အောစာအုပ်

ဘတ်စ်ကားကြီး (အပိုင်း ၁‌)

ဘတဈြကားကြီး (အပိုင်း ၁‌)
ရေးသားသူ – မောငဇြောြဦး

တနေ့တ၌ ကြုန်ုပသ်ည် ပငွြးပငွြးရှိသညန်ှင့ြ မှနမြာဆိုငဘြာ ဝကဆြိုကပြေါတ်ှင် ဘူးကနွခေိုကြ . .အဲ အဲ ဟုတဘြူး၊ မှားလို့ မှားလို့ . . အဲဒါက ဂမျဘီရ စာရေးဆရာတွသေုံးတာ၊ ကနွောသ်ုံးလို့မရဘူး၊ ငရဲကြီးလိမ့မြယ်။ ပြငရြေးမှ။

နေ့စဉန်ေ့တိုင်း ကနွောသ်ည် မအားလပသ်ည့ကြှားမှ မအား အားအောင် အရေးမကြီးသောအလုပမြွားကို ဘေးခွိတ်၍သောလြည်းကောင်း၊ အရေးကြီးသော အလုပမြွားကို နောကရြှှေ့၍ သောလြည်းကောင်း ကမျဘာကြောြ မှနမြာဆိုငဘြာဝကဆြိုကပြေါတ်ှင် ဝါသနာအလွောကြ မနဘြာများကခွဲ့သော ဘူးများကို ကောကယ်ူစုဆောင်းနခေိုကြ မနဘြာတဈဦးဖြစ်သူ JassBeat ရေးသော ပို့ဈတဈခုကို ဘတဈြကားပေါမြှ အတွေ့အကြုံများ ခေါင်းစဉအြောကတ်ှင် အမှတမြထင် ဖတမြိလတေော့သည်။ သူရေးထားသော ပို့ဈကို အောကတ်ှင် မူရင်းအတိုင်း ဖောပြှလိုကရြပါသောြ……

“ကြာတော့ကြာပါပြီ။ လှနခြဲ့တဲ့ ဆယန်ှဈကြောလြောကကြ တွေ့ခဲ့ဖူးတာပါ။ မင်ျဂလာဒုံသှားတဲ့ ကားပေါြ မှာ။ ကနွောကြ တတိယ ခုံတန်းလောကမြှာ နရောရတယ်။ ထိုငခြုံတွနေဲ့ ဒရိုငဘြာကြားက ကြကလြပမြှာတော့ လူတွကြပေခြဲလို့ပေါ့။ အဲ့ဒီ လူအုပရြှေ့ဆုံးနားလောကမြှာ ခပခြွောချော ခပတ်ောင့တ်ောင့ြ မိန်းကလေးတဈယောကြ ရပန်တယ်ေ။ သူ့နောကန်ားမှာတော့ ကောငလြေးတဈယောကြ ရှိတယ်။ ထုံးစံအတိုင်း ကနွောလြည်း ကောငမြလေးကို လှမ်းလှမ်းပြီးတော့ ငမ်းတာပေါ့ဗွာ။

အဲ့ဒီလို ကြည့်န်ရင်ေး ကြည့်န်ရင်ေးနဲ့ ကောငမြလေး မကြန်ှာပကြလြာပြီး ငိုမဲ့မဲ့ ဖြစ်လာတယ်။ နောကမြှာလည်း ယောကြွားလေးတဈယောကဆြိုတော့ ကနွောလြည်း အခွအနေကေို ရိပမြိသှားတယ်။ ဘယလြို ကူညီရပါ့မလဲလို့ စဉြးစားနတေုန်းမှာပဲ ကနွော့လြိုပဲ သူ့အခကအြခဲကို လှမ်းမှငလြိုကပြုံရတဲ့ ရှေ့ဆုံးခုံတန်းက အမွိုးသမီးကြီးတဈယောကကြ ထရပလြိုကပြှီး ညီမလေး လာ လာ ဆိုပြီး သူ့နရောမှာ ထိုငခြိုင်းလိုကတ်ယ်။ သူကလည်း ဆင်းရတော့မယလြေ။

တခွားသူ နရောဝငမြလုနိုငအြောင် ကိုယလြုံးနဲ့ ကြယပြှီး ကောငမြလေးကို အတင်း ဆှဲသှင်းလိုကတ်ာ။ ကောငမြလေး နရောရသှားပြီး ကောငလြေးက လူအုပရြှေ့ဆုံးကို ရောကလြာတော့ ကနွောလြည်း လန့သ်ှားတယ်။ သူ့ပုဆိုးရှေ့ပိုင်းကြီးက ဖောင်းကြှ ခွှနထြှကန်လေိုကတ်ာ ကြည့်ရြဲစရာတောင် မရှိဘူး။

ကောငလြေးက ငယပြါသေးတယ်။ အလှနဆြုံးမှ အသကြ ၁၆ နှစ် ၁၇ နှစ်လောကပြဲ ရှိမယ်။ ကြယထြားစရာ လှယအြိတတ်ှဘောတွလည်ေး မပါဘူး။ သူ့အဖြစ်ကို သူလည်း သတိထားမိတော့ ရှကစြိတကြှောင့ဖြစ်မယ် မကြန်ှာကို ရဲတွတန်တောပဲ။ အပေါကြ တန်းကို လကန်ှဈဖကန်ဲ့ ကစွကြစွပြါအောငဆြုပပြှီး ခွှေးဒီးဒီးကနွတေဲ့ မကြန်ှာကို အခုထကထြိ ပြနမြှငယ်ောငန်သေေးတယ်။ တောတ်ောြ ရှကသ်ှားမှာပဲ။

အနီးတဝိုကကြ လူတွလည်ေး ဒါကို မှငကြှတာပေါ့။ သူ့ရဲ့ဖောင်းနတောကြီးက အရေးထဲမှာမှ တောတ်ောန်ဲ့ ပြနကြမွသှားဘူး။ သူ့ကို ကြည့်ရြင်း သနားလာတယ်။ အမှနကြ နီးရာ မှတတ်ိုငမြှာ ဆင်းပြေးတာ သူ့အတွကြ အဆငအြပြဆေုံးပဲ။ အခုတော့ ငယလြည်းငယသ်ေးတဲ့အပြင် ရှကစြိတန်ဲ့ မှှနထြူနလေို့လား မသိဘူး ဒီအတိုင်းကြီး ပရပေန်တယ်ေ။ အတောလြေးကြာမှ ပုဆိုးဖောင်းဖောင်းကြီး ပြနခြပြသ်ှားသဗွ။

ကနွောဖြှင့ြ သူ့ကို သနားမိပါရဲ့။ သူ့ကိုကြည့်ရြတာ ကောငမြလေးနောကကြနေ တမင် အခွင့အြရေးယူတဲ့ သဘောမွိုး မဟုတဘြူး။ မလှှဲသာ မရှောငသ်ာ ကြုံလာရတဲ့ အခွအနေမှော လူကလည်း သှေးသားတကခြါစ အရှယလြေးဆိုတော့ ထိန်းမနိုငသ်ိမ်းမနိုင် ဖြစ်သှားရပုံပဲ။ သူ့နရောမှာ ကနွောြ ဆိုရငလြို့ တွေးမိတဲ့အခါ ကြကသ်ီးတောင် ထလာတယ်။ ရှကရြှကန်ဲ့ ကားပေါကြ သချင်ေသ်ဆေိုပြီး ခုနခြမွိမလား မသိဘူး။ ကောငမြလေးကလည်း တောတ်ောကြို လန်းတာ၊ ကိုယလြုံးကိုယပြေါကကြလည်း ရှယပြဲ။ ကနွောြ ဆိုလည်း စိတထြိန်းလို့ ရချင်မြှရမယ်။

တဈခုတော့ ရှိတယ်၊ ကနွောကြ ဆရာ့ဆရာတွရေဲ့ သှနသ်ငခြကြအြရ ဘတဈြကားစီးတိုင်း လှယအြိတတ်ဈလုံး အမြဲလှယထြားတယ်။ လှယအြိတ် ယူစရာ မလိုတဲ့ ခရီး ဖြစ်ရငတ်ောင် စာအုပလြေး တဈအုပလြောကထြည့ပြှီး ယူသှားလိုကတ်ာပဲ။ ကြိုတငကြာကြယခြှင်းက ပိုစိတခြရွတယ် မဟုတလြား။”

ဒီပို့ဈကို ဖတရြတော့ ကနွော့စြိတသ်ည် ဟိုးလှနခြဲ့တဲ့ ၁၀ နှစ်ကြောကြ ဘတဈြကားပေါတ်ှင် ဖြစ်ခဲ့သော အဖြစ်အပကြတ်ဈခုဆီသို့ ပြနရြောကသ်ှားသညန်ှင့အြညီ အောကဖြောပြှပါ ဇတလြမ်းလေးအား မှတမြိသလောကြ ပြနလြညတ်ငပြှလိုကရြပါတော့တယ်။

အဲ့လိုဖြစ်သှားတော့ ကနွောလြည်း ရှကရြှကန်ဲ့ ဘာလုပရြမှန်းမသိ၊ ဖြစ်ချင်တ်ော့ ဒီနေ့မှ အတွင်းခံဘောင်းဘီက ဝတမြလာ၊ သူ့ကြောင့ြ ရုတတ်ရကြ ဖြစ်လာတဲ့ သာယာစိတကြ ခကြခြငွြးမကြ၊ နောကမြှ သူ့ကြောင့ြ ငါ ဒီလိုဖြစ်ရတာဆိုပြီး အတင်း သာယာမှု့ကို ဒေါသအသှင် ပြောင်းလိုကမြှ တကန်တေဲ့အရာက ကတွောမြူတော့တယ်။ ဒါတောင် သူ့ရဲ့ ကိုယသ်င်းနံ့က ပြေးမသှားသေးဘဲ နှာဝမှာ လာကလူနလေို့ အပေါကြ လကတ်န်းကို မှဲမှဲကိုငပြှီး တရှုးရှုးနဲ့ နသိုးကြီးလို အနံ့အသကကြို အဝေးထွကသ်ှားအောင် မှုတထြုတလြိုကရြတယ်။ ဟှန်း . . ဘတဈြကား တသကြ မစီးတော့ဘူး၊ အဲဒီတုန်းက ဆုံးဖြတခြကြြ။

ကားပေါမြှာ ဘယသ်ူ့ကိုမှ မကြည့်ရြဲ၊ မှတတ်ိုငရြောကတ်ော့ ကမန်းကတမ်း ကားပေါကြ ပြေးဆင်းပြီး နောကလြှည့ကြှည့လြိုကတ်ော့ အဲ့ဒီ မမကလည်း အနောကကြ လိုကဆြင်းလာတာ တွေ့လိုကရြတယ်။

ပထမတော့ တောတ်ောြ အံ့သှသင့သ်ှားတာပေါ့လေ။ အဲ သူလည်း ဒီမှတတ်ိုငမြှာဘဲ ဆင်းတယဟြ ဆိုပြီး။ ပြီးတော့မှ မထူးဘူး၊ ဒီကိဈစ သူနဲ့ရှင်းရမယ်၊ တောကြှာ ငါ့ကို နှာဘူးကြီး အခွင့အြရေးသမားဆိုပြီး သူ တဖကသ်ပ် အထငသ်ေးတာတော့ မခံဘူး၊ ရှကရြှကန်ဲ့ ငှိမန်ရင်ေ ပိုဆိုးမယဆြိုပြီး ရူးကြောငကြှောငအြတွေး ရလာတာနဲ့ ရှေ့ဆကမြလွှောကဘြဲ သူအနားရောကလြာတဲ့အထိ ရပစြောင့န်လေိုကတ်ယ်။ အနားရောကလြာတော့

“ မမ”

မမက လှမ်းကြည့်တ်ယ်၊ ဘာမှမပြော၊ ကနွော့ကြို ဖြတကြွောပြှီး ဆကလြွှောကသ်ှားတယ်။

“ မမ”

ကမန်းကတမ်း ပြေးလိုကပြှီး ထပခြေါလြိုကတ်ယ်။ ဒီတော့ သူက

“ ဘာလဲ” တဲ့။

“ ဟိုလေ ကားပေါမြှာ . . ”

“ တောပြှီ မပြောနဲ့တော့”

“ မဟုတဘြူး မမ၊ အဲဒါ ကနွောြ တမငလြုပတ်ာ မဟုတပြါဘူးဆိုတာ မမကို ရှင်းပြမလို့”

“ တောပြှီ မပြောနဲ့တော့လို့ဆို”

“မပြောလို့ မဖြစ်ဘူး မမ၊ တောကြှာ မမက ကနွော့ကြို အခွင့အြရေးသမားလို့ ထငသ်ှားမှာပေါ့”

“ နငတ်ို့ ယောကြြားတွဟော အခွင့အြရေးသမားတွဘေဲဟာ”

“ ဟော . . တွေ့လား၊ မမက ကနွော့ကြို အဲ့လိုထငန်ပြေီ၊ ကနွောြ မရှင်းလို့ မဖြစ်တော့ဘူး၊ ယုံချင်ယ်ုံ မယုံချင်န်ေ မမရာ၊ ကားက တအားကပြြ၊ မမက ကနွော့န်ား အတင်းကပတ်ိုးနတေော့ . . ”

“ ဟဲ့ ငါက မတိုးပါဘူး၊ ငါ့အရှေ့က ကုလားကြီးက အတင်းကပလြာတော့ ငါက သူနဲ့ လှတအြောင် နင့န်ား ကပမြိရကသ်ား ဖြစ်သှားတာ”

မမကလည်း ဝိလှတအြောင် ပြနပြှောပြတယ်။

“ အင်းလေ ဘယလြိုဘဲဖြစ်ဖြစ်ပေါ့ မမရာ၊ မမက အတင်းကပလြာ၊ ပြီးတော့ မမဆှတထြားတဲ့ ရမှေှေးကလည်း အရမ်းမှှေး၊ မမ တကိုယလြုံးကလည်း ကနွော့အြသားနဲ့ ထိကပန်တေော့ . . . ”

“ ဟဲ့ တောပြှီ တောပြှီ”

မမက အတင်းတားတယ်။ ဒါပမေဲ့ ရပလြို့မဖြစ် ရှင်းကိုရှင်းရမယ်၊ ဒီအတိုင်း သူထငခြငွရြာထငတ်ာကို ငှိမခြံနလေို့မဖြစ်။

“ ကနွောလြည်း ဒီနေ့မှ အတွင်းခံဘောင်းဘီ ဝတမြလာမိဘူး မမရာ၊ ဘတဈြကားလည်း စီးဘို့ အစီအစဉမြရှိပါဘူး၊ အဈကိုတို့လငမြယားက ပထမ ကနွော့ကြို သူတို့ကားနဲ့ လိုကပျို့မယလြုပပြှီးမှ သူတို့ ကိဈစပေါလြာတော့ ကနွော့ကြို ဘတဈြကားနဲ့ ပြနခြိုင်းလို့ ဒီလိုဖြစ်သှားတာ”

“ ဟဲ့ ငါက တိုးတာဘဲ ထားဦး၊ နငကြ ဒီလိုဖြစ်စရာလား၊ နငန်ဲ့ ငါနဲ့က သိတာလည်း မဟုတဘြဲနဲ့ ”

“ ကနွောလြည်း ဘယသ်ိမလဲ၊ ခုက သူ့အလိုလို ဒီလိုဖြစ်သှားတဲ့ဟာ၊ မမလုပလြို့ ကနွောလြည်း ကားပေါမြှာ ဘယလြောကြ အရှကရြတယမြှတလြဲ၊ ဟို အဒေါကြှီးနဲ့ ဂတုံးနဲ့ အဈကိုကြီးက ကနွော့ကြို ကြကကြှည့ကြှကကြှည့န်ဲ့ ၊ ဘယလြောကရြှကစြရာကောင်းလဲ၊ အဲဒါ မမကြောင့်”

တဆကတ်ည်း သူ့ကိုပါ လှမ်းအပြဈတငလြိုကတ်ယ်၊ ဟှန်း ဘာရမလဲ ငါဘဲ။

“ အံမယ် ဘာငါ့ကြောင့လြဲ၊ နင့ဟြာနင် ဖြစ်တဲ့ဟာ”

“ သူ့ဟာသူတော့ ဖြစ်မလား၊ မမ အတင်းတိုးလို့ ဖြစ်တာ၊ ကနွောအြရှကရြတာ မမကြောင့်”

ကလေးတဈယောကလြို ဇွတအြတင်း သူ့ကို အပြဈဖို့တော့ သူက ပြုံးတယ်။

“ ငါသိသားဘဲ၊ နင့ကြို ငါကြည့်တ်ော့ နငမြကြန်ှာကြီး နီပြီး အရမ်းရှကန်တယေဆြိုတာ၊ ခွိခွိ ကောင်းတယ်၊ အဲဒါ ထချင်ြဦး”

“ ဘာရီတာလဲ၊ ကနွောြ တမငမြလုပဘြူးဆိုတာ မမသိသှားရင် ကနွော့ကြို အရှကရြအောင် မမလုပတ်ဲ့အတွကြ ပြနတ်ောင်းပန်”

ခပတ်ညတ်ညန်ဲ့ ကနွောြ သူ့ကို ဟောကစြားလိုကတ်ယ်။

“ အေးပါ အေးပါ၊ အဲ့ဒီက မောငလြေးကို အရှကရြအောင် လုပမြိတဲ့အတွကြ မမက တောင်းပနပြါတယ်၊ ကြနပေပြါတော့န်ောြ”

သူက ပြုံးဖြဲဖြဲနဲ့ ကနွောကြို ရှဲ့ပြီး တောင်းပနစြကားဆိုတယ်၊ သူလည်း အောကရြှဈနဲ့ မနိုငမြဲ့ အတူတူ ပျိုငမြမိုကြ။

“ ကဲ မမသှားမယ်၊ ဒီလမ်းထဲမှာ မမနတော”

“ ကနွောြ့နာမညကြ ဇောြဦးတဲ့၊ ဟိုဘကလြမ်းထဲမှာနတော၊ မမနာမညကြရော၊ ဒီလမ်းထဲမှာ မမကို တခါမှမတွေ့ဖူးပါဘူး”

“ ဘယတ်ှေ့ဖူးမှာလဲ၊ မမ နယကြပြောင်းလာတာ မကြာသေးဘူး ”

“ ဟုတလြား မမ၊ ဒါကြောင့ြ မတွေ့ဖူးတာ၊ မမနာမညကြရော”

“ အကောငစြုတ်၊ ဘာလို့ပြောရမှာလဲ၊ သိချင်ရြင် ကိုယ့ဟြာကိုယ် စုံစမ်း၊ မမ သှားမယ်”

“ မစုံစမ်းပါဘူး၊ နေ့တိုင်း ဒီလမ်းထိပမြှာ မမလာတာကိုစောင့ပြှီး လာမေးမယ်၊ မပြောမချင်ြးကို လာမေးမယ်”

ကနွော့အြပြောကို မမက ပြုံးရင်း သူ့နတေဲ့လမ်းထဲ ဝငသ်ှားတယ်။ မမနောကကြွောကို ကြည့်ရြင်း ကနွော့လြုံခညွကြ နောကတ်ခါကြ ထပဖြောင်းလာပြနပြါရော၊ ဒီတခါ အသားချင်ြးထိလို့မဟုတ်၊ အကြည့်န်ဲ့တင်၊ မမသိရင် ဘယလြို ရှင်းပြရမှန်းတောင် မသိ။ ကနွောြ ဖောင်းလာတဲ့ အကောငကြို ငုံ့ကြည့်ပြှီး စိတထြဲက ဟောကထြည့လြိုကတ်ယ်။

“ ဟာ . . ဒီကောင် . . တောကျ”

ဟောကလြိုကမြှ ကိုယတ်ောကြ ခေါင်းငိုကကြသွှားတယ်။ ဪ မမ၊ မမ တွေးရင်းတွေးရင်း မမနဲ့ စကားပြောရတာ ပြောသ်လိုလို ဖြစ်နတော ကိုယ့ကြိုယကြို သတိထားမိသှားတယ်။ အံမယ် သူလည်း နငန်ဲ့ငါ ပြောနရောကနေ သူ့ကိုယသ်ူ ကနွောြ ခေါသ်လို သံယောငလြိုကပြှီး မမလို့ ပြောသှားတာဘဲ။ မဆိုးဘူး၊ မဆိုးဘူး၊ ဒီကိဈစ ဆကလြုပရြမယ်၊ ကြောင်းပိတလြို့ ဘာအလုပမြှမရှိဘဲ အားနတေုန်း အလုပတ်ဈခုရ နည်းလား၊ ဟီး ဟီး ကိုယ့အြတွေးနဲ့ကိုယ် ကြနပေသ်ှားတယ်။

စုံထောကကြှီး ဦးစံရှားတောင် ကိုယ့လြောကတ်ောမြယ် မထင်၊ ဇောြဦးတို့ ဒီကိဈစနဲ့ ပတသ်ကလြို့ကတော့ အတွကအြခကြကြ နံပါတ် ၁။

မနေ့က မမပြနရြောကတ်ဲ့ အခွိနကြို မှန်းပြီး ဘတဈြကားမှတတ်ိုငမြှာ သှားစောင့န်လေိုကတ်ယ်။ဟုတတ်ယလြေ၊ တနေ့လုံး မမတို့လမ်းထိပမြှာ မမထွကလြာတာကို ထိုငပြှီး သှားစောင့ရြအောင် ကနွောြ ဒီလောကြ ဇွဲမကောင်း။ သူ ဘယအြခွိနကြ ထွကပြှီး ဘယကြိုသှားမှန်း မသိ၊ ဒီတော့ ရှိတဲ့ ဉာဏန်ီဉာဏန်ကြ နှစ်ကပြခြှဲသားလောကန်ဲ့ ဖစွည်ှဈစဉြးစားပြီး အပြနကြို အမိဖမ်းဖို့ ကြိုးစားလိုကတ်ယ်။ နေ့တိုင်းသှားတဲ့ခရီး မဟုတလြို့ အတွကအြခကြြ လှဲလို့ကတော့ လမ်းထဲက ဘယလြကရြုံး၊ ညာလကရြုံးတွကေို သုံးပြီး မမတို့တဈလမ်းလုံး ပိုကစြိတတ်ိုကဖြို့ အစီအစဉကြတော့ ပလနဘြီ ပေါ့။

သိပကြှာကြာ မစောင့လြိုကရြ၊ ၃ စီးမှောကလြောကမြှာ ကားပေါကြ ဆင်းလာတဲ့ မမကို တွေ့လိုကရြကတည်းက ပလနအြနေဲ့တင် ကိဈစပြတကြှောင်း သိလိုကရြတယ်။

ကားပေါကြ ဆင်းလာတဲ့ မမကို မကြန်ှာချင်ြးဆိုငတ်ည့်တည့်က ရပပြှီး သှား ၃၂ ချောင်းလုံးပေါအြောင် ဟီးကနဲ ဖြီးပြလိုကတ်ယ်။ ကနွောြ သှားဖြီးတာကို မမက ဘယလြိုထငသ်ှားတယမြသိ ခစ် ခစ်နဲ့ ပါးစပကြို လကန်ဲ့ပိတပြှီး ခေါင်းငုံ့ရယတ်ယ်။

အနားရောကလြာတဲ့ မမကို ကနွောကြ ဦးအောင် `ဘာရယတ်ာလဲ´ လို့ ခပတ်ညတ်ည် လှမ်းမေးရင်း မမနဲ့အတူ ဆကလြွှောကလြိုကတ်ယ်။ မမက ဘာမှပြနမြပြော တခွဈခွဈနဲ့ ဆကရြီတယ်။

“ ဘာရယတ်ာလဲဆို ”

“ ရယတ်ာပေါ့၊ နင့ပြုံက ရယစြရာ ကောင်းနတောကိုး ”

မမအပြောကြောင့ြ ကနွောြ ကိုယ့ကြိုယကြို ငုံ့ကြည့်မြိတယ်။ ကမန်းကတမ်း ထွကလြာလို့ လုံခညွမြွား မေ့ကနွလြာသလားလို့ပေါ့၊ ဘာအပြဈမှမတွေ့ အားလုံးအကောင်း။

“ ဘာရယစြရာကောင်းလို့လဲ ”

“ နင့ကြိုနင် ဘာများမှတန်လေို့လဲ၊ ငါ့အရှေ့တည့်တည့်က ရပပြှီး သှားဖြီးပြနတေဲ့ဟာ၊ ရယစြရာကောင်းတာပေါ့ ”

“ မမကလည်း၊ ဒါ လူမှုရေးအရ မမကို အပြုံးနဲ့ နှုတဆြကတ်ာလေ၊ ဒါတောငမြသိဘူးလား ”

“ ခစ် ခစ် နင့်အပြုံက တိရိဈဆာနရြုံက လူဝံကြီး သှားဖြီးပြနသလေိုဘဲ၊ ရယစြရာ ကောင်းနလေို့ပေါ့ ”

ဒီတော့မှ ကနွောြ သဘောပေါကသ်ှားပြီး

“ ဟုတလြား၊ ဒါဆို နောကတ်ဈခေါကဆြို မမကို သှားမဖြီးပြတော့ဘူး၊ ငါးသလောကပြှုံးလေးနဲ့ဘဲ နှုတဆြကတ်ော့မယ်၊ ဟုတပြလား ”

“ ငါးသလောကပြှုံး၊ ဟုတလြား ခစ်ခစ် ပြစမ်း ပြစမ်း နင့ြ ငါးသလောကပြှုံးလေး ကြည့်ရြအောင် ပြစမ်း ”

မမက ကနွောဘြကလြှည့ပြှီး ပြုံးစေ့စေ့နဲ့ ပြောတော့၊ ကနွောကြ ခပတ်ညတ်ညန်ဲ့ သှားမဖောဘြဲ နှုတခြမ်းဒေါင့ကြို အသာကြေးပြီး မထိတထိလေး ပြုံးပြလိုကရြင်း

“ တွေ့လား ဒီလို ဒီလို၊ စိုကမြကြည့်န်ဲ့ ခိုကသ်ှားမယ် ဘာမှတလြဲ ”

ကနွောပြှောမှ မမက ပိုဆိုးပြီး တခစ်ခစ်နဲ့ ရယပြါလရေော။

“ တောပြါတော့၊ တောပြါတော့ နငလြုပတ်ာနဲ့ ငါ ဒီမှာ အူတကပြှီး သတေော့မယ် ခစ် ခစ် ခစ် ခစ် ”

မမက ရယရြင်းတန်းလန်း အတင်းတားတယ်၊ ကနွောလြည်း မမအဖြစ်ကိုကြည့်ပြှီ တဟားဟားနဲ့ ရယရြော၊ ခဏကြာတော့ မမက မကြန်ှာပိုးသတပြှီး ခပတ်ညတ်ညန်ဲ့….

