အောစာအုပ်

ထူးဆန်းတဲ့အမွေ (အပိုင်း ၄)

ထူးဆန်းတဲ့အမှေ (အပိုင်း ၄)
ရေးသားသူ – တပကြှပကြှီး

(အခစွတ်ကျကသိုလတ်ှင် စတင် တငဆြကသ်ည်)

အနတ်ီသူဇာတို့ ပြနသ်ှားကြပြီးတဲ့နောကြ ဒေါမြရဝင်းသန့န်ဲ့ ကြှနတ်ောတ်ို့ ခငမြငမြှုကလည်း ပိုပြီးတိုးတကလြာသလို ရငရြငထြှေးနှင့ကြလည်း သူငယခြငွြးမက ရည်းစားမကသွည့ြ အခွအနေရေောကလြာခဲ့သည်။ ရငရြငထြှေးမှာ ကြှနတ်ော့ြ အပေါြ အနှံအတာခံ၊ ကြှနတ်ောကြွောင်းလဈရင် ကြှနတ်ော့အြတွကစြိတပြူပြီး ပြစိပြစိနှင့ြ ဆူပူတတသ်ောလြည်း ကြှနတ်ောြ လဈဟာသှားသော သငခြန်းစာများကို ကြှနတ်ော့စြာအုပတ်ှထေဲတွင် ကူးပေး၊ ကြှနတ်ော့ကြိုပြနရြှင်းပြပေး လုပပြေးလေ့ရှိသည်။ ရငရြငထြှေးမှာ အားကစားလည်းဝါသနာပါပြီး ကြှနတ်ောတ်ို့မဂွော၏ ဘောလြီဘောအသင်းမှာလည်း ပါဝငကြစားနသေူဖြစ်သည်။ သူကစားသော ပြဲတိုင်းလိုလိုပင် ကြှနတ်ောကြ သှားရောကအြားပေးလေ့ရှိသည်။ ဘောလြီဘောပြဲဆိုတာ ကောငမြလေးတွေ အများကြီးကို ဘောင်းဘီတိုတိုလေးတွနှငေ့ြ တွေ့ရသောပြဲ၊ သူတို့ဘောလုံးလိုကရြင်း ဘောလုံးပုတရြင်း ကိုးယိုးကားယား (အဓိကကတော့ ကားယားပေါ့၊ ဟီးဟီး) ကတွာတို့ ကြည့်လြို့ကောင်းတာလည်း ပါတယလြေ။

တနေ့တော့ ကြှနတ်ောတ်ို့ တဈကြောင်းလုံးအတွကြ လကရြှေးစငအြသင်း လူရှေးပြဲလုပန်ကြသေည်။ မဂွောအားလုံးက အသင်းတွထေဲက အကောင်းဆုံး လူသုံးလေးယောကလြောကရြှေးပြီး လကရြညစြဈပြဲဆိုပြီး ထိုသူတွေ အချင်ြးချင်ြး အသင်းများခွဲကာ ပျိုငခြိုင်းသည်။ ရငရြငထြှေးမှာ ထိုအထဲမှာပါသည်။ သို့သောြ ထိုပြဲမှာ သူမ လကန်ည်းနည်းနာနသဖြေင့ြ လကစြှမ်းမပြနိုင်။ လူရှေးမည့ြ ဆရာမမှာလည်း သူမနှင့ြ သိပမြကြန်ှာကြောမတည့ဟြု ဆိုသည်။ ကြှနတ်ောန်ှင့ြ ဝင်းမောငတ်ို့ ထိုလကရြညစြဈပြဲကို ကြည့်န်ကြသေည်။ ထိုလူရှေးမည့ြ ဆရာမဒေါရြှုလှမမြှာ တရုတမြဖြစ်သည်။ ထောငထြောငမြောင်းမောင်း ကိုယလြုံးကိုယပြေါကကြှီးကြီးနှင့ြ အာကြမ်းလွှာကြမ်း ဖြစ်သည်။ အားကစားဆှယတ်ာဘောင်းဘီ ဝတထြားလို့ ဖငကြှီးက ဖောင်းကားနသည်ေ။ အပေါကြ စပို့ရှပ် အောကကြလည်း နို့ကြီးနှစ်လုံးက ဖောင်းထနသည်ေ။ ဝင်းမောငကြ ကောငမြလေးတွကေို စိတမြဝငစြား၊ ဒေါရြှုလှမကြိုသာ လိုကကြှည့ပြှီး သှားရညကြနွသည်ေ။ သူ့အပြောကတော့ ပန်းအဖူးလေးတွထကြေ မှည့န်သေော အသီးကြီးတွကေို သူက ပိုစိတဝြငစြားသညဟြုဆိုသည်။

