အောစာအုပ်

ကြံကြံဖန်ဖန် မွန်မွန်ဆန်ဆန်

“ စန်းမ …. ရှေ့အပတမြှာ တို့ဒဂုံက ခွံထဲသှားလညမြလို့… လိုကြဦးမလား….”

“ ငါ့ဘဲနဲ့ လွှောကလြညမြလို့ ခွိန်းထားတယကြှ….။ မင်းတို့ပဲသှားပါ ခငသ်ူရာ….”

“ ဟဲ့ ငါလည်း ငါ့ဘဲနဲ့သှားမှာ….။ နငလြည်း နင့ဘြဲခေါပြှီး လိုကခြဲ့ပေါ့…။ လွှောကလြညတ်ာ ခွညေောင်းတယ်…. လူမှငတ်ယဟြဲ့ စန်းမ ရဲ့….”

“ အေး…ကောင်းသားပဲ… ငါ့ဘဲကိုပြောပြီး အတူသှားကြတာပေါ့….။ ခွံထဲမှာက ဘယသ်ူရှိလဲ…”

“ ဘယသ်ူမှမရှိဘူးဟဲ့… အဲဒါကြောင့ြ ပြောတာ…ဟိုမှာက လှတလြပတ်ယ်… ဟင်း ဟင်း…”

ခငသ်ူကပြောရင်း သူမဖာသာ သဘောကသွလို ရယလြိုကတ်ော့ စန်းမမ မကြန်ှာလေး နီရဲသှားသည်။ စန်းမမနှင့ြ ခငခြငသ်ူတို့မှာ တကျကသိုလကြတည်းက သူငယခြငွြးတွဖြစ်ေသည်။ ယခု အလုပဝြငကြှတော့လည်း ကုမျပဏီတဈခုထဲတွင် ဖြစ်ကြသည်။ နှစ်ယောကစြလုံး အသကြ (၂၀) ပတဝြန်းကငွတ်ှေ ဖြစ်ကြသည်။

စန်းမမ၏ ဘဲက မွိုးအောငဆြိုသူဖြစ်ပြီး အခွားကုမျပဏီတဈခုတွင် အလုပလြုပန်သည်ေ။ စန်းမမနှင့ြ သကတ်ူရှယတ်ူဖြစ်ပြီး ကြောင်းမပြီးမှီကတည်းက တွဲနကြတော ဖြစ်သည်။

ခငခြငသ်ူ၏ ဘဲကတော့ စိုးလင်းဆိုသူ ဖြစ်သည်။ စိုးလင်းက ခငခြငသ်ူထကြ အသကြ(၂)နှစ် (၃)နှစ်ခန့ကြှီးသည်။ ခငခြငသ်ူတို့နှင့ြ မကြန်ှာချင်ြးဆိုငတ်ိုကမြှာ နသေူဖြစ်ပြီး ခငခြငသ်ူ ဆယတ်န်းရောကကြတည်းက ကြိုကန်ကြတောဖြစ်သည်။ စိုးလင်းမှာ (၁၀)တန်း မအောငခြဲ့သောလြည်း သူတို့အိမမြှာက တကျကစီ(၄)စီးရှိ လတေော့ တဈစီးကိုယူ၍ မောင်းနခွင်ေးဖြစ်သည်။

မှောကဒြဂုံက ခွံက ခငခြငသ်ူ၏ ဖခင် အငှိမ်းစားမယူမီကတည်းက ရထားသောခွံဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် ကပလြကြရြှိသည့ြ ခွံဝိုင်းကိုပါ ဝယလြိုကသ်ဖြင့ြ သူမတို့၏ခွံမှာ ကယွသ်ှားသည်။ ခွံကယွထြဲတွင် သုံးပငန်ှဈခန်း ပဉွထြောငအြိမလြေးတဈလုံး ဆောကထြားသောလြည်း ခငခြငသ်ူတို့မှာ ကြောကမြှောင်းထဲတွင် တိုကခြန်းရှိပြီးသားဖြစ်၍ သှားမနဖြစ်ေဘဲ ပိတထြားခဲ့ရတာ ဖြစ်သည်။ တဈလတဈကြိမ် နှစ်လတဈ ကြိမလြောကြ အလုပသ်မားတဈယောကစြ နှစ်ယောကစြငှား၍ ခွံရှင်းထားသဖြင့ြ ခငခြငသ်ူ၏ ခွံလေးမှာ အမြဲတမ်း သပရြပသ်န့ရြှင်းနလသေည်ေ။

ဒီအပတ် ရုံးပိတရြကတ်ှင် ခငခြငသ်ူတို့ အတွဲက ဒဂုံကခွံထဲသို့လာခဲ့ရာ စန်းမမတို့အတွဲပါ အတူလိုကပြါလာလသည်ေ။ ခငခြငသ်ူ၏ဘဲ စိုးလင်း၏ကားနှင့ဆြိုတော့ အဆငပြှသှေားသည်။

“ ဟယ်….ခွံလေးက သာယာလိုကတ်ာ…”

ခွံရှေ့သို့ ကားရပလြိုကသ်ညန်ှင့ြ စန်းမမက သူ့ဘဲ မွိုးအောငဖြကသ်ို့လှည့ြ၍ ပြောသည်။

“ အထဲမှာ ဒီ့ထကသ်ာယာသေးတယ်….။ အိမပြေါတ်ကပြှီး စားစရာတွစေားပြီးမှ ဆင်းကြည့်ပြေါ့….”

ခငခြငသ်ူက ဦးဆောင်၍ အိမတ်ံခါးကို ဖြင့ပြေးလိုကတ်ော့ သူတို့အားလုံး အိမပြေါသ်ို့ တကလြာခဲ့ကြသည်။ အိမရြှေ့ကြမ်းပြငတ်ှင် ခင်းထားသော ဖယောင်းပုဆိုးပေါသ်ို့ ဝယလြာသော စားစရာများခရွင်း ခငခြငသ်ူတို့ အတွဲက ထိုငခြလွိုကသ်ည်။

“ ငါတို့ အထဲဝငကြှည့ြဦးမယဟြာ…”

စန်းမမနှင့ြ မွိုးအောငတ်ို့ အိမထြဲဖကသ်ို့ ဝငသ်ှားသည်။ အိမလြေးက အပြငမြှကြည့်ရြငသ်ာ သေးသေးလေးထငရြသည်။ အထဲမှာက အိပခြန်းနှစ်ခန်းနှင့ြ မီးဖိုက နောကတ်ှငသ်ပသ်ပရြှိကာ အတောလြေးကယွသ်ည်။ မိန်းကလေးပီပီ စပစြပစြုစုဖြင့ြ စန်းမမမှာ အိမသ်ာနှင် ရချိုးခန်းတို့ကိုလည်း ဖြင့ြ၍ကြည့်လြိုကသ်ေးသည်။ မီးဖိုချောငထြဲမှ ပြနထြှကလြာတော့ အိပခြန်းတဈခန်းထဲသို့ ဝင်၍ကြည့်သ်ည်။

“ အိပခြန်းတွကေ ကယွတ်ယန်ောြ ”

စန်းမမ က မွိုးအောငကြို လှမ်း၍ပြောသည်။ မွိုးအောငကြ စန်းမမပြောသော အိပခြန်းထကြ စန်းမမကိုပို၍ စိတဝြငစြားနပေုံရသည်။ စန်းမမ လှည့ကြှည့လြိုကသ်ောအခါ သူမ၏နောကပျိုင်းကို ကြည့်န်သေော မွိုးအောငကြို တွေ့လိုကရြသည်။

“ ဟိတ်….ဒီမှာပြောနတယေလြေ ”

“ မကြားလိုကဘြူး…. ကိုယသ်ိတာက တဈခုပဲရှိတယ် ”

မွိုးအောင် စန်းမမကို နောကကြနေ သိမ်းကြုံး၍ ဖကလြိုကသ်ည်။ အသည်းအသနဖြစ်နသေော မွိုးအောင်၏ ပစ်စည်းကြီးက သူမ၏တငသ်ားတွကေို လာပြီးထောကလြိုကတ်ော့ စန်းမမ အတောလြေး နရထေိုငရြခကသ်ှားသည်။ မွိုးအောငကြ စန်းမမ၏ လညတ်ိုငလြေးနှင့ြ ပုခုံးလေးများကို ငုံ့၍နမ်းသည်။

“ မင်းကလည်းကြာ…တဈနေ့လုံး အခွိနတ်ှရှေိသေးတာကို….”

