အတိတခြါးခါး
ရေးသားသူ – အမညမြသိ
“ ဆရာလေး..ထန်းရခြေိုလေး သောကျဦးမလားဗြ…”
ထန်းတောရှေ့မှ ဖြတသ်ှားသော ကြောင်းဆရာလေး တင့ဆြှေ ကို ရှာမှ ကာလသားခေါင်း ကိုခကြကြှီးက နှုတဆြကလြိုကသ်ည်။ ဆရာလေးကား သဘောကောင်းသည်၊ စာသငပြှလည်းကောင်းသည်။ ဒါပမေဲ့ ဆရာလေးအကြောင်းကိုတော့ ခကြကြှီးမသိ။ (၄) တန်းနှင့ြ ကြောင်းထွကခြဲ့သော ခကြကြှီးအဖို့ သူနှင့ြ ရှယတ်ူဖြစ်သော ဆရာလေးလို ပညာတတတ်ဈယောကကြို မိတဆြှေ ဖြစ်ခွင့ရြသည့အြတွကြ တောတ်ောဝြမ်းသာနသည်ေ။ ဆရာလေးကား ကိုခကြကြှီးရှိရာဆီသို့ လာခဲ့သည်။
“ အေးဗွာ…သောကတ်ာပေါ့…”
“ ဒေါအြေးမိရေ..ဆရာလေးအတွကြ တဈမှူပေးပါဗွို့..”
“ လာပါပြီတောျ..လာပါပြီ…”
ထန်းတောပိုငရြှင် ဦးမောငင်ယ် မိန်းမ ဒေါအြေးမိက ထန်းရအေိုးတဈအိုးကို မှကဖြွာပေါသ်ို့ လာခလွိုကသ်ည်။
“ ခွကလြေး ဘာလေးရော အမှည်းရော ဒေါအြေးမိ”
ခကြကြှီးက ဆောသ်ှလိုကသ်ည်။
“ ဟိုမှာ နင့ကြိုမောငင်ယ် ယူလာပါပြီ.. လယကြှှကကြငကြို ကြောပြေးနတယ်ေ.. အခုတော့ ပဲလှောန်ဲ့ဘဲ အရငမြှည်းဦး… အားနာလိုကတ်ာ ဆရာလေးရယ်.”
ဒေါအြေးမိက ဆရာလေးကိုတင့ဆြှကေို လောကြကပြှုလိုကသ်ည်။
“ ရပါတယ် ဒေါအြေးမိရယ်….အားနာစရာ..”
ဆရာလေးတင့ဆြှကေ ထန်းရအေိုးထဲသို့ ခွကဖြှင့ခြပကြာ ထန်းရတဈေခွကကြို မော့ခလွိုကသ်ည်။ ထိုအခွိနမြှာဘဲ လယကြှှကကြှောပြန်းကနကြို ကိုမောငင်ယမြှ လာခလွိုကသ်ည်။
“ ဆရာလေး..စားနောျ…အားမနာနဲ့..”
ကိုမောငင်ယကြား ဆရာလေးကိုတင့ဆြှကေို ပြောလိုကပြါတယ်။
“ ဟုတကြဲ့….စားပါတယ်..ကိုမောငင်ယ်..”
ကိုမောငင်ယကြား ဆရာလေး ကိုတင့ဆြှနှငေ့ြ ခကြကြှီးတို့နားကို ဝငထြိုငလြိုကသ်ည်။ သူ့အနနှငေ့ြ ဆရာလေး ကိုတင့ဆြှနှငေ့ြ စကားပြောရတာကို သဘောကသွည်။ ဆရာလေးက ဗဟုသုတလည်း ပြည့စြုံတယလြေ။ ဆရာလေးက ဒီရှာကိုရောကတ်ာ (၁) နှစ်လောကဘြဲရှိသေးသည်။ ရှာကလူတွနေဲ့က တောတ်ောခြငန်သလေို စာအသငအြပြကောင်းသဖြင့ြ ကလေးတွကေ ခစွကြှသည်။ ရှာကလူတွေ၊ ကလေးတွနေဲ့ ခစွခြစွခြငခြငန်ပမေေဲ့.. ဆရာလေးအကြောင်းကို ဘယသ်ူမှ ကောင်းကောင်း မသိကြ။ ဒီရှာနှင့ြ တောတ်ောဝြေးသော မှို့ကြီးတဈမှို့က လာတာလို့ဘဲ သိရသည်။
ဆရာလေးကို သူ့ဘဝဇာတကြှောင်း မေးကြည့်တ်ိုင်း ဆရာလေးက စကားလမ်းကြောင်း လှဲလေ့ရှိသည်။ ဆရာလေးပြောပြသော ဗဟုသုတများ စာပေ ရသများကို နားထောငရြင်း.. ကိုမောငင်ယတ်ို့ ဇနီးမောငန်ှံခကြကြှီးတို့မှာ ဆရာလေးရဲ့ စကားပြောကောင်းမှုကို ခွီးမှမ်းမိသည်။ ကိုမောငင်ယကြ ဆရာလေးတင့ဆြှကေို..
“ ဆရာလေး..အသကဘြယလြောကရြှိပြီလဲ..”
“ ကြှနတ်ော့အြသကြ (၂၅) နှစ်ပါ..”
“ ဒါဆို တောတ်ောင်ယသ်ေးတာဘဲ.. ဆရာလေးတို့များ ငယင်ယရြှယရြှယန်ဲ့ ကြှနတ်ောတ်ို့ထကြ ဗဟုသုတလည်းပြည့စြုံ ဉာဏပြညာကလည်း ပြောစရာမရှိအောငဘြဲ..”
“ ဒါနဲ့ဆရာလေး မိန်းမယူဖို့ စိတမြကူးသေးဘူးလား..”
ခကြကြှီးကဝင် ပြောသည်။
“ ဆရာလေးကို ရှာထဲမှာ စိတဝြငစြားနတေဲ့ ကောငမြလေးတွမှေ အများကြီး.. ကြှနတ်ောတ်ောင် မနာလိုဖြစ်တယ်.. ဟီးဟီး..”
“ သှောြ ကိုခကြကြှီးကလည်း လွှောကပြှောနပြနေပြှီ..”
“ ဟုတသ်ားဘဲ…ခကြကြှီးရယ်… နင် စဉြးစဉြးစားစားလည်း ပြောပါဦး.. ဒို့ဆရာလေးက လူကလည်းချော.. ပညာကလည်းတတ်… ဒို့ရှာကကောငမြလေးတွကေို စိတဝြငစြားမတဲ့လား… မှို့က ကောငမြလေးချောချောလေးတွဘေဲ စိတဝြငစြားမှာပေါ့..”
ဒေါအြေးမိကပါ ဝငပြှောလိုကသ်ေးသည်။
“ ဒီလိုလည်းမဟုတပြါဘူး…ဒေါအြေးမိရယ်.. တောက ကောငမြလေးတွကေ မှို့ကကောငမြလေးတွနေဲ့စာရင် ရိုးသားဖြူစငပြါတယ်..”
ဆရာလေးကိုတင့ဆြှေ အပြောကြောင့ြ ကိုမောငင်ယကြလည်း နောကလြိုကသ်ည်။
“ ဆရာလေး မွို့မှာ ရည်းစားတွေ ထားခဲ့ဖူးလား… ဟီးဟီး”
“ အဟဲ…ဒါတော့ မပြောပြပါရစနေဲ့…”
ရယသ်လိုလိုနဲ့ ဆရာလေး ကိုတင့ဆြှေ ပြောလိုကပြမေဲ့ ဆရာလေး ငိုငသ်ှားတာကို ဒေါအြေးမိက သတိထားမိသှားပါတယ်။
“ တောကြလည်း ဆရာလေးမှ မဖြချင်ေပြါဘူးဆို… ကဲ… ခကြကြှီးရေ.. မိုးလည်းခွုပပြှီ… နင့ဆြရာလေးကို လိုကပျို့လိုကြဦး”
“ ဟုတ်…ဟုတ်..”
ခကြကြှီးလည်း ဆရာလေးကို ရှာထဲက ဆရာ၊ ဆရာမတွနဖေေို့ ရှာကဆောကပြေးထားတဲ့ အိမကြို ပြနလြိုကပျို့ပါတယ်။ ဆရာလေးက သူ့ကို..
“ ကဲ ကိုခကြကြှီးရေ.. ကြေးဇူးတငပြါတယဗြွာ..”
“ ရပါတယ်… ဆရာလေးရယ်… ဆရာလေးနဲ့ သောကရြတာ ပြောဖြို့ကောင်းပါတယ်..”
ခကြကြှီးလည်း ဆရာလေးကိုနှုတဆြကရြင်း သီချင်ြးတွေ အောဆြိုကာ သူ့ရဲ့အိမရြှိရာကို ပြနလြာခဲ့ပါတော့တယ်။ ခကြကြှီးနဲ့ တင့ဆြှတေို့ရဲ့ အပြနအြလှန် နှုတဆြကသ်ံတွကြေောင့ြ တင့ဆြှနေဲ့ တဈခန်းကြောမြှာ နနတေေဲ့ ဆရာမလေးလဲ့လဲ့ဟာ နိုးလာပါတယ်။
“ ဟင်းဟင်း… ဒို့မင်းသားတင့ဆြှတေော့ မူးလာပြီ ထငတ်ယ်”
ဘေးမှ သူမသူငယခြငွြးလည်းဖြစ် တဈကြောင်းထဲ ဆရာမလည်းဖြစ်တဲ့… သင်းသင်းမင်းက သူမကို တိုးတိုးလေး ပြောလိုကပြါတယ်။
“ ဟုတမြယ်…သူကလည်း ဘာကြောင့မြွား နေ့တိုင်းသောကန်ပေါလိမ့ြ..”
“ အံမယ်..ညဉြးက တင့ဆြှကေို စိတပြူနတယေပြေါ့..”
သင်းသင်းမင်းက လဲ့လဲ့ကို စနပေါသေးတယ်။
“ မိန်းမနောြ..အကောင်းပြောနတောကို ဖောကဖြောကလြာတယ်.. ကြည့်စြမ်း”
သင်းသင်းမင်းရဲ့တငပြါးလေးကို လဲ့လဲ့က မနာအောငဆြှဲဆိတရြင်းနဲ့ ပြောလိုကပြါတယ်။ မှောငန်တောကြောင့ြ သူမရဲ့ရှကသ်ှေးလေးတွကြေောင့ြ မကြန်ှာလေးနီနတောကို သင်းသင်းမင်း မသိလိုကတ်ော့ပါဘူး..။ ထိုအခွိနမြှာပဲ.. တင့ဆြှကေ အဆောငအြောကကြို ဆင်းသှားတဲ့ ခွသေံကို ကြားရပါတယ်။ တင့ဆြှမေူးတိုင်း ဂဈတာတီးပြီး သီချင်ြးဆိုနကြပေါ။ မကြာမီမှာပဲ… တင့ဆြှရေဲ့ ဂဈတာတီးပြီး သီချင်ြးဆိုသံကို ကြားရပါတယ်။
“ သဈရှကကြလေးတွလည်ေး မှမှောခလို့လှှင့ကြှှမှေဲ အဖောမြဲ့နှုတခြမ်းများလည်း ညငသ်ာ တီးတိုးရှတဆြိုဆဲ အနမ်းပန်းများသညလြည်း ကြှကောခမ်းချောကရြဈပြီကြယ်.. အခစွရြဲ့လိပပြှာလေး ဘယမြှာပုန်းလို့နားပြီလဲ အဖောကြှဲတဲ့ ငှကကြလေးများအပေါကြိုသာ ငေးငေးကြည့်ရြင်းနဲ့သာ …. နှလုံးသားမကြရြညမြွား ကဆွင်းလာ သူပေးတဲ့ ခစွအြနမ်းများ ပြနလြညကြာတွေးတောစိတမြောမိတာ အေးမှပါးပြငသ်ည် ပူနှေးလာ ကတိစကားများကိုလည်း မှလှနေပြှနရြှာရင်း ဘဝအသဈများပေါလြည်း ညငသ်ာစွာလွှောကလြှမ်းရင်း ခစွတ်ိုင်းလည်းမညား စကားကိုသာ တီးတိုးရရှတေမြိတာ… ကိုယ့န်ှလုံးသားအသည်းအိမမြှာ အခစွမြွားစွာ သူပေးတဲ့အခစွမြွားကိုသာ ထွေးပိုကန်တေုန်းအခိုကမြှာ ကိုယ့န်ှလုံးသားအသည်းတဈနရော အခစွပြေးတဲ့ဒဏရြာများ အိုးအခစွြ .. ခစွတ်ိုင်းလည်းမညား”
“ သှောြ..ကိုတင့ဆြှရယ်ေ… ဘယလြိုတွဖြစ်ေခဲ့လို့ ဒီလောကမြွား ခံစားနရတောလဲကြယ်…”
လဲ့လဲ့ ခပတ်ိုးတိုးလေးရရှတေရြင်း အိပပြွောဖြို့ ကြိုးစားနရပေါတော့တယ်။ တင့ဆြှကေား သီချင်ြးဆိုတာကို ရပန်ားလိုကပြှီး… ဂဈတာကို ဘေးခလွို့ အိပထြောငထြဲမှာ ထည့ထြားတဲ့ ဆေးပေါ့လိပကြို ထုတပြှီး မီးညှိကာ ဖြာရှိုကလြိုကပြါတယ်။ သူ့ပါးပြငမြှ စိုစိစိဖြစ်လာတာကြောင့ြ သူ့လကန်ဲ့ စမ်းလိုကတ်ဲ့ အခါမှာ သူ့မကြဝြန်းထဲက မကြရြညတ်ှကေ ပါးပြငကြ အလိုလိုကဆွင်းနတောကို သိလိုကရြပါပြီ။ ငါငိုနမေိပါလား.. တင့ဆြှေ တွေးမိပါတယ်..။
ဘာကြောင့ြ သူ့ငိုနသလေဲဆိုတာ သူဘဲသိပါတယ်။ လှနခြဲ့တဲ့ (၂) နှစ်လောကကြတော့ သူ့ဘဝက ပြောရြှှငစြရာအတိ ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။ မထငမြှတတ်ဲ့ အဖြစ်အပကြတ်ှနေဲ့ ရငန်ာစရာ အဖြစ်အပကြတ်ှကြေောင့ြ… သူဒီလိုခံစားနရတောပါ။ ဖြစ်နိုငရြင် အတိတဆြိုတဲ့ အရာကို သူ့ဘဝထဲမှာ မရှိစချင်ေပြါဘူး။ ပြည့ဖြုံးကား ခထွားလိုကခြငွပြါတယ်။ ဒါပမေဲ့ ဖြစ်ပကြခြဲ့တဲ့ အဖြစ်အပကြတ်ှကေ သူ့အတွကြ ဒဏရြာဒဏခြကြတ်ှပေါ။ ကြေးလကတ်ောရှာလေးမှာ ကြောင်းဆရာအဖြစ် လာရောကလြုပကြိုငရြင်း ဒဏရြာဒဏခြကြတ်ှကေို လာရောကကြုစားနတောပါ။ သူ့မိသားစုကိုပါ အဆကအြသှယဖြှတပြှီး အားလုံးနဲ့ ဝေးရာကို ထွကခြှာလာခဲ့တာပါ။
“ ဆရာ…မအိပသ်ေးဘူးလား..”
ဆရာမဒေါလြဲ့လဲ့နဲ့ ဆရာမသင်းသင်းမင်းတို့ပါ။ သူ့ဂဈတာသံကြောင့ြ နိုးသှားဟနတ်ူပါတယ်။ အောကဆြင်းပြီး လမ်းလွှောကလြာကြတာပါ။
“ ဟုတတ်ယ်..ဆရာမ.. ကြှနတ်ောလြည်း နည်းနည်းသောကလြာတာနဲ့.. ဆရာမတို့ကို အနှောကအြယှကပြေးသလို ဖြစ်သှားတယထြငတ်ယ်.. အားနာလိုကတ်ာဗွာ..
“ အားနာစရာမလိုပါဘူး ဆရာရဲ့… ဆရာ့အသံက နားထောငလြို့ကောင်းလို့ သင်းသင်းတို့က ခွီးကြူးနတော… ဟိ…”
ဆရာမသင်းသင်းမင်းနဲ့ လဲ့လဲ့တို့က သူထိုငန်တေဲ့ ကြပပြဈလေးမှာ ဝငထြိုငရြင်း ပြောလိုကပြါတယ်။
“ ဆရာသောကဖြို့တဲ့ လဲ့လဲ့ဖြောလြာတာ..”
လဲ့လဲ့က သူ့ကို ကောဖြီခွကကြို လှမ်းပေးလိုကတ်ာကြောင့ြ သူလည်း ကောဖြီခွကကြို လှမ်းယူလိုကပြါတယ်။
“ နကဈြကောဖြီပါလား.. ကြေးဇူးတငပြါတယ် ဆရာမ..”
ဒီရှာမှာတော့ မရတဲ့ ကောဖြီဖြစ်တာမှန်း သူသိပါတယ်..။
“ သှောြ..လဲ့လဲ့ရဲ့ အိမကြ ပို့ပေးတာလေ”
“ ကြေးဇူးပါဘဲဗြာ…”
ကောဖြီကိုသောကရြင်း… တင့ဆြှကေ ပြောလိုကပြါတယ်။
“ ကောဖြီတိုကတ်ဲ့အတွကြ သီချင်ြးတဈပုဒလြောကြ ဆိုပြပါလား.. ဦးထူးအိမသ်ငရြဲ့သီချင်ြးပါဘဲ… ကြယတ်ှစေုံတဲ့ညဆိုတဲ့ သီချင်ြးလေးဆိုပြပါလား..”
“ လဲ့လဲ့က သူ့ကို တောင်းဆိုလိုကတ်ာကြောင့ြ သူလည်း ဂဈတာကို တီးခတရြင်း ဆိုပြလိုကပြါတော့တယ်..။
“ ကြယတ်ှစေုံတဲ့ည ကိုယ့အြိမမြကလြေးရယ်… ကြယတ်ှစေုံတဲ့ည.. ဘဝမွှောလြင့ခြှင်းရယ်….”
