ အကုနလြုပတ်ယ်။

ဒေါလြေး စကားအရတော့ သူမှတမြယထြငတ်ာ အကုနလြုပတ်ယ် ပြောတာဘဲ။ ဗီဒီယို ရုပရြှငရြိုကမြယဆြိုရငလြည်း သူရှယယ်ာပါတာဘဲ။ ဆောကလြုပရြေးဆိုလည်း သူရှယယ်ာပါတယ်။ တခွို့ကုပျပဏီတွကေ အကြကကြောင်းတွေ့ရငလြည်း ရှယယ်ာ ဝငလြိုကတ်ာဘဲ။ ဒီတော့ သူဆီလာတဲ့ သူကများတယ်။ လူပေါင်းစုံတယ်။ မိန်းမချောချောတွလည်ေး ပါတယ်။ ဒါပမေဲ့ အထဲက သူ့ရုံးခန်းမှာက သူ့အတွင်းရေးမှုးကောငကြ ရှိနတေော့ သူဘာမှ လုပလြို့ရမှာမဟုတဘြူး၊ သူ့အတွင်းရေးမှုးက သူ့လူဆိုပမေဲ့ ဘယမြိန်းမမှ တခွားလူပိုရှိတဲ့ အခန်းထဲမှာ ခံမှာမဟုတဘြူး၊ အဲ အထဲက အခန်းထဲမှာ နောကထြပ် အခန်းတဈခု ထပလြုပထြားရငတ်ော့ မသိဘူးပေါ့။ ကနွောမြှ မရောကဖြူးတာ။ ဒေါလြေးကတော့ ရောကဖြူးမှာ ကြိန်းသတယ်ေ၊ မှတထြားရမယ် ဒီတဈခကြြ၊ အဖြမရေသေးရင် သူ့ကို မေးကြည့်ရြမဲ့ အခကြြ။

ညနေ ၄ နာရီခွဲ ငါးနာရီလောကဆြို ရုံးခန်းတံခါးပိတပြှီ။ အခွိနမြမှန် တခါတလေ သူတွေ့စရာလူ မရှိတော့တဲ့ အခါမွိုး (ကနွော့အြထငပြေါ့) ဆို ၄ နာရီခွဲ လောကြ၊ တခါတလေ နောကကြရွောကလြာတတတ်ဲ့ ဧည့သ်ညရြှိနရငေတ်ော့ ၅ နာရီလောကြ၊ ပုံမှနတ်ော့မရှိဘူး။

အရှေ့က တောကတ်ိုမယရြလုပတ်ဲ့ကောငကြ တံခါးပိတပြှီး သူ့ဟာသူပြနတ်ယ်၊ သူနဲ့ သူ့အတွင်းရေးမှုးကောငကြ တနေ့တာ စာရင်းခွုပတ်ှေ လုပကြှတယထြငတ်ယ်၊ ဟိုကောငကြ ၇ နာရီလောကပြှနတ်ယ်။ အဲ ပထမတရကကြ ၆ နာရီခွဲလောကြ၊ တံခါးပိတတ်ာ စောတာကိုး၊ ကနွောတ်ို့ရဲ့ ဇာတလြိုကကြွောကြှီးကတော့ ၈ နာရီ ၈ နာရီခွဲလောကမြှ ကြော့ကြာ့မော့မော့နဲ့ ပြနပြါတယခြငဗြွား။

ဟုတကြဲ့ ၂ ရကတ်ိတိ ကနွောြ လိုကကြှည့ပြှီးပါပြီ။ သူ ဘယမြှမဝငပြါဘူး၊ အိမကြို တန်းတန်းမတမြတပြါဘဲ။ လမ်းမှာ သူ့ကား ရပတ်ာဆိုလို့ မီးပျိုင့တ်ှမှောဘဲ ရှိတယ်။ ဒါတောင် မီးနီမိမှ။ ဒုကျခပါဘဲ၊ မယားငယအြိမကြို တဈလမှ တဈရကမြွား သှားသလားမသိ၊ တဈလလုံး စောင့ကြှည့ရြမဲ့ကိန်း။

လူက ၂ ရကထြဲနဲ့ သချင်ေစြောန်ံနပြေီ၊ နေ့တိုင်း အဲဒီလိုမလုပန်ိုငတ်ော့၊ နည်းလမ်းရှာရမယ်။ ဟာ ဟုတပြှီ၊ သူ့ အတွင်းရေးမှုးကောငကြို ဝငပြူးရမယ်။ ဟိုကောငကြ သူနဲ့ အမြဲတွဲနတောဆိုတော့ သူ့အကြောင်းသိမှာဘဲ။ ဒါပမေဲ့ ကနွောကြိုယတ်ိုင် ဘလိုင်းကြီး ဝငပြူးဖို့က မလှယ်၊ ကနွောကြခွာတိတအြဆင့ြ။ သူ့ကို ဝငပြူးနိုငတ်ဲ့ သူရှာရမယ်။ သူ့နဲ့ သကတ်ူရှယတ်ူဖြစ်ရမယ်၊ သူဘာကြိုကတ်တတ်ယ် လိုကကြှည့ပြှီး ဝငရြောနိုငတ်ဲ့သူ ဖြစ်ရမယ်။ ဟုတတ်ယ် မနကဖြှန် သူ့အတွင်းရေးမှုးကောင် ပြနရြင် လိုကကြှည့မြယ်။

အဲ မနကဖြှနမြှ တိုကတ်ိုကဆြိုငဆြိုင် သူက သူ့မယားငယအြိမ် သှားမယဆြိုရငတ်ော့ မတတန်ိုင်။ ဘာဘဲဖြစ်ဖြစ် ဟိုကောင့န်ောကကြို အရငလြိုကမြယ်။ ဟိုကောင့ကြိုဘဲ ဝငပြူးပြီး စုံစမ်းတော့မယ်။ ဒီအကြံကောင်းတယ်။ လောလောဆယ် သူဘာကြိုကတ်တလြဲ အရငလြိုကကြှည့မြယ်။ နောကြ သူ့ကိုဝငပြူးနိုငတ်ဲ့သူ ရှာရမယ်။ ငါ့တဈယောကတ်ည်း လုပလြို့မရတော့၊ စဈကူလိုပြီ။

ဟဲ ဟဲ ဟဲ စုံထောကကြှီး ဦးစံရှားဆိုလည်း ဦးဒိန်းဒေါငရြှိတာဘဲ။ ကိုယ့အြတွေးနဲ့ကိုယ် ကြနပေသ်ှားတယ်။ အစီအစဉြ ဆှဲပြီးပြီဆိုတော့ တနေ့လုံး အပငပြန်းမခံတော့ ညနစေောင်းမှ အေးအေးဆေးဆေး ထွကလြာခဲ့တယ်။ သိပမြစောင့လြိုကရြ ထုံးစံအတိုင်း ဟိုကောငထြှကလြာတယ်။ ကနွောြ မလှမ်းမကန်းက အေးအေးဆေးဆေးဘဲ လိုကသ်ှားလိုကတ်ယ်။ ရုတတ်ရကြ သူဘတဈြကားပေါတ်ကလြိုကရြင် ကိုယပြါ လိုကပြှေးတကလြို့ ရနိုငတ်ဲ့ အကြာအဝေးလောကကြ။

သိတဲ့အတိုင်း ၇ နာရီဆိုပမေဲ့ မှိုထဲမှာက လူစညတ်ုန်း။ သူကလည်း အမရေိကနကြ လှှတလြိုကတ်ဲ့ မှနမြာပြညကြ အခုနောကဆြုံးပေါြ လောငစြာမဲ့ လွှပစြဈဓါတ် ထုတလြုပတ်ဲ့ ဖေါမြှူလာကို လာစုံစမ်းတဲ့ သူလွှိုမဟုတတ်ော့ ဘာမှ စိတမြဝငစြား၊ သူ့လမ်းသူသှားတဲ့ကိဈစ၊ သူ့နောကကြို လူတဈယောကြ နောကယ်ောငခြံ လိုကန်တယေဆြိုတာ သူဘယလြိုမှ တွေးမိမှာမဟုတ်၊ ကနွောသ်ာ ရူးကြောငမြူးကြောငန်ဲ့ မလှမ်းမကန်းက လိုကန်တော၊ တကယတ်န်းဆို သူနဲ့ ဘေးချင်ြးယှဉလြွှောကသ်ှားလို့တောင် ရတဲ့ကိဈစ။

တရုတတ်န်းဘကရြောကတ်ော့ လမ်းထဲခွိုးဝငပြှီး လမ်းဘေးက ဆိုငတ်ဆိုငမြှာ ဝငထြိုငလြိုကတ်ယ်။ သူကိုမှငတ်ော့ စာပြဲထိုးက ပြာပြာသလဲ နရောပေးပြီး ထုံးစံအတိုင်းဘဲလား ဆရာလို့ လှမ်းမေးလိုကသ်ံ ကြားလိုကရြတယ်။ အင်း ဖောကသ်ညဆြိုငဖြစ်ပုံရတယ်။ သူခေါင်းညှိမ့ပြှတော့ စာပြဲထိုးလေးက ဆိုငန်ောကကြ သှားပြေးယူပေးတယ်။ ပုလင်းတဈလုံး ဖနခြှကတ်ဈခွကန်ဲ့ ရခေဲဇလုံလေး တဈခု။

ကနွောလြဲ ခဏရပကြှည့ပြှီး သူထိုငန်တေဲ့ ဆိုငရြှေ့နားက လူနဲနဲကြဲတဲ့ ဆိုငတ်ဈခုမှာ ဝငထြိုငလြိုကတ်ယ်။ ဘာရှိလဲ လှမ်းမေးပြီး ဆာတေးကငတ်ဈပြဲနဲ့ ခေါကဆြှဲတဈပြဲ မှာလိုကတ်ယ်။ အဖောမြရှိ သူ့ဟာသူ အေးအေးဆေးဆေး ထိုငသ်ောကန်ပြေီး ကုနခြါနီးကတွော့ စာပြဲထိုးကို လှမ်းခေါပြှီး တဈခုခု ပြောလိုကတ်ယ်။ တောကြှာနတေော့ စာပြဲထိုးက ထမင်းနဲ့ ဟင်း လာခပြေးတယ်။ ဪ ညနစောစားပြီးမှ ပြနမြဲ့သဘော။ အိမမြှာအသင့စြောင့ပြှီး ခကြကြှှေးမဲ့သူ ရှိပုံမရ။ ဘာဘဲဖြစ်ဖြစ် သိလိုကပြှီ သူအရကသ်ောကတ်တတ်ယ်။ သူ့ပုံကြည့်ရြတာ အလှနအြကြှံမသောကပြမေဲ့ သောကတ်တတ်ဲ့နောကတ်ော့ အဖောကြောင်းရင် အမူးသောကမြှာဘဲ။ မူးရငတ်ော့ ဘယကြနေ ဘယလြို ကြှဲခိုးလိုကတ်ယဆြိုတာ ပေါမြှာဘဲ။ ခိုးလိုကရြုံတငမြက ဘယမြှာရောင်းလိုကတ်ယဆြိုတာ ပါမှာဘဲ။

အင်း ငါ သူ့ကို ဝငပြူးဘို့ ဘယသ်ူ့ကို သုံးမလဲ။ ဆာတေးလေး ကိုကပြှီး ပြင်းပြငထြနထြန် စဉြးစားလိုကတ်ယ်။ ကြာကြာမစဉြးလိုကရြ၊ ဖတွကြနဲ ကနွော့သ်ူငယခြငွြး အရှညကြှီးရဲ့ အဈကိုကို မကြစြိထဲ သှားမှငတ်ယ်။ အခုခွိနထြိ ဘာအလုပမြှ မယမြယရြရ မလုပ်၊ လူတကာကို အာထုပြီး စားနတေဲ့သူ၊ အပြောကတော့ ကောင်းသလားမမေးနဲ့။ စကားကို နည်းမွိုးစုံနဲ့ ပြောတတတ်ဲ့သူ၊ အရကလြည်း ဘယလြောကသ်ောကသ်ောကြ မမူးတတတ်ဲ့သူ၊ ပုလင်းသာ လဲသှားမယ် သူဘယတ်ော့မှမလဲ၊ ဟုတပြှီ သူ့ကို အကူအညီတောင်းရမယ်။

အကြိုးအကြောင်း နဲနဲပြောပြပြီး သူ့ကို အဈခိုင်းမယ်။ တဈရကထြဲနဲ့တော့ ရမှာမဟုတဘြူး၊ ၃–၄ ရကလြောကြ အတူထိုငပြှီး သောကရြင်း အဈလိုကရြင် ပေါလြာမှာလဲ။ ဟုတပြှီ အဲဒီလူကို ခိုင်းပြီး ငါအေးဆေး အိမမြှာ နှပန်ရေုံဘဲ။ သူ့ကို လုံလောကတ်ဲ့ ရေ ကမ်းလိုကရြုံဘဲ၊ ငါ့မှာ ဒေါလြေး ပေးထားတဲ့ ရကေ အများကြီး။

အစီအစဉဆြှဲအပြီးမှာ လကကြနွြ ခေါကဆြှဲဖတကြို တူနဲ့ ညှပပြှီး ပါးစပထြဲ အပြီးသှင်းလို့ ပိုကဆြံရှင်းဖို့ စားပြဲထိုးကို လှမ်းခေါလြိုကတ်ယ်။ အခွိနကြုနခြံပြီး သူ့နောကြ ဆကလြိုကစြရာ မလိုတော့၊ ဒီလောကန်ဲ့ ရပြီ၊ မနကဖြှန် မနကြ အရှညကြှီး အိမသ်ှားမယ်။ သူ့အဈကိုနဲ့ စကားပြောပြီး ညနေ သူ့အဈကိုကို ဒီခေါလြာပြီး လကည်ိုးထိုးပြလိုကရြရုံဘဲ။ သူ့ဟာသူ ဆကလြုပသ်ှားလိမ့မြယ်၊ ကောင်းလိုကတ်ဲ့ အကြံ။

ငါ့ထကတ်ောတ်ဲ့သူတောင် ငါ့လောကတ်ောမြယမြထငဘြူး။ ခွထေောကကြ လမ်းမပေါကြ ၂ လကမြလောကြ လှတသ်ှားသလိုဘဲ။ အရှညကြှီးအဈကိုကို တောတ်ောြ ပြောယူရမယလြို့ ထငခြဲ့ပမေဲ့ တကယတ်န်း ပြောကြည့်တ်ော့ အခွအနေကေ ထငသ်လို မခကြ။ သူက အဲလို သူများအကြောင်း စပစြုရတာ တောတ်ောြ ဝါသနာပါတဲ့သူ။

ဘယသ်ူစုံစမ်းခိုင်းတာလဲ ဆိုတဲ့ သူ့အမေးကို ကနွော့အြနနေဲ့ အတိအကတွော့ ပြောလို့ မဖြစ်နိုငကြှောင်း၊ ကနွောတ်ဈယောကတ်ည်း မလုပန်ိုငတ်ဲ့အတွကကြှောင့ြ အဈကို့ကို အကူအညီတောင်းရတာ ဖြစ်ကြောင်း၊ အဈကို့ကို ဘယလြိုမှ မထိခိုကအြောင် ကနွောြ လုံး၀ တာဝနယ်ူပါကြောင်းကိုတော့ အာမခံခကြပြေးလိုကရြတယ်။

ဒါပမေဲ့ သူ့ကောင်းကြကကြ သူများမကောင်းကြောင်း ကြယရြာလွှောကမြပြောတတ်။ သူ့စကားအရ လူတိုင်းချောကပြှဈကင်း သဲလဲစငမြဖြစ်နိုင်။ ဘယသ်ူမဆို သူ့အားနည်းခကြန်ဲ့သူ၊ သူ့အကငွ့န်ဲ့ သူ၊ သူ့ခံယူခကြန်ဲ့သူ ရှိတာဘဲတဲ့။ ကိုယကြ အဲဒါကို သိပြီး အနိုငမြယူသင့ဘြူးတဲ့။ အမှားအမှနဆြိုတာ တဖကတ်ည်း ကြည့်ပြှီး မဆုံးဖြတသ်င့ဘြူး ဘာညာ ဘာညာနဲ့ သူ့ ထုံးစံအတိုင်း ပရှညေန်တောကို သီးခံနားထောငပြှီး သူ့ကိုကနွောြ လောလောဆယဆြယ် သိသားသမွှတွနေဲ့ သိချင်တ်ာကို ပြောပြလိုကတ်ယ်။

ဒီတော့ သူ စိတဝြငစြားသှားပြီး လာ လာ အခုသှားကြည့်ရြအောင် ဆိုတော့ မှို့ထဲက သူ့ရုံးခန်း ဘကြ ထွကလြာခဲ့တယ်။ ထုံးစံအတိုင်း မကြစြောင်းထိုးလောကကြ လကဘြကရြညဆြိုငမြှာ ထိုငပြှီး အခွအနေကေို အသေးစိတရြှင်းလင်းခကြြ ထုတန်တေုန်းမှာဘဲ တိုကတ်ိုကဆြိုငဆြိုင် ဒေါလြေး ယောကြြားနဲ့ သူ့ အတွင်းရေးမှုး ထွကလြာတာနဲ့ ဆုံလို့ လူကို သချောပြပေးလိုကတ်ယ်။

“ အေး အေး ဟုတပြှီ ငါသိပြီ၊ မင်း ညနငေါ့ကို လာပြနဖေို့ မလိုတော့ဘူး၊ သူထိုငတ်ဲ့ ဆိုငန်ာမည် သာ ငါ့ကိုပြောလိုကြ၊ ငါကြည့်လြုပလြိုကမြယ်၊ အကြောင်းထူးတာနဲ့ မင်းကို လှမ်းအကြောင်းကြားလိုကမြယ် ”

ဆိုတဲ့ သူ့ဆီက စကားက ကနွော့ကြို တာဝန် တောတ်ောြ ပေါ့သှားတယ်။ နောကတ်ဈပတ် ဒေါလြေးနဲ့ တွေ့ရမယ်။ အင်း ဘာဘဲဖြစ်ဖြစ် ဒေါလြေးနဲ့ မတွေ့ခင် သူ့ဆီက အဖြကေို သိရရင် ကောင်းမှာဘဲ။ ဒါမှ ငါလည်း ဒေါလြေးဆီက မမအကြောင်း မေးလို့ကောင်းမှာ။

ဟိုတနေ့က မမဆီ ဖုန်းဆကတ်ော့ သူ အလုပကြိဈစနဲ့ ခရီးထွကရြမယ် ၃–၄ ရကကြှာမယ် ပြောတာဘဲ။ ဒေါလြေးလည်း မမနဲ့မှ တွေ့ဖြစ်ပါ့မသိဘူး။ မမ ဘယသ်ူနဲ့ ခရီးထွကသ်ှားလဲ မသိဘူး။ ဟိုတွေးဒီတွေးနဲ့ လူလည်း အဲဒီတော့မှ အသီးကြဲတဲ့ ရောဂါက ပြနဝြငလြာတယ်။

“ ဟေ့ကောင် သိပြီ ”

ဆိုတဲ့ အရှညကြှီး အဈကိုဆီက ဖုန်းဆကပြှီးပြောတဲ့ သတင်းကြားကြားချင်ြး ကနွောြ ကမန်းကတမ်း သူ့ဆီထွကလြာခဲ့တယ်။ ဟား… ထငတ်ဲ့အတိုင်းဘဲ ၃ ရကဘြဲကြာတယ်။ ဒီလူ တယတ်ောတ်ာဘဲ။ အရှညကြှီးတို့အိမရြောကတ်ော့ သူ့အဈကိုနဲ့ တန်းတွေ့တယ်။ လာကြာ လကဘြကရြညဆြိုင် သှားပြောကြတာပေါ့ ဆိုတော့ သူနဲ့အတူ လကဘြကရြညဆြိုင် ထွကလြာတယ်။

“ ဘယသ်ူနဲ့ ဖြစ်နတောလဲ အဈကို ”

လမ်းမှာ မအောင့န်ိုငဘြဲ ကနွောြ မေးတော့ သူက ကနွော့ကြို ပြုံးစိစိနဲ့ ကြည့်ရြင်း

“ မင်းထငတ်ာ တဈခုမှ မဟုတဘြူးကြ၊ ငါတောငမြထငဘြူး၊ ဟား ဟား ဟား ”

ပြောရင်း သူက ရယန်သေေးတယ်။ ကနွောြ နားမလည်။

“ ဘာလဲ သူ့မှာ တခွားမိန်းမ မရှိဘူးလား ”

“ အေး မိန်းမ မရှိဘူး၊ ယောကြျားဘဲရှိတာ ဟား ဟား ဟား ဟား ”

“ ဘာ ဘယလြို ”

သူ့စကားကို ကနွောြ အံ့သှသင့သ်ှားပြီး သူ့ကို လှမ်းကြည့်လြိုကတ်ော့၊ သူက ကနွော့ကြို လှမ်းကြည့်ပြှီး