ပြဲပြီးသှားတော့ အားကစားရုံ အပြငဖြကမြှာ ရပစြောင့န်သေော ကြှနတ်ောန်ှင့ြ ကိုဝင်းမောငတ်ို့ရှိရာသို့ ရငရြငထြှေးတဈယောကြ မကြန်ှာမသာမယာဖြင့ြ လွှောကလြာသည်။ နောကတ်ော့ ကြှနတ်ော့ကြိုဖကပြှီး တရှုံ့ရှုံ့ငိုပါတော့သည်။ ရငရြငထြှေးရငအြစုံမှာ ကြှနတ်ော့ရြငဘြတကြို အိကနဲလာဖြစ်သောလြည်း ကြှနတ်ော့စြိတထြဲမှာ သူ့အတွကြ စိတမြကောင်းတာပဲ ဖြစ်လာသည်။ သူမ ဆံပငလြေးကို အသာပြတပြေးရင်း

“ရငလြေးကလည်းကြာ..ဘာဖြစ်တာလဲ..“

သူက တောတ်ောန်ှင့ြ မဖြပေါ။ နောကမြှ သူဒီကြောင်းလကရြှေးစင် အသင်းမှာ ပါတော့မညမြဟုတကြှောင်း သူက သူတို့မှို့မှာတုန်းကလည်း လကရြှေးစငဖြစ်ခဲ့တာဆိုတော့ အခုမပါရင် ရှကစြရာကြီးဖြစ်ကြောင်း ပြောပါသည်။

“ရငလြေးကလည်း အခုရှေးတဲ့လူစာရင်းမှ မထွကသ်ေးတာ။ နောကန်ေ့မှ ကြငှောမဲ့ဟာကို..“

ကြှနတ်ောလြည်း ချော့မော့ပြောဆိုပြီး ကြှနတ်ောတ်ို့ (၃) ယောကြ ကနတ်င်းမှာ တဈခုခုသှားစားကြပြီး လူစုခွဲခဲ့သည်။ ကြှနတ်ောန်ဲ့ ကိုဝင်းမောင် အခန်းထဲပြနရြောကတ်ော့ ကြှနတ်ောကြ လှယအြိတကြို ကုတငပြေါပြဈခလွိုကပြှီး ကြှနတ်ော့ရြဲ့ လကစြှပဗြူးလေးကို ဖြကထြားတဲ့နရောကယူပြီး အိတကြပထြဲထည့လြိုကသ်ည်။

“ကိုကြီး ခငဗြွား ဒေါရြှုလှမကြို မခခွငွဘြူးလား..“

“ဘယ့န်ှယ့ပြှောလိုကတ်ာလဲ ရှမ်းလေးရာ ဒီကောငမြကြီးကိုကြည့်ပြှီး သမချင်လြို့ ငါ့ကောငကြ တဈခွိနလြုံးထနတော အဟီး“

“ကဲလာ ဒါဆိုရင် သှားကြမယ်..လာ သှားခရွအောင်..“

“လခွီးမှပဲ နောကမြနစမြေးပါနဲ့ ငါရချိုးတော့မယ်..ဟီးဟီး.. မင်းလည်း စိတလြာနတယ်ေ မဟုတလြား… ရငရြငထြှေးနဲ့ တိုငလြိုကရြမလားဟင်း…“

ကိုဝင်းမောငကြ ကြှနတ်ောန်ောကန်သညေဟြု အတညမြယူပဲ ပြနန်ောကန်သဖြေင့ြ ကြှနတ်ောကြ

“ဒီမှာ ကိုကြီး ဒီနေ့ ခငဗြွားကံကောင်းတဲ့နေ့ပဲ။ ကြှနတ်ောြ နောကန်တော မဟုတဘြူး။ ကြှနတ်ောတ်ို့ ရှမ်းတွေ အင်းအိုငလြကဖြှဲ့ကြှမ်းတာ သိတယမြဟုတလြား။ နကျခတအြခွိနအြခါနဲ့ တိုကဆြိုငရြင် ကြှနတ်ောြ အစွမ်းထုတပြှလို့ရတယ်။ အခု နကျခတအြခွိနကြောင်းပဲ ခငဗြွားလိုကမြလား ဒါပဲပြော..“