တင့ဆြှရေဲ့ သီဆိုပြမှုအောကမြှ သင်းသင်းမင်းနဲ့ လဲ့လဲ့လည်း.. စီးမွှောသှားပါတော့တယ်.။
“ ကဲ ကြှနတ်ောလြည်း အိပတ်ော့မယ်.. ဆရာမတို့ အိမမြကလြှလှမကပြါစဗွော…”
တင့ဆြှကေား လဲ့လဲ့တို့ကိုနှုတဆြကပြှီး သူ၏ အခန်းတွင်းသို့ ပြနဝြငသ်ှားခွပြေီ။ လဲ့လဲ့နှင့ြ သင်းသင်းမင်းကား စကားဆကပြှောနကြသေေးသည်။ အခွိနအြတနင်ယကြှာပြီးနောကြ…
“ ကဲသင်းသင်းရေ ကိုယတ်ှလည်ေး သှားအိပရြအောင်…
“ လဲ့လဲ့လည်း သင်းသင်းမင်းနဲ့အတူ အခန်းကိုပြနရြန် ပြငလြိုကစြဉြ… ခုနက တင့ဆြှထေိုငသ်ှားသော ခုံပေါမြှာ ဓါတပြုံလိုလိုကနွတော မှငလြိုကရြပါတယ်။
“ သှောြ.. ကိုတင့ဆြှေ ကထွားတာထငတ်ယ်”
ဆိုပြီး..ထိုဓါတပြုံကို ကောကယ်ူလိုကသ်ည်။ အစဈပင် ဓါတပြုံတဈပုံ။ ဓါတပြုံကား အမွိုးသမီး တဈယောကပြုံပင်။ အခစွဆြုံးကိုကိုသို့ ခစွတ်ဲ့ ကြညဖြှူမှ အမှတတ်ရဆိုပြီး လကမြှတထြိုးထားသည်။ ကောငမြလေးကတော့ တောတ်ောခြွောသည်။ လဲ့လဲ့စိတထြဲမှာ မနာလိုသလိုလို ဖြစ်လာသည်။ ဘာကြောင့မြှန်းတော့ သူမကိုယသ်ူမ မသိ။
“ လဲ့လဲ့…လာလေ ဘာလုပန်တောလဲ…”
ရှေ့မှ ထနှင့သ်ှားသော သင်းသင်းမင်း၏ ခေါသ်ံကြောင့ြ..
“ လာပြီ.သင်းသင်းရေ..တကတည်း..”
ဆိုပြီး သူမက ထိုဓါတပြုံကို သူမအင်ျကြီအိတထြဲ ကပြာကယာ ထိုးဖြကလြိုကသ်ည်။ ဘာကြောင့ြ ထိုသို့လုပမြိသညဆြိုတာကို သူမကိုယသ်ူမ နားမလည်။ အဆောငထြဲဝငကြာ အိပယ်ာပေါပြှနလြှဲခွိနအြထိ.. သူမ တောတ်ောန်ှင့အြိပမြပြောြ.. တင့ဆြှနှငေ့ြ ဓါတပြုံပိုငရြှငကြောငမြလေးအကြောင်းကို စဉြးစားရင်း သူမ တလူးလူးတလိမ့လြိမ့န်ှင့ြ အိပမြပြောန်ိုငအြောင် ဖြစ်နသည်ေ။ ကိုတင့ဆြှနေဲ့ ဒီကောငမြလေးက ဘယလြိုပတသ်ကခြဲ့တာလည်းဆိုတာ သူမ အရမ်းသိချင်န်သည်ေ။
အို.. ဒါလည်း ငါနဲ့ဘာဆိုငလြို့လဲ ဟုတွေးပြီး သူမကိုယသ်ူမ တွေးလိုကမြိသည်။ ဒါက သူ့ကိဈစဘဲဟာ.. ငါနဲ့ ဘာဆိုငလြို့ စပစြုချင်န်ရတောလဲ… မိလဲ့လဲ့.. နင့စြိတကြို နငထြိန်းစမ်း… ဆရာမလုပန်ပြေီး အရှကမြရှိဟု သူမကိုယသ်ူမ ဖြတွေေးပြီး နိုးတဈဝကြ ပြောတ်ဈဝကြ ဖြစ်နသည်ေ။ သူမဘေးမှ သူငယခြငွြးမ သင်းသင်းမင်းကတော့ အိမမြကထြဲမှာ နတသ်ားလေးတွနေဲ့ ပြောမြှူးနဟနေတ်ူသည်။ အိပန်လေိုကတ်ာများ သိုးလို့။ သူမစိတထြဲမှ မဆီမဆိုင် မကြမနေပ် ဖြစ်လိုကသ်ေးသည်။ နောကဆြုံးတွငတ်ော့ သူမလည်း အိပပြွောသ်ှားလတေော့သည်။
“ ဆရာတင့ဆြှကေ ဒီမှာနတောလားမသိဘူး ခငဗြွ..”
အဆောငရြှေ့မှာ လူရှယတ်ဈဦး။ လဲ့လဲ့.. ကိုတင့ဆြှေ အခန်းဘကကြှည့လြိုကတ်ော့ လူမရှိ။ ကြောင်းပိတရြကဆြိုတော့ ကိုတင့ဆြှကေား ရှာထဲမှ အသိများထံသှားဟနတ်ူသည်။ လူရှယကြား ဆိုငကြယဖြှင့လြာခွင်း ဖြစ်သည်။
“ ဟုတပြါတယရြှင့ြ… ကိုတင့ဆြှကေ ကြောင်းပိတလြို့ အပြငသ်ှားဟနတ်ူတယ်…”
သင်းသင်းမင်းက ထိုလူရှယကြို လှမ်းဖြလေိုကသ်ည်။
“ ဒါနဲ့ ဘာကိစ်စများရှိလို့လဲမသိဘူးရှင့ျ.. ဒီကအဈကိုက…”
“ သှောြ… ကြှနတ်ောကြ ဒီရှာကိုရောကလြာတဲ့ ကနွြးမာရေးမှူး အသဈပါ.. မနေ့ညကတည်းက ရောကတ်ယ်.. တင့ဆြှနေဲ့က ကြောင်းနဘကေတ်ှပေါ.. မနေ့ညကတည်းက သူ့ဆီလာမလို့ ညနကသ်ှားတာနဲ့ မနကမြှ လာမယဆြိုပြီးလာဖြစ်တာ.. လမ်းမှာ လှဲသှားတယန်ဲ့တူတယ်.. တင့ဆြှနေဲ့က..”
“ ဟုတမြယ်.. အဈကိုထိုငပြါဦး…. သူပြနလြာတော့မှာပါ.. ဒါနဲ့… အဈကို့နာမညကြ..”
“ ကြှနတ်ော့နာမည် ကြောသ်ူအောငပြါခငဗြွ..”
ထိုလူရှယကြလည်း ပြုံးပြုံးရှငရြှငန်ဲ့ လှမ်းဖြလေိုကပြါတယ်။
“ စောင့ရြင်းနဲ့ ထိုငပြါဦး….”
သို့ဖြင့ြ ထိုလူရှယကြား သင်းသင်းမင်းနှင့ြ လဲ့လဲ့တို့ အခန်းထဲကို အလညလြာခဲ့တော့သည်။
“ ကြှနတ်ောကြ ဒီနယရြောကလြာတော့ အသိမရှိဘူး ထငန်တော… ဒီရောကတ်ော့ သူကြီးကပြောမှ ကြှနတ်ော့သူငယခြငွြး တင့ဆြှမှန်ေးသိတယ်.. ဒါနဲ့ ညီမတို့နာမညတ်ှကေ..”
“ ညီမနာမညကြ လဲ့လဲ့ပါ…သူကတော့ သင်းသင်းမင်းတဲ့.. ကိုတင့ဆြှနေဲ့ တဈကြောင်းထဲ ဆရာမတွပေါ..”
သို့ဖြင့ြ ကြောသ်ူအောငန်ှင့ြ လဲ့လဲ့၊ သင်းသင်းမင်းတို့မှာ တဈယောကအြကြောင်းတဈယောကြ မိတဆြကရြင်း ခငမြငရြင်းနှီးသှားကြတော့သည်။ ကြောသ်ူအောငကြ…
“ ကြှနတ်ောကြ တင့ဆြှကြေီး စိတတ်ှလပြေေီး လှင့သ်ှားလိုကတ်ာ.. ဒီတဈသကြ ပြနမြတွေ့ရတော့ဘူး ထငန်တော….”
ကြောသ်ူအောငစြကားကို လဲ့လဲ့ စိတဝြငစြားသှားသည်။
“ ကိုတင့ဆြှကေ ဘာဖြစ်ခဲ့လို့လဲ.. ကိုကြောသ်ူအောငရြယ်.. ပြောပြနိုငရြင် ပြောပြပါလား..”
“ ဒီလိုဗွ.. တင့ဆြှအကြေောင်းကို ပြောရမယဆြိုရင်..”
ဆိုပြီး ကြောသ်ူအောင် အစပျိုးလိုကခြွိနမြှာ
“ သှောြ.. သူငယခြငွြး.. မင်းက လဲ့လဲ့တို့အခန်းဘကြ ရောကန်တောကိုး.. သူကြီးပြောလို့.. မင်းငါ့ဆီသှားတယဆြိုလို့ လိုကလြာတာ”
ကိုတင့ဆြှေ ရှာထဲမှ ပြနရြောကလြာခွင်းဖြစ်သည်။
“ ဟုတတ်ယ်..အဈကိုရေ… အဈကို့သူငယခြငွြးက စကားပြောကောင်းလို့.. နားထောငန်တော..”
“ လာကြာ သူငယခြငွြး.. ငါ့အခန်းဘကသ်ှားရအောင်”
ဆိုပြီး ကြောသ်ူအောငကြို ကိုတင့ဆြှကေ ခေါသ်ှားသဖြင့ြ လဲ့လဲ့သိချင်သ်ော အကြောင်းအရာကား သိခွင့မြရလိုကတ်ော့ပါ။
တကယတ်ော့ တင့ဆြှကေား နယမြှို့ကြီးတဈမှို့မှ အလှနခြမွြးသာသော မိသားစုမှ ပေါကဖြှားလာခဲ့ခွင်းဖြစ်သည်။ ပြောရလွှငတ်ော့ တင့ဆြှေ ဒီလိုနရောမှာ ကြောင်းဆရာအဖြစ် လာလုပန်ခွင်ေးသည်… ပြောရလွှငတ်ော့ လှနခြဲ့သော (၂) နှစ်ခန့ကြ… တင့ဆြှသည်ေ ကြညဖြှူဆိုသော ကောငမြလေးတဈယောကန်ှင့ြ လှနစြှာ ခစွခြဲ့ကြလသည်ေ။ ကြညဖြှူသညလြည်း တင့ဆြှကေို ခစွခြဲ့ပါသည်။ ပြောရလွှငတ်ော့ လငမြယားလိုပင် နခေဲ့သည့ြ အဆင့ြ။
“ ကြညဖြှူ…မင်း အဲ့အလုပကြ ထွကလြိုကရြင် ကောင်းမယ်..”
“ ဘာဖြစ်လို့လဲ ကိုကိုရဲ့… ကြညဖြှူ ဒီအလုပန်ဲ့ အဆငပြှနတေောဘဲကို”
ကြောင်းပြီးခါစ ကြညဖြှူကား မှို့ထဲမှ ပြဲရုံတဈခုတွင် အလုပလြုပန်သည်ေ။ ပြောရလွှငတ်ော့ ကြညဖြှူ အလုပလြုပတ်ာကို တင့ဆြှေ ဘာမှမပြောလို။ ဒါပမေဲ့ ပြဲရုံပိုငရြှင် ဦးမှတကြွောကြို တင့ဆြှေ နည်းနည်းလေးမှ သဘောမကြ။ သူ၏ ဖခငဖြစ်သူနှင့ြ ပါတနာ..။ ဒါပမေဲ့ သူ၏ဖခငဖြစ်သူ၏ ပြောစကားများအရ ဦးမှတကြွောြ ဆိုသူမှာ လူရှုပလြူပြေ။ မိန်းမဆိုလွှင် အိမထြောငရြှိရှိ မရှိရှိ ဆငခြှငသ်ူတဈယောကြ မဟုတသ်ဖြင့ြ ကြညဖြှူအတွကြ သူစိုးရိမသ်ည်..။ ဒါပမေဲ့ ကြညဖြှူက နည်းနည်းမာနကြီးသည်…။ အလုပမြရှိလွှင် တင့ဆြှေ မိဘများ အထငသ်ေးမှာ စိုးသညဟြုဆိုပြီး ပြဲရုံမှာ ဆကလြုပန်သည်ေ။
“ ကြညဖြှူရယ်.. အဲ့ဒါဆိုလည်း မှနမြှနလြကထြပကြှရအောငလြေ..”
လို့ ဆိုလိုကပြှနလြွှငလြည်း ကြညဖြှူက ငှင်းသည်။ ကြညဖြှူ အလုပကြိဈစနှင့ြ ပတသ်ကပြှီး ကြညဖြှူနှင့ြ သူ စကားများပေါင်းမနည်းတော့။ ယခုလည်း…
“ ဘာလဲ.. ကြညဖြှူက အဲ့ဦးမှတကြွောဆြိုတဲ့ လူကြီးကြည့်တ်ာ ခံချင်န်လေို့လား.. ကြညဖြှူ အလုပလြုပခြငွရြင် အဈကိုတို့အလုပမြှာ လာလုပ်.. ဒီအတိုင်းထိုငန်လေို့ရတယ်”
သူလည်း စိတပြေါကပြေါကန်ှင့ြ ပြောလိုကသ်ည်။ သူ့မိဘတွကလေည်း ခမွြးသာသူတွေ ဖြစ်တာကြောင့ပြင်။
“ ကိုကိုနောြ.. ကြညဖြှူ့ဂုဏသ်ိကျခာကို မစွပစြှဲနဲ့.. ကြညဖြှူ မကြိုကဘြူး..”
“ ဘာလဲ မှနတ်ာပြောတော့ မင်းက နာတယပြေါ့…”
“ ကိုကို ထငခြငွသ်လိုထငတ်ော့… အလကားနရင်ေး သဝနတ်ိုနတယ်ေ..”
ကြညဖြှူကား ငိုရင်းထွကသ်ှားခွပြေီ။ တောတ်ောစြိတဆြိုးနသဖြေင့ြ သူလည်း လိုကမြချော့ဖြစ်။ ကြညဖြှူကလည်း သူ့ကို တောတ်ောစြိတဆြိုးသှားသည်။ ကြညဖြှူကား အလုပထြဲရောကသ်ညအြထိ စိတပြေါကပြေါကန်ှင့ြ အလုပကြို ဖိဖိစီးစီးလုပန်သည်ေ။ ကြညဖြှူ စိတတ်ောတ်ောဆြိုးနသည်ေ။ သဝနတ်ို ကိုတင့ဆြှကေို။
“ သမီး… ဒီနေ့ စာရင်းတွမွေားလို့ အခွိနပျိုလေး နည်းနည်းဆင်းပေးပါဦး”
“ ဟုတကြဲ့.. ဦး..”
ဦးမှတကြွောကြား တကယတ်ော့ ကြညဖြှူကို ဂွငဖြနန်ခွင်ေးဖြစ်သည်။ ဒီနေ့ ကြညဖြှူဆိုသော ဒေါင်းမလေးကား သူ၏ထောငခြွောကထြဲ ဝငလြာခွပြေီ.။
“ သမီးရေ… ရော့ အအေးလေး သောကလြိုကြဦး…”
အအေးဗူးကို ဦးမှတကြွောကြ ကြညဖြှူရှေ့ ခပြေးလိုကသ်ည်။ ပြဲရုံထဲမှာက လူရှင်းနပြေီ.. နည်းနည်းလည်း မှောငစြပြုနပြေီကိုး…။ ကြညဖြှူလည်း ခေါင်းတွမေူးနောကလြာသဖြင့ြ အအေးဗူးကို ဖောကသ်ောကလြိုကသ်ည်။ ဦးမှတကြွောကြား စိတထြဲမှ ကြနပေန်သည်ေ။ ထိုအအေးဗူးထဲတွင် ဆေးထိုးအပဖြှင့ြ ထိုးထည့ထြားသော ရာဂကြှဆေးများ ပါရှိနသည်ေ။
“ အို..ဦးရယ်…မူးလိုကတ်ာ..အင်းအင်း”
ကောငမြလေးကား မလှုပန်ိုငအြောငဖြစ်နပြေီ။ တအင်းအင်းနှင့ြ ဦးမှတကြွောကြား ကြညဖြှူကို ပြေ့ဖကပြှီး ဂိုဒေါငန်ောကမြှ အခန်းထဲကို ခေါသ်ှားသည်။
“ ကောင်းသှားမှာပါ…သမီးရယ်… ခဏအိပလြိုကန်ောြ..”
ကြညဖြှူကား.. ဆေးရှိနဖြှင့ြ ရာဂစိတမြွား ပြင်းထနန်သေောကြောင့ြ.. တဟင်းဟင်းနှင့ြ ဦးမှတကြွောကြို ဖကန်သည်ေ။ ဦးမှတကြွောကြလည်း… သူ့ရဲ့ပုဆိုးကို ဆှဲခွှတလြိုကသ်ည်။ စားနကြေ ဖြားဖကတ်ောကြှီးက ပုဆိုးခွှတလြိုကသ်ညန်ှင့ြ ရှေ့ကို ငေါကခြနဲ ထွကလြာသည်။ သူက ကြညဖြှူထမိနလြေးကို လှနတ်ငလြိုကသ်ည်။ ကြညဖြှူရဲ့ အဖုတလြေးကို သူ့လကဖြဝါး ကြမ်းကြမ်းကြီးဖြင့ြ ပြတဆြှဲပေးလိုကရြာ…
“ အို.အို..ဦးရယ်..သမီးမရတော့ဘူး.. ဦးလုပပြေးပါတော့…”
ကြညဖြှူကား အဖုတတ်ှင် အရကြညေလြေးများ ထွကန်ခွပြေေီ။ ဦးမှတကြွောကြား ကြညဖြှူရဲ့ အဖုတလြေးကို သူ့ရဲ့ ချောကလြကမ် ကြောကြွောလြောကရြှညသ်ည့ြ လီးကြီးဖြင့ြ မညှာမတာ ဆောင့ထြည့လြိုကသ်ည်။
“ ဗစြျ..ဒုတ်…”
“ အ..အား..သပေါပြီ..”
ကြညဖြှူရဲ့ အဖုတလြေးကို ဦးမှတကြွောမြှ မညှာမတာ ဆောင့လြိုကသ်ောကြောင့ြ ကြညဖြှူ မကြရြညဝြိုင်းသှားသည်။ ဦးမှတကြွောကြား ဆကတ်ိုကဆြောင့ခြလွိုကသ်ည်။ ကြညဖြှူလည်း ကြှနသေောကြောင့ြ ဖငကြှီးကိုပင့ပြင့ပြှီး လိုးခကြမြွားကို ကော့ကော့ပေးကာ ခံယူနသည်ေ။ သူမစောကပြတအြတွင်းသား အသားမဉွမြွားက ဦးမှတကြွောလြီးကို ဆှဲစုပန်သည်ေ။
“ ဖြတ်..ဖြတ်..”