“ အေး ဟုတတ်ယ်၊ ဘဲကြီးက ပုန်းကြီးကြ ”

“ အင် ”

ပြောရင်းနဲ့ လကဘြကရြညဆြိုင် ရောကလြာတော့ ၂ ယောကသ်ား ဆိုငထြဲ လှမ်းဝငလြိုကတ်ယ်။ကိုယသ်ောကခြငွတ်ာ ကိုယမြှာပြီးတဲ့အခါမှာတော့

“ သချော ပြောပါအုံး အဈကို့ဟာက သချောလို့လား ”

“ ဟေ့ကောင် ငါ့ကို သူ့ ကောငကြိုယတ်ိုင် ပြောလိုကတ်ာကြ၊ သူ့ကို ဗငွြးနတော သူ့အတွင်းရေးမှုးဆိုတဲ့ အကောင် ”

ကနွောြ အံ့သှသင့ပြှီး ဘာမှ မပြောနိုင်၊ သူကဆကပြှီး

“ အေး မယုံမရှိနဲ့၊ အတွင်းရေးမှုးလို့ နာမညသ်ာခံထားတာ ဘာသောကလြုပမြှ ကောင်းကောင်း လုပစြရာမလိုဘူး၊ ဘဲကြီးလိုချင်တ်ာ ပေးလိုကရြုံဘဲ၊ ညနေ ရုံးခန်းပိတပြှီဆို သူတို့ ၂ ယောကပြဲ ။တခါတလဆေို ညပါ ပြဲဆကသ်ေးတာတဲ့ ”

“ ဟာ ထငတ်ောငမြထငရြဘူး ”

“ အေးကြ တခွို့ ပုန်းတွကေ ဒီလိုဘဲ၊ အပြငဘြန်းကြည့်ရြင် ဘာမှ မသိသာဘူး ”

“ ဒါနဲ့ လုပစြမ်းပါအုံး ဘယလြို ရအောင် သူ့ကို ညှဈခဲ့တာလဲဆိုတာကို ”

“ လှယတ်ော့ မလှယဘြူးကြ၊ ပထမ တဈရကြ သူတဈယောကတ်ည်း ထိုငသ်ောကန်တေုန်း ငါကလည်း ညဈလာတဲ့ပုံနဲ့ အဖောမြရှိလို့ သူနဲ့ ဝိုင်းလိုကတ်ယပြေါ့ကြာ၊ ပြိးတော့ ငါ့ဘော့ဈက ငါ့ကို အလုပထြုတလြိုကတ်ယပြေါ့၊ ဘော့ဈ မကောင်းဘူးပေါ့၊ မိန်းကလေးတွဆေို အရေးပေးတယပြေါ့၊ အဲ့ဒီထဲမှာ ငါကြှနတေေဲ့ ကောငမြလေးကိုပါ ဘော့ဈက ဆှဲစိထားတယပြေါ့၊ အဲဒါ ငါကြှနမှေန်ေးသိတော့ ဘော့ဈက င့ါကို ထုတလြိုကတ်ယပြေါ့၊ ဘာညာပေါ့ကြာ၊ မူးပြီး ရငဖြှင့်တဲ့ သဘောနဲ့ သူ့ကိုငါ ပေါကကြရတွေ လွှောကပြှောလိုကတ်ယ်၊ သဘောကတော့ကြာ သူများအကြောင်း သိချင်ရြင် ကိုယ့အြကြောင်း အရငပြှောရတယကြှ။ ပြီးတော့ သူ့ကို ငါသူ့ကို အတင်းဝယတ်ိုကတ်ယ်၊ မူးမူးနဲ့ ရငဖြှင့်တယပြေါ့ကြာ ”

“ နောကတ်ော့ရော ”

“ ဒုတိယနေ့လည်း ဒီလိုဘဲကြ သောကရြင်း စားရင်း ငါကပြောလိုကြ မသိမသာ သူ့အကြောင်းမေးလိုကြ၊ င့ါကို နဲနဲယုံသှားတယ် ထငတ်ာဘဲ၊ နောကတ်ော့ မင်းတို့ဘော့ဈကရော သူ့လကအြောကကြကောငမြတွကေို မစဘူးလား ဘာညာပေါ့၊ မသိသလို ဝငထြောကြ၊ ဟိုပြောဒီပြောနဲ့ တောတ်ောရြင်းနှီးသှားပြီးမနေ့ကမှ သူ့အကြောင်းပြောတော့တာဘဲဟေ့ ”

သူကဆကပြှီး

“ ဒီဘဲကလည်း လူလညကြှ၊ သူ့ အပြောအရ သူ့ဘော့ဈက သူ့အရင် လူတွေ ရှိသေးတယဆြိုဘဲ။ သူကလည်း အကြံရှိလို့ ဝငကြပတ်ာကြ၊ ဒါပမေဲ့ သူ့ဘော့ဈက သူ့ထကလြညတ်ဲ့ သဘောမှာရှိတယ်။ အခုထိ သူလိုချင်တ်ဲ့ ဂွင် မပေးသေးဘူတဲ့ ”

“ သူက ဘာလိုချင်လြို့လဲ ”

“ ဟား ဟား ဟား ဟား ဗီဒီယို မင်းသား ဖြစ်ချင်တ်ာတဲ့ ကောငရြေ့၊ သရုပဆြောင် သငတ်န်းတောင် ဆင်းပြီးပြီဆိုဘဲ၊ သူ့ဘော့ဈက အဲဒါတွလည်ေး လုပတ်ော့ သူရှယယ်ာပါတဲ့ကားမှာ မင်းသားဖြစ်မလားဆိုပြီး ဝငကြပတ်ာ ”

ကနွောြ သဘောပေါကသ်ှားတယ်။ ဒါပမေဲ့ အတွေးထဲ ဝငလြာတာက ဒေါလြေး ယောကြြားက ဒီလိုဖြစ်နရင်ေ ဘာလို့ ဒေါလြေးကို ယူသေးတာလဲ၊ ဘာဘဲပြောပြော အခု သူခိုင်းတဲ့ ကိဈစကတော့ ပြီးပြီ။ သူ့ကိုပြောလိုကရြုံဘဲ သူ့ယောကြြားအကြောင်း၊ သူလည်း ဒီကိဈစ သိချင်သ်ိနမှော၊ သချောအောင် ငါ့ကိုစုံစမ်းခိုင်းတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် သူသိတာ တမွိုးများဖြစ်နလေို့လား။

ဘာဘဲဖြစ်ဖြစ် ဒီနေ့သှားပြောလိုကမြယ်၊ ဒေါလြေးကတော့ မမနဲ့ တွေ့ဖြစ်အုံးမယ် မထင်၊ မမက ခရီးထွကသ်ှားတာကိုး။

“ ဒေါလြေး အရမ်းရှကတ်ာဘဲ မောငဇြောရြယ်၊ ထငတ်ယ် ဒေါလြေး ထငတ်ယ်၊ သူ အဲလိုဖြစ်နတယေဆြိုတာ၊ ဒီကိဈစအပြငမြှာ ဘယလြောကတ်ောင် သတင်းထွကန်ပြေီလဲ မသိဘူး၊ ဒေါလြေး အရမ်းရှကတ်ယ် ”

ကနွော့ရြဲ့ ရှေ့မကြန်ှာ နောကထြားလို့ စီကာပတကြုန်း သတင်းပို့ပြိးတဲ့နောကြ ဒေါလြေးဆီက ကြားလိုကရြတဲ့ စကား။ ပြီးတော့ သူ့မကြန်ှာကို လကဝြါး ၂ ဘကန်ဲ့ အုပပြှီး တရှုံ့ရှုံ့နဲ့ ငိုပါလရေော။ ကနွောြ ဘာလုပရြမှန်းမသိ၊ ကလေးတွေ ငိုရင် ပြေ့ခွီလို့ သီချင်ြးလေးငှီးပြီး ဟိုလှုတ် ဒီလှုတ် လုပပြေးရတာသိပမေဲ့ လူကြီးငိုရင် ဘယလြိုချော့ရမှန်း ကနွောမြသိ။

တရားနဲ့ဖြပေါ ဒေါလြေးရယလြို့ ပြောရအောငကြလည်း သူ့ယောကြြားက တမလှနကြို အပြီးအပိုင် ထွကသ်ှားတာ မဟုတ်။ ကနွောြ ဘာမှ မလုပတ်တ်၊ ငုတတ်ုတကြှီး ဒေါလြေး ငိုတာ ထိုငကြှည့န်တယ်ေ။ ကြည့်လြို့ကောင်းလို့တာ့ မဟုတ်၊ ငိုနရင်ေးကနေ ပါးစပကြတတွတတ်ှတန်ဲ့ သူအရမ်းရှကတ်ဲ့ အကြောင်းကိုဘဲ ထပခြါတလဲလဲ ပြောနတေော့တာဘဲ။

တောတ်ောလြေးကြာ ငိုပြီးတော့ ဒေါလြေးဆီက ရှိုကသ်ံက တဖြေးဖြေးနဲ့ ကြဲလာတယ်။ အဲဒီတော့မှ လူက သတိဝငလြာပြီး ဒေါလြေး စိတပြှလကေပြှောကြ စကားစမိလိုကတ်ယ်။

“ ဒေါလြေးယူတုန်းက အဲလို ဖြစ်နမှန်ေး မသိဘူးလား ”

ကနွော့စြကားကြောင့ြ ဒေါလြေးလှမ်းကြည့်တ်ယ်၊ သူ့မကြလြုံးက ငိုထားလို့ အနီရောငသ်န်းလို့။

“ သိရငယ်ူမလား မောငဇြောရြယ်၊ ဒေါလြေးနဲ့ ယူတုန်းက သူယောကြြား အစဈ၊ ဒေါလြေး သိတာပေါ့။ အခု သူဒီလိုဖြစ်သှားတာ ဒေါလြေး အထင် တဈနှစ်လောကရြှိပြီ၊ သူဒေါလြေးကို စိတမြပါတော့တာ၊ လကဖြွားနဲ့ မတို့တော့တာ အဲဒီအခွိနလြောကကြတည်းကဘဲ၊ ဟီး ဟီး ”

ပြောရင်းတန်းလမ်း ထပင်ိုပြနတ်ယ်။ ထုံးစံအတိုင်း သူငိုတာ ခဏစောင့ပြှီး ရှိုကသ်ံနဲနဲ ထပကြွဲလာတာနဲ့

“ ဒေါလြေးက သူအဲ့လိုဖြစ်နတော ဘယလြိုသိသှားတာလဲ ”

ဒေါလြေးက ငိုသံပါပါ နဲ့ ကနွောကြို ရှင်းပြတယ်။

“ ပထမတော့ ဘယသ်ိမလဲ၊ သူ့အလုပကြ ခေါင်းစားတော့ ဒေါလြေးက ပငပြန်းလာတယဘြဲ မှတတ်ာပေါ့။ အရငကြဆို ဒီလိုမှမဟုတဘြဲ၊ မောငဇြောြ၊ မင်းလည်း အတွေ့အကြုံရှိပြီးသားဘဲ၊ ဒေါလြေး ပြင့ပြငှ့လြင်းလင်းဘဲပြောမယ်။ အရငကြဆို သူနားရင် တဈရကြ၊ ၂ ရကြ အလှနဆြုံးဘဲ။ ဒေါလြေး ထငတ်ယ် သူအဲလို ဖြစ်သှားတဲ့ နောကပျိုင်း ဒေါလြေးက စရငတ်ောင် သူက စိတမြပါတော့တာ။ ဒေါလြေးလည်း အမွိုးမွိုး သူ့အကြိုကဆြှဲ ဆောငပြါတယ်။ ဒါပမေဲ့ ဘာမှမဖြစ်တော့ဘူး။ ကြာတော့ ဒေါလြေးလည်း စိတပြကြလြာတယ်။ ပထမ ဒေါလြေးထငတ်ာက သူ့မှာ မယားငယတ်ှေ ဘာတွရနေပြေီလားလို့။ ဒေါလြေး စုံစမ်းကြည့်သ်ေးတယ်၊ ဒါပမေဲ့ ဘာသဲလှနစြမှ မရဘူး။ သူ့ပုံစံကလည်း ဘာမှမပြောင်းလဲဘူး၊ ဒီထကရြှင်းအောင် ပြောရရင် ပန်းတွေ ဘာတွမွေား သသှေားတာလားဆိုပြီး ဒေါလြေး သတိထားကြည့်တ်ယ်။ ဒေါလြေး သူနဲ့ အတူအိပတ်ာဘဲ သိတာပေါ့။

မနကဆြို သူ့ဟာက အကောင်း၊ အဲဒီအခွိန် သူ့ကို ဒေါလြေး မှူဆှယသ်ေးတယ်။ ဒါပမေဲ့ သူဒေါလြေးကို စိတမြပါဘူး၊ တွန်းပစ်တယ်။ ဒီမှာ မောငဇြောြ ဒေါလြေးကို ကြည့်စြမ်း၊ ဒေါလြေး ဒီလောကြ မအိုသေးပါဘူး။ ဒေါလြေးအလှတွေ မပကြရြှင်းသေးပါဘူး။

နပေေါ့၊ ဒင်းက ငါ့ကို စိတမြပါရငလြည်း နပေေါ့ ဆိုပြီး ဒေါလြေးလည်း သူ့ကို စိတန်ာသှားပြီး သူနဲ့တောင် မအိပတ်ော့ဘူး၊ ဟို မင်းတို့တွေ့နကြေ အခန်းထဲ ဒေါလြေးတဈယောကတ်ည်း သှားအိပတ်ော့တယ်။ ကြာတော့ သူနဲ့ ဒေါလြေးလည်း တဈအိမထြဲ အတူနပမေေဲ့ သူစိမ်းတွလေိုဘဲ ဖြစ်သှားတယ်။

အဲဖြစ်ချင်တ်ော့ လှနခြဲ့တဲ့လက ဒေါလြေးလည်း မှို့ထဲသှားရင်း ပိုကဆြံလိုလာလို့ သူ့ရုံးခန်း ခဏဝငပြှီး ပိုကဆြံသှားယူတယ်။ အဝက ကောငလြေးကလည်း မရှိဘူး၊ ဘယထြှကသ်ှားလဲ မသိဘူး၊ ဒါနဲ့ ဒေါလြေး သူ့အခန်းတံခါးဖြင့လြိုကတ်ာ သူနဲ့ အဲဒီကောင် ပူးကပပြှီးနတော ရုတတ်ရကြ တွေ့လိုကရြတယ်။

ဒေါလြေးကို တွေ့တော့ ရုတတ်ရကြ သူတို့ လန့သ်ှားပြီး စားပြဲပေါကြ စာရင်းကို ကြည့်သ်လိုလို ဘာလိုလိုနဲ့ ဟနဆြောငလြိုကကြှတယ်။ အဲဒီမှာ ဒေါလြေးလည်း နဲနဲရိပမြိသှားတယ်။ ဒေါလြေးလည်း ဟနမြပကြြ ပိုကဆြံလာယူတဲ့ အကြောင်းပြောပြီး ပိုကဆြံယူ ပြနခြဲ့တယ်။ အဲဒီကတည်းကဒေါလြေးစိတထြဲ မသင်ျကာဖြစ်နတော၊ အဲဒါဘာလုပရြမှန်းလည်း မသိတာနဲ့ မင်းကို စုံစမ်းခိုင်းတာ ”

ဒေါလြေးက သူ့ဇာတလြမ်းရှညကြှီးကို ပြောလိုကြ နားလိုကြ ငိုလိုကြ ရှိုကလြိုကြ လုပရြင်း တဖြေးဖြေး ရှင်းပြတယ်။

“ အခု ဒေါလြေး ဘာလုပမြယ် စိတကြူးလဲ ”

ကနွောလြည်း ကိုယ့အြလုပမြဟုတပြမေဲ့ သိချင်တ်ာနဲ့ မေးလိုကတ်ယ်။

“ အခု လောလောဆယတ်ော့ ဒေါလြေးမသိဘူး၊ ဒေါလြေး အရမ်းရှကတ်ယ်။ နင့ယ်ောကြြားက ဒီလိုကြီးပါလားလို့ လူများတွသေိကုနရြင် ဒေါလြေး ရှကတ်ာနဲ့ သမယ်ေ။ ဒေါလြေး ရှင်းရှင်းပြောမယ်၊ သူ မယားငယယ်ူထားတယဆြိုရငတ်ောင် ဒေါလြေး ရှင်းရဲတယ်။ သူ့မယားငယကြို ဒေါလြေး သှားတွေ့ပြီး ရနဖြစ်ရဲတယ်၊ ပြောရဲတယ်။ အခု ဒီလိုဖြစ်နတော ဒေါလြေး ဘာလုပရြမှန်း မသိဘူး။ သူ့စိတကြိုက ပြောင်းသှားပြီ၊ အခု သချောသှားပြီဆိုတော့ ဒေါလြေး လုပသ်င့တ်ာကို လုပရြမယ်။ ဒေါလြေး စဉြးစားအုံးမယ်။ လူတွေ အားလုံးမသိခငမြှာ ဒေါလြေး ဒီကိဈစကို ပြတပြှတသ်ားသားဖြစ်အောင် လုပရြမယ် ”

ကနွောြ သဘောပေါကသ်ှားတယ်၊ တခွားနည်းလမ်းမရှိ။ ဒေါလြေး သူ့ယောကြြားကို ခွာတော့မယ်။ သူ့ယောကြြားကကော အခွာခံပြီး လူပုံအလယမြှာ သူက အချောတ်ကောကကြှီးအဖြစ် နမလေား။ အာ သူတို့အကြောင်းတွေးရင် လူက ကိုယ့ကြိဈစတောင် သူ့ကို အပူထပကြပရြမှာ အားနာသှားတယ်။

ဒီလိုမှန်းသိ သူခွိန်းတဲ့ အခွိနကြှမှ လာရရငကြောင်းသား။ ငါကလည်းငါ သိပြီးသားဆို အောင့မြနတတ်ေ။ ကိုယ့ကြိုယကြိုဘဲ အပြဈတငမြိတယ်။ ပြောလို့ဆိုလို့အပြီး ထပြနမြယ် လုပတ်ော့မှ ဒေါလြေးက သတိရပြီး သူ့ဟာသူ ပြောလာတယ်။

“ ဪ မောငဇြောြ၊ မိမိုးကိဈစ မမေးရသေးဘူး၊ ဒေါလြေး သူ့ဆီ ဖုန်းဆကတ်ော့ သူ ခရီးထွကသ်ှားတယ်၊ မနကဖြှနလြောကမြှ ပြနလြာမယ် ပြောတယ်၊ ဒေါလြေး မှာထားတယ်၊ ရောကရြောကခြငွြး င့ါဆီလာတွေ့လို့၊ နောကြ ၃-၄ ရကလြောကန်ေ ဒေါလြေးဆီ ပြနလြာလေ ”

“ ဟုတကြဲ့၊ ကနွောသ်ိပါတယ် ဒေါလြေး၊ ကနွောကြ ဒေါလြေး စုံစမ်းခိုင်းတာကို သကသ်ကလြာပြောတာပါ´

“ အေး အေး ကြေးဇူးတငပြါတယ် မောငဇြောရြယ် ”

“ ရပါတယ် ဒေါလြေး၊ ဪ ဒေါလြေး ပေးထားတဲ့ ပိုကဆြံ ကနွော့မြှာ နဲနဲပိုနသေေးတယ်၊ ဒီမှာ ”

ဆိုပြီး အိပထြဲက ပိုကဆြံကို ထုတပြှီး ပြနပြေးတော့

“ မလိုပါဘူး မောငဇြောြ မင်းဘဲယူထားလိုကပြါ။ မင်းသုံးချင်တ်ာသုံးပေါ့ ”

ဆိုပြီး ကနွော့လြကကြို အတင်းတွန်းရင် အိပထြဲ ပြနထြည့ပြေးတယ်။ ကနွောလြည်း အားနာနာနဲ့ အတင်းပြနမြပေးတော့။ အားနာတတတ်ာက မကောင်းပမေဲ့ တခါတလကြတေော့လည်း ကောင်းနပြနေရြော။

စုံထောကြ တဈခါလုပပြှီးသှားတော့ လူက ဇရှိလာတယဘြဲ ပြောရမလား။ ညကစဉြးစားရင်း ကိုယ့ဟြာကိုယဘြဲ မမနောကကြို နောကယ်ောငခြံ လိုကကြှည့ဖြို့ စဉြးစားမိလိုကတ်ယ်။