“ မမကလည်းကြာ…တဈပတလြုံးလုံး မတွေ့ရတာတော့ မပြောဘူး…”

မွိုးအောင် ဖကထြားလကြမြှပင် စန်းမမမှာ သူမ၏ကိုယလြုံးလေးကို မွိုးအောငန်ှင့ြ မကြန်ှာချင်ြးဆိုငဖြစ်အောင် လှည့လြိုကသ်ည်။ မကြန်ှာချင်ြးဆိုငဖြစ်သှားသညန်ှင့ြ စန်းမမက သူမ၏မကြန်ှာလေးကို မော့၍ပေးသည်။ မွိုးအောငကြ စန်းမမ၏ နှုတခြမ်းလုံးလေးတွကေို တဈခကြင်ုံ့ကြည့်လြိုကပြှီး စုပန်မ်းလိုကသ်ည်။ စန်းမမ၏ ကိုယလြုံးလေးမှာ ခွဖြေားလေးထောကြ၍ ကြှတကသ်ှားသည်။

“ ဟေ့….. ဟိုနှစ်ယောကြ အထဲဝငသ်ှားပြီး အသံတိတသ်ှားတယ်….”

စိုးလင်းက ပြောလိုကတ်ော့မှ ခငခြငသ်ူ သတိထားမိပြီး နားစွင့လြိုကသ်ည်။

“ ဟုတတ်ယန်ောြ…..အဟိ ”

ခငခြငသ်ူက စိုးလင်းကို ခပတ်ိုးတိုးလေးပြန်၍ ပြောလိုကသ်ည်။ ပြီးတော့မှ….

“ အဟမ်း…. ဟိုနှစ်ယောကျ ဒီမှာ စားစရာရှိတာ လာစားကြဦး….”

“ ပြှတ် ”

စန်းမမ သူမ၏နှုတခြမ်းလေးကို ဆှဲ၍ဖြုတလြိုကသ်ည်။

“ ဟိုမှာ ခေါန်ပြေီ သှားရအောင် ”

မွိုးအောငကြ သိပပြှီးမကြနပေခြငွြ။ သူ့ဘေးမှ ဖြတ်၍ထွကသ်ှားသော စန်းမမ၏ တငသ်ားတဈဖကကြို လှမ်း၍ကိုငလြိုကသ်ည်။ အိမရြှေ့သို့ပြနရြောကလြာသော စန်းမမနှင့ြ မွိုးအောငတ်ို့နှစ်ယောကစြလုံး မကြန်ှာတွေ နီမှန်းနကြသေည်။

“ ကဲ….ဒီမှာစားကြဦး ”

ခငခြငသ်ူက အအေးဘူးနှင့ြ ကိတမြုန့မြွားကို လှမ်း၍ပေးသည်။

“ တို့တော့ ခွံထဲဆင်းပြီး စားကြမယ် ”

စန်းမမက ရှကန်ဟနေန်ှင့ပြှောသည်။

“ ဟိုမှာ ဖြာလေးတဈခပြရြှိတယ် ယူသှားကြ ”

ခငခြငသ်ူက အိမရြှေ့ခန်းထောင့တ်ှင် လိပ်၍ထောငထြားသော ဖြာလိပလြေးကို လှမ်း၍ပြသည်။ မွိုးအောငကြ ဖြာလိပလြေးကို သှား ယူ၍ အိမပြေါမြှဆင်းကာ စန်းမမနှင့အြတူ ခွံထဲသို့ ဆင်းလာခဲ့ကြလသည်ေ။

“ မမ…ဒီနရောမှာ ထိုငကြှရအောငလြား ”

စန်းမမ ပတဝြန်းကငွသ်ို့ တဈခကြဝြေ့ကြည့်လြိုကသ်ည်။

“ ဟင့အြင်းကြာ…. အိမန်ဲ့နီးတယ်…. ခွံရှေ့နဲ့လည်း နီးတယ်… ဟိုအတွင်းဖကကြို သှားကြမယ်….”

ခွံအတွင်းဖကသ်ို့ အနည်းငယလြွှောကမြိကြသောအခါ ရှကလြှပငတ်ှဝေိုင်းပတ်၍ စိုကထြားသော ချောကပြေ ခုနဈပပတေလြည် လောကရြှိသည့ြ မှကြကေလြပလြေးတဈခုကို တွေ့လိုကရြသည်။ ထိုနရောသို့ရောကလြွှင် စန်းမမက ရပ်၍ ပတဝြန်းကငွသ်ို့ လှည့ပြတ် ကြည့်ြ၍ အကဲခတလြိုကပြှနသ်ည်။

“ ဒီနရောမှာပဲ ထိုငကြှမယ် ”

မွိုးအောငကြ ခေါင်းငှိမ့ပြှလိုကပြှီး လကထြဲမှ ဖြာလေးကို မှပြငေတ်ှင် ခင်းလိုကသ်ည်။ အနားတွငရြှိသော သရကပြငန်ှဈပငကြလည်း ကိုင်းခွင်းယှကန်သဖြေင့ြ ထိုမှကြကေလြပကြို နရေောငမြထိုးဘဲ အရိပရြနသည်ေ။ ဖြာခင်းပြီးသှားသညန်ှင့ြ စန်းမမက သူမလကထြဲမှ အအေးဘူးနှင့ြ ကိတမြုန့မြွားကို ဖြာပေါသ်ို့ခလွိုကပြှီး သူမကပါ ဖြာပေါသ်ို့ ထိုငခြလွိုကသ်ည်။ မွိုးအောငကြလည်း သူမ၏ဘေးတွင် ဝင်၍ ထိုငခြလွိုကသ်ည်။

စန်းမမမှာ ဖြာပေါသ်ို့ ယောကြြားများထိုငသ်လို တငပြလျလငခြှေ၍ ထိုငခြလွိုကရြာ ဝတထြားသော ဒူးဆဈလောကသ်ာရှိ သည့ြ စကပလြေးမှာ အပေါသ်ို့တွန့တ်ကသ်ှားပြီး ပေါငသ်ားအဖြားလေးတွကေ လကတ်ဈဝါးခန့ြ ပေါြ၍သှားသည်။ နုညကဖြှူဝင်းသော ပေါငသ်ားလေးများကို ငုံ့ကြည့်ရြင်း မွိုးအောင်၏ လကကြ ပေါငသ်ားလေးများပေါသ်ို့ ရောကသ်ှားသည်။ ခပဖြှဖြလေး တဈခကြဆြုပလြိုကပြှီးမှ စကပအြတွင်းသို့ပါ လကဖြဝါးဖြင့ြ လွှောတိုကြ၍ ပြတလြိုကသ်ည်။

“ မင်းကလည်းကြာ…. ဒီမှာ အစားအသောကတ်ှေ စားဦးမယလြေ…. ဆာနပြေီကြ….”