“ ရှီး..ရှီး.. ဦးရေ..ဆောင့ဆြောင့ြ.. ကြညဖြှူကို မညှာနဲ့..အ..အ..”
ကြညဖြှူရဲ့အောဟြဈညဉြးညူသံလေးများက အခန်းထဲမှာ ဆူညံနသည်ေ။ ဦးမှတကြွောအြဖို့လည်း ကြညဖြှူလို ကောငမြလေးရဲ့ အဖုတကြဉွြးကဉွြး ကပြကြပြကြလေးကို လိုးရတာ ကောင်းကောင်းအရသာ တွေ့နလတေေော့သည်။ ဦးမှတကြွောကြား ကြညဖြှူကို မညှာတော့ပါ.. သူပြီးခါနီးပြီဖြစ်လို့ ကြညဖြှူရဲ့အဖုတလြေးကို သူ့လီးကြီးနဲ့ အသားကုနဆြောင့ပြါတော့သည်။ မကြာမီမှာ သူ့လီးထိပမြှာ ပူခနဲဖြစ်သှားပြီး. လီးချောင်းထဲမှ လရဖြေူဖြူပြဈပြဈများကို ကြညဖြှူရဲ့ စောကခြေါင်းအတွင်းသားနံရံများကို ပန်းထုတန်တေော့သည်။ ကြညဖြှူအဖို့လည်း ဦးမှတကြွောရြဲ့ လီးကြီးကို စောကပြတအြတွင်းသားတွနေဲ့ ညှဈညှဈပြီးဆှဲယူကာ စိတကြို ဖြလွှေော့လိုကတ်ဲ့အခါမှာ သူမစောကခြေါင်းထဲက သုတရြညတ်ှဟော တဖြည်းဖြည်းချင်ြး ထွကကြလွာပါတော့သည်။
ဦးမှတကြွောကြ အနည်းငယမြောသှားတာကြောင့ြ ပကလြကလြှနပြှီး အနည်းငယ် အမောဖြနပေေါတယ်။ ရာဂကြှဆေးအရှိနမြပြသေေးတဲ့ ကြညဖြှူဟာ ဦးမှတကြွောရြဲ့လီးကို သူမလကန်ဲ့ ကစားပေးနပေါတယ်။ ဦးမှတကြွောကြ ကြညဖြှူ့ခေါင်းကို သူ့လကန်ဲ့ ဖြပေးလိုကပြါတယ်။ ပြီးတော့ ခေါင်းကို လကန်ှဈဖကန်ဲ့ကိုငပြှီး သူ့လီးကြီးနဲ့ ကြညဖြှူနှုတခြမ်းကို တေ့ပေးလိုကပြါတယ်။
“ ဦးကိုမှုတပြေးပါလား…ခလေး…”
သမီးလို့ပြောရာကနေ ခလေးလို့ အရှကမြရှိ ခေါလြိုကပြါသေးတယ်.။ ကြညဖြှူကတော့ ဦးမှတကြွောရြဲ့လီးကြီးကို စတငစြုပန်ပေါပြီ။ စိတတ်ှေ ကြှနတောကြောင့ြ သူမရဲ့စုပခြကြတ်ှကေ အရမ်းကို ပြင်းထနန်တောကြောင့ြ ဦးမှတကြွောြ တဈယောကြ မကြလြုံးကြီးမေးပြီး ခံလို့ကောင်းနပေါတယ်။
“ ပြှတ်..ပြှတ်…”
“ အား..ကောင်းလိုကတ်ာ..ခလေးရယ်…”
ဦးမှတကြွောကြား ကြညဖြှူရဲ့ လီးစုပပြေးတာကို ကောင်းကောင်းကြီး ခံလို့ကောင်းနပေါတယ်။ ကြညဖြှူ စုပပြေးတာကောင်းတာကြောင့ြ သူ့လီးကြီးကလည်း နဂါးတဈကောငလြို ပြနထြောငထြလာပါတယ်။ ကြညဖြှူရဲ့တံတွေးတွနေဲ့စိုစွတပြှီး ပြောငလြကန်ပေါပြီ။ ဒါကြောင့ြ သူ့လီးကို ကြညဖြှူပါးစပထြဲကနေ ဆှဲထုတပြှီး..
“ ခလေး ဖငကြုန်းပေးပါလာ.. ဦးနောကကြနေ လိုးမလို့..”
လို့ ပြောလိုကတ်ာနဲ့ ကြညဖြှူကလည်း လေးဖကထြောကပြှီး သူမဖငလြေးကို ကော့ထားပေးပါတယ်။ ဝိုင်းဝန်းအိစကန်တေဲ့ ကြညဖြှူရဲ့ ဖငအြိုးဝိုင်းဝိုင်းလေးအလယမြှာ.. အရညတ်ှေ စိုစွတန်တေဲ့ စောကဖြုတန်ှဈခွမ်း ဖောင်းဖောင်းလေးက ပြူးနပေါတယ်။ ဦးမှတကြွောကြ သူ့လီးကြီးကို ကြညဖြှူအဖုတန်ဲ့တေ့ပြီး ဒဈမှုတရြုံသှင်းပြီး ကြညဖြှူရဲ့စောကစြိလေးကို လီးထိပန်ဲ့ပြတပြေးပါတယ်။
“ အိုး..အိုး…ဦးရယ် သမီးကို လိုးပေးပါတော့..”
ကြညဖြှူက ဖငလြေးကို နောကသ်ို့ဆုတဆြုတကြာ ကော့ကော့တကလြာပါတယ်။ ကောငမြလေး ခံချင်စြိတတ်ှေ ပြင်းထနလြာတာကို.. ဦးမှတကြွောြ သိပါတယ်။
“ ခလေး..ဦးလိုးတာကို တသကလြုံးခံမှာလား…”
“ အို..ဦးရယ်..အဖုတကြှဲရငကြှဲသှားပါစေ… လိုးပေးပါတော့ဆို… အင်းအင်း..”
ကြညဖြှူက အခုအခွိနမြှာ ဦးမှတကြွောလြိုးပေးတာကို လိုချင်တ်ာကလှဲပြီး ဘာမှမမှငတ်ော့ပါ..။ ဦးမှတကြွောကြ ကြညဖြှူရဲ့ ခါးလေးကိုကိုငပြှီး အသားကုန် ဆောင့ပြါတော့တယ်။
“ ဘောကျ…ဘောကျ…ပလှတ်….ပလှတ်…”
“ လိုး..လိုး…ဦးရေ သမီးကောင်းနပြေီ…”
“ ပလှတ်..ပလှတ်..စွပ်…စွပ်…”
ကြညဖြှူရဲ့ ညဉြးသံ.. ဦးမှတကြွောရြဲ့လီးနဲ့ သူမအဖုတကြို အဆကမြပြတ် မနားတမ်း ဆောင့ခြသွံတွဟော အခန်းထဲမှာ ဆူညံနပေါတယ်။ နောကဆြုံးမှာတော့ ဦးမှတကြွောဟြာလည်း ကြညဖြှူ အဖုတထြဲကို လရတွေေ ပန်းထုတလြိုကတ်ဲ့အခွိနမြှာ ကြညဖြှူလည်း စောကရြတွထွေကေသ်ှားပြီး နှစ်ယောကသ်ား ထပရြကကြှီး မှောကကြကြာ အမောဖြနကြေပေါတော့တယ်။
…………………………………….
ဆေးရုံကုတငပြေါမြှာ လဲလွောင်းနသေော ကြညဖြှူမကြန်ှာလေးက ဖြူဖတဖြှူလွောန်ှင့ြ ယခုထိတိုင် သတိကလညမြလာသေး…။ မနေ့က သူနဲ့စကားများသှားတုန်းက ကြညဖြှူစိတ် အဲ့လောကမြဖြစ်ဟု သူထငမြိသည်။ ကြညဖြှူတဈယောကြ မနေ့က အိပဆြေးတွေ တဈဗူးလုံး သောကလြိုကသ်ညဟြု သိရသည်။ကြညဖြှူအတွကြ အသကရြှငရြန် လကကြနွအြခွိနတ်ှကေ နည်းပါးနပြေီဟု သူရိပမြိသည်။ ဆရာဝနကြှီး၏ ပြောစကားအရဆို ကြညဖြှူ အသကရြှငဖြို့ မွှောလြင့ခြကြကြ မရှိတော့။ ကြညဖြှူ့မိသားစုတွကေ အလိုကသ်တိပင် အခန်းပြငသ်ို့ ထွကသ်ှားကြပြီ။ ယောကြြားတနမြဲ့ တင့ဆြှေ ငိုချင်လြာသည်…။
“ အင်း….”
ကြညဖြှူ တဈခကြလြူးလှန့လြာသည်။
“ ကြညဖြှူ…သတိရလာပြီလား…”
ကြညဖြှူရဲ့ လကကြလေးကို ဆုပကြိုငရြင်း သူမေးမိသည်။ ကြညဖြှူရဲ့ လကကြလေးတွကေ အေးစကန်သည်ေ။ ကြညဖြှူက အားယူကာ စကားပြောရန် ကြိုးစားသည်။
“ ကိုကို….”
“ ကြညဖြှူ…မောနပေါ့မယ်…နားပါဦး…ကြညဖြှူ ကောင်းသှားမှာပါ…”
ကြညဖြှူက သူ့ကိုပြုံးကာကြည့်ရြင်း….
“ မလိမပြါနဲ့ ကိုကိုရယ်… ကြညဖြှူ မနရတေော့ပါဘူး.. ကြညဖြှူ သိပါတယ်..”
သူ့မကြဝြန်းမှ မကြရြညမြွားက အလိုလိုကဆွင်းလာသည်…။
“ ဘာဖြစ်လို့ ဒီလိုလုပရြတာလဲ.. ကြညဖြှူရယ်.. ကိုကို့ကို စိတဆြိုးတာနဲ့ လုပရြလား”
သူ့အသံများက တုနယ်ငန်သည်ေ။ ကြညဖြှူလည်း မကြရြညမြွားကဆွင်းလာသည်။
“ ကိုကို့ကြောင့မြဟုတပြါဘူး.. ကိုကိုရယ်… ကြညဖြှူ့မိုကပြှဈနဲ့ ကြညဖြှူပါ… ကြညဖြှူလေ… ကြညဖြှူ.. ကိုကို့စကားကို နားမထောငမြိတာကြောင့ြ… မနေ့ကလေ.. မနေ့က…”
ကြညဖြှူအသံလေးတွေ မောသံပေါကန်ပြေီ… ကြညဖြှူ့ကို ပြေ့ဖကရြင်း အသံတိတ် ငိုကြှေးမိသည်။
“ ကိုကို့ကို ကြညဖြှူ မပြောရရင် ကြညဖြှူ ကြှတမြှာမဟုတဘြူး..ကိုကိုရဲ့..။ မနေ့က.. ကြညဖြှူ ပြဲရုံသှားတော့… ဦးမှတကြွောဆြိုတဲ့ လူကြီးကလေ… ကြညဖြှူကို ဆေးတွခပေပြှီး.. စောြ.. စောြ..ကား.. ခွင့ြ.. ခွင့လြှတပြါ ကိုကို…”
ကြညဖြှူရဲ့ ဇကကြလေးလညကြသွှားပြီ။ ဖြစ်မှ ဖြစ်ရလေ… ကြညဖြှူရယ်…။ လူယုတမြာ ဦးမှတကြွောြ…။ သူ့ရငတ်ှေ ပြင့ထြှကမြတတ် ခံစားရသည်။ တင့ဆြှေ ဦးမှတကြွောဆြိုတဲ့သူကို အမုန်းကြီး မုန်းသှားပြီ။ ဦးမှတကြွောရြေ… ခငဗြွား ထမင်းဝအောငစြားထား.. ကြုပခြံစားရသလို ခငဗြွားလည်း ခံစားစရမေယဟြု စိတထြဲမှ ကြုံးဝါးလိုကလြတေော့သည်။
………………………………………
“ ဟိုမှာ ဆိုငထြဲဝငလြာတဲ့ ကောငမြလေးဘဲ…”
သူငယခြငွြးဖြစ်သူ ကြောသ်ူအောငရြဲ့ ပြောစကားကြောင့ြ တင့ဆြှလည်ေး ကြောသ်ူအောင် ပြရာဘကကြို ကြည့်လြိုကသ်ည်။ အအေးဆိုငထြဲသို့ ဝငသ်ှားသော ကောငမြလေးတဈယောကြ..။ ကောငမြလေးကား ကြောင်းတကန်ရောမှ မှို့သို့ ပြနလြာခွင်းဖြစ်သည်။ ယခုနှစ် ဒုတိယနှစ်ဟု သိရသည်။ ဦးမှတကြွောလြို လူယုတမြာကြီးသည် သူ့မှာ ဒီလိုသမီးငယင်ယခြွောချောလေးရှိတာကို သူများ သားသမီးကို သားသမီးချင်ြး မစာမနာ ဖကြဆြီးတတသ်ည်။
ကောငမြလေးက ပိုးဟပဖြှူလေးလိုပင်။ ဖြူဖြူသေးသေးလေး.။ သူ၏စုံစမ်းခကြမြွားအရ ရည်းစားမရှိဟု သိရသည်။ တွေ့ပြီလေ… ဦးမှတကြွောြ.. ဒီတဈခါတော့ ဒီလူအလှည့ဘြဲ။ တင့ဆြှကေား ထိုငရြာမှ ထလိုကသ်ည်။ ကောငမြလေးကား အအေးဝယရြာမှ ပြနထြှကလြာခွင်းဖြစ်သည်။ တင့ဆြှလည်ေး ကောငမြလေးပြနအြထွကတ်ှင် တမငသ်ကသ်ကြ ဝငတ်ိုကလြိုကသ်ည်။
“ ဖြမ်း..”
ကောငမြလေးဆှဲလာသော အအေးဗူးနဲ့ အသီးတွကေ မှပေေါကြို ပြုတကြကြုနသ်ည်။
“ အို..ရှငဘြယလြိုလူလဲ… လူတဈယောကလြုံး လာတာ မမှငဘြူးလား..”
ကောငမြလေးကား လဲကသွှားရာမှ ထပြီး.. သူ့ကိုရနတ်ှေ့တော့သည်။
“ အို…ဆောရီး..ညီမလေး… အဈကိုတောင်းပနပြါတယ်…”
“ တောင်းပနရြုံနဲ့ ပြီးမလားရှင့ြ…”
တင့ဆြှကေ ပြုံးလိုကပြှီး…။
“ သှောြ…ညီမလေးရဲ့ အအေးတွေ သဈသီးတွကေို အဈကိုပြနဝြယပြေးပါ့မယ်.. စိတမြဆိုးပါနဲ့နောြ.. အဈကိုကလည်း အတွေးလှနလြာလို့ပါ..”
“ ဒါဆိုရငလြည်း ပြီးရော…”
“ အဲ့ဒါဆိုရင် ဆိုငထြဲလိုကခြဲ့ပါလား.. အအေးတွေ၊ သဈသီးတွေ အစားပြနဝြယပြေးရင်း တဈခုခုကြှေးပါရစေ..”
ကောငမြလေးကား နည်းနည်းအားနာသှားဟနတ်ူသည်။
“ ရပါတယ်..အဈကို… သကြ တောင်းပနပြါတယ်.”
“ သှောြ..နာမညကြ သကတ်ဲ့လား..”
“ သကသ်ကခြွိုပါ အဈကို…”
“ ဒါနဲ့ညီမလေးကို ဒီအအေးဆိုငလြာတာ မတွေ့ဖူးပါဘူး”
“ ဟုတပြါတယ်..အဈကို… သကကြ လှနခြဲ့တဲ့ တဈပတလြောကကြမှ ကြောင်းက ပြနလြာတာ..”
“ သှောြ.. ဒါ့ကြောင့ြ မမှငဖြူးတာကိုး… အဈကို့နာမည် တင့ဆြှပေါ… ဒီရပကြှကထြဲမှာဘဲနတယ်ေ”
“ ဟုတ်.အဈကို..မှတထြားပါ့မယရြှင့ြ…”
ကောငမြလေးက ပြုံးရှှငစြှာ ပြနပြှောသည်။ ပါးခွိုင့လြေးပါတာဘဲ။ ကောငမြလေးမှာ တောတ်ောခြစွစြရာကောင်းသည် ပြုံးလိုကပြုံက အပြဈကင်းစငသ်ည်။ တင့ဆြှေ စိတထြဲပင် မလုံမလဲ ဖြစ်သှားရတော့သည်။
သကသ်ကခြွို အိမရြောကသ်ညအြထိ ရငခြုနမြှုက မပြောကခြငွသ်ေး..။ တင့ဆြှဆေိုသော အဈကိုကို မှငမြှငခြငွြး ခငမြိသှားခဲ့သည်။ သူမ၏ ဖုန်းနံပါတကြိုပင် ပေးထားခဲ့သည်။ တဈခါမှ ဒီလိုရငခြုနတ်ာမွိုး ဒီအရှယရြောကသ်ညအြထိ မဖြစ်ဖူးခဲ့။
“ သမီး..တဈယောကထြဲ ပြုံးလို့ပါလား… ”
အိမရြှေ့ဒန်းမှာထိုငပြှီး စိတကြူးယဉန်သေော သူမမိခငဖြစ်သူ ဒေါသ်န်းသန်းဆင့ြ၏ အသံကြောင့ြ အနည်းငယ် တုနသ်ှားသည်။
“ မမရေယ်ေ…လန့လြိုကတ်ာ..”
“ ဟင်းဟင်း…သမီးရယ် မမရေေောကန်တော ကြာလာပြီ.. ဘာလဲ.. သမီးကောငလြေးအကြောင်း စဉြးစားနတောလား…”
“ မဟုတပြါဘူး..မမရေေဲ့… သမီးမှာ ကောငလြေးမရှိပါဘူး”
သမီးဖြစ်သူစကားကြောင့ြ ဒေါသ်န်းသန်းဆင့ကြ သကသ်ကခြွိုကို ဖကလြိုကပြှီး။
“ မမေေ့သမီး လိမျမာမှန်း သိပြီးသားပါ… မမကေေ သမီးကိုခစွလြို့စတာ…”
“ ဖဖရေေော ပြဲရုံက ပြနမြရောကသ်ေးဘူးလား.. မမေေ..”