“ အခု ဘာလာလုပတ်ာလဲ ”

“ မမနာမည် လာမေးတာလေ ”

“ ဘာလုပမြလို့လဲ ”

“ ရောင်းစားမလို့၊ အဲ သိချင်လြို့ ”

ကနွော့အြပြောကို မမက မကြစြောင်းထိုးရင်း

“ ဒီနားမှာနပြေီး ဒါလေးတောင် ကိုယ့ဟြာကိုယ် စုံစမ်းလို့ မရဘူးလား ”

“ ရတာပေါ့၊ ဒါပမေဲ့ မစုံစမ်းချင်ပြါဘူး၊ မမပြောတာ ကြားချင်လြို့ ”

“ ပြောကောင်း၊ နာမညသ်ိတော့ ဘာထူးမှာမို့လို့လဲ၊ အခု မမလို့ ခေါန်တောဘဲဟာ ”

“ ဘာထူးလဲဆိုတာ နောကမြှပြောပြမယ်၊ အခု လောလောဆယ် ကနွောြ သိချင်တ်ာက တဈ… မမနာမည်၊ နှစ်… နေ့တိုင်း မမ ဘယသ်ှားလဲ၊ ဒီ ၂ ခု ”

“ အမလေးတောြ၊ ပြောလိုကမြှ ပိုဆိုးနပေါလား ”

“ မဆိုးနဲ့ မဆိုးနဲ့ နောကြ လာဦးမယ်၊ အခု လောလောဆယ် ဒီ ၂ ခုထဲ အရငဖြှထေား ”

“ အိုကေ ဒါဆို တဈ… ရှငဂြှမ်းဂွိ၊ နှစ်… အင်ျဂလိပစြကားပြောသငတ်န်း ”

“ အိုး . . ဒါဆို မမက အစဉအြရမ်းမိတဲ့ ရှငဂြှမ်းဂွိပါလား၊ ဒါကြောင့ြ မနေ့က ဘတဈြကားပေါမြှာ…”

“ ဟိတ် တောြ၊ ဆကမြပြောနဲ့ ”

မမအဟန့ကြို ကနွောကြ ပြုံးရင်း

“ မမ ”

“ ဘာလဲ ”

“ ကနွောလြည်း မမနဲ့ လိုကပြှီး အင်ျဂလိပစြကားပြောသငတ်န်း တကခြငွတ်ယ် ”

ကနွောြ ခွုံထွငကြှည့လြိုကတ်ော့ ယုနကြလေးက မပြေး။

“ ဘာ အခုမှ တကမြှာလဲ၊ သငတ်န်းကဖြင့ြ စတာ တဈပတရြှိပြီ၊ စောစောကတော့ မရှာဘဲနဲ့ ”

“ စောစောက အစီအစဉမြရှိဘူး မမရဲ့၊ အခုမှ မမရဲ့ ကြိုးစားမှုကို အားကတွာနဲ့ လိုကတ်ကခြငွတ်ာ ”

“ တကခြငွတ်ကပြေါ့၊ သငတ်န်းက ၁ နာရီကနေ ၃ နာရီ၊ ၁၉ လမ်းထဲမှာ ”

“ မနကဖြှန် မမနဲ့ အတူသှားမယလြေ၊ အတန်းအပဖြို့ မမကူပေးပေါ့၊ မမ ဘယအြခွိနသ်ှားလဲ ”

“ ၁၂ နာရီ ”

“ ဒါဆို ၁၂ နာရီ မမတို့ လမ်းထိပကြ စောင့န်မယေလြေ ”

“ အင်း၊ ဒါဆို မမသှားမယ် ”

ဆိုပြီး မမက သူ့လမ်းထဲ ဝငဖြို့ပြငတ်ော့

“ မမ ”

ဆိုတော့ ဘာလဲဆိုတဲ့ သဘောနဲ့ လှမ်းကြည့်တ်ယ်။

“ မမ စာအုပ် ကနွော့ကြို ငှားလိုကြဦးလေ၊ တဈပတစြာ လှတသ်ှားတာ ကနွောြ ကူးထားလိုကမြယ် ”

ရုတတ်ရကြ မမက မကြန်ကလြေး ဒေါင့ကြပလြို့ ခဏစဉြးစားလိုကတ်ယ်၊ ပြီးမှ သူ့အိပထြဲက စာအုပကြို ထုတပြေးတယ်။ ကနွောြ လှမ်းယူရင်း ကြည့်လြိုကတ်ော့ စာအုပဒြေါင့မြှာ သူ့နာမညလြေး ရေးထားတာ တွေ့လိုကရြတယ်။

“ မမနာမည် ကနွောသ်ိပြီ ”

လို့ ပြုံးဖြီးဖြီးနဲ့ လှမ်းပြောလိုကတ်ော့ မမက ပြုံးပြီး မကြစြောင်းထိုးရင်း လှည့ထြှကဖြို့ပြငတ်ယ်။

“ မမ ”

“ ဘာများ ကနွရြှိတောမြူပါသေးသလဲရှင် ”

မမရဲ့ ခပရြှဲ့ရှဲ့ လှမ်းအမေးကို

“ ဟို ဟိုလေ၊ စာကူးရင်း နားမလညတ်ာရှိရင် လှမ်းမေးဖို့ မမ ဖုန်းနံပါတလြေး ”

“ နားမလညရြင် နားမလညသ်လိုဘဲ ကူးထား၊ မနကဖြှနမြှ ဆရာကိုမေး၊ ဟုတပြလား ”

“ အင်း အင်း မမ၊ ဒါပမေဲ့ ကနွော့န်ံပါတတ်ော့ မမယူထားလိုကြ၊ အရေးပေါြ ဆကလြို့ရတာပေါ့ ”

ဆိုပြီး ကနွော့န်ံပါတကြို ခပသ်ှကသ်ှကြ ရှတပြှလိုကတ်ယ်။

“ မမမှာ အရေးပေါျ ကိစ်စမရှိဘူး ”

“ ရှိချင်ရြှိမှာပေါ့ မမရဲ့၊ ဥပမာ အိမသ်ာတကန်တေုန်း ရကေုနန်တေဲ့ အခါမွိုးပေါ့၊ လှမ်းသာဆကလြိုကြ မမ၊ ကနွောြ ရလောဖြည့ပြေးမယ် ”

“ ကောငစြုတ်၊ သှားတော့ ”

မမက ပြုံးရင်း လှည့မြကြည့်တ်ော့ဘဲ တန်းထွကသ်ှားတယ်။ မမနောကကြွောကိုကြည့်ရြင်း မမပေးခဲ့တဲ့ စာအုပလြေးကို ရငခြှငထြဲ ပိုကလြိုကတ်ယ်။ အား နှေးသှားတာဘဲ။ နမ်းကြည့်လြိုကတ်ော့ အဲ မှှေးလည်းမှှေးတယဟြ။ တောသ်ေးတယ် ဒီနေ့ အတွင်းခံဘောင်းဘီ ဝတလြာလို့။

မမေေ့ကို မနကဖြှနကြစပြီး အင်ျဂလိပစြကားပြောသငတ်န်း သှားတကမြယပြှောပြတော့ မမကေ ကနွောကြို ရူးများရူးသှားပြီလားဆိုတဲ့ အကြည့်န်ဲ့ ကြည့်တ်ယ်။ ကြည့်မြှာပေါ့၊ တသကန်ဲ့တကိုယ် ဘယတ်ုန်းကမှ ပညာကို လိုလိုလားလား ဆည်းပူးလိုစိတမြရှိခဲ့တဲ့ သူက အခုမှ ဘာဓာတကြှောငပြှီး အင်ျဂလိပစြကားပြောသငတ်န်း သှားတကခြငွတ်ယလြို့ ပြောရတာလဲလို့ပေါ့။

မမေေ့အကြည့်ကြို သဘောပေါကလြိုကတ်ဲ့ ကနွောကြ မမေေ မမေးခင်..

“ မမကေလေည်း အခုခတ်ကြေီးက မမတေေို့ ငယင်ယကြလို မဟုတတ်ော့ဘူး၊ နိုငင်ံတောကြ တိုင်းပြညတ်ိုးတကအြောင် အဖကဖြကကြ ဘကစြုံဖြံ့ဖြိုးရေးတွလေုပပြှီး ဆောငရြှကန်တေဲ့အခွိနမြှာ စီးပြားရေးကိုလည်း တခွားနိုငင်ံတွနေဲ့ ရငဘြောငတ်န်းနိုငအြောငဆြိုပြီး နိုငင်ံခွားက လုပင်န်းရှငတ်ှကေို ကနွောတ်ို့ တိုင်းပြညမြှာ . . . ”

“ ဟိုး ဟိုး ငဇောြ . . တောတ်ော့၊ တောတ်ော့၊ ငါ့ကို နိုငင်ံတောကြှီးနဲ့ လာကိုငမြပေါကန်ဲ့၊ ဘာလိုချင်လြဲ၊ လိုရင်းနဲ့ တိုရှင်းဘဲပြော ”

ရတယ်၊ ရတယ် လိုရင်းနဲ့တိုရှင်း ဆိုလည်း လိုရင်းနဲ့ တိုရှင်းပေါ့။

“ သငတ်န်းကြေး ၅၀၀၀ ”

“ ဘာ ၅၀၀၀ တောင် ”

“ ဒါတောင် မမေေ့ကို အားနာလို့ လွှော့တောင်းထားတာ၊ တကယတ်ော့ သငတ်န်းကြေးက ဘယလြောကမြှန်း မသိသေးဘူး၊ ပြီးတော့ အခု သားသှားတကမြှာ အင်ျဂလိပစြကားပြောသငတ်န်းနောြ၊ မှနမြာစကားပြောသငတ်န်း မဟုတဘြူး၊ အင်ျဂလိပစြကားပြော သငတ်ယဆြိုတာ ”

“ ရပြီ၊ ရပြီ၊ သဘောပေါကပြှီ၊ နင့ပြုံနဲ့လည်း မှနမြာစကားပြောသငတ်န်း တကစြရာမလိုဘူး၊ အခုတောင် ဂပျိုးကို လိပဖြစ်အောင် ပြောနတေဲ့ဥဈစာ၊ သှား အပေါမြှာ ငါ့ပိုကဆြံအိပ် သှားယူလာခဲ့ ”

ခပသ်ှကသ်ှကလြေး မမစေေိတမြပြောင်းခင် အပေါထြပကြို အပြေးတကပြှီး ပိုကဆြံအိပယ်ူပေးလိုကတ်ယ်။ ဟဲ ဟဲ အိပဖြောင်းနဖေို့က အရေးကြီးတယ်၊ ပရောဂကြကြ နည်းနည်းကြီးတယ် မဟုတလြား။

ပြောထားတဲ့ အတိုင်း ၁၂ နာရီမထိုးခင် မမတို့ လမ်းထိပမြှာ သှားစောင့န်လေိုကတ်ယ်။ သိပကြှာကြာ မစောင့လြိုကရြ၊ မမ ထွကလြာတာ တွေ့လိုကရြတယ်။ မကြန်ှာကို အတတန်ိုငဆြုံး ပိုးသတပြှီး ခပတ်ညတ်ညန်ဲ့ မမကို စောင့န်တယ်ေ။ အနားရောကလြာတော့ ထုံးစံအတိုင်း အတူတွဲလွှကြလေိုကရြင်း မမက

“ ဘာလဲ သောကန်ကြဆေေး မသောကလြာဘူးလား၊ မကြန်ှာက ပုတသ်ိုးသိုးနဲ့ ”

“ ဟင် မမကို မနေ့က ပြုံးပြတော့ ရယခြငွစြရာကြီးဆို ”

“ ဟဲ့ ရယခြငွမြှာပေါ့ မနေ့က နငပြှုံးတာ လူလိုမှ မပြုံးတာ ”

“ လူလိုပြုံးတာဘဲဟာ၊ မမဖာသာ မမ ရယပြှီး ”

“ တောပြှီ တောပြှီ၊ ငါ့ကို ပြုံးပြစရာလည်း မလိုဘူး၊ ပုတသ်ိုးပြစရာလည်း မလိုဘူး၊ ပုံမှနဘြဲ ဆကဆြံ ”

“ ဟုတ်၊ ရော့ ဒီမှာ မမစာအုပ်၊ တွေ့လား ဘာစာ သရကာ ဘာညာ ဘာမှမပါဘူးနောြ၊ သန့သ်န့လြေး ”

ပြောပြောဆိုဆို သူ့စာအုပကြို ပြနပြေးရင်း အထဲမှာ ဘာမှမညှပထြားကြောင်း စာအုပကြို ခါပြလိုကတ်ယ်။

“ အေးပါ၊ အေးပါ၊ စာပါရငလြည်း အိမသ်ာထဲ ရောကသ်ှားမှာပေါ့ ”

“ ဘာလဲ မမတို့အိမသ်ာမှာ ရမရှေိလို့လား၊ ဖုန်းဆကလြိုကလြေ၊ ကနွောြ လာဖြည့ပြေးမယ် ”

“ တောစြမ်းပါ ”

ပြောရင်း ကနွောပြှနပြေးတဲ့ စာအုပန်ဲ့ ရိုကဖြို့ လကကြို ရှယတ်ယ်၊ ရိုကတ်ော့ မရိုကြ။

“ မနေ့က မမ ကနွော့ဆြီ ဖုန်းလည်းမဆကဘြူး ”

“ ဟောတော့ြ နင့ကြို ဘယသ်ူက ဆကမြယ် ပြောထားလို့လဲ ”

“ မပြောထားပမေဲ့ ကနွောပြေးတဲ့ နံပါတ် မှနမြမှန် သိအောငတ်ော့ ဆကကြှည့ရြမှာပေါ့ ”

“ မမှနလြည်း ဘာအရေးလဲ၊ ဆကဖြို့ အကြောင်းမှ မရှိတာ ”

“ အကြောင်းမရှိလို့ မဟုတပြါဘူး၊ ကနွောပြေးတဲ့ နံပါတ် မမ မေ့သှားလို့ နမှောပါ ”

“ ဘာလို့ မေ့ရမှာလဲ၊ ငါ ဒီလောကြ မှတဉြာဏြ မနည်းဘူး သိလား ”

“ မလိမပြါနဲ့ မမရာ၊ မေ့ရငမြေ့သှားတယပြှောပါ၊ ကနွောြ နောကတ်ဈခါကြ ထပပြေးမှာပေါ့၊ ဒီတဈခါ မမေ့အောင် စာအုပမြှာ ရေးပေးလိုကမြယလြေ ”

“ မမေ့ပါဘူးဆို ”

“ မမ မေ့ကို မေ့နတောပါ၊ လောင်းမလား ”

“ မမေ့ဘူး လောင်းမယ် ဘာကြေးလဲ ”

“ လကမြောင်းကို လကသ်ီးနဲ့ တဈခကြြ ထိုးကြေး ”

“ ငါနိုငရြင် တအားထိုးမှာနောြ ”

“ ကနွောလြည်း နိုငရြင် တအားထိုးမှာနောြ၊ ဆေးရုံရောကသ်ှားရင် တာဝနမြယူဘူး ”

“ ထိုး၊ လောင်းမယ် ”

“ ဒါဆို ဘာလဲ ပြော ”

မမက ကနွော့န်ံပါတ် အလှတပြှနရြှတပြှတယ်၊ သူ တကယမြမေ့၊ ကနွောြ့ရငထြဲမှာ တောတ်ောပြွောသ်ှားတယ်၊ ဟနဆြောငလြို့တောငမြရ၊ မကြန်ှာက ပြုံးဖြီးဖြီး

“ ဟုတတ်ယမြဟုတလြား၊ ကဲပြော ”

“ ဟီး ဟီး ဟုတတ်ယ် ”

“ ကဲ ငါနိုငပြှီ၊ နင် သဖေို့သာပြငပြတေော့ ”

ကြိမ်းဝါးရင်း မမက လကသ်ီးပြငတ်ယ်။ ကနွောကြ လကမြောင်းကိုကြေးရင်း `ကီ´ ကို စပုတတ်ိုငသ်ာသာ လကမြောင်းအိုးအတွင်း အပြည့သ်ှင်းပြီ ငိုမဲ့မဲ့မကြန်ှာနဲ့ အထိုးခံဖို့ ပြငတ်ယ်။

“ ဘုတ် ”

“ အား ”

မမထိုးလိုကတ်ဲ့ လကသ်ီးဒဏကြို မနာပမေဲ့ အသံကုနအြောတ်ော့ ဘေးနားက လူတခွို့က လှည့ကြှည့တ်ယ်။

“ နင်းကနအြောတ်ာဘဲ ”

“ မမက အတင်းထိုးမယဆြိုတာကိုး နာမယထြငတ်ာပေါ့ ”

“ နာမယထြငတ်ာနဲ့ အောစြရာလား၊ နာရင် နာပြီးမှ အောပြေါ့ ”

“ နာပြီးမှ အောတ်ော့ နာတာ ဘယပြွောကမြလဲ၊ မနာခငအြောတ်ော့ နာတာ သကသ်ာသှားတာပေါ့၊ အခု မနာတော့ဘူး ကြည့်ပြါလား ”

ပြောရင် လကကြို ကြေးခညွဆြံ့ခညွြ လုပပြှလိုကတ်ယ်။

“ သကသ်ာမှာပေါ့၊ ငါက သနားလို့ အတွင်းအားကို တဝကလြောကြ လွှော့ပြီး ထိုးလိုကတ်ာကိုး ”

တဈယောကတ်ဈပေါကြ အပြနအြလှန် တောငစြဉရြမရေ ပြောရင်း ဘတဈြကားဆိုကလြာတယ်၊ နေ့လယပျိုင်းမို့လို့လားမသိ ကားက လူချောငတ်ယ်၊ အေးဆေး။ ခဏနတေော့ ထိုငန်တေဲ့ အဖိုးကြီး အဖြာကြီးစုံတွဲ ဆင်းသှားလို့ လှတသ်ှားတဲ့ခုံမှာ ၂ ယောကသ်ား ဝငထြိုငလြိုကတ်ယ်။ထုံးစံအတိုင်း မူလီချောငန်တေဲ့ ကနွော့ပြါးစပကြ မမကို ပြောလိုကတ်ယ်။

“ ဒီနရောက စုံတွဲတွထေိုငတ်ဲ့ နရောလား မသိဘူးနောြ ”

“ ဘာလို့လဲ ”

“ တွေ့ဘူးလား၊ စောစောက အဖိုးကြီးနဲ့ အဖြားကြီး စုံတွဲ ထိုငသ်ှားတာလေ ”

မမ ဘာမှပြနမြပြော၊ အာညောင်းသှားပြီလား မသိ။ ကားပေါကြဆင်းတော့ သငတ်န်းကို လမ်းနဲနဲလွှောကရြတယ်။ ထုံးစံအတိုင်း မှို့ထဲမှာဆိုတော့ လူရော၊ ကားရော ရှုတရြှုတထြှေးထွေး၊ မမက နယကြလာသူမို့ထငပြါရဲ့ ရနကြုနအြထာ သိပမြကြှမ်း၊ ဒါကို ကနွောကြ အခွင့ကြောင်းယူပြီး မမလကဆြှဲလို့ ကားလမ်းကို တပူပူ တပြမပြှမ် အောန်တေဲ့ ကားတွကြေားထဲက အတင်းဖြတကြူးတယ်။

မမက ဟဲ့ ဟဲ့ ဆိုပြီး ကနွောဆြှဲရာနောကြ အပြေးတပိုင်းနဲ့ လိုကကြူးတယ်။ သငတ်န်းရှိတဲ့ လမ်းထဲရောကမြှ မမက

“ ဘာလို့ ဒီလောကလြောနတောလဲ၊ ကားရှင်းမှ ဖြေးဖြေးကူးပေါ့ ”

“ မမ ဘာသိလို့လဲ ရနကြုနမြှာ ကားရှင်းတာ ထိုငစြောင့န်ရင်ေ မုတဆြိပမြှေး ဖြူသှားမယ် ”

“ မဖြူပါဘူး၊ မမသှားနတော တဈပတရြှိပြီ ”

“ အာ မမကလည်း ကားရှင်းအောင် လမ်းဘေးမှာ တမေ့တမောကြီး ထိုငမြစောင့ခြငွပြါဘူး ”

“ ငါ့လကလြှှတ်ဦးလေ ”

မမပြောမှ ဆှဲထားတဲ့ လကကြို ငုံ့ကြည့်ပြှီး

“ ဪ ဟုတသ်ားဘဲ၊ မနကကြ ကောကည်င်းပေါင်းတွေ စားထားလို့ လကကြ စေးကပကြပဖြစ်ပြီး ကပန်တောနဲ့ တူတယ် ”

ပြောရင်း ကိုငထြားတဲ့ လကကြို တဈခကြြ နှစ်ခကြြ လှုပပြှလိုကတ်ယ်။

“ တွေ့လား မကြာဘူး ”

“ ရှောကပြှောမနနေဲ့ ဟိုမှာ သငတ်န်းရောကပြှီ လှှတတ်ော့ ”

ဒီတော့မှ လကကြ အောတ်ိုမကတ်ဈ ပြုတသ်ှားတယ်။ ထုံးစံအတိုင်း ဖောငတ်ှဖြညေ့ြ သငတ်န်းကြေးတွေ ဘာတွပေေးပြီ ကနွောလြည်း မမနည်းတူ သငတ်န်းသား ဖြစ်သှားပါလရေော၊ ဆရာက သဘောကောင်းတယ်၊ ကနွောြ သငတ်န်းနောကကြတွဲ့အတွကြ မမကို ကနွောန်ဲ့ လေ့ကငွ့ဘြကြ အဖြစ် တွဲထားပေးတယ်။ ဒီလိုဘဲ သငတ်န်းမှာ ၂ နာရီလောကြ အီးယောငဝြါးပြီးတော့

“ မမ ကြေးအိုးသောကဖြူးလား ”

“ သောကဖြူးတာပေါ့၊ လူကို ဘာမှတလြို့လဲ ”

“ မဟုတဘြူးလေ၊ ဒီတရုတတ်န်းက ကြေးအိုးကို ပြောတာ ”

“ ဘယကြှေးအိုးဖြစ်ဖြစ် အတူတူပါဘဲ ”

“ မတူဘူး မမရ၊ လာ သှားသောကရြအောင်၊ ကနွောြ ဝယတ်ိုကမြယ် ”

“ ဘာလဲ ပိုကဆြံပေါနလေို့လား ”

“ မပေါပါဘူး၊ သငတ်န်းတကမြယပြှောတော့ မမကေေ ဝမ်းသာပြီး ဆုခထွားတာ ”

မုသားမပါ လင်ျကာမချောဆိုတာ တယမြှနတ်ာဘဲ။ ကြေးအိုးဆိုငရြောကတ်ော့ ပြဲကြီး ၂ ပြဲ မှာလိုကတ်ယ်၊ မမက အတင်း၊ သူမကုနဘြူး အသေးဘဲမှာ ဆိုတော့ တိုးတိုးလေး မမကို

“ နနေေ မမ အကြီးဘဲမှာ၊ အကြီးနဲ့ အသေးက ဈေးသိပမြကြာဘူး၊ မမ မကုနရြင် ကနွောြ့ပန်းကနထြဲ ထည့လြိုကြ ”

“ လူကဖြင့ြ ငါးဖောငရြိုး၊ အစားကလည်း ကြီး၊ လကလေည်း ပေါ ”

မမက ကနွော့ကြို မဲ့ရှှဲ့ပြီးပြောတော့ ကနွောကြ ရယပြှီး

“ ဟီး ဟီး ဒီလူကိုဘဲ အခု မမ သူငယခြငွြးအဖြစ် လကခြံထားတယ် မဟုတလြား၊ ဟဲ ဟဲ မနကဖြှန် ဘာဖြစ်မယ် မပြောနိုငဘြူးနောြ ”

“ ဘာဖြစ်မလဲ ဘာမှမဖြစ်ဘူး၊ တွေ့တာမှဖြင့ြ ၂ ရကန်ဲ့ တပိုင်း မပြည့သ်ေးဘူး၊ ဒါနဲ့ နပေါဦး နင့အြသကြ ဘယလြောကရြှိပြီလဲ ”

“ အင်း . . ၁၈၊ မမရော ”

မပြည့သ်ေးတာကို ပြည့ခြငွယ်ောငဆြောငပြှီး ဖြလေိုကတ်ယ်။

“ မမက . . အင်း . . . ၂၁ ”

သူက ကြောန်တောကို မကြောခြငွယ်ောငဆြောငပြှီထငပြါ့၊ ပျိုငမြငှင်းတော့ မသိချင်ယ်ောင် ဆောငလြိုကတ်ယ်။

“ ၃ နှစ်ဘဲ ကြာတာဘဲ၊ ဒါဆိုဖြစ်တယ် ”

“ ဘာဖြစ်တာလဲ ”

“ မမကလည်း ဘာမဆို ဖြစ်တာပေါ့၊ ကနွော့ြ အဖနေဲ့ အမဆေို ၅ နှစ်တောငကြှာတာ ”

“ ဟုတလြား၊ ဘယသ်ူက ကြီးတာလဲ ”

“ အဖကေ ”

“ အကောငစြုတ် ”

“ ဟား ဟား ဟား ဟား ”

ကြေးအိုးဆိုငမြှာ ကနွော့ရြယသ်ံ နဲနဲကယွသ်ှားတယ်။ မမကတော့ ပြုံးရုံဘဲ ပြုံးတယ်။ ကြေးအိုးစားပြီး ထွကလြာတော့ ညနစေောင်းပြီမို့ ထုံးစံအတိုင်း ဘတဈြကားက ကြပပြှီ၊ ကားမှတတ်ိုငမြှာ စောင့န်တေုန်း ကြပကြှပသ်ိပသ်ိပန်ဲ့ ပြေးလာတဲ့ ကားတွကေိုကြည့်ပြှီး

“ မမရေ ခါးတောင်းသာကြိုကထြားပတေော့၊ ဒီတဈစီးလာရင် မမကို အတင်း တွန်းတငလြိုကမြယ် ”

လို့ အားပေးလိုကတ်ယ်။ ဒီလိုနဲ့ နောကတ်ဈစီးအဆိုကမြှာ ကနွောြ အရှေ့က တိုးတာကို မမ အနောကကြ ထပခြပြမြကြာ ပူးကပလြိုကရြင်း ကားပေါရြောကသ်ှားတယ်။ အတွယအြတာ မပေးတော့ အပေါကဝြက လူတွကလေည်း အတင်းတိုးဝငတ်ာမို့ အလယမြှာ ကနွောန်ဲ့ မမ လှုပမြရ။တိုးတကရြင်း အလညရြောကတ်ော့ ကနွောကြ ကိုယကြိုလှည့လြိုကတ်ာမို့ မမက ကနွော့ြ ရငခြှငထြဲမှာ။ ဘာမှမကြာလိုကြ မမကိုယအြိအိလေးက ကနွော့ရြငခြှငထြဲမှာ ကားလှုပတ်ိုင်း လှုပန်တောမို့ လူကနပမေေဲ့ စိတကြမနေ၊ အဲဒါမှ ဒုကျခ၊ ဟိုတနေ့က သုခ ပြနရြပြနပြဟဲ့။

ကိုယ့ဟြာကိုယ် သာယာမှုနဲ့ ဇိမကြနွတေုန်း၊ မမက ကနွော့ကြို လကန်ဲ့အသာတို့ပြီး သူ့နောကကြို မကြစြပစ်ပြတယ်။ လှမ်းကြည့်လြိုကတ်ော့ မမအနောကမြှာ ကြကသ်ရတေုန်း တဈကောင်။ တောကြ။ သာယာမှုလေးတောင် ဘယပြွောကသ်ှားမှန်းမသိ၊ ကြကသ်ရတေုန်းဆိုပြီး စိတထြဲကအဲဒီကောငကြို ကြိမဆြဲရင်း ကြပကြှပတ်ည်းတညမြှာဘဲ မမနဲ့ နရောချင်ြးလဲဖို့ ကြိုးစားလိုကတ်ယ်။ အတောဘြဲ မှတတ်ိုငအြဆိုကမြှာ လူတွေ လှုပလြှုပရြှရှ ဖြစ်သှားတာကို အခွင့ကြောင်းယူပြီး မမနဲ့ နရောချင်ြး အတင်းလဲလိုကတ်ယ်။ တောသ်ေးတယ် အခုတော့ မမအနောကမြှာ အဒေါကြှီးတဈယောကြ။

နရောချင်ြးလဲလိုကပြမေဲ့ မမကတော့ ကနွော့ြ ရငခြှငထြဲမှာ နရောယူတုန်း။ ရငခြှငထြဲက မမကို ခေါင်းငုံ့ပြီး တိုးတိုးလေး ကပမြေးလိုကတ်ယ်။

“ မမ အဆငပြှလေား ”

မမက ခေါင်းငှိမ့ပြှတယ်။ အနီးကပမြေးလိုကမြှ သင်းကနဲရလာတဲ့ မမကိုယသ်င်းနံ့ကြောင့ြ လူက ထပမြရှုဘဲ မနနေိုင်။ ကားအလှုပမြှာ မသိမသာလေး အနီးကပ် မမခေါင်းလေးကို နမ်းလိုကတ်ယ်။ ဟီး မှှေးလိုကတ်ာ။ အတောပြေါ့၊ မမခေါင်းက ကနွော့ြ နှာခေါင်းနားမှာဆိုတော့။

ကားလှုပတ်ိုင်း အခွင့အြရေးယူလို့ မမကို ခိုးခိုးနမ်းနတေော့ အောကကြ ငေါကတ်ောကလြေးကလည်း တင်းလာတာပေါ့၊ ဒီတခါတော့ ဟိုတခါကလို သရုပမြပကြန်ိုင်၊ အောကခြံဘောင်းဘီတင်းတင်း ဝတထြားတာကိုး။

အောကခြံဘောင်းဘီ အားကိုးနဲ့ ကဲချင်တ်ိုင်း ကဲနရင်ေး ကံဆိုးချင်တ်ော့ မှတတ်ိုငတ်ဈခုက ပြနအြထွကမြှာ အဝကလူတွေ အတင်းတိုးတာနဲ့ မမ ဟနခြကြပြကြပြှီး ခွတဖေကကြ ကနွော့ပြေါငကြှားထဲ ဝငလြာပါရော။ “ဟိုကြ” စိတထြဲက ထအောမြိတယ်။