စန်းမမက ပြောပြီး ကိတမြုန့ဘြူးလေးကို ယူ၍ အထဲမှ ကိတမြုန့တ်ဈခုကို ယူ၍စားသည်။

“ စားလေ…”

“ ဟင့အြင်း…”

မွိုးအောငကြ ခေါင်းခါ၍ပြောရင်း စန်းမမ၏ ပေါငတ်နလြေးကို ပြတမြှဲပြတကြာ စန်းမမ၏ ကိုယလြုံးအား စားတော့ဝါးတော့မတတ် ကြည့်န်သည်ေ။ ယောကြြားတဈယောကြ၏ ဒီလိုကြည့်တ်ာကို ခံရသော မိန်းကလေးမှာလည်း စိတတ်ှလှေုပရြှားကာ သှေးသားများ ထကြှတတလြသည်ေ။

“ ဟင်း…ဟင်း….မင်း စားချင်န်တော တို့ သိတယန်ောြ…”

စန်းမမက ဗလုံးဗထွေးဖြင့ြ ကိတမြုန့စြားရင်း ပြောသည်။ ပြောပုံလေးက မခို့တရို့လေးနှင့ြ ကြာမူဟနကြပါနတေော့ မွိုးအောငစြိတတ်ှေ ထောင်းကနဲထသှားကာ ဘေးတိုကအြနအထေားမှ စန်းမမကို ကြုံးဖကလြိုကပြှီး စန်းမမ၏ ပါးနှစ်ဖကကြို ဘယပြှနည်ာပြန် အတင်း နမ်းပစ်လိုကသ်ည်။

“ ဟေ့….ဟေ့ နေဦးလေ ”

စန်းမမက ပြောသဖြင့ြ မွိုးအောငကြ သူမကို လှှတပြေးလိုကသ်ည်။ ခုနက မွိုးအောငကြ ဗှုံးကနဲဖကလြိုကတ်ော့ စန်းမမက ပါးစပထြဲ ထည့လြိုကသ်ော ကိတမြုန့မြှာ အံလှှဲ၍သှားကာ စန်းမမ၏ နှုတခြမ်းလေးများတွင် ကိတမြုန့မြှ ကရင်(မ်)တွကေ အတုံးအတဈနှင့ကြပ်၍ နသည်ေ။ ဒါကို စန်းမမက တဈရှုးနှင့ြ သုတရြနလြုပသ်ည်။

“ နေဦး မမ ”

မွိုးအောငကြ ကောကခြါငငကြာပြောလိုကပြှီး စန်းမမ၏ လညပြင်းလေးကို သိုင်း၍ဖကကြာ သူမ၏နှုတခြမ်းအစုံတွင် ပကြေံနသေော ကရင်(မ်)တွကေို လွှာဖြင့ယ်ကြ၍ပေးသည်။ စန်းမမက မကြလြုံးလေးမှိတ်၊ မကြန်ှာလေးမော့ကာ အရသာရှိရှိ ငှိမ်၍ခံသည်။ နှုတခြမ်းပေါြ က ကိတမြုန့ကြရင်(မ်)တွေ ကုနသ်ှားပြနတ်ော့ သူမ၏အပေါန်ှုတခြမ်းလေးကို ပြှတကြနဲနအေောင် ဆှဲ၍စုပန်မ်းလိုကရြင်း နှုတခြမ်းလေးကို မှဲအောငစြုပထြားပြီး လွှာဖြားလေးနှင့ြ ပြတ်၍ပေးသည်။ စန်းမမ၏ ခါးလေးစန့ြ၍တကလြာပြီး လကန်ှဈဖကကြ မွိုးအောင်၏ နောကကြွောကို သိုင်း၍ဖကလြိုကသ်ည်။ တဈဆကတ်ည်းမှာပင် သူမ၏နှုတခြမ်းနှစ်လှှာကြားတွင် ရောကန်သေော မွိုးအောင်၏ အောကန်ှုတခြမ်းကို တပြှတပြှှတန်ှင့ပြှန်၍စုပပြေးသည်။

မွိုးအောငမြှာ လကတ်ဈဖကဖြှင့ြ စန်းမမကို သိုင်းဖကြ၍ သူမ၏နှုတခြမ်းများကို စုပန်ရင်ေး သူ့ထုံးစံအတိုင်း လကတ်ဈဖကကြ စန်းမမ၏ ရငသ်ားတဈဖကကြို အုပကြိုင်၍ဆုပန်ယပြေးသည်။ အပေါမြှအင်ျကြီနှင့ြ အတွင်းမှ ဘရာစီယာတို့ခံနေ၍ သိပပြှီးမထိလှသဖြင့ြ မွိုးအောင် သာမနထြကြ အားပိုစိုကကြာ ဆုပန်ယပြေးသည်။ ဖြူဖြေးသော အသားအရရှေိသည့ြ စန်းမမ၏ တကိုယလြုံးနီရဲ၍ တကလြာသည်။ တဖြေးဖြေးလည်း မော၍လာသည်။ စန်းမမက နှုတခြမ်းခွင်း ဖြေးဖြေးချင်ြးမွှင်း၍ ခွာလိုကသ်ည်။

“ ဟိုမှာ စားဦး….တောကြှာ မောနမယ်ေ ”

စန်းမမ မောသံလေးနှင့ပြှောရင်း အအေးတဈဘူးကို ဖောကြ၍သောကသ်ည်။ မွိုးအောငကြလည်း အအေးတဈဘူးကို ဖောကသ်ောကသ်ည်။ သူတို့နရောလေးက အရိပရြ၍ အေးမှနသညေ့အြပြင် လကလေည်း တဖြူးဖြူးတိုကန်တေော့ သာတောင့သ်ာယာရှိလှသည်။ ဘူးထဲမှ အအေးကုနသ်ှားတော့ ဘူးကိုဖြာပေါသ်ို့ခလွိုကပြှီး မွိုးအောငကြ စန်းမမကို လှမ်း၍ဖကသ်ည်။

“ နပေါဦး….ဘယလြိုဖြစ်နတောလဲ မသိဘူး ”

စန်းမမကလည်း မွိုးအောင်၏လကတ်ှကေို တွန်းဖယ်၍ မကြစြောင်းထိုးကာပြောလိုကပြှီး မတတ်ပထြရပလြိုကသ်ည်။ ပြီးတော့ ပတဝြန်းကငွကြို သသခွေောခွာကြည့်ြ၍ အကဲခတကြာ ပြန်၍ထိုငခြလွိုကသ်ည်။

“ ကဲ…အဝတတ်ှခွှတ်ေဦး….”

“ မမလည်း ခွှတလြေ ”

“ အင်းပါ…”

စန်းမမက ပြောလိုကပြှီး ဖြာပေါမြှ အအေးဘူးနှင့ြ ကိတမြုန့လြကကြနွတ်ို့ကို ယူ၍ ဘေးမှ ရှကလြှပငလြေးခွရင်ေးသို့ ဖယရြှှေ့လိုကြ သည်။ မွိုးအောငကြ သူ့ခန်ဓာကိုယပြေါမြှ အင်ျကြီကိုခွှတလြိုကပြှီး ဘေးသို့ခလွိုကသ်ည်။

“ အဟင်း….အကုနခြွှတန်ောြ ”

စန်းမမက သူမ၏အပေါမြှ အင်ျကြီကိုခွှတရြင်း အဝတအြစား ကင်းကြာသှားပြီဖြစ်သည့ြ မွိုးအောင်၏ ခန်ဓာကိုယအြပေါပျိုင်းကို ရမကြ မကြလြုံးတွနှငေ့ြ ကြည့်ရြင်း ပြောသည်။ အမှနတ်ော့ မွိုးအောငန်ှင့ြ စန်းမမတို့မှာ သမီးရည်းစားတွေ ဖြစ်သောလြည်း အိမထြောငသ်ညတ်ှတေောငမြှ အိမထြောငသ်ကြ တဈနှစ်ကြောမြှပြောသော အပြောအဆိုမွိုးတွကေို သူတို့ပြောနကြသေည်။

စန်းမမက အပေါမြှအင်ျကြီခွှတ် လိုကတ်ော့ အတွင်းမှ ဘရာစီယာအနကရြောငလြေး ပေါထြှကလြာသည်။ အပြော့စားလေးဆိုတော့ နို့ဖြူဖြူလေးတွကေ တလှုပလြှုပ် ဖြစ်နကြသေည်။ ပြီးတော့ သူမက စကပအြတွင်းမှ အတွင်းခံဘောင်းဘီလေးကို ခွှတလြိုကပြှနသ်ည်။ အတွင်းခံဘောင်းဘီအနကလြေးကို ဆှဲ၍အခွှတ် စကပလြေးကလနသ်ှားရာ လှဈကနဲပေါသ်ှားသော ပေါငကြှားမှ မဲမဲသဲသဲလေးတွကေို မှငလြိုကရြပြီး မွိုးအောင် မကြလြုံးကြီးက ဝင်းကနဲလကသ်ှားသည်။

“ ဟေ့….ဘာကြည့်န်တောလဲ….ခစ်ခစ်….”