“ ဟင်း.. ညဉြးဖဖကေတေော့ သမီးရယ် ဒီအခွိနဘြယတ်ော့မှ ပြနမြလာဘူး.. အလုပရြှုပလြို့လို့ ပြောတာဘဲ..”
ဒီတဈခါလိမလြိုကရြသူက ဒေါသ်န်းသန်းဆင့ြ။ သမီးဖြစ်သူ မသိအောင် လိမည်ာဖုံးကြယန်ရပေမေဲ့ ဒေါသ်န်းသန်းဆင့ြ ခငပြှန်းဖြစ်သူ ဦးမှတကြွောြ၏ အကငွ့ကြို သိနသည်ေ။ ဒီအခွိနဆြို သူ့မယားငယတ်ဈယောကအြိမမြှာ ရှိနမှောပေါ့။ သမီးလေး မကြန်ှာကြောင့သ်ာ သည်းခံပေါင်းသင်းနရသေည်။ ဦးမှတကြွောရြဲ့ သတင်းကို ကြားပြီး ဦးမှတကြွောကြို စိတကြုနန်တော ကြာလှပြီ။
“ မမေေ.. သမီး စာအုပသ်ှားငှားလိုကြဦးမယ်…”
“ အေး..အေးသှားသှား..သမီး..”
ဒေါသ်န်းသန်းဆင့ရြဲ့ ခွင့ပြှုခကြရြရှိသညန်ှင့ြ သကသ်ကခြွိုလည်း လမ်းထိပကြ သူမသူငယခြငွြးဖြစ်သူ ရိုစီ၏ ဆိုငသ်ို့ ထွကလြာခဲ့သည်။ ရိုစီကား သူမငယသ်ူငယခြငွြး။ ကြောင်းသှားတော့လည်း အတူတူ၊ ဆိုးတူကောင်းဘကြ။ သူမမှာ ဖြင့ပြှောစရာကြုံလာတိုင်း ရိုစီနှင့ြ တိုငပြငန်ကြေ။ ရိုစီနှင့တ်ှေ့လွှင် ဒီနေ့အအေးဆိုငမြှာ တိုကမြိပြီး ခငမြငခြဲ့ရသော သူမရငကြို ဖိုစခေဲ့သည့ြ ကိုလူချော ကိုတင့ဆြှအကြေောင်းကို ပြောပြရဦးမည်။
“ သကသ်ကဆြှေ…ညဉြးဘာဖြစ်နတောလဲ.. ညဉြးစိတတ်ှအရေမ်းကိုလှုပရြှားနပေါလား.. ရငတ်ှကလေည်း တဒုတဒြုတန်ဲ့… ကိုယ့စြိတကြို ထိန်းစမ်း.. ထိန်းစမ်း.. နငအြဲ့လို တဈခါမှမဖြစ်ဖူးဘူး…. ကိုတင့ဆြှရယ်ေ.. တွေ့ခဲ့ရတဲ့ ခဏလေးအတွင်းမှာ မိမိကို ပြုစားသှားပါလား..”
ဟု သကသ်ကခြွို ရငခြုနစြှာတွေးရင်း ခွလှမြေးများကို သှကသ်ှကလြှမ်းလိုကပြါတော့တယ်။
“ ဒါနဲ့ဘဲ…နငရြငခြုနသ်ှားရောဆိုပါတော့.. သကသ်ကခြွို…”
ရိုစီက ပြုံးစိစိဖြင့ြ သကသ်ကခြွိုကို မေးလိုကသ်ည်..။
“ဟုတတ်ယ်..ယောင်းမရဲ့… သူ့ရဲ့အကြည့်တ်ှကေ ငါ့ရငကြို တဒုတဒြုတန်ဲ့..”
“ အမလေးဟဲ့..အဖြစ်သည်းနလေိုကတ်ာ… ကောငမ်.. ကြည့်စြမ်း..”
“ ဟင်းနောြ…သူများရငခြုနတ်ာကို မနာလိုမဖြစ်နဲ့..”
သကသ်ကခြွိုက မကြန်ှာလေးရဲတွတလြို့ ရိုစီကို ပြောလိုကပြါတယ်။
“ ဒီမှာခငဗြွ… ဒီဆိုငမြှာ ဘာသာပြန် စာအုပတ်ှရှေိလားခငဗြွ..”
အရှေ့မှမေးသံကြောင့ြ စကားကောင်းနတေဲ့ သကသ်ကခြွိုနဲ့ ရိုစီလည်း ပျိုငတ်ူမော့ကြည့်လြိုကပြါတယ်။
“ အို….”
သကသ်ကခြွို လာမေးတဲ့သူကို မှငလြိုကတ်ာနဲ့ မကြန်ှာက အိုးတိုးအမ်းတမ်း ဖြစ်သှားပါတယ်။
“ သှောြ..ညီမလေး သကသ်ကပြါလား… ဒီဆိုငကြ ညီမလေးနဲ့အသိလား”
“ ဟုတပြါတယ်…အဈကို..ဒီဆိုငကြ ညီမလေး သူငယခြငွြးဆိုငပြါ… အလညလြာတာ..”
သကသ်ကခြွိုက ဖြလေိုကပြါတယ်။
“ ဟုတ်…ရှိပါတယရြှင့ြ .. ဘာသာပြနစြာအုပတ်ှကေ အပြငကြ စငမြှာပါ.. ကြိုကတ်ာရှေးယူပါနောြ…”
ရိုစီက ဝငပြှောလိုကပြါတယ်။ တင့ဆြှေ စာအုပရြှေးနခွေိနမြှာ ရိုစီက သကသ်ကခြွိုခါးကို ကုတလြိုကပြှီး..
“ ယောင်းမ…နငန်ဲ့သိလို့လား…”
“ သိတာပေါ့ ရိုစီရယ်… ငါပြောတဲ့ ကိုတင့ဆြှဆေိုတာ သူဘဲဟ…”
“ ငါသိတယဟြ..သူ့ကို…သူက မှို့ထဲက အောငကြကြသ်ရပြေဲရုံပိုငရြှင် ဦးကောင်းပြည့ရြဲ့သား..”
“ ဟင်..ဟုတလြား..”
“ ဟုတပ်… ပြီးမှ ငါသူ့အကြောင်းပြောပြမယ်.. သူစာအုပရြှေးတာ ပြီးတော့မယ်…”
တင့ဆြှကေား စာအုပတ်ဈအုပကြို ရှေးယူပြီး ရိုစီထံ ပေးလိုကသ်ည်။
“ ဒီစာအုပလြေး ဝယခြငွလြို့ ရမလား…”
“ ရပါတယ် အဈကို..”
တင့ဆြှကေား စာအုပဖြိုးခွပြေီး..
“ ဒီကညီမလေးက သကသ်ကခြွိုသူငယခြငွြးဆိုရင်.. အဈကို့ကိုလည်း သကသ်ကခြွိုလို ခငန်ိုငပြါတယန်ောြ…”
“ ဟုတကြဲ့ရှင့ြ..”
ရိုစီကလည်း ပြုံးပြီးနှုတဆြကပြါတယ်။ တင့ဆြှကေ သကသ်ကခြွိုကိုကြည့်ပြှီး…
“ ကဲ…ညီမလေးသကသ်ကြ အဈကိုပြနမြယန်ောြ.. ညီမလေးကရော ဒီဆိုငအြမှဲလာလား..”
“ ဟုတ်..ဟုတ်.. လာပါတယ် အဈကို…”
“ နောကန်ေ့ကြမှ တွေ့မယန်ောြ..”
တင့ဆြှကေ သကသ်ကခြွိုကို ပြုံးပြကာ ဆိုငထြဲမှ ထွကသ်ှားပါတော့တယ်။ သကသ်ကခြွိုကား တင့ဆြှထွကေသ်ှားတာကို ငေးကြည့်န်ပေါသေးတယ်။
“ ဟဲ့..ယောင်းမ…ငေးမနနေဲ့ ညဉြးလူကြီး ထွကသ်ှားတာကြာပြီ… ယှကို ယှတယ်…ခိခိ..”
ရိုစီက သကသ်ကခြွိုကို ဖကရြင်း ပြောလိုကပြါတယ်။
“ ဟင်း နငန်ောြ… မစနဲ့ဟာ ညဉြးလူကြီးလို့.. ရှကတ်ယ်..”
သကသ်ကခြွိုကလည်း ခေါင်းလေးငုံ့လို့ ပြောလိုကပြါတယ်။
“ အံမယ်..သဘောကပြှီး ကြိတပြှုံးနတော မသိတာကြနတောဘဲ.. မကြန်ှာလေးမော့စမ်းပါဦး”
ရိုစီက သကသ်ကခြွိုမကြန်ှာကို ဆှဲမော့လိုကတ်ဲ့ အခွိနမြှာ သကသ်ကခြွိုက ခေါင်းကိုလှဲလိုကပြှီး မကြန်ှာလေးက ပြုံးစိစိနဲ့ ဖြစ်နတောကို ရိုစီတဈယောကြ ကောင်းကောင်းတွေ့လိုကရြပါတော့တယ်။
ဒီလိုနဲ့ တင့ဆြှလည်ေး သကသ်ကခြွိုနဲ့ ရင်းနှီးမှုရယူခဲ့သည်။ သကသ်ကခြွိုအဖို့ တင့ဆြှမှော အရငရြည်းစားရှိခဲ့သည့သ်တင်းကို သိခဲ့ရပမေဲ့ တင့ဆြှအပေေါြ ရစကေပြါလို့လား မသိဘူး…။ နှစ်ပတကြွောခြန့အြကြာမှာ ရိုစီရဲ့ အောငသ်ှယပြေးမှုနဲ့အတူ တင့ဆြှနေဲ့ သကသ်ကခြွိုတို့ ခစွသ်ူဘဝကို လငွလြငွမြှနမြှန် ရောကရြှိခဲ့သည်…။
“ အို..လှတပြါဦး ကိုကိုရယ်…. သကြ အသကရြှူကပြလြာပြီ..”
တင့ဆြှရေဲ့ ဖကထြားခကြကြ ကြမ်းသည်။ သကသ်ကဆြှရေဲ့ မကြန်ှာလေးက တင့ဆြှရေဲ့ ရငအြုံကြီးကြားမှာ ပိပြားနသည်ေ..။ လှတပြါဦးဟု ပြောနသေော သကသ်ကခြွိုကလည်း တင့ဆြှရေဲ့ ကြောပြငကြှီးကို လကလြေးများဖြင့ြ မမှီတမှီ လှမ်းဖကထြားသည်။ သကသ်ကခြွိုကို ဖကထြားတာကို တင့ဆြှကေ ခွာလိုကပြှီး သကသ်ကဆြှရေဲ့ ပါးလေးတွေ လညတ်ိုငလြေးကို တရှုံ့ရှုံ့နမ်းနတောကို သကသ်ကခြွိုကလည်း ကြညဖြှူစွာပင် ခံယူနသည်ေ။ နရောကား သကသ်ကဆြှရေဲ့ အိမဝြင်းနောကဖြကမြှာ ဖြစ်သည်။ အခွိနကြား ည (၁၀) နာရီဝန်းကငွြ ဆိုငကြယကြို လမ်းထိပမြှာ ရပထြားခဲ့ပြီး.. သကသ်ကခြွိုတို့ခွံထဲ သကသ်ကခြွိုတို့ အိမသ်ားများ အိပခြွိနတ်ှင် ခိုးဝငခြဲ့ခွင်းဖြစ်သည်။
“ အို..ကိုကို…”
သကသ်ကခြွိုရဲ့ အင်ျကြီကြယသ်ီးလေးများကို ဖြုတန်သဖြေင့ြ သကသ်ကခြွိုက ခစွရြတဲ့ကိုကိုရဲ့ လကကြို ဖမ်းဆုပလြိုကပြမေဲ့.. ကိုကိုလူဆိုးကတော့ ရပမြသှားပါဘူး…။ သူမကိုဖကပြှီး နောကကြ ဘောလြီခွိတကြိုပါ လှမ်းဖြုတလြိုကပြါတယ်…။ လွှောကသွှားတဲ့ ဘောလြီနဲ့အတူ သူမရဲ့ ဘယလြူပျိုမှ မစို့ရသေးတဲ့ နို့အုံသေးသေးလေးတွကေ ထွကပြေါလြာပါတယ်။ တင့ဆြှကေ သကသ်ကခြွိုရဲ့ အိအိစကစြကြ နို့လေးကို ပါးစပန်ဲ့ငုံပြီး စို့လိုကပြါတယ်။
“ အို.ကိုကို..အင်း..”
သကသ်ကခြွို ခစွရြတဲ့ကိုကိုရဲ့ နို့စို့တာကို ခံယူနပေါတယ်။ တင့ဆြှကေ သကသ်ကခြွိုကို…
“ ခလေး…ခလေး ကိုကို့ကိုခစွလြား..”
“ ခစွလြို့ ဒီလောကတ်ောင် လိုကလြွောထားတာပါ ကိုကိုရယ်..”
“ ခစွလြေး ကိုယ့ကြိုခစွရြင် အဈကိုတို့ လငမြယားလိုနရအေောင်.. ခစွလြေးရယ်..”
“ အို…”
သကသ်ကခြွိုမကြန်ှာ ပန်းနုရောငသ်ှေးလေးတွေ ဖြာတကသ်ှားပါတယ်..။
“ ကိုကိုရယ် မင်ျဂလာဦးညကြမှ လုပပြါလားဟင်.. သကြ ကြောကတ်ယ်..”
“ ခလေး..ကိုကို့ကို မခစွဖြူးလားဟင်…”
တင့ဆြှကေ စိတဆြိုးချင်ယ်ောငဆြောငလြိုကပြါတယ်။ သကသ်ကခြွိုလည်း တင့ဆြှေ တကယစြိတဆြိုးသှားတယ် မှတလြို့…။
“ မဟုတပြါဘူး..ကိုကိုရယ်.. ကိုကိုအသုံးခခွငွရြင် ခလေးတဈကိုယလြုံး ပေးပြီးသားပါ.. ဒါပမေဲ့ ဒီညတော့ မလုပန်ဲ့ကြာ… နောကြိုကို…”
သကသ်ကခြွိုက တင့ဆြှကေို ပြနခြွော့လာပါတယ်။
“ ကတိနောျ..ခလေး..”
“ ကတိပါ ကိုကိုရယ်.. ကြနပေပြှီလား…”
သကသ်ကခြွို စကားလေးအဆုံးမှာတော့
“ ဒါကြောင့ြ ခလေးကို အရမ်းခစွတ်ာ…”
ဆိုပြီး တင့ဆြှကေ သကသ်ကခြွိုပါးလေးတွကေို နမ်းပါတယ်။
“ ကိုကို…ပြနတ်ော့ကြယ်.. ညကလည်းနကန်ပြေီ.. ကိုကို့အတွကြ မကောင်းဘူး”
လို့ ပြောလိုကတ်ာကြောင့ြ တင့ဆြှလည်ေး အုတန်ံရံကို ကြောကြာ သူဆိုငကြယထြားရာ လမ်းထိပကြို ပြနခြဲ့ပါတယ်။ အိမအြပြနလြမ်းတဈလွှောကလြုံး သူ့ရဲ့ကောကကြစွတ်ဲ့ အပြုံးတွကေို သကသ်ကခြွို မှငတ်ှေ့ခွင့ရြရှိခဲ့မယဆြိုရငဖြှင့ြ။
…………………………………
သကသ်ကခြွိုတဈယောကြ တင့ဆြှခေေါလြာတဲ့အိမကြို ရှံ့တွန့တ်ှန့န်ဲ့ ပါလာပါတယ်။ သူမစိတထြဲမှာလည်း ကြောကတ်ာလို အားငယတ်ာလို ဖြစ်နပေါတယ်။ အခစွရြဆုံး ကိုကို့ကို ခစွလြို့သာ လိုကလြွောခဲ့ရပမေဲ့.. ကိုကိုက ဒီအိမထြဲမှာ သူမရဲ့ အပျိုစငဘြဝကို ခူးခွှတေော့မှာ သချောနတောကြောင့ြ သူမရငတ်ှေ ခုနန်ပေါတယ်။ နရောက လူရှင်းတဲ့ ရပကြှကတ်ဈခုထဲက တင့ဆြှေ စီစဉထြားတဲ့အိမပြါ။ ပတဝြန်းကငွကြို အကဲခတလြိုကပြှီး ဆိုငကြယကြို အိမထြဲဝငကြာ တင့ဆြှေ ခွံတံခါးကို ပြနပြိတန်ပေါတယ်။ အိမထြဲကို သကသ်ကခြွိုကို ခေါခြဲ့ပြီး အိမခြန်းထဲကို ခေါသ်ှားပါတယ်။ သကသ်ကခြွိုက ရှကန်ဟနေတ်ူပါတယ်။ သူက သကသ်ကခြွိုပုခုံးကို ဖကလြိုကပြှီး…
“ မကြောကပြါနဲ့ ခလေးရယ်… ကိုကို့ကိုခစွလြို့ ဖြစ်တာဘဲ…”
တင့ဆြှကေ ကောငမြလေးမကြောကအြောင် နူးနပန်တောပါ..။ သကသ်ကခြွိုကို ဖကပြှီး ကုတငပြေါြ လှဲခလွိုကပြါတယ်။ သကသ်ကခြွိုရဲ့ လညပြင်းတွကေို နမ်းပြီး ပါးတွကေိုပါ နမ်းပါတယ်။ သူ့ရဲ့ လွှာကို သကသ်ကခြွိုပါးစပထြဲ ထိုးထည့လြိုကပြှီး လွှာချင်ြးဖလှယကြာ နှုတခြမ်းချင်ြး တေ့စုပန်ပေါတယ်။ သကသ်ကခြွိုရဲ့ အသကရြှုသံလေးများ ပြင်းလာပါပြီ။ သူ့ရဲ့ဘယလြကကြ သကသ်ကခြွိုရဲ့ ထမီကို ဖြလွေော့လိုကပြါတယ်။ သကသ်ကခြွိုရဲ့ ပိပိလေးကို အတွင်းခံပေါကြနေ ပြတပြေးနပေါတယ်။
“ အို..ကိုကို….”