ဟုတတ်ယ်၊ ဒေါလြေးကို မေးခိုင်းပမေဲ့ မမက အမှနပြှောချင်မြှ ပြောမှာ၊ သူလိမရြငလြည်း ဖြစ်တာဘဲ။ တဈပတလြောကြ မမ ရုံးသှားရုံးပြန် လိုကခြွောင်းလိုကရြင် သိမှာဘဲ။ အဓိကကခကိုယလြိုကခြွောင်းတာ သူ သိမသှားဖို့ဘဲ။ သူတို့ အလုပသ်ဘောက ခရီးထွကပြှီး ပြနလြာတဲ့သူဆို နောကန်ေ့ အနားပေးတတတ်ယ်။ ပငပြန်းခဲ့တာ အနားပေးယူတဲ့ သဘောပေါ့။

ဒီနေ့ မမပြနလြာမယ်၊ ဘယအြခွိနပြှနရြောကမြယမြသိ။ ဘာဘဲဖြစ်ဖြစ် ရောကရြငတ်ော့ သူရုံးသှားရမှာဘဲ။ ရုံးမှာ သူ့ခရီးအတွကြ ကိဈစတွေ ရှင်းပြီးမှ သူပြနမြှာ၊ သူ့ရုံးမှာ သှားစောင့မြယ်။ သူထွကလြာရင် ဘယသ်ှားလဲ အသာလိုကကြှည့လြိုကမြယ်။ အင်း ပငပြန်းလာတယဆြိုတော့ အိမတ်န်းပြနမြှာကတော့ သချောတယ်။ ဘာဘဲဖြစ်ဖြစ်လေ လိုကကြှည့လြိုကမြယ်။ အခုလည်း အားနတောဘဲ။

ကိုယ့ဆြုံးဖြတခြကြန်ဲ့ကိုယ် မမရုံးဘကြ ထွကလြာခဲ့တယ်။ နေ့ခင်းကြီးဆိုတော့ ပူလိုကတ်ယ် ဖြစ်ချင်ြး။ ရုံးရှေ့နား ခပလြှမ်းလှမ်းက အအေးဆိုငမြှာ ထိုငပြှီး အအေးတဈခွကြ မှာသောကရြင်း စောင့ကြှည့န်လေိုကတ်ယ်။ တောသ်ေးတယ် ဆိုငထြဲမှာက အပြငကြလောကြ သိပမြပူ၊ နောကြ အတွင်းက မှောငရြိပန်ဲနဲကတွော့ အပြငကြ အလင်းနဲ့ဆို အထဲကို ကောင်းကောင်းမမှငန်ိုင်။

“ ဟာ ”

စိတထြဲမှာ ထိတကြနဲ ဖြစ်သှားတယ်။ သိပကြှာကြာ မစောင့လြိုကရြ၊ မမနဲ့ တူညီဝတစြုံ ဝတထြားတဲ့ ကောငတ်ဈကောင် ရုံးထဲကထွကလြာတာ တွေ့လိုကရြတော့ ရငထြဲကတောင် တဒိတဒြိတ် တုနသ်ှားတယ်။ ဟိုကောင့လြကထြဲမှာလည်း မမရဲ့ ခရီးဆောငအြိပန်ဲ့ဆိုတော့ မမ ခရီးထွကရြာက ပြနရြောကပြှီး ရုံးကိဈစပြီးလို့ အိမပြှနမြဲ့ သဘောဘဲ။ ဘာလဲ ဒီကောငကြ မမကို လိုကပျို့တဲ့ ကောငလြား။ ဘာလိုကပျို့စရာလိုလို့လဲ၊ ကိုယ့ဟြာကိုယ် ပြနလြည်း ရတာဘဲ။ ဒါမှမဟုတ် ဒါ သူ့အကောငလြား၊ အဲလိုတွေးမိမှ ရငထြဲက ပိုပူသှားတယ်။

ကြည့်စြမ်း၊ ကြည့်စြမ်း ၂ ယောကသ်ား စကားတပြောပြောနဲ့ ရယလြို့မောလို့။ ပြောရင်းဆိုရင်း ဟိုကောင် ဘာပြောလိုကတ်ယမြသိ၊ မမက အဲဒီကောင် လကမြောင်းကိုတောင် လှမ်းရိုကလြိုကသ်ေး။ အံမယ် တောတ်ောပြွောန်ကြတေယထြငပ်၊ ပတဝြန်းကငွတ်ောင် မှငပြုံမရ။

စကားတပြောပြောနဲ့ သူတို့ ၂ ယောကြ ကနွောထြိုငန်တေဲ့ ဆိုငရြှေ့က ဖြတသ်ှားတယ်။ ဆိုငထြဲကို ယောငလြို့တောင် သူတို့လှည့မြကြည့်ြ။ အံမယ် ပြောန်လေိုကတ်ာများ။ သူတို့ ကြောပေးပြီး ခပလြှမ်းလှမ်း ရောကသ်ှားတာနဲ့ စားပြဲထိုးကိုခေါပြှီး ပိုကဆြံရှင်းဖို့တောင် အခွိနမြရ၊ စားပြဲပေါြ ပိုကဆြံခထွားပြီး သူတို့ ဘာလုပမြယဆြိုတာ အသင့စြောင့ကြှည့န်လေိုကတ်ယ်။

ခပလြှမ်းလှမ်းက တကဈြစီကားတွေ ဆိုကထြားတဲ့ လမ်းဒေါင့အြရောကမြှာ သူတို့ ကားပေါတ်ကလြိုကကြှတာ တွေ့လိုကတ်ော့ ကနွောြ ကမန်းကတမ်း ကားဂိတကြို လွှောကလြာခဲ့တယ်။ လေးငါး ဆယလြှမ်းလောကြ အလွှောကမြှာ သူတို့ တကလြိုကတ်ဲ့ကားက ဝေါကနဲ ထွကသ်ှားတာတွေ့တော့ အခွိနဆြိုင်းမနဘေဲ ကားဂိတကြို ပြေးလာပြီး အသင့ရြှိနတေဲ့ နောကကြားတဈစီးပေါြ အပြေးအလှှားတကလြို့

“ အဈကို လိုကြ လိုကြ စောစောက ထွကသ်ှားတဲ့ ကားနောကကြိုလိုကြ ”

ကနွော့ြ ကမန်းကတန်း အမောတကြီးနဲ့ အပြောကို ကားဆရာက ရုတတ်ရကြ နားလညပြုံမရ။ ကနွော့ကြိုကြောငပြှီး ကြည့်န်တယ်ေ။

“ စောစောက ဟို စုံတွဲစီးသှားတဲ့ ကားနောကကြ လိုကပြေးဖို့ ပြောတာ အဈကို၊ မှနမြှန် အဈကို တောကြှာ မကြခြှပြတေသ်ှားအုံးမယ်၊ မှနမြှန် မှနမြှနမြောင်း အဈကို ”

ကနွော့ြ အလောသုံးဆယ် တကသ်ုတရြိုကပြှီး ထပရြှင်းပြလိုကမြှ ကားဆရာလည်း ရူးကြောငမြူးကြောငန်ဲ့ ကမန်းကတမ်း စကန်ိုးပြီး ဝူးကနဲ မောင်းထွကတ်ယ်။ ကားဆရာလည်း မကြခြှမပြေတအြောင် သချောလိုကရြင်း

“ ဘာလို့လဲ ညီလေး နောကကြ ဟှန်းတီးပြီး ရပခြိုင်းလိုကရြမလား ”

“ ဟင်းအင်း ဟငအြင်း မရပခြိုင်းနဲ့ သူတို့ ဘယသ်ှားလဲ သိချင်လြို့ ”

“ ဪ အင်း အင်း ”

ကားဆရာက ဘယလြို သဘောပေါကသ်ှားတယ် မသိ၊ အင်း အင်း နဲ့ ထပမြစပစြုတော့ဘဲ နောကကြ လိုကပြေးတယ်။ ဒီတာ့မှ ကနွောလြည်း ကားဆရာအမှငရြှင်းအောင် လင်ျကာနဲနဲချောလိုကတ်ယ်။

“ ဒီလူ ကနွော့ြ အမဆေီက ပိုကဆြံခွေးသှားပြီး အိမပြါပြောင်းသှားလို့၊ အဲဒါ သူဘယမြှာနလေဲလိုကကြှည့တ်ာ၊ မသိမသာ နောကကြဘဲလိုကပြေး အဈကို ”

“ ဪ အင်း အင်း သိပြီ သိပြီ ”

ကားဆရာက သဘောပေါကသ်ှားပြီး စတနောကောင်းကောင်းနဲ့ နောကကြ မသိမသာလေး လိုကပြေးတယ်။

“ ဟော ရှေ့မှာ ရပသ်ှားပြီ ညီလေး ”

“ အင်း ရပ် ရပ် ဒီမှာဘဲ ရပတ်ော့ ”

ကားဆရာကို ရပခြိုင်းလိုကပြှီး ကြေးဇူးရှင် ဒရိုငဘြာကို သူတောင်းသလောကြ မဆဈဘဲ ပေးလိုကတ်ယ်။ မမတို့လည်း ကားပေါကြ ဆင်းပြီး လမ်းတဖကကြို ဖြတလြို့ လေးထပတ်ိုကြ တဈလုံးက လှခေါးပေါြ တကသ်ှားတာ လှမ်းမှငလြိုကတ်ယ်။

“ ဟာ မမ ”

လူက မကြလြုံးတွေ ပြာပြီး ဘာလုပရြမှန်းမသိတော့၊ ကားပေါကြ ဆင်းပြီး လမ်းဘေးမှာ ကြောငတ်ောငကြှီး ရပန်မေိတယ်။ ပြေးသှားပြီး

“ မမ မမ ဘယသ်ှားမလို့လဲ ”

ဆိုပြီး လှမ်းမေးရငဘြဲ ကောင်းမလား။ ကတုနကြရငန်ဲ့ ခွီတုနခြတွုန် စဉြးစားနတေုန်းမှာဘဲ လှခေါးပေါြ တကသ်ှားတဲ့ သူတို့ နှစ်ယောကကြ တဖြေးဖြေးနဲ့ မှငကြှင်းက ပြောကသ်ှားတယ်။ ရငဘြတထြဲမှာ တဒိန်းဒိန်းနဲ့ ပူလောငပြှီး ဘာလုပရြမှန်းမသိတော့၊ လမ်းဘေးက ဓါတတ်ိုငကြိုသာနဖူးနဲ့ တဒုန်းဒုန်းသာ ပြေးတိုကခြငွစြိတပြေါလြာတယ်။

လုပခြငွအြုံးဟဲ့ စုံထောကြ၊ ကြောငတ်ောငကြှီး ရပန်ရောကနေ သတိဝငလြာပြီး ဘေးဘီကို ကြည့်လြိုကတ်ော့ မလှမ်းမကန်းမှာ လမ်းဘေး လကဘြကရြညဆြိုငလြေးကို တွေ့တော့ သှားထိုငလြိုကတ်ယ်။ ပြေးလာတဲ့ စားပြဲထိုးလေးကို လကဘြကရြည် တဈခွကလြို့ ခပတ်ိုးတိုး လှမ်းပြောရင်း ဘာလုပရြငကြောင်းမယဆြိုတာ စဉြးစားဖို့ ပြငလြိုကတ်ယ်။

မထူးတော့ စမိတော့မှ ဆုံးအောင် ကမှ ဖြစ်တော့မယ်။ အခုနေ ထပြနသ်ှားရငလြည်း စိတထြဲက တနုံ့နုံ့နဲ့ နလေို့ရတော့မှာ မဟုတ်။ အသကကြိုမှနမြှနရြှူရင်း ထူပူနတေဲ့စိတကြို အတတန်ိုငဆြုံး တညင်ှိမအြောငထြိန်းရင်း အသိတရားတွကေို ရသလောကြ စုစည်းလိုကတ်ယ်။

ပြီးတော့ ကိုယ့ကြိုယကြို သကည်ှာတဲ့ အနနေဲ့ အသကသ်ာဆုံး အခွအနေကေ စစဉြးစားလိုကတ်ယ်။ သူတို့ ကိဈစတဈခုခုနဲ့ မိတဆြှတယေောကယ်ောကြ အိမကြိုလာတာလား။ ခဏစောင့ကြှည့မြယ်။ ဟုတပြှီ၊ ခဏ အဲဒီ ခဏက ဘယလြောကလြဲ၊ ၁၀ မိနဈ။ ဟငအြင်း ဟငအြင်း ၁၀ မိနဈနဲလှန်းတယ်။

မိတဆြှအေိမလြာလညတ်ယဆြို ၁၀ မိနဈတော့ကမှာမဟုတ်။ စကားတွဘောတွပြေောမယ်၊ ဟိုကတဈခုခု ဧည့ခြံအုံးမယ်။ ဒါဆို ဘယလြောကစြောင့မြလဲ၊ နာရီဝကလြောကြ စောင့မြလား။

အာ များတယ်၊ မိတဆြှအေိမမြဟုတဘြဲ သူတို့ ဒီမှာ လာကမှင်းတာဆို ဘယလြိုလုပမြလဲ။ နာရီဝကဆြိုဟိုမှာ တခွီလောကြ ပြီးနပြေီ။ လူက အကောင်းဘကြ လှည့တ်ှေးနရင်ေးက အဆိုးဆီဘဲ ပြနရြောကလြာတယ်။ ဘာဘဲဖြစ်ဖြစ် အကြာကြီးမစောင့ြ၊ ခဏ စောင့မြယ်။ အဲ အဲ စောင့ပြှီးဘာလုပမြလဲ၊ ကြည့်စြမ်း အရေးကြီးတာ အရငစြဉြးစားရမယ်။ သူတို့ ဘယအြခန်းသှားတာလဲ။

သူတို့ တကသ်ှားတဲ့ တိုကကြို ကြည့်လြိုကတ်ော့ ၄ ထပ်၊ အင်း လှခေါး အနအထေားအရ မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် အခန်းရှိပုံမရ။ ဒါဆို အပေါမြှာ ၃ ထပရြှိမယ်။ ၃ ထပဆြိုတော့ ၃ အိမပြေါ့။ ဘယအြထပကြို သှားတာလဲ။ ဆိုငကြထိုငပြှီး လှမ်းကြည့်လြိုကတ်ော့ ဒုတိယထပကြ ဝရနတ်ာ ဘေးက ပြူတင်းပေါကကြ ပြင့န်တေော့ လူရှိနတေဲ့ သဘော။ တတိယထပ် မသချော။ တံခါးက ပိတန်သလေိုလို။

အပေါဆြုံးထပကြိုတော့ သချော မမှင်။ သူတို့ တကသ်ှားပြီးတဲ့နောကြ ဘယအြထပကြမှ ထူးခွားတဲ့ လှုပရြှားမှု မတွေ့ရ၊ လူက ဟိုတွေး ဒီတွေး ခွီတုံ ခတွုံ ဖြစ်နတယ်ေ။ လိုကခြွောင်းဖို့ ဆိုတာကလည်း ဘယအြိမမြှန်းမသိ၊ တိုကခြန်းတွဆေိုတော့ ဝငပြေါကကြ တဈခုတည်း။

အိမပြေါကစြေ့ တံခါးလိုကခြေါကပြှီး ပစ်စည်းကြောင်ှာသလိုလိုနဲ့ အကဲခတရြတော့ မလိုလို၊ ကဲ မထူးဘူး အပေါတ်ကကြှည့မြယ်၊ ဖြစ်လာတာ မီးစငကြှည့ကြမယ်၊ ရပကြှည့လြို့ အမှတမြရှိဘူး၊ ခထွိုးမှ ၂ ဆတိုးမယဆြိုတဲ့ လမ်းဘေး ဖဲ ၃ ခပြြ ကစားဝိုင်းကအဆိုကို လကခြံပြီး ဆုံးဖြတခြကြခြလွို့ ထိုငန်ရောက ဇကကြနဲ ထရပလြိုကတ်ယ်။

ပြီးမှ လာခထွားတဲ့ လကဘြကရြည် မသောကရြသေးတာ သတိရပြီး ပြနထြိုငလြို့ ခွကသ်ေးသေးလေးထဲက အေးနပြေီဖြစ်တဲ့ ကြဲတဲတဲ လကဘြကရြညကြို တကြိုကထြဲနဲ့ အကုနမြော့ခလွိုကပြှီး အောကဆြီဂငွြ ပါတယဆြိုရုံလေး ပါတဲ့ ပူပြင်းနတေဲ့လကေို အဆုတထြဲ တဝရှူသှင်းရင်း အားမှေးလိုကတ်ယ်။ ပြီးတော့ စားပြဲထိုးလေးကို ပိုကဆြံရှင်းပေးပြီး လမ်းတဖကကြို အပြေးကလေး ဖြတလြိုကတ်ယ်။ လှခေါးအဝကနေ မမှငရြတဲ့ အထပတ်ှကေို မော့ကြည့်ရြင်း ငတကပြှားခွလှမြေးနဲ့ ခွသေံမကြားအောင် အသာထိမ်းလို့ တဈလှမ်းချင်ြးတကလြာတယ်။

ပထမထပ် အခန်းတံခါးဝရောကတ်ော့ အသာရပပြှီး တံခါးနားကပ် နာစွင့လြိုကတ်ယ်။ သိတဲ့ အတိုင်း တံခါးကသာ အလုံပိတထြားပမေဲ့ အသံမလုံ၊ အထဲက အသံတခွို့ကြားနရတေယ်။ ကြားရတဲ့ အသံက ဧည့သ်ညကြို ဧည့ခြံနတေဲ့ အသံမွိုးမဟုတ်။ ကလေးလည်း ရှိပုံရတယ်။ ကလေးအသံလည်း ကြားရတယ်။ အင်း မမ ဒီအခန်းလာတာတော့ မဟုတ်။ သချောပြီ၊

နောကတ်ထပကြို ဆကတ်ကလြိုကတ်ယ်။ လှခေါးက ထောင့ခြွိုးဆိုတော့ အပေါထြပကြို လှမ်းကြည့်လြို့မမှင်၊ တဆဈခွိုးလိုကမြှ နောကတ်ထပ် တံခါးဝကို လှမ်းမှငရြတယ်။ မှငလြိုကတ်ာနဲ့ သိလိုကတ်ယ်။ ဧရာမသော့ခလောကကြှီးက တံခါးဝမှာ တန်းလမ်း။ ဒီအိမမြှာ အခုလောလောဆယ် ဘယသ်ူမှ မရှိဘူးဆိုတာ ဗဒငေသ်ှားမေးစရာတောင် မလိုတော့။

ဟုတပြှီ၊ နောကတ်ဈထပဘြဲ ကနွတ်ော့တယ်။ သချောတယ် အပေါဆြုံးထပမြှာဘဲ ရှိမယ်။ ဒီတော့ ခွသေံကိုပိုလုံအောင် ထိန်းလိုကပြှီး အသာလှမ်းတကလြိုကတ်ယ်။ တခါမှ မလုပဖြူးတဲ့ အလုပမြို့လား မသိ။ ရငကြ အခုမှ တဒိန်းဒိန်း ပိုခုနလြာပြီး ဒူးတွတေောင် တုနသ်လိုလို ဖြစ်လာတယ်။ ရပရြတာတောင် အားမရှိတော့။ ထောင့ခြွိုးက လှမ်းကြည့်လြိုကတ်ော့ တံခါးဝမှာ သော့ခလောကမြရှိ။ ဒါဆို အထဲမှာ လူရှိတယပြေါ့။

ဖြစ်ချင်တ်ော့ လှခေါးတဈခုလုံး အသံကလည်း တိတန်တယ်ေ။ တဖြေးဖြေး တံခါးဝနားရောကတ်ော့ အထဲက အသံတခွို့ကြားလိုကရြတယ်၊ မသဲကြဲ။ အားတင်းပြီး အဝအရောကမြှာ တံခါးကို နားနဲ့ အသာကပပြှီး နားထောငကြှည့လြိုကတ်ယ်။ ကြားလိုကရြတဲ့ အသံကြောင့ြ တကိုယလြုံးထဲ သှေးတွေ ဦးနှောကဆြီ အတင်းပြေးဝငသ်ှားသလို ခံစားလိုကရြတယ်။ သချောတယ် ဒါ မမအသံမှ မမအသံ၊ လှဲစရာကိုမရှိ။ ငါအမြဲကြားနကြေ အသံ၊

“ အင်း အင်း အား အား ကောင်းလိုကတ်ာ အား ကောင်းလိုကတ်ာ အင်း အင်း အား အား ဆောင့ြ ဆောင့ြ အား.. ပြင်းပြင်းလေး ပြင်းပြင်းလေး အား အား ”

ရုတကြနဲ လူက တံခါးဝက ခွာလိုကတ်ယ်။ ဘာလုပရြမှန်းမသိ၊ ဘာမှမမှငတ်ော့၊ မကြစြိထဲ မှောငမြဲပြီး လူက ကတုနကြရင် ဖြစ်လာတယ်။ တဖြေးဖြေးနဲ့ ရငထြဲမှာ ဒေါသက အလိပလြိုကြ အလိပလြိုကြ တကလြာပြီး ထိန်းမရတော့။