စန်းမမက သူ့ကိုလှမ်းကြည့်ရြင်း တခစ်ခစ်ရယသ်ည်။

“ ခွှတလြေ….ဒါပါခွှတ် ”

“ အ…အ….ခြှတ်….မှာ ”

စန်းမမက မွိုးအောင်၏ပုဆိုးကို လှမ်း၍ဆှဲသည်။ ဆှဲတာက ပုဆိုးခါးပုံစကို ဆှဲတာမဟုတ်။ ပုဆိုးထဲမှ ငေါကထြောငန်သေော နရောကို လှမ်းဆှဲပြီး အတင်းညှဈကာ ပြောလိုကခြှင်းဖြစ်၍ မွိုးအောငမြှာ ရုတတ်ရကဆြိုတော့ သူ့ပစ်စည်းကြီးနာသှားပြီး ကိုယကြိုနောကသ်ို့ ဆုတလြိုကမြိသည်။ စန်းမမက ပစ်စည်းကြီးကို မလှှတ်။ အတင်းညှဈ၍ ကိုငမြှဲတိုင်း ကိုငထြားသည်။

“ အမလေး…. ဖြစ်နလေိုကတ်ာ…. နည်းတာကြီး မဟုတဘြူး….. ပြစမ်း….. ပြစမ်း ”

ပြောလည်းပြော စန်းမမက မွိုးအောင်၏ ပုဆိုးကိုဆှဲခွှတလြိုကသ်ည်။ ထိုအခါ လီးဒဈပြဲကြီးက ထွကပြေါြ၍လာသည်။ လီးထိပကြှီးကို သူမ၏လကဖြဝါးလေးဖြင့ြ အုပကြာ ဖြဖြလေးပြတသ်ပကြိုငကြှည့ရြင်း စန်းမမ၏ မကြလြုံးလေးများ အရညလြဲ့၍လာသည်။ ပြီးလွှင် လီးကို လှှတပြေးလိုကပြှီး စန်းမမမှာ ဖြာပေါသ်ို့ ပကလြကလြှနခြလွိုကပြှီး သူမ၏ စကပတ်ိုလေးကို ခါးဆီသို့ လှနတ်ငလြိုကသ်ည်။ ဖောင်းထနသေော စောကဖြုတလြေးပေါမြှ အမှှေးမဲလေးတွကေ ဘုတစြုလေးဖြစ်နသည်ေ။

မွိုးအောငကြ သူ့ပုဆိုးကို ကြင်းလုံးခွှတပြဈလိုကပြှီး ဘေးမှနေ၍ စန်းမမ၏ ကိုယပြေါသ်ို့ ငုံ့လိုကသ်ည်။ ပြီးလွှင် ဘရာစီယာအနကြ လေးကို ခွှတလြိုကပြှီး နို့နှစ်လုံးကို ဘယပြှနည်ာပြနစြို့ကာ လကတ်ဈဖကကြလည်း စောကဖြုတလြေးကို ပြတပြှတပြေးသည်။ နို့သီးလေး တွကေို စုပရြင်းလွှာဖြားလေးဖြင့ြ ထိုးပတယ်ကလြိုကသ်ောဒဏကြ စန်းမမရငထြဲထိ ကငွကြငွသ်ှားအောင် ခံစားလိုကရြသည်။ စန်းမမက သူမ၏ကြောလေးကို ကော့၍ကော့၍ပေးနမေိသည်။ နို့နှစ်လုံးပြီးသှားပြနတ်ော့ စန်းမမ၏ ဝမ်းဗိုကသ်ားလေးတွကေို နှုတခြမ်းဖြင့စြုပလြိုကြ လွှာဖြင့ယ်ကလြိုကဖြှင့ြ မွိုးအောင်၏ ဦးခေါင်းက စန်းမမ၏ အောကပျိုင်းသို့ တဖြေးဖြေးရှေ့လွား၍ လာသည်။

စန်းမမ ဖိန်းဖိန်းရှိန်းရှိန်းခံစားရင်း ရငတ်ှတဒေိန်းဒိန်းခုန်၍လာသည်။ သူမ၏ အကြဲကြောင်းလေးတွငလြည်း အရညလြေးတွေ စိမ့ထြှကလြာကြပြီဖြစ်သည်။ ဟော….မွိုးအောင်၏ နှာခေါင်းကြီးက ဖောင်းဖောင်းမို့မို့ စောကဖြုတလြေးကို ငုံ့၍နမ်းလိုကရြင်း လွှာကြီးက အကြဲကြောင်းတလွှောကြ ယကတ်ငလြိုကသ်ည်။

“ အမေ့…..အား….ဟား ”

စန်းမမ ကော့တကသ်ှားသည်။ မွိုးအောငကြ စောကဖြုတန်ှုတခြမ်းသားကြီးတွကေို တဈခကြခြှင်းယကြ၍ပေးနသည်ေ။

“ နေ…..နေဦး….”

စန်းမမက ထိုသို့ပြောလိုကပြှီး သူမ၏ လကတ်ဈဖကကြ ဘေးမှ ရှကလြှပငခြှရင်ေးသို့ လှမ်းလိုကသ်ည်။ ပြီးတော့ ဖြင့ထြားသော ဘူးထဲမှ ကိတမြုန့တ်ဈတုံးကို လှမ်း၍နှိုကလြိုကပြှီး လကတ်ဈဖကကြ မွိုးအောင်၏ ခေါင်းကိုဆှဲဖယကြာ ကိတမြုန့တ်ဈတုံးလုံးကို သူမ၏ စောကပြတန်ှုတခြမ်းသားနှစ်ခုနှင့ြ စောကဖြုတအြုံလေးပေါကြိုပါ ခွမှဖေိကပပြဈလိုကသ်ည်။ စန်းမမ၏ စောကဖြုတအြုံတဈခုလုံး ကိတမြုန့ြ များ ကရင်(မ်)များဖြင့ြ လိမ်းကြံလိုကသ်လိုဖြစ်သှားသည်။

မွိုးအောငကြ စန်းမမ၏ စောကပြတအြုံတဈခုလုံးပေါတ်ှငရြှိနသေော ကိတမြုန့ကြရင်(မ်)များကို လွှာဖြင့ြ ကုနစြငအြောငယ်ကသ်ည်။ ယကန်စဉေတ်ှင် စန်းမမက သူမ၏စောကဖြုတကြို ကော့ကော့ပေးသည်။ ငါးမိနဈမွှအကြာ စောကဖြုတတ်ဈခုလုံးပေါရြှိ ကိတမြုန့မြွားနှင့ြ ကရင်(မ်)များ ကုနစြငသ်ှားသောအခါတွငတ်ော့ စောစောက စောကပြတန်ှုတခြမ်းသားနှစ်ခုကြား အကြဲကြောင်းထဲတွင် မှှုပန်သညေ့ြ စောကစြေ့လေးမှာ အပြငသ်ို့ ထောငတ်ကြ ထွကပြှူလာသညကြို တွေ့လိုကရြသည်။ အားမလိုအားမရဟနဖြှင့ြ မွိုးအောငကြ စောကစြေ့လေးကို ငုံ့၍ နှုတခြမ်းနှစ်ခုဖြင့ြ ညှပကြာ စုပလြိုကသ်ည်။

“ အား…. အမလေး…. အား….. အင်း…. အ….. အ…..”