သကသ်ကခြွိုက မောဟိုကသ်ံလေးနဲ့အတူ.. သူ့ရငဘြတမြှာ သူမမကြန်ှာကို ဖြကန်ပေါတယ်။ သူက သကသ်ကခြွိုရဲ့ ထမီကို သူမတငပြါးအောကကြနေ ဆှဲထုတပြှီး… ကုတငအြောကကြို လှင့ပြဈလိုကပြါတယ်။
“ အို…”
သကသ်ကခြွို ရှကန်ပေါပြီ။ သူမ အောကပျိုင်းမှာ သူမပငတ်ီလေးသာ ကနွပြါတော့တယ်။ ဖြူဖြေး သှယလြတွဲ့ ပေါငတ်ံတွနေဲ့ ခွသလေုံးသား ဝင်းဝင်းလေးတွကေ ထွကပြေါလြာပါပြီ။ သူမအင်ျကြီတွေ ဘောလြီတွကေို ကိုကို ဆကဖြှုတန်တေဲ့အခွိနမြှာ သူမမကြလြုံးလေးကို မှိတထြားလိုကပြါတယ်။ ရငထြဲမှာလည်း တလှပလြှပန်ဲ့ အူတုနသ်ည်းတုန် ခံစားနရပေါတယ်။ ပြှတခြနဲ သကသ်ကခြွိုရဲ့ နို့လေးတွကေို ကိုကိုက လကန်ဲ့ တဈလုံးကိုညှဈ.. တဈလုံးကို စို့နတောပါ။ အတွေ့ထူးကြောင့ြ သကသ်ကခြွိုရဲ့စိတတ်ှေ ပြင်းထနလြာပါတယ်။ သူမအောကကြ ပေါငကြှားထဲမှာလည်း ဘာကြောင့မြှန်းမသိ စိုစိစိ ဖြစ်လာပါတယ်။
တင့ဆြှကေ သကသ်ကခြွိုရဲ့ ဗိုကသ်ားဝင်းဝင်းလေးတွကေို ဆကလြကြရြင်း ပငတ်ီကိုဆှဲ ခွှတလြိုကပြါပြီ။ အမှေးနုနုလေးတွေ ပေါကန်တေဲ့ သကသ်ကခြွိုရဲ့ အဖုတ် မို့မို့ဖောင်းဖောင်းလေးကို မှငန်ရပေါပြီ။ မကြလြုံးမှိတန်တေဲ့ သကသ်ကခြွိုဟာ သူမပိပိလေးဆီကနေ ထူးဆန်းတဲ့ အရသာကို ခံစားလိုကရြပါတယ်။ သေးဖြန်းဖြန်းပါ ထွကခြငွသ်ှားပြီး မကြလြုံးကို ဖြင့လြိုကတ်ဲ့အခွိနမြှာတော့ ကိုကိုတင့ဆြှဟော သူမပေါငကြှားမှာ မကြန်ှာအပန်ပြေီး.. သူမအဖုတလြေးကို လွှာနဲ့လကြန်တောကြောင့ြ ပေါငကြိုစိလိုကပြှီး…
“ အို..ကိုကို…ခလေးငရဲကြီးလိုကမြယ်… မ..မလုပပြါနဲ့.. မလုပပြါနဲ့နောြ…”
သကသ်ကခြွို အဖို့ တင့ဆြှကေ သူ့ကို အရမ်းခစွတ်ာဘဲလို့ ထငလြိုကမြိပါတယ်။ တင့ဆြှကေ ဘာမှမပြောပါဘူး.. သကသ်ကခြွိုရဲ့ စိထားတဲ့ပေါငကြို လကန်ှဈဖကန်ဲ့ ဖိလိုကပြှီး သကသ်ကခြွိုရဲ့ အဖုတလြေးထဲကို သူ့လွှာကို ထိုးထည့ပြှီး မှပေေးလိုကပြါတယ်။
“ ပြှတ်..ပြှတ်…”
“ အိုး..အိုး..ကိုကို…အအ..”
သကသ်ကခြွိုကား လွှာအရသာကြောင့ြ အဖုတကြ ကငွတ်ကအြီဆိမ့န်အေောင် ခံစားနရပြေီး ပေါငတ်ံတွကေ တဆတဆြတ် တုနန်ပေါတယ်။ သကသ်ကခြွိုရဲ့ ထောငထြလာတဲ့ စောကစြိလေးကို လွှာနဲ့ ဖိဖိပေးတဲ့အခါမှာတော့..
“ အ..အား..ကိုကိုတောပြါတော့..ခလေး.. ခလေးမခံနိုငတ်ော့ဘူး..”
“ ပြှတ်.. ပြှတ်…”
“ အိအိ..”
သကသ်ကခြွိုလည်း သကသ်ာလိုသကသ်ာညား တင့ဆြှရေဲ့ ခေါင်းက ဆံပငတ်ှကေို ဆှဲဆုပကြိုငထြားပါတယ်။ တင့ဆြှကေ သကသ်ကခြွိုရဲ့ ပြူထလာတဲ့ စောကစြိလေးကို နှုတခြမ်းနဲ့ညှပပြှီး ခွိုခဉွစြုပသ်လို စုပလြိုကတ်ဲ့ အခါမှာတော့.. သကသ်ကခြွို တကိုယလြုံး လဟောနယထြဲ ရောကရြှိသှားသလို ခံစားရပြီး… သူမအဖုတထြဲမှာ အရမ်းကငွသ်လိုဖြစ်သှားကာ စောကရြညတ်ှေ ထွကကြကြုနပြါတော့တယ်။ သူမစောကရြတွဟေော ကိုကိုတင့ဆြှရေဲ့နှုတခြမ်းမှာ ပပြသှေားတာကြောင့ြ..။
“ အို..ကိုကို..ကနတ်ော့..ကနတ်ော့..”
“ ရပါတယ် ခလေးရဲ့ ခစွလြို့လုပပြေးတာဘဲဟာကို…”
ဆိုပြီး တင့ဆြှကေ ပနတေေဲ့ စောကရြညတ်ှကေို လကခြုံနဲ့ သုတလြိုကပြါတယ်။ တင့ဆြှကေ ထရပပြှီး သူ့ပုဆိုးကို ဆှဲခွှတလြိုကတ်ဲ့ အခွိနမြှာ… သူ့ရဲ့ လိငတ်ံကြီးက ရှေ့ကို ငေါကခြနဲ ထွကလြာပါတယ်..။ ကြီးမားလှတဲ့ လိငတ်ံကြီးကို မှငလြိုကရြပြီး သကသ်ကခြွို ကြောခမွြးသလိုလိုတောင် ဖြစ်သှားပါတယ်။
“ ဟင့ြ..ကိုကို့ဟာကြီးကလည်း..ကြောကစြရာကြီး”
လို့ ပြောလိုကပြမေဲ့ သူမလကကြ တင့ဆြှရေဲ့ လိငတ်ံကြီးကို ဆုပကြိုငပြှီး ဖြစ်နပေါတယ်။ လိငတ်ံကြီးက အကြောတပျိုင်းပျိုင်းနဲ့ နဂါးတဈကောငလြိုပါဘဲ.. သကသ်ကခြွိုက..
“ ကိုကို ဒီတဈခါ ခလေးလုပပြေးမယ်…”
ဆိုပြီး မတတ်ပရြပန်တေဲ့ တင့ဆြှရှေေ့မှာ ဒူးထောငပြှီး လီးကြီးကို သူမနှုတခြမ်းဖူးဖူးလေးနဲ့ တေ့လိုကကြာ တဈခကြစြုပပြေးလိုကပြါတယ်။
“ အိုး…”
ကိုကို့ရဲ့ညဉြးညူသံကြီး ထွကပြေါလြာတာကြောင့ြ သကသ်ကခြွို ကြနပေသ်ှားပါတယ်။ သကသ်ကခြွိုက ခစွရြတဲ့ကိုကိုရဲ့ လီးကြီးကို ပါးစပထြဲထည့ပြှီး ငုံလိုကပြါပြီ။
“ အိုးဟိုးဟိုး..”
တင့ဆြှကေား ကော့တကသ်ှားကာ သကသ်ကခြွိုရဲ့ အာခေါငကြို ထောကမြိသှားတာကြောင့ြ သကသ်ကခြွို မကြရြညလြေး ဝိုင်းသှားပါတယ်။
“ ဆောရီး..ဆောရီးကလေး…”
သကသ်ကခြွိုက ဘာမှမပြောပါဘူး ။ ခစွရြတဲ့ ကိုကိုရဲ့လီးကြီးကိုသာ သူမ တတသ်လောကြ မှတသ်လောကြ အစွမ်းကုန် စုပပြေးနပေါတယ်။ သူမမကြန်ှာမှာလည်း ခွှေးသီးလေးများ စို့နပေါတယ်။ သကသ်ကခြွိုရဲ့ ပြင်းထနလြှတဲ့ စုပခြကြတ်ှကြေောင့ြ သူ့လီးထဲက လရတွဟေော ပန်းထွကသ်ှားပြီး ပါးစပထြဲ ထွကကြကြုနတ်ာကြောင့ြ.. သူအားနာသှားပါတယ်။
“ အို…ခလေးရယ်..”
သူ့ပါးစပကြ ညဉြးညူမိလိုကပြါတယ်။ သကသ်ကခြွိုက သူ့လီးကို လကန်ဲ့ကိုငပြှီး ဂွမ်းထုပေးလိုကရြာ လေးငါးဆယခြကြြ အရောကမြှာ သူ့လီးကြီး ပြနထြောငထြလာပါတယ်။ သကသ်ကခြွိုရဲ့ ပေါငကြို သူ့လကန်ှဈဖကန်ဲ့ဖြဲပြီး ဒူးထောကထြိုငခြလွိုကပြါတယ်။ ပြီးတာနဲ့ သူ့လီးကြီးကို သကသ်ကခြွိုရဲ့ အဖုတဝြလေးမှာ တေ့လိုကပြါတယ်။ သကသ်ကခြွိုကလည်း အလိုလို သူ့ရဲ့ ခွထေောကလြေးတွကေို တင့ဆြှခေါးကို ခွိတထြားမိလိုကပြှီး လကန်ှဈဖကကြ တင့ဆြှကြေောကို ဖကထြားပါတယ်။
တင့ဆြှကေ သကသ်ကဆြှရေဲ့ အဖုတလြေးထဲကို လီးကိုထည့လြိုကပြါပြီ.။ အင့ခြနဲ သကသ်ကခြွိုဆီက အသံလေး ထွကပြေါလြာပါတယ်။ တဈခါမှ အလိုးမခံရဖူးသေးတဲ့ အဖုတလြေးမို့ လီးက အဆုံးထိ မဝငန်ိုငဘြဲ ကပြန်ပေါတယ်။ ဒါကြောင့ြ တင့ဆြှကလေည်း အားစိုကပြှီး ဖိထည့လြိုကပြါတယ်။
“ အိုး..ကိုကို..”
နာကငွမြှုကြောင့ြ သကသ်ကခြွိုဟာ တင့ဆြှရေဲ့ ကြောကို သူမလကသ်ည်းလေးများနဲ့ ကုတခြှဈလိုကပြါတယ်။ သူမရဲ့ အပျိုစငအြမှေးပါးလေးကို တင့ဆြှရေဲ့ လီးကြီးက ဖောကလြိုကတ်ာကြောင့ပြါ။ အတွေ့အကြုံမရှိတဲ့ သူလေးမို့ တင့ဆြှကလေည်း လီးကို ဖြေးဖြေးချင်ြးလေးသာ သှင်းထုတလြုပပြါတယ်။ သကသ်ကခြွိုရဲ့ အသကရြှုသံလေးများက ပိုမိုပြင်းလာပြီး အားမလိုအားမရ ဖြစ်လာဟနတ်ူပါတယ်.။ တင့ဆြှကြေောကို လကန်ဲ့ ပိုဖကပြှီး ခါးကို ကော့ပေးလာပါတယ်။
“ အင်း..ဟင်း..ဟင်း..ကိုကိုရယ် မှနမြှနလြုပပြေးပါတော့.. ခလေး မနတတေတ်ော့ဘူး…”
တင့ဆြှကလေည်း သကသ်ကခြွိုအသံကြားတာနဲ့ ဖိဖိပြီး ဆကတ်ိုကဆြောင့ခြပြါတယ်။
“ ဖြတ်..ဖြတ်..စွပ်..စွပ်…”
“ အာ့..အ..”
သကသ်ကခြွို ခေါင်းလေးနောကကြို ယမ်းယမ်းသှားပြီး.. ခစွတ်ဲ့ကိုကိုက ခစွတ်ာကို အစွမ်းကုန် ခံယူနပေါတယ်။ တင့ဆြှအဖေို့လည်း.. သကသ်ကခြွိုရဲ့ ကဉွြးကပြလြှတဲ့ အဖုတလြေးရဲ့ ကြှကသ်ားတွကေ သူ့လီးကို ညှဈထားသလိုဖြစ်နပြေီး လီးတဈခုလုံး စီးကပြန်တောကြောင့ြ သုတရြတွေေ ပန်းထွကမြတတဖြစ်နပေါတယ်။ ဒါပမေဲ့ သကသ်ကခြွို မပြီးသေးမှန်းသိတာကြောင့ြ စိတကြို တင်းထားပါတယ်။
“ အင့ြ..အင့ြ..ကိုကို မှနမြှနလြုပပြေးပါ..”
သကသ်ကခြွိုရဲ့အသံမှာ မောဟိုကသ်ံလေးပါလာပြီး သူ့ကို အတင်းကုနခြှဈလာတာကြောင့ြ ပြီးခါနီးမှန်း သိလိုကပြှီး တင့ဆြှလည်ေး စိတကြိုလှတပြေးကာ အဆကမြပြတ် ဆောင့ခြလွိုကပြါတယ်။
“ ဖြတ်..ဖြတ်..ဘှတ်…ဘှတ်…”
“ အအ ကိုကို…”
သကသ်ကခြွိုရဲ့ လကကြလေးများက ပြလွှေော့သှားပြီး.. သူမခွခွေိတထြားတာက သူ့ရဲ့ခါးကနေ လွှော့ကသွှားလို့ သူမပြီးသှားတဲ့ အခွိနမြှာ တင့ဆြှလည်ေး သူ့လရတွကေေို သကသ်ကခြွိုစောကခြေါင်းထဲ ပန်းထုတလြိုကပြါတော့တယ်။ တဈစကစြကြ ပန်းထုတန်တေဲ့ ကိုကိုတင့ဆြှရေဲ့ အခစွရြတွကေေို သကသ်ကခြွိုရဲ့ အဖုတအြတွင်းနံရံတွမှော ပန်းထုတခြှင်းကို သကသ်ကခြွိုကလည်း မကြလြုံးလေးစင်းပြီး ခံယူနပေါတော့တယ်။
…………………………………..
တင့ဆြှကေား ဖုန်းကို စကပြိတလြိုကသ်ည်။ သူနှင့ြ သကသ်ကခြွိုတို့ရဲ့ ဇာတလြမ်းကား ဒီနေ့အဆုံးသတ် အခွိနရြောကပြှီ။ သကသ်ကခြွိုနှင့သ်ူ ပတသ်ကခြဲ့တာ (၁) လကြောပြှီ။ သကသ်ကခြွိုလေးက သနားစရာတော့ ကောင်းသည်။ သို့သောြ ဦးမှတကြွောကြို မုန်းတီးစိတမြွားက လှမ်းမိုးနသည်ေ။ သကသ်ကခြွိုက သူ့ကို ဒီနေ့လာခိုးပါလို့ မနေ့က ဖုန်းဆကပြှီး ခွိန်းခဲ့သည်။ သူနဲ့ သကသ်ကခြွိုရဲ့ ဇာတလြမ်းကို ဦးမှတကြွောြ သိသှားပြီတဲ့။ သိမှာပေါ့ တင့ဆြှကေိုယတ်ိုငကြ ဦးမှတကြွောြ မသိသိအောင် လုပခြဲ့တာကိုး။
ကြညဖြှူနဲ့ အခွားမိန်းကလေးတွရေဲ့ ဘဝကို ဖကြဆြီးခဲ့သည့ြ ဦးမှတကြွောြ ဒီတဈခါ ရငန်ာစရမေည်။ ဒီအခွိနဆြို သကသ်ကခြွိုကား သူနှင့ြ ခွိန်းနကနွေရောလေးမှာ သူ့ကို စောင့န်တေော့မည်။ သူကား အခွားနရောတဈနရောမှာ သှားနလေိုကသ်ည်။ အခုအခွိနလြောကဆြို ကောငမြလေး စောင့န်ရှောရော့မည်..။ ဒီလိုယတိပြတ် ဖြတလြိုကမြှ တင့ဆြှအဖေို့ ခံစားရတာ သကသ်ာမည်။ နို့မို့ဆို သကသ်ကခြွိုကို သူ သနားနေဦးမည်။
အင်း.. တကယတ်မ်း စဉြးစားကြည့်ရြငတ်ော့ သကသ်ကခြွိုဆိုတဲ့ ကောငမြလေးမှာ အပြဈမရှိပါဘူးလေ။ သူ့အဖေ ဦးမှတကြွောဆြိုတဲ့ လူကြီးမှာသာ အပြဈရှိတာ။ ငါ့ရဲ့လုပရြပတ်ှေ မှားများမှားနပြေီလား…။ အို.. ဒါပမေဲ့ သူ့အဖေ ကောငမြလေးတွကေို ဖကြဆြီးခဲ့တာများပြီ…။ ဒီလောကတ်ော့ လုပသ်င့ပြါတယဟြု သူ့ကိုယသ်ူ ဖြတွေေးလိုကသ်ည်။ မကြဝြန်းထောင့မြှာ စိုစွတသ်လိုဖြစ်လာသဖြင့ြ လကဖြှင့စြမ်းကြည့်လြိုကတ်ော့ မကြရြညတ်ှေ ကလွာတာကို သိလိုကရြသည်။ သကသ်ကခြွိုရဲ့ ကိုကိုလို့ ခေါသ်ံလေးက သူ့နားထဲမှာ ပဲ့တငသ်ံလို ထွကပြေါလြာသည်။
“ ခလေးရယ်.. မင်းကိုယ့ကြို နောငဘြဝအထိ ခွင့မြလှတပြါနဲ့”
သူ တိုးတိုးလေး ရရှကေလြိုကသ်ည်။ သကသ်ကခြွိုကို သူမေ့မှဖြစ်မယ်။ မှနမြှနမြေ့မှဖြစ်မယ်။ သူ့ရှေ့မှာခထွားတဲ့ သူဝယလြာတဲ့ အရကပြုလင်းကို သူ ခွကထြဲပင် မထည့တ်ော့ဘဲ ပုလင်းကို တရှိနထြိုးမော့ခလွိုကသ်ည်။ ပါးစပထြဲမှာတငမြက ရငထြဲမှာပင် ခါးသကန်သည်ေ။ မူးခါမှ သကသ်ကခြွိုရဲ့ မကြန်ှာလေးကို သူပိုပြီးမှငလြာသလိုပင်။ ထိုစဉြ အိမတ်ံခါးကို ဖြင့ပြှီး ဝငလြာသော ခွသေံကိုကြားရသည်။ သူငယခြငွြးဖြစ်သူ ကြောသ်ူအောင်.. ဒီနရောကို သူဘဲသိတယ်။ အိမထြဲသို့ဝငလြာသော ကြောသ်ူအောငမြကြန်ှာက စိတအြရမ်းဆိုးနတေဲ့မကြန်ှာ..။
“ သူငယခြငွြးလာကြာ သောကရြအောင်…”
တင့ဆြှကေ ဖိတခြေါလြိုကပြါတယ်။ ကြောသ်ူအောငကြ ဘာမပြောညာမပြောနဲ့ တင့ဆြှမကြေန်ှာကို လကသ်ီးနဲ့ ပစ်ထိုးလိုကပြါတယ်။
“ ခွပ်……လူယုတမြာ…”
နာကငွမြှုကြောင့ြ တင့ဆြှေ အနောကကြိုလှနပြှီး လှဲကသွှားပါတယ်။ မူးနတောလည်း ပါတာပေါ့..။
“ သူငယခြငွြး..မင်း..ရနစြတာလား..”