ကြှနတ်ော့မြကြန်ှာက ခပတ်ညတ်ညမြို့ ကိုဝင်းမောင် ဇဝဇဝေါ ဖြစ်သှားသည်။ နောကတ်ော့ ဒီကောငန်ောကတ်ာဆိုလည်း အရှူံးမရှိဘူးလေ။ ဟုတန်ရငေလြည်း ပြတာပေါ့ဆိုတဲ့ အတွေးနဲ့ ကြှနတ်ော့န်ောကြ လိုကလြာခဲ့တော့သည်။ ကြှနတ်ောတ်ို့နှစ်ယောကြ အားကစားရုံဘကြ ထွကလြာခဲ့ကြသည်။ အားကစားရုံမှာ ဘာပြဲမှမရှိသဖြင့ြ လူခွတေိတဆြိတန်သည်ေ။ ကိုဝင်းမောငကြ ကြှနတ်ော့အြနောကကြ လိုကလြာသောလြည်း တတွတတ်ှတန်ှင့ြ စိုးရိမပြူပနစြှာ ပြောနေ၏။

“ရှမ်းလေး မင်းဟာက ဟုတရြဲ့လားကြာ၊ အဲဒီဆောကြှီးက ယောင်ျကြားရှိတယန်ောြ။ ကလေးတောင် နှစ်ယောကလြား ရှိတယ် ပြောတယ်။ ဖြစ်ပါ့မလား..“

ကြှနတ်ောကြ အဲဒါတွမပေူ။ ကြှနတ်ော့လြကစြှပ် ဒေါရြှုလှမလြကခြွောင်းထဲ ဘယလြိုစွပပြေးရမလည်းသာ ဦးနှောကပြူအောင် စဉြးစားနမေိသည်။ ကြှနတ်ောတ်ို့ အားကစားမှူးရုံးခန်းထဲ ဝငလြိုကတ်ော့ ဒေါရြှုလှမတ်ဈယောကြ သူ့စားပြဲပေါမြှ စာရှကစြာတမ်းတွကေို ငုံ့ကြည့်န်သည်ေ။ နောကြ ကြှနတ်ောတ်ို့အသံကြားတော့ ခေါင်းမော့ကြည့်ရြင်း

“ဘာကိစ်စရှိလို့လဲ…“

ကြှနတ်ောကြ ကိုဝင်းမောငကြို ကြှနတ်ောစြည်းရုံးနတေုန်း တံခါးဝမှာ လူအရိပအြခွအနေေ သှားကြည့်ဖြို့ မှာထားသဖြင့ြ သူက တံခါးဝမှာ ကနွခြဲ့သည်။ ကြှနတ်ောကြ လမ်းမှာကတည်းက ဗူးကလေးပြင့အြောင် လုပလြာခဲ့သဖြင့ြ လကထြဲမှာ ဆုပထြားသော လကစြှပကြှင်းလေးကို ထုတပြှီး သူ့ကို ပြလိုကသ်ည်။

“ကြှနတ်ောတ်ို့ သူငယခြငွြးရှိဦးမလားလို့ လာရှာတာပါ။ အဲ့ဒါ ဒီအခန်းဝနားမှာ လကစြှပလြေးတဈကြင်း ကောကရြလို့..“

ဒေါရြှုလှမကြ ကြှနတ်ောလြှမ်းပေးလိုကသ်ော လကစြှပလြေးကို ယူလိုကပြှီး သချောကြည့်န်သည်ေ။ နောကတ်ော့

“အေးလေ ငါဒီနေ့ကစားကြတဲ့ အဖြဲ့ထဲက ကြောင်းသားတွကေို မေးကြည့်လြိုကြဦးမယ် နောကတ်ော့..“

ပြောပြောဆိုဆို သူက သူ့အံဆှဲထဲကို ထည့မြညလြုပသ်ဖြင့ြ ကြှနတ်ောကြ စိုးရိမသ်ှားပြီး ပြာပြာသလဲ…

“ခဏလေး နပေါဦး။ ဒီအံဆှဲထဲ ထည့ထြားမယဆြိုရငတ်ော့ ကြှနတ်ောြ ကြောင်းရုံးခန်းပဲ သှားပေးလိုကတ်ော့မယ်.. ပြောကတ်ဲ့သူက အခုလောကဆြိုရင် စိတပြူနမှောပေါ့…“