တင်းနတေဲ့ ငေါကတ်ောကကြ မမပေါငမြှာ ထောကလြို့၊ ကမန်းကတန်း နောကကြို ရုန်းဖို့ ကြိုးစားပမေဲ့ လူက ဘယလြိုမှ လှုပမြရ၊ မမလည်း ကနွော့ပြေါငကြှားထဲဝငန်တေဲ့ ခွထေောကကြို ပြနရြုတလြို့ ရဟနမြမှင်။ သူလည်း သူ့ဟာနဲ့သူ ဟနခြကြပြကြြ မလဲအောင် ကနွော့ခြါးကို ဖကပြှီး အားပြုထားထာမို့ နဂိုက ကပခြငွခြငွကြနေ ကပသ်ထကြ ပိုကပသ်ှားတာပေါ့။

ဂွကပြှီ၊ ဘာလုပရြမှန်းတောငမြသိ၊ မကြာခငကြရထားတဲ့ ခငမြငမြှုတော့ ပကြတ်ော့မှာဘဲ၊၊ မမသာ အထငလြှဲသှားလို့ကတော့ သှားပြီ၊ နဂိုကတည်းက မမနဲ့ အဲဒီကိဈစ ဖြစ်ဖူးထားတာဆိုတော့၊ လူက တွေးရင်းနဲ့ ကြောကလြာတယ်၊ မရဲတရဲ ငုံ့ကြည့်လြိုကတ်ော့ မမက ရငခြှငထြဲမှာ၊ မကြန်ှာကို သချောမမှငရြတော့ မမမကြန်ှာမှာ ဘာအရိပပြေါန်မှန်ေး မှန်းလို့မရ၊ မကြလြုံးကြီးပြူးပြီး အံများကြိတထြားမလား မသိ၊ မကြစြိက ဘုရားတံစောင်းက ဘီလူးမကြီးကို လှမ်းမှငလြိုကတ်ယ်။

မမ မော့ကြည့်တ်ော့ ကနွောကြ မကြန်ှာငယလြေးနဲ့ မသိမသာ ခေါင်းခါပြလိုကတ်ယ်။ တမငလြုပတ်ာ မဟုတဘြူး ဆိုတာကို ပြောချင်တ်ဲ့ သဘောပေါ့၊ ဘတဈြကားပေါမြှာဆိုတော့ မမကို အသံထွကြ ရှင်းပြလို့မဖြစ်၊ ရှင်းလိုကမြှ အနားကလူတွကေို ကိုယ့အြထုပကြိုယဖြှပြသေလို ဖြစ်သှားသလို ဖြစ်သှားမှာလည်းစိုးရသေး။ မမ နားမှလညရြဲ့လားမသိ။

မမလကကြ ဖကထြားတဲ့ ခါးနရောကို လကည်ိုးနဲ့ ကုတပြှီး ကနွော့ပြေါငကြှားထဲက သူ့ပေါငကြို မသိမသာ လှုပပြှလိုကတ်ယ်၊ မမရဲ့ အခကြပြှခကြကြို ကိုယန်ားလညသ်လို ဘာသာပြနလြိုကတ်ာကတော့ နငဘြာလုပန်တယေဆြိုတာ ငါသိတယပြေါ့။

အဲ . . အဲလောကဘြဲ ဘာသာပြနလြို့ရတယ်၊ ဆကမြလုပန်ဲ့လို့ တားတာ ပါလား မပါလားမသိ၊ တားလည်း ကနွောြ ရပလြို့မရ၊ သူ့ဟာနဲ့သူ ဖြစ်နတေဲ့ကိဈစ၊ ဖြုတပြှီး အိပထြဲ ကောကထြည့ထြားလို့ရတဲ့ ဥဈစာမှ မဟုတတ်ာ၊ ဒီကြားထဲ စပယယ်ာဆီက အသံက နားထဲတိုးဝငလြာတယ်။

“ မှတတ်ိုငမြပါဘူး ဆရာရေ့၊ ဆကမြောင်း ” တဲ့။

ကနွောြ ဘာလုပရြမှန်းမသိ၊ ဘတဈြကားထဲ ပြောလို့ရတဲ့ စကားတဈခွန်းထဲ မမနားကပပြှီး တိုးတိုးပြောလိုကတ်ယ်။

“ အဆငပြှလေား မမ ”

မမက ကနွော့ကြို မော့ကြည့်တ်ယ်၊ ဇောခွှေးပြနန်တေဲ့ ကနွော့ပြုံကို သူကြည့်ပြှီး ပြုံးတယ်။ နောကတ်ော့ ထုံးစံအတိုင်း ခေါင်းငှိမ့ပြှတယ်။

ဝှုး . . ခုမှဘဲ ရငထြဲက အလုံးကြီး ဝုန်းဆို ပြုတကြသွှားတယ်၊ ကသွှားတဲ့ အလုံးကြီးက တန်းထွကမြသှားဘဲ အောကကြ ဖောင်းဖောင်းကြီးနရော သှားတဈနလေို့ အခုမှ ဖောင်းဖောင်းကြီးက ပိုဖောင်းလာတော့တယ်၊ မမကို မသိမသာလေး ရငခြှငထြဲ ပိုကပအြောင် ဆှဲသှင်းလိုကတ်ော့ ပိုဖောင်းလာတဲ့ ဖောင်းဖောင်းကြီး နဲ့ မမပေါင် အတင်းကပသ်ှားတာပေါ့။

မမကို ရငထြဲက အလုံးကြီး ကသွှားတယဆြိုတာ ပြချင်တ်ဲ့ သဘောရိုးသကသ်ကပြါ။ မမက သဘောမှပေါကရြဲ့ လားမသိ၊ ပေါကမြှာပါ၊ မမက နပတ်ာဘဲဟာ။ ဟုတတ်ယ် ဟုတတ်ယ် ပေါကတ်ယထြငတ်ယ်၊ ခါးက သူ့လကည်ိုးလေးက လှုပလြာတယ်။ အခုမှ လူက ရုတတ်ရကြ စပယယ်ာ ဖြစ်ချင်စြိတပြေါကသ်ှားတယ်။ ခုနမွေား ငါသာ စပယယ်ာ ဖြစ်လိုကရြလို့ကတော့ “ဂိတဆြုံးထိမောင်း ဆရာရေ” လို့ ထအောမြိမှာဘဲ။

နောကတ်မှတတ်ိုင် ကားဆိုကလြို့ မမက ဟနခြကြပြှနတ်ဲ့သှားပမေဲ့ ပေါငကြှားက ခွထေောကကြို ပြနမြထုတတ်ော့၊ နောကလြည်း ပြနထြိမဲ့အတူတူ မထူးတဲ့ သဘောနဲ့များ ကပထြားလိုကလြားမသိ၊ မမဆီက ကိုယသ်င်းနံ့လေးတွေ ရှူလိုကြ၊ မမ အသားလေးတွကေို မထိတထိ မတောတ်ဆထိလိုကြ၊ ပေါငကြှားက ကောငန်ဲ့ကတော့ တခါခါ နည်းနည်းကြာသှားလိုကြ၊ ပြနကြပလြိုကြ၊ ဟီး အရှငလြတလြတ် ဘတဈြကားကြပကြှပပြေါမြှာ ကနွောြ နတပြှညရြောကန်တယ်ေ။ တခါတခါ မမနဲ့ အကြည့်ခြငွြးဆုံ မမမကြလြုံးက ကဲရနကြောဆိုတဲ့ အကြည့်မြွိုး။ ဟုတတ်ယဟြုတတ်ယ် သချောတယ် အဲဒီအကြည့်ကြ စိတဆြိုးလို့ ကြည့်တ်ဲ့ အကြည့်မြဟုတ်။

“ နောကတ်မှတတ်ိုငဆြို ဆင်းရတော့မယန်ောြ ” တဲ့။

မမဆီက သတိပေးသံကြားမှ ကနွောြ နတပြှညကြ ကမန်းကတမ်း ပြနဆြင်းလာတယ်။ တောကြ ကားကလည်း မောင်းတာ မှနလြိုကတ်ာ၊ ဘိုးရင်းဂကြမြွား မှတန်သလေားမသိ။ ကားပေါကြ ဆင်းပြီး တဈလှမ်းနှစ်လှမ်းလောကြ လွှောကမြိတော့ မမက

“ ကဲ ဘာဆငခြှပေေးဦးမလဲ ”

“ ဟီး ဟီး မမကလည်း၊ ဆငခြှဆေိုတာ မဟုတတ်ာလုပတ်ဲ့သူတွေ အတွကပြါ၊ ကနွောကြ မဟုတတ်ာ လုပတ်ာမှမဟုတတ်ာ ”

“ ဘာမဟုတတ်ာ မလုပတ်ာလဲ၊ ကားပေါမြှာ လူကို တခွိနလြုံး ပြဈမှားနပြေီး ”

“ ဟီး မမကလည်း အဲ့ဒါ ပြဈမှားတာ မဟုတပြါဘူး၊ ပြဈမှနတ်ာပါ ”

“ ဘာပြောတယ် ”

“ ဟီး ပြဈမှနတ်ယလြို့ ပြောတာလေ မမ၊ မမစဉြးစားကြည့်ြ၊ တဈ… ကနွောြ မမကို အဲ့လိုဖြစ်အောင် တမငလြုပတ်ာမဟုတဘြူး၊ နှစ်… သဘာဝတရားကြီးက မမနဲ့ ကနွော့ကြို အဲ့လိုဖြစ်အောင် တွန်းပို့နတော၊ ဒါကြောင့ြ ပြဈမှနတ်ယလြို့ ပြောတာ ”

“ ဘာ သဘာဝတရားကြီးလည်း နငန်ောြ နင် စကားကလည်း ပေါ၊ ဆငခြှကလေည်းပေါ ”

“ မမကလည်း ကနွောြ မဟုတတ်ာ ပြောတာမှ မဟုတတ်ာ၊ မမဘဲ သချောစဉြးစားကြည့်ပြါအုံး၊ ပထမ မမနဲ့ ကနွောြ ဘတဈြကားပေါမြှာ အဲ့ဒီကိဈစနဲ့ ပတသ်ကပြှီး တဈယောကန်ဲ့ တဈယောကြ အထငလြှဲတယ်၊ အမှနတ်ော့ အဲ့ဒီ ကိဈစနဲ့ပတသ်ကပြှီး ရနသ်ူတွဖြစ်ေသှားရမှာ၊ ဒါပမေဲ့ ကနွောန်ဲ့ မမက ရှေးဘဝက တောစြပလြာတဲ့ ရစကေကြှောင့လြားတော့ မသိဘူး ရနသ်ူတွေ မဖြစ်သှားဘဲ ခကြခြငွြးလကင်င်း သူငယခြငွြး အရင်းခေါကခြေါကကြှီးတွေ ဖြစ်သှားကြတယ် မဟုတတ်လြား၊ ရှေးဘဝက ရစကေဆြိုတာ တောတ်ောကြှောကစြရာကောင်းတယန်ောြ မမ၊ မယုံမရှိနဲ့၊ ရစကေပြါရင် ဘယလြိုမုန်းမုန်း မုန်းလို့မရဘူး၊ ရစကေမြပါလို့ကတော့ ဘယလြို ခစွခြစွြ ခစွလြို့မရဘူးနောြ မမ၊ ဟုတတ်ယမြဟုတလြား ”

ပြောရင်းဆိုရင်း သူ့ကို စဈကူခေါလြိုကတ်ယ်၊ စဈကူမလိုကြ မကြစြောင်းလှမ်းထိုးတယ်။ ကနွောမြလွှော့။

“ အခုလည်း ဒီလိုဘဲလေ၊ သဘာဝတရားကြီးက မမနဲ့ တွေ့ရင် ကနွောြ ဒီလိုဖြစ်ရမယလြို့ သတမြှတထြားလားမှမသိတာ၊ ကနွောမြလုပဘြဲ သူ့အလိုလို ဖြစ်ဖြစ်လာတာလေ၊ မမတော့မသိဘူး၊ ကနွောကြတော့ မမကိုတွေ့ကတည်းက ဟိုး . . . နှစ်ပေါင်းများစွာက ခငခြဲ့ဖူးတဲ့ သူတဈယောကလြို ရငထြဲ အသဲထဲက အူလှိုကသ်ဲလှိုကြ ခငသ်ှားတာ၊ ဒါကြောင့ြ မမနဲ့ အတူတူ အမြဲတတွဲတွဲ နချင်ေလြို့ မမတကန်တေဲ့ သငတ်န်းကို လိုကတ်ကတ်ာပေါ့။ မမကရော ကနွော့ကြို အဲလိုဘဲ ခငတ်ယမြဟုတလြား ပြော ”

“ တောတ်ောြ အပြောကောင်း၊ တောပြောင်းပြီး စကောရောင်းပါလား ”

မမက မကြစြမကြန်နဲ့ ကလေးလို ပြနပြှောတယ်။ သူ့ပုံကို ကြည့်ပြှီး လကဆြှဲလို့ ဘတဈြကားပေါြ ပြနပြှေးတကခြငွစြိတတ်ောင် ပေါကသ်ှားတယ်။

“ ဟုတတ်ယမြဟုတလြား မမ၊ ပြလေေ ပြောပါ ”

“ သှား မပြောဘူး၊ ကိုယ့ဟြာကိုယသ်ိ ”

“ ကိုယဟြာကိုယသ်ိဆို ကိုယ့ဟြာကိုယ် သိချင်သ်လို သိလိုကမြှာနောြ ”

“ သိဗလိ ပေါ့ ”

“ ဒါဆို သိလိုကပြှီ ကဲလာ ”

ပြောရင်း မမလကကြို ကောကဆြှဲလိုကတ်ယ်။

“ ဟဲ့ ဘယလြိုဖြစ်နတောလဲ၊ လမ်းလညခြေါငခြညွြးမှာ ”

မချင့်မြရဲနဲ့ ပြနလြှတလြိုကရြတယ်။

“ မမ ဖုန်းနံပါတပြေးဦးလေ ”

“ အခု တခွိနလြုံး စကားပြောနတော အာမညောင်းသေးဘူးလား ”

“ မညောင်းပါဘူး၊ သငတ်န်းက ဆရာက မှာထားတယလြေ၊ စကားပြော များများကငွ့တ်ဲ့ ”

“ တကိုယလြုံး ဉာဏခြညွြးဘဲ၊ ဒါတောငလြူက ငါးဖောငရြိုးလေးမို့လို့ ”

“ ဘာ ငါးဖေါငရြိုးလဲ၊ တွေ့လား မမထကြ အရပလြည်းမှင့တ်ယ်၊ ကိုယလြုံးလည်း ပိုထွားပါတယန်ောြ ”

လကန်ှဈဘကကြို အလေးမသမားတွေ ကိုယဟြနပြှသလို ကြေးပြီး ကားပြရင်းပြောတော့ မမက ရယတ်ယ်။

“ ပြောလေ မမနံပါတ် ”

“ အင်း . . . ”

မမက စဉြးစားသလိုလုပပြှီး

“ အပေါင်း ၃၆၂၄ ”

“ ဒါဘာလဲ မမ ”

“ မမ ဖုန်းနံပါတဆြို ”

“ ဒါ ဖုန်းနံပါတမြှ မဟုတတ်ာ ”

“ ဟုတတ်ယ်၊ ကိုယ့ဟြာကိုယစြဉြးစား၊ ထပမြမေးနဲ့တော့၊ အဖြရရေငခြေါြ၊ မရရငမြခေါန်ဲ့၊ မမသှားမယ် လမ်းထိပရြောကပြှီ ”

မမက သူ့လမ်းထဲဝငဖြို့ပြငတ်ော့

“ ဪ မမ ”

“ ဘာလဲ ”

“ ကနွောြ အခုမှစဉြးစားမိတယ်၊ မမနဲ့ ကနွောြ ရှေးဘ၀ ဘယလြိုတောခြဲ့တယလြို့ မမထငလြဲ ”

“ ဘယသ်ိမလဲ ”

“ လငမြယား ဟီး ဟီး ဟုတမြယန်ောြ ”

မမက သူ့ထုံးစံအတိုင်း ကနွော့ကြို

“ ကောငစြုတ်၊ တောတ်ောရြှနေ ”

ပြောရင်း လှည့ထြှကသ်ှားတဲ့ မမနောကကြွောကို ကြည့်န်တေဲ့ ကနွော့မြကြခြှကကြို ခငဗြွားတို့မှငရြင် ဆှဲထိုးချင်စြိတ် ပေါကသ်ှားနိုငတ်ယ်။ လောလောဆယ် ထိုငရြှဈခိုးချင်လြောကအြောင် ကြေးဇူးတငသ်ှားတာကတော့ ကြေးဇူးရှင် ဘတဈြကားကြီးပါဘဲ။

ကနွောြ ဒီလောကမြညံ့၊ မညံ့ဆို မမပေးလိုကတ်ဲ့ ပဟဠေိကလည်း လှယလြို့နမှောပေါ့။ ကမန်းကတမ်း အိမပြှနပြှီး အဖြမှန်ေ ဟုတမြဟုတ် စမ်းသပလြိုကတ်ယ်။ ကနွော့ဖြုန်းနံပါတ် + မမပေးတဲ့ ဂဏန်း = မမဖုန်းနံပါတအြပေါကြ ပုံသနည်ေးလေးထဲ သိတဲ့ ဂဏန်းတွေ ထည့ကြှည့လြိုကတ်ော့ မသိသေးတဲ့ ဂဏန်း တဈခုထွကလြာတယ်။ အဖြမှန်ေ ဟုတမြဟုတ် ခကြခြငွြးဘဲ စမ်းလိုကတ်ယ်။

“ တီ . . တီ . . တီ . . တီ ”

“ ဟဲလို ”

“ မမလား ”

“ အင်း ”

“ ကနွောြ ဟုတမြဟုတ် စမ်းကြည့်တ်ာ ”

“ လူလည်၊ အခုမဆကန်ဲ့၊ ကိုရီးယားကား လာတဲ့အခွိနမြှ ဆကြ ”

မမက တိုးတိုးလေး ပြောတယ်။

“ အင်း အင်း ”

မမ ဖုန်းခသ်ှားတယ်။

“ တီ . . တီ ”

ပထမတခါလို အကြာကြီး မမှည်၊ မှညလြည်းမှည် ကောကလြည်းကိုင်၊ ကြည့်ရြတာ ဖုန်းလာတာ စောင့န်တေဲ့ပုံ။

“ ဟဲလို ”

“ မမ ”

“ တခါတည်း နည်းနည်းမှ မအောကန်ိုငဘြူးလား၊ အခုဘဲ ကိုရီးယားကား စလာတာ ”

“ မမက ကိုရီယားကား လာမှ ဆကဆြို ”

“ လာလို့ ၅ မိနဈလောကန်မှေ ဆကတ်ော့ ဘာဖြစ်လဲ၊ အခုဘဲလာ၊ အခုဘဲ ဖုန်းမှည် ဒါနဲ့ဘဲ မမေေ ရိပမြိသှားတော့မှာဘဲ ”

“ မရိပမြိအောင် မမအခန်းထဲက သှားပြောလေ ”

“ ဟုတကြဲ့ရှင့ြ၊ ဟုတကြဲ့၊ ကြှနမ် အခု အခန်းထဲက ပြောနပေါတယရြှင့် ”

မမ တိုးတိုးလေး ပြောတယ်။

“ အာ မမကလည်း ကနွောကြ မမအမေ မရိပမြိအောင် အကြံပေးတာပါ၊ တံခါးရော ပိတထြားလား မမ ”

“ အင်း ”

“ ဒါဆို ဘယသ်ူမှ မကြားနိုငပြါဘူး ”

“ ကဲ ကိုယတ်ောြ ဘာပြောမလို့လဲ ပြော ”

“ မမကလည်း မမကို သတိရလို့ ဆကတ်ာပေါ့ ”

“ သတိကလည်း ရဘဲရနိုငလြှန်းတယ် ”

“ မမကရော ကနွော့ကြို သတိမရဘူးလား ”

“ မရပါဘူး ”

“ မယုံပါဘူး၊ ကနွောြ အခု ဖုန်းထဲက တွေ့နရတေယန်ောြ၊ မလိမန်ဲ့ ၊ မရပါဘူးလို့ ပြောတဲ့ မမမကြန်ှာက ပြုံးဖြဲဖြဲကြီး ”

“ ကောငစြုတ် ”

“ ဘာလဲ ဟုတန်လေို့လား ”

“ မဟုတပြါဘူး၊ မကြန်ှာစူပုတပြှီး ပြောနတော ”

“ အဲဒါ ခကတ်ာပေါ့၊ မမတို့ မိန်းကလေးတွဟော အဲလိုဘဲ၊ ဘယတ်ော့မှ စိတထြဲရှိတာ အမှနအြတိုင်း မပြောချင်ကြှဘူး ”

“ ဘာ မမတို့ မိန်းကလေးတွလေဲ၊ နငကြ မိန်းကလေးတွအကြေောင်း ဘယလြောကမြွားသိလို့လဲ ”

“ လကတ်ှေ့ကကြတွော့ ဘယသ်ိမလဲ၊ ကနွောကြ မိန်းမဆိုလို့ အခုမှ မမနဲ့ စတွေ့ဖူးတဲ့ဟာ၊ စာအုပထြဲမှာ ဖတဖြူးတာကို ပြောတာပေါ့ ”

“ မယုံပါဘူးနောြ၊ မတွေ့ဖူးဘဲနမလေား၊ တခါတည်း လကသ်ှကခြှသှကေန်ဲ့ တွေ့ကတည်းက တခါတည်း လူကို၊ မပြောလိုကခြငွဘြူး ”

“ တကယ် မမရ၊ မမနဲ့ မတွေ့ခငတ်ုန်းက ကနွောြ ခေါင်းကိုကလြို့ လမ်းထဲက ဗိန်တောဆရာဆီသှားပြတာ၊ ဗိန်တောဆရာကြီးက အပျိုစဈစဈ အနံ့ကို ရှူရမယပြှောလိုကလြို့၊ ကနွော့ခြငဗြွာ ဒုကျခရောကလြိုကတ်ာ၊ ရှူစရာ အပျိုစဈစဈ တဈယောကမြှ မရှိလို့၊ ခေါင်းကိုကတ်ာ ၃ ရကလြောကြ ခံလိုကရြတယ် ”

“ ခစ် ခစ် ၃ ရကထြဲလား နည်းတောငန်ည်းသေးတယ် ”

“ အခုတော့ ခေါင်းဘယတ်ော့မှ ကိုကတ်ော့မယမြထငဘြူး၊ ရှူစရာ မမရှိနပြေီဘဲ ”

“ အံမယ် မပေးရှူပါဘူး ”

“ နောကကြသွှားပြီ မမ၊ ကနွောကြ အပြီအပြငကြို ရှူပြီးပြီ၊ ညနကေ ဘတဈြကားပေါမြှာလေ ”

“ လူဆိုး၊ တခါတည်း ဘတဈြကားပေါမြှာ လူကို သူ့ပိုငပြဈစည်းကြနတောဘဲ ”

“ မမကလည်း ဘတဈြကားကလည်း အရမ်းကြပ်၊ မမကိုယကြလည်း အရမ်းမှှေး၊ မမတကိုယလြုံးကလည်း ကနွော့ြ ”

“ ဟိုး ဆရာကြီး ဟိုး ”

“ ဟိုးလို့မရတော့ဘူး မမ၊ အခုပြောရင်းနဲ့ ကနွောြ ဘတဈြကားပေါကြလိုမွိုး ဖြစ်လာပြနပြှီ ”

“ အမလေး၊ ဒါဆို မမကြောကကြှောကြ၊ ဖုန်းခလွိုကတ်ော့မယ် ”

“ နပေါအုံးမမ၊ တကယပြှောတာမမ၊ အခု ကနွောြ ရငတ်ှေ တအားတုနန်ပြေီ၊ အောင့ထြားလို့မရတော့ဘူးမမ၊ ကနွောြ မမကို အရမ်းခစွန်ပြေီ ”

“ …………. ”

မမဆီမှ ဘာသံမှ ပြနမြလာ။

“ မမ မမ ဟဲလို မမ မမ ”

“ အင်း . . . ဘာလဲ ”

လသေံပြော့ပြော့လေးက ဖုန်းထဲက ထွကလြာတယ်။

“ တကယပြါ မမရာ၊ ကနွောြ နောကန်တော မဟုတပြါဘူး၊ ကနွောြ မမကို အရမ်းခစွန်ပြေီ၊ မမရော ကနွော့ကြို ခစွတ်ယမြဟုတလြား ”

“ ………………… ”

“ ပြောလမမေ၊ ဒီမှာ ကနွောြ ရငတ်ှအရေမ်းတုနန်ပြေီ မမရယ် ”

“ ……………… ”

“ ပြောပါအုံး မမရယ်၊ ဟဲလို ဟဲလို ”

“ ကြယ်၊ မင်းနဲ့ မမ တွေ့တာဖြင့ျ မကြာသေးဘူး ”

“ မမကလည်း အဲဒါက အရေးမကြီးပါဘူး၊ တဈယောကန်ဲ့ တဈယောကြ စိတထြဲက ခံစားမှုက အရေးကြီးပါတယ်၊ အခု မမစိတထြဲ ဘာဖြစ်နလေဲ အဲဒါလေးဘဲ ပြောပြနောြ မမ ”

“ ဟငအြင်း မမ မသိဘူး ”

“ သိပါတယ်၊ မမသိပါတယ်၊ အခု မမလည်း ကနွော့လြို ရငတ်ှေ မခုနန်ဘေူးလား ”

“ ………………. ”

“ ပြောလေ မမလည်း ရငတ်ှေ ခုနန်တယေမြို့လား ”

“ အင်း ”

“ အဲဒါ မမလည်း ကနွော့ကြို ခစွန်လေို့ပေါ့၊ ဟုတတ်ယမြို့လား မမ၊ ခစွန်တယေမြို့လား ”

“ သိဘူးကြာ၊ လူဆိုး လူကို အတင်းဘဲ ”

“ ပြောပါ မမရယ်၊ ကနွော့ကြို ခစွတ်ယန်ောြ၊ နောြ နောြ ”

“ တောပြှီ တောပြှီ ဖုန်းခလွိုကတ်ော့မယ် မနကဖြှနမြှပြောမယ် ”

“ အာ မမကလည်း မနကဖြှနမြှပြောလည်း ဒီစကားပဲ၊ အခုပြောလည်း ဒီစကားဘဲဟာ၊ မမ အခုမပြောရင် ကနွောြ တဈညလုံး အိပလြို့ရမှာ မဟုတတ်ော့ဘူး၊ ပြောပါ မမရာ နောြ နောြ ”

“ အာ အခုပြောရင် ယူက မမကို အထငသ်ေးမှာပေါ့ ”

“ မသေးပါဘူး မမကလည်း၊ အထငတ်ောငကြှီးအုံးမှာ၊ ကနွော့မြမက သူခစွန်တောကို စိတထြဲက မအောင့ထြားဘဲ ကနွော့ကြို ခကြခြှင်း အဖြပေေးတာဆိုပြီး ”

“ ယူက အပြောကတော့ တကယကြောင်း၊ အမွိုးမွိုး ပြောတတတ်ယ် ”

“ အမွိုးမွိုး မပြောပါဘူး မမကလည်း၊ တမွိုးတည်းပြောတာပါ၊ ခစွတ်ယန်ောြ မမ ”

“ ပြောပြီးရင် မမ ဖုန်းခတွော့မယန်ောြ ”

“ အင်းပါ ပြောပြီးရင် မမကြိုကတ်ာလုပ် ”

“ ဒါဆို ပြနမြေး ”

“ မမ ”

“ အင် ”

“ ခစွလြား ”

“ အင်း ”

“ တကယ် ”

“ အင်းပေါ့ ”

“ ဘယလြောကခြစွြ ”

“ အများကြီးခစြျ ”

“ ဘယထြဲကခစွြ ”

“ ဟောဒီထဲကခစြျ ”

“ ဟင် မမကလည်း ဘယထြဲကလဲ ”

“ ဒီမှာလေ မမလကည်ိုးနဲ့ ထောကပြှထားတယလြေ ”

“ မမထောကပြှထားတဲ့ နရောက ဘတဈြကားပေါမြှာ ကနွောထြောကထြားတဲ့ နရောလား ”

“ ခစ် ခစ် ခစ် ခစ် အင်း ”

“ ဟီး ဟီး အခစွတ်ှေ ဖောင်းကြှသှားတာ၊ အဲ့ဒီတုန်းက မမရငတ်ှဘောတွေ မတုနန်ဘေူးလား ”