တင့ဆြှကေ လဲနရောမှ မေးလိုကပြါတယ်။ ကြောသ်ူအောငကြ တင့ဆြှအင်ျေကြီရငဘြတကြို လကဖြှင့ြ ဆှဲဆုပလြိုကပြှီး..
“ မင်းကို…ထိုးရုံတငမြကဘူး သတပြါသတပြဈချင်န်တော… သကသ်ကခြွိုလေး ဘယလြောကသ်နားစရာကောင်းလဲ… သူ့အဖေ မကောင်းတာနဲ့ဘဲ သူ့အဖကေို မကြနပေတ်ာနဲ့ဘဲ… မင်းဆိုတဲ့.. လူယုတမြာကလေ… သူ့ဘဝကို ဖကြဆြီးပြီး သူ့အဖလေို ယုတမြာပြလိုကတ်ာပေါ့… မင်းလိုကောငကြို ငါသူငယခြငွြးတောရြမှာ ရှကတ်ယ်.. ထွီ..”
ကြောသ်ူအောငကြ တံတွေးကို တဈဖကကြို ထွီကနဲ ထွေးရင်း ပြောလိုကပြါတယ်။ တင့ဆြှလည်ေး ယောကြြားတနမြဲ့ ငိုပါတော့တယ်။
“ ငါ..ငါဘာလုပသ်င့လြဲ..သူငယခြငွြးရာ.. တကယတ်ော့ ငါ့မှာ သူ့ကို ရကစြကဖြို့ အငအြားမရှိပါဘူး..”
ကြောသ်ူအောငကြ သူ့ကိုဆှဲထူလိုကပြှီး..
“ လူဆိုတာ အမှားနဲ့ ဘယကြင်းပါ့မလဲ သူငယခြငွြးရာ.. တကယတ်ော့ မင်း သကသ်ကခြွိုဆီသှားရမယ်.. မင်းကိုမင်း လူကောင်းလို့ ခံယူထားတယဆြိုရင်..”
တင့ဆြှရေဲ့စိတထြဲမှာလည်း သကသ်ကခြွိုရဲ့ ဖြူစငပြှီး အပြဈကင်းစငတ်ဲ့ ပုံစံလေးကို မှငယ်ောငလြာပါတယ်။ သူ့စိတထြဲမှာလည်း သူ စိတလြိုကမြာနပြါ လုပမြိတာကို နောငတ် ရလာပါတယ်။
“ ငါ..ငါ..သကသ်ကခြွိုဆီ သှားတေ့ာမယကြှာ.. ငါ့အမှားတွကေို တောင်းပနပြှီး သူ့ဘဝကို တသကလြုံး စောင့ရြှောကပြါ့မယ်..”
ကြောသ်ူအောငကြ ပြုံးရင်း တင့ဆြှကေိုဖကကြာ..
“ ဒီလိုမှပေါ့ သူငယခြငွြးရာ.. ဒါမှ ငါ့သူငယခြငွြး တင့ဆြှအစေဈကြ.. မင်းစိတဓြါတ် မယုတည်ံ့ဘူးဆိုတာ သိပါတယ်.. ကဲ.. သှားတော့… နောကကြနွပြေီ..”
တင့ဆြှရေဲ့လကထြဲကို ဆိုငကြယသ်ော့ကို ထည့ပြေးလိုကပြှီး ကြောသ်ူအောငကြ တင့ဆြှပေုခုံးကို ခပဖြှဖြလေး ပုတလြိုကပြါတယ်။ တင့ဆြှလည်ေး အိမရြှေ့မှာ ရပထြားတဲ့ ဆိုငကြယကြို ထုတပြှီး သကသ်ကခြွိုစောင့န်တေဲ့ နရောလေးကို အမှနမြောင်းသှားပါတော့တယ်။ ကြောသ်ူအောငကြ ထွကသ်ှားတဲ့ တင့ဆြှနေောကကြွောကိုကြည့်ရြင်း.
“ ဟင်းဟင်း..ဒီကောငကြှာ မကြိုကမြခစွတ်ာလဲ မဟုတဘြဲ.. တောတ်ောဂြှကတွဲ့ကောင်”
လို့ ရရှကေလြိုကပြါတယ်။
”ဖုန်းကိုငပြါ ကိုကိုရယ်… ခလေးကြောကလြို့ပါ…”
သကသ်ကခြွိုကား မကြရြညတ်ှေ ပိုးပိုးပေါကပြေါကြ ကနွသည်ေ။ ကိုကိုနဲ့ သူမ တွေ့နကနွေရောလေးမှာ ကိုကိုရောကမြလာခဲ့။ အခွိနကြား တောတ်ောလြင့န်ပြေီ။ အပြငလြောကမှာလည်း တောတ်ောမြှောငန်ပြေီ။ အိမကြိုလည်း သူမ ခိုးရာလိုကပြှေးသှားပြီ ဖြစ်တဲ့အကြောင်း စာရေးထားခဲ့ပြီးပြီ။ အခုအခွိနလြောကဆြို ဖဖကေလေည်း ဒေါသအရမ်းထွကန်လေောကပြှီ။ သူမကို လိုကရြှာနလေောကပြှီ။ အခွိနကြား ည (၉) နာရီလောကရြှိနပြေီ။ ဒီအိမလြေးမှာ သူမတဈယောကထြဲ။ အပြငလြောကကလည်း မှောငမြဲနပြေီ။ ကိုကိုကလည်း ဖုန်းကို စကပြိတထြားသည်။ သူမစိတထြဲမှာ ရှကရြှံ့ခွင်း ဝမ်းနည်းခွင်း ကြောကရြှံ့ခွင်းများကို တဈပျိုငတ်ည်း ခံစားနရသေည်။
“ ကိုကိုရယ်..မှနမြှနလြာပါတော့…”
သူမရရှကေရြင်း ဝမ်းနည်းစွာဖြင့ြ ဖုန်းကို လကမြှကိုငကြာ ဒူးနှစ်လုံးကို လကဖြှင့ပျိုကပြှီး ငိုကြှေးနပေါတယ်။ ထိုအခွိနမြှာဘဲ.. သူမရဲ့ကိုယလြုံးလေးကို လူတဈယောကကြ လာဖကလြိုကပြါတယ်။ သူမရနကြေ အထိအတွေ့ပါ..။ သူမပါးပြငလြေးကိုလည်း ခပဖြှဖြ နမ်းလိုကပြါတယ်။
“ ကိုကို…”
သူမက လှည့ပြှီးကြည့်ဖြို့ ကြိုးစားပမေဲ့ ကိုကိုက သူမကို နောကကြနေ လှတသ်ှားမှာစိုးတဲ့အလား ကစွကြစွပြါအောင် ဖကထြားပါတယ်။
“ ကိုကိုရယ်…ကိုကို မရောကလြာတော့ဘူးထငလြို့ ခလေးငိုနရတေယ်..”
“ ကိုကို့ကိုခွင့လြှတပြါ ကလေးရယ်… နောကဆြို ခလေးကို စိတဆြင်းရဲအောင် ဘယတ်ော့မှ မလုပတ်ော့ဘူးနောြ..”
တင့ဆြှကလေည်း မကြရြညတ်ှေ သူ့မကြန်ှာပေါမြှာ ကလွာပါတယ်။ သူသကသ်ကခြွိုကို ဖကထြားတဲ့ လကလြေးတွကေို ဖြလွှေော့ပေးလိုကခြွိနမြှာ သကသ်ကခြွိုက သူ့ဘကလြှည့လြာပြီး.. သူ့ကို ဖကပြါတယ်။ သူ့ရငဘြတမြှာ မကြန်ှာကိုအပလြိုကပြှီး ကြူကြူပါအောင် ငိုကြှေးနပေါတော့တယ်..။ တကိုယလြုံးကို လှုပခြါသှားအောင် ငိုကြှေးပါတယ်။ ဒီတဈခါ ငိုတာကတော့ သကသ်ကခြွို ဝမ်းနည်းလို့ မဟုတပြါဘူး။ ဝမ်းသာလှန်းလို့ ငိုတာပါ။
“ ကိုကို…ခလေးကို ဘယတ်ော့မှ ခွဲမသှားပါနဲ့တော့နောြ…”
တင့ဆြှလည်ေး သကသ်ကခြွိုရဲ့ တုနယ်ငန်တေဲ့ ကိုယလြုံးလေးကို ဖကထြားပြီး…
“ ဘယတ်ော့မှ မခွဲတော့ပါဘူး ခလေးရယ်…”
လို့ ပြောလိုကပြါတယ်။ သူ့စိတထြဲမှာတော့ ဒီနေ့ သကသ်ကခြွိုအပေါြ လုပခြဲ့မိတဲ့ သူ့ရဲ့အပြဈကို သူနောကထြပ် ဘယတ်ော့မှ မကြူးလှနတ်ော့ဘူးလို့လည်း ဆုံးဖြတလြိုကပြါတယ်။ ဒီလိုနဲ့ဘဲ တင့ဆြှနေဲ့ သကသ်ကခြွိုဟာ နောကန်ေ့မနကမြှာ တရားရုံးမှာ လကမြှတသ်ှားထိုးကြပါတယ်။ အသိသကသ်အဖြေဈကတော့ ကြောသ်ူအောငန်ဲ့ ရိုစီပေါ့..။
“ ကဲ သူငယခြငွြးရေ ငါမင်းအတွကြ ဂုဏယ်ူပါတယကြှာ..”
ကြောသ်ူအောငကြ တင့ဆြှကေို အဓိပျပါယပြါတဲ့ မကြလြုံးတွနေဲ့ကြည့်ပြှီး ပြောလိုကပြါတယ်။ တင့ဆြှေ ကြောသ်ူအောင် ဘာကိုဆိုလိုချင်တ်ယဆြိုတာ သိပါတယ်။ ရိုစီကလည်း ရှကန်တေဲ့ သူမသူငယခြငွြး သကသ်ကခြွိုကို စရင်းနဲ့
“ ကိုကြီးတင့ဆြှရေေ.. ညီမလေးသူငယခြငွြးကို သချောစောင့ရြှောကလြိုကပြါနောြ..”
“ စိတသ်ာခွ…ညီမလေး ရိုစီ..”
တင့ဆြှကလေည်း ကတိပေးလိုကပြါတယ်။
“ ညီမလေးသူငယခြငွြးကလေ..ကိုကြီးတင့ဆြှကေို အရမ်းခစွလြို့ယူခဲ့တာ.. သူ့အိမမြကတ်ှကေို စွန့လြှတပြှီး..”
“ ဘာအိမမြကလြဲ ရိုစီရဲ့.. ပြောပါဦး..”
“ ဒီလို..ကိုကြီးရဲ့.. သကသ်ကခြွိုက ကြောင်းဆရာမ ဖြစ်ချင်တ်ာ… သူက ကြောင်းပြီးရင် ကြောင်းဆရာမလုပပြှီး တောရှာလေးတွမှော စာသှားသငမြယလြို့ ရညရြှယထြားတာ ကိုတင့ဆြှရေဲ့.. အခုတော့ ကြောင်းမပြီးခင် ကိုတင့ဆြှကြေီးကိုခစွပြှီး ယူလိုကတ်ာပေါ့.. ခစ်ခစ်”
ရိုစီပြောစကားကြောင့ြ သကသ်ကခြွိုကို သူပုခုံးလေးဖကလြိုကပြှီး..။
“ သူပြောတာဟုတလြား ခလေး.. ခလေးက ကြောင်းဆရာ မလုပခြငွတ်ယဆြို’
သကသ်ကခြွိုကလည်း ရှကပြှုံးလေးနဲ့ ခေါင်းညိမ့ရြင်း..
“ ဟုတပြါတယ်..ကိုကို..”
လို့ ဖြလေိုကပြါတယ်။ သှောြ.. ခလေးရယလြို့ တင့ဆြှရငေထြဲက ရရှကေမြိလိုကပြါတယ်။ သူတို့ (၄) ယောကဟြာ တရားရုံးထဲကနေ ပြောရြှငစြှာထွကလြာပါတယ်။ ပြောရြှငန်တေဲ့ တင့ဆြှနေဲ့ သကသ်ကခြွိုဘဝလေးကို ဖကြဆြီးမဲ့ ကံကြမျမာက ရောကလြာပါတယ်။ တရားရုံးကအထွကမြှာ အရှိနပြှင်းပြင်းနဲ့ မောင်းလာတဲ့ ကားတဈစီးဟာ အရှေ့ကသှားနတေဲ့ သကသ်ကခြွိုနဲ့ တင့ဆြှဆေီကို တည့တ်ည့ဝြငလြာပါတယ်။ ဒီအခွိနမြှာ တင့ဆြှကေ သူ့ရဲ့လကထြဲက ဖုန်းလှတကြသွှားတာကြောင့ြ ကုန်းကောကန်တေဲ့ အခွိနပြါ။ မကြစြိတဈမှိတ် လွှပတ်ဈပြတ် အတွင်းမှာဘဲ သကသ်ကခြွိုက တင့ဆြှကေို တွန်းထုတလြိုကပြါတယ်။ သူမတွန်းထုတလြိုကတ်ဲ့ အခွိနမြှာ တင့ဆြှဟော လမ်းဘေးကို လှင့သ်ှားပမေဲ့ ကားကတော့ သူမကို ဝငတ်ိုကလြိုကပြါတော့တယ်။
“ ဒုန်း…”
“ အ…”
သကသ်ကခြွိုရဲ့ အောသ်ံလေးက လမ်းပေါမြှာ ပြံလှင့သ်ှားပါတော့တယ်။ လူတွဝေိုင်းလာပြီး တိုကသ်ှားတဲ့ ကားသမားကို ဝိုင်းဖမ်းကြပါတယ်။ တင့ဆြှကတေော့ ဘာဆိုဘာမှ မသိတော့ပါဘူး။ နာကငွမြှုကြောင့ြ တဆတဆြတတ်ုနန်တေဲ့ သကသ်ကခြွိုရဲ့ ကိုယလြုံးလေးကို သူ့ရငခြှငထြဲ ပြေ့ဖကထြားပြီး ငူငူငိုငင်ိုငကြှီး ဖြစ်နပေါတယ်။ မှနဆြနလြှန်းတဲ့ အဖြစ်အပကြကြှောင့ြ ကြောသ်ူအောငန်ဲ့ ရိုစီကလည်း ကြောငတ်ောငတ်ောငန်ဲ့ ငေးကြည့်န်ပေါတယ်။ သကသ်ကခြွိုရဲ့ နှုတခြမ်းလေးက တဆတဆြတ် လှုပခြတန်ပေါတယ်။ တဈခုခု ပြောချင်န်သလေိုပါ။
“ ခလေး…ခလေးကို ကိုကို ဆေးရုံပို့ပေးမယန်ောြ.. ဘာမှမဖြစ်စရဘေူး..”
“ ခလေး..ခလေးလေ… ကိုကို့ကို ကယ်…ကယ်.. ခွင့ရြတာ..ဝမ်း..ဝမ်း..သာ..”
“ ခလေး ခလေး..”
သကသ်ကခြွိုကား အားယူပြီးနောကြ..
“ ကို..ကိုကို့ကို…ခလေး..အရမ်းခစြျ…”
သူ့အင်ျကြီလေးကို သှေးလူးနတေဲ့ လကကြလေးနဲ့ ဆုပကြိုငရြင်း သကသ်ကခြွို ဇကကြလေး လညကြသွှားပါတယ်..။
“ ခလေး..ခလေး.. ကိုကို့ကိုထားခဲ့ပြီလား.. ဖြစ်မှဖြစ်ရလေ ခလေးရယ်..”
တင့ဆြှကေား ယူကြုံးမရစွာ ပြောလိုကပြါတယ်။ ရငထြဲမှ နာကငွမြှုကြောင့ြ မကြရြညတ်ှကလေည်း ကဆွင်းလာပါတယ်..။ ရငထြဲမှာ စူးအောင့ပြှီး အောင်ိုပမေဲ့ သူ့အသံက ထွကမြလာဘဲ.. မကြရြညတ်ှသော တဈလိမ့ခြငွြး ထွကလြာပြီး သူ့အမှငအြာရုံတွလည်ေး မှုနဝြါးလာပါတော့တယ်။
“ အဲ့ဒီနောကြ.. ဘာတွဆကေဖြစ်ခဲ့တာလဲ ကိုကြောသ်ူအောင်..”