စန်းမမ၏ ပေါငန်ှဈချောင်းက မွိုးအောင်၏ ခေါင်းကိုညှပ်၍ တငသ်ားကြီးများ တဈမိုကလြောကြ ကြှကာ ကော့တကသ်ှားသည်။ စိမ့ထြှကလြာသော စောကရြညတ်ှကလေည်း ဖငကြှားသို့တိုငအြောင် လိမ့ဆြင်းသှားသည်။ မွိုးအောငကြ စောကစြေ့လေးကို လှှတပြေးလိုကြ တော့မှ စန်းမမ၏ တငသ်ားကြီးများက ဘုန်းကနဲ ပြနကြသွှားသည်။

စန်းမမ ရငဘြတလြေး နိမ့ခြွီမှင့ခြွီနှင့ြ မောနသည်ေ။ သူမ အမောပြရန်ေ သုံးမိနဈမွှ မွိုးအောငကြ အနားပေးလိုကပြှီးမှ စန်းမမ၏ စောကပြတန်ှုတခြမ်းသားနှစ်ခုကို လကမြနှစ်ဖကဖြှင့ဆြှဲဖြဲလိုကပြှီး သူ၏ ပါးစပကြို စောကပြတဝြတွငတ်ေ့လိုကပြှီး အထဲတွင် ပြည့လြွှံနသေော စောကရြညကြှညမြွားကို စုပယ်ူမွိုခပြဈလိုကသ်ည်။ ပြီးတော့မှ သူ၏ လွှာကို စုခွှန်၍ စောကခြေါင်းထဲထိုးသှင်းလိုကပြှီး ထုတလြိုကသ်ှင်းလိုကဖြှင့ြ လုပရြာမှ အတွင်းသားလေးများကို လွှာဖြားလေးဖြင့ြ ထိုးထိုး ပြီးယကသ်ည်။

“အား….. ဟ….. အီး….. အီး….. အင်း….. အ…. အ….. အမလေး….. အား….. အား….”

စန်းမမ တကိုယလြုံး တွန့လြိမန်ပြေီး လကဖြှင့ြ မွိုးအောင်၏ ခေါင်းကိုကိုငကြာ သူမ၏ စောကပြတဆြီသို့ ဖိထားပြီး သူမ၏ စောကပြတကြိုလည်း ကော့ကာ မွိုးအောင်၏ ပါးစပဆြီသို့ အတင်းပင့ကြပပြေးသည်။ စန်းမမတဈယောကြ ကာမအရှိန် အလှနအြမင်း မှင့လြာပြီဆိုသညကြို သိလိုကသ်ော မွိုးအောငကြ သူ့လွှာကို စောကခြေါင်းထဲသို့ သှကသ်ှကလြကလြကကြှီး ထုတခြွီသှင်းခွီလုပပြေးသည်။ ဒါကြောင့ြ စန်းမမမှာ မွိုးအောငကြို စွဲနတောဖြစ်သည်။

စန်းမမမှာ ဘဲတွကေ ဝိုင်းဝိုင်းလညန်တောဖြစ်သည်။ ဒါပမယေ့ြ နှစ်နဲ့ခွီပြီး စန်းမမမှာ မွိုးအောငန်ှင့ြ တွဲရတာက မွိုးအောင် အမှုတကြောင်း၍ဖြစ်သည်။ အသဈအဆန်းကို လိုချင်ကြှတာခညွြး ဖြစ်သောလြည်း မွိုးအောငကြို ဖြတ်၍ နောကတ်ဈယောကန်ှင့ြ တွဲလွှင် အဲဒီနောကတ်ဈယောကကြ မှုတပြေးရင် တောသ်ေးသည်။ မမှုတလြို့ ကမွကို မှုတပြေးပါလို့ ပြောလို့က မဖြစ်ပေ။ ဒါ့အပြင် မှုတပြေးသညပြဲထားဦး။ မွိုးအောငလြောကြ အမှုတကြွှမ်းကငွဖြို့က မသချောပေ။ ထို့ကြောင့ြ စန်းမမမှာ မွိုးအောငကြို မပစ်နိုငဘြဲ ဆကပြှီးတွဲနရတောဖြစ်သည်။

“ အ….. အ….. အိုး….. အား….. အ….. အမလေး….. အီး….. အား…… အား…..”

စန်းမမ ခါးကြီးကော့တကကြာ တဆတဆြတဖြစ်လကြြ ပြီးသှားပြီး သုတရြညတ်ှကေ ပန်းထွကလြာသည်။ မွိုးအောငကြ နိုငအြောငမြွိုခသွည်။ လွှာကို စောကခြေါင်းထဲတွင် လှည့ပြတလြကြြ မှှပေေးသည်။ စန်းမမ ကော့တကန်သေော ခါးကြီး ပြနကြသွှားတော့မှ မွိုးအောငကြ သူ့လွှာကို စောကခြေါင်းထဲမှ ထုတကြာ စောကပြတအြကြဲကြောင်းတလွှောကြ စောကပြတန်ှုတခြမ်းသားနှစ်ခုနှင့ြ စောကပြတအြုံလေး တဈခုလုံးကို ခဏကြာအောင် ဖြေးဖြေးချင်ြးယကပြေးပြီးမှ ထထိုငလြိုကပြှီး စန်းမမ၏ ဘေးတွငဝြင်၍လှဲကာ စန်းမမကိုဖကြ၍ နမ်းလိုကသ်ည်။

“ မင်း မောသှားပြီလားဟင်….”

“ ဟင့အြင်း….”

မောသှားပြီလားဟုမေးသော စန်းမမ၏ အသံက မောသံပေါကြ၍နသည်ေ။ စန်းမမ၏ လကကြ မတတ်ောင်၍နသေော မွိုးအောင်၏ လီးကြီးဆီသို့ လှမ်းလိုကပြှီး ဆုပကြိုငလြိုကကြာ လှမ်းကြည့်လြိုကသ်ည်။ လီးကြီးထိပတ်ှင် အရညကြှညလြေးတွကေ စို့၍နသည်ေ။ သူမ၏ လကကြလေးဖြင့ြ လီးကြီးကို ဖြဖြလေး ပြတပြှတပြေးသည်။ ပြီးမှ လကကြိုလှှတ်၍ ပကလြကလြှန်၍နသေော မွိုးအောငပြေါသ်ို့ သူမကအပေါစြီးမှယူကာ မွိုးအောင်၏ နှုတခြမ်းတွကေို ဖိ၍စုပလြိုကသ်ည်။ သူမအား မွိုးအောငကြလည်း ပြန်၍စုပန်မ်းရင်း သူမ၏နို့နှစ်လုံးကို ဆုပ် နယ်၍ ပေးသည်။

အတနကြှာအောင် စုပန်မ်းနပြေီးမှ စန်းမမက သူမ၏မကြန်ှာကို ခွာလိုကပြှီး ထထိုငလြိုကသ်ည်။ ပြီးမှ မွိုးအောင်၏ မကြန်ှာဖကကြို ကြောပေးပြီး စန်းမမက မွိုးအောင်၏ကိုယပြေါသ်ို့ခွလိုကကြာ လီးတနကြှီးကို လကတ်ဈဖကကြကိုငပြှီး သူမ၏ကိုယကြို တ ဖြေးဖြေးဖိဖိခကြာ လီးကို စောကခြေါင်းထဲသို့ တဈရဈခွင်း သှင်းယူသည်။

ဖြူဖြေးလုံးတဈတင်းကားနသေော စန်းမမဖငကြှီးက တဖြေးဖြေးနိမ့ဆြင်းကာ လီးကို သှင်းယူနပေုံအား ကြည့်ရြင်း မွိုးအောင်၏စိတတ်ှကေ ထသထကြ ထလာသည်။ လီးတဆုံးဝငရြန် လကန်ှဈလုံးလောကအြလိုတွငတ်ော့ မွိုးအောငကြ စိတမြထိန်းနိုငတ်ော့ဘဲ သူမ၏ခါးကို လကန်ှဈဖကဖြှင့ည်ှပ်၍ ကိုငလြိုကပြှီး သူ့ဖငကြှီးကို ကြှကာ အောကမြှနေ၍ ပင့ဆြောင့ပြှီး သှင်းလိုကသ်ည်။

“ ပြှတ်…. ဗွဈ… ပြှတ်…. ဗွဈ… ဗွဈ…. အမေ့… အင်း….”

“ အရမ်းကြီးပဲ….”