“ တုနတ်ာပေါ့၊ သူသိပကြဲတာဘဲ၊ သူများတွေ ရိပမြိသှားလားမသိဘူး ”

“ ဘယသ်ူမှ မရိပမြိပါဘူး၊ မမနဲ့ ကနွောကြ ဒီလောကကြပန်တော၊ ဘယသ်ူမှ မမှငဘြူး ”

“ တောသ်ေးတာပေါ့၊ မမက ဘယမြှ မကြည့်ရြဲ့ဘူး ”

“ အခုရော ရငတ်ုနတ်ုန်းလား မမ ”

“ သူရော ”

“ အင်း၊ ဒါပမေဲ့ အနားမှာ ကပထြားစရာ မမက မရှိဘူး၊ မမရော ”

“ အင်း၊ မမရငထြဲမှာ တမွိုးဘဲ မောနသလေိုလို၊ အားမရှိတော့သလိုလိုနဲ့ ”

“ မမ အခု ကုတငပြေါမြှာလား ”

“ အင်း ”

“ အိပပြှီး ပြောနတောလား ”

“ အင်းဆို ”

“ မီးဖြင့ထြားလား မမ ”

“ အင်းပေါ့ ”

“ မီးပိတထြားလိုကလြေ ”

“ ခွငကြိုကမြှာပေါ့ ”

“ ခွငထြောငခြထွားလိုကလြေ၊ ဖုန်းကို ခွငထြောငထြဲသှင်းထားလိုကြ ”

“ ဒါဆို ခဏ၊ မမ အပြငထြှကပြှီး အခွအနေေ ကြည့်လြိုကအြုံးမယ်၊ ပြနလြာမယ် ”

“ အင်း မမ ကနွောြ စောင့န်မယ်ေ ”

“ ယူလည်း လုပစြရာရှိတာ လုပထြားလေ ”

“ အင်း၊ ဖုန်းခပြှီး ပြနခြေါရြမလား ”

“ ဟငအြင်း မခနွဲ့၊ ပြနခြေါရြင် ဖုန်းသံမှညလြိမ့မြယ်၊ ဒီအတိုင်း ဘေးခထွား ”

“ အင်း ”

ဖုန်းကို ဘေးခပြှီး ကမန်းကတမ်း အိပယ်ာကထလို့ မီးပြေးပိတတ်ယ်၊ အရေးထဲ တင်းနတေဲ့ ဟာကြီးကြောင့ြ ရှူးပေါကခြငွလြို့ ပြေးပေါကလြိုကရြသေးတယ်၊ ပြီးမှ ဖုန်းကို အိပယ်ာထဲသှင်းလို့ ကမန်းကတမ်း ခွငထြောငခြပြှီး ဟဲလို ဟဲလို ထူးကြည့်တ်ော့ ဘာသံမှ မကြား၊ မမ မလာသေးဘူးထငတ်ယ်။

ခွငထြောငထြဲမှာ ဖုန်းကို နားနားကပပြှီး မမအလာကို စောင့န်ရတော ရငထြဲမှာ တဒုန်းဒုန်းနဲ့ လူပါ တဆတဆြတ် တုနလြာသလိုဘဲ။ ခဏလောကအြကြာမှာတော့

“ ဟဲလို ”

မမဆီက အသံတိုးတိုးလေး ကြားလိုကရြတယ်။

“ ဟဲလို ”

ကနွောြ ဖိုသံ ပြနပြေးလိုကတ်ော့ မမက

“ မမတေေို့တောင် အိပကြုနပြှီသိလား ”

“ ကောင်းတာပေါ့၊ မမရော အခု အိပယ်ာပေါမြှာလား ”

“ အင်းပေါ့၊ သူရော ”

“ အင်း၊ မမ ပြောစြရာကြီးနောြ၊ ကနွော့ရြငတ်ှေ အရမ်းခုနန်တယေသ်ိလား၊ မမရော ”

“ အင်း၊ မမလည်း အိပလြို့မရတော့ဘူး ”

“ မမ ”

“ အင် ”

“ ခစွလြား ”

“ အင်း ခစွပြါတယဆြို ”

“ မမ ”

“ အင် ”

“ မမ အခု ဘာလုပန်လေဲ ”

“ အယ် စကားပြောနတယေလြေ ”

“ မမကို မှှေးမှှေးပေးချင်တ်ယ် ”

“ ပေးလေ ”

“ ပြှတ် ပြှတ် ”

ကနွောကြ ဖုန်းထဲက နှုတခြမ်းကို စုပသ်တပြှီး တပြှတပြှှတလြုပပြှတော့

“ မမပါးကြီး ခွိုင့သ်ှားပြီ ခစ် ခစ် ”

“ အင်းပါ ရယပြါ ရယပြါ၊ မနကဖြှနတ်ှေ့မှ အတင်း ဖကန်မ်းပစ်မယ် ”

“ အယ် လမ်းလယခြေါငကြှီးမှာ နမ်းမယ် ”

“ ဘာဖြစ်လဲ ကိုယ့ခြစွသ်ူ ကိုယန်မ်းတာဘဲ ဘယန်ရော နမ်းနမ်းပေါ့ ”

“ ဟငအြင်း လမ်းမကြီးမှာ မနမ်းနဲ့ကြာ မမရှကတ်ယ် ”

“ ဒါဆို ဘယမြှာနမ်းရမလဲ ”

“ ဘတဈြကားပေါမြှာလေ၊ သူဒီနေ့နမ်းသလို မသိမသာလေး ”

“ အယ် မမသိတယဟြုတလြား ”

“ သိတာပေါ့၊ ကားလှုပတ်ာက နည်းနည်း၊ သူလှုပတ်ာက များများ ဟှန်း ”

“ ဟီး ဟီး ခစွတ်ာကိုးလို့၊ ဪ မမ အခု မမ ဘာအင်ျကြီဝတထြားလဲ ”

“ ညဝတအြင်ျကြီပေါ့ ”

“ ဘယလြိုမွိုးလေးလဲ ”

“ ဂါဝနလြို အရှည် ပြပြ ”

“ ဒါဆို ထမီဝတစြရာ မလိုဘူးပေါ့ ”

“ ဟငအြင်း ခေါင်းကစွပလြိုကရြင် အားလုံးဖုံးသှားရော ”

“ အောကကြ ဘာမှ မခံထားဘူးလား ”

“ ဟငအြင်း ”

“ ကနွောကြှည့ခြငွလြိုကတ်ာ ”

“ လာကြည့်လြေ ”

“ တကယလြား အခုလာခဲ့ရမလား ”

“ အင်း လာခဲ့ ဖုန်းကြိုးထဲက လာ ခစ် ခစ် ”

“ ရယမြနနေဲ့၊ နောကတ်ှေ့မှ ကြောကပြါပြီလို့ မအောန်ဲ့ ”

“ ကြောကပြါဘူး၊ ဘာလို့ ကြောကရြမှာလဲ ”

“ တကယန်ောြ ”

“ အင်း ကြောကတ်တရြင် ရည်းစားတောငမြထားဘူး ”

“ ဟီး ဟီး ”

“ တောပြှီနောြ အရမ်း မိုးခွုပန်ပြေီသိလား ”

“ အင်း အင်း မနကဖြှန် ၁၂ နာရီဘဲနောြ ”

“ အင်း၊ ဒါဘဲနောျ ”

“ အင်း အင်း ”

မမ ဖုန်းခသွှားပမေဲ့ စိတကြ မပြေ၊ ဖုန်းပြောတာနဲ့တင် အားမရတော့၊ ဒါကြောင့ြ ကြေးနန်းပါ မမကို ဆကရြိုကပြဈလိုကတ်ယ်၊ ဟင်း မမလား လှတလြှတလြပလြပ် တွေ့လို့ကတော့ . . ဟင်း ဟင်း ဟင်း . . ထမင်းနဲ့ ရောစားပစ်လိုကမြယ်။

၁၂ နာရီတောငကြွောန်ပြေီ မမ မလာသေး၊ မနေ့ညကမှ ရည်းစားဖြစ်ထားတာဆိုတော့ မမ နဲ့တွေ့ရင် ရလည်ေ ခွှဲပစ်လိုကမြယလြို့ စိတကြူးနဲ့ မောင်းတငစြောင့န်ပမေေဲ့ ၁၂ နာရီကိုကြောလြို့ ၁၀ မိနဈလောကြ စွန်းသှားတာတောင် မမအရိပအြရောငတ်ောင် မမှငရြသေး၊ မမ ဘာဖြစ်လို့ နောကကြနွပေါလိမ့ြ၊ လူက ဂနာမငှိမ်၊ မမ အိမဘြကြ လွှောကပြှီး အခွအနေေ အကဲခတရြငကြောင်းမလား၊ စိတကြ ဟိုတွေးဒီတွေးနဲ့ မမတို့ လမ်းထိပမြှာ ငှိမင်ှိမမြရပန်ိုငဘြဲ ဟိုလွှောကလြိုကြ ဒီလွှောကလြိုကန်ဲ့ စုစုပေါင်းလိုကရြင် တဈမိုငခြှဲလောကတ်ောင် ရှိမလား မသိဘူး။

၁၀ မိနဈကို နည်းနည်းစွန်းတော့မှ ကမန်းကတန်းနဲ့ အပြေးတပိုင်း လာနတေဲ့ မမကို တွေ့လိုကရြတယ်။ ဟင် လကထြဲမှာလည်း အိပလြေးတဈလုံးနဲ့ပါလား၊ ဧကန မနေ့ညက ကနွော့န်ဲ့ ဖုန်းခိုးဆကတ်ာ မိသှားလို့ အိမပြေါကြ နှငခြလွိုကပြှီထငတ်ယ်၊ တွေ့တွေ့ချင်ြး မမက

“ အမလေး တောပြါသေးရဲ့၊ ငါက နငမြစောင့န်ိုငလြို့ သှားပြီထငတ်ာ ”

“ မမကလည်း ဘယကြသှားရမှာလဲ၊ မမ မလာမချင်ြး စောင့မြှာပေါ့၊ စောင့ရြင်းနဲ့ ဒီလမ်းထိပမြှာ ဓါတတ်ိုငကြှီးဖြစ်သှားပစေ၊ မမ မလာမချင်ြး စောင့န်မှော ”

မမက အပိုပြောရနကြောဆိုတဲ့ မကြစြောင်းနဲ့ လှမ်းကြည့်ရြင်း

“ ဓါတတ်ိုငကြှီး ဖြစ်သှားလို့ကတော ဓါတကြှိုးမသှယရြဘဲ ညည နှာခေါင်းကြီး မီးလင်းနမှော ခစ် ခစ် ”

“ ဟီး ဟီး၊ ဒါနဲ့ မမက အိပကြှီးနဲ့ ပါလား၊ ဘာလဲ မမကို အိမကြ နှငခြလွိုကပြှီလား ”

“ ဘာလဲ အိမကြ နှငခြလွိုကတ်ော့ ငါ့ကို နင့အြိမမြှာ တငကြွှေးထားမှာမို့လား ”

“ ဟီး မမကလည်း၊ တရုတပြှည် ခေါသ်ှားပြီး ရောင်းစားလိုကမြှာပေါ့ ”

“ ကောငစြုတ်၊ ငါ့ကို တောတ်ောခြစွတ်ယ် ဟုတလြား ”

“ ခစွတ်ာပေါ့ မမရ၊ ခစွရြလှန်းလို့ မမကောင်းစားအောင် ဆိုပြီး ကနွောြ အနဈနာခံတာလေ ”

ပြုံးဖြဲဖြဲနဲ့ ကနွောန်ောကပြှောတာကို မမက

“ တောစြမ်းပါ နောကမြနနေဲ့၊ အိမကြထွကခြါနီးမှ အရေးပေါြ ကိဈစ ဝငလြာလို့ ”

“ ဘာဖြစ်လို့လဲ မမ ”

“ ဘာဖြစ်ရမှာလဲ ဒေါလြေးဖုန်းဆကတ်ယ်၊ နယကြ သူ့ယောကျခမကြီး ရုတတ်ရကြ ဆုံးသှားလို့တဲ့၊ အဲဒါသူတို့လငမြယား ကမန်းကတမ်း ထွကသ်ှားကြတယ်၊ ည သူတို့အိမမြှာ သှားစောင့အြိပရြမယ် ”

“ ဟုတလြား၊ မမ တဈယောကတ်ည်းလား ”

“ အင်း၊ မမကေေ သမီး နငဘြဲ သှားအိပလြိုကန်ောတ်ဲ့ ဘာညာ နဲ့ အတင်းသှားခိုင်းလို့၊ လူကို သူတို့ ခိုင်းစားဖို့များ မှေးထားသလားမသိဘူး၊ ဟိုဟာလည်း သမီး နငလြုပလြိုကန်ောြ၊ ဒီဟာလည်း သမီး နငလြုပလြိုကန်ောန်ဲ့၊ သူကြတော့ တနေ့တနေ့ ကိုရီးယားကား လာတာဘဲ ထိုငစြောင့န်တယ်ေ၊ ဟှန်း မပြောလိုကခြငွဘြူး ”

မမက မကြမနေပန်ဲ့ သူ့ခံစားခကြတ်ှေ ကနွော့ကြို ရငဖြှငန်တယ်ေ၊ ကနွောကြ မမရဲ့ အင်းဆိုတဲ့ တဈယောကတ်ည်း သှားအိပမြယ် အသံကြားကတည်းက ခေါင်းထဲက ဉာဏန်ီဉာဏန်ကြ နှစ်ကပြခြှဲသားက အပြေးကလေး အလုပလြုပန်ပြေီ။ မမက ဆကပြှောတယ်။

“ ဒါပမေဲ့ မဆိုးတော့မဆိုးဘူး၊ သူတို့အိမကြ ခွံလေးဝင်းလေးနဲ့ စပယရြှယလြေး ဆောကထြားတာ၊ သူ့ယောကြြားက ဝငင်ှကေောင်းတော့ အိမထြဲမှာလည်း အပြနစြားသထားတာ၊ သူခိုး ပူလို့နမှောပေါ့၊ ဥဈစာချောကပြှီး ငါ့ကိုသှားအိပခြိုင်းတာ၊ အခုလည်း ကြည့်ပြါလား ယောကျခမ သပြေီဆိုတာနဲ့ ကမန်းကတမ်းပြေးပြီး အမှသှေားလုတာနမှော၊ သူတို့အိမမြှာ ဖုန်းလည်းရှိတယဟြ၊ ငါ နံပါတပြေးမယ်၊ ည နငဖြုန်းဆကလြို့ ရတာပေါ့ ”

“ မမက ဘယလြောကကြှာကြာ အဲ့မှာ သှားနမှောလဲ ”

“ အသုဘဆိုတော့ တဈပတလြောကြ နမှောပေါ့၊ ဒီထကကြှာချင်လြည်း ကြာနိုငတ်ယ်၊ မပြောလိုကခြငွဘြူး၊ အမှကလေည်း လုရအုံးမယမြဟုတလြား၊ အသုဘခွ မမလေည်ေး သှားမလား မသိဘူး၊ သှားချင်မြှ သှားမှာပါ၊ အသုဘက နယမြှာ၊ ပြီးတော့ သူ့ညီမ ယောကျခမ ဆိုတော့ မမကေေ သူနဲ့ ဆှမွေိုးတောတ်ာမဟုတ် ”

အဲဒီမှာ ဒိုင်းကနဲ ဉာဏန်ီဉာဏန်ကတ်ှနေဲ့ တွကခြကြလြိုကတ်ဲ့ အဖြကေို တငပြှလိုကတ်ယ်။

“ မမ ”

“ အင် ဘာလဲ ”

“ အဲ့ဒီအိမမြှာ ကနွောလြည်း မမနဲ့ လာအိပမြယ် ”

မမက ရုတတ်ရကြ ကနွော့ကြို ကြည့်တ်ယ်၊ အဲဒီအခွိနမြှာ ကနွော့မြကြန်ှာက အရိုးသားဆုံး ပုံရိပပြေါအြောင် အတတန်ိုငဆြုံး ထိန်းထားရတယ်၊ နှာခေါင်းက လင်းလုလု မီးသီးလေးကိုလည်း ကမန်းကတမ်း ပိတထြားလိုကတ်ယ်။

ရုပရြှငထြဲကလို ကြာကူလီ သမားက မင်းသမီးနဲ့ ၂ ယောကတ်ည်း အခန်းထဲမှာ တွေ့တဲ့အခွိနမြှာဖြစ်နကြေ မကြန်ှာမွိုး အမှငကြပလြောကအြောင် ပြုံးဖြီးဖြီးနဲ့ ဟဲ ဟဲ ဟဲ ဟဲ ငါ့မုတဆြိပလြာစွဲတဲ့ပြား သပတေေော့ ဆိုတဲ့ ပုံမွိုးမပေါကအြောင် အတတန်ိုငဆြုံး ဟနဆြောငပြှီး၊ အခကအြခဲကြားထဲက မင်းသမီးကို မင်းသားက ဘာအကြိုးမှ မမွှောကြိုးဘဲ အသကစြှန့ြ ကယတ်ငပြှီး ဒဏရြာတွနေဲ့ လဲနတေဲ့ အခွိနမြှာ ထားရတဲ့ မကြန်ှာမွိုး ပုံပေါအြောင် အတတန်ိုငဆြုံး ထားလိုကတ်ယ်။ မမက ကနွော့ကြို သချောကြည့်ပြှီး

“ အမယ် ငါ့ကို လူရိုးလေး မကြန်ှာပေးနဲ့ လာပြောမနနေဲ့၊ နင့ဗြိုကထြဲမှာ အူဘယန်ှဈခွရှေိတယဆြိုတာ နငပြါတဲ့ ခွီးပုံကိုတောင် ကြည့်ပြှောနစရော မလိုဘူး ”

“ ဟီး ဟီး ဟီး ဟီး မမကလည်း၊ ကနွောကြ စတနောနဲ့ပါ ”

“ အဲဒီစတနော ကမွသိပါတယရြှင့ြ၊ စဉြးစားအုံးမယ်၊ ဒီကိဈစက ငါ့အတွကြ အရေးကြီးတယ်၊ ဟိုမှာ ကားလာနပြေီ ”

ပြောပြောဆိုမှာ မှတတ်ိုငမြှာ လာဆိုကတ်ဲ့ ဘတဈြကားပြီးပေါြ ၂ ယောကသ်ား အပြေးအလှှားလေးတကလြိုကတ်ယ်၊ တောကြ . . နေ့ခင်းဆို ဘတဈြကားကလည်း ချောငလြိုကတ်ာ။ ကားပေါကြ ဆင်းဆင်းချင်ြး

“ ပေး မမအိပ်၊ ကနွောဆြှဲခဲ့မယ် ”

ရလညေဖြားလိုကတ်ယ်၊ မမက မငှင်း လှမ်းပေးတယ်။

“ ပေါ့ပေါ့လေးပါလား ”

“ အေးပါ့၊ အရေးကြီးတာနဲ့ ညအိပဝြတတ်ဲ့ အဝတအြစားလောကဘြဲ ထည့ထြားတာ၊ သူ့အဝတတ်ှေ ယူသမလိုကမြယ် ”

“ သူ့အဝတတ်ှေ တောပြါ့မလား မမရဲ့ ”

“ နင် ဘာသိလို့လဲ၊ သူက ခတ်ဆေနတ်ယဟြ၊ သူ့မှာ ဝမ်းဆိုကဖြဈအောတွေ တထောကြီးရှိတယ် ”

“ ညဝတအြင်ျကြီက ညက မမပြောတဲ့ အင်ျကြီလား ”

“ အင်း၊ အဲဒါမွိုး၊ ညက ဝတထြားတာက မလျှော်သေးတော့ မယူခဲ့ဘူး၊ အခုယူခဲ့တာ ရှေ့ကြဲ ခေါင်းကစွပတ်ာ မဟုတဘြူး၊ ရငဘြတကြနေ ခွထေောကထြိ ကြယသ်ီးတွေ အများကြီးနဲ့ဟာ ”

“ မမ ”

ပြောရင်း မမလကကြို အသာလှမ်းကိုငလြိုကတ်ယ်၊ မမက လကခြွောင်းချင်ြး ပြနဆြုတရြင်း

“ ဘာလဲ ”

“ ကနွောြ လာအိပမြယန်ောြ၊ ပြောစြရာကောင်းမှာ မမ၊ တအိမလြုံး မမနဲ့ ကနွောြ ၂ ယောကထြဲ၊ နချင်ေသ်လိုနေ၊ လိုကတ်မ်းပြေးတမ်း ကစားမလား၊ တူတူပုန်းတန်း ကစားမလား၊ ကြိုကတ်ာ ကစားရုံဘဲ ”

“ အမယ်၊ နငကြစားချင်တ်ာ လငမြယားလုပတ်မ်း မဟုတလြား၊ ဟင်း . . မသိဘူးများ မှတန်လေား ”

“ ဟီး မမကလည်း အဲလိုမွိုး ကနွောြ တခါမှ မကစားဖူးဘူး၊ ကစားကြည့်ရြင် ပြောစြရာကောင်းမှာနောြ မမ ”

မမက ဘာမှမပြော ဟင်းကနဲ သကမြကြီးခတွယ်။

“ ဘာလဲ မမက ကြောကန်လေို့လား၊ မနေ့က ပြောတော့ မကြောကဘြူးဆို ”

“ ဟဲ့ နင့ကြိုတော့ ဘယကြှောကမြလဲ၊ ငါက ငါ့ဟိုဟာကြီး နင့ကြိုပေးလိုကရြမှာဆိုတော့ ”

မမက မကြန်ှာနီနီလေးနဲ့ ကနွော့ကြို တိုးတိုးလေးကပပြှီး ပြင့ပြှင့်လင်းလင်းပြောတယ်။ မမအပြောကို ကြည့်ပြှီး ကနွောြ ထပမြတောင်းရကတ်ော့၊ ခေါင်းငိုကစြိုကခြလွို့ မမနဲ့အတူ လမ်းဆကလြွှောကတ်ယ်။ လေးငါးဆယလြှမ်းလောကရြောကတ်ော့ မမက

“ အင်း၊ လာအိပလြေ ”

ဆိုင်းမဆင့ြ ဗုံမဆင့ြ ပြောခလွိုကတ်ဲ့ မမစကားကြောင့ြ ကိုယ့န်ားကိုယတ်ောင် ကိုယမြယုံ၊ မမကို လှမ်းကြည့်တ်ော့ မမမကြန်ှာက ပြုံးလို့။

“ တကယလြား မမ ”

“ အင်း၊ နင့ကြိုငါခစွတ်ယ်၊ ငါရူးများသှားပြီလား မသိပါဘူးဟယ်၊ တခါမှ ဒီလိုမဖြစ်ဖူးဘူး ”

“ ကနွောလြည်း မမကို အရမ်းခစွတ်ာဘဲ၊ စိတခြပြါ မမ၊ မမ သဘောမတူတာဆို ဘာတဈခုမှ ကနွောြ အတင်းမလုပဘြူး ”

“ သဘောတူတာဆို အကုနလြုပမြယပြေါ့လေ ဟုတလြား ”

“ ဟီး ဟီး အင်း ”

“ ကောငစြုတ်၊ မကြန်ှာကိုက ”

“ ဟီး ဟီး ကနွောကြတော့ ကနွောြ သဘောတူတူ မတူတူ မမကို လုပခြငွသ်လို လုပခြှင့်ပြုပါတယ် ”

“ အေး နောကမြှ လွှာတန်းလန်းနဲ့ မမရယ် ကနွောြ သပေါတော့မယ် လာမပြောနဲ ”

မမက လွှာလေးထုတပြှီး မဲ့ရှှဲ့လို့ ခေါင်းလေးတခါခါနဲ့ ကနွော့ကြို ပြောတော့

“ ဟား ဟား ဟား ဟား ”

“ ခစ် ခစ် ခစ် ခစ် ”

ဒီလောကရြှုပတ်ဲ့ လမ်းမကြီးပေါမြှာ ကနွောတ်ို့ ၂ ယောကတ်ည်း ရှိတယလြို့များ ထငန်လေားမသိ၊ ကနွောန်ဲ့ မမကတော့ ဘာမှမမှငတ်ော့။ သိတဲ့အတိုင်း သငတ်န်းမှာ ၂ နာရီလောကြ အခွိနဖြှုန်းပြီးနောကြ၊ ပြောရရင် ဒီနေ့ ဘာသငမြှန်းတောငမြသိလိုကြ၊ စိတကြ ည မမနဲ့ အတူနဖေို့အရေး တွေးရင်း ရငခြုနန်တောကိုး။ ပြနအြဆင်းမှာ ၂ ယောကသ်ား အစီအစဉဆြှဲရသေးတယ်။

“ မမ ကနွောြ နောကမြှ တခေါကပြှနလြာရင် ကောင်းမလား၊ ဒါမှမဟုတ် တခါတည်း မမနဲ့ လိုကပြှီး အိမကြို ဖုန်းဆကပြှောလိုကရြင် ကောင်းမလား ”

မမက ခဏ စဉျးစားပြီး

“ ဒီလိုလုပလြေ၊ အခု မမနဲ့ တခါတည်းလိုကခြဲ့ပြီး အိမလြိုကကြှည့ထြား၊ ပြီးတော့ နငအြိမပြှန် အကြိုးအကြောင်းပြော၊ နင့အြဝတအြစား နည်းနည်းယူပြီး တခါကပြှနလြာပေါ့၊ မကောင်းဘူးလား ”

“ အိမထြဲမှာ ကနွောြ အဝတဝြတဖြို့ လိုလို့လား မမ ”

“ ကောငစြုတ်၊ ခေါင်းထဲမှာ ဒါဘဲ၊ အတန်းထဲမှာလည်း စာကိုစိတမြဝငစြားဘူး၊ ဒါဘဲ စဉြးစားနတောနမှော ”

မမလား ဟောလိုကရြင် ကြကတ်ိ၊ ဗဒငေဟြောစားဖို့တောင် ကောင်းတယ်။

“ ဟီး ဟီး၊ နောကဘြာလိုသေးလဲ မမ၊ လိုတာ တခါတည်း မှာလိုကလြေ၊ စားစရာတွရေော ”

“ ဟငအြင်း စားစရာတွေ မလိုဘူး၊ သူ့အိမမြှာ အကုနရြှိတယ် ပြောတယ်၊ အကုနစြားလိုကတ်ဲ့၊ သူတို့ပြနလြာရင် မကောင်းတော့ဘဲ ပစ်ရမဲ့အတူတူ ငါ့ကို အကုနစြားခိုင်းတာနမှော ”

မမလား သူ့အဒေါကြို အခုထိ အကောင်းမမှငသ်ေး။

“ နောကျ တခွားဘာလိုသေးလဲ မမ ”

“ ပငွြးရင် ကြည့်ရြအောင် ရုပရြှငလြေး ဘာလေး ငှားလာ . . အဲ အဲ ”

မမက တစုံတခုကို သတိရဟနန်ဲ့ ဘေးဘီ နည်းနည်းကြည့်ပြှီး တိုးတိုးလေး

“ နငတ်ို့ ယောကြြားလေးတွေ ကြည့်တ်ဲ့ အပြာကား ငှားလာပါလား ”

ကနွောြ ရုတတ်ရကြ အံ့သှသင့သ်ှားတယ်၊ မမကို ကြည့်လြိုကတ်ော့ မမက ကနွော့လြကမြောင်းကို အသာလှမ်းပုတပြှီး

“ ဟဲ့ ငါက ဗဟုသုတရအောင် ကြည့်မြလို့ ပြောတာ၊ နငန်ောြ နင် တလှဲလွှောကမြထငန်ဲ့၊ ငါက တခါမှ ကြည့်ဖြူးတာ မဟုတတ်ော့ မသိဘူး ”

“ အင်းပါ အင်းပါ၊ ကနွောကြ ဘာပြောလို့လဲ စိတခြွ စိတခြွ ငှားလာမယ် ”

ကနွောကြ ပြုံးပြီး ပြနပြှောတော့

“ နင် နောြ နင် နင် နင့အြပြုံးကို ငါမသိဘူးများ မှတန်လေား ”

သူပြောမှ ကနွောြ တဟားဟားနဲ့ ရယဖြစ်တော့တယ်၊ ကနွောရြယတ်ော့ သူလည်း ရယတ်ယ်။ ထုံးစံအတိုင်း ညနစေောင်းတော့ ကားက ကြပတ်ယ်။ ဒီတခါတော့ ကားပေါမြှာ ကနွောကြ မမရဲ့ တရားဝင် အထောကတ်ောြ၊ မမကို အတင်းဆှဲကပပြှီး အားမနာပါးမနာ ထောကပြဈလိုကတ်ယ်။ မမက ပြုံးပြုံးလေးနဲ့ အတင်းတိုးကပပြှီး ခံတယ်။ ဟီး ဟီး ကောင်းလိုကတ်ာ၊ ကားစီးလို့။