ပိတထြားတဲ့ တံခါးကို လကန်ှဈဘကန်ဲ့ တဒုန်းဒုန်း စိတရြှိလကရြှိ ထုပြီး လှခေါးက တဝုန်းဝုန်း ပြေးဆင်းလာခဲ့တော့တယ်။ ဘာမှ မမှငတ်ော့။ ဒေါသထွကထြှကန်ဲ့ လွှောကလြာလိုကတ်ာ ဘယရြောကလြို့ ဘယပြေါကမြှန်းမသိတော့။

ရငထြဲမှာ ဒေါသက အစုလိုကအြပြုံလိုကြ၊ လူတကိုယလြုံးလည်း ထူပူလို့၊ ရငဘြတထြဲမှာ ကုလားနတရြော၊ တရုတန်တရြော ၃၇ မင်းနတပြါ အကုနဝြငကြနသလေို တဒိန်းဒိန်းနဲ့ ဖြစ်နသလေို လူက ဒေါသနဲ့ တဆတဆြတ် တုနန်တယ်ေ။ နားထဲမှာလည်း စောစောက မမရဲ့ အောသ်ံက သရဲစီးသလို ချောကလြှန့န်သလေိုပါဘဲ။

ကိုယ့ကြို ဘယသ်ူတွကြညေ့န်တယ်ေ၊ ပတဝြန်းကငွမြှာ ဘာဖြစ်နလေဲ ဘာမှမသိတော့၊ စိတထြဲကလည်း တောကြ . . ဒီကောငမ် ဒီလောကတ်ောငထြရသလား၊ အပြငမြှာ ဘယန်ှဈယောကန်ဲ့များ အဲ့လိုအလလေိုကန်တောလဲ မသိဘူး၊ တောတ်ောြ ယားနတေဲ့ မိန်းမ၊ နင့စြောကဖြုတကြ လီးမဝငရြရင် မနနေိုငတ်ော့ဘူးလား၊ ပြည့တ်နဆြာတောင် ပိုကဆြံရမှခံတာ၊ နငကြတော့ တွေ့သမွှ လူနဲ့ ခံနတေော့တာဘဲ။ ###မ၊ ပြည့တ်နဆြာ၊ ကြိုကကြုန်းမ .. ထွကလြာတဲ့ ဒေါသအလွောကြ မမကို စိတထြဲက တတသ်မွှ မှတသ်မွှ နည်းမွိုးစုံနဲ့ ကြိမဆြဲရင်း ခွေဦးတညရြာ လွှောကလြာတုန်း ရုတတ်ရကြ ခေါင်းထဲ အတွေးတဈခု ဝငလြာတယ်။

သှားပြောမယ်၊ ဒေါလြေးနဲ့ သှားတိုငမြယ်၊ နင့အြကြောင်းတွေ အားလုံး နင့အြဒေါကြို သှားပြောမယ်၊ နငအြပြငမြှာ ဖြစ်ချင်တ်ိုင်း ဖြစ်နတော အားလုံးသှားပြောမယ်။ သောကကြောငမ်၊ သနောမ။ ငါသှားတိုငပြှောမယ် ဆိုတဲ့ အတွေးဝငလြာပြီး ရှညရြှညဝြေးဝေး မစဉြးစားတော့ဘဲ လမ်းလွှောကန်တောကို တုန့ကြနဲ ရပလြို့လမ်းမပေါြ ဟိုဟိုဒီဒီ ကြည့်ရြင်း အသင့မြောင်းလာတဲ့ တကဈြစီ တဈစီးကို လကတ်ားရပခြိုင်းလိုကတ်ယ်၊ ပြီးတော့ ဒေါလြေးနတေဲ့ လမ်းနာမညကြို ပြောလို့ မောင်းခိုင်းလိုကတ်ယ်။

ဒေါလြေး ခွံဝက ခေါင်းလောင်းကို မနားတမ်း ကိုငလြှုပန်တေဲ့ အသံကြောင့ြ ဒေါလြေး ကမန်းကတမ်း အိမထြဲက ပြေးထွကလြာရင်း

“ ဟဲ့ ဟဲ့ မောငဇြောြ ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ ရနဖြစ်လာတာလား ”

မကြန်ှာနီကြီးနဲ့ ဒေါသထွကန်တေဲ့ ကနွော့ကြိုကြည့်ပြှီး ဒေါလြေးက အလန့တ်ကြားမေးရင် ခွံတံခါးကို ဖြင့ပြေးတယ်။ တံခါးပြင့သ်ှားတာနဲ့ တရှုးရှုးနဲ့ အိမထြဲကို တန်းဝငသ်ှားတော့ ဒေါလြေးက ကမန်းကတမ်း ခွံတံခါး ပြနပြိတရြင်း ကနွော့န်ောကကြ ပြေးလိုကလြာတယ်။ အိမထြဲက ဆိုဖာပေါြ ထိုငမြိတဲ့အထိ ကနွောြ ဘာစကားမှ မပြောနိုင်၊ ဘယကြစပြောရမှန်းလည်း မသိ။ လူက အခုထိ ဒေါသက မကြ၊ တကယတ်မ်း ဒေါလြေးနဲ့ တိုငမြယ် စဉြးစားခဲ့ပမေဲ့ တကယတ်မ်း ဒေါလြေးကို တွေ့တော့ ဘယကြ ဘယလြိုစတိုငရြမှန်းမသိ။

ဒေါလြေးက ဘုမသိ ဘမသိ ကနွောန်ား ဝငထြိုငရြင်း ဘာဖြစ်လာတာလဲဘဲ တတွတတ်ှတ် မေးနတယ်ေ။ ကဲ မထူးဘူး။ တိုငဖြို့လာတာ တိုငမြယ်၊ ###မ နင့အြကြောင်း အကုနပြှောပစ်မယ်။ စိတန်ာနာနဲ့ ဆုံးဖြတခြကြခြလွို့ ဒေါလြေးကို တုန်းတိတိကြီး ပြောခလွိုကတ်ယ်။

“ မမ ဖောကပြှနတ်ယ် ”

“ ဘယလြို ဘယလြို ဘာပြောတယ် ”

ဒေါလြေးက မရှင်းသလို ထပမြေးတော့

“ မမ တခွားတဈကောငန်ဲ့ ဖေါကပြှနန်တော ကနွောကြိုယတ်ိုင် တွေ့ခဲ့တာ ဒေါလြေး ”

“ မင်းဟာက ဟုတရြဲ့လား၊ သူတို့ မိတဆြှတွေေ အတူသှားလာနတော နမှောပေါ့ ”

ဒေါလြေးက အကြောင်းစုံကို မသိတော့ ပြရောပြကြေောင်း ကနွော့ကြို ဖြောင်းဖတွယ်။ ဒါပမေဲ့ ကနွောကြ မကြစြိနဲ့ မမှငခြဲ့ပမေဲ့ နားနဲ့ ဆတဆြတကြှားခဲ့ရတဲ့ သူဆိုတော့

“ မဟုတဘြူး ဒေါလြေး မဟုတဘြူး၊ အတူသှားလာနတော မဟုတဘြူး၊ သူတို့ ဖောကပြှနန်တော ကနွောကြိုယတ်ိုင် နားနဲ့ ကြားခဲ့ရတာ ”

ဒေါသထွကထြှကန်ဲ့ ဒေါလြေးကို အသံကယွကြယွြ ပြောမိတော့ ဒေါလြေးက ကနွော့ြ လကကြို လှမ်းကိုငရြင်း

“ မောငဇြောြ စိတကြိုအေးအေးထားစမ်း၊ ဒေါလြေးကို အားလုံးပြောပြ၊ ဒေါလြေးရှင်းပေးမယ်၊ စိတန်ဲနဲလွှော့ ဟုတပြလား၊ ကဲ ကဲ မင်းသိလာတာတွေ အားလုံးကို ဒေါလြေးကို ပြော ”

ကနွော့လြကကြို ညှဈကိုငရြင်း အားပေးသလို လသေံတိုးတိုးလေးနဲ့ အေးအေးသကသ်ာ ပြောလိုကတ်ဲ့ ဒေါလြေး အပြောကြောင့လြားမသိ၊ တင်းနတေဲ့ ဒေါသတွကေ ဝမ်းနည်းတဲ့ အသှငကြို ဆောငသ်ှားပြီး ငိုသံပါကြီးနဲ့ ဒေါလြေးကို မမနောကြ လိုကခြွောင်းတာကစလို့ အခန်းဝကကြားရတဲ့ အသံ အဆုံးထိ တဖြေးဖြေး ရှင်းပြလိုကတ်ယ်။ ကနွော့စြကားဆုံးတော့မှ ဒေါလြေးလည်း

“ ဖြစ်ရလေ မောငဇြောရြယ် ”

ဆိုပြီး ကနွော့ကြို သူ့ရငခြှငထြဲ ဆှဲသှင်းလိုကတ်ယ်။ ဒီတော့မှ ကနွောလြည်း ကိုယ့ကြိုယကြို ပြောရင်းတန်းလန်း ငိုနတောကို သတိထားမိသှားတယ်။ မထူးတော့ ငိုလကစြနဲ့ ဒေါလြေး ရငခြှငမြှာ မကြန်ှာအပလြို့

“ မမ ရကစြကတ်ယ် ဒေါလြေးရယ် ”

ဆိုပြီး ဝမ်းပန်းတနဲ ငိုခလွိုကတ်ယ်။ ဒေါလြေးက ဘာမှတော့ ပြနမြပြော၊ ကနွော့ကြွောကို သူ့လကန်ဲ့ အသာပြတပြေးရင်း ကနွောြ ဝ့မ်းနည်းတကြီး ငိုနတောကို သကသ်ာလို သကသ်ာငှား ပြတပြေးနတေော့တယ်။ ငိုတဲ့သူတွေ ထုံးစံအတိုင်း အခွိနတ်နရြင် သူ့အလိုလိုတော့ တိတတ်ာပါဘဲ။ ကနွောလြည်း ဘာထူးလဲ အခွိနတ်နတ်ော့ သူ့အလိုလို ရပသ်ှားပြီး ဒေါလြေးရငခြှငမြှာ မှေးလကစြနဲ့ အသာမှေးနတေုန်း ဒေါလြေးက

“ ကဲ မောငဇြောြ ဝမ်းနည်းမနနေဲ့တော့ တောပြှီနောြ၊ အတွေ့အကြုံတဈခုလို့ဘဲ သဘောထား သိလား ”

“ မဟုတဘြူး ဒေါလြေးရာ၊ မမနဲ့ ကနွောကြ ဒီအခွအနေရေောကပြှီးမှ လုပရြကတ်ယ် ”

ဝမ်းနည်းတကြီး ထပပြှောရင်း ကနွော့မြကြန်ှာကို ဒေါလြေး ရငခြှငကြနေ ခွာလိုကတ်ယ်။

“ ဒေါလြေး တူမဘကကြ ဒေါလြေး လိုကပြှောတာ မဟုတဘြူးနောြ။ သူ့မှာလည်း သူ့ အခွအနေနေဲ့ သူ ဖြစ်သှားတာ ဖြစ်ချင်လြည်း ဖြစ်မယ်။ အခစွသ်ဈရှာတွေ့သှားတာ ဖြစ်ချင်လြည်း ဖြစ်မယ်၊ ဘယလြိုဘဲ ဖြစ်ဖြစ်ပေါ့၊ ဒါ သူက မင်းအပေါြ သဈစာဖောကတ်ာဘဲ။ အဲလိုဖြစ်သှားတဲ့အတွကြ မင်းက သူ့အပေါြ ရှေ့ဆကြ စွဲလမ်းနမယေဆြိုရင် မင်းဒုကျခ မင်းရှာတာဘဲ။

အခု ဖြစ်သှားတဲ့ ကိဈစက ပြငလြို့မရတော့ဘူး၊ မိမိုး အနနေဲ့ကလည်း သူမှားပါတယပြှောပြီး မင်းကို တောင်းပနတ်ယဆြိုရငတ်ောင် မင်း ပြနလြကခြံမလား၊ မင်းဖာသာ မင်းစဉြးစား၊ ဒေါလြေးလည်း သူဘာလို့ အဲလို ဖြစ်သှားလဲ နားမလညဘြူး၊ ဒေါလြေး သူနဲ့ ပြင့ပြငှ့လြင်းလင်းပြော မေးကြည့်မြယ်၊ ပြီးတော့ ဒေါလြေး သူ့အတွကြ လုပသ်င့တ်ာကို လုပရြမယ်၊ ဒါက တပိုင်း။ အခု မင်းနဲ့ ဆိုငတ်ာဘဲ ဒေါလြေးပြောမယ်၊ ဒေါလြေး မင်းကို နားလညတ်ယ်။

မင်းတို့ ၂ ယောကကြ တခွားခစွသ်ူတွထကေကြို အဆင့ကြွောပြှီး ခစွခြဲ့ကြတာဆိုတော့ မင်း သူ့ကို စွဲလမ်းတာက ပိုနမယ်ေ။ ဒီတော့ မင်းက သူများထကြ ပိုခံစားရမှာဘဲ။ ဒီတော့မင်းကို ဒီအတိုင်း လှှတပြေးလိုကရြင် မင်း မမကို တမ်းတနတေဲ့ စိတန်ဲ့ဘဲ မင်း ဘ၀ ပကြမြှာဘဲ။ အဲ့ဒါ ဒေါလြေး ကောင်းကောင်းသိတယ်။ မင်း ငယသ်ေးတယ် မောငဇြောြ၊ မင်းဘဝမှာ ရှေ့ဆကလြုပစြရာတွေ အများကြီးရှိသေးတယ်၊ အခစွတ်ဈခုတည်း အတွကန်ဲ့ မင်းဘဝပကြစြီးတာ ဒေါလြေး မမှငခြငွဘြူး၊ အခု ဒေါလြေးပြောတာ မင်းအနနေဲ့ နားလညကြောင်း နားလညလြိမ့မြယ်၊ ဒါပမေဲ့ တကယ့လြကတ်ှေ့မှာ အဲဒါကို မင်းလိုကလြုပန်ိုငခြငွမြှ လုပန်ိုငလြိမ့မြယ်။ မင်းမှာ အစားထိုးစရာ တဈခုခု မရှိရင် မင်းအဲဒီအဖြစ်ကို တွေးတွေးပြီး မေ့အောင် အရကတ်ှေ သောကခြငွြ သောကမြယ်။ မူးရဈဆေးတွေ သုံးချင်သ်ုံးမယ်။ အဲဒါဆိုသှားပြီ၊ မင်းဘ၀ ပကြပြှီဘဲ။ ဒေါလြေးပြောတာ နားလညလြား ”

“ မသိဘူး ဒေါလြေး မသိဘူး၊ ကနွောသ်ိတာ မမ ကနွော့ကြို ရကစြကတ်ယ်၊ ဒါဘဲ ကနွောသ်ိတယ် ”

ကနွောင်ိုသံပါကြီးနဲ့ အောပြှောမိတယ်။ ဒေါလြေးက စကားရှညကြှီးပြောပြီး ကနွော့ကြို နားဝငအြောင် ဆုံးမပမေဲ့ ကနွော့ြ နားထဲ ဘာမှမဝင်၊ ကနွော့န်ားထဲ ကြားနတောက တံခါးကြားက ထွကလြာတဲ့ မမအသံတွေ။

“ ကဲ လာစမ်း မောငဇြောြ၊ လိုကခြဲ့ ”

ဟင်းကနဲ ဒေါလြေးဆီက သကပြှင်းခသွံ ကြားလိုကရြပြီးနောကြ၊ ရုတတ်ရကြ မတတ်တရြပလြိုကပြှီး ကနွော့လြကကြို အတင်းဆှဲခေါသ်ှားတယ်။ အပေါထြပ် မမနဲ့ ကနွောြ တွေ့နကြေ အခန်းထဲရောကတ်ော့ ကနွော့ကြို ကုတငပြေါြ ထိုငခြိုင်းပြီး ကနွော့ရြှေ့တည့တ်ည့ရြပလြို့

“ ဒီမှာကြည့်စြမ်း မောငဇြောြ ”

လို့ ပြောရင်း ဒေါလြေး သူ့ကိုယပြေါကြအဝတတ်ှေ တဈလှှာချင်ြး ခွှတခြတွော့တာဘဲ။ ကနွောြ လုံးဝမထင်၊ ဒေါလြေး လုပသ်မွှ အံ့သှတကြီး ကြည့်န်မေိတယ်။ နောကဆြုံး အတွင်းခံ ပငတ်ီကလေးကို ခွှတခြအွပြီးမှာတော့ ဒေါလြေးက မိမှေးတိုင်း ဖမှေးတိုင်းကနွော့ြ အရှေ့မှာ ရပလြကြြ။ ပြီးတော့ ကနွော့န်ားကို တဖြေးဖြေး တိုးကပလြာတယ်။

“ တွေ့လား မောငဇြောြ၊ ဒေါလြေး လှသေးလား ကြည့်စြမ်း´

ဒေါလြေးက ကနွော့ြ ပုခုံး ၂ ဘကပြေါြ သူ့လကြ ၂ ဘကကြို တငရြင်း လှမ်းမေးတယ်။ ကနွောြ ဘာမှ ပြနမြဖြဖြစ်ေ၊ ကနွောြ ဒေါလြေးကို ကြောငပြှီးကြည့်န်မေိတယ်၊ ရှင်းရှင်းပြောရင် ဒေါလြေးက လှတုန်း၊ မကြစြိရှေ့မှာ မှငန်ရတေဲ့ ရငသ်ားတွကေ နည်းနည်းလေး လွော့ရဲရဲရှိပမေဲ့ လုံးဝန်းနတေုန်း။ အဲဒီအောကကြ ဝမ်းဗိုကသ်ား၊ အရမ်းခပြမြနဘေဲ မသိမသာလေး ဖောင်းလို့၊ အဲဒီအောကမြှာတော့ အမှေးအမှှင် တစကလြေးမှ မရှိဘဲ ပြောငသ်လင်းခါပြီး ခပဖြောင်းဖောင်းလေးနဲ့ အကြဲ ကြောင်း အစလေးပါ ပေါန်တေဲ့ ဆီးခုံ။ ပြီးတော့မှ သှယဆြင်းသှားတဲ့ ပေါငတ်ံ ဝင်းဝင်းလေး၊

“ ကဲ မောငဇြောြ၊ မေးနတယေလြကြယ်ေ၊ ဒေါလြေး လှသေးလားဆို ”

ညငည်ငသ်ာသာလေး ဒေါလြေးဆီက အသံ ထပထြှကလြာတယ်။ ကနွောြ ဘာမှ ပြနမြဖြဖြစ်ေ။ ကနွော့စြိတထြဲမှာ ဘာမှမရှိ၊ ဒေါလြေး ဘာစိတကြူးနဲ့ ကနွော့ကြို လုပန်တယေဆြိုတာကိုလည်း မတွေးမိ၊ ဒေါလြေးတကိုယလြုံးကိုသာ ဟိုကြည့်ဒြီကြည့်ြ ကြည့်န်မေိတော့တယ်။ မမပြီးရင် တွေ့ဖူးတဲ့ ဒုတိယ မိနမြတယောကရြဲ့ အဝတမြဲ့ ခန်တာကိုယ်။

“ ကြယ် ဒီမှာ ဒေါလြေးကို ကိုငကြှည့ပြါအုံး ”

ပြောရင်း ဒေါလြေး ကနွော့ြ လကြ ၂ ဘကကြို သူ့လကန်ဲ့ လှမ်းဆှဲပြီး သူ့ခါးပေါတ်ငပြေးရင်း လူက ကနွော့အြနားပိုတိုးလို့ ရပန်ရောက သူ့ဒူးတဖကကြ ကုတငပြေါြ လှမ်းတငလြိုကတ်ယ်၊ အဲဒီမှာ ကနွော့မြကြန်ှာက သူ့ရငည်ှှန့န်ဲ့ ပိုကပသ်ှားတော့ သူက ကနွော့ြ မကြန်ှာကို သူ့ရငခြှငထြဲ ဆှဲသှင်းရင်း သာသာလေး ကနွော့ခြေါင်းကို လှမ်းဖကလြိုကတ်ယ်။

ကနွော့ြ မကြန်ှာက သူ့ရငသ်ား အိအိလေး ၂ ခုကြားမှာ အသာမှုတဝြငသ်ှားတယ်။ ဒီတော့မှ စိတထြဲက စောစောက အမောတွေ ပြသှေားသလိုလို ခံစားလိုကတ်ဲ့နောကြ စောစောက ဒေါလြေး လှမ်းတငပြေးလိုကတ်ဲ့ ကနွော့ြ လကြ ၂ ဘကကြ အလိုလို လှုပရြှားလာပြီး ဒေါလြေး ကြောပြငကြို စုနဆြနပြှတပြေးနမေိတော့တယ်။ တခါတခါ ဒေါလြေးရဲ့ လုံးဝန်းတဲ့ တငပြါးဆုံကြီးကိုပါ ဖြစ်ညှဈမိပြနတ်ယ်။