မွိုးအောငဖြကသ်ို့ သမငလြညပြှနလြှမ်းကြည့်ြ၍ စန်းမမက အပြုံးမကြန်ှာလေးနှင့ြ ပြောလိုကသ်ည်။ ထို့နောကြ စန်းမမမှာ ဒူးထောကြ၍ ထိုငခြလွိုကပြှီး သူမ၏ကိုယကြို ရှေ့သို့ငိုကကြာ ဆင်းထားသော မွိုးအောင်၏ ခွထေောကဘြေး တဈဖကတ်ဈခကြတ်ှင် သူမ၏ လကန်ှဈဖကကြို ထောကကြာ ဖငကြှီးကို ကြှကြှပြီး လိုးသည်။

“ ပြှတ်…. ပြှတ်…. ဖြတ်…. စွပ်…. ဗွဈ…. ပလှတ်…. ပြှတ်…. ပြှတ်…. ဗွဈ…. ဗွဈ….”

စန်းမမမှာ တဈခကြခြှင်း အရသာခံ၍ လိုးနရောမှ အားမလိုအားမရဖြင့ြ ခပသ်ှကသ်ှကလြေး ဆောင့ဆြောင့လြိုးလိုကြ၊ တဈခကြခြှင်း ပြန်၍လိုးလိုကန်ှင့ြ စိတထြဲရှိသလိုထငတ်ိုင်း လိုးနသည်ေ။

“ ပြှတ်….. စွပ်…. စွပ်…. ဖြတ်… ဖြတ်…. ပြှတ်…. ဗွဈ…. ပြှတ်….”

စန်းမမက သူ့ကိုကြောပေးပြီး ဖငကြှီးကိုကြှပြီး ဆောင့န်သဖြေင့ြ မွိုးအောငမြှာ စောကခြေါင်းထဲသို့ လီးကြီးအဝငအြထွကကြို တွေ့မှင်၍နလသေည်ေ။ စန်းမမ၏ ဖငကြှီးဖိခွ၍ လိုးလိုကတ်ိုင်း မွိုးအောငကြလည်း အောကမြှနေ၍ ပင့ပြင့ဆြောင့ပြှီးလိုးသည်။ ဖိအားနှင့ြ ပင့အြားတို့ အားနှစ်ခုပေါင်း၍ လိုးဆောင့ခြကြမြှာ ပြင်းထနသ်ှားပြီး နှစ်ယောကစြလုံးမှာ အရသာပိုတွေ့ကာ အားရသှားကြသည်။

“ ပြှတ်…. ပလှတ်…. စွပ်…. စွပ်…. ပြှတ်…. ပြှတ်….. ဗွဈ…. ဖြတ်….”

အမှနတ်ော့ စန်းမမက မွိုးအောငကြို အပေါမြှ တကြ၍ လိုးခိုင်း၍ရသည်။ သို့ရာတွင် မွိုးအောငကြ သူမကို တဈခွီပြီးအောငမြှုတပြေးပြီး သူကိုယတ်ိုငကြ မပြီးသေးသဖြင့ြ အပေါမြှတကခြိုင်းလွှင် မွိုးအောငစြောစောပြီးသှားနိုငသ်ည်။ အခုတော့ သူမက အပေါကြ တကလြိုကသ်ည့အြတွကြ လီးမှာ အပေါသ်ို့မော့၍ထောငန်သညေ့အြတွကြ မွိုးအောငမြှာ သာမနထြကပျို၍ ကြာနခွင်ေးဖြစ်သည်။

စိတထြငတ်ိုင်းအပေါမြှ ဆောင့ရြင်း စန်းမမမှာ ပြီးချင်လြာသည်။ ထို့ကြောင့ြ စန်းမမမှာ သူမ၏ဖငကြှီးကို ကြှကြှပြီး အားရပါးရ ဆောင့ဆြောင့လြိုးတော့သည်။

“ ပြှတ်…. ပြှတ်…. စွပ်…. ပလှတ်…. စွပ်…. စွပ်…. ပြှတ်…. ပြှတ်…. ဗှဈ…. ဗှဈ…. အင်း…. မမ…. ကိုယပြှီးချင်လြာပြီ…. ဆောင့ြ…. ဆောင့ြ…..”

စန်းမမမှာ အံကိုကဖြစ်သှားကာ မွိုးအောငကြလည်း ပြီးချင်ပြှီဖြစ်၍ အားတကသ်ှားပြီး အံကိုကြိတကြာ ဆောင့ပြဈလိုကသ်ည်။

“ စွပ်…. ပြှတ်…. ပြှတ်… ပြှတ်…. ဗွဈ…. ဗွဈ… ဖြတ်….. ဗွဈ…. အင်း…. အား…. အမလေး…. အိုး…. အိုး….”

မွိုးအောငကြလည်း သူမ၏ခါးကို လကန်ှဈဖကဖြှင့ကြိုငကြာ လီးကြီးကို အောကမြှပင့ြ၍ ဖိကပကြာ သုတရြညမြွား ပန်းထွကသ်ှားသလို စန်းမမ၏ ခါးလေးမှာလည်း ဆတကြနဲ ဆတကြနဲဖြစ်၍သှားကာ ပြီးသှားလတေော့သည်။ ခဏနတေော့မှ စန်းမမမှာ မွိုးအောင်၏အပေါမြှ ဆင်းလိုကပြှီး မွိုးအောင်၏ဘေးသို့ လှဲခလွိုကလြသည်ေ။ မွိုးအောငမြှာ ဒီလောကန်ှင့တ်ော့ အားမရသေးဘဲ နောကထြပဆြကြ၍လိုးဦးမညဆြိုတာ စန်းမမက သိထားလသည်ေ။

မွိုးအောငန်ှင့ြ စန်းမမတို့နှစ်ယောကြ တဈယောကကြို တဈယောကဖြကြ၍ အနားယူရင်း နောကတ်ဈခွီအတွကြ တာစူနခေိုကြ မလှမ်းမကမ်းရှိ ခွုံပုတအြကြယမြှ လူသားနှစ်ယောကကြတော့….

“ ကဲ…. အဈကို… တောလြောကပြှီနောြ… စန်းမ သူ့ဘဲနဲ့နတော ကြည့်ခြငွတ်ယဆြိုလို့ ခငသ်ူခေါလြာပြီး သူတို့နှစ်ယောကကြို ပေးတွေ့ပြီးပြီ …..။ အဈကိုလည်း ကြည့်လြို့အားရသှားပြီ…. အိမပြေါတ်ကကြှရအောင်….”

စိုးလင်းက ခငသ်ူကို ခေါင်းငှိမ့ပြှပြီး နှစ်ယောကသ်ား အိမပြေါသ်ို့ပြန်၍ တကခြဲ့ကြလသည်ေ။ အမှနတ်ော့ စိုးလင်းမှာ စန်းမမတဈယောကြ ခံတာကို ကြည့်ခြငွန်ခေဲ့သညမြှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ သူ့ခစွသ်ူ ခငသ်ူအားပြောပြီး ဒီနရောကို အပါခေါပြှီး ခွိန်းတွေ့စခေဲ့တာဖြစ်လသည်ေ။ အခုတော့ စန်းမမတဈယောကြ ဖြစ်ချင်တ်ိုင်းဖြစ်နသညေကြို မကြဝြါးထငထြငတ်ဝကြီး ကြည့်ခြဲ့ရပြီဖြစ်သည်။ သူ၏ ဘောင်းဘီထဲမှ ပစ်စည်းကြီးကလည်း မခွိမဆန့ြ ဖြစ်နခွပြေေီ။ ခငခြငသ်ူကလည်း သူ့ကိုအိမပြေါသ်ို့ အပါခေါန်တေော့….။

ခငခြငသ်ူမှာလည်း စန်းမမတို့အတွဲကိုကြည့်ပြှီး စိတတ်ှေ အတောထြနပေုံရလသည်ေ။ ဒီတော့ စိုးလင်းအတွကြ ခငခြငသ်ူက အဆငသ်င့ဖြစ်နခွပြေေီ။ အိမပြေါသ်ို့ရောကသ်ညန်ှင့ြ ခငခြငသ်ူက ဦးဆောင်၍ အိမခြန်းလှတတ်ဈခုထဲသို့ ဝငသ်ှားသည်။ စိုးလင်းကနောကမြှ လိုကဝြငသ်ှားပြီး အထဲရောကသ်ညန်ှင့ြ အိပခြန်းတံခါးကို ပိတလြိုကသ်ည်။

စိုးလင်းက သူဝတထြားသော ဘောင်းဘီကို ခွှတခြလွိုကသ်ည်။ ခငခြငသ်ူက သူ့ကိုကြောပေးပြီး ကိုယပြေါကြ အင်ျကြီတွကေို ခွှတန်ေ သည်။ သူမ၏ နောကကြွောကိုကြည့်ရြင်း စိုးလင်းက သူ၏ အတွင်းခံဘောင်းဘီကို ခွှတခြလွိုကရြာ ချောကလြကမြကြောကြွောလြောကရြှိသော လီးတနကြှီးက ငေါကကြနဲ ထွကြ၍လာသည်။ စိုးလင်း မနနေိုငမြထိုငန်ိုငန်ှင့ြ ခငခြငသ်ူ၏ နောကကြွောသို့ ပြေးကပသ်ှားပြီး သူမကို နောကမြှသိုင်းဖကကြာ မခွိမဆန့ဖြစ်နသေော လီးတနကြှီးကို ခငခြငသ်ူ၏ တငသ်ားကြီးနှင့ြ ကပ်၍ဖိထားလိုကသ်ည်။

“ အဈကိုကလည်း နေဦးလေ…. ဒီမှာ အဝတတ်ှေ ခွှတ်ဦးမယ်….”