“ တွေ့လား ဟိုရှေ့နားက အိမ် ”

ခွံနဲ့ဝင်းနဲ့ အိမတ်ှခညွြေးမို့ ရပကြှကကြ လူရှင်းတယ်။ စပစြုပြီး သူများ ဘာလုပတ်ယဆြိုတာ လိုကကြှည့တ်ဲ့သူမရှိ၊ အတောပြေါ့။ မမက သူ့အိပထြဲမှာ ပါလာတဲ့ သော့နဲ့ ခွံတံခါးဖြင့တ်ယ်။ ကနွောကြ ခပတ်ညတ်ညန်ဲ့ သူ့ဘေးမှာ။

“ သူတို့က သော့တဈစုံ မမတို့အိမမြှာ ထားထားတာလေ၊ အရေးကြုံရင် သုံးလို့ရအောငတ်ဲ့ ”

အရေးထဲ မမက သူသော့ ဘယကြရကြောင်း ပြောပြနသေေးတယ်၊ ကနွောကြတော့ အိမထြဲ မှနမြှနရြောကခြငွလြှပြီ၊ ကားပေါမြှာကတည်းက ရှလာတာမို့လား၊ အခု စရံနည်းနည်းသပရြ နည်းလား ဆိုတဲ့ အတွေးနဲ့ပေါ့။ ခွံတံခါးကို ဖြင့ြ၊ ပြနပြိတ်၊ ပြီးတော့ အိမတ်ခါးကိုဖြင့်၊ အိမတ်ံခါးကလည်း ၂ ဆင့တ်ောင်၊ သော့ဖြင့်နတေဲ့ မမကိုကြည့်ပြှီး ကနွော့ရြငကြ တဒုန်းဒုန်းနဲ့။ ဟော ရှှတေံခါးကြီး ပြင့သ်ှားပါပြီ ခငဗြွား။

“ ဒါ သူတို့အိမ် ”

“ လာ မမ ”

မမစကားမဆုံးခင် မမကို လကဆြှဲလို့ အိမရြှေ့က ဆိုဖာပေါြ အတူသှားထိုငလြိုကပြှီး မမကို အသာဖကလြိုကတ်ယ်။

“ ဘာကဲအုံးမလို့လဲ၊ တောကြှာ ပြနလြာတာ နောကကြနွအေုံးမယ် ”

“ ဟဲ ဟဲ မမကလည်း စရံနည်းနည်းသတသ်ှားမလို့ပါ၊ မမကိုယမြှှေးမှှေးလေးကို တခါမှ ကောင်းကောင်း မရှူရသေးဘူး ”

ပြောပြောဆိုဆို မမပါးပြငပြေါြ နှာခေါင်းတငလြိုကတ်ယ်။

“ အား မှှေးမှမှှေးဘဲကြာ ”

တဖကန်ဲ့ အားမရ၊ ၂ ဖကလြုံး ဘယပြှနည်ာပြန်။ မမက ပြုံလို့ မကြလြုံးလေးမှိတပြှီး ခေါင်းလေး မော့ထားတယ်။ ဘယန်ှဈကြိမမြှန်းမသိ ဘယပြှနည်ာပြန် တရှှတရြှှတ် နမ်းအပြီးမှာ ဖူးနတေဲ့ မမနှုတခြမ်းပေါြ ကနွော့ြ နှုတခြမ်းက ကသွှားတော့ မမဆီက အင်းဆိုတဲ့ အသံသဲ့သဲ့နဲ့ ကနွော့ြ ရငခြှငထြဲ ယိုငကြလွာပြီး မမလကကြ ကနွော့လြညတ်ိုငကြို သိုင်းဖကလြိုကတ်ယ်။

ပထမ စစချင်ြးဆိုတော့ ၂ ယောကစြလုံး ရုတတ်ရကြ အဆငမြပြေ၊ နှုတခြမ်းအစုံကို ဟိုပြောင်းလိုကြ ဒီရှှေ့လိုကြ ဟိုလိုလုပလြိုကြ ဒီလိုလုပလြိုကန်ဲ့ တဈယောကန်ဲ့ တဈယောကြ စမ်းတဝါးဝါး စခန်းသှားအပြီးမှာတော့ နောကဆြုံးမှာ ကံအားလွောစြှာဘဲ အံဝငဂြှငကြွ ဖြစ်သှားပါတော့တယ်။

အဲ့ဒါနဲ့ တဈယောကန်ဲ့ တဈယောကြ ပိုသချောအောင် မှဲနတေဲ့ နှုတခြမ်းအစုံကို ဖြုတလြိုကြ တပလြိုကန်ဲ့ ခဏခဏ လေ့ကငွ့န်မေိတော့တယ်၊ အံဝငဂြှငကြွ တပမြိသှားတဲ့အခါတိုင်း မမဆီက အင်းကနဲ ညည်းသံလေးက လေ့ကငွ့မြှုကို ပိုအကြိုးသကရြောကစြသလေိုပါဘဲ။

တောတ်ောကြှာကြာ လေ့ကငွ့အြပြီးမှာတော့ ၂ ယောကစြလုံး မောသှားလို့ မမက ကနွော့ရြငခြှငမြှာ ခေါင်းမှီပြီး မှေးနရင်ေးကနေ

“ ဇောြ သှားတော့လေ တောကြှာ ပြနလြာတာ နောကကြနွအေုံးမယ် ”

“ ပြနတ်ောင် မပြနခြငွတ်ော့ဘူး မမရာ၊ မမက ခစွစြရာ အရမ်းကောင်းတာဘဲ ”

“ ခဏတော့ ပြနလြိုကပြါ ဇောရြာ နောြ၊ ပြနပြှောထားတော့ ဇောလြည်း ဒီမှာနရတော စိတအြေးတာပေါ့၊ ပြနလြာမှ ဇော့သ်ဘော၊ စိတကြှိုကြ သဘောရှိ ဟုတပြလား ”

မမက ကနွော့ရြငဘြတကြို သူ့လကန်ဲ့ ပြတကြစားရင်း ပြောတယ်။

“ ခဏလောကျ နပေါရစအေုံး မမရာ၊ ၅ မိနဈ ၅ မိနဈ ”

“ အင်း ”

ကနွော့အြပြောကို မမကထောကခြံတဲ့ အနနေဲ့ အင်းလိုကပြှီး မကြလြုံးလေးအသာမှိတလြို့ ကနွော့ရငခြှငကြနေ ခေါင်းလေးမော့ပေးတယ်။ နှုတခြမ်းအစုံက အံဝငဂြှငကြွ ပြနတ်တသ်ှားပြနတ်ယ်။

“ အင်း . ”

မမဆီက ဆှဲလှဲသံလေး။ ၅ မိနဈပြည့လြို့ ကတိအတိုင်း ထွကသ်ာလာရတယ်၊ စိတကြ မမဆီမှာဘဲ ကနွခြဲ့တော့တယ်။ ပြနလြာမှ ဇော့သ်ဘောတဲ့။ စိတကြှိုကတ်ဲ့ ဟီးဟီး။ အဲ အဲ မမက နငန်ဲ့ ငါနဲ့ပြောလိုကြ၊ ညကတော့ ငါ့ကိုခေါတ်ာ သူတဲ့။ အခုလည်း နငန်ဲ့ငါနဲ့ ပြောနရောကနေ ဇောဖြစ်သှားပြနပြှီ၊ အင်းလေ ဘယလြိုခေါခြေါြ ဘယလြိုပြောပြောပေါ့၊ ငါက ငါဘဲဟာ။ တွေးရင်း အိမကြို အမှနဆြုံးနည်းနဲ့ ရောကအြောင် ပြနဖြို့ ကြိုးစားလိုကတ်ယ်။

အခုနမွေား အကစြီးဒင့ဖြစ်ပြီး သသှေားလို့ကတော့ မမနားက ကြှတမြှာမဟုတ်။ အိမပြှနပြှီး မမေေ့ကို ၂ ရကလြောကြ သူငယခြငွြးအိမ် သှားအိပမြယ် ဆိုတာ ပြောလိုကတ်ယ်၊ ဒါက ဒီလောကအြရေးမကြီး ခါတိုင်းလည်း ဒီလို ထွကန်ကြေ။

အရေးကြီးတာက မမမှာတဲ့ ဗီဒီယို၊ ဝါသနာအရ စုဆောင်းတတတ်ဲ့ သူငယခြငွြး တဈယောကဆြီ ပြေးပြီး သှားငှားရတယ်။ အရေးထဲ ဒီကောငကြ လဘကရြညဆြိုင် သှားတယဆြိုလို့ လိုကရြှာရသေးတယ်။ လဘကရြညဆြိုငမြှာ လကေောင်းနတေဲ့ သူငယခြငွြးကို တောင်းတောင်းပနပြန် ဆှဲ ခေါပြှီး သူ့အိမမြှာ သူစုဆောင်းထားတွေ သှားယူရတယ်၊ သူက ကောင်းတယလြို့ ညှှန်းတာတွေ လိုရမယရြ ၁၀ ကားလောကြ ဆှဲခဲ့လိုကတ်ယ်။

မမဆီ ပြနရြောကတ်ော့ မှောငစြတောငပြွိုးပြီ။ ခွံတခါးက ခေါင်းလောင်းလေးကို တီးလိုကတ်ော့ အသင့စြောင့န်တေဲ့ မမက အပြေးကလေး လာဖြင့ပြေးတယ်။

“ မောင် ပြနလြာပြီ၊ ရအရေငစြားမလား၊ ထမင်းအရငခြွိုးမလား မောင် ”

တီဗီထဲမှာ လာတတတ်ဲ့ အငှိမ့ထြဲက လူရှှငတ်ောတ်ှလေို ပြုံးပြီး မမ ပြကလြုံးထုတတ်ယ်။ မရယရြပမေဲ့ ကနွော့ရြငထြဲမှာ တကယအြမောပြသှေားတာက အမှန်။ ပြုံးရင်း မမကို တင်းတင်းဖကလြိုကရြင်း

“ မမကို အရငစြားမယ် ”

“ အယ် ဇောကြလည်း ခွှေးတွသေံတွနေဲ့ဟာ၊ ရချိုးလိုကန်ောြ၊ မမတောင် ရချိုးပြီးပြီ၊ မမ ထမင်းပြဲ ပြငထြားလိုကမြယ်၊ ဟင်းတွေ အများကြီးဘဲသိလား ”

မမကို သချောကြည့်လြိုကတ်ော့ မမက သူယူလာတဲ့ ညဝတအြင်ျကြီလေးနဲ့၊ ရငခြငွြးအပပြှီး တအားဖကကြှည့တ်ော့ မမရငသ်ားအိအိလေးက ကနွော့ရြငမြှာ လာကပတ်ယ်၊ သချောပါတယ် အောကကြ ဘာမှမပါတာ၊ မမ အားလုံးအတွကြ အဆငသ်င့ြ ပြငထြားတာပါလား၊

“ ရှှတ် ရှှတ် . . ဟူး အခုမှဘဲ အမောပြသှေားတယ် ”

ဖကထြားရကန်ဲ့ မမပါး ၂ ဖကြ တရှှတရြှှတန်မ်းပြီး အမောဖြလေိုကတ်ယ်။

“ ဒါ မမပြောတဲ့ ညဝတအြင်ျကြီလား ”

မမက ခေါင်းငှိမ့ပြှတော့

“ အောကကြ ဘာမှမပါဘူး မဟုတလြား ”

ပြောလည်းပြော ဖကထြားတဲ့ လကကြ တငပြါးအိအိလေးကို စမ်းလိုကတ်ယ်၊

“ ဟိတ် ”

မမကလန့ပြှီး ဟိတလြို့ အသံပြုရင်း ကနွောစြမ်းတဲ့ လကကြို သူ့လကန်ဲ့ လာကိုငတ်ယ်။

“ ဟီး ဟီး ဘာမှလည်း ပါဘူး ”

“ ကိုယတ်ောြ ဒါကိုဘဲ ကြိုကတ်ာမဟုတလြား ”

“ ဟီး ဟီး ”

“ တဟီးဟီးနဲ့ သဘောခွေ့မနနေဲ့ သှား ရသှေားခွိုးခညွြ၊ ရချိုးခန်း မမလိုကပြှမယ် ”

“ မမပြောတော့ ပြနလြာရင် သဘောရှိဆို ”

“ အာ ကြာ ဇောကြ ခွှေးတွနေဲ့ နံနံကြီး၊ ဒီမှာ သူများက ရချိုးပြီး ဒေါလြေး ရမှေှေးတွနေဲ့ သထားတာ၊ ဒီမှာနမ်းကြည့်ပြါလား ”

မမက ပြောပြောဆိုဆို ရငလြေးကော့ပေးတော့ ကနွော့ြ ငုံ့နမ်းလိုကတ်ယ်။ မှှေးလည်းမှှေး အိလည်းအိ။

“ ဟား . . မှှေးလိုကတ်ာ ”

ဒီလောကမြှှေးပြီး ဒီလောကအြိနတေဲ့ နရောကို နမ်းရတော့ ကနွောြ မနနေိုင်၊ တခါတည်း ထောငလြာပါရော။ အနမ်းရပလြို့ မမကို အတင်းကပအြောင် ဆှဲဖကလြိုကပြှီး မမပေါငကြှားကို ထောငန်တေဲ့ ဟာကြီးနဲ့ ထောကပြှလိုကတ်ယ်။

“ တွေ့လား ”

“ ကဲ ပြနပြှီကြာ၊ သှားရချိုး၊ ထမင်းစားမယကြှာ ပြီးမှ ဇော့သ်ဘော နောြ နောြ လာ လာ ”

မမ အတင်း ဆှဲခေါရြာနောကြ တန်းလန်းတန်းလန်းနဲ့ ပါသှားတယ်။

“ မမ၊ ကနွော့ကြို အရမ်းခစွတ်ာဘဲလား ”

“ ဇောကြလည်း ကိုယ့ကြိုယကြို ဇောလြို့ ပြောစမ်းပါ ”

“ မမကလည်း ကနွော့ကြို နငန်ဲ့ငါနဲ့ ပြောပြီး ”

“ ခစ် ဇောကြလည်း မမက နငန်ဲ့ ငါနဲ့ ပြောမှ အားရတာ၊ အခုလို ခစွစြိတတ်ှေ တကန်တေဲ့ အခွိနမြှာတော့ အဲလိုပြောမလား၊ ဇောလြည်း ကနွောြ ကနွောန်ဲ့ မပြောနဲ့ ဖီးလ် အောကတ်ယ် ”

ထမင်းစားပြီး ၂ ယောကသ်ား ဆိုဖာပေါမြှာ ပူးပူးကပကြပ် တဈယောကန်ဲ့ တဈယောကြ ဖကရြင်း တွတတ်ီတွတတ်ီ ပြောနကြတေယ်။ စကားပြောလိုကြ ညနကေ တတထြားတဲ့ အတတဆြန်းသုံးပြီး တဈယောကန်ဲ့ တဈယောကြ နှုတခြမ်းချင်ြးထပလြိုကန်ဲ့ ကြညန်ူးနရင်ေး ကနွော့စြိတကြ ထိန်းမရတော့

“ မမ အိပခြန်းထဲ သှားရအောငန်ောြ ”

“ အင်း မမကို ခြီ ”

မမက ကလေးလို လကကြမ်းပေးတော့ ကနွောြ ကမန်းကတန်းထပြီး မမကို ခွီဖို့ပြငတ်ယ်။လုံခညွရြှေ့က ထောငန်တေဲ့ ဟာကြီးကို မမမှငတ်ော့ ခစ်ကနဲရယရြင်း

“ ဇောကြတော့ လှနတ်ယကြှာ ”

“ ဟီး . . အဲဒါ မမကြောင့် ”

အရှကပြှေ ရယပြှီးပြောရင်း ထိုငန်တေဲ့ မမနောကကြွောနဲ့ ဒူးအောကြ လကထြိုးပြီး ဆှဲမလိုကတ်ယ်။

“ အိုး ”

မမက မကြှလာဘဲ ကနွောသ်ာ အရှိနလြှနပြှီး မမကိုယပြေါြ ထပလြဲသှားတယ်။

“ ခစ် ခစ် ခစ် ခစ် အားလည်းမရှိဘူး ”

“ အငန်ာဂွီကို အလဟသ မသုံးချင်တ်ဲ့ သဘောပါ မမရ ”

“ ဆငခြှကတေော့ တကယကြောင်း၊ မနိုငရြင် မနိုငဘြူး ပြောတာမဟုတဘြူး ”

ပြောပြောဆိုဆို မမက ထရပတ်ယ်။

“ နိုငပြါတယ် မမရ ကဲ ကြည် ”

ပြောရင်း ထရပတ်ဲ့ မမကို တငပြါးအောကကြ လကန်ှဈဘကန်ဲ့ သိုင်းပြီး ပြေ့ခွီလိုကတ်ယ်။ မမကိုယကြ မှောကတ်ကလြာတယ်၊

“ တွေ့လား ဘယမြှာလဲ အိပခြန်း ”

“ အပေါထြပမြှာ ဒေါလြေးတို့ အခန်းထဲဘဲ သှားမယ် ”

မမကို ခွီပြီး လှခေါးဆီကို ယိုငထြိုးယိုငတ်ိုငန်ဲ့ လွှောကသ်ှားတယ်။ မမက ပြုတမြကအွောင် ကနွော့ြ လညတ်ိုငကြို သူ့လကြ နှစ်ဘကန်ဲ့ တအားဖကထြားတယ်။

စိတထြဲကတော့ ကိုယ့ဟြာကိုယ် အားပေးလိုကတ်ယ်၊ တောင့ထြား ငါ့ကောင် တောင့ထြား နီးပြီလို့၊ဘယလြောကအြားပေးပေး ကီတွကေ လကန်ဲ့ ခါးမှာ စုပြုံပြီး သုံးလိုကရြတော့ အောကကြထောငန်တေဲ့ကောငတ်ောင် ခေါင်းငိုကစြိုကကြသွှားပလားမသိ။ လှခေါးဝရောကတ်ော့ တဆဈခွိုးလှခေါးကို မော့ကြည့်ပြှီး အမောဆို့သှားခိုကြ မမက

“ ကဲပါ ခပြါတော့၊ မမဖာသာတကမြယ်၊ တောကြှာ လှခေါးပေါကြ ၂ ယောကလြုံး ပြုတကြမွှ အခန်းထဲမရောကဘြဲ ဆေးရုံရောကန်အေုံးမယ် ”

ကနွောမြငှင်း၊ မမကို အသာအောကခြလွိုကတ်ော့ မမက ကနွော့လြကမြောင်းကိုဖကပြှီး ပုခုံးပေါခြေါင်းမှီလို့ဘေးက လိုကတ်ကလြာတယ်။

မမပြောတဲ့ ဒေါလြေးတို့ အိပခြန်းဆိုတဲ့ တံခါးကို တွန်းဖြင့လြိုကတ်ော့ဝိုး အပြံစားပါလား၊ တတောငလြောကြ ဆိုဖာ မှေ့ယာကြီးနဲ့ ၂ ယောကအြိပကြုတင်၊ ခွငလြုံအိမမြို့ထငပြါရဲ့၊ခွငထြောငမြရှိ၊ အိပယ်ာခင်းကလည်း အပြံစား၊ ပန်းရောငပြေါမြှာ ပန်းပြင့တ်ှေ နဲ့ ခေါင်းအုံးတွကလေည်း တထောကြီးစီလို့၊ ခွအုံးတဈလုံးကလည်း အလယမြှာ၊ အားလုံး ရကနေအြသင့ြ၊ ကြာအသင့ြ၊ နတသ်မီး အသင့ြ၊ ကောင်းလိုကတ်ဲ့ ငါ့ကံ။

အိပယ်ာကြီးကို ကြည့်ရြင်း ရငတ်ှေ တဒိုင်းဒိုင်းတုနပြှီး ဘေးက မမကို ဆှဲခွီလိုကတ်ယ်။ မမက သာသာကလေး ကနွော့လြကထြဲမှာ စွေ့ကနဲ မှောကပြါလာတယ်။ စောစောကလို မလေးတော့၊ မမကိုယကြ ပေါ့ပေါ့လေး။ ကုတငဘြေးကို ခွလှမြေးကြဲကြီးနဲ့ လှမ်းလာခဲ့တယ်၊ စောစောက ယိုငတ်ိုငယ်ိုငတ်ိုငတ်ောင် ဘယရြောကသ်ှားမှန်းမသိ။

ကုတငဘြေးကိုရောကတ်ော့ အသာလေး မမကို ကုတငပြေါမြှာ လှဲခလွိုကတ်ယ်၊ မမက ကုတငပြေါမြှာ ကနွောြ ခထွားတဲ့ အတိုင်းလဲလို့၊ ညဝတအြင်ျကြီလေးက ဒူးအထကလြောကကြို လှနပြှီးခွထေောကကြ၂ ဖကကြ ဘေးကို ကြေးကြေးလေးစောင်းလို့၊ လကြ ၂ ဘကကြ ကားပြီး အပေါကြို သာသာလေးမှှောကလြို့။

ကနွောြ ကုတငဘြေးမှာ ရပပြှီး မမကို ကြည့်ရြင်း အသိစိတတ်ှေ ပြောကလြာသလိုဘဲ။ ရငတ်ှေ တဒိန်းဒိန်းတုနပြှီး အာခေါငတ်ှေ ပူလာတယ်။ အပူဒဏကြှောင့ြ မကြလြုံးတွလည်ေး တဝင်းဝင်းနဲ့ နီရဲလာသလားတောင် မသိဘူး၊ သကသ်ာလို သကသ်ာငှား တံတွေးကို ဂလုကနဲ မှိုခလွိုကတ်ယ်။ကနွော့ပြုံကိုကြည့်ပြှီး မမက

“ ဘာကြည့်န်တောလဲ မမရှကတ်ယ် ”

လို့ နှဲ့နှဲ့လေးပြောရင်း သူ့မကြန်ှာကို လကဝြါးနဲ့ အုပလြိုကတ်ယ်။ အတောဘြဲဖြစ်သှားတာပေါ့၊ မမ မကြစြိပိတတ်ော့ ကနွောြ ကမန်းကတန်း ဝတထြားတဲ့ စွပကြယွကြို ဆှဲခွှတ်၊ လုံခညွကြို ဂွင်းလုံး ဖြခလွေိုကပြှီး ကုတငပြေါကြ မမဘေးကို ဝုန်းကနဲ ဒိုငဗြင် ထိုးခလွိုကတ်ယ်။

ရကေူးကနထြဲ ဒိုငဗြငထြိုးခလွိုကသ်လို လူက ဘှမ်းဆိုပြီး မမှုတသ်ှား၊ မမကိုကြောပြှီး မမဘေးမှာ လူက မှောကကြှှမှောကကြှှနဲ့ တငန်တယ်ေ၊ မှေ့ယာကြီးက တယကြောင်းတကိုး။ မကြန်ှာကို လကဝြါးနဲ့ အုပပြှီး ရှကန်တေဲ့ မမကို အတင်းလှမ်းဖကလြိုကတ်ော့ မမက လကခြွောင်းလေးဖြဲပြီးလကခြွောင်းကြားက ခိုးကြည့်တ်ယ်။

“ အရမ်းခစွတ်ာဘဲ မမရယ် ”

အာချောကသ်ံကြီးနဲ့ ပြောရင်း အုပထြားတဲ့ လကပြေါကြို နှုတခြမ်းလေး တငလြိုကရြင်း လကကြ မမရဲ့ ညဝတအြင်ျကြီကြယသ်ီးအပေါဆြုံး တဈလုံးကို ကိုငလြိုကပြှီး ဖြုတလြိုကတ်ယ်။

တဈလုံး၊ နှစ်လုံး၊ သုံးလုံး အပြုတမြှာ ခေါင်းထောငကြှည့လြိုကတ်ော့ ဟနတေဲ့ အင်ျကြီအောကကြ အသားဝင်းဝင်းလေး၊ လူက မောသထကြ မောလာသလိုဘဲ၊ အင်ျကြီကို အသာလေး ဆှဲဟပြီး ပေါလြာတဲ့ မို့ဖေါင်းဖေါင်း အသားဝင်းဝင်းလေး ထိပကြ နီရဲရဲ အဖူးလေးကို ပါးစပန်ဲ့ အသာငုံလိုကတ်ယ်။

“ ဟင်း . . . . ဇောရြယ် ”

မမဆီက တီးတိုးအသံနဲ့အတူ မကြန်ှာအုပထြားတဲ့ သူ့လကြ ၂ ဖကကြ ကနွော့ြ ခေါင်းကို လာဖကတ်ယ်။ ကောင်းလိုကတ်ာ၊ ဘယလြိုကောင်းမှန်းမသိ၊ လူမှန်းသိတတကြတည်းက ပထမဆုံး စို့ဖူးတဲ့ ခွိုခွိုဘဲ။ မကောင်းဘဲနပေါ့မလား၊ တပြှတပြှှတန်ဲ့ စို့လို့ကိုမဝ၊ မမဆီက ငှီးသံနဲ့ အတူ `ဇောြ . . နာပြီကြာ´ လို့ တိုးတိုးလေး ကြားလိုကရြတိုင်း တဖကကြို ပြောင်းစို့တယ်၊

ဗိုကကြတင်းမသှား၊ နို့မှ မထွကဘြဲကိုး၊ ၃ – ၄ ခါလောကြ ပြောင်းအပြီးမှာတော့ လကကြ ဖြုတလြကစြကြယသ်ီးဆီ ပြနရြောကသ်ှားပြီး တဈလုံးပြီး တဈလုံး ဆကတ်ိုကဖြှုတပြဈလိုကတ်ယ်။ ဟိုး ရငကြနေ ဒူးလောကထြိ စီတပထြားတဲ့ ကြယသ်ီးတွကေို အကုနဖြှုတအြပြီးမှာတော့ အင်ျကြီက မမကိုယကြနေ ဟပြီး ဘေးကသွှားတယ်။

ခေါင်းထောငကြှည့ဖြို့ ကြိုးစားပမေဲ့ မမလကကြ ကနွော့ခြေါင်းကို အတင်းဖကပြှီး သူ့ရငခြှငထြဲ ဖိထားတာမို့ကြှလို့မရ၊ ဒါကြောင့ြ အားနတေဲ့ လကန်ဲ့ဘဲ တဖြေးဖြေး လိုကစြမ်းရတယ်။ စကားအလှနမြွားတဲ့ ကနွောတ်ို့ ၂ ယောကြ ဘာစကားမှ မပြောဖြစ်၊ အရာရာကို အလုပန်ဲ့ ဘဲ သကသ်ပြနေကြတေယ်။

အမို့တွေ အခွိုကတ်ှေ လှငပြှငတ်ှကေို လကကြ စမ်းရင်းက အောကကြို ဖြေးဖြေးဆင်းလာတော့ နုနုလေးပေါကန်တေဲ့ အမှေးတွစမြေးမိတယ်၊ ဖြဖြလေးညအမှေးတွကေို ပြတကြစားရင်း လကကြို အောကဘြကန်ဲနဲ တိုးစမ်းလိုကတ်ဲ့အခါမှာတော့ ခပခြွှဲခွှဲအရညတ်ှနေဲ့ စိုစွတန်တေဲ့ နရောကို အသာစမ်းမိလိုကတ်ယ်။ စမ်းလည်းစမ်းမိရော မမဆီက အင်းကနဲ အသံထွကလြာတယ်။ အဲ့ဒါဘဲ ဟုတတ်ယ်၊ ဟုတတ်ယလြို့ ပြောချင်တ်ာလားမသိ၊ ခကြခြငွြး ကြားဖူးနားဝနဲ့ ကနွောြ သဘောပေါကသ်ှားတယ်။

မမကိုယပြေါြ အသာတွားသှားပြီး တကလြိုကတ်ော့ အလိုကတ်သိ မမက သူ့ပေါင် ၂ ချောင်းကို အသာကားပေးတယ်၊ ထောငန်တေဲ့ ကနွော့ကြောငကြို အဝမှာ အသာတေ့လိုကတ်ော့ မမဆီက တိုးတိတတ်ဲ့ အသံတဈခု ထွကလြာတယ်။

“ ဇောျ ဖြေးဖြေးနောျ ”

“ အင်း ”