အဲ့လို ဖြစ်ညှဈလိုကရြင် ဒေါလြေးဆီက အိကနဲ အသံထွကလြာပြီး လူက အရှေ့ကို ကော့လို့ ကနွော့ခြေါင်းကို အတင်းဖကလြိုကတ်ယ်။ နာလို့ ထငပြါရဲ့။ တောတ်ောလြေးကြာ အဲဒီပုံစံနဲ့ နရင်ေး ဒေါလြေးဆီက

“ ကဲ မောငဇြောြ ထပါအုံး ”

လို့ ဆိုရင်း လူချင်ြးခွာလို့ ကနွော့ကြို လကကြို ဆှဲလို့ မတတ်တရြပခြိုင်းတယ်။ ပြီးတော့ ကနွောဝြတထြားတဲ့ ဂငွြးဘောင်းဘီ ကြယသ်ီးနဲ့ ဇဈကို ဖြုတရြင်း အတွင်းခံပါ ပူးတွဲကိုငလြို့ တခါတည်း ဆှဲခွှတခြလွိုကတ်ယ်။

ကနွောြ ဒေါလြေးလုပသ်မွှ မငှင်းမိ၊ ဘာကြောင့မြှန်းလည်း ကိုယ့ဟြာကိုမသိ၊ လူက စိတည်ို့ခံရတဲ့သူလို ကြောငတ်ောငတ်ောင်၊ အသိစိတမြရှိတော့သလိုလို။ ပြီးတော့ လူကို အိပယ်ာပေါြ တွန်းခလွိုကတ်ော့ ဘောင်းဘီနဲ့ အောကပျိုင်း ခွခွေုပမြိနတေဲ့ ကနွော့ကြိုယကြ အိပယ်ာပေါြ ဝုန်းကနဲ လဲကသွှားတယ်။ ထူးဆန်းတာက ကနွော့ြ ကောငလြေးက ထောငမြနေ။

ဒီတော့မှ ဒေါလြေးလည်း ခွတလေုံးလောကမြှာ တဈနတေဲ့ ဘောင်းဘီကို အစကဆှဲလို့ လှတလြှတ် ကြှတကြွှတ် ဖြစ်သှားအောင် ဆှဲခွှတပြှီး လဲနတေဲ့ ကနွော့ဘြေးမှာ အသာဝငထြိုငလြိုကတ်ယ်။ ဘာမှမပြောဘဲ ကနွော့ြ ခွထေောကတ်ဖကကြို သူ့ပေါငပြေါဆြှဲတငရြင်း ကားသှားတဲ့ ပေါငကြှားက ကနွော့ကြောငလြေးကို သူ့လကမ်၊ လကည်ိုး၊ လကခြလယ် ၃ ချောင်းလောကန်ဲ့ အသာကောကကြိုငရြင်း ဒဈအောကန်ားလေးကို လကြ ၃ ချောင်းနဲ့ အသာအယာ လှည့ပြတကြစားပေးတော့တာပါဘဲ။

အဲဒီတော့မှ စောစောက ခွခွလေေေးလဲနတေဲ့ ကနွော့ြ ကောငလြေးလည်း တဖြေးဖြေးနဲ့ ခေါင်းထောငလြာပါတော့တယ်။ လူလည်း အလိုလို ဖီလငတ်ကလြာပြီး ပါးစပကြ အင်း အင်း ဒေါလြေး ဒေါလြေး ဘာတွေ လုပန်တောလဲလို့ အယောငအြယောင် အမှားမှား ထွကလြာတော့တယ်။

ဒီတော့မှ ဒေါလြေးလည်း ထောငလြာတဲ့ ကနွော့ကြောငလြေးကို ခပတ်င်းတင်း ဆုပလြိုကပြှီး အထကအြောကြ ခပပြှင်းပြင်း ဆကတ်ိုကလြေး ဆောင့ပြေးလိုကတ်ော့ ကနွော့ကြောငလြေးက သံချောင်းက အဘခေါရြလောကအြောင် ဖြစ်သှားပါတော့တယ်။ ဒီတော့မှ ဒေါလြေးက အဆငပြှအေောင် နရောရှေ့ထိုငရြင်း

“ ဒေါလြေး ကောင်းကောင်းလေး လုပပြေးမယန်ောြ၊ ညိမည်ိမခြံ သိလား ”

လို့ပြောရင်း ဆေးပေါ့လိပမြွား မီမညှိခင် ဆေးကပြန်တော ချောငအြင်ေ ပြတပြှီးလိပသ်လို သူ့လကြ၂ ဘကန်ဲ့ ထောငမြတန်တေဲ့ ကနွော့ကြောငကြို ညှပရြင်း အသာအယာလိပပြေးပါတော့တယ်။ဒီတော့မှ

“ အား အီး အီး အား အား အင်း အင်း အင်း အင်း ကြှတ် ကြှတ် ကြှတ် ကြှတ် ”

ဘယလြိုမှ မနနေိုငဘြဲ လူက ဟိုကော့ ဒီကော့နဲ့ တွန့တ်ှန့လြူးနပေါတော့တယ်။ မမနဲ့တုန်းက အသံမထွကခြဲ့တဲ့ ကနွောြ အခု ဒေါလြေး လကစြှမ်းပြမှုကို မခံနိုငတ်ော့။ တညီးညီး တညူညူနဲ့ တွန့တ်ှန့လြူးနတေော့တာပါဘဲ။ ဒေါလြေးက အဲ့လို ဖြဖြလေးလိပလြိုကြ ကြမ်းကြမ်းလေးလိပလြိုကြ လုပန်ရေုံသာမက တခါခါ တင်းတင်းလေးဆုပလြို့ ဆတဆြတလြေး ထုပေးပြနတ်ယ်။

ခဏလေးကြာတော့ ကနွောြ မနနေိုငတ်ော့၊ လူက ပိုမှှနလြာပြီး

“ အား အား မရတော့ဘူး မရတော့ဘူး၊ ဒေါလြေး လုပတ်ော့မယ် လုပတ်ော့မယ် ”

ဆိုပြီး လူက မခံနိုငတ်ော့ဘဲ ကုန်းရုန်းထလို့ ဒေါလြေးကို လုပမြယ် ပြငတ်ော့ ဒေါလြေးက ကနွော့ြ ရငဘြတကြို အသာလှမ်းဖိရင်း

“ မလောနဲ့လကြယ်ေ မောငဇြောြ၊ ဒီနေ့တော့ အဲလိုနဲ့ဘဲ ပြီးအောင် ခံလိုကန်ောြ နောကန်ေ့တွေ အများကြီးရှိသေးတာဘဲ၊ တနေ့နဲနဲပေါ့ ဟုတပြှီလား ”

အသာပြောရင်း သူ့လုပလြကစြ အလုပကြို ဆကလြုပပြေးတယ်။ လူက ဒေါလြေးရဲ့ ခပတ်င်းတင်းလေး ဆုပလြို့ ထုပေးရင် ပြီးချင်သ်လိုလိုဖြစ်လိုကြ၊ ပြီးခါနီးလည်းကရွော သူက လကန်ှဈဘကန်ဲ့ တင်းတင်းလေး ညှပလြို့ လိပပြေးလိုကြ၊ အဲလို လိပပြေးလိုကတ်ိုင်း လူက ကငွကြနဲ ကငွကြနဲ ဖြစ်သှားပြီး ထွကခြါနီး အရညတ်ောင် ဘယပြွောကသ်ှားမှန်းမသိဘဲ မခံနိုငလြို့ တွန့တ်ှန့လြူးသှားလိုကြ ဖြစ်နရင်ေး နောကဆြုံး မခံနိုငတ်ော့ဘဲ

“ အဲလိုဘဲ လုပတ်ော့ အဲလိုဘဲလုပတ်ော့ ကနွောြ မခံနိုငတ်ော့ဘူး ပြီးချင်ပြှီ ပြီးချင်ပြှီး အလိုဘဲ လုပတ်ော့၊ ဟိုလို မလုပန်ဲ့တော့ တောပြှီ တောပြှီ၊ မခံနိုငတ်ော့ဘူး၊ ပြီးလိုကတ်ောမယ် ပြီးလိုကတ်ော့မယ် ”

လို့ အတင်းတားရင်း ပြီးအောင် သူ့လကြ၂ ဘကကြို အတင်းဆုပရြင်း ထုခိုင်းလိုကရြပါတော့တယ်။ ဒီတော့မှ အတွင်းကနေ ရုန်းထွကခြငွန်တေဲ့ ကောငတ်ှကေ လှတလြှတကြွှတကြွှတန်ဲ့ အပြငကြို တောတ်ောဝြေးဝေးထိ ပြေးထွကသ်ှားပါတော့တယ်။

တစကမြကနွြ အားလုံး အပြငရြောကသ်ှားပြီးတဲ့နောကြ လူက မောမောနဲ့ အသကပြှင်းပြင်းရှုနတေုန်း ဒေါလြေးက ကနွော့ြ ပေါငကြို အသာအယာ ပြတပြေးရင်း

“ ဘယလြိုလဲ မောငဇြောြ၊ ဒေါလြေး လုပပြေးတာ ကြိုကလြား ”

ကနွောြ ပြနမြဖြဖြစ်ေ၊ အခုမှ လူက အသိပြနဝြငလြာတယ်။ ဒေါလြေး ငါ့ကို ဘာလို့ အဲလိုလုပတ်ာလဲ၊ ပြနစြဉြးစားရင်း ခပရြေးရေးလေး အသိဝငလြာတယ်။

“ ကြည့်စြမ်း မောငဇြောဟြာက အခုထိ ထောငန်တေုန်းဘဲ ”

ပြောရင်း အောကကြ တွဲကနွတေဲ့ ဥကို ကိုငရြင်း အသာညှဈလိုကတ်ယ်။

“ အား ”

လူက အောကတ်ောကတ်ောကလြေး ဖြစ်သှားတာမို့ အသံထွကအြောတ်ော့ ဒေါလြေးက

“ ဒေါလြေး လုပပြေးတာ ကြိုကလြားလို့ မေးနတယေလြေ ”

“ အင်း ကြိုကတ်ယ် ”

“ ဒါဆို ကြိုကရြင် ဒေါလြေးဆီလာ သိလား၊ မိမိုးကိဈစ ဘာမှ မစဉြးစားနဲ့တော့၊ ဟုတပြှီလား ”

ကနွောြ ရုတတ်ရကြ ပြနမြဖြဖြစ်ေ၊ ဒေါလြေးပြောတာ စဉြးစားနတေုန်း ဒေါလြေးက စောစောက ဖြဖြလေးကိုငကြစားနတေဲ့ ကနွော့ြဥကို အသာညှဈလိုကပြှနတ်ယ်။

“ အား ”

“ ဟုတလြားလို့ မေးနတယေလြေ ”

“ အင်း ဟုတကြဲ့ ဟုတကြဲ့ ဒေါလြေး ”

“ ဟင်း ဟင်း ဟင်း ဟင်း ”

ဒေါလြေးက တိုးတိုးလေးရယရြင်း ထပည်ှဈလိုကပြှနတ်ယ်။

“ အား ”

အဲ ဟုတကြဲ့ ပြောလည်း အညှဈခံရတာပါဘဲလား။

“ အဲလိုမှပေါ့၊ ကဲ ဘောင်းဘီဝတပြှီး ပြနတ်ော့နောြ၊ ဒီမှာ ဒေါလြေး မင်းပန်းထားတာတွေ သုတရြအုံးမယ် ”

၃ ခါလောကြ အညှဈခံလိုကရြတော့ စောစောက ထောငန်တေဲ့ ကောငကြ ခေါင်းငိုကစြိုကကြပြှီး ငှိမသ်ှားတယ်။ ကနွောလြည်း ထပြီး ဘောင်းဘီကို ပြနဝြတတ်ယ်၊ ကနွောြ ဘောင်းဘီဝတန်တောကို ကြည့်ရြင်း ဒေါလြေးက စိတမြခသွလို လှမ်းမှာတယ်။

“ အိမကြို ရောကအြောင် ပြနန်ောြ၊ မိမိုးအကြောင်း ဘာမှ မစဉြးစားတော့နဲ့ သိလား။ နောကတ်ခေါကလြာရင် ဒီထကကြောင်းအောင် ဒေါလြေးတို့ လုပကြှမယသ်ိလား ”

“ ဘယလြိုလုပမြလို့လဲ ”

“ ကြယ် ဒါတော့ မင်းလာရင် သိမှာပေါ့ ”

“ မနကဖြှနလြား ”

“ မင်းလာချင်လြာပေါ့ ”

ဒေါလြေးအိမကြ ထွကလြာပြီး ဘတဈြကားမှတတ်ိုငကြို လွှောကန်ရင်ေး ကနွောစြဉြးစားမိတယ်။ ဒေါလြေး ကနွော့ကြို ဘာလို့ အဲလို လုပလြိုကတ်ယဆြိုတာကိုလည်း သဘောပေါကလြိုကသ်လိုဘဲ။ ဒါပမေဲ့ အတွေးက ဇဝဇဝေါနဲ့၊ ကနွော့ဘြဝကိုဘဲ ကယတ်ငလြိုကတ်ာလား၊ သူ့ယောကြြားဆီက မရနိုငတ်ော့တဲ့ အရာကို ကနွောြ့ဆီက ယူလိုကတ်ာလား။ ဒါမှမဟုတ် ၂ ခုလုံးလား။ မသချော။

လောလောဆယ် သချောတာကတော့ မမကြောင့ဖြစ်လာတဲ့ ကနွော့ြ မီးတွေ တောတ်ောြ ငှိမ်းသှားတာတာပါဘဲ။ သချောစဉြးစားကြည့်တ်ော့ မမကို စတွေ့ကတည်းက တပမြကမြှုနဲ့ ခစွခြဲ့တာပါလားဆိုတာ အခုမှ သဘောပေါကသ်ှားတယ်။ မမနဲ့ တွေ့တိုင်း လူက တခွိနလြုံး လုပခြငွတ်ဲ့ စိတဘြဲ ဖြစ်နတယ်ေ။

မမနဲ့ မတွေ့ရရင် လိုချင်စြိတတ်ှေ ဖြစ်လာတယ်၊ အဲ မမဆီက အရမ်းရနပြနေတ်ော့လည်း ထွကပြှေးချင်ပြှနရြော၊ အဲဒါ တကယ့အြခစွလြား ကနွောမြသိ၊ အခု မမဆီက ရနကြေ အဲ့ဒီ သာယာမှုတွကေို ဒေါလြေးဆီက ရလိုကသ်လိုဘဲ။ ဒါပမေဲ့ ဒီလိုခညွြး ဒေါလြေးနဲ့ ရှေ့ဆကစြခန်းသှားရမှာ ကနွော့စြိတထြဲ တမွိုးဘဲ၊ တမွိုးတော့ တမွိုး ဘယလြိုတမွိုးလဲ ဆိုတာ မပြောတတ်။

ဒေါလြေးကတော့ ပြောတာဘဲ၊ ရုပရြှငထြဲက ကြားနကြေ ဆရာဝနစြကားနဲ့ ပြောရရင်

“ အခုလောလောဆယ် လူနာသကသ်ာအောင် ဆေးတဈလုံး ထိုးထားပေးလိုကတ်ယ်။ မသကသ်ာရင် မနကဖြှန် တဈခေါကလြာပြလေ ”

ဆိုတဲ့ အတိုင်း ဖြစ်နပေါရောလား၊ မနကဖြှန် တဈခေါကြ ထပသ်ှားပြရ ကောင်းမကောင်းတောငကြနွောြ မစဉြးစားတတတ်ော့။ တလောကလုံး ကြားအောငသ်ာ အောမြေးလိုကခြငွတ်ော့တယ်။

“ မနကဖြှန် တဈခေါကြ သှားပြနပြှရင် ကောင်းမလားဗွို့ ”

ညက တဈညလုံး အိပမြပြောြ၊ မမရကစြကလြို့ အသဲကြဲပြီး အိပလြို့မရတာတော့ မဟုတ်။ အမှနဖြစ်သင့တ်ာက ပငွြးပငွြးရှိတိုင်း ကြည့်န်ကြေ ရုပရြှငကြားတွထေဲကလို အသဲကြဲတဲ့ သူတွေ ဖြစ်နကြအေတိုင်း ဟိုတယ် တဈခုခုမှာ အပေါင်းအသင်းတွနေဲ့ မူးရူးပြီး

“ မင်း သဈစာဖောကတ်ယ် . . မင်းဟာ လွှာနှစ်ခွနဲ့ မှှဟေောကမြလိုဘဲ . . ငါ့အသဲတွကြေဲအောငခြှဲပစ်တယ် . . . ဘာညာ ဘာညာ . . . ”

နဲ့ ရငထြဲက အလှမ်းတွေ ပြရောပြကြေောင်း ယမကာရညတ်ှေ နင်းကနသ်ောကပြှီး ခံစားခကြတ်ှေ အသကုန် ဟဈနရမေဲ့အစား အခု လူက ဟတဖြကြော့ကြီး ဖြစ်နတယ်ေ။ ဟတဖြကြော့ကြီး ဟတဖြကြော့ကြီး၊ ပြောသာပြောရတယ် အဲဒီ ဟတဖြကြော့ကြီးဆိုတာ ဘာအဓိပါယလြဲဆိုတာတောင် ကိုယ့ကြိုယကြို သချောမသိ။ ဟတဖြြ . . ထားပါတော့ ဟတဖြြ ဆိုတာက တဝကြ။ ဘာလဲကော့၊ ဘယလြိုပေါင်းမှန်းတောင် မသိ၊ ဘယလြိုပေါင်းမှန်းတောငမြသိတော့ အဓိပါယဆြိုတာ ဝလောဝေးပေါ့။

ဒီတော့ နားလညတ်ဲ့ ဟတဖြန်ဲ့ဘဲတွဲပြီး ကိုယလြိုရာ ကိုယဆြှဲ တွေးလိုကတ်ော့ ဟတဖြကြော့ ဆိုတာအပေါမြရောကြ အောကမြရောကြ တဝကတ်ပကြကြှီးလို့ဘဲ ယူဆလိုကတ်ော့မယ်။ အင်း ငါလည်း အဲလို ဟတဖြကြော့ကြီး ဖြစ်နပေါရောလား၊ မမကို စိတန်ာလို့ အသဲကြဲမယ် စဉြးစားလိုကတ်ိုင်းဒေါလြေးရဲ့ လုပကြှကတ်ှကေ ပေါလြာပြီး အသဲကြဲတဲ့ဆီကို မရောကြ။

ဒေါလြေးရဲ့ လုပကြှကတ်ှကေို သာယာပြီး မနကဖြှန် ဒေါလြေးဆီ ပြနသ်ှားရင် ကောင်းမလား စဉြးစားပြနတ်ော့လည်း စိတထြဲက သင့တ်ောပြါ့မလား၊ မသင့တ်ောဘြူး ထငပြါတယလြေ၊ စိတထြဲက မသင့တ်ောပြါဘူးလလေို့ အတနတ်န် ပြောနပမေေဲ့ လူက သာယာမှု့ကို မလှနဆြနန်ိုင်၊ ဒေါလြေးပြောတဲ့ `နောကတ်ဈခေါကလြာရင် ဒီထကကြောင်းအောင် လုပကြှမယ် သိလား´ ဆိုတဲ့ စကားဘဲ နားထဲက မထွကြ။

အဲ့ဒီ ဒီထကကြောင်းအောင် ဆိုတဲ့ စကားတဈလုံးနဲ့ဘဲ မမခွဲလိုကတ်ဲ့ အသဲက ပြနပြှနဆြကသ်ှားတယ်။ ကြဲလိုကြ ဆကလြိုကြ ကြဲလိုကြ ဆကလြိုကန်ဲ့ တဈညလုံး လူက တောငမြရောကြ မှောကမြရောကြ ဟိုတွေးဒီတွေးနဲ့ လုံးလည် ခွာလည် လိုကပြှီး နောကဆြုံး မိုးလင်းခါနီးမှ ဆုံးဖြတခြကြတ်ဈခု ဒုံးဒုံးခမွိတော့တယ်။

ငါ ယောကြြား၊ ဟေ့ ယောကြွားဆိုတာ ၂ မွိုးဘဲ ရှိတယ်၊ ဂနဒြူး နဲ့ နှာဘူး၊ ဒေါလြေး ယောကကြွြားက ဂနဒြူး။ ငါက နှာဘူး၊ ဘာဖြစ်လဲ သှားမယ်၊ ဂနဒြူးတော့ အဖြစ်မခံနိုငဘြူး။ ညက မိုးလင်းခါနီးမှ အိပပြွောသ်ှားပမေဲ့ မနကကြှတော့ အစောကြီး သူ့အလိုလို နိုးပြနရြော၊ နိုးတော့လည်း လူက လန်းလန်းဆန်းဆန်း။ ဟ တယဟြုတပြါလား။ ပြနအြိပခြငွစြိတကြို တစကမြှ မရှိတော့။