“မင်းက ဘာလုပစြချင်ေလြို့လဲ“

“ဆရာမ လကထြဲပဲ ခဏစွပထြားလိုကပြါလား။ ကြှနတ်ောတ်ို့ ကြငှောသငပြုံးပေါမြှာ စာသှားကပလြိုကမြယ်။ လကစြှပပြွောကသ်ူ ဆရာမနဲ့ လာတွေ့ပါလို့… “

“အင်း အဲဒါလည်းကောင်းတာပဲ ငါက ဒီအခန်းသော့ခတပြှီး သှားတော့မလို့..“

ဒေါရြှုလှမကြ လကစြှပလြေးကို သူ့လကသ်န်းလေးတွင် ကောကစြှပလြိုကသ်ည်။ သူ့တရုတမြမကြန်ှာဖြေးဖြေးမှာ ရဲကနဲ ဖြစ်သှားသည်။ ရပြီဆိုတာ ကြှနတ်ောကြ သိလိုကတ်ာနဲ့ ခကြခြငွြး တံခါးဝမှာ စောင့န်တေဲ့ ကိုဝင်းမောငကြို ဂကြထြိုးခိုင်းလိုကသ်ည်။ တဈခွိနထြဲမှာပင် ကြှနတ်ော့ကြို ဖကတ်ှယလြာတဲ့ ဒေါရြှုလှမကြို ပြနလြညအြနမ်းပေးရင်း သူဝတထြားတဲ့ စပို့ရှပကြို ဆှဲခွှတလြိုကသ်ည်။ နောကတ်ော့ အနားသို့ရောကလြာပြီး ကြှနတ်ောတ်ို့ကို မကြလြုံးအပြူးသားနှင့ြ ကြည့်န်သေော ကိုဝင်းမောငဘြကြ လှည့ပြေးလိုကသ်ည်။ ကိုဝင်းမောငန်ှင့ြ ဒေါရြှုလှမတ်ို့ဖကပြှီး ပြေ့ဖကန်မ်းနစဉေမြှာပင် ကြှနတ်ောကြ ဒေါရြှုလှမရြဲ့ ဘရာဇီယာ၊ ဘောင်းဘီ၊ အတွင်းခံဘောင်းဘီတို့ကို ခွှတပြေးလိုကသ်ည်။ ဒေါရြှုလှမ်၏ ထွားထွားဖြေးဖြေး ကိုယလြုံးကြီးကိုကြည့်ပြှီး ကြှနတ်ောလြည်း စိတထြလာသည်။ ပထမ ရညရြှယခြကြကြတော့ ကိုဝင်းမောငန်ဲ့ လှှတပြေးပြီး ကြှနတ်ောကြ အမှတမြထငတ်ှေ့မိသလိုနှင့ြ အကပြကြိုငပြှီး ရငရြငကြို လကရြှေးစငစြာရင်းထဲ ထည့ခြိုင်းမည် သို့မဟုတပြါက ကိုဝင်းမောငန်ဲ့ ဒေါရြှုလှမဖြစ်သှားရင် ကိုဝင်းမောငကြနတဆေင့ြ ပြောခိုင်းမညပြေါ့။ ဒါပမေဲ့ အခုလို တရုတမြဖြူဖြူဖြေးဖြေး ကိုယလြုံးထွားထွားကြီးကို ကိုယတ်ုံးလုံးနဲ့ ကိုယ့ရြှေ့မှငန်ရတေော့လည်း အခွင့အြရေးကို လှှတမြပစ်ချင်တ်ော့။

“ကိုရီး ဆရာမကို ခုံပေါတ်ငလြိုကြ ခငဗြွား မှုတခြငွတ်ယဆြို ပေါငန်ှဈခုဖြဲပြီး အပီဆှဲတော့လေ..“