သင်းသင်းမင်းက ကိုကြောသ်ူအောငကြို ဆကမြေးလိုကပြါတယ်။ လဲ့လဲ့ကလည်း ကိုကြောသ်ူအောင် ပြောတာကို စိတဝြငတ်စားနဲ့ နားထောငန်ပေါတယ်။ ကိုကြောသ်ူအောင် ဒီကိုရောကတ်ာ တဈလကြောပြါပြီ။ တင့ဆြှကတေော့ ဒီနဲ့အနီးဆုံးမှို့ကို သူ့ကြောင်းက ကလေးတွအတွေကြ ဖတစြာအုပတ်ှေ ဝယပြေးဖို့ မနကကြတည်းက သှားနပေါတယ်။ တင့ဆြှဆေီ လာလာလညရြင်း ကြောသ်ူအောငလြည်း လဲ့လဲ့တို့ သင်းသင်းမင်းတို့နဲ့ ခငမြငန်ပေါပြီ။ ကြောသ်ူအောငကြ စကားကို ဆကလြိုကပြါတယ်။
“ အဲ့နောကတ်ော့ တင့ဆြှဟော ငူငူငိုငင်ိုငကြှီးဗွ.. လူတွနေဲ့လည်း စကားသိပမြပြောတော့ဘူး… သူခစွခြဲ့ရတဲ့ မိန်းကလေးနှစ်ယောကကြလည်း သူ့ရှေ့မှာတင် ဆုံးသှားတာဆိုတော့.. သူ့ရငထြဲမှာလည်း နာကငွခြံစားနဟနေတ်ူပါတယ်.. နောကဆြုံး.. သူ့မိဘတွရေဲ့အလုပကြိုလည်း မလုပတ်ော့ဘူး.. မိဘတွတေားနတေဲ့ကြားက ကြောင်းဆရာအလုပလြွှောကပြှီး.. တဈနယပြှီးတဈနယ် ပြောင်းသှားလိုကတ်ာ… သူ့မိဘတွဆေီကို ဖုန်းတောင် ဆကတ်ာမဟုတဘြူး.. အဲ့ဒါ ဒီနယမြှာ သူ့ကိုတွေ့တော့ သူ့မိဘတွဆေီ ဖုန်းဆကရြသေးတယ်… သူ့မိဘတွကလေည်း သူတို့သားကို အရမ်းခစွတ်ော့ သူတို့သားကို စိတခြမွြးသာစချင်ေတ်ယ် ထငပြါတယဗြွာ.. သူစိတခြမွြးသာသလို နပေါစတေဲ့.. ကြှနတ်ော့ကြိုပဲ ကြည့်ရြှုစောင့ရြှောကခြိုင်းထားတာပေါ့.. တကယတ်ော့ သူက သကသ်ကခြွိုရဲ့ မဖြစ်ခဲ့ရတဲ့ ဆန်ဒလေးကို အကောငအြထည် ဖောပြေးနတောထငပြါ့.. သကသ်ကခြွိုတို့ ကြညဖြှူတို့နဲ့ပတသ်ကပြှီး သူ့အပြဈရှိတယလြို့ ခံယူနဟနေတ်ူတယ်… ခကပြါတယဗြွာ..”
လို့ပြောရင်း ကြောသ်ူအောငကြ ရနှေေးကြမ်းကို ယူသောကလြို့ အဝေးကို ငေးနပေါတယ်။ လဲ့လဲ့နဲ့ သင်းသင်းမင်းတို့လည်း စကားမပြောနိုငဘြဲ.. အတွေးတွထေဲမှာ နဈမွှောနပေါတယ်။ လဲ့လဲ့စိတထြဲမှာတော့ တင့ဆြှအပေေါြ သနားကြငန်ာစိတတ်ှကေ ပိုမိုယိုဖိတမြိနပေါတယ်။
သှောြ.. ကိုတင့ဆြှရယ်ေ…ကံဆိုးလှခညွလြား.. ရှင့ကြို သနားလိုကတ်ာ ရှငရြယ်.. လို့ စိတထြဲကတွေးထငပြှီး မကြဝြန်းထောင့ကြ စို့လာတဲ့ မကြရြညလြေးတွကေို ကြောသ်ူအောငန်ဲ့ သင်းသင်းမင်း မသိအောင် သုတလြိုကပြါတော့တယ်။ သူမရဲ့အပြုအမူကို ခစွသ်ူငယခြငွြး သင်းသင်းမင်းက မှငပြမေဲ့ မသိချင်ယ်ောငဆြောငထြားလိုကပြါတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ တင့ဆြှအပေေါင်ှိတွယန်တေဲ့ လဲ့လဲ့ရဲ့ သံယောဇဉကြို သူမ ရိပမြိလို့ပါ။
“ ဆရာလေး..မှို့ကပြနလြာတာလားဗွ…”
စာအုပထြုပတ်ှကေို ဆှဲပြီးပြနလြာတဲ့ တင့ဆြှဟော လယထြဲက ပြနလြာတဲ့ ကိုခကြကြှီးနဲ့ လမ်းမှာ တွေ့လိုကပြါတယ်။ ဒီနေ့ တင့ဆြှစေိတတ်ှေ မကြညပြါဘူး။ ဘာဖြစ်လို့မှန်းမသိဘူး သူ့စိတတ်ှကေ သကသ်ကခြွိုကို သတိရနပေါတယ်။
“ ဟုတတ်ယ်..ကိုခကြကြှီးရေ.. လယထြဲက ပြနလြာတာလား..”
“ ဟုတပ်..ဆရာလေးရေ.. တဈကိုယလြုံး ညောင်းညာကိုကခြဲနတောဘဲ..”
တင့ဆြှလည်ေး စိတကြူးထဲက အာရုံရလာပါတယ်…။
“ ဒါဆိုလည်း ကိုခကြကြှီးရေ သှားလိုကရြအောငလြေ.. ကြှနတ်ောတ်ိုကပြါ့မယ်..”
ခကြကြှီးကလည်း ဒါမွိုးဆို မောငမြငှင်းလေ…။
“ ဟီးဟီး.. အားနာစရာ ဆရာလေးရယ်”
လို့ ပါးစပကြ ပြောလိုကပြမေဲ့ သူ့ခွလှမြေးတွကတေော့ ဆရာလေး ကိုတင့ဆြှေ နောကကြို ကောကကြောကပြါအောင် လိုကသ်ှားပါတော့တယ်။ ဒီလိုနဲ့ တင့ဆြှနေဲ့ ခကြကြှီးဟာ သူတို့စတည်းခရွာ ကိုမောငင်ယတ်ို့ ထန်းတောထဲကို ရောကသ်ှားကြပါတော့တယ်။
“ ဟော..ဆရာလေးတို့ပါလား..”
ကိုမောငင်ယကြ ပြုံးရင်း နှုတဆြကလြိုကပြါတယ်။
“ အေးဗွာ..ညောင်းကိုကလြာလို့ တဈမှူလောကြ အရငပြေး.. ဒါနဲ့ ဒေါအြေးမိရော မမှငပြါလားဗွ..”
“ ဟိုဖကရြှာက သူ့အသိဆုံးလို့တဲ့… ညအိပသ်ှားလရေဲ့…”
ကိုမောငင်ယကြ ပြောရင်းဆိုရင်း ထန်းရအေိုးကို ခပြေးလိုကပြါတယ်။
“ နေဦး.. ဒီနေ့ ဆရာလေးတို့ကံကောင်းတယ်.. တိုကတ်ိုကဆြိုငဆြိုင်.. ဒီနေ့ခွိုးထောငတ်ာ (၃) ကောင် ရလာတယ်.. ခွိုးကြောန်ဲ့ မှည်းကြတာပေါ့”
ကိုမောငင်ယကြ ပြောလိုကရြင်း နောကမြှာ သူကြောထြားတဲ့ ခွိုးငှကကြှောကြို ယူလာပါတယ်။ နီရဲကြှပရြှနတေဲ့ ခွိုးငှကကြှောကြလည်း ခွိုအိနတောပါဘဲ။
“ ကိုမောငင်ယ်…ခငဗြွား ဒီကိုလာလဗွော.. ခငဗြွားမမကြီး မရှိပါဘူးဗွ.. ဟီးဟီး”
ခကြကြှီးက ကိုမောငင်ယကြိုပါ ဖိတခြေါလြိုကပြါတယ်။
“ အေးကြ..ဆောင်းရောကလြာတော့ နည်းနည်းခမွြးသလိုလို..”
“ ကိုမောငင်ယကြလည်း..သောကခြငွရြင် သောကခြငွတ်ယပြေါ့ဗွာ..”
“ နေဦးဗွ… အခုမှသတိရတယ်.. ရှာထိပကြ ဒေါရြှှတေို့ ကုနစြုံဆိုငမြှာ အနီရတယ် မဟုတလြား.. ”
“ ရတာပေါ့ ဆရာလေးရယ်..”
“ အဲ့ဒါဆို ဆိုငကြယလြေးနဲ့ပြေးပြီး အနီတဈလုံး သှားဝယလြိုကြ.. ပိုကဆြံယူသှား…”
“ ဖြစ်ပါ့မလား ဆရာလေးရယ်… ရောကုန်ဦးမယ်…”
“ ရပါတယဗြွ.. ဖြစ်တယ် ကိုခကြကြှီးရေ.. ဖြစ်တယ်…”
“ ဒို့ဆရာလေးကောင်းမှုကြောင့ြ အရကအြကောင်း သောကရြတော့မယ်.. ဟဟ”
ကိုမောငင်ယကြား ခကြကြှီးရဲ့စကားကို တုံ့ပြနလြိုကရြင်း ထန်းပငအြောငမြှာရပထြားတဲ့ ဆိုငကြယပြေါကြို တကကြာ စကန်ိုးပြီး ထွကသ်ှားပါတော့တယ်။ တင့ဆြှနေဲ့ ခကြကြှီးတို့လည်း ထန်းရကေို ခွိုးကြောန်ဲ့မှည်းရင်း.. ကိုမောငင်ယ် ပြနအြလာကို စောင့ဆြိုင်းနကြပေါတော့တယ်။
လဲ့လဲ့ကား စိတပြူနသည်ေ။ ကိုတင့ဆြှကေား မှို့ကို တကသ်ှားရာမှ အခုခွိနထြိပြနမြလာ။ ဖြစ်ချင်တ်ော့ သင်းသင်းမင်းကလည်း ဒီနေ့မှဘဲ မှို့မှာ သူမမိဘတွေ ရောကန်သညေဆြိုသဖြင့ြ ညနကဘေဲ သူမမိဘတွကေို ကြိုဆိုရနသ်ှားပြီ။ ဒါကြောင့ြ အဆောငမြှာ သူမတဈယောကထြဲ ဖြစ်နသည်ေ။ ကြောကတ်ာတော့ မကြောကပြမေဲ့ ညကမှောငလြာတော့ သူမအနည်းငယ် အားငယစြိတတ်ှေ ဝငလြာသည်။ ကိုတင့ဆြှလည်ေး ဒီညပြနမြရောကလြောကတ်ော့ဘူးထငတ်ယ်။
“ ဆရာမရေ…ဆရာမ..”
အဆောငရြှေ့မှာ ခေါသ်ံကြားရသည်။ ကာလသား ခေါင်းဆောင် ကိုခကြကြှီးအသံပဘေဲ။ သူမအခန်းတံခါးကို ဖြင့လြိုကပြှီး ကြည့်လြိုကတ်ော့ ကိုခကြကြှီးနဲ့ ကိုတင့ဆြှေ။ ကိုတင့ဆြှေ မူးလာပြီ။ ခေါင်းက ငိုကစြိုကကြလွို့။ ခကြကြှီးက တွဲနရသေည်။
“ အဟဲ. .ဆရာမ.. ဆရာလေးကတော့ အရမ်းမူးနပြေီ…”
“ နည်းနည်းလေးဘဲများတာပါ.. ကိုခကြကြှီးရာ… ဘာတွပြေောနတောတုန်း..”
ကိုတင့ဆြှအသေံက လေးနပြေီ။ လူကလည်း ယိုငတ်ိုငတ်ိုင်…
“ ရပြီ..ကိုခကြကြှီး ကြေးဇူးတငတ်ယ်…. ရတယ်..ရတယ်..”
“ ဒါဆို..သှားမယန်ောြ..ဆရာလေး.. ဆရာမ ကြှနတ်ောဆြရာလေးကို ထားခဲ့ပြီနောြ… စိတခြမွယ်..”
“ ဟုတကြဲ့ရှင့ြ…”
လဲ့လဲ့ စိတည်ဈသှားပါတယ်။ ခကြကြှီးကတော့ သီချင်ြးတွေ တကြောကြှောအြောဟြဈရင်း.. ယိုငတ်ိုငတ်ိုင် ခွလှမြေးများနဲ့ ရှာလယလြမ်းအတိုင်း ပြနလြွှောကသ်ှားတာကို မှငလြိုကရြပါတော့တယ်။
“ အဟဲ..ကိုခကြကြှီး တောတ်ောမြူးနပြေီ.. ဟကဟြကြ..”
တင့ဆြှကေ ခကြကြှီးသှားရာလမ်းကို ကြည့်ပြှီး လဲ့လဲ့ကို ပြောလိုကပြါတယ်။ တဟကဟြကန်ဲ့ပြောရင်း သူလည်း မဟနန်ိုငတ်ော့ပါဘူး။ အဆောငရြှေ့လှကေားရင်းမှာ ခေါင်းမှီပြီး မူးဝကော မထနိုငဘြဲ ဖြစ်နပေါတယ်။ သူ့စိတထြဲမှာ လဲ့လဲ့ကို မေ့သှားပါတယ်..။
“ သကသ်ကခြွို…မင်းကိုယ့ဆြီပြနလြာခဲ့ပါ.. ခလေးရယ်…”
သူ့ပါးစပကြလည်း ကယောငကြတမ်းတွေ ညဉြးတွားနပေါတယ်။
“ ကိုတင့ဆြှေ…အဈကို..ထ..ထ.. အရမ်းအေးတယ်..”
တင့ဆြှကေို လှုပန်ှိုးပမေဲ့ တင့ဆြှကေ မထလာတာကြောင့ြ လဲ့လဲ့ စိတည်ဈသှားပါတယ်။
“ ကဲကဲ..အဈကို အခန်းထဲ လဲ့လဲ့လိုကပျို့မယ်.. ဘာလို့ ဒီလောကတ်ောင် သောကရြတာလဲ အဈကိုရယ်…”
လဲ့လဲ့က တင့ဆြှဂွေိုင်းအောကကြနဝငေပြှီး သူမပုခုံးပေါလြကတ်ငကြာ တွဲထူလိုကပြါတယ်။ မူးနတောကြောင့ြ တင့ဆြှရေဲ့ ကိုယလြုံးကြီးက သူမအပေါမြှီထားသလို ဖြစ်နပေါတယ်။ ဒါကြောင့ြ တင့ဆြှရေဲ့ အထိအတွေ့ကိုရနပြေီး.. ယငဖြိုတောင် မသန်းဖူးသေးတဲ့ သူမအဖို့ ရငခြုနသ်ံက မှနလြာပြီး တဒုတဒြုတန်ဲ့ သူမရငခြုနသ်ံကို သူမ ပြနကြှားနရပေါတယ်။
“ ခလေး….”
တင့ဆြှကေား တောတ်ောမြူးနဟနေတ်ူပါတယ်။ လဲ့လဲ့.. စိတထြဲ အဲ့လိုခေါသ်ံကြားတာနဲ့ သူမရငထြဲ ဝမ်းနည်းမှုတွသော ဖြစ်လာပါတယ်။ တင့ဆြှကေို သူမက ဂရုစိုကန်ရပေမေဲ့ တင့ဆြှကတေော့ အတိတဟြောင်းကိုဘဲ သတိရနတောပါ။ သူမစိတထြဲမှာ ဝမ်းနည်းမှုကြောင့ြ မကြရြညလြေးများ စို့လာပါတယ်။
“ အဈကို…မူးနပြေီထငတ်ယ်…”
တင့ဆြှကေို သူ့ရဲ့အခန်းထဲ လိုကပျို့လိုကပြါတယ်။ မနိုငမြနင်းနဲ့ တင့ဆြှေ ခန်ဓာကိုယကြှီးကို တွဲရင်း ကုတငအြပေါဆြှဲအတငမြှာ.. ယိုငလြဲသှားပြီး သူမက ကုတငပြေါကြို ပကလြကလြှနကြသွှားပြီး တင့ဆြှကေ သူမအပေါကြို ထပရြကကြှီး ကလွာပါတော့တယ်။
“ အို…”
ရှကစြိတကြှောင့ြ လဲ့လဲ့ ရုန်းဖို့ကြိုးစားမိပမေဲ့.. တင့ဆြှကေ သူမအပေါကြဖယမြပေးဘဲ.. သူမပါးတွကေို တရှုပရြှုပ် နမ်းနပေါတယ်။ တဈခါမှ ဘယယ်ောင်ျကြားလေးမှ မနမ်းဖူးသေးတဲ့ ပါးပြငကြို တင့ဆြှကေ အငမ်းမရ နမ်းနပေါတယ်။ သူ့စိတထြဲမှာတော့ သကသ်ကခြွိုလို့ဘဲ ထငန်မေိတာပါ။ လဲ့လဲ့ကို
“ ခလေးရယ် ကိုယ့ကြို အကြာကြီးခွဲရကတ်ယန်ောြ.. ကိုယခြလေးကို အရမ်းလှမ်းနတောသိလား…”
လဲ့လဲ့လည်း တုနယ်ငန်တေဲ့ အသံလေးနဲ့…
“ ခလေး..လည်း.. ကိုကို့ကို အရမ်းခစွတ်ာဘဲ… သိလား”
လို့ ပါးပေါမြှာ မကြရြညတ်ှေ စီးကလွာရင်း ပြောလိုကပြါတယ်။ သူမအနနေဲ့ တင့ဆြှအပေေါမြှာ ဘယလြိုဖြစ်သှားမှန်းမသိပါဘူး။ တင့ဆြှေ မူးမူးနဲ့ သူမအပေါြ လူမှားနတောကို သူမဘာလို့ မငှင်းဆနမြိမှန်း မသိပါဘူး.။ တင့ဆြှရေဲ့ အနမ်းတွကြေောင့ြ ရငခြုနသ်ံလည်း မှနလြာပါတယ်။
“ ဝေါ…ဝေါ…ဖြောကျ..ဖြောကျ…”
မိုးစကမြိုးမှုနတ်ှကဆွေင်းလာပြီး မိုးက သည်းသည်းမဲမဲ ရှာလာပါပြီ။ မိုးအကုန် ဆောင်းအကူးမှာ နောကဆြုံးလကကြနွြ မိုးရှာခလွာတာပါ။ မိုးသည်းသည်းမဲမဲ ရှာခလွာပြီး တလောကလုံး အမှောငဖြုံးသှားပါတယ်။ အဈကိုတင့ဆြှရေဲ့လကတ်ှကေ သူမရဲ့ ထမီအောကလြေးကို လကန်ိုကလြိုကပြှီး သူမရဲ့ ပေါငခြှကြားက တဈခါမှ ယောင်ျကြားလေးတဈယောကကြ မကိုငဘြူးတဲ့ အပျိုစင် စဈစဈ ပိပိလေးကို ပြတကြာကိုငလြိုကတ်ဲ့ အခွိနမြှာတော့။
“ အို..ကိုကို…မလုပပြါနဲ့…လဲ့လဲ့ကြောကတ်ယ်..”