ခါတိုင်းလို ၈ နာရီလောကအြိပပြှီးမှ နိုးလာတော့လည်း မထချင်ဘြဲ ပြနန်ှပန်ချင်ေစြိတတ်ှကေ ထူးဆန်းဆန်း ဒီနေ့မှ ဘယပြွောကသ်ှားမှန်းမသိ။ ပြနအြိပခြငွစြိတ် မရှိတော့တာကို အတင်းပြနအြိပလြို့ ဘယလြိုမှ မဖြစ်နိုငတ်ော့၊ ဒါကြောင့ြ စောစောဘဲထလိုကပြှီး မကြန်ှာသဈလို့ အောကကြို ဆင်းလာခဲ့တယ်။ မီးဖိုခန်းထဲ လှမ်းအဝင် ဖဖေေ့အတွကြ ကောဖြီဖြောန်တေဲ့ မမကေေ သရဲသဘကတ်ှေ့လိုကရြသလို ကနွော့ကြို မကြလြုံးပြူး မကြဆြံပြူးနဲ့ လှမ်းကြည့်တ်ယ်။ မမေေ့အကြည့်ကြို သိပမေဲ့ မသိချင်ယ်ောငဆြောငပြှီး ခပတ်ညတ်ညန်ဲ့ မမေေ့ကို လှမ်းပြောလိုကတ်ယ်။

“ ကနွောလြည်း ကောဖြီသောကတ်ော့မယ် မမေေ ”

ဒါပမေဲ့ အံ့သှမှုကို မအောကန်ိုငတ်ဲ့ အမကေ

“ ဘာလဲ အိပယ်ာထဲ ဂပျိုးတွေ ရောကန်လေို့လား ”

လို့ ရှှဲပြီး မေးတယ်။ အမကေ ဒီလိုဘဲ တခါတလေ စကားကို တည့်ည့်မပြော။

“ မဟုတပြါဘူး၊ သှားစရာ ကိဈစလေး တဈခုရှိလို့ ”

“ ဪ ဪ တိုင်းရေးပြညရြေး ကိဈစ ဘဲလား ”

“ ဒီထကအြရေးကြီးတယ် မမရေေေ၊ အခုဟာက နိုငင်ံတကာ နဲ့ ပတသ်ကန်တေဲ့ ကိဈစ´

မမရေေဲ့ ရှှဲပြီးပြောတဲ့ အပြောကို ရယကြွဲကြဲနဲ့ ပြနရြှဲ့ ပြောရင်း ထမင်းစားပြဲမှာ ဝငထြိုငလြိုကတ်ယ်။

“ ငဇောြ နငလြည်း ငယတ်ော့တာမဟုတဘြူး၊ သူများတကာတွလေို ကိုယဝြါသနာပါတဲ့ သငတ်န်းလေးဘာလေး တကပြါလား ”

“ အင်ျဂလိပစြာ သငတ်န်း တကပြှီးပြီလေ မမကေလေည်း ”

ပြောလိုကမြှ မမကို သတိရသှားပြနတ်ယ်။

“ သငတ်န်းသာ ပြီးသှားတယ် နငဘြယန်ှဈလုံး တတလြို့လဲ ”

အကြောင်းသိနတေဲ့ မမကေေ တပအြပလြှမ်းပြောတယ်။ ဟုတတ်ယ် မမပြေေောလည်း ပြောစရာ၊ သငတ်န်းသာပြီးလို့ အောငလြကမြှတသ်ာရလိုကတ်ယ်၊ ကိုယ့ကြိုယကြို ဘယလြောကတ်တလြို့ တတမြှန်းတောင် မသိလိုကြ၊ အဲ သငတ်န်းနဲ့ မဆိုငတ်ဲ့အတတဆြန်း တဈခုကိုတော့ ပိုငပျိုငန်ိုငန်ိုင် တတလြိုကတ်ယဆြိုတာ မမေေ့ကို ကြှားဝါလို့ဘယလြိုမှ မဖြစ်။ ကိုယ့အြတွေးနဲ့ကိုယ် ခဏငိုငသ်ှားတာကို ဘာမှ ပြနမြဖြဘေူး အထငန်ဲ့ မမကေေ ဆကပြှောတယ်။

“ ဟဲ့ ငါပြောနတောရော ကြားရဲ့လား ”

“ ကြားပါတယ် မမကေလေည်း၊ အခု ကနွောစြဉြးစားနတော ကြနပြှူတာ သငတ်န်း တဈခုခု တကရြင် ကောင်းမလားလို့၊ မမေေ ကြနပြှူတာ ဝယပြေးမလား ”

ဟိုကောငတ်ှေ ကြနပြှူတာ ဂိမ်းကစားနတောကိုတွေ့ပြီး ကနွောလြည်း ကစားချင်တ်ာနဲ့ အခွင့အြရေးရတုန်း မမေေ့ကို တောင်းဆိုလိုကတ်ယ်။ မမကေေ ဘာမှပြနမြပြောခင်

“ အေး အေး ကြနပြှူတာ သငတ်န်းဆို တကသ်ာတကြ၊ နင့အြမေ မဝယပြေးရင် ငါဝယပြေးမယ်၊သငတ်န်းပြီးရင် ကြနပြှူတာနဲ့ ဆိုငတ်ဲ့အလုပပြါ ငါရှာပေးမယ်။ အလုပရြမှ ငါဝယပြေးထားတဲ့ ကြနပြှူတာဖိုး ပြနဆြပ် ”

ကမန်းကတမ်းနဲ့ ကောဖြီသောကဘြို့ ဝငလြာတဲ့ ဖဖကေေ နားစွနန်ားဖြားနဲ့ ဝငပြှောတယ်။ ဖဖေေ့အပြောကြောင့ြ မမေေ ဘာမှ ပြနမြပြောတော့။ ဪ ဖဖေေ ဖဖေေ ဒါကြောင့ြ စီးပြားရေးနဲ့ ဘှဲ့ရခဲ့တာကိုး၊ ကိုယ့သ်ားသမီးကိုတောင် အလှတမြပေး။ ဝယပြေးမဲ့ ကြနပြှူတာဘိုးတောင် အလုပရြရငပြှနဆြပတ်ဲ့။

ဟှန်း မမေေ့ကိုရော ဘယလြိုတွကခြကြပြှီး ယူလိုကတ်ာလဲလို့ လှမ်းမေးလိုကခြငွတ်ာ ပါးစပကြို ယားလို့။ ဟင်း . . စောစောစီးစီး နားရင်းတီးခံရမှာ ကြောကလြို့ အသာငှိမန်လေိုကတ်ယ်။ သှားမဲ့ အတူတူ မထူးဘူး၊ အစောကြီး နိုးနတောနဲ့ စောစောဘဲ ထွကခြဲ့တယ်။ တခွားသူတွအတွေကဆြိုရငတ်ော့ ဒီအခွိနဟြာ မစောတော့ပမေဲ့ ကနွော့လြို ကောငအြတွကတ်ော့ ဒီအခွိနဟြာ စောတယဆြိုရမှာပေါ့။ ဟို ဂနဒြူး သူ့ရုံးခန်း သှားမဲ့အခွိနကြို မှန်းပြီး ဒေါလြေးဆီ အရောကသ်ှားမယဆြိုတဲ့ စိတကြူးနဲ့ ထွကလြာခဲ့တယ်။

အတောဘြဲ ဒေါလြေးနတေဲ့ လမ်းထဲ လှမ်းဝငလြိုကတ်ာနဲ့ ကားမောင်းထွကသ်ှားတဲ့ ဂနဒြူးကို လှမ်းမှငလြိုကတ်ော့ နှာဘူးက ခွလှမြေးကို သှကသ်ှကလြှမ်းလိုကတ်ယ်။ ခွံတံခါးက ခေါင်းလောင်းကို ၃ ခါမှောကြ လှုတအြပြီးမှာတော့ အိမတ်ံခါးဝမှာ ဒေါလြေး ဘှားကနဲပေါလြာပြီး ခွံဝကို လှမ်းကြည့်တ်ယ်။ ပြီးတော့ ရုတတ်ရကြ ပြောကသ်ှားပြီး သော့ကိုငလြို့ ခွံတံခါးဆီ သှကသ်ှကလြေး လှမ်းလာရင်း

“ ဟဲ့ မောငဇြောြ စောလှခညွလြား ”

ကြားရတဲ့ အကြာအဝေးလောကကြ လှမ်းမေးတယ်။ ကနွောြ ဘာမှပြနမြဖြဖြစ်ေ၊ ဒီစကားကို ပြနဖြှရကေောင်းမှန်းတောင် သတိမထားမိ၊ လှမ်းလာတဲ့ ဒေါလြေးကိုသာ မကြတ်ောငမြခတ် ကြည့်န်မေိတယ်။ အိပယ်ာက ထခါစမို့နဲ့ တူတယ် ဘာမှ ပြငဆြငမြထား၊ ဆံပငကြ ဖားလား၊ ခပပြှပြ ဒူးခေါင်းလောကရြှညတ်ဲ့ လကပြှတ် ခေါင်းစွပ် ညဝတ် အင်ျကြီနဲ့ လှမ်းလာတဲ့ ဒေါလြေးကို တခါမှ ဒီလို မကြစြိမွိုးနဲ့ မကြည့်ဖြူး။

မိန်းမတဈယောကရြဲ့ တကယ့အြလှကို အိပယ်ာထခါစမှာသာ မှငရြတယဆြိုတဲ့ စကားက တကယမြှနတ်ာဘဲ။ အရငတ်ုန်းကတော့ ဒေါလြေးဟာ အရှယတ်ငပြှီး လှမှန်းတော့ သိပါရဲ့၊ ဒီလောကလြှမယလြို့ ဘယတ်ုန်းကမှမထငမြိ၊ တခါမှလဲ ဒီလို သချောမကြည့်ဖြူး။ ကြည့်လြို့တောငမြဝသေး ဒေါလြေးက ခွံတံခါး ဖြင့ပြှီးနပြေီ။ ဘာမှပြနမြပြောဘဲ သူ့ကို ငေးကြည့်န်တေဲ့ ကနွော့ကြို အထာပေါကသ်ှားပုံနဲ့ ဘာမှ ထပမြမေးတော့ဘဲ

“ လာ ”

လို့ တခွန်းထဲပြောပြီး တံခါးကို သော့ပြနခြတလြို့ ရှေ့က ထွကသ်ှားတယ်။ စောစောက လွှောကလြာတာကို ရှေ့ကကြည့်လြို့ ရှု့စားပြီး သကာလ၊ အခုလာ ဆိုပြီး လှည့ထြှကသ်ှားတာကို နောကကြ လိုကရြင်း ဒေါလြေးနောကပျိုင်းအလှကို ထပပြှဲတောတ်ညလြိုကပြှနတ်ယ်။ အင်ျကြီပြပြကြောင့ြ ကောကကြှောင်းကို သချောမမှငရြပမေဲ့ လမ်းလွှောကရြင်း လှုပန်တေဲ့ အင်ျကြီကို ကြည့်တ်ာနဲ့ဘဲ စိတထြဲက ထူပူလာသလို ခံစားလိုကမြိတယ်။

အိမထြဲရောကတ်ဲ့အထိ ဘယသ်ူမှ စကားမပြောဖြစ်ကြ၊ ဒေါလြေးက အိမရြှေ့ ဘာဂွာတံခါးကို ပြနပြိတပြှီး အပေါထြပကြို ဦးဆောငတ်ကသ်ှားတယ်။ ကနွောလြည်း စိတည်ို့ခံနရတေဲ့သူလို ဘာအသိမှ မရှိတော့ဘဲ အလိုလို ဒေါလြေးနောကကြ လိုကလြာခဲ့တယ်။

မနေ့ကရောကခြဲ့တဲ့ ဒေါလြေးက သူတဈယောကတ်ည်း အိပတ်ယဆြိုတဲ့ အခန်းထဲရောကတ်ော့ အိပယ်ာတောင် မသိမ်းရသေး၊ ဒေါလြေး ခွုံအိပတ်ဲ့ စောငပြါးလေးတောင် ကုတငပြေါမြှာ လုံးထွေးနတေုန်း။ အခန်းထဲရောကတ်ာနဲ့ ဒေါလြေးက ကုတငပြေါြ လှမ်းတကပြှီး ပကလြကလြှဲလိုကတ်ယ်။ ပြီးတော့ လကန်ှဈဘကကြို သူအုံးထားတဲ့ ခေါင်းအုံးအောကြ ထိုးသှင်းရင်း ပငွြးကြောဆန့သ်လို ခါးကို အသာကော့လို့ အကြောဖြသလေို လုပရြင်း ကုတငဘြေးမှာ ငူငူကြီးရပရြင်း အခုထိ သူ့ကို မကြတ်ောငမြခတတ်မ်း ငေးကြည့်န်တေဲ့ ကနွော့ကြို အသာပြုံးကြည့်ပြှီး

“ ဟိတ် အခုထိ ကြည့်မြဝသေးဘူးလား၊ လာလေ ”

ဒေါလြေးဆီက ခပဆြတဆြတလြေး ထွကလြာတဲ့ ဟိတ် ဆိုတဲ့ အသံကြောင့ြ လူက ရုတတ်ရကြ အသိပြနဝြငလြာပြီး ကုတငပြေါြ အသာထိုငခြလွိုကတ်ယ်။

“ တခါတည်း အင်ျကြီတွေ ခွှတခြဲ့တာ မဟုတဘြူး ”

ဒေါလြေးဆီက ခပတ်ိုးတိုး ထွကလြာတဲ့ အသံကြောင့ြ ကမန်းကတမ်း ပြနထြပြီး ဝတထြားတဲ့ စပို့ရှပကြို ကမန်းကတမ်း ဆှဲခွှတလြိုကတ်ယ်။

“ ဟိတ် နအေုံး ဖြေးဖြေးခွှတ် ဒေါလြေး ကြည့်မြလို့ ”

ဘောင်းဘီကြယသ်ီးဆီ လကအြရောကမြှာ ဒေါလြေးဆီက အသံထွကလြာတော့ ဆကမြခွှတဘြဲ နားမလညသ်လို ဒေါလြေးကို လှမ်းကြည့်လြိုကတ်ယ်။ ဒေါလြေးက ပကလြကအြိပန်ရောကနေ ကနွောဘြကကြို စောင်းရင်း

“ လာအုံး ဒီနား ခဏ ”

ဒေါလြေးခေါသ်ံကြောင့ြ ကုတငန်ားကို ကပသ်ှားတော့ ဒေါလြေးက သူ့ကိုယကြို ကုတငစြောင်းနားထိရောကအြောငရြှှေ့ရင်း ကနွော့ြ ပေါငကြှားကို လှမ်းစမ်းတယ်။

“ ဖောင်းနပြေီလား စမ်းကြည့်တ်ာ ”

ပြောရင်း ဂငွြးဘောင်းဘီ အပေါကြနေ ကနွော့ဟြာကို အထကအြောကြ ပြတအြသာစမ်းရင်း

“ ဘောင်းဘီကို ဖြေးဖြေးလေး ဇဈဖြုတပြှီး ခွှတ် သိလား၊ အတွင်းခံ ဘောင်းဘီ မခွှတန်ဲ့အုံးနောြ၊ပြီးတော့ ဒီကို တခေါကပြှနလြာ သိလား ”

ဒေါလြေး ကနွော့ကြို ကြည့်ပြှီး တိုးတိုးလေး ပြောတယ်။ အသံက ရိုးရိုးပြောတဲ့ အသံမွိုးမဟုတ်၊ ညို့သံတဈခုခုပါနသလေိုလို၊ ကနွောမြလှနဆြနန်ိုင်။ ခေါင်းညှိမ့ပြှရင်း နောကကြို တလှမ်းလောကဆြုတပြှီး ဒေါလြေးပြောတဲ့အတိုင်း ကြယသ်ီးကို ဖြုတလြို့ ဇဈကို တဖြေးဖြေး ဆှဲခလွိုကတ်ယ်။ဒေါလြေးက ကနွော့လြုပပြုံကို ပြုံးပြုံးလေး လှမ်းကြည့်န်တယ်ေ။ ကနွောလြည်း သူပြောတဲ့ အတိုင်း ဘောင်းဘီကို တဖြေးဖြေး ဆှဲခပြှလိုကတ်ယ်။

ဒူးအောကန်ားလောကြ ပုံကသွှားတော့ အစကို တဖကခြှထေောကန်ဲ့ နင်းပြီး ခွထေောကတ်ှကေို ဆှဲထုတလြိုကတ်ယ်။ ခွထေောကြ ၂ ဘကလြုံး လှတလြှတကြွှတကြွှတဖြစ်သှားတော့

“ လာ ”

သူမှာထားတဲ့အတိုင်း လာမဲ့ဟာကို သူက လာ လို့လှမ်းခေါလြိုကတ်ယ်။ ပြီးတော့ စောစောကလို ခပကြှပကြှပ် အတွင်းခံဘောင်းဘီအတွင်းက အတင်း ကုန်းရုန်းထနတေဲ့ ဟာကို လှမ်းပြတကြစားရင်း

“ ဟင်း ဟင်း ဟင်း ဟင်း၊ တင်းနတောဘဲ၊ ဘာလဲ မနနေိုငတ်ော့ဘူးလား ”

နဲ့ သဘောကသွလို ခပမြှှင်းမှှင်းလေး ရယရြင်း ပြောတယ်။ ပြီးတော့ အချောင်းလိုကကြို အပြငကြ လကန်ဲ့အသာစမ်းရင်း

“ နအေုံး နအေုံး ဒီလိုလေး ပုံစံပြောင်းလိုကမြယ် ”

ပြောရင်း သူ့လကကြ ဘောင်းဘီ အတွင်းကိုအပေါကြ လှမ်းနိုကရြင်း အချောင်းကို ဆှဲကိုငလြို့ အပေါကြို လှနတ်ငလြိုကတ်ယ်။

“ ဟင်း ဟင်း အဲလိုမှ ပြတကြစားလို့ ကောင်းတာ သိလား ”

ပါးစပကြလည်း ပြောရင်း လကကြ ဘောင်းဘီအပြငကြနေ မိုးပေါကြို ခွိနထြားတဲ့ အမှှောကကြို စုနဆြန် ပြတကြစားနရင်ေး တခါတခါ အောကကြသူနဲ့ တွဲထားတဲ့ ကညွအြိပကြိုပါ အသာအယာ ပြတပြေးနသေေးတယ်။ ဒေါလြေးရဲ့ လုပပြုံကိုငပြုံတွကေ ဘာနဲ့မှမတူ၊ လူကို မထိတထိနဲ့ ကစားနသလေိုလို၊ ဟိုလေ ပြောရရင် ကြှကဖြမ်းမိထားတဲ့ ကြောငကြှီးက သူမစားခငမြှာ မသမရှေငဖြစ်နတေဲ့ ကြှကလြေးကို ဟိုပုတ် ဒီပုတစြိတကြှိုကကြစားနသလေိုပါဘဲ။

အဲ့လို ပြတကြစားနရင်ေးကနေ ဘောင်းဘီ အပေါစြကို အသာလှနခြလွိုကတ်ော့ အပေါကြို ထောငထြားတဲ့ အမှှောကခြေါင်းက ပေါလြာတယ်။

“ ဟင်း ဟင်း ဟင်း ဟင်း ”

ဘာကို သဘောကတွယမြသိ ပေါလြာတဲ့ ခေါင်းကို ထိပကြို လကည်ိုးလေးနဲ့ အသာဝိုကပြှတပြေးရင်း တဟင်းဟင်းနဲ့ သဘောကနွတယ်ေ။ တအောင့လြောကြ ပြတပြေးရင်း ဘောင်းဘီကို လိပလြို့ အသာ တွန်းခလွိုကတ်ော့ ဘုတကြနဲ ထောငန်တေဲ့ အမှှောကကြှီးက ရှေ့ကို ငိုကကြလွာပြီး အရှိနန်ဲ့ အထကအြောကရြမ်းလို့။ ဒါကိုကြည့်ပြှီး သဘောကသွှားလားမသိ။

“ ဟင်း ဟင်း ဟင်း ဟင်း ”

နဲ့ ထပရြယပြှီး ရမ်းနတေဲ့ ကောငကြှီးကို ဒေါလြေးက ငှိမအြောငဖြမ်းထိန်းရင်း

“ လာ လာ အပေါတ်ကြ ဒေါလြေးကို ခွလိုကြ ”

ဒေါလြေးက တစောင်းလေး လှဲနရောကနေ ပကလြကလြှနရြင်း ကနွော့ြ ကောငကြှီးကို အသာဆှဲခေါလြိုကတ်ယ်။ ကနွောလြည်း ကလွာတဲ့ ဘောင်းဘီကို ခွနေဲ့ ကနခြွှတလြိုကပြှီး အလိုကသ်င့ြ ကုတငပြေါြ ဒူးထောကတ်ကလြိုကတ်ယ်၊ ပြီးတော့ ဒေါလြေးအလိုကြ သူဆှဲခေါရြာ ခါးလောကမြှာ သူ့ကို ခွပြီး ဒူးထောကရြပလြိုကတ်ယ်။