ကြှနတ်ောတ်ို့နှစ်ယောကြ ဒေါရြှုလှမကြို ထိန်းခေါလြာပြီး သူ့စားပြဲပေါမြှာပဲ ပကလြကလြှဲခိုင်းလိုကသ်ည်။ ဒေါရြှုလှမ် ဒူးထောငပြေါငကြားထားရာသို့ ကိုဝင်းမောင် ခေါင်းကြီးငုံ့ကာ သူအရငကြ စိတကြူးယဉခြဲ့ရတဲ့ ဆရာမအဖုတကြှီးကို အားရပါးရမှုတလြကြြ နပတေေော့သည်။ စားပြဲလေးမှာ သိပမြရှညသ်ဖြင့ြ ဒေါရြှုလှမခြေါင်းမှာ အစွန်းတဈဖကမြှထွကန်ရော ကြှနတ်ော့ရြဲ့ ထောငမြတန်သေော လိငတ်ံကြီးက သူ့ပါးစပန်ှင့ြ ကြကတ်ိတန်းနပတေေော့သည်။ ကြှနတ်ော့လြိငခြွောင်းကြီး သူ့ပါးစပတ်ှင်းကို ထိုးထည့လြိုကတ်ာနှင့ြ ဒေါရြှုလှမကြလည်း မကမြကမြောမော စုပပြေးရှာပါသည်။ ကြှနတ်ောကြကုန်းပြီး သူမနို့ကြီးနှစ်လုံးကို ဆုပန်ှယပြေးနတေော့သည်။

နောကြ ကိုဝင်းမောငကြ ကုန်းထလာပြီး…

“ခွီး ဒီကောငမြကြီး တောတ်ောအြရညရြှှဲတာပဲ။ ငါ့မကြန်ှာတဈခုလုံးလည်း ပပြကေုနပြှီ။ ငါတော့ ဆောခြငွပြှီကြာ..“

အဲ့ဒါနဲ့ ကြှနတ်ောတ်ို့ နရောပြောင်းကြသည်။ ကြှနတ်ောကြ သဈသားခုံတန်းလေးပေါမြှာ ကိုဝင်းမောငကြို အိပခြိုင်းလိုကပြှီး ဒေါရြှုလှမကြို အပေါမြှတကခြိုင်းလိုကသ်ည်။ ပထမတော့ ဒေါရြှုလှမကြ အပေါမြှမှင်းစီးသလိုခွကာ ကိုဝင်းမောင် လိငခြွောင်းကြီးကို သူမအဖုတဝြတွငတ်ေ့ကာ ထိုငခြလွိုကသ်ည်။ ပြီးတော့ ထလိုကထြိုငလြိုကြ စလုပသ်ည်။ သို့သောလြည်း ကုတငလြို မဟုတပြဲ ကဉွြးကပြသ်ော ခုံတန်းလွားမို့ အပေါကြမှောကခြကြာ သူ့ဖငကြှီးကို မှောကကြှှမှောကကြှှဖြင့ြ လုပပြေးနတေော့သည်။ ဒေါရြှုလှမ်၏ ထောငထြောငတ်ကလြာသော တငပြါးကြီးနှစ်လုံးကိုဖြဲကာ ခရပြငေ့လြေးပေါကြို ကြှနတ်ောယ်ူလာသော ခေါင်းလိမ်းဆီပုံလိုကပြှီး ကြှနတ်ော့လြကခြွောင်းဖြင့ြ အသှင်းအထုတ် လုပပြေးနလေိုကသ်ည်။ နဲနဲချောကတ်ာနဲ့ ထပထြည့လြိုကဖြှင့ြ လုပပြေးနရော ခရပြငေ့လြေး နဲနဲတင်းမာမှုလွှော့လာသညအြထိ ဖြစ်သည်။ နောကြ ကြှနတ်ော့လြကန်ှဈချောင်းလောကြ အသားကသွှားမှ ကြှနတ်ော့လြိငတ်နကြှီးမှာ ကြနဒြုံးစွပ် ခေါင်းလိမ်းဆီထပသ်ုတပြှီး ဒေါရြှုလှမ် ဖငဝြတွင် တေ့သှင်းခလွိုကလြတေော့သည်။