လသေံလေးနဲ့ ပြနဖြှရင်ေး အသာဖိထိုးလိုကတ်ယ်၊ မဝင်၊ ဘယဝြငမြလဲ ထောကထြားတာ အပေါြ နဲနဲ ရောကန်တောကိုး၊ မမက အလိုကတ်သိ အသာလေး သူ့ဖငကြို နဲနဲလေး ကော့ပေးတော့ ကောငလြေးက အပေါကန်ဲ့ အံဝငဂြှငကြွ တည့သ်ှားပြီး စောစောကလို အသာဖိထိုးလိုကတ်ော့ သိသိသာသာဘဲ ခွှဲကြိနတေဲ့ အပေါကလြေးထဲ ကနွော့ကြောငလြေး တဖြေးဖြေး နဈဝငသ်ှားပါတော့တယ်။ မမက သူ့ကိုယပြေါမြှာ မှောကန်တေဲ့ ကနွော့လြညပြင်းကို တအားဖကထြားရင်း မမဆီက

“ အား . . . နာတယ် ဇောရြယ် ”

ဆိုတဲ့ အသံတိုးတိုးလေး ထွကလြာတော့ ဆကမြထိုးတော့ဘဲ အသာရပလြို့ မမကို တအားဖကထြားမိတယ်။ မမဆီက ဟင်း ဟင်း ဟင်း ဟင်း နဲ့ အဖြားတကသ်လို အသံတကသ်ံတွကြေားပြီး ကနွော့ကြို တအားဖကထြားပါရော၊ ဖငကြို အသာကြှလို့ ကောငလြေးကို အသာဆှဲထုတပြှီး ပြနဖြိတယ်၊ အဲလို ၃-၄ ခကြြ လောကအြလုပမြှာ လူက ဘယလြိုမှမနနေိုငတ်ော့၊ ပြီးချင်ခြငွဖြစ်လာပြီး ကမန်းကတမ်း ပြနဆြှဲထုတလြိုကတ်ာနဲ့ ကောငလြေးဆီက ကဉွကြနဲ ကဉွကြနဲဖြစ်ပြီး အရညတ်ှေ တပစွပြစွန်ဲ့ အောကကြ မမအင်ျကြီပေါြ ပန်းကသွှားပါလရော။

ကနွောြ ဘယလြိုမှထိန်းမရ၊ သူများတွပြေောတာ မှနပြှီလားမသိ၊ ပထမဆုံး အကြိမဆြို တပထြှကပြဲတဲ့။ အားရပါးရပန်းပြီးလည်း စိတကြ မကြနပြေ၊ မမကလည်း အောကကြ တဟင်းဟင်းနဲ့ ငှီးတုန်း၊ ဒါနဲ့ စောစောကလိုဘဲ အသာပြနထြိုးထည့လြိုကတ်ယ်။ မမကလည်း စောစောကလိုဘဲ ကနွော့လြညပြင်းကို တအားဖကထြားရင်း တဟင်းဟင်းနဲ့ ငှီးနတယ်ေ။

“ အား နာတယ် နာတယ် ဇောရြယ် နဲနဲလွှော့ နဲနဲလွှော့ ”

ဆိုတဲ့ မမဆီက အသံကြားတိုင်း ပြနထြုတလြိုကြ၊ ပြီးတာ့ ထုံးစံအတိုင်း ပြနဖြိသှင်းလိုကြ၊ သှင်းလိုကြ၊ ထုတလြိုကြ၊ သှင်းလိုကြ ထုတလြိုကန်ဲ့ ကနွော့ဖြငကြ မမကိုယပြေါမြှာ မှင့ခြွီ နိမ့ခြွီ ပုံမှန် စခန်းသှားနရင်ေးကနေ

“ အင်း အင်း ဇောြ ရယ် အင်း အင်း ဟင်း ဟင်း မမ ဘာတွဖြစ်ေကုနလြဲ မသိဘူး၊ အင်း အင်း အင်း အင်း ”

ဆိုပြီး မမဆီက ဗလုံးဗထွေး အသံတွထွကေလြာရင်း ကနွော့လြညပြင်းကို အတင်းဖကရြင်း တငပြါးက ကော့လာပါတော့တယ်၊ အဲဒီမှာ ကနွောလြည်း အလိုအလွောကြ ဖငကြို ခပသ်ှကသ်ှကလြေး အထကအြောကြ လှုပပြေးလိုကတ်ာ မနနေိုငတ်ာ့ဘဲ နောကတ်ခွီ ထပပြှီးချင်လြာပြီး ကမန်းကတန်း ဆှဲထုတလြို့ စောစောကလို မမအင်ျကြီပေါြ ပန်းခလွိုကရြပြနတ်ော့တယ်။ မမတော့ ကနွော့ခြါးကို သူ့ခွထေောကန်ဲ့ ခွထားပြီး ကနွော့လြညပြင်းကို တင်းတင်းဖကလြို့ အသကပြှင်းပြင်းရှူရင်း မှိန်းနပေါတော့တယ်။ ကနွောလြည်း မမကိုယပြေါမြှာ ဟောဟဲ ဟောဟဲ။

၂ ယောကစြလုံး ဟောဟဲ လိုကန်ကြပြေီး တောတ်ောြ ကြာမှ အမောပြလေို့ အတင်းဖကထြားတဲ့ လကကြ တဖြေးဖြေး လွော့ကသွှားပါတော့တယ်။ အဲဒီတော့မှ ကနွောလြည်း မမကိုယပြေါကြ လှိမ့ခြပြှီး အိပယ်ာပေါြ ခွပစ်ေလကပြဈ ပကလြကလြှနမြိပါတော့တယ်။ ၂ ယောကလြုံး စကားမပြောနိုငကြှ။ ခဏနတေော့ မမက

“ ဟင် ဘာတွလေဲ ”

ဆိုပြီး ငုတတ်ုတထြထိုငတ်ော့ ကနွောလြည်း ရောရောငပြှီး မမနည်းတူ ငုပတ်ုတထြထိုငမြိတယ်။

“ ဒါ ဒါ ဇော့ဆြီက အရညတ်ှလေား ”

မမက သူ့အင်ျကြီနဲ့ ပေါငကြ ပနတေေဲ့ အရညတ်ှကေို ကြည့်ပြှီးပြောတယ်၊

“ အင်း ”

ပြီးတော့ ဖငအြောကဖြိနတေဲ့ သူ့အင်ျကြီကို ဆှဲထုတကြှည့လြိုကတ်ော့

“ အီး သှေးတွေ သှေးတွေ´

သှေးစတွေ ပနတေော တွေ့တော့ ထအောတ်ယ်။ ကနွောလြည်း အဲဒီတော့မှ ကိုယ့ဟြာကိုယ် ငုံ့ကြည့်လြိုကတ်ော့ ကနွော့ကြောငလြေးမှာ အနီရောငတ်န်းလေးတွေ။ အဲ့ဒီတော့မှ မမက ပနတေေဲ့ သူ့အင်ျကြီက သှေးတွကေို ကြည့်ရြင်း ဇောရြယလြို့ ဆိုရင်း ငုတတ်ုတထြိုငန်တေဲ့ ကနွော့ရြငခြှငထြဲ ကလွာပြီးတော့ တရှုံ့ရှုံ့ ငိုတော့တာပါဘဲ။ ကနွောြ ဘာပြောရမှန်းမသိ၊ တသိမ့သ်ိမ့ြ ရှိုကန်တေဲ့ မမကြောကုန်းလေးကိုဘဲ အသာပြတပြေးနတေော့တယ်။ တောတ်ောလြေးကြာအောင် မမရှိုကပြှီး တဖြေးဖြေးနဲ့ ရပသ်ှားတော့မှ

“ မမ ”

“ အင် ”

“ ဇော့ကြို စိတဆြိုးသှားပြီလား ”

“ ဘာလို့လဲ ”

“ မမ ငိုလို့လေ ”

“ မမ မသိဘူးကြာ၊ သူ့အလိုလို ငိုချင်လြို့ ငိုတာ၊ ဒီမှာ အကုနလြုံးပပြနေပြေီ၊ ဇောလြုပတ်ာနဲ့ အင်ျကြီလည်း ဝတလြို့မရတော့ဘူး လွှောမြှရတော့မယ်၊ ဒေါလြေးအိပယ်ာတွတေောင် ပကေုနပြလားမသိဘူး ”

ပြောပြောဆိုဆို မမ ကနွော့ရြငခြှငထြဲကနေ အိပယ်ာပေါြ ကြည့်တ်ယ်။

“ ကြည့်ြ ဒီနား နဲနဲကြကသ်ှားပြီ၊ ရနေဲ့ သုတမြှနဲ့တူတယ်၊ လာ ဇောြ ထထ၊ တောကြှာ ကြကန်ရင်ေ ဒေါလြေး ရိပမြိသှားအုံးမယ်၊ မဖြစ်ပါဘူး နောကတ်ခါဆို တဈခုခု ခင်းထားမှနဲ့တူတယ် ”

ပြောပြောဆိုဆို မမက ကုတငပြေါကြဆင်းပြီး ကြကသ်ှားတဲ့ နရောကို သူ့အင်ျကြီအနားစနဲ့ အသာပြတသ်ုတန်တေော့တယ်။ ကနွော့စြိတထြဲက အခုမှ သကပြှင်းခမွိတယ်၊ မမ ပုံမှနပြှနဖြစ်သှားပြီး နောကတ်ခါ အတွကပြါ ထည့စြဉြးစားနတောကိုး။

ကနွောြ ကမန်းကတန်း ကုတငပြေါကြ ခုနဆြင်းပြီး ကိုယလြုံးတီးကြီးနဲ့ ရငဟြောင်းလောင်းပြင့ပြှီး အိပယ်ာကို ကုန်းသုတန်တေဲ့ မမကို လှမ်းဖကလြိုကတ်ယ်။

“ ဇောျ နအေုံးကြာ၊ ဒီမှာ မမရှင်းအုံးမယ် ”

“ ကနွောလြည်း ကူလုပပြေးမယလြေ မမ ”

“ သှားပါ၊ ဇောြ မလုပတ်တပြါဘူး၊ သှား အောကမြှာသှားနေ၊ မမ ဒီမှာရှင်းပြီး လိုကလြာမယ်၊ ဪ ရော့ဒီမှာ ဇော့ြ စွပကြယွန်ဲ့ လုံခညွြ၊ တခါတည်း အရှကလြည်း မရှိဘူး အခုတိ တုံးလုံးကြီး ”

“ မမလည်း ဟင်းလင်းကြီးပါဘဲနောျ ”

ကနွောကြ ကြယသ်ီး ပြနမြတပရြသေးတဲ့ မမအင်ျကြီကို ကြည့်ပြှီး ပြောလိုကတ်ော့ မမက ကမန်းကတမ်း လကန်ှဈဘကန်ဲ့ သူ့ရငဘြတကြို ဆှဲစေ့ပြီး

“ ကောငစြုတ်၊ သှားဆို၊ ရလည်ေးသှားဆေးအုံး ”

ဆိုပြီး ကနွော့ကြို အခန်းထဲက တွန်းထုတလြိုကတ်ယ်။ ရချိုးခန်းထဲဝင် နဲနဲပါးပါး သန့စြငလြိုကပြှီး အိမရြှေ့ ဆိုဖာပေါြ ပြနထြိုငရြင်း လုပစြရာမရှိတာနဲ့ စားပြဲပေါကြ အသင့တ်ှေ့တဲ့ ရီမုဒလြေးကို ကောကကြိုငပြှီး တီဗီဖြင့်လိုကတ်ယ်။

ဖလပ် ဖလပန်ဲ့ တီဗီပြင့်သှားပြီး မှနသ်ားပြငမြှာ ပန်းရောငဝြတထြားတဲ့ ခပခြွောချော မိန်းမကြီးတဈယောကြ စားပြဲမှာ ခပတ်ညတ်ညန်ဲ့ ထိုငပြှီး လကထြဲက ကိုငထြားတဲ့ စာရှကကြို ဖတပြှနတော တွေ့လိုကရြတော့ စိတထြဲက ဪ သတင်းတောင် လာနပြေီဘဲ တခွားလည်း ကြည့်စြရာမရှိဆိုတော့ သူဖတပြှနတောဘဲ နားထောငရြင်း ဆိုဖာပေါြ ခေါင်းတငရြင်း မှိန်းနလေိုကတ်ယ်၊ ပငပြန်းသှားတယမြို့လား။

ခဏလောကအြကြာမှာ ခွသေံကြားလို့ လှမ်းကြည့်လြိုကတ်ော့ မမ အပေါကြ ဆင်းလာတာ တွေ့လိုကရြတယ်၊ ပေါငလြညလြောကရြောကတ်ဲ့ အနီရောငတ်ီရှပလြို ခေါင်းစွပ် အင်ျကြီပြပြကြီးနဲ့ မမက တမွိုးခစွစြရာကောင်းနပြနေရြော၊ မမက ကနွော့ဆြီ တန်းမလာဘဲ နောကဖြေးဘကဝြငသ်ှားတယ်။ ကနွောလြည်း မှိန်းလကစြနဲ့ ဆကမြှိန်းနလေိုကတ်ာပေါ့။ နောကဘြကဆြီက ဂလုံ ဂလှမ် ဆိုတဲ့ အိုးခွကသ်ံ သဲ့သဲ့ကြားအပြီးမှာ

“ ဇောျ ရော့ ဒီမှာ ”

“ ဘာလဲ မမ ”

“ နို့ကြကျဥ ပူပူလေး ”

ခစွစြရာကောင်းလိုကတ်ဲ့ မမ၊ ဘယသ်ူသငပြေးလိုကလြဲ မသိ၊ အဲဒါပြီးရင် နို့ကြကြဥ သောကရြတယဆြိုတာ၊ ကနွောကြ ခွကကြို လှမ်းယူလိုကတ်ော့ မမက ကနွော့ဘြေး ဝငထြိုငတ်ယ်။ နဲနဲပူသေးတာမို့ မသောကသ်ေးဘဲ ခွကကြို စားပြဲပေါလြှမ်းတငလြိုကပြှီး ဘေးမှာလာထိုငတ်ဲ့ မမကို အနားအတင်း ဆှဲကပလြို့ ခွထေောကပြါ ကနွော့ပြေါငပြေါြ ဆှဲတငထြားလိုကပြှီး လှမ်းဖကထြားလိုကတ်ယ်။

“ မမ ”

“ အင် ”

“ စောစောက ကောင်းလား ”

“ သိဘူး ”

“ ပြောပါ မမကလည်း ”

“ တကယ် မသိတာ ဇောရြ၊ မမစိတထြဲ ဘာဖြစ်လို့ ဖြစ်သှားမှန်းကို မသိတာ၊ တကိုယလြုံး ထူပူပြီး ဘာမှကို မသိတော့တာ ”

“ တကယလြား မမ ”

“ အင်း တကယ် ”

“ ဒါဆို မမသိအောင် နောကတ်ခေါကလြောကြ ထပလြုပမြှနဲ့ တူတယ် ”

“ အမလေး နိုငသ်ေးလို့လား ဆရာကြီးရဲ့ ”

“ ဒီမှာလေ မတွေ့ဘူးလား မမပေးတဲ့ ဆေးတဈခွကျ ”

ပြောပြောဆိုဆို မမပေးတဲ့ နို့ခွကကြို ကောကကြိုငလြိုကတ်ယ်။

“ ဇောဟြာလေ ”

ပြောရင်း ကနွော့လြကမြောင်းပေါြ မှီခလွိုကတ်ယ်။

“ ဪ . . ဇောြ . . ဇောယ်ူလာတဲ့ ဇာတကြား ကြည့်ရြအောငလြေ ”

ဪ ဟုတသ်ား၊ မေ့နလေိုကတ်ာ၊ ကမန်းကတန်းထပြီး ကနွော့အြိပထြဲက ဗီစီဒီအခွတွေေ သှားယူလာပြီး မမကို လှမ်းပေးလိုကတ်ယ်။

“ အများကြီးပါလား ”

မမက လှမ်းယူရင်း ပြောတယ်။

“ လိုရမယရြပေါ့၊ သူငယခြငွြးဆီက သှားဆှဲလာတာ ”

“ ဇောြ အားလုံးကြည့်ပြှီးပြီလား ”

“ ဟငအြင်း တဈကားမှ မကြည့်ရြသေးဘူး ”

“ ယုံပါလိမ့မြယ် အားကြီး ”

မမက မကြစြောင်းထိုးရင်း ပြောတယ်။

“ တကယပြါ မမရ၊ အခုယူခဲ့တဲ့ ကားတွေ မကြည့်ရြသေးဘူး၊ အရငကြတော့ နဲနဲပါးပါး ကြည့်ဖြူးတာပေါ့ ”

“ နဲနဲပါးပါးတော့ မဖြစ်နိုငပြါဘူး၊ လူကို လုပလြိုကတ်ာများ ဖြောင့လြို့ ”

“ ဟော ဟော ပေါပြှီ၊ စောစောက မေးတော့ ဘာမှမသိဘူးဆို ”

“ သှား . . မမပြောတာက မမကသာ ဘာမှမသိလိုကတ်ာ၊ ဇောလြုပလြိုကတ်ာ ဖြောင့လြို့ လို့ပြောတာ ”

“ ဇောလြုပတ်ာလည်း မဖြောင့ပြါဘူး မမရ၊ မဖြောင့ဘြူးထငလြို့ မမကို မေးတာပေါ့ ”

“ ဖြောင့ပြါတယ်၊ ဖြောင့လြို့ပေါ့၊ ဟှန်း မပြောလိုကခြငွဘြူး ”

“ ကဲ ကဲ ဒီတခေါကြ ၂ ယောကစြလုံး ပိုဖြောင့သ်ှားအောင် ပညာယူတဲ့ အနနေဲ့ ဗီဒီယိုကြည့်ပြှီး လုပမြယ်၊ ဟုတပြလား ”

“ အင်း ဘယကြားကြည့်မြလဲ ”

“ မမရှေးလေ ”

“ မရှေးတတပြါဘူး၊ ဇောရြှေး၊ ဇောတ်ို့ယောကြြားတွကေ ပိုသိတယ် ”

“ အားလုံး အတူတူပါဘဲ မမရာ၊ ကဲ ကဲ ဒါကြည့်ရြအောင် တွေ့လား ဒီကောငမြလေးက မမနဲ့တူတယ် ”

“ ဘာတူလဲ မတူပါဘူး၊ မတွေ့ဘူးလား သူက အယစြတုံကြီး ”

မမက ကာဗာက ပေါန်တေဲ့ ရငသ်ားကြီးကို လကန်ဲ့ ထောကပြှပြီးပြောတယ်။

“ ရုပခြငွြးနဲနဲဆငတ်ာကို ပြောတာပါ၊ အဲဒါကြီးကတော့ . . ပြပါအုံး ကနွောြ ယှဉကြှည့အြုံးမယ် ”

ပြောပြောဆိုဆို လကကြ မမဝတထြားတဲ့ တီရှပပြှပြကြီးရဲ့ လညပြေါကကြယွကြယွကြှီးကို လကန်ဲ့ ဆှဲဟပြီး လှမ်းကြည့်လြိုကတ်ော့

“ ဟိတ် စောစောက မှငပြှီးသားနဲ့ ”

မမက လကန်ဲ့ လှမ်းပိတရြင်း ပြောတယ်။

“ စောစောက မှငတ်ာကတော့ မမက သေးတာပေါ့၊ ဒါပမေဲ့ ကနွောစြို့လိုကလြို့ အခု ကြီးများလာမလားလို့ ကြည့်တ်ာ ”

“ သှား ခကြခြငွြးလကင်င်းကြီး ကြီးမလား ”

“ ကြီးချင်ကြှီးလာမှာပေါ့၊ မယုံပါဘူး ပြ ”

“ လုပမြနနေဲ့၊ ကြည့်ခြငွရြင် ကြည့်ခြငွတ်ယပြှော၊ တွေ့လား ”

မမက စောစောက ကနွောဆြှဲဟတဲ့ အင်ျကြီလညပြေါကကြို သူ့ဟာသူ ဟပြီး ပြတယ်၊ ကနွောကြ ချောင်းကြည့်လြိုကတ်ော့ လုံးလုံးဝန်းဝန်းလေးက ပုံမှန်။

“ အင်း ဟုတသ်ားဘဲ ”

ပြောရင်းလကကြ ရငသ်ားဆီရောကသ်ှားတော့

“ သှား သှား အခွသှေားဖြင့ြ၊ ညာတာပါတေးနဲ့ လာမလုပန်ဲ့ ”

ဆိုပြီး အတင်းတွန်းလှှတတ်ော့ ပြေးပြီး အခွသှေားဖြင့တ်ယ်။ ကမန်းကတမ်း အပြေးပြနလြာပြီး စောစောက ထိုငသ်လို မမကို ပြနဆြှဲဖကလြိုကရြင်း

“ မမ တခါမှ မကြည့်ဖြူးဘူးလား ”

“ ကြည့်ဖြူးပါဘူးတောြ၊ လူကို ဇော့လြိုမွိုးများ အောကမြေ့နလေို့လား ”

“ အခု ဘာလို့ကြည့်လြဲ ”

“ မကြည့်လြို့ရမလား၊ ဇောန်ဲ့ ဒီလိုနမှတေော့ ဒါမွိုးက သိထားရတော့မှာပေါ့၊ ဒါ ဇော့ကြှောင့် ”

ပြောရင်းဆိုရင်းနဲ့ ဇတလြမ်းက စပါရော။ ထုံးစံအတိုင်း အခန်းထဲက မင်းသမီးဆီ မင်းသားက ဝငလြာတယ်၊ စကားနဲနဲ ပြောတယ်၊ ပြောရင်းဆိုရင်းနဲ့ တီးလုံးလေးစပြီး ဟော တဈယောကန်ဲ့ တဈယောကြ ဖကပြှီးနမ်းပါရော၊ အနမ်းက စောစောက ကနွောတ်ို့ နမ်းသလိုမဟုတ်။ ပါးစပကြှီးဟပြီး လွှာလွှာချင်ြး ဓားခုတသ်လို နမ်းနတောကြည့်ပြှီး မမက

“ အဲတောျ သူတို့နမ်းတာကြီးကလည်း ”

“ ဟီး ဟီး ဘာဖြစ်လို့လဲ မမ ”

“ အသဲယားစရာကြီး ”

“ လာ စမ်းကြည့်ရြအောင် ”

“ မစမ်းသေးပါဘူး၊ သချောကြည့်ပြှီး သချောမှတထြား ”

“ မမလား မှတထြားလေ ”

မမက စိတဝြငတ်စား ကြည့်န်တယ်ေ၊ ကနွောကြ မမကို ဖကထြားရင်း လကကြ ဟိုပြတဒြီပြတ်။

“ အဲတော့ ”

ကြည့်ရြင်းတန်းလန်း မင်းသားက ထိုငခြပြှီး မင်းသမီး အတွင်းခံဆှဲခွှတလြို့ ပေါလြာတဲ့ ပြူးတူးပြဲတဲကြီးကို အတင်းဖြဲပြီး ပြတပြှတပြှတပြှတန်ဲ့ လကြတ်ော့ မင်းသမီးက ဖီလငတ်ှေ အလိပလြိုကတ်ကပြှီး သူ့ဟာကြီးကို ကော့ကော့ခံလို့ တအီးအီး တအားအား နင်းကနအြောပြါရော။

မမလည်း အဲ့ဒါကို ကြည့်ပြှီး ပါးစပကြ အဲတော့လို့ တဈလုံးထဲ ထွကလြို့ မကြည့်ရြဲသလို ကနွော့ြ ရငခြှငထြဲ မကြန်ှာအပပြှီး ကနွော့ကြို အတင်းဖကရြင်း မကြစြိကို စုံမှိတထြားတော့တာဘဲ။ ကနွောကြ မမဖြစ်ပုံကို ကြည့်ရြင်း ပြုံးပြီး

“ ဘာဖြစ်လို့လဲ မမရ ”

“ ဟငအြင်း ဟငအြင်း ညဈပတတ်ယ် ”

“ မပတပြါဘူးမမရ၊ မတွေ့ဘူးလား ဟိုမှာ မင်းသမီးက ကောင်းလှန်းလို့ ”

“ သှား ဇောန်ောြ ဇောြ ”

မမက ကနွော့ရြငဘြတကြို သူ့လကသ်ီးနဲ့ ဖြဖြလေးထုပြီးပြောရင်း တီဗီကို ချောင်းကြည့်တ်ယ်။ ဟော မင်းသမီးအလှည့ြ၊ မင်းသမီးက မင်းသားဘောင်းဘီ ဇဈဆှဲဖြုတလြို့ လကန်ဲ့ နှိုကပြှီး အတွင်းက ရှညရြှညမြှောမှောကြီးကို ဆှဲထုတလြိုကတ်ယ်။ ပြီးတော့ ပါးစပဝြမှာ တေ့ပြီး လကြ ၂ ဖကန်ဲ့ စုံကိုငလြို့ လေးငါးဆယခြကြလြောကြ ရှေ့တိုးနောကင်င် ပြတကြစားပြီး ထွားကြိုင်းလာတဲ့ ခေါင်းကြီးကို ဖမ်းငုံလိုကတ်ယ်။

“ အမလေး ဟငအြင်း ဟငအြင်း ပိတတ်ော့ ပိတတ်ော့ ”

“ ကြည့်ပြါမမရဲ့၊ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး ”

“ ဟငအြင်း မကြည့်ရြဲ တော့ဘူး ကြောကစြရာကြီး ”

“ ဘာကြောကစြရာရှိလို့လဲ မမရ၊ ဒီကားတွကေ ဒီလိုဘဲ လုပကြှတာဘဲဟာ ”

“ ဟငအြင်း လူလို သူလိုလည်း မဟုတဘြူး ”

“ ဪ မမကလည်း ဒါက ကြည့်လြို့ကောင်းအောင် တမငပျိုပြထားတာပေါ့၊ ကြည့်ရြင်းနဲ့ မမကြည့်ရြဲသှားလိမ့မြယ် ”

ကနွော့အြားပေးမှု့နဲ့ ကနွော့ြ ရငခြှငထြဲမှာ မှေးလို့ တီဗီကို အသာခိုးကြည့်ရြင်း မမ ကြည့်ရြဲသှားတယ်။ ကနွောကြတော့ တကိုယလြုံးကို တင်းတင်းဖကလြို့ မမရဲ့ ရငသ်ားလေးပြတလြိုကြ၊ ပေါငလြေးပြတလြိုကန်ဲ့ အားပေးနရတောပေါ့။ တခကြတ်ခကြြ ကောင်းခန်းရောကတ်ိုင်း မမရဲ့ လကတ်ှကေ ကနွော့ကြို ညှဈညှဈပြီး အသိပေးနသလေိုလိုပါဘဲ။ တခါတခါကြည့်ရြင်း ပါးစပကြ တဟင်းဟင်းနဲ့ မမ ဘာဖြစ်မှန်းမသိ။ ပထမပိုင်း ပြီးသှားတော့ မမက

“ သှားလဇေောျ ဒုတိယပိုင်း သှားပြောင်းလေ ”

အခွသှေားမလဲဘဲ သူကို ဟိုကိုငဒြီကိုငလြုပန်တေဲ့ ကနွော့ကြို အတင်းခိုင်းတယ်။ မမ ကြည့်ရြဲသှားပြီ။ အင်း ကြည့်ရြဲသှားပြီဆိုတော့ ကမန်းကတမ်း မမပေးထားတဲ့ နို့ခွကကြို ကောကကြိုငပြှီး လကကြနွြ နို့ကို တစကမြှမကနွအြောင် ကောကမြော့လိုကတ်ယ်။

“ ကဲ လုပင်န်းစဖို့ အခွိနတ်နပြှီ ”

ဒုတိယပိုင်းပြီးပြီးချင်ြး ကနွောြ ကမန်းကတမ်း ထိုငရြာကထလို့ မမလကကြို ဆှဲထူရင်း ပြောလိုကတ်ယ်။

“ ဘာ လုပင်န်းစဖို့လဲ ”

“ ပညာယူတဲ့ အစီအစဉြ ပြီးဆုံးသှားတော့ လကတ်ှေ့အသုံးခမွှုကဏျဍ ရောကလြာပြီလေ မမ ”

“ သူတို့လို အရမ်းအရမ်း မလုပဘြူးနောြ ”

“ အရမ်းအရမ်းဆိုတာ ဘာကိုပြောတာလဲ မမ ”

“ သှား သိဘူး ”

မမက ပြောရင်း ထရပတ်ယ်။

“ တခါတည်း မီးတွေ အကုနပြိတခြဲ့တော့မယ်၊ အိပတ်ော့မှာဘဲဟာနောြ ဇောြ ”

“ အင်း အင်း ”