“ ဒီမှာ ဒေါလြေး အင်ျကြီ ကူခွှတအြုံး ”

ခွပြီးပြီးချင်ြးမှာဘဲ သူ့အင်ျကြီကို အပေါအြတင်းဆှဲတငလြို့ ခေါင်းကနေ လှမ်းခွှတဖြို့ ကြိုးစားရင်း ကနွော့ကြိုပါ အကူအညီတောင်းတော့ ကနွောလြည်း မနသောဘဲ သူမှှောကပြေးတဲ့ လကြ ၂ ဘကကြနေ ကူဆှဲပြီး ခွှတပြေးလိုကတ်ယ်။

တကိုယလြုံးကြှတသ်ှားတော့ အောကမြှာ ဘာအခုအခံမှ မပါ။ ပကလြကအြိပန်တေော့ လုံးဝန်းနတေဲ့ ရငသ်ားတစုံက ဘေးကို သာသာလေး တွဲကနွသယေောငယ်ောငန်ဲ့ ကြည့်လြို့ဘဲ လှသေး၊ ကနွောြ ကြည့်န်တောကိုသိတဲ့ ဒေါလြေးက သူ့ နို့အုံကို သူ့ဟာသူ စုံကိုငလြို့ အသာပင့ပြှီး

“ ကြိုကလြား ”

လို့လှမ်းမေးတယ်။ ကနွောပြှနမြပြောနိုင်၊ ခေါင်းကိုဘဲ ညှိမ့ပြှမိတယ်။ မနကဒြေါလြေးနဲ့ စတွေ့ကတည်းက ကနွောြ ဘာစကားမှ ပြောလို့မထွကြ။ အငမြတန် စကားပေါတဲ့ ကနွောြ အခုမှ ပုတသ်ငည်ိုလုံးလုံး ဖြစ်နတေော့တယ်။

“ ကြိုကရြင် ကိုငကြှည့လြေ၊ ဖြေးဖြေးကိုငန်ောြ ”

ညှိမ့ရြပြနပြှီ ဒီခေါင်း၊ ညှိမ့ရြင်း လကကြ ဒေါလြေးဆီက သူ့ဟာသူကိုငထြားတဲ့ နို့အုံကို အသာ လကပြှောင်းယူလိုကတ်ယ်။ ထိလိုကတ်ာနဲ့ လူက ဘယလြိုဖြစ်သှားမှန်းမသိလိုကြ၊ ဖြေးဖြေးကိုငလြို့ ဒေါလြေးမှာစရာတောငမြလို၊ ဘယလြိုမှ ကြမ်းကြမ်းမထိရကြ၊ အသာဖြဖြလေး ညှဈရင်း အပေါဘြကကြို အသာဆှဲလိုကတ်ယ်။ ၃-၄ ခါလောကြ ကိုငဆြှဲအပြီးမှာတော့

“ အမယ် မင်းက ကိုငတ်တသ်ားဘဲ ”

ဒေါလြေးက အပြုံးနဲ့ ကနွော့ြ အကိုငအြတွယကြို သဘောကသွလိုပြောတယ်။ ပြီးတော့ စိတခြသွှားတဲ့သဘောနဲ့ ရှေ့ကို တန်းထွကန်တေဲ့ ကနွော့ကြောငကြှီးကို လှမ်းဆှဲလိုကတ်ယ်။ ကနွောလြည်း သူ့လှမ်းအဆှဲကြောင့ြ အလိုကသ်င့ြ အရှေ့ကို ကို နဲနဲတိုးပေးလိုကတ်ော့

“ ဒီကြားထဲမှာ ထည့ထြား ”

ကနွော့ကြောငကြို အောကကြိုဆှဲခွှတရြင်း သူ့ရငဘြတကြို ကော့ပေးတယ်။ ကနွောလြည်း အလိုကသ်င့ြ သူ့ရငည်ှန့ပြေါြ မထိတထိ ထိုငခြလွိုကရြင်း သူပြောတဲ့အတိုင်း ကောငလြေးကို နရောပေးလိုကတ်ယ်။ ဒေါလြေးက သူ့နို့ကို ကိုငထြားတဲ့ ကနွော့လြကကြို သူ့လကန်ဲ့ လှမ်းအုပရြင်း

“ လုပတ်တတ်ယ် မဟုတလြား ”

တခါ ခေါင်းထပည်ှိမ့ပြှရင်း နို့ကြားထဲက ကောငလြေးကို ရှေ့တိုးနောကဆြုတန်ဲ့ ဇတလြမ်းစလိုကတ်ယ်။ ၄-၅ ခကြလြောကအြရောကမြှာ ကနွော့လြကပြေါကြ ကိုငထြားတဲ့ လကကြိုလှှတပြှီး ကြောထြှကလြာတဲ့ ခေါင်းကို သူ့လကန်ဲ့ အသာလှမ်းလှမ်းဖိတယ်။

ဘာမှမကြာလိုကြ ဒေါလြေးရဲ့ ကြှမ်းကငွမြှုကြောင့ြ လူက ပီးချင်သ်လိုလို ဖြစ်လာတာမို့ ခဏနားလိုကတ်ာနဲ့

“ ထ ထ ကိုယ့ဟြာကိုယလြုပပြှီး ဒီကြားထဲ ပန်းထည့လြိုကြ ပန်းထည့လြိုကြ ”

ပြောရင်း သူ့ နို့ ၂ လုံးကို အသာစုကိုငပြှီး နရောပြပေးတယ်။ ကနွောလြည်း ဒေါလြေးရဲ့ ပန်းထည့လြိုကြ ပန်းထည့လြိုကြ ဆိုတဲ့အသံကြားတာနဲ့ စောစောက ပြီးချင်သ်လိုလို ဖြစ်လာလို့ အောင့ထြားမဲ့ဟာ မအောင့န်ိုငတ်ော့ဘဲ ကိုယဟြာကို လကပြှီး ဆုတပြှီး တခကြြ ၂ ခကြတ်ိုကလြိုကတ်ာနဲ့ တပြဈပြဈနဲ့ ဒေါလြေးပြတဲ့ ပစ်မှတကြို သှားမှနပြါတော့တယ်။

“ အများကြီးဘဲ ဟင်း ဟင်း ဟင်း ဟင်း ”

ဒေါလြေးက ကနွော့ြ အရညတ်ှေ တပြဈပြဈနဲ့ သူ့ကိုယပြေါြ ထွကကြကြုနတ်ာကို သဘောကသွလိုရယရြင်းစောစောက သူခွှတလြိုကတ်ဲ့ အင်ျကြီကို လှမ်းယူပြီးသုတတ်ယ်။ ကနွောလြည်း အရညသ်ာ ထွကကြုနတ်ယ် လူက ဘယလြိုမှ အာသာမပြေ၊ လူက လုပခြငွတ်ာကိုမှ မလုပရြတာကိုး၊

“ ကနွောြ လုပခြငွတ်ယ် ဒေါလြေး၊ မနနေိုငတ်ော့ဘူး ”

ဒီနေ့ ဒေါလြေးနဲ့ တွေ့ကတည်းက ပထမဆုံး ကနွော့ြ ပါးစပကြ ချောကကြပကြပန်ဲ့ ထွကလြာတဲ့ စကား။

“ ဟင်း ဟင်း ဟင်း ဟင်း လုပရြမှာပေါ့ မောငဇြောရြယ် ”

ဆိုပြီး ပေါငကြားပေးဖို့ ကနွော့ပြေါငကြှားက သူ့ခွထေောကကြို ထုတတ်ယ်။ ကနွောလြည်း အလိုကတ်သိ နောကန်ဲနဲ ဆုတပြေးလိုကတ်ော့ ဒေါလြေး ထောငပြေးတဲ့ ခွထေောကကြှားမှာ ကနွောကြ ဒူးထောကရြကအြဆငသ်င့ြ။ ထောငထြားပေးတဲ့ ဒေါလြေး ခွထေောကကြို အသာကိုငပြှီး ပြဈမှတကြို လှမ်းကြည့်လြိုကတ်ော့ ပြောငသ်လင်းခါနတေဲ့ ပစ်မှတကြ အရညကြှညလြေးတွတေောင် စိမ့လြို့၊ ကနွောလြည်း မနနေိုငဘြဲ ကမန်းကတန်း အရညကြှညလြေးတွေ စိမ့ထြှကန်တေဲ့ တွင်းဝကို အသာတေ့လို့ တဆုံးထိုးခလွိုကတ်ယ်။

“ အင်း . . ”

ဒေါလြေးဆီက အင်းကနဲ အသံရှညကြှီး ထွကလြာတဲ့ နောကမြှာတော့ ထောငထြားတဲ့ ခွထေောကကြ ကနွော့ြ ခါးကို လာခွရင်း..

“ နအေုံး နအေုံး ဒီတိုင်း ခဏလေးနေ၊ အား ကောင်းလိုကတ်ဲ့ အရသာ အဲလို မခံရတာ ကြာလှပြီ သိလား ”

လို့ လှမ်းပြောရင်း သူ့ခွထေောကန်ဲ့ ကနွော့ခြါးကို အတင်းညှပထြားတယ်။ တအောင့လြောကကြှာတော့မှ အတင်းညှပထြားတဲ့ ခွထေောကကြို အသာပြနဖြှပေေးရင်း

“ အင်း လုပတ်ော့ မောငဇြောြ မင်းစိတကြှိုကြ လုပစြမ်း ”

အဲဒီတော့မှ ကနွောလြည်း ငတန်တေဲ့သူပီပီ အသကုန် ကြုံးပါတော့တယ်။

“ အီး အီး အင်း အင်း အား အား အင်း အင်း . ”

ဆောင့ခြကြတ်ိုင်း ဒေါလြေးဆီက တိုးတိုးညှင်းညှင်း အသံလေးတွေ ထွကလြာတယ်။ စကတည်းက အသကုန် တာထွကလြိုကတ်ော့ မကြာဘူး လူကမောပြီး တဖြေးဖြေး နှေးလာတာနဲ့

“ နအေုံး နအေုံး ဒေါလြေး ကုန်းပေးမယ် နောကကြနေ ဆောင့ြ မင်းမောနပြေီ ”

ဆိုရင်း ပုံစံပြောင်းလို့ လေးဘကထြောကြ ဖငကြိုကော့လို့ ကုန်းပေးတယ်။ အဲဒီတော့မှ ပိုအဆငပြှလောပြီး သချော စွပကြနဲ ထိုးထည့ရြင်း နောကကြနေ အသကုန် ထပဆြောင့ပြှနတ်ယ် ပထမ တခွီပြီးထားတော့ လူက တောရြုံ မထွကြ။ တောတ်ောကြှာကြာလေး ဆောင့ပြှီးတော့

“ တောပြှီ တောပြှီ ခန ခန၊ ပကလြကပြှနလြှနမြယ်၊ ဒေါလြေး မခံနိုငတ်ော့ဘူး၊ ဘယန်ှဈခါတောင် ပီးကုနပြှီလဲ မသိတော့ဘူး ”

ဒေါလြေးက ပြောရင်း ပကလြကပြှနလြှနတ်ယ်။

“ ဒီတခါ ဖြေးဖြေးဘဲ လုပတ်ော့ သိလား၊ တခကြခြငွြး မှနမြှနလြေး လုပန်ောြ ”

ခေါင်းညှိမ့ပြှရင်း စောစောကလို အသာထိုးထည့လြို့ တခကြခြငွြး မှနမြှနလြေး ဆောင့ပြေးနလေိုကတ်ယ်။ အဲဒီတော့မှ လူက တအီးအီးနဲ့ ဖီလငတ်ကန်တေဲ့ ဒေါလြေးကို ကြည့်ပြှီး နောကတ်ခေါကြ ပြီးချင်စြိတပြေါလြာတော့တယ်။

ပြီးချင်စြိတလြည်း ပေါလြာရော မကြာလိုကြ လူက တကိုယလြုံး ထူပူပြီး နောကတ်ခွီ ပန်းထည့လြိုကပြှနတ်ော့တယ်၊ ပြီးတော့ မောမော နဲ့ ဒေါလြေးကိုယပြေါြ အသာလှဲခလွိုကတ်ော့တယ်။၂ ယောကသ်ား ထပရြကြ အတောကြှာကြာလေး အနားယူပြီးတဲ့နောကြ

“ ကဲ ကဲ ထတော့ မနကကြတည်းက ဒေါလြေး ဘာမှ မစားရသေးဘူး အောကမြှာ တဈခုခု သှားစားရအောင် ”

ဆိုတော့ ၂ ယောကသ်ား ရချိုးခန်းဝင် ကိုယလြကသ်ုတသ်ငပြှီး အောကထြပ် ထမင်းစားခန်းကို ဆင်းလာခဲ့တယ်။ ထမင်းစားခန်းထဲမှာ ဒေါလြေး ကြောကြွှေးတဲ့ ကြကြဥ နဲ့ ပေါငမြုန့ကြို အားရှိအောင် ပြနစြားပြီးဒေါလြေးက သှား အိမရြှေ့မှာ သှားထိုငအြုံး၊ ဒီမှာ ပန်းကနတ်ှေ ဆေးပြီး သိမ်းလိုကအြုံးမယ် ဆိုတာကြောင့ြ အိမရြှေ့ကို ထွကလြာပြီး ဆိုဖာပေါထြိုငလြို့ စားပြဲ ပေါြ အသင့တ်ှေ့တဲ့ မဂျဂဇင်း စာအုပတ်ဈအုပကြို အပငွြးပြေ ကောကဖြတန်တေုန်းမှာဘဲ

“ ဒေါလြေး ရေ ဒေါလြေး ”

ဆိုတဲ့ အသံနဲ့ အတူ မမက သူမှာရှိတဲ့ သော့နဲ့ သူ့ဟာသူဖြင့်ပြီး အိမထြဲ ပြေးဝငလြာတာ မှငလြိုကလြိုကရြတယ်။ ဒီတော့မှ ကနွောလြည်း ရုတတ်ရကြ သတိရလိုကတ်ယ်။ ဪ မမ ဒီနေ့ နားတာဘဲ သူ့အဒေါမြှာထားလို့ လာတွေ့တာ ထငတ်ယ်၊ တောသ်ေးတယ် ကံကောင်းလို့ ငါတို့ကို မမိလို့လို့တွေးလိုကမြိပြီး၊ လူက နဲနဲတောင် လန့သ်ှားတယ်။ မမက အိမထြဲမှာ ထိုငန်တေဲ့ ကနွော့ကြို တွေ့တော့ ခဏ အံသှသင့သ်ှားပြီး နောကြ

“ ဟင် ဇောလြည်း ရောကန်တယ်ေ ဟုတလြား ”

လှမ်းပြောတယ်။ မီးဖိုခန်းထဲက ဒေါလြေးလည်း မမအသံကြောင့ြ ကမန်းကတန်း အိမရြှေ့ကို အပြေးလေးထွကလြာတယ်။ မမဆီက ဟင် ဇောလြည်း ရောကန်တယ်ေ ဟုတလြား ဆိုတဲ့ စကားအဆုံးမှာ လူက မနေ့က အဖြစ်ကိုခကြခြငွြး ပြနသ်တိရပြီး ရုတတ်ရကြ ထိုငန်ရောကနေ ထရပလြိုကတ်ယ်။ ပြီးတော့ မမဆီ တလှမ်းချင်ြး လွှောကလြာရင်း အနားရောကတ်ော့ လသေံတင်းတင်းနဲ့

“ မနေ့က နငတ်ို့ အခန်းတံခါးကို တဒုန်းဒုန်းနဲ့ ထုခဲ့တာ ငါဘဲ ”

လို့ မမနားကပလြို့ တခွန်းချင်ြးပြောပြီး ဘယသ်ူ့ကိုမှ နှုတမြဆကဘြဲ ခပတ်ညတ်ညန်ဲ့ ဒေါလြေးအိမထြဲက ထွကခြဲ့တော့တယ်။ ခွံအပြငရြောကတ်ော့မှ အဲလိုပြောခွင့ရြလိုကတ်ဲ့ ကိုယ့အြဖြစ်ကို ကိုယ့ဟြာကို ကြနပေလြို့ အားရပါးရ ပြုံးလိုကမြိတယ်။ အခုနေ မမစိတထြဲ ဘာဖြစ်နတယေဆြိုတာ မှငခြငွစြမ်းပါဘိ။

ကနွောကြတော့ နငခြိုးစားတာ ငါသိတယ် ဆိုတာပြလိုကရြလို့ တောတ်ောြ ကြနပေသ်ှားတယ်။ မမစိတထြဲမှာ ဘယလြိုနမလေဲ တွေးကြည့်တ်ော့၊ စောကကြောင် နငသ်ိသှားလည်း အေးတာပေါ့၊ ငါပြောစရာ မလိုတော့ဘူးပေါ့ လို့ဘဲ သဘောထားမလား။ ဒါမှမဟုတ် သူ့အဒေါရြှေ့ပေါတ်ငပြှောလိုကလြို့၊ သူ့အကြောင်းတွေ လွှောကပြှောတဲ့ ငါ့ကို ဆှေ့ဆှေ့ခုန် ဒေါသတွေ ထွကန်မလေား။ ဘာဘဲဖြစ်ဖြစ်လေ စဉြးစားကြည့်ရြင် သူငါ့ကို မခစွတ်ော့လို့ ဖောကပြှနတ်ဲ့ ကိဈစကို ငါက ဘာကြောင့ြ သူ့ကို တတမ်းတမ်း တတတ ဖြစ်နရမှောလဲ၊ ဟေ့ မှတထြား ဇောြဦးတို့က ခစွစြရာရှိရင် သူများထကပျိုခစွပြှမယ်။ မခစွတ်ော့ဘူး ဆိုရငတ်ော့ သှားတော့၊ တခါတည်း ဘေးမဲ့ ပေးလိုကမြယ်။ သှားတော့။ လှမ်းမနဘေူး၊ ထပပြှောလိုကမြယ် မှတထြား လှမ်းမနဘေူး။

မနေ့ကလိုမဟုတတ်ော့ လူက ခကြခြငွြး မူပြောင်းသှားတယ်။ မနေ့ကလို ရငထြဲက ပူလောငပြှီး မကြရြညမြကြခြှကန်ဲ့ အရူးမီးဝိုင်းသလို ဖြစ်မနတေော့။ သူကြငမြှ ကိုယကြှငမြယ် ဆိုတဲ့ မာနစိတကြလည်း ဝငလြာတယ်။ ဒီတော့မှ လူက နဲနဲ နလေို့ထိုငလြို့ ကောင်းလာတယ်။ ဘာဘဲ ဖြစ်ဖြစ် ဒီလို ဖြစ်သှားတာ ဒေါလြေးကြောင့လြို့ ပြောချင်ပြှောလို့ ရတယ်။ အဲ မဟုတဘြူး မဟုတဘြူး ပြောချင်ပြှောလို့ရတာမဟုတဘြူး၊ ဒေါလြေးကြောင့ဆြိုတာ သချောတယ်။ ဒေါလြေးကြောင့ြ မို့လို့ ငါဒီလို မူပြောင်းသှားတာ။

သချောစဉြးစားကြည့်ြ၊ တကယတ်မ်း ငါအခုလိုဖြစ်နတော တဏှာကြောင့ဘြဲ။ ခေါလြို့ကောင်းအောင် အခစွလြို့အမညတ်ပပြမေဲ့ မမ အဲ့လို ဖောကပြှနတ်ော့ ငါ့ ဘာကြောင့ြ ဝမ်းနည်းရတာလဲ။ ငါစားနကြအေစာ သူများလုသှားလို့ဘဲ မဟုတလြား။ အခု ဒေါလြေးက င့ါအလိုဖြည့ပြေးလိုကတ်ော့ ငါဘယလြိုဖြစ်သှားလဲ။

မမ မရှိလည်း ငါနတတေသ်ှားတာဘဲ မဟုတလြား။ အခစွဆြိုတာ ဒါလား၊ ဒါဆို အခစွဆြိုတာ တဏှာပေါ့။ ဟုတတ်ယ် အားလုံးဟာ တဏှာကြောင့ြ ဖောကပြှနန်ကြတောဘဲ။ ဒေါလြေးယောကြွားလည်း သူ့တဏှာကြောင့ြ ဒေါလြေးကို စွန့ပြှီး ဖေါကပြှနတ်ာဘဲ။