“ဖစြျ…ဗစြျ…“

“အား…အီး..“

တဖြေးဖြေးခွင်းနဈဝငသ်ှားသော ဒေါရြှုလှမဖြငကြှားမှ ကြှနတ်ော့လြိငခြွောင်းကြီးကို အရသာခံကြည့်ရြင်းနောကြ အသှင်းအထုတ် စလုပပြေးတော့သည်။ ကြှနတ်ော့လြိငတ်နကြှီးနှင့ြ နံရံတခွားဘကကြ လှုပရြှားနသေော ကိုဝင်းမောငလြိငခြွောင်းကြီး လှုပရြှားနတောတောင် နည်းနည်းသိနရသေလိုပင် ဒေါရြှုလှမ်၏ ဖငဖြှူဖြူဖြေးဖြေးကြီးကို ကိုငကြာ အားရပါးရဆောင့န်တေုန်း ကိုဝင်းမောငဆြီမှ ညည်းသံကြားလိုကရြသဖြင့ြ ကြှနတ်ောလြည်း မထိန်းထားတော့ပဲ သုတရြညမြွား တထုတထြုတလြှှတပြှီး ပြီးသှားရတော့သည်။ ကြှနတ်ောကြ သုတရြညမြွားပြည့န်သညေ့ြ ကြှနတ်ော့ကြှနဒြုံးကို အမှိုကပြုံးထဲ ပစ်ထည့ပြှီး ဒေါရြှုလှမ်၏ ကုလားထိုငမြှာ သှားထိုငန်ားနလေိုကသ်ည်။ အဲ့ဒီအခွိနမြှာ ခုံတန်းလွားပေါထြိုငန်သေော ကိုဝင်းမောငကြို ဒေါရြှုလှမကြ ကြမ်းပေါမြှာထိုငလြကြြ ပုလှမှေုတပြေးနလသေည်ေ။

“ရှီး ဒီကောငမြကြီး တကယထြနတ်ာပဲနောြ ရှမ်းလေး။ အား..ကြှတကြွှတ် ကောင်းလိုကတ်ာ..“

အခုနလေးကမှ ပြီးသှားသဖြင့ြ သုတရြညမြွားဖြင့ြ စိုနပြေီး ပြော့ခွနသေေော ကိုဝင်းမောင်၏လိငခြွောင်းကြီးကို မှုတစြုပလြကြြ လုပပြေးနသေော ဒေါရြှုလှမ်၏ ခေါင်းကိုကိုငလြွှကြ ကိုဝင်းမောငတ်ဈယောကြ မကြစြေ့မှိတ် ငှီးနခွင်ေးဖြစ်လသည်ေ။ ကြှနတ်ောကြ ရယလြိုကပြှီး ဒေါရြှုလှမ်၏ ဖိုငတ်ှဲတွကေို စပစြုနလေိုကသ်ည်။

“ဟိုကျ..“

ကြှနတ်ောလြှနကြှည့လြိုကသ်ောဖိုငတ်ှင် နောကန်ေ့ထုတပြှနမြည့ြ အရှေးခံရသည့ြ ဘောလြီဘောကစားသမားများ စာရင်းကို တွေ့လိုကရြသည်။ ထိုအထဲမှာ ကြှနတ်ော့ကြောငမြလေး ရငရြငထြှေးပါနေ၏။ ငါ့လခွီး ဒီလိုမှန်းသိရင် ဒါမွိုးစွန့စြှန့စြားစား မလုပပြါဘူး။ ဟီဟိ၊ ဒါပမေဲ့ တရုတမြထွားထွားကြီးကိုတော့ စားလိုကရြတာပေါ့လေ။ ကိုဝင်းမောငလြည်း သူ့ဆန်ဒပြည့ြ ဆရာမလည်း သူ့မှာရှိတဲ့ စိတကြူးယဉတ်ှေ (ကြှနတ်ောထြငတ်ာပြောတာပါ ဟီးဟီး ) ပြည့သ်ှားတာပေါ့။

ကြှနတ်ောြ ဖိုငကြိုပိတ် အံဆှဲထဲ ပြနထြည့လြိုကပြှီး မော့ကြည့်လြိုကတ်ော့ ဒေါရြှုလှမကြ တန်းလွားပေါမြှာ ပကလြကန်ဲ့ ကိုဝင်းမောငကြ ဒေါရြှုလှမပြေါငန်ှဈလုံးကို ပုခုံးပေါတ်ငကြာ ဆောင့န်လပြေေီ။ ကြှနတ်ောကြ သူတို့နားလွှောကသ်ှားပြီး

“ကိုရီး ကြှနတ်ောြ အဆောငပြှနန်ှင့တ်ော့မယ်။ ခငဗြွားလုပန်ိုငသ်လောကလြုပခြဲ့တော့ အခုနေ ကြှနတ်ော့မြှောြ ပယွသ်ှားလည်း သူ ခငဗြွားကို ငှင်းနိုငမြှာ မဟုတတ်ော့ပါဘူး။ ခငဗြွားရဲ့ပညာနဲ့သာ ဆကထြိန်းလိုကတ်ော့ ဟုတပြှီလား..“