မီးတွပေိတပြှီး မမကို လကဆြှဲလို့ အပေါထြပ် တကလြာခဲ့တယ်။ အပေါကြိုရောကတ်ော့

“ ခဏ ရအေိမ် ဝငလြိုကအြုံးမယ် ”

ဆိုပြီး မမက ရချိုးခန်းဘကထြှကသ်ှားတော့ ကနွောလြည်း စောစောက အိပခြန်းထဲ ဝငလြာခဲ့တယ်။ အံမယ် မမက အိပယ်ာခင်းပေါမြှ မုဒုံစောင် တဈထညကြို ထပခြင်းထားတာပါလား။ ကုတငပြေါြ ဝုန်းကနဲ ခုနတ်ကပြှီး မမလာတာ စောင့န်လေိုကတ်ယ်။ ဝငလြာတော့ မမက မီးကြီးကို ပိတပြှီး ညအိပမြီးသေးသေးလေးကို ဖြင့လြိုကတ်ယ်။ ပြီးတော့ အိပယ်ာပေါြ အသာ တငပြလငလြှဲ ဝငထြိုငလြိုကတ်ယ်။

မီးမှိနမြှိနလြေး အောကမြှာ မမဟာ . . အင်း ဘယလြိုပြောရမလဲဆိုတော့ . . သိတော့ဘူးဗွာ၊ အရမ်းခစွစြရာကောင်းတာဘဲ သိတော့တယ်။

“ မမ ”

လှမ်းခေါရြင်း မမကို လှမ်းဆှဲတော့ မမက အလိုကသ်င့လြေး ကနွော့ြ ရငခြှငထြဲ လဲကလွာတယ်။

“ အင် ဘာလဲ ”

“ ဘယကြစရငကြောင်းမလဲ ”

“ သိဘူးကြာ မမရငတ်ှေ အရမ်းတုနန်တယ်ေ ”

ဖကထြားတဲ့ မမကို ရငခြှငအြောကြ ဆှဲသှင်းပြီး အပေါကြ မိုးလိုကတ်ယ်။ မမက ပကလြကလြေး၊ ကနွော့ြ ကိုယတ်ခွမ်းက မမကိုယပြေါမြှာ။ မီးရောငမြှိနမြှိနအြောကမြှာ မမရဲ့ လှခကြကြတော့ စကစြကယ်ို။

“ ဘာကြည့်န်တောလဲ၊ သှား မကြည့်န်ဲ့ ”

“ သှားကိုမကြည့်ပြါဘူး၊ ဒီမှာ မတွေ့ဘူးလား လူကို ကြည့်န်တော ”

ပြောရင်း ဖကထြားတဲ့ ကိုယလြုံးလေးကို တင်းတင်း ဆှဲဖကလြိုကရြင်း မကြလြုံးပါပြူးပြီး ခေါတ်ောကြည့်ြ ကြည့်ပြှလိုကတ်ယ်။ ဒီတော့ မမက ပါးစပကြ အီးကနဲ အသံထွကရြင်း မကြစြိမှိတလြိုကတ်ယ်။

“ ပါးစပဟြလေ မမ၊ လွှာလေးကို နမ်းကြည့်မြလို့ ”

“ ဇောန်ောြ အတတဆြန်းမလို့လား ”

“ အတတမြဆန်းပါဘူး မမကလည်း ဘယလြိုလဲ သိချင်လြို့ ”

“ အဲ့ဒါ အတတဆြန်းတာပေါ့ ”

“ ပါးစပဟြလေ မမ ”

ကနွောြ့နှုတခြမ်းက မမနှုတခြမ်းကို မထိတထိလေး ပြတရြင်း ထပတ်ောင်းဆိုလိုကတ်ယ်။ မသိမသာလေး မမနှုတခြမ်းအစုံက ဟလာတော့ ကနွော့န်ှုတခြမ်းကို အသာတေ့ပြီး ကနွော့လြွှာနဲ့ မမလွှာကို စမ်းထိကြည့်လြိုကတ်ယ်၊ မမကလည်း မသိမသာလေး အကဲစမ်းသလို သူ့လွှာနဲ့ ကနွော့လြွှာကို ထိကြည့်တ်ယ်။

“ ကောင်းတယန်ောြ မမ ”

“ ဇောကြလည်းကြာ ”

ဗလုံးဗထွေးနဲ့ မမဆီကအသံ မသဲမကြဲ ကြားလိုကရြသလိုပါဘဲ။ တခကြြ နှစ်ခကြြ အကဲစမ်းသလို ထိကြည့်ပြှီး သာသာလေး ဟနတေဲ့ မမအောကန်ှုတခြမ်းလေးကို ကနွောြ သာသာလေး ဆှဲစုတလြိုကတ်ယ်။

“ အင်း ”

ဆိုပြီး မမ ကနွော့ကြို သိုင်းဖကလြာတယ်။ ခဏကြာတော့ အရှိနရြလာပြီး တဈယောကကြိုတဈယောကြ ပါးစပထြဲ ဝငလြာတဲ့ အရာတွေ မှနသ်မွှ အလှတမြပေးဘဲ ဆှဲစုပတ်ော့တာပါဘဲ။ မမပါးစပထြဲ ကနွော့လြွှာကို ထိုးပေးလိုကတ်ာတဲ့ မမက အလှတမြပေးတော့ဘဲ ဖမ်းစုပတ်တလြာတယ်၊ မမရဲ့လကန်ှဈဘကကြ ကနွော့ကြွောကို သိုင်းဖကရြုံတငမြကတော့ဘဲ လကမြောင်းတွကေိုပါ သူ့လကန်ဲ့ ခပတ်င်းတင်း ဖြစ်ညှဈလာတယ်။ အသံကလည်း တအင်းအင်းနဲ့၊ တောတ်ောလြေးကြာတော့ ၂ ယောကစြလုံ တောတ်ောြ မောသှားတယ်။ ခဏနားရင်း

“ သူတို့နည်းက ကောင်းသားဘဲနောျ မမ ”

“ သှားကြာ ဇောကြလည်း ဘာတွပြေောနတောလဲ ”

“ မမကလည်း ကောင်းလို့ကောင်းတယ် ပြောတဲ့ဟာ၊ မမက မကောင်းလို့လား ”

“ မောတယ် ”

“ မောပမေဲ့ ကောင်းတယလြေ မမ၊ ဒီအင်ျကြီကြီး ခွှတလြိုကပြါအုံး ”

ပြောရင်း မမဝတထြားတဲ့ တီရှပပြှပြကြီးကို ဆှဲခွှတတ်ော့ မမက ဖငလြေး အသာကော့ပြီး ကြှပေးတယ်။ ဟိုတွန်းဒီဆှဲနဲ့ အင်ျကြီလည်း ကိုယန်ဲ့ ကြာသှားရော ပေါလြာတဲ့ ရငသ်ားလေးကို အသာဖမ်းဆုပလြိုကတ်ယ်။

“ အိနတောဘဲ ”

ပြောလည်းပြော လကကြ ဖြဖြလေး ညှဈပေးလိုကြ အသာပြတကြစားပေးလိုကြ လုပတ်ော့ မမက ကော့လာတယ်။

“ ဇောကြလည်းကြာ ဘာတွေ လွှောကလြုပန်တောလဲ ”

မပြင့တ်ပြင့န်ဲ့ မမက တိုးတိုးလေးပြောတယ်။ ထောငန်တေဲ့ နို့သီးလေးကို အသာကိုငလြိုကတ်ော့ မမက အင်းကနဲ ငှီးတယ်။ ကနွောြ မနနေိုငတ်ာ့ မမရငခြှငထြဲ မကြန်ှာအပလြိုကတ်ယ်။ အလိုအလွောကြ ထောငန်တေဲ့ နို့သီးလေးက ပါးစပထြဲ တန်းဝငသ်ှားတော့တာပါဘဲ။

“ အီး အီး အင်း အင်း အီး ”

မမဆီက ဘာမှန်းမသိတဲ့ အသံတွေ ထွကလြာပြီး ကနွော့ခြေါင်းကို အတင်းလှမ်းဖကတ်ော့တာတာဘဲ။ မမရငခြှငထြဲမှာ ကနွော့န်ှုတခြမ်းက ပြေးလှှားနရင်ေး စိတကြ အစိုးမရတော့၊ လူက အလိုအလွောကြ အောကကြို စုံဆင်းလာတယ်။

“ ဟိတ် ဘာလုပမြလို့လဲ ”

ပေါငကြှားထဲ လွှောဆင်းလာတဲ့ ကနွော့ခြေါင်းကို လှမ်းဆှဲရင်း မမက လှမ်းမေးတယ်။

“ သိဘူးလေ၊ ဘာလို့လဲ ”

“ ဇောန်ောြ မဟုတတ်ာတွေ လွှောကမြလုပန်ဲ့နောြ ”

“ ဘာမဟုတတ်ာလဲ မမ ”

ပြောရင်း မမခွထေောကတ်ဈဖကကြို အသာဆှဲဟလိုကတ်ယ်။ မမက အလိုကသ်င့လြေး ဟပေးရင်း

“ မသိဘူးများ မှတန်လေား၊ ဇောန်ောြ ဟိုကားတွကြညေ့ပြှီး ”

“ ဘာဖြစ်လို့လဲ မမရ၊ ကိုယ့ခြစွခြစွြ ကိုယလြုပတ်ာဘဲ ဘာလုပလြုပပြေါ့ ”

“ အီး ဇောကြလည်း မရှံဘူးလား ”

“ ဘာရှံစရာရှိလို့လဲ၊ ဒီမှာမတွေ့ဘူးလာ သန့ရြှင်းနတေဲ့ဟာ၊ နံလည်းမနံဘူး၊ မှှေးတောင် မှှေးသေး ”

လကန်ဲ့ အမှေးနုနုလေးတွကေို အသာပြတပြေးရင်းကနေ ငုံနမ်းရင်း ပြောလိုကတ်ယ်။

“ မမပေါငလြေးတွကလေည်း ဖြေးနတောဘဲ ”

သကသ်ပြတေဲ့အနနေဲ့ ပေါငအြတွင်းသားလေးကိုပါ နမ်းပြလိုကတ်ယ်။ လကကြပြတရြင်း အကြဲ ကြောင်းလေးစမ်းမိတော့

“ အရညတ်ှတေောင် ထွကန်ပြေီနောြ မမ ”

“ ဟိတ် ဘာတွလွှေောကပြှောနတောလဲ ”

“ ဒီမှာလေ မမ ”

လကကြ ထွကန်တေဲ့ အရညတ်ှကေို စမ်းပြလိုကတ်ယ်။

“ ကောငစြုတ်၊ နင် ငါ့ကို အမွိုးမွိုးလုပန်တေဲ့ဟာ မထွကဘြဲ နမလေား ”

“ ပေး မမအင်ျကြီ၊ ကနွောြ သုတလြိုကမြယ် ”

မမက ဘေးမှာပုံထားတဲ့ သူ့အင််ကြီကို ယူပြီး လှမ်းပေးတယ်။

“ ပေါငန်ဲနဲကား မမ ”

ပေါငကြားပေးတော့ ရှှဲနတေဲ့ နရောလေးကို အဝတန်ဲ့ အသာဖိသုတလြိုကတ်ယ်။ ပြီးတော့ သချောကြည့်လြိုကတ်ော့ အကြဲကြောင်းလေး အပေါန်ားက နီရဲပြီး ဖောင်းနတေဲ့ အရာလေးကို တွေ့လိုကတ်ယ်၊ လကည်ိုးလေးနဲ့ ဖိကြည့်လြိုကတ်ော့

“ အီး ”

ကနဲ မမပါးစပကြ အသံထွကလြာတယ်။

“ ဘာဖြစ်လို့လဲ မမ ”

“ သိဘူး ယားသလိုလိုနဲ့ ”

“ ဟုတလြား ”

ယားသလိုလိုဆိုမှ ပိုလုပခြငွစြိတပြေါကသ်ှားပြီး အသာပြနဖြိပြီး ပြတကြှည့လြိုကတ်ယ်။

“ ဟငအြင်း ဟငအြင်း ဟငအြင်း ”

မမ ခေါင်းကိုရမ်းလို့ အောရြင်း ပေါငကြို အတင်းဆှဲစိတယ်။

“ ဘာဖြစ်လို့လဲ မမ ”

“ သိဘူး၊ ဟငအြင်း ဟငအြင်း ”

မမအတင်း ခေါင်းရမ်းတယ်။ မမအတင်းငှင်းမှ လူက ပိုလုပခြငွသ်ှားတယ်။ အဲဒါနဲ့

“ အင်း အင်း ဒါဆို မလုပတ်ော့ဘူး၊ ပေါငကြားပါအုံး ဒီမှာ သုတပြေးမလို့ ”

ဆိုတော့ အသာပေါငကြို ပြနကြားပေးတယ်၊ ပြနကြားပေးတာနဲ့ အခွိနဆြိုင်းမနဘေဲ အဲ့ဒီ ဖောင်းနတေဲ့ ဟာလေးကို ပါးစပန်ဲ့ လှမ်းငုံလိုကတ်ယ်။

“ အီး ”

မမကလန့ပြှီး ကနွော့ြ ဆံပငလြှမ်းဆှဲတယ်။ အသာဆှဲစုပလြိုကတ်ော့

“ အား သပေါပြီ ဇောရြယ် အီး အင်း အင်း ”

ကနွော့ခြေါင်းကို သူ့ပေါငန်ဲ့ အတင်းညှပလြိုကပြါတော့တယ်။

“ မမ မမ ဘာဖြစ်လို့လဲ ”

မမက သူ့ပေါငန်ဲ့ အတင်းညှပပြှီး သပေါပြီခညွြး အောန်တေော့ ကနွောလြည်း လန့ပြှီး ပေါငကြှားက အတင်းရုန်းထွကလြို့ ခေါင်းထောင် လှမ်းမေးလိုကတ်ယ်။ မမ မကြားတာလားမသိ၊ မကြစြိစုံမှိတပြှီး ခေါင်းကိုရမ်းလို့၊ ဘာမှပြနမြဖြေ၊ မမ ဖီးလတ်ကန်ပြေီထငတ်ယ်။ ပြနမြေးမလို့ ပြငခြါရှိသေး မမက ထောကထြားတဲ့ ခွကေို အားပြုလို့ ခါးကော့ကာ ဖငကြ လထေဲကို ကြှလာတယ်။ မကြစြိရှေ့မှာ မမဟာက တရမ်းရမ်းနဲ့ လာမှူဆှယန်တေော့ ငါးစာတွေ့တဲ့ ငါးလို အစာကို စွပကြနဲ လှမ်းဟပလြိုကတ်ယ်၊

“ အင်း အင်း အီး အား အား အင်း အင်း ”

တအင်းအင်းနဲ့ နင်းကနအြောပြှီး လထေဲမှောကန်တေဲ့ ဖငကြို အသကုန် ရမ်းပါတော့တယ်။ ဘာရမလဲ သူဘယလြောကရြမ်းမလဲ၊ ရမ်းစမ်း။ မမရမ်းရာနောကြ ပါးစပတ်ပလြို့ အလိုကသ်င့လြေး တကောကကြောကြ လွှောကလြိုကန်လေိုကတ်ာပေါ့။ အား ကောင်းမှကောင်း၊ မမ အဲ့လို ဖီးလတ်ကလြေ ပိုလုပလြို့ကောင်းလဘေဲ။ တကယ်။

ဖငကြ လထေဲမှာ ရမ်းနတောကနေ အားပြော့ပြီး ကုတငပြေါကြလွာတာနဲ့ အသားကုနဆြှဲစုပလြိုကတ်ာပေါ့၊ ဟော ရှှီးကနဲ မမဖငကြ လမေိတဲ့ စွနလြို အပေါကြို ပြနထြောငတ်ကသ်ှားရော၊ အသာမှေးလိုကရြင်း ရှိသမွှအတွင်းက အသားစိုငတ်ှကေို ဟိုထိုးဒီထိုး ကစားပေးလိုကတ်ာနဲ့ မမဖငကြ အထိမ်းမဲ့သှားတဲ့ ကားလို တအီးအီးနဲ့ နင်းကနအြောပြှီး ဟိုရမ်းဒီရမ်း အတင်းရမ်းတော့တာပါဘဲ။

ကနွောြ ပါးစပန်ဲနဲညောင်းလို့ ခဏရပလြိုကတ်ာနဲ့ ဘုတကြနဲ အောကကြိုပြုတကြလွာပါရော။ အဲဒီတော့ စောစောကလို ပြနဆြှဲစုပပြေးလိုကတ်ော့ ရှှီးကနဲ ထောငသ်ှားပြနရြော။ အဲ့ဒီမှာ ထုံးစံအတိုင်း လွှာက အတင်းထိုးတော့ မမက မခံနိုငဘြူးထငပြါရဲ့ ၊ ကနွော့ပြါးစပရြနကြ လှတအြောင် ဖငကြို အသကုနရြမ်းပြီး အတင်း ရှောငပြှေးတဲ့သဘောပေါ့၊ ဟဲ ဟဲ ဟဲ ဒီလိုပြေးလို့ လှတရြောလား၊ တဈခကြလြေးမှ အလှှတမြပေးတော့၊ ပါးစပကြို အသကပေပြှီး မမပြေးရာနောကကြ တကောကကြောကြ လွှကြလေိုကတ်ော့တာပေါ့။ တောတ်ောကြှာကြာလေး လိုကတ်မ်းပြေးတမ်း ကစားအပြီးမှာတော့ မမက

“ အား အား မရတော့ဘူး၊ မရတော့ဘူး အား အား တောတ်ော့ တောတ်ော့၊ သပေါပြီ သပေါပြီ ”

အတင်းအောပြှီး ကနွော့ခြေါင်းကို လှမ်းဆှဲပါတော့တယ်။ ပြီးတော့ ကနွော့ကြိုယကြို အပေါြ အတင်း ဆှဲတငတ်ော့တာပါဘဲ။

မမကို သချောကြည့်လြိုကတ်ော့ မမခငမြွာ အသကပြှင်းပြင်းရှူရင်း မောနပေါတော့တယ်။ ကနွောလြည်း နှုတခြမ်းတဝိုကြ ပနတေေဲ့ အရညတ်ှကေို မမအင်ျကြီနဲ့ ယူသုတရြင်း

“ မမ မမ ”

မမ ပြနမြထူး၊ ဒီတော့ မမဘေး အသာလှဲအိပလြို့ မမကို အသာလှမ်းဖကပြှီး မမ အမောပြကေို စောင့န်လေိုကတ်ယ်။ ပြီးမှ

“ မမ ”

လို့ လှမ်းခေါလြိုကတ်ော့ မမက ကနွော့ဘြကြ အသာလှည့ပြှီး ကနွော့ကြို လှမ်းဖကပြါတော့တယ်။

“ ဘာဖြစ်လို့လဲ မမ ”

“ ဟငအြင်း မခံနိုငဘြူး ဇောရြယ် ”

“ ဘာလိုဖြစ်လို့လဲ မမ ”

“ ဘယလြိုဖြစ်မှန်းမသိပါဘူး၊ အထဲမှာ ကဉွပြှီး တမွိုးဘဲ၊ အသကတ်ောင် ထွကတ်ာ့မလားဘဲ ”

“ မကောင်းဘူးလား မမ ”

“ အကောင်းလှနသ်ှားတာ ဇောရြေ့၊ မခံနိုငအြောငကြို အကောင်းလှနသ်ှားတာ၊ ခံလည်းခံချင်တ်ယ်၊ခံလည်းမခံနိုငတ်ော့ဘူး၊ အဲလိုမွိုးကိုဖြစ်တာ ”

“ ဒါဆို ဒီတခါ ဖြေးဖြေးလေးလုပမြယလြေ ”

“ နပေါအုံး ဇောရြာ။ မမ အားမရှိတော့ဘူး၊ ခဏနအေုံးနောြ ”

ပြောရင်း မမလကကြ ကနွော့တ်ကိုယလြုံးကို ပြတလြာတယ်။ ပြီးတော့ ကနွောဝြတထြားတဲ့ စွပကြယွကြို သူခွှတဖြို့ ကြိုးစားတယ်။ သူ့လကကြ အားမပါ။ ဒီတော့ အလိုကတ်သိဘဲ ကနွောြ ကိုယ့ဟြာကိုယ် အားလုံးခွှတပြေးလိုကတ်ယ်။

မမက ကနွော့ဘြေးကို အသာလေးမှိန်းနရင်ေးက သူ့လကန်ဲ့ ကနွော့တ်ကိုယလြုံးကို သာသာလေးလိုကပြှတန်တယ်ေ။ တဖြေးဖြေးပြတလြာရင်း ပေါငကြှားကို လှမ်းစမ်းတယ်။ ပြီးတော့ မရဲတရဲလေး သူ့လကခြွောင်းလေးနဲ့ ကနွော့ကြောငလြေးကို ထိကြည့်တ်ယ်။ ကနွောကြ အလိုကတ်သိ မမကိုငလြို့ရအောင် အသာလှည့ပြေးလိုကတ်ာ့ ကောငလြေးက မမလကထြဲရောကလြာတယ်။

“ ဘတဈြကားပေါမြှာ မမကို ထိုးတဲ့ကောငလြေ ”

“ အင်း၊ ခစ် ခစ်၊ ဟုတတ်ယ်၊ ဒဏပြေးရမယ် ”

“ ဘယလြိုပေးမှာလဲ ”

“ ရိုကမြှာပေါ့ ”

“ တအားရိုကမြှာလား မမ ”

“ အင်းပေါ့၊ ဒါမှ သူမှတမြှာ ”

“ ဘယလြိုရိုကမြှာလဲ ”

“ ဒီလို ဒီလို၊ ဟုတတ်ယမြို့လား၊ ဟိုကားထဲမှာ ဒီလိုလုပတ်ာ မို့လား ”

ကနွော့ကြောငလြေးကို တင်းတင်းဆုပရြင်း ဂွင်းတိုကသ်လို တိုကပြှတယ်။

“ အင်း ဟုတတ်ယ်၊ ဒီလိုလည်းလုပတ်ယ်၊ ပါးစပန်ဲ့လည်း လုပတ်ယလြေ ”

“ သှား၊ ဒါမွိုးတော့ မှတဉြာဏကြောင်းတယ် ”

ကိုငထြားတဲ့ လကကြိုလှှတပြှီး ပေါငကြို ဖြတကြနဲ လှမ်းရိုကတ်ယ်၊ ပြီးတော့ ပြနကြိုငတ်ယ်။

“ မမဘဲပြောပြီး၊ သချောမှတထြားဆို၊ မှတထြားတာပေါ့ ”

“ လာ ဒီပေါရြှှေ့ ”

မမက သူ့ဘေးက ခေါင်းအုံးပေါြ နောကတ်ဈလုံး ထပတ်ငရြင်း ကနွော့ကြိုပြောတယ်။ ကနွောကြ ကိုယကြိုတွန့ရြင်း အပေါရြှှေ့တကတ်ော့ မမက အသာအောကလြွှောခရွင်း ကနွော့ပြေါငကြှားထဲ လှိမ့်ဝငလြိုကတ်ယ်။ ဂွငကြပြါဘဲ။ မမမကြန်ှာနဲ့ ကနွော့ကြောငလြေးနဲ့ တန်းလို့၊ မီးရောငမြှိနမြှိနအြောကမြှာ ကနွော့ကြောငလြေးကို မမက သချောကြည့်ပြှီး

“ ခုမှဘဲ သချောတွေ့ဖူးတော့တယ် ”

“ ခစွစြရာကောင်းလား မမ ”

“ အသဲယားစရာကောင်းတယ်၊ ကြည့်စြမ်းပါအုံး သူ့ဟာကြီးက တင်းပြီး ထောငန်လေိုကတ်ာ ”

မမက သူ့လကန်ဲ့ ဖြဖြလေး ညှဈပြီးပြောတယ်။

“ တအားညှဈကြည့်လြေ မမ ”

မမက မရဲတရဲနဲ့ တအားဆုပကြှည့တ်ယ်။

“ အဲတော့ ”

တအားဆုပကြှည့တ်ော့ နီရဲပြီး ပြောငလြာတဲ့ ခေါင်းကိုကြည့်ပြှီး မမက အောတ်ယ်။

“ နာလား ”

တအားဆုပထြားရင်း မမက မေးတယ်။

“ ဟငအြင်း ”

ပြီးတော့ တဈခကြန်ှဈခကြလြောကြ ဂွင်းတိုကပြေးတော့ ထိပကြ အရညကြှညလြေး နဲနဲစို့လာတယ်။

“ အဲ အရညတ်ှတေောင် ထွကပြှီ ”

ပြောရင်း မမက သူ့အင်ျကြီလှမ်းဆှဲပြီး ထိပလြေးကို သုတတ်ယ်။

“ အရညကြှညလြေးတွေ ထွကတ်ာပါ မမကလည်း၊ တကယအြရညထြှကတ်ာ မဟုတပြါဘူး ”

“ ဇောျ ”

“ အင် ”

“ ဟိုလေ အရညတ်ှေ ထွကတ်ော့မယဆြို မမကိုပြောလေ၊ ဟိုကားထဲကလို ပါးစပထြဲ မပန်းထည့်နဲ့ နောြ ”

“ အင်းပါ မမရဲ့ ”

ကနွော့စြကားအဆုံးမှာ မမက ကနွော့ကြောငလြေးကို သချောကြည့်ရြင်း ပါးစပန်ဲ့ အသာလှမ်းငုံလိုကတ်ယ်။

“ ဝိုး ”

တခါမှ မကြုံဘူးတဲ့ အငမြတန် နူးညံ့တဲ့ အရသာတမွိုးကြောင့ြ စိတထြဲက ဝိုးကနဲ အောရြင်း လူကခေါင်းထောငန်ရောကနေ မွောကသွှားတယ်။ ကြာကြာမမွောလိုကလြိုကရြ။ မမက ပါးစပထြဲက ပြနထြုတပြှီး

“ စိတထြဲမှာ တမွိုးဘဲ ဇောရြယ် ”

မမအပြောကြောင့ြ ကမန်းကတမ်း ခေါင်းပြနထြောငလြိုကရြတယ်။ တောကြှာ မလုပပြေးတော့ဘူးဆို ဒုကျခ၊ ကောင်းမှန်းက အခုမှသိတာဆိုတော့။

“ ဘယလြိုတမွိုးဖြစ်လို့လဲ မမ ”

“ သိဘူး၊ တမြိုးတော့ တမြိုးဘဲ၊ အသဲယားစရာကြီး ခစ် ခစ် ”

တခစ်ခစ်နဲ့ အားမလိုအားမရ ပြောရင်း လကကြ တအားညှဈလို့ စောစောက ဂွင်းတိုကသ်လို ခပသ်ှကသ်ှကလြေး တိုကပြေးနပြနေတ်ယ်။ ပြီးတာ့ ပြနင်ုံလိုကပြှနတ်ယ်။ လူကလည်း မငှိမ်၊ ပေါငကြှားထဲမှာ ဟိုလှုပလြိုကြ ဒီလှုပလြိုကန်ဲ့၊ ရှစိတကလြို့။ သူပြောတဲ့ တမွိုးကြီးဆိုတာ ဒါပါလား။

ကနွောြ မမဖြစ်နပေုံကို အရသာခံကြည့်န်လေိုကလြိုကတ်ယ်။ ပေါငကြှားထဲမှာ ကနွော့ကြောငန်ဲ့ အလုပရြှုပန်တောကိုလေ။ စောစောက ကြည့်ထြားသမွှ ပြနအြကောငအြထညဖြေါန်ပေုံပါဘဲ။ လွှာလေးနဲ့ တို့ထိတို့ထိ လုပကြစားလိုကြ၊ ခေါင်းကို ငုံလိုကြ၊ ထုတလြိုကြ၊ အောကကြ ဥလေးကို ဖမ်းဆုပကြစားလိုကြ။ ဒဈကလေးကို နှုတခြမ်းနဲ့ အတင်းညှဈပြီး သှင်းလိုကထြုတလြိုကြ လုပပြေးနတေော့

“ အီး အီး ကောင်းလိုကတ်ာ မမရယ် ”

မမက မကြလြုံးလေး လှနပြှီး ကနွော့ကြို မော့ကြည့်တ်ယ်။ ကနွောြ ကောင်းမှန်းသိသှားတော့ ပါးစပထြဲဝငလြာတဲ့ ဒဈကို အတင်းစုပရြင်း သှကသ်ှကလြေး ပါးစပထြဲကို အထုတအြသှင်းပြုတော့တာဘဲ။

“ အင်း အင်း . . ကောင်းလိုကတ်ာ ကောင်းလိုကတ်ာ အဲလိုလုပ် အဲလို အင်း အင်း ”