“ အဈကို မနနေိုငတ်ော့ဘူးကြာ….”

“ အဈကိုကလည်းကြာ….”

စိုးလင်းက သူ့ကိုယပြေါမြှ ရှပအြင်ျကြီကို ခွှတလြိုကသ်လို ခငခြငသ်ူကလည်း သူမ၏ခါးမှ ထဘီကို ကြင်းလုံးခွှတခြလွိုကသ်ည်။ နှစ်ယောကစြလုံး ကိုယလြုံးတီး ဖြစ်သှားကြပြီ။ ခငခြငသ်ူက ကြမ်းပြငပြေါသ်ို့ ဒူးထောကလြိုကပြှီး လေးဖကထြောကပြေးလိုကသ်ည်။ တွဲလောင်းဖြစ်သှားသော နို့အုံနှစ်လုံးကို နောကမြှနေ၍ လှမ်းကိုငရြင်း သူ့လီးကို နောကသ်ို့ပြူးထွကန်သေော ခငခြငသ်ူ၏ စောကဖြုတဝြသို့ တေ့ကာ ဆောင့သ်ှင်းလိုကသ်ည်။

“ ပြှတ်…. ပလှတ်….. ဗွဈ…. ပလှတ်…. ပလှတ်…. ပြှတ်…. ပြှတ်….. ဖြတ်….. ဗွဈ….. ဗွဈ….”

အထဲတွင် အရညတ်ှကေ အိုင်၍နသည်ေ။ လီးကို ဆောင့သ်ှင်းလိုကြ၊ ပြနထြုတလြိုကြ လုပလြတေော့ အထဲမှ အရညတ်ှကေ မှငမြကောင်းအောင် ထွကကြွ၍လာသည်။

“ ပြှတ်…. ပလှတ်….. ပြှတ်….. ပြှတ်….. ပလှတ်….. ဖြတ်…. ပြှတ်…. ပြှတ်….. ဖြတ်…. ဖြတ်….. ဗွဈ…. ဗွဈ….. ပြှတ်……”

“ အင့ျ….. အ….. အ….. အင့ျ….. အင့ျ…… အား……. ဟား…..”

စိုးလင်း၏ ဆောင့ခြကြတ်ှကေ ပြင်းထနသ်လို ဖငကြှီးကို နောကသ်ို့ ပြနပြှနဆြောင့ပြေးနသေော ခငခြငသ်ူကလည်း မာနပြါလှလသည်ေ။ ထို့ပြင် ခငခြငသ်ူ၏ နို့နှစ်လုံးကို ဆှဲကိုင်၍ထားသော စိုးလင်း၏ လကကြလည်း ပညာသားပါလှသည်။ နို့သီးတွကေို လကည်ှိုး လကမြတို့ဖြင့ြ ညှပ်၍ ပြတခြွနရေင်ေးမှ လကဖြဝါးထဲ ရောကန်သေော နို့အုံကိုလည်း ညှဈ ညှဈပေးသည်။ စောစောက စန်းမမတို့စုံတွဲကို ကြည့်ပြှီး သူတို့နှစ်ယောကစြလုံးမှာလည်း ကာမစိတတ်ှေ ပြင်းထနန်ခွင်ေးဖြစ်သည်။

“ ပြှတ်…. ပလှတ်…. ပြှတ်…. ပြှတ်….. ဖြတ်…. ပြှတ်…. ဗွဈ…. ဖြတ်…. ဗွဈ…..”

“ အင်း….ဟင်း….အားရရဲ့လားဟင်….”

“ ကိုယ် သိပပြှီးဆောင့ရြတာ အားမရချင်ဘြူး….”

“ ဒါဖြင့ြ ဘယလြိုလုပမြလဲဟင်….”

ခငခြငသ်ူက စိုးလင်းကို သမငလြညပြှန် လှမ်းကြည့်ြ၍ မေးသည်။

“ ကိုယ် မတတ်တရြပပြှီး ဆောင့ခြငွတ်ယ် ”

ခငခြငသ်ူ တဈခကြတ်ှဝေေ၍ စဉြးစားလိုကသ်ည်။ ပြီးမှ….

“ ရတယ်….ကိုယ့ဟြာကြီးကို ခဏခွှတလြိုကြ….”

လီးကြှတသ်ှားလွှင် ခငခြငသ်ူက မတတ်တထြရပလြိုကတ်ော့ စိုးလင်းကပါ မတတ်တထြရပလြိုကသ်ည်။ ခငခြငသ်ူက မတတ်တရြပလြကြမြှ ခါးကိုကုန်း၍ သူမ၏ခွချင်ြေးဝတန်ှဈဖကကြို လကန်ှဈဖကဖြှင့ြ ဆုပကြိုငလြိုကသ်ည်။ အကြောလွှော့သော လေ့ကငွ့ခြန်း လုပန်သညေ့ပြမာ ဖြစ်သည်။ ခါးက လှတလြှတကြွှတကြွှတကြှီး ကုန်းထားတော့ စောကဖြုတကြှီးကလည်း နောကကြို လှတလြှတကြွှတကြွှတကြှီး ပြူးထွကန်သည်ေ။

စောစောက လိုးလကစြအရှိနဖြှင့ြ အရညတ်ို့က စိုရှှဲကာ နှုတခြမ်းသားနှစ်ခုမှာ အရညတ်ို့ကြောင့ြ ပြောငလြကန်ရေုံမွှမ က အကြဲကြောင်းတွငလြည်း အရညတ်ို့က အကြောင်းလိုကဖြစ်နသည်ေ။ နောကကြနကြညေ့ရြသညမြှာ အလှနပြင် ရမကထြနစြရာ ကောင်းလှသညမြို့ စိုးလင်းမှာ မနနေိုငတ်ော့ဘဲ ခငခြငသ်ူ၏ နောကသ်ို့တိုးကပပြှီး သူမ၏ခါးကို လကန်ှဈဖကဖြှင့ြ အသအချော ကိုငလြိုကသ်ည်။

ဒီပုံစံမှာ နောကကြလိုးတဲ့လူက ရှေ့ကခံတဲ့သူကို လကန်ှဈဖကဖြှင့ြ အသအချောထိန်းပြီး ကိုငထြားနိုငမြှ တောကြာကသွည်။ ထိုသို့မှ မဟုတလြွှင် ရှေ့မှလူမှာ တဈခကြဆြောင့လြိုကရြုံနှင့ြ ပစ်လဲသှားနိုငသ်ည်။ ဒီတဈခါတော့ စိုးလင်းက လီးကို ဆောင့ြ၍မသှင်း။ ဖြေးဖြေးချင်ြး သှင်းသည်။ ပြီးတော့ တဈခကြခြငွြး ဆောင့ဆြောင့လြိုးသည်။

“ ပြှတ်…. ပလှတ်…. ဖြတ်…. စွပ်…. ဗွဈ….. ပြှတ်… ဗွဈ…. ပြှတ်….”