သူမရဲ့ ငှင်းဆနသ်ံလေးဟာ သည်းသည်းမဲမဲ ရှာခလွိုကတ်ဲ့ မိုးသံတွရေဲ့ ကြားမှာဘဲ လှင့ပြွံ ပြောကကြှယသ်ှားပါတော့တယ်။ နဂိုက မစွမ်းရင်းလည်းရှိ ကနစြှန်းခင်းလည်း ငှိနတေဲ့ လဲ့လဲ့အဖို့ ကိုကိုတင့ဆြှရေဲ့ လူမှားပြီးလုပမြိတဲ့ အပြုအမူတွကေို ငှင်းဆနန်ိုငစြှမ်း မရှိတော့တာ အမှနပြါဘဲလေ။
“ ကိုကို…မလုပပြါနဲ့..”
လဲ့လဲ့က တိုးတိုးလေးငှင်းဆနပြမေဲ့.. ကိုကိုတင့ဆြှကေ သူမအပေါမြိုးပြီး သူမနှုတခြမ်းဖူးဖူးလေးကို သူ့နှုတခြမ်းနဲ့တေ့ပြီး စုပလြိုကတ်ဲ့အခါမှာ သူမ အသံတိတသ်ှားပါတယ်။ ကိုကို့ရဲ့ အနမ်းတွကြေားမှာ သူမ မူးယဈသှားပါပြီ။ သူမထမီအောကကြို လကန်ှိုကပြှီး ကိုကိုတင့ဆြှကေ သူမပိပိလေးကို ပြတပြေးနတောကြောင့ြ သူမစိတတ်ှလည်ေး ကြှလာပြီး ကိုကိုရငဘြတကြှီးကို တွန်းထားတဲ့ သူမလကကြလေးတွေ ပြုတကြသွှားပါတယ်။
တင့ဆြှကလေည်း အရမ်းကိုမူးနတောပါ။ သူ့လကကြ သူ့ပုဆိုးကိုဆှဲခွှတတ်ာတောင် ချောန်ပေါသေးတယ်။ ဘာကြောင့မြှန်းမသိ.. လဲ့လဲ့က သူမထမီလေးကို ကိုကိုတင့ဆြှမခွှေတခြင် ဖြလွှေော့ခလွိုကမြိပါတယ်။ ကိုကိုတင့ဆြှကေ မူးမူးနဲ့ သူ့ရဲ့ဒုတကြှီးကို သူမထဲထည့ရြာမှာ ချောပြှီး ဖငခြှကြားကို လှမ်းထောကမြိတာကြောင့ြ သူမဖငကြွောပါ စိမ့သ်ှားရပါတယ်။ နည်းတဲ့ဒုတကြှိးလား ကိုကိုရယ်..။
ဒါပမေဲ့ လဲ့လဲ့ကတော့ ကိုကိုခစွတ်ာကို ခံယူချင်န်ပြေီမို့ ဒုတကြှီးကိုကိုငပြှီး သူမပိပိ နှစ်ခွမ်းကြားထဲကို ရောကအြောငကြို တေ့ပေးလိုကပြါတယ်။ တင့ဆြှကလေည်း မူးမူးနဲ့ လဲ့လဲ့ရဲ့ အဖုတလြေးထဲကို သူ့ဒုတကြှီးကို တဈဇွတထြိုးကြီး ဆောင့လြိုကပြါတယ်။
“ ဒုတ်….”
“ အ..အ..ကိုကို..”
နာကငွမြှုကြောင့ြ လဲ့လဲ့ ညဉြးညူသံလေးထွကသ်ှားပြီး တုနယ်ငန်တေဲ့ လကကြလေးနဲ့ ကိုကိုတင့ဆြှရေဲ့ ရငအြုပကြယွကြှီးကို တွန်းထားမိပါတယ်။ ကိုကိုကတော့ လဲ့လဲ့ကို မညာတော့ပါဘူး။ မရပမြနားကို တဇွတထြိုး ဆောင့တ်ော့တာပါဘဲ။ လဲ့လဲ့ ကိုယ့ကြိုကိုယတ်ောင် ရှကမြိပါတယ်။ သူမပိပိအတွင်းသားလေးတွကေို ပြတတ်ိုကသ်ှားတဲ့ ကိုကိုတင့ဆြှရေဲ့ဒုတကြှီးကို သူမ အတွင်းသားလေးတွကေ သူမ မသိလိုကမြိခငမြှာပင် ဖမ်းဖမ်းညှဈနတောကြောင့ပြါ။ ကိုကိုရဲ့ ဆောင့ခြကြတ်ှေ အခကြြ (၅၀) လောကမြှာ သူမစိတထြဲ ငိုချင်သ်လို ရယခြငွသ်လို ဖြစ်လာပြီး အဖုတထြဲက ဆီးသှားချင်သ်လိုလို ခံစားခကြမြွိုး ပြင်းထနလြာပြီး ကငွလြာတာကြောင့ြ တအိုးအိုး ညဉြးညူပြီး ကိုကို့ကို အသားကုန် ဖကထြားမိပါတယ်။
ကိုကိုဆကပြှီး ဆကတ်ိုကြ လေးငါးဆယခြကြခြန့ြ ဆောင့တ်ဲ့အခါ.. သူမတဈကိုယလြုံး လဟောနယထြဲ မှောကတ်ကသ်လို ခံစားရပြီး သူမအဖုတထြဲကနေ ပူခနဲဖြစ်သှားကာ အရညတ်ှေ ထွကလြာတာကို သိလိုကရြပါတယ်။ ကိုကိုတင့ဆြှရေဲ့ ဒုတကြှီးထဲက အရညတ်ှကေ တပြဈပြဈနဲ့ ထွကလြာပြီး သူမအဖုတ် အတွင်းသားနံရံတွကေို ပန်းထုတလြိုကပြှီး သူမအဖုတလြေးထဲကနေ ကိုကိုတင့ဆြှကေ သူ့ဒုတကြှီးကို ခွှတလြိုကပြှီး သူမရငခြှငထြဲမှာ မကြာခင် အိပပြွောသ်ှားပါတော့တယ်။
“ အား..”
တဈစဈစဈကိုကခြဲနသေော ခေါင်းကို တင့ဆြှစမြေးရင်း ညက တောတ်ောမြွားသှားတာပါလားလို့ စဉြးစားမိသည်။ ဘာတွဖြစ်ေလို့ ဖြစ်ခဲ့မှန်းမသိ.. ထူးဆန်းတာ တဈခုတော့ စဉြးစားမိသည်။ ညက အိမမြကလြိုလိုထငမြိသည်။ အရမ်းမူးနသေောကြောင့ြ ထငသ်ည်။ ထိုအိမမြကလြိုလိုထငမြိသော အရာမှာ သကသ်ကခြွို ဖြစ်နတောကိုတော့ သူမှတမြိတယ်။ သကသ်ကခြွိုက အရမ်းလုပလြို့ကောင်းတာပဲ။ မနေ့ညက မိုးရှာတာကိုလည်း သူမှတမြိသည်။ အဲ့အခွိန် သကသ်ကခြွို ရောကလြာတာဘဲ။ တင့ဆြှကေိုကခြဲနသေော နားထငကြို လကမြဖြင့ဖြိရင်း သူ့ဘေးနားမှာ တဈစုံတဈယောကရြဲ့ အသကရြှုသံလိုလို ကြားရသည်။
“ ဟိုကျ..”
သူခေါင်းနားပန်းကြီးသှားသည်။ ရငထြဲ ရထားဆယစြင်း တဈပျိုငထြဲ မောင်းသှားသလို လဲ့လဲ့… သူ့ဘေးမှာ အိပပြွောန်သည်ေ။ ဒါဆို.. ညက.. သူမူးမူးနဲ့ သကသ်ကခြွိုဆိုပြီး လုပခြဲ့တဲ့… သူဟာ..လဲ့လဲ့ပေါ့… ပြသနာဘဲ…။ သူကြည့်လြိုကတ်ော့ လဲ့လဲ့မကြန်ှာလေးက အိပပြွောန်လေို့လားမသိ အပြဈကင်းစငန်သည်ေ..။
လဲ့လဲ့ပါးက လိမ်းနကြေ သနပခြါးလေးတွကေ ပကြပြှယန်ပြေီ။ အဆီလေးပြနန်တေဲ့ လဲ့လဲ့မကြန်ှာကို သူသသခွေောခွာ မိုးကြည့်န်သည်ေ။ တောတ်ောခြစွဖြို့ကောင်းတဲ့ ကလေးမပါလား။ ညက. ညက.. ဒုကျခဘဲ သူတွေးရင်း ကိုယ့ကြိုကိုယ် ရှကလြာသည်။ ဘယလြိုလုပရြပါ။ သူကြူးလှနခြဲ့သော အမှားအတွကြ ဘယလြို တောင်းပနရြမလဲလို့ စဉြးစားနသည်ေ…။ သူလဲ့လဲ့ဆီက ကိုယသ်င်းရနံ့လေးကို ရနတယ်ေ။ သူ့နှာခေါင်းက လဲ့လဲ့ရဲ့နဖူးလေးကို သူဖြဖြလေး နမ်းလိုကတ်ဲ့ အခွိနမြှာ… လဲ့လဲ့ရဲ့မကြလြုံးလေးတွကေ ပြင့လြာပါတယ်။
“ အို…ကိုကို ဘာမှန်းလဲမသိဘူး.. ခလေးအရမ်းရှကတ်ယ်.. ညက.. ကိုကိုသိပဆြိုးတယ်.. သိလား…”
လဲ့လဲ့က ညုတုတုအသံလေးနဲ့ ပြောလိုကပြါတယ်။ တင့ဆြှစေိတတ်ှေ ထိန်းမရတော့ပါဘူး… လဲ့လဲ့ရဲ့ ပါးပြငလြေးကို သူ တဈရှှတရြှှတ် နမ်းလိုကပြါတယ်။
“ အို…ကိုကို သိပမြကဲနဲ့ကြယ်.. လဲ့လဲ့တကိုယလြုံး ကြတေော့မှာဘဲ..”
ထိုသို့ပြောလိုကတ်ဲ့ အခွိနမြှာဘဲ…
“ တင့ဆြှရေေ..တင့ဆြှေ.. မင်းအဖေ၊ အမတွေေ လိုကလြာတယဟြေ့..”
ဆိုတဲ့ အဆောငရြှေ့က ကြောသ်ူအောငရြဲ့ခေါသ်ံ ကြားရပါတယ်။ တင့ဆြှလည်ေး ခေါင်းနားပန်းကြီးသှားသလို လဲ့လဲ့လည်း မကြလြုံးပြူးသှားပါတယ်။ ဟိုကြ.. အဖနေဲ့အမကေ ငါရှိတဲ့အရပကြို ဘယလြိုကနေ ဘယလြို လိုကလြာပါလိမ့လြို့ သူစဉြးစားလိုကပြမေဲ့ စဉြးစားခွိနတ်ောင် မရလိုကပြါဘူး..။ သူနတေဲ့ အဆောငအြခန်းတံခါးကို တွန်းဖြင့ပြှီး လူအုပကြှီးက ဝငလြာပါတယ်။ နှစ်ယောကသ်ား ကမန်းကတန်း ကုန်းရုန်းထပမေဲ့ တင့ဆြှအေောကပျိုင်းက ဗလာကြီးပါ။
“ အို….”
ဆိုတဲ့ အသံနဲ့အတူ… ဝငလြာကြတဲ့ လဲ့လဲ့သူငယခြငွြးဆရာမ သင်းသင်းမင်း၊ ကြောသ်ူအောင်၊ တင့ဆြှေ အဖနေဲ့အမတေို့ကတော့ မကြန်ှာကို တဈဖကကြိုသာ လှဲထားလိုကရြပါတော့တယ်။
“ ကဲ…ကဲ…ဆရာလေး..ခဲဖိုးလေး..ဟကဟြကြ..”
ကာလသားခေါင်းဆောင် ခကြကြှီးက ကာလသားများနှင့အြတူ အဆောငရြှေ့အပေါကဝြ မှတထြားပြီး ခဲဖိုးတောင်းနသည်ေ။
“ အဟဲ..ပေးရမှာပေါ့ ကိုခကြကြှီးရယ်…”
တင့ဆြှကေ သူ့တိုကပြုံအိတထြဲ လကန်ှိုကကြာ စမ်းလိုကသ်ည်…။ ပိုကဆြံက (၂) သောင်းဘဲ ရှိတော့သည်။
“ နိုးနိုး…ဒီလောကန်ဲ့မရဘူး ဆရာလေး… နို့မို့ဆို ဖယမြပေးဘူး..”
ခကြကြှီးက ဆကည်ှောန်သည်ေ။ လဲ့လဲ့က သူမပိုကဆြံအိတလြေးကို ဖြင့လြိုကပြှီး… ပိုကဆြံတဈထပကြို ထုတယ်ူလိုကသ်ည်။
“ ရော့ကိုခကြကြှီး..”
“ ဟား..ဟား..ဒါမှ ဒို့ဆရာမကြ… ကဲ.. သူငယခြငွြးတို့သှားရအောင်..”
ဆိုပြီး ပေးသောငှမွေားကို ယူကာ ထန်းတောက ကိုမောငင်ယတ်ို့ဆိုငကြို ခွီတကသ်ှားကြတော့သည်။ ထိုအခွိနမြှာတော့ ရှာထိပကြ ကုကျကိုလပြငကြှီး အောကမြှာတော့… သူတို့မသိလိုကသ်ည့ြ စကားပြောနကြသေည့ြ စုံတွဲ (၁) တွဲက ရှိနသေေးသည်။ ဆရာမလေးသင်းသင်းမင်းနှင့ြ ကြောသ်ူအောငတ်ို့စုံတွဲ.. ဘာတွပြေောပြီး.. သဘောကနွသလေဲဆိုတော့….
“ ကို…. အခုတော့ ကိုတင့ဆြှကြေီးက အဈကိုဆငထြားတဲ့ ဂွငထြဲကို ကြိခနဲဘဲနောြ…”
“ ဟုတတ်ာပေါ..သင်းသင်းရယ်… အဈကိုက ရောကခြါစ သင်းသင်းကို မသိချင်ယ်ောငဆြောငထြားရတာ.. ဟိုကောငကြှီးရော လဲ့လဲ့ရော မသိအောင်… ဟီးဟီး..”
ကြောသ်ူအောငကြား ပါးစပကြှီးဖြဲကာ သဘောကနွသည်ေ..။ တကယတ်ော့ သင်းသင်းမင်းနှင့ြ ကြောသ်ူအောငကြား ဗဟိုဝနထြမ်းတကျကသိုလမြှာ သငတ်န်းတကရြင်း ခစွကြှိုကခြဲ့ကြပြီး သင်းသင်းမင်းရှိရာအရပသ်ို့ အပြောင်းလွှောကခြဲ့ခွင်းဖြစ်သည်။ လဲ့လဲ့က တင့ဆြှကေို စိတဝြငစြားနမှန်ေးသိသဖြင့ြ သင်းသင်းမင်းနဲ့ တိုငပြငကြာ တလှာခြဲ့ခွင်းဖြစ်သည်။ ပြောရလွှင် လဲ့လဲ့ကား သကသ်ကခြွိုနှင့ြ ညီအဈမအရင်းလို ခစွခြဲ့သော အခစွဆြုံး သူငယခြငွြးတွေ။ လဲ့လဲ့မိဘတွနှငေ့ြ တင့ဆြှမေိဘများကား ငယသ်ူငယခြငွြး တဈရပတ်ည်းသားတွေ။ ဒါကို ကြောသ်ူအောငကြ သိသဖြင့ြ သကသ်ကခြွိုစိတန်ဲ့ လနသေေော သူငယခြငွြးဖြစ်သူကို ကယတ်ငရြှငကြှီးလုပကြာ ဖူးစာရေးနတလြုပခြဲ့ခွင်း ဖြစ်သည်။
တကယတ်ော့ တင့ဆြှနှငေ့လြဲ့လဲ့ ဖြစ်သှားသည့ည်က သူနှင့ြ သင်းသင်းမင်းက မှို့ကတည်းခိုခန်းတဈခုမှာ နှပန်ခွင်ေးဖြစ်သည်။ ခကြကြှီးနှင့ြ ကိုမောငင်ယကြို ဘေးတီးပေးဖို့ အကူအညီ တောင်းရသေးသည်။ အခွိနကြိုကြ ထောငဖြမ်းလိုကတ်ော့ တင့ဆြှနေဲ့ လဲ့လဲ့ကား ယခုလို ခစွကြှိုကပြှီး မင်ျဂလာဆောငသ်ညအြထိ ဖြစ်သှားခွင်းဖြစ်သည်။
“ အဟိ..”
ကြောသ်ူအောငကြ ပြုံးလိုကသ်ည်။ သင်းသင်းမင်းက… သူ့ရငခြှငထြဲမှာမှီနရင်ေး….
“ အဈကို..ဘာရီနတောလဲ…”
“ အခုလောကဆြို တင့ဆြှကြေီး တဈယောကတ်ော့ အတိတမြေ့နလေောကပြှီ… သင်း.. သူငယခြငွြး အပြုအစုကောင်းတာနဲ့..”
“ အို..ကိုရယ်..နားရှကစြရာတွေ…”
“ အဟိ.. ကိုကဘာပြောလို့လဲလို့…. သင်းသင်းဘာသာ စိတကြူးထဲရှိတာ တွေးနတောကိုး…”
“ ကိုနောျ…ပြောလကေဲလေ…ကဲဟယ်…လူဆိုး..”
သင်းသင်းမင်းက ကြောသ်ူအောငရြငအြုပကြှီးကို ရှကရြမ်းရမ်းပြီး လကသ်ီးဆုပလြေးများနဲ့ ထုနပေါတယ်။ ကြောသ်ူအောငကြ သင်းသင်းမင်း လကကြလေးကို ဖမ်းဆုပပြှီး သူမကိုယလြုံးလေးကို သူ့ရငခြှငထြဲ ထည့လြိုကပြှီး ပါးနှစ်ဖကကြို နမ်းလိုကတ်ဲ့အခွိနမြှာတော့..
“ အို…”
ဆိုတဲ့ သင်းသင်းမင်းရဲ့အသံလေးက ထွကပြေါလြာပါတော့တယ်။ သူတို့နှစ်ယောကြ ခစွန်ကြသေလိုဘဲ… သူငယခြငွြး တင့ဆြှတဈေယောကကြတော့ လဲ့လဲ့နဲ့တွေ့ပြီး ကြညဖြှူကိုရော သကသ်ကခြွိုကိုရော အခုအခွိနမြှာ သတိရတော့မှာ မဟုတဘြူးလို့ ကြောသ်ူအောင် စဉြးစားမိလိုကပြါသေးတယ်။ သူ့ရငခြှငထြဲမှာတော့ သင်းသင်းမင်းက မကြလြုံးလေးမှိတပြှီး ငှိမသ်ကလြို့……..။
ပြီးပါပြီ။