မမနဖူးပေါကြနွတေဲ့ ဆံပငလြေးကို အသာသတသ်ငပြေးရင်း လုပခြိုင်းတော့ မမက မရပမြနားဆကတ်ိုကလြုပပြါလရေော၊ ဒါနဲ့

“ အား အား မနနေိုငတ်ော့ဘူး မမ ပြီးတော့မယထြငတ်ယ် ပြီးတော့မယ် ပြီးတော့မယ် ”

အတင်းပြောပမေဲ့ မမက မရပ်၊ အတင်းဆကစြုပတ်ယ်၊ ပြီးတော့ လကတ်ဈဖကကြ ကောငလြေးကို သသခွေောခွာဆုပကြိုငပြှီး တဖကကြ ကနွော့ခြါးကို တင်းတင်းဖကထြားတယ်။ မလှှတ်။

“ ပြီးတော့မယ် မမ၊ မရတော့ဘူး လှှတတ်ော့ လှှတတ်ော့ ”

မမ စုပရြကတ်န်းလန်း ခေါင်းရမ်းပြတယ်။ မလှှတဘြူးဆိုတဲ့ သဘော၊ ကနွောြ မထိန်းနိုငတ်ော့ ထိပကြကငွကြနဲ ကငွကြနဲ နဲ့ဆောင့တ်ကလြာတယ်။

“ ပါးစပထြဲမှာ ထွကကြုနမြယန်ောြ မမ၊ အား အား ထွကပြှီ ထွကပြှီ အား ”

ပြောလည်းပြော ပန်းလည်းပန်းပါဘဲ။ ဘယလြိုမှ ထိန်းမရတော့၊ မမကို လှန်းကြည့်လြိုကတ်ော့ မမက မကြစြိမှိတလြို့ ကနွောြ ပန်းထုတလြိုကသ်မွှ တစကမြကနွြ မွိုခလွိုကပြုံဘဲ။ နောကဆြုံးတစကကြို ပန်းထုတအြပြီးမှာတော့ လူက မွောအကြ၊ မမက ကမန်းတတမ်းထလို့ ကုတငပြေါကြ ခုနဆြင်းပြီး ကုတငဘြေး စားပြဲပေါကြ ရကေို ပုလင်းလိုကြ အငမ်းမရ မော့ခတွော့တာဘဲ။ အားရပါးရ သောကအြပြီးမှာတော့

“ ဟင်း ဘယလြိုကြီးမှန်းလဲ မသိဘူး၊ ညှီစို့စို့နဲ့ အနခြငွစြရာကြီး ”

သူ့ဟာသူပြောရင်း ကနွော့ဘြေး လာပြနလြှဲတယ်။

“ မမကလည်း ကနွောပြှောသားဘဲ ထွကတ်ော့မယလြို့၊ မမက ထုတမြှမထုတဘြဲ ”

ကနွောပြှောတော့ မမက ကနွော့ရြငခြှငထြဲ အတင်း ခေါင်းတိုးဝငရြင်း

“ ဘာလဲ မကြိုကလြို့လား၊ ဒီက သူကြိုကမြလားဆိုပြီး လုပပြေးတဲ့ဟာကို ”

“ ကြိုကတ်ာပေါ့ မမကလည်း၊ ထုတလြိုကတ်ော့ အရညတ်ှေ ပါးစပထြဲ မဝငတ်ော့ဘူးပေါ့ ”

“ မသိပါဘူး ဇောရြယ်၊ စိတထြဲက မထုတခြငွဘြူး ဇောရြယ်၊ အဲလို ဇောအြရမ်းကောင်းနတေဲ့ အခွိနမြှာ မမ မရပခြငွဘြူး၊ ဘာလို့လဲ မသိဘူး၊ မမ ရပလြို့ကို မရဘူး၊ မမလုပပြေးတာ ရပလြိုကရြင် ဇောြ အရသာပကြသ်ှားမှာပေါ့ ”

“ ပကြသ်ှားလည်း ဘာဖြစ်လဲ မမရယ်၊ အခုလို အရညတ်ှေ ပါးစပထြဲဝငကြုနတ်ော့ ဘယကြောင်းမလဲ ”

ကနွော့အြပြောကြောင့ြ ပေါငကြို ဖတွကြနဲ ရိုကရြင်း

“ ဘာမကောင်းတာလဲ၊ ဟိုကားထဲမှာ မတွေ့ဘူးလား ပါးစပထြဲ အရညတ်ှေ ပန်းထည့တ်ာ ”

“ စောစောက မမပြောတော့ ထွကခြါနီးပြောဆို ”

“ နငဟြာလေ စကားကို ရှညတ်ယ်။ စောစောက ဒီလိုဖြစ်မှန်း ငါမသိလို့ ပြောတာပေါ့၊ အခု နငဖြစ်နတောကြည့်ပြှီး မထုတခြငွပြါဘူးဆိုမှ၊ နင် အဲလိုဖြစ်နတောကြည့်ပြှီး ငါလည်း ပိုလုပခြငွလြာလို့ပါဆို ”

“ အင်း အင်း ဟုတတ်ယန်ောြ မမ၊ ကနွောမြမကို လုပပြေးတုန်းကလည်း ဒီလိုဘဲ၊ မမ အဲလိုဖြစ်နေ၊ ကနွောြ ပိုလုပခြငွလြဘေဲ၊ ဘာလို့လဲ မသိဘူးနောြ ”

“ ဘယသ်ိမလဲ၊ ဓါတကြူးသှားတာနမှောပေါ့ ”

မမက ပြုံးစစနဲ့ ပြောတယ်။

“ အင်းဟုတမြယန်ောြ၊ ကနွောလြုပပြေးတုန်းကလည်း မမ ပြီးသှားလား ”

“ အမလေး ပြီးလားမပြီးလား မသိပါဘူး၊ လူကို ကငွကြနဲ ကငွကြနဲနဲ့ ပူပူပြီး ဆင်းသှားတာ ခနခနပါဘဲ၊ မမစိတထြင် သေးတွေ ထွကကြုနသ်လားတောင် ထငရြတယ် ”

“ အမလေး သေးနဲ့တော့ မပန်းထည့လြိုကပြါနဲ့ မမရာ ”

“ ဟဲ့ ပန်းမလား၊ စိတထြဲက အဲလိုဖြစ်သှားသလိုမွိုး ဖြစ်တာကို ပြောတာ ”

“ ဟီး ဟီး မမပန်းထည့လြိုကရြင် အိပယ်ာတဈခုလုံး ရှှဲစိုသှားပြီး ပြသနာတကမြှာစိုးလို့ ပြောတာပါ ”

“ အံမယ် နင့မြကြန်ှာစိုမှာစိုးလို့ မဟုတဘြူးလား ”

“ ဟီး ဟီး ”

“ ဘာ ဟီးဟီးလဲ အခု မောသှားပြီ မဟုတလြား၊ ဒီမှာပြော့ပြော့လေးဘဲ ရှိတော့တယ် ”

မမက ကနွော့ကြောငလြေးကို လကန်ဲ့စမ်းပြီး ပြောတယ်။

“ မမကလည်း ဒါအနားယူနတောပါ၊ တောကြှာ ပြနထြောငလြာလို့ မမ အမလေး တနရအေုံးမယ် ”

“ ခစ် ခစ် ဇောန်ောြ အခုထိ လကေ မလွှော့ချင်သ်ေးဘူး ”

“ ဘာလဲ မယုံဘူးလား၊ ကဲ မယုံရငကြှည့် ”

ပြောရင်း မမကို ပကလြကဆြှဲလှနပြှီး အပေါကြနေ တကဖြိလိုကတ်ော့ မမဆီက အိကနဲ အသံထွကလြာတယ်။

“ ဟေ့ ဟေ့ ဇောန်ောြ အလကားပြောတာ အလကားပြောတာ ”

ကမန်းကတန်းနဲ့ နောကကြဆကထြှကလြာတဲ့ မမစကားကို

“ ဟဲ ဟဲ ”

လို့ အသံပြုရင်း နှုတခြမ်းကို ဆှဲနမ်းပစ်လိုကတ်ယ်။ ပြီးတော့ ကနွော့ကြိုယအြောကပျိုင်းက မမပေါငကြှားထဲ အတင်းတိုးဝငပြှီး ကောငလြေးနဲ့ မမဟာကို ထိအောင် အပီအပြင် ကပထြားပေးလိုကတ်ယ်၊ ခပန်ှေးနှေးလေး ဖြစ်နတေဲ့ မမဟာရဲ့ အထိအတွေ့ကြောင့ြ ကောငလြေးက ခကြခြငွြးဘဲ ငုတတ်ုတထြထိုငတ်ော့တာပေါ့။

“ တွေ့လား ”

ထောငလြာတဲ့ကောငကြို မမသိအောင် သိသိသာသာလေးထောကပြှီး ကြှားပြလိုကတ်ော့ မမက

“ ဇောကြတော့ လှနတ်ယကြှာ ”

“ ပြော့ပြော့လေးဆို ”

“ စောစောက ပြော့ပြော့လေးဘဲဟာ ”

“ အခုဒီမှာ မတွေ့ဘူးလား၊ ကဲ လာလရေောဟယ် ”

ဆိုပြီး အခွိနဆြှဲမနတေော့ဘဲ ကမန်းကတန်း ဒူးထောကထြိုငလြိုကပြှီး အဝမှာ သချောတေ့လိုကတ်ယ်။

“ ဖြေးဖြေးနောျ ဇောျ ဖြေးဖြေး ”

မမက အလန့တ်ကြားအောရြင်း သူ့ခွကေိုမှှောကတ်ယ်။ ထောငလြာတဲ့ ပေါငတ်ဖကကြို အသာလှမ်းထိန်းရင်း

“ အင်းပါ မမရဲ့ ဘာဖြေးမလဲ မမေးနဲ့ ”

ပထမတခါက ဘာမှန်းမသိဘဲ ပြီးသှားတဲ့ ကိဈစ၊ ဘာရမလဲ အခုမှ အခွိနယ်ူပြီး သချောလုပရြမယ်။ ခွနှစ်ေချောင်းကို ထောငပြှီး ကားထားတဲ့ မမ ပေါငကြှားမှာ ဒူးထောကထြိုငရြင်း အဝမှာသချောတေ့ရင်း မမဟာကို သချော ငုံ့ကြည့်မြိတယ်၊ မီးရောငမြှိနမြှိနအြောကမြှာ ကနွော့ကြောငကြ ယောငယ်ောငလြေး ဟနတေဲ့ မမဟာလေးကို ထောကထြားတာကို ကြည့်ရြင်း စိတထြဲက ယားလာတာနဲ့ ထိုးသှင်းမလို့ ဟနပြှငရြာကနေ အထကအြောကြ စုနဆြနပြှတဆြှဲကြည့်လြိုကတ်ယ်။

တခကြြ နှစ်ခကြလြောကြ ပြတအြဆှဲမှာတော့

“ အို့ . . . အိုး . . . ဇောြ . . ဘာလုပန်တောလဲ ”

ချောထြိုးနတယေအြထငန်ဲ့ မမ မေးတာလားမသိ၊

“ သှေးပူလေ့ကငွ့ခြန်းဆင်းနတောလေ၊ မကောင်းဘူးလား ”

“ ဇောန်ောြ . . ”

ဒါဘဲပြောပြီး လူက မကြစြိပြနမြှိတသ်ှားတယ်၊ ကောင်းတယန်မှောပေါ့။ ကောင်းလို့ မမ မှိန်းနတောပေါ့လို့ သတမြှတလြိုကပြှီး သသခွေောခွာ အကြဲကြောင်းထဲနှစ်ပြီး အထကအြောကြ စုနဆြန် ပြတဆြှဲပေးနမေိတယ်။ အမယ် ဒီလိုလုပတ်ာလည်း ကောင်းသား။

မမဆီက အရညတ်ှကလေည်း ရှှဲနဈနတောဆိုတော့ ကနွော့ကြောငကြ အကြဲကြောင်းကြားကနေ ရှှီးကနဲ ရှှီးကနဲနဲ့ ထိပကြ ဖောင်းဖောင်းလေးကို သှားသှားထိုးမိတာကိုက အရသာတဈခု၊ အဲ့လို တိုငပြငမြှနမြှနန်ဲ့ ထိုးကစားရင်း တဈခကြမြှာ မမက ဖီးလတ်ကပြှီး အင်းကနဲ ငှီးရင်း တငပြါးကိုကော့လာတော့ တိုငပြငလြှဲလို့ မတောတ်ဆ အပေါကထြဲ ဒဈက အသာမှုတသ်ှားတယ်။

“ အင့ျ . . . ”

ကနွောသ်ှင်းတယအြထငန်ဲ့ မမဆီက အင့ကြနဲ အသံထပထြှကလြာတယ်။ ကနွောြ ပြနဆြှဲထုတဖြို့ အားမရှိတော့၊ ဖီးလတ်ကန်တေဲ့ မမကို ကြည့်ပြှီး ချောလြဲရောထိုင် အသာထပဖြိ ထိုးထည့်လိုကတ်ယ်၊ အရညတ်ှေ ရှှဲနတေဲ့ အပေါကထြဲ တဝကလြောကြ နဈသှားတော့ မမက အင်းကနဲ အောရြင်း သူ့ပေါငကြို ကိုငထြားတဲ့ ကနွော့လြကကြို အတင်းလာညှဈရင်း ခေါင်းကမော့လာတယ်။ နောကတ်ခကြြ ထပအြဖိမှာတော့ ကနွော့ဆြီးစပကြ မမဆီးစပန်ဲ့ တသားထဲ ကပသ်ှားတာ့တာဘဲ၊ အဲဒီမှာ မမဆီက

“ အား . . ”

ကနဲ တိုးတိုးငှီးသံနဲ့အတူ ကနွော့လြကကြို အတင်းညှဈရင်း လူက လှုပလြှုပရြှားရှား ဖြစ်လာတယ်။ခဏလောကြ မမအခွအနေကေို အကဲခတလြိုကပြှီး အသာပြနဆြှဲထုတလြို့ တဝကလြောကအြရောကမြှာ ပြနဖြိထည့လြိုကတ်ယ်။

“ အင်း . . အား ”

အသာပြနထြုတလြိုကတ်ော့

“ အင်း ”

သှင်းလိုကပြှနတ်ော့

“ အား ”

မမဆီက ထွကလြာတဲ့ အသံတွကေ

“ အင်း . . . အား . . . အင်း . . . အား . . အင်း . . . အား . . . အင်း . . . အား . . အင်း . . . အား . . . ”

ဘယန်ှဈခါမှန်းမသိ၊ အဲဒီကနေ

“ အင်း . . အား . . အင်း . . အား . . အင်း . . အား . . အင်း . . အား . . အင်း . . အား . . ”

အသံနဲနဲမှနလြာတယ်။ မှနမြှာပေါ့ အရှိနရြလာတာကိုး၊ အရှိနရြတာနဲ့အတူ ဆောင့ခြကြကြ ပြင်းလာတော့

“ အား နာတယ် နာတယ်၊ တအားမလုပန်ဲ့ ”

လကန်ဲ့ ကနွော့ဆြီးခုံကို မမှီမကမ်း လှမ်းထောကရြင် ပြောတော့ ဆောင့ခြကြကြို အသာရပပြှီး

“ အရမ်းနာလို့လား မမ ”

“ အင်း နာတယ်၊ အထဲမှာ အောင့ပြှီးကို နာတာ ”

“ ဒီလောကဆြိုရငရြော နာလား ”

စောစောကလို ဆီးခုံကို ထိရုံလေးဘဲ သှင်းပြရင်း

“ အင်း အင်း အဲလောကဆြို မနာဘူး၊ အတောဘြဲ ”

အတောဘြဲဆိုတဲ့ လဈမဈအတိုင်း တခကြြ နှစ်ဆကြ အသာဆောင့ပြှရင်း

“ နာသေးလား မမ ”

မမ ခေါင်းခါပြတယ်။

“ ကောင်းလား မမ ”

မမဆီက အဖြမရေ၊ ဒီတော့ ခပသ်ှကသ်ှကလြေး ဆကဆြောကပြေးရင်း

“ ကောင်းလား မမ ”

မမ မဖြဘေဲ ကနွော့ကြို သူ့ကိုယပြေါြ အတင်းဆှဲခတွယ်၊ အလိုကသ်င့လြဲကလွာတဲ့ ကနွော့ကြို အတင်းဖကပြှီး သူ့ခွထေောကန်ဲ့ ကနွော့ကြို အတင်းခွထားတယ်။ ကနွောြ စောစောကလို ကောင်းကောင်း ဆောင့လြို့မရတော့ ဖငကြ လှုပစြိ လှုပစြိလောကဘြဲ တတန်ိုငတ်ော့တာမို့

“ မမ ကနွောြ ကောင်းကောင်းလုပလြို့ မရတော့ဘူး ”

အဲဒီတော့မှ အတင်းဖကထြားတဲ့ မမလကကြ ပြသှေားတယ်၊ ဒီတော့မှ စောစောကလို သချောပြနထြိုငပြှီး ဆကဆြောကတ်ော့

“ အင်း . အား . အင်း . အား . အား . အား ကငွပြှီ ကငွပြှီး မရတော့ဘူး မရတော့ဘူး ”

အတင်း ခေါင်းကို အတင်းရမ်းပြီး အောတ်ော့တာပါဘဲ။ မမ ပြီးပြီထငတ်ယ်။ ဒါနဲ့ ခပသ်ှကသ်ှကလြေး ဆကဆြောကပြေးလိုကတ်ော့ မမ သူ့ဘေးက ခေါင်းအုံးကို တအားဆုတလြို့ အားကနဲ ဆှဲဆှဲငငင်ငလြေး အောရြင်း တကိုယလြုံး ပြော့ခွကသွှေားတော့မှ ကနွောလြည်း ခဏနားလိုကတ်ယ်။

ကနွော့ကြောငကြတော့ မမဆီမှာ တပရြကတ်န်းလမ်း၊ တဈချောင်းလုံးလည်း ထူပူလို့။ ခဏအမောဖြပြေီး သှင်းထားတဲ့ကောငကြို တဈခကြခြငွြး ဖြေးဖြေးနဲ့ မှနမြှန် ပြနလြုပကြှည့တ်ော့ မမ အသကပြှနဝြငလြာတယ်။

“ အင် . . ဇောကြလည်းကြာ ”

ဆိုပြီး လူက ပြနလြှုပလြာတယ်။ အဲဒါနဲ့ သှကသ်ှကလြေး လေးငါးဆယခြကြလြောကြ ဆကတ်ိုကြ ညှောင့ပြေးလိုကတ်ော့

“ အင်း . . အင်း . . ကောင်းလာပြနပြှီဇောရြယ် … ” တဲ့။

အဲဒါနဲ့ဘဲ ကုတငပြေါမြှာ အင့အြင့ြ အားအား ဖုတဖြုတ် ဖတဖြတတ်ှေ ဆူညံသှားပြီးတဲ့ နောကမြှာတော့ ကနွောြ”မထိန်းနိုငဘြဲ ဆောင့ခြကြကြ အလိုအလွောကြ အားပါလာတယ်၊ မမရဲ့ ရှုံ့မဲလို့ အားကနဲ အားကနဲ အောသ်ံကြောင့ြ စောစောက မမအပြောကို သတိရသှားပြီး အရှိနကြို အသာလွှော့ရင်း

“ နာသေးလား မမ ”

“ အင်း နာတော့နာတယ် ဇောရြယ်၊ ဒါပမေဲ့ ကောင်းတယ် ”

“ ဒါဆို နဲနဲလျှော့ရမလား ”

“ ဟငအြင်း ဟငအြင်း စောစောကလိုဘဲလုပ် ”

“ အင်း . . . ကဲ . . ကဲ ”

မမလည်း ကနွော့လြို ထူပူနပြေီနဲ့တူတယ်၊ နာမှန်းမသိတော့၊ ဒီတော့ စောစောကလို အရှိနန်ဲ့ ဆကဆြောင့တ်ယ်၊ အဲ့ဒါမှ တကယလြုပလြို့ကောင်းတာ၊ အဆုံးထိဝငသ်ှားတဲ့ ဆောင့ခြကြတ်ိုင်းမှာ မမဆီက အားကနဲအားကနဲ အသံထွကလြာတာနဲ့ အတူ ကနွော့ကြောငလြေးက အထဲက တဈခုခုနဲ့ သှားတိုကမြိသလို ကငွကြနဲ ကငွကြနဲ့ ခံစားမှုက ပိုပိုလာပြီး

“ ကန်ောျ ပြီးတော့မယ် ပြီးတော့မယ် ”

“ အင်း အင်း မမလည်း ပြီးတော့မယ် မှနမြှန် မှနမြှနလြုပ် . . အား . . အား . . ”

“ အင့ျ . . အင့် ”

“ အား . . အား . . ပြီးပြီ . . ပြီးပြီ . . အား အား . . ထွကကြုနပြှီ ထွကကြုနပြှီ ”

“ အင်း . . အင်း ”

အဲ့ဒီတော့မှ ကနွောလြည်း ဟောဟဲ ဟောဟဲနဲ့ မမဘေးကို ဝုန်းကနဲ လဲသှားပါတော့တယ်။

နှစ်နှစ်ခွိုကခြွိုကြ အိပပြွောန်ရောကနေ အိပမြကလြိုလို ဘာလိုလို စိတထြဲက ယားကြိ ယားကြိဖြစ်ပြီး ရုတတ်ရကြ နိုးလာတော့ အသိကို ခကြခြငွြးစုလို့မရ။ ငါ ဘယမြွားရောကန်ပေါလိမ့ြ။ ပေါငကြှားက ယားကြိ ယားကြိ ဖြစ်နတေဲ့ နရောကို စမ်းလိုကတ်ော့ ကနွော့ဟြာလေးကို ကိုငပြှီး ဆော့ကစားနတေဲ့ လကတ်ဈစုံကို သှားစမ်းမိတယ်။ ဒီတော့မှ ဖြစ်ရပမြှနကြ ရုတခြညွြး ကနွော့ခြေါင်းထဲ ဝငလြာပြီး

“ မမ ”

“ အင် ”

ထူးသံက အိပခြငွမြူးတူးသံလိုလို . . ဘာလိုလို . . ဆှဲငငင်ငလြေး

“ ဘယန်ှဈနာရီရှိပြီလဲ ”

“ ငါး နာရီ နှစ်ဆယ် ”

“ အင် . . မိုးတောင် မလင်းသေးဘူး၊ အစောကြီး မမက နိုးနတောလား´

“ အင်း ပေါ့လို့ ”

‘အင်း ပေါ့လို့´ လို့ ဖြလေိုကတ်ာမဟုတ်၊ ကိုငထြားတဲ့ လကကြပါ ခပတ်င်းတင်းလေး ညှဈပြီး အင်းလိုကတ်ော့

“ အား မမ ခဏ ကနွောြ ရှုးပေါကခြငွပြှီ၊ ခဏ ခဏ ”

ကမန်းကတန်း ကုတငပြေါကြ ကုန်းထပြီး ရချိုးခန်းကို ပြေးရတယ်။ ပြနလြာတော့ မမဘေး အသာလှဲအိပဖြို့အလုပြ

“ လာပါ ဇောကြလည်း ”

ဆိုရင်း ကနွော့ကြို သူ့ကိုယပြေါြ ဆှဲတငပြှီး ခွနှစ်ေချောင်းက ကနွော့ခြါးကို ကကြနွန ခွထားပြီး လကြ၂ ဘကကြပါ ကနွော့ကြွောကို တင်းတင်းကြီး ဖကထြားပါတော့တယ်။ နူးညံတဲ့ အတွေ့အထိကြောင့ြ စောစောက ရှုးပေါကလြိုကလြို့ မနကြသွှားတဲ့ ကိုယတ်ောကြ ခေါင်းထောငလြာပြီး အံကပြနကြွ မမကို သှားထောကမြိတော့ အသာလေးဘဲ ဖိထိုးလိုကတ်ယ်။

“ အင်း . . ဇောရြယ် ”

“ အင် ဘာလဲမမ ”

“ ကြိုကတ်ယကြှာ ”

“ အဲလိုကို ကြိုကတ်ာလား ”

အသာလေး ပြနဆြှဲထုတပြှီး သာသာလေး ဖိထိုးရင်းမေးလိုကတ်ယ်။

“ အင်းပေါ့၊ အဲလို ဖြေးဖြေးလေး ဖြေးဖြေးလေး ထုတလြိုကြ သှင်းလိုကလြုပ် ”

“ အင်းပါ အဲလိုလေးလေ မကောင်းဘူးလား ”

“ အင်း အရမ်းကောင်းတာဘဲ၊ ဘယလြို အရသာရှိမှန်းမသိဘူး အင်း . . အင်း . . အင်း . . . ”

လူက တအင်းအင်းနဲ့ ကနွော့ကြို ခွရေော လကပြါ အတင်းဖကပြှီး အောကကြ အတင်းကော့ပေးတယ်။ ကနွောလြည်း စည်းခကြမြှနမြှနလြေး အထုတအြသှင်း လုပပြေးရင်းက

“ ကောင်းတယကြှာ၊ ဇောရြယ် ကောင်းလိုကတ်ာ ”

ကောင်းလိုကတ်ာ ကောင်းလိုကတ်ာနဲ့ တတွတတ်ှတ် ရှတန်ရောကနေ

“ လုပပြါ ဇောရြယ်၊ မှနမြှနလြေးလုပပြါ၊ မမ မနနေိုငတ်ော့ဘူး ”

“ အင်း အင်း အင်း ”

မမအောကကြ မကြစြိစုံမှိတပြှီး အတင်းကော့ခံရင်း သူ့ဆန်ဒကို ပြောလာတော့ လူက မလှတမြလပန်ဲ့ အဆငမြပြေ။

“ မရဘူး မမ၊ လကဖြယအြုံး၊ ကနွောြ ထိုငဆြောင့မြှ ရမှာ ”

ဒီတော့မှ ကြောကို အတင်းဖကထြားတဲ့ လကကြ ပြသှေားတယ်။ ကနွောလြည်း မမကိုယပြေါကြ ကုန်းထပြီး ပေါငကြှားမှ ကကြနွန နရောယူလိုကတ်ယ်။ ပြီးတော့ ခါးမှာ အတင်းခွိတထြားတဲ့ ခွထေောကကြို အသာဆှဲခွါပြီး လကန်ဲ့ ဘေးကို အသာဖြဲလိုကတ်ော့မှ လူက လှတလြှတလြပလြပန်ဲ့ တိုကပြှဲဝငဖြို့ အသင့ဖြစ်သှားတယ်။

ကဲဟာ . . စိတထြဲက ကြုံးဝါးရင်း စိတရြှိလကရြှိ ထိုးခလွိုကတ်ယ်။

“ အင်း . . ”

မမဆီက အသံထွကလြာတယ်။ ဆိုင်းမနဘေဲ စိတထြဲက ဒီလောကဖြစ်လှတာ

“ ကဲ ကဲ ကဲ ကဲ ”

ဆကတ်ိုကြ မရပမြနား ဆောကပြဈလိုကတ်ော့

“ အား အား ထိတယ် ထိတယ် ဇောရြယ်၊ ကောင်းလိုကတ်ာ ကောင်းလိုကတ်ာ ”

“ အင့ျ အင့ျ ဆောင့ျ ဆောင့ျ၊ အင်း ကောင်းတယ် ကောင်းတယ် ဆောင့ျ ဆောင့် ”

အားပေးသံတွေ မရပမြနား မမဆီက ထွကလြာပါလရေော။ အဲလို အားပေးလို့တော့ ကနွောြ နှားသိုးကြီးလို တရှုးရှုးနဲ့ မနားတမ်း ဆကတ်ိုကြ ဆောင့ပြဈလိုကတ်ာ မမဆီက

“ အား အား ပြီးပြီ ပြီးပြီ မရတော့ဘူး မရတော့ဘူး၊ အား အား တောပြှီ တောပြှီး အား အား မခံနိုငတ်ော့ဘူး ”

ဆိုတဲ့ အသံတွေ ထွကလြာပြီးနောကမြှာ ကနွော့ကြောငလြေးလည်း ထူပူပြီး ခွကေုနလြကပြန်းကလွို့၊ ကနွောလြည်း မမဘေးမှာ မောမောနဲ့ လောကကြီးကို နောကတ်ဈခေါကြ မေ့သှားပြနတ်ော့တယ်။

🏵️ ဘတဈြကားကြီး (အပိုင်း ၂ ဇာတသ်ိမ်း) ဆကဖြတရြန် ဒီကိုနှိပပြါ 🏵️