“ ကိုယ်….အားရပြီလား ”

“ အင်း…. အားရပြီ ခငသ်ူ…. ကိုယ် သိပပြှီး ကြေးဇူးတငတ်ာပဲ….”

“ အဟင်း…. လုပ်….. လုပ်…. မှနမြှနသ်ာ လုပလြိုကတ်ော့…..”

ခငခြငသ်ူ၏ ဆန်ဒအရ စိုးလင်း၏ ဆောင့ခြကြတ်ှမှော ပြင်းထနသ်ှကလြကလြာသည်။

“ ပြှတ်…. စွပ်…. ပြှတ်…. ဗွဈ…. ဗွဈ….. စွပ်…. ဖြတ်….. ဖြတ်….”

“ အင်း….. အင်း….. အား….. ဟား….. အ….. ထိတယ်…. လုပ်….. လုပ်….”

စိုးလင်းက အားရပါးရကြီးကို ဆောင့လြိုးပစ်လိုကသ်ည်။ (၅)မိနဈမွှ အကြာတွငတ်ော့…..

“ ပြှတ်…. ဗွဈ…. စွပ်… ဖြတ်…. ပြှတ်…. ပြှတ်…. ဗွဈ…. ဗွဈ….. ကိုယ်….. ကိုယ်…. အ… အ…. အင်း…. လုပ်…. အား….. အ…..”

ခငခြငသ်ူ တအားအားအောရြင်း ဖငကြှီးရမ်းခါပြီး ပြီးသှားကာ ရှေ့သို့ လဲကမွလို ဖြစ်သှားတော့ရာ စိုးလင်းက သူမ၏ခါးကို အတင်းဆှဲထားပြီး အားရပါးရဆယခြကြမြွှ ဆောင့လြိုကပြှီး သုတရြညမြွားကို ပန်းထုတလြိုကကြာ တခဏအတွင်း နှစ်ယောကသ်ားမှာ ကြမ်းပြငပြေါသ်ို့ တဖြေးဖြေး ဖငထြိုငလြကြသ်ား ကသွှားကြသည်။ ဒီတော့မှ လီးကိုခွှတ်၍ ကြမ်းပြငပြေါတ်ှင် နှစ်ယောကသ်ား ပကလြကလြှနကြာ အ မောဖြနကြေသေည်။ ခဏကြာတော့မှ ခငခြငသ်ူက လကတ်ဈဖကဖြှင့ြ စိုးလင်း၏လီးကြီးကို လှမ်းကိုငလြိုကသ်ည်။

“ ဟယ်…. ဒီအတိုင်းကြီးပဲ…. တဈပြားသားမှ မလြော့သှားဘူး….”

ဘယကြပြါ့မလဲ စိုးလင်းစိတတ်ှကေ မတရားထနန်သည်ေ။ ငယင်ယ် ချောချော လှလှ မိန်းကလေးတွေ ကာမစပယ်ှကရြင် ဘယလြိုဖြစ်နမလေဲဆိုတာ ယောကြြားတိုင်း သိချင်ကြှသည်။ တွေ့မှငခြငွကြှသည်။ ထို့ကြောင့ြ စိုးလင်းက စန်းမမ အလိုးခံတာကိုကြည့်ခြငွြ၍ ခငခြငသ်ူကိုဖြင့ပြှောပြီး သူတို့အတွဲကို ဒီနရောသို့ ခေါလြာကာ ပေးတွေ့ခဲ့ခွင်းဖြစ်သည်။ စိုးလင်း စန်းမမ ခံတာကိုကြည့်ပြှီး စိတတ်ှအေ ရမ်းထနတောဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် စိုးလင်းက တကျကစီသမား၊ လူကလည်း ရည်းစားနှင့ြ ဒီနေ့ခွိန်းတွေ့မှာ ဖြစ်သည့အြတွကြ သောကဆြေးကလည်း သောကလြာခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ ဒါကြောင့ြ စိုးလင်းလီးက မကဘွဲ နဂိုအတိုင်း တင်းခံနတောဖြစ်သည်။

တဈခွီပြီးထားတာ မကြာသေးပမယေ့ြ လီးကလည်း မကသွေးသည့အြပြင် ခငခြငသ်ူကလည်း လကဖြှင့ြ လီးကိုကိုငလြိုကတ်ော့ စိုးလင်း၏ စိတတ်ှကေ ဟုန်းကနဲ ပြန်၍ထလာသည်။

“ ခငသ်ူ…. ကိုယတ်ို့ ထပလြုပကြှရအောငလြား ”

“ ဟောတော့….”

ခငခြငသ်ူ မကြလြုံးလေးတွေ ဝိုင်းသှားပြီး အံ့သှသှားသည်။ ဒါပမယေ့ြ ခငခြငသ်ူ ကိုယတ်ိုငမြှာလည်း စိုးလင်း၏ စံခွိနမြှီလီးကြီးကို သူမ၏ လကကြလေးဖြင့ြ ပြတသ်ပကြိုငတ်ှယရြင်း သူမကိုယတ်ိုငမြှာလည်း စိတတ်ှပြနေပြှီး ထလာနပြေီဖြစ်သည်။

“ ကိုယ့ြ သဘောပဲလေ…. ဒီတဈခါတော့ ရိုးရိုးပဲလုပကြှာ….”

ပြောလည်းပြော ခငခြငသ်ူက လီးကိုလှှတ်၍ သချောပကလြကလြှနလြိုကပြှီး ဒူးနှစ်လုံးထောငကြာ ပေါငကြားပေးလိုကသ်ည်။ လှကြေီးထိုး ရိုးရိုးပဲပေါ့။ စိုးလင်းကလည်း ကောကကြာငငကြာထ၍ သူမ၏ ပေါငန်ှဈလုံးကြားသို့ ဝင်၍ ဒူးထောကထြိုငလြိုကသ်ည်။

“ ကိုယ်….”

“ ဘာလဲ….ခငသ်ူ….”

“ ခငသ်ူ့ကို နို့တွဆှေဲဆှဲပြီး ဆောင့ကြှာ…. အဲဒါ ခံလို့ သိပကြောင်းတာပဲ…..”

“ စိတခြွ ခငသ်ူ ဆန်ဒပြည့ရြစမယ်ေ ”

ပြောပြီးသညန်ှင့ြ စိုးလင်းက လီးကို စောကပြတဝြသို့ တေ့လိုကပြှီး ခငခြငသ်ူ၏ နို့အုံနှစ်လုံးကို လကန်ှဈဖကဖြှင့ြ ဆှဲ၍ လီးကို ဆောင့သ်ှင်းလိုကသ်ည်။

“ ပြှတ်…. ဒုတ်….. ဖြတ်…. ဖြတ်…. ဗွဈ…. ပြှတ်….. ပြှတ်….”

“ အင်း….. ဟင့ြ…. လုပ်….. လုပ်…. ဆှဲ….. ဆှဲ…. ဆောင့ြ ဟုတပြှီ…. ဟုတပြှီ….. ကောင်းလိုကတ်ာ…..”

“ ပြှတ်…. ပြှတ်…. ဗွဈ…. ဖြတ်…. ဗွဈ…. ပလှတ်….. ပြှတ်….. ပြှတ်….”

ထိုအခွိနတ်ှင် ပြတင်းပေါကမြှ သူတို့ကို ချောင်းကြည့်န်သေော စန်းမမနှင့ြ မွိုးအောငတ်ို့မှာ တဈယောကမြကြန်ှာ တဈယောကြ ကြည့်လြိုကမြိသည်။ ပြီးတော့ မွိုးအောငကြ တိုးတိုးကပ်၍ ပြောသည်။

“ တို့လည်း နောကတ်ဈခွီ ထပလြိုးရအောင် မမ ”

“ အင်း….လာသှားမယ် ”

စန်းမမက မွိုးအောင်၏ လကတ်ဈဖကကြိုဆှဲ၍ ခေါကြာ သူတို့ခင်းထားသော ဖြာလေးရှိရာ မှကြကေလြပလြေးသို့ ဦးတည်၍ အပြေးတပိုင်းနှင့ြ လာခဲ့ကြလတေော့သည်။

ပြီးပါပြီ။