မမလည်း ငါ့ကို စွန့ပြှီး ဖောကပြှနတ်ာဘဲ။ ဒါဆို ငါတို့လည်း ဘာထူးလဲ၊ ဖောကပြှနတ်ာဘဲပေါ့။ မလုပသ်င့တ်ဲ့ အလုပတ်ဈခုကို လုပရြင် ဖောကပြှနတ်ာဘဲ။အာ မဟုတဘြူး၊ မဟုတဘြူး၊ ငါတို့ ဖောကပြှနရြေးသမားမဟုတဘြူး။ ငါတို့ကို သူတို့နဲ့ တတန်းတည်းစာရင်း သှင်းလို့မဖြစ်ဘူး၊ ဘာဘဲဖြစ်ဖြစ် ကိုယ့ကြိုယကြိုတော့ အကောင်းမှငရြမယ်။

ငါတို့က ငှိမ်းခမွြးရေးသမားတွေ။ ဒင်းတို့ ဖယကေပြှနလြို့ ငါတို့က ငှိမ်းခမွြးစွာ အတူနထေိုငရြေးမူကို ကငွ့သ်ုံးတာ။ သူတို့သာ မဖောကပြှနရြင် ငါတို့လည်း ဘာမှဖြစ်လာစရာအကြောင်းကို မရှိဘူး။ ကိုယ့ကြိုယကြို ဝနမြခံချင်ဘြဲ အကောင်းဘကကြ အတင်းဆငခြှပေေးပြီး ဆိတရြနေဲ့ ဆှဲဖုန်းလိုကတ်ယ်။

ဘာဘဲဖြစ်ဖြစ် အခု ဖြစ်ပြီးသှားပြီ၊ ဒါပမေဲ့ မမ ဘာကြောင့ြ အဲလိုဖြစ်သှားတာလဲ ဆိုတာကိုတော့ သိချင်လြာတယ်။ ငါ့ကို အရငကြ ခစွခြဲ့တာတွေ အလိုလိုကခြဲ့တာတွေ တာတွဟော ဘာကြောင့လြဲ။ တကယမြဟုတဘြူးလား။ ငါ့အပေါတ်ကယမြခစွဘြဲ သူ့ဆန်ဒပြည့ရြုံသကသ်ကလြား၊ ဒါမှမဟုတ် ငါအသုံးမကလွို့ ဒီလို ဖြစ်သှားတာလား၊ သူ ဒေါလြေးကို ဘာတွမွေားပြောပြီး အလှမ်းခန်း ဖြင့ခြဲ့မလဲ ဆိုတာကို သိချင်တ်ာကတော့အမှန်။

သူ့ကို အဲဒီကောငကြ မတ်တရားကငွ့ခြဲ့ပါတယလြို့ သူဒေါလြေးကို ပြောခဲ့ရငတ်ော့ ကနွောြ ဟားတိုကလြို့သာ ရယလြိုကခြငွတ်ယ်။ မကြစြိနဲ့ တပအြပမြှငခြဲ့တဲ့ သူ့တို့ ၂ ယောကဆြကဆြံရေးက အနိုငကြငွ့ခြံလိုကရြတဲ့ ပုံစံမွိုးမဟုတ်။ ကိုယ့ကြိုယကြို သူ့ကိုပြနလြကမြခံတော့မှန်း သိသိကြီးနဲ့ကို သူဘာဖြစ်လို့ ဒီလိုဖြစ်သှားတယဆြိုတာ သိချင်န်တေဲ့ ကနွော့ကြိုယကြနွောတ်ောင် နားမလည်။

နားမလညမြဲ့ အတူတူ နားလညအြောငလြည်း မကြိုးစားတော့၊ မနကဖြှနမြှဘဲ ဒေါလြေးဆီ သှားရင်းမေးကြည့်အြုံးမယ်။

—————————–

ဒီနေ့တော့ ဒေါလြေးဆီ အေးအေးဆေးဆေးမှပဲ လာခဲ့တယ်။ ရောဂါက နဲနဲသကသ်ာသှားပြီဆိုတော့ ဆေးက အဲလောကကြှီး အရငမြလိုတော့။ တံခါးလာဖြင့ပြေးတဲ့ ဒေါလြေးကတောင် မလာတော့ဘူး မှတန်တောလို့ ပြောတော့

“ မလာလို့ ဖြစ်မလား ရောဂါကမှ ရှင်းရှင်းမပြောကသ်ေးတာ ”

လို့ မနေ့ကလို မဟုတဘြဲ ရယရြယမြောမော စကားပြနပြှောမိတယ်။

“ အဲလို လုပစြမ်းပါ၊ တခါတည်း မနေ့တနေ့ကဆို ကြကကြှီး လညလြိမထြားသလိုဘဲ ”

“ လညလြိမခြံလိုကရြတဲ့ ကြကကြှီး အခု ခေါင်းပြနထြောငလြာပြီနောြ ဒေါလြေး သတိထားတော့ ”

“ ဟင်း ဟင်း ဟင်း ဟင်း ဒါဘဲ ဒါဘဲ၊ သိပါတယ် သိပါတယ် ”

ရယရြယမြောမော ပြောရင်း ၂ ယောကသ်ား ဆိုဖာပေါြ အတူ ယှဉထြိုငလြိုကတ်ယ်။ မနေ့ကလို ကမူးရှုးထိုး မဖြစ်တော့။

“ ဘယလြိုလဲ ဒေါလြေး၊ မနေ့က မမ ဘာတွေ ဆငခြှပေေးသှားသေးလဲ ”

ထိုငပြှီးပြီးချင်ြး သိချင်တ်ဲ့ ကိဈစ မမှိုသိပန်ိုငဘြဲ မေးကြည့်တ်ော့ ဒေါလြေးကလည်း

“ အေး ဒေါလြေးလည်း အဲဒါ မင်းကို ပြောပြမလို့၊ သူပြောတဲ့ အတိုင်း မင်းကို ပြောမယန်ောြ ”

ကနွောြ ဘာမှ ပြနမြပြောဘဲ ဒေါလြေးပြောမဲ့ စကားကို နားထောငန်လေိုကတ်ယ်။ ဒေါလြေးက ကနွော့ကြို မမ ပြောသှားတာတွေ ပြနပြှောပြတယ်။

“ အဲဒီကောငလြေးက သူအလုပဝြငကြတည်းက သူ့ကို စိတဝြငစြားနတောတဲ့။ သူကတော့ မင်းသိတဲ့အတိုင်း ခငခြငမြငမြင် သူငယခြငွြးလိုဘဲ ဆကဆြံတာဘဲပေါ့လေ။ ဒါပမေဲ့ တနေ့ တိုးရဈ အဖြဲ့ကများတော့ သူနဲ့ အဲဒီကောငလြေးနဲ့ အဲဒီအဖြဲ့ကို ပို့ရတယ် ဆိုပါတော့။ များသောအားဖြင့ြ အဲလို အဖြဲ့များရင် မိန်းကလေးအချင်ြးချင်ြး သှားရတာ များပါတယ်။ ဒါပမေဲ့ ဖြစ်ချင်တ်ော့ ရုံးမှာလည်း လူမရှိတော့လို့ သူနဲ့ သှားဖြစ်တာတဲ့။

အဲဒီမှာ ညနစော တိုးရဈအဖြဲ့နဲ့ ထမင်းစားရင်း ဝိုငအြခွိုတွေ အားလုံးက ဝိုင်းတိုကတ်ာနဲ့ သူလည်း သောကမြိတယတ်ဲ့။ သိတဲ့အတိုင်း ဝိုငအြခွိုဆိုတာက ထိုငသ်ောကန်ရင်ေ သောကသ်လောကြ ဝငတ်ာ။ အဲ ထမင်းစားပြဲက ထလိုကမြှ သူမူးနမှန်ေး သိတာတဲ့။ အဲဒီမှာ အဲဒီကောငလြေးကလည်း သူ့ကို တွဲပြီး သူ့အခန်း လိုကပျို့တယဆြိုဘဲ။

သူကလည်း မူးပြီး ဘာမှသတိမရတော့ဘဲ တွဲပြီး လိုကပျို့တဲ့ အဲဒီကောငလြေးကို မင်းမှတပြှီး ဇောရြယ် ဘာဖြစ်တယ် ညာဖြစ်တယ် ပြောမိတယတ်ဲ့။ ဖြစ်ချင်တ်ော့ အဲဒီကောငလြေး နာမညမြှာလည်း ဇောြ ပါတော့ သူကသူ့ကို ပြောတယ် မှတပြှီး၊ အရငကြတော့ မူနပြေီး မူးမှ ပေါတ်ယမြှတလြို့ မှားကြပါလရေောတဲ့၊ ဒါတောငမြှ မနကြ သူအမူးပြလေို့ ဟိုကောငလြေးကို ရနတ်ှေ့တော့မှ အဖြစ်မှန် သိရတာတဲ့။

အဲဒီမှာ သူလည်း မထူးတော့ဘဲ အဲဒီကောငလြေးနဲ့ဘဲ ဆကတ်ှဲလိုကတ်ော့တယတ်ဲ့။ သူမင်းကို ခစွလြို့ သူ့အပျိုစင် ဘဝကိုတောင် မင်းကိုပေးခဲ့တာပါတဲ့။ အခု ဖြစ်သှားတဲ့ ကိဈစမှာလည်း သူအပြဈရှိကြောင်း သူသိပါတယတ်ဲ့။ ဘာမှပြငမြရတော့လို့ သူ့အနနေဲ့ အဲဒီကောငလြေးနဲ့ ရှေ့ဆကစြခန်းသှားနရတောပါတဲ့၊ မနေ့က ဒေါလြေးဆီ လာတာကလည်း သူ ဒေါလြေးကို အဲဒီအကြောင်းတွေ ပြောပြီး မင်းကို ပြောခိုင်းဖို့ လာပြောတာပါတဲ့၊ သူကတော့ ငိုကြီးခကြမြနဲ့ ဒေါလြေးကို အားလုံး ရငဖြှင့်သှားတာပါဘဲ။ သူလည်း မကြာခင် အဲဒီကောငလြေးနဲ့ လကထြပတ်ော့မယတ်ဲ့၊ သူ့ကို ခွင့မြလှှတပြါနဲ့တဲ့။ အဖြစ်မှနကြိုဘဲ ပြောပြလိုကပြါတဲ့ ”

ဒေါလြေးကလည်း စိတမြကောင်းစွာနဲ့ သူ့တူမ အဖြစ်ကို ပြနပြှောတယ်။ ကနွောလြည်း မမ အဖြစ်ကိုကြားပြီး ရုတတ်ရကြ ငိုငသ်ှားတယ်။ အင်း အဲဒီအတိုင်း အမှနဆြိုရငတ်ော့ မမမှာ အပြဈမရှိပါဘူးပေါ့။ ဒါပမေဲ့ ရုတတ်ရကြ ခေါင်းထဲ ဝငလြာတာက သူပြောတဲ့ ဇတလြမ်းက သိပရြိုးလှန်းတယ်၊ အဲဒီလိုမွိုးက ရုပရြှငထြံတွမှောသာ ဖြစ်တတတ်ဲ့ ဇာတလြမ်း၊ အရကကြို တရားခံလုပပြှီး တမငသ်ကသ်ကြ သူ့ကိုတသကလြုံး သတိရနအေောင် လုပကြှံခဲ့တာဘဲ။ အမယ် လာသေးတယ်၊ သူ့ကိုခွင့်မလှှတပြါနဲ့တဲ့။

ငါ့ကို ရိုးရိုး သာမနလြူများ အောကမြေ့နလေားမသိဘူး၊ အဲလိုလေး ပြောလိုကရြုံနဲ့ ခွင့လြှှတပြှီး တသကလြုံး ခစွသ်ှားမယမြွား မှတန်လေား မသိဘူး။ တံခါးကြားက နင့အြသံကြားကတည်းက နင့ြ အခွအနေကေို ငါသိပြီးသား၊ နငဘြာပြောပြော ငါမယုံဘူး၊ လူတွငပြါမှ နှားကြားကိုကတ်ယဆြိုတာ နငမြသိဘူးလား။ နင့ဟြာနင် ဘယလြိုဘဲ ဆငခြှပေေးပေး၊ နငမြပါရင် ဘာမှ ဒီလို ဖြစ်စရာကိုမရှိ။

ကနွောြ ဆိုဖာကြောမှီပေါြ ခေါင်းတငပြှီး ကိုယ့ဟြာကိုယ် စဉြးစားခန်းဝငန်တယ်ေ။ ဒေါလြေးကတော့ ဘယလြိုထငတ်ယမြသိ ကနွော့အြခွအနေကေို စောင့ကြှည့န်ပေုံရတယ်။ တအောကလြောကကြှာတော့ ဒေါလြေးက မေးခွန်းထုတလြိုကတ်ယ်။

“ မောငဇြောြ ဘာတွေ စဉြးစားနတောလဲ ”

အဲဒီတော့မှ အတွေးစကို ဖြတပြှီး ဒေါလြေးကို လှမ်းကြည့်မြိတယ်။ အသာပြုံးပြရင်း

“ သူပြောတာတွေ ဒေါလြေး ယုံလား ”

လို့ မေးမိတယ်။ ဒေါလြေးက

“ သိဘူးလေ၊ သူကတော့ ငိုကြီးခကြမြနဲ့ ပြောသှားတာဘဲ။ ဘာဘဲဖြစ်ဖြစ် သူ အဲဒီလူနဲ့ လကထြပတ်ော့မယဆြိုတော့လည်း ကောင်းတာဘဲ၊ စိတမြပူရတော့ဘူး၊ နို့မို့ဆို သူ့ကို စိတပြူနရအေုံးမယ် ”

လူကြီးကတော့ လူကြီးအတွေးနဲ့ ပြောတယ်။ ပြီးတော့ တဆကတ်ည်း

“ ဘာလဲ မင်းက သူပြောတာကို မယုံလို့လား ”

“ ကနွော့ထြကသ်ာလို့ သူ့ကို ကြိုကသ်ှားတာလို့ ပြောရငတ်ော့ ယုံမိမလား မသိဘူး ”

“ အမယ် မင်းက ငါ့တူမကို မကြန်ှာများတယ် ပြောချင်တ်ယပြေါ့လေ ”

“ မပြောချင်ပြါဘူး ဒေါလြေးရာ၊ ဘယအြရာမှ တသမတတ်ည်းမရှိပါဘူး၊ လူဆိုတာ ဘယအြခွိန် စိတပြှောင်းမယဆြိုတာ ဘယလြိုမှ ကြိုမသိနိုငတ်ဲ့ဟာ၊ အခုလောလောဆယ် ဖြစ်နတောသာ စိတအြခရွဆုံး ”

ကနွောြ တရားပေါကသ်ှားသလိုလို လသေံနဲ့ ဒေါလြေးကိုပြောတော့ ဒေါလြေးက

“ အမယ် အမယ် လသေံကိုက၊ ကဲပြောပါအုံး အခုလောလောဆယ် မင်းစိတထြဲမှာ ဘာဖြစ်နတယေဆြိုတာ ”

ကနွောြ ဒေါလြေးကို သချောကြည့်ရင်း ဖြစ်ချင်တ်ာကိုဘဲ ပြုံးပြီး တိုကရြိုကပြှောခလွိုကတ်ယ်။

“ အခု ဒေါလြေးကို ဘာဂွာမှုတခြငွတ်ယ် ”

“ ဟောတော့ ”

မထငမြှတဘြဲ ကြားလိုကရြတဲ့ စကားကြောင့ြ ဒေါလြေး အံ့သှသင့သ်ှားတယ်။

“ ဟုတတ်ယ်၊ ပြောငသ်လင်းခါနတေဲ့ ဟာလေးကို မှုတခြငွန်တော ”

ပြောရင်း ဒေါလြေးရှေ့ ဒူးထောကထြိုငလြိုကရြင်း သူ့ခါးက အဝတကြို ဆှဲ ဖြလေိုကတ်ယ်။ ဒေါလြေးက အလိုကသ်င့ြ ဆိုဖာပေါြ ခပလြွှောလွှော ပြငထြိုငရြင်း

“ မင်းကလည်း ဧည့ခြန်းကြီးထဲမှာ ”

“ ဘာဖြစ်လဲ ဘယသ်ူမှ မရှိဘူး ”

ပြောရင်း ကြှတသ်ှားတာကို လှတလြှတကြွှတကြွှတဖြစ်သှားအောင် ဆှဲဖယရြင်း ပြောငန်တေဲ့ဟာလေးအပေါြ ပါးစပအြပလြိုကတ်ယ်။

“ မင်းကတော့လေ ဇွတ် ”

“ ဇွတ် မဟုတဘြူး ဇောြ ”

အပထြားတဲ့ ပါးစပကြို မခွာဘဲ ပြနည်င်းတော့ ဒေါလြေးဆီက

“ အီး . . . ဟင်း ဟင်း ဟင်း ဟင်း ”

နောကဆြုံး ပြောရရင် မမလည်း သူပြောတဲ့အတိုင်း သူ့ကောငန်ဲ့ လကထြပလြိုကတ်ယ်။ ကနွောတ်ောင် သူတို့ မင်ျဂလာပြဲသှားတကလြို့ အပြနမြှာ လကဆြှဲနှုတဆြကတ်ော့ မမကို ကြနဂြရယကြွူလေးရှင်း လို့ပြောရင်း သူ့ကောင် အလှည့ကြတွော့ ခပတ်ညတ်ညန်ဲ့ သိုင်းကြူးလို့ ပြောခဲ့သေးတယ်။ ဟီး ဟီး ။ မမတော့ စိတထြဲမှာ ဘယလြိုနမယ်ေ မသိ။

ကနွောကြတော့ ကနွော့လြုပရြပအြတွကြ အခုထိ ပြောတ်ုန်း။ ဒေါလြေးလည်း သူ့ယောကြြားနဲ့ တရားဝငကြှာပြီး အခု စိနပြှဲစား ကြောကပြှဲစား ဘဝနဲ့ သူ့ဘဝကို သူရပတ်ညန်လရေေဲ့။ သူ့ယောကြြားဆီက တောတ်ောမြွားများ တရားဝင် ရလိုကတ်ာကိုး။ ပြောရရင် ဒေါလြေးနဲ့ ကနွောလြည်း တောတ်ောကြှာကြာ ဘာညာ စခန်းသှားလိုကသ်ေးတယ်။

နောကတ်ော့ ကနွောလြည်း ကြနပြှူတာ သငတ်န်းတကရြင်းကနေ စိတဝြငစြားသှားပြီး သချောလေ့လာလိုကစြားမိသှားတယ်။ အခုတော့ နိုငင်ံခွားကလာဖြင့တ်ဲ့ ကုပျပဏီ တဈခုမှာ ကြနပြှူတာနကဝြေါ့ကင်း အလုပန်ဲ့ ဒေါလြာစားဖြစ်ပြီး အဆငပြှနလေရေေဲ့။

ဘာလိုလိုနဲ့ အခွိနတ်ှလည်ေး တောတ်ောကြှာခဲ့ပါပြီ၊ အခုဆို ကနွောလြည်း အိမထြောငတ်ှဘောတွကလွေို့၊ အခုယူလိုကတ်ဲ့ မိန်းမက ကနွော့ြ ဘယန်ှဈယောကမြှောကြ ရည်းစားလဲ ဆိုတာတောင် သချောမမှတမြိ၊ တွဲလိုကပြှတလြိုကတ်ှဲလိုကပြှတလြိုကန်ဲ့ နောကဆြုံး အခုလကရြှိတဈယောကကြို ယူလိုကတ်ဲ့ အခွိနထြိပါဘဲ။

ဒါပမေဲ့ ဝနခြံစရာရှိတာက ဘယလြောကဘြဲ ရည်းစားတွနေဲ့ ပြတခြဲ့ ပြတခြဲ့ မမနဲ့ ပြတသ်ှားတဲ့ နေ့လောကတ်ခါမှ ဆိုးဆိုးဝါးဝါး မခံစားလိုကရြ။ ဘာဘဲပြောပြော ဘယလြောကဘြဲ စိတန်ာခဲ့နာခဲ့ အခုထိ မမကို ပြတတ်ောင်း ပြတတ်ောင်း သတိရနသေေးပြီး သူပြောခဲ့တဲ့ ဇတလြမ်းက တကယအြမှနမြွားလားလို့ အခုထိ သတိရတိုင်း တွေးနမေိသေးတာကတော့ အမှန်။

ဒါကြောင့လြည်း တနေ့က အလုပကြနေ အငတ်ာနကပြေါြ ဝါသနာအလွောကြ နှာဘူးကရွင်း အမှတမြထင် တိုကတ်ိုကဆြိုငဆြိုင် တွေ့လိုကရြတဲ့ ပို့ဈတဈခုကြောင့ြ ဒီဇာတလြမ်းကို ရငဖြှင့်ရေးဖြစ်သှားတာလားလို့တောင် မပြောတတတ်ော့..။

နားပါအုံးမယ်။

ဖောကပြှနမြှုကင်းကင်းနဲ့ ခစွတ်တကြှပါစေ။

မောငဇြောြဦး (မှနမြာဆိုကဘြာဖိုရမ်)
ဇွနလ် ၂၂။ ၂၀၁၀