ကိုဝင်းမောငကြ ပြုံးဖြီးဖြီးနှင့ြ ခေါင်းငှိမ့ပြှလသည်ေ။ ကြှနတ်ောကြ ဒေါရြှုလှမန်ို့ကြီးများကို ဆုပည်ှဈသလို ဟိုကိုငသ်လို ဒီကိုငသ်လိုလုပရြင်းက သူမမှငအြောင် လကစြှပလြေးကိုဆှဲခွှတပြှီး အမှနထြှကလြာခဲ့တော့သည်။ နောကန်ေ့ ရငရြငထြှေးမှာ လကရြှေးစငစြာရင်းထဲ သူပါသှားသဖြင့ြ အလှနပြငဝြမ်းသားအားရ ဖြစ်သှားလသည်ေ။ ကိုဝင်းမောငတ်ဈယောကလြည်း အတောကြို ကြနပေပြီတိဖြစ်ပြီး ကြှနတ်ော့ကြို မနေ့ကအကြောင်း ပြနပြှောပြလသည်ေ။

ကြှနတ်ောထြှကသ်ှားပြီး ခဏမှာ ဒေါရြှုလှမကြ ရုတတ်ရကြ အံအားသင့သ်လို အိပယ်ာကနိုးလာသလို ဖြစ်သှားသညဟြုဆိုသည်။ ဒါပမေဲ့ သူတို့က အရှိနရြနပြေီမို့ အဲ့ဒီအခွီပြီးအောင် ဆကလြုပန်ခေဲ့ကြသည်။ ကိုဝင်းမောငကြ ရှေ့မှာလည်း ပြီးထားပြီးနပြေီဆိုတော့ တောတ်ောန်ဲ့မပြီးနိုင်။ ဒေါရြှုလှမ် ဖီးတွအရေမ်းတကလြာသညဟြုဆို၏။ အဲဒါပြီးတော့ ခဏနားကြကာ နောကတ်ဈခွီ ထပဆြှဲကြသညဆြို၏။ ဒေါရြှုလှမကြ ကြှနတ်ောြ လုပသ်ှားမှန်းတောင် မသိ။ ကိုဝင်းမောငကြိုသာ ဘယလြိုဖြစ်သှားတာလဲဟုမေးတော့ ကိုဝင်းမောငကြလည်းမသိကြောင်း သူ ဒီအခန်းနားက ဖြတသ်ှားတော့ သူ့ကို ဒေါရြှုလှမခြေါသ်ဖြင့ြ ဝငလြာခဲ့ခွင်းဖြစ်ကြောင်း နောကတ်ော့ တံခါးပိတခြိုင်းပြီး သူ့အင်ျကြီများ ခွှတပြဈလိုကတ်ော့ သူလည်း စိတမြထိန်းနိုငဘြူးဖြစ်သှားကြောင်း စသဖြင့ြ ရှှီးလိုကသ်ညဟြု ဆိုသည်။ ဒေါရြှုလှမကြ သူ့ကို အဲ့ဒီအခွိနကြ အပမှီသှားသလားမသိဘူးဟု ပြောကြောင်း ဒါပမေဲ့ ကောင်းဖို့ဖြစ်လာသညဟြုပဲ ဆိုရမညဖြစ်ကြောင်းပေါ့။ ဟဲ ဟဲ။

တဖြေးဖြေးနဲ့ ရငရြငထြှေးနဲ့ ကြှနတ်ောြ သမီးရည်းစား ဖြစ်သှားတော့တယဗြွ။ အခစွဇြာတလြမ်းတော့ ခငဗြွားတို့လည်း ဖတခြငွမြှာမဟုတတ်ော့ နည်းနည်းကြောလြိုကတ်ယ်။ ကြှနတ်ောကြတော့ ရငလြေးကစားတဲ့ပြဲတိုင်း လိုကအြားပေးတယဗြွ။ တဈခွားကောငမြလေးတွရေဲ့ ပေါငတ်နလြေးတွလည်ေး ကြည့်ခြငွတ်ာတော့ အဟီး ယောင်ျကြားလေးပဲဗွာ။ ကြှနတ်ောတ်ို့ ကြောင်းအသင်းကလည်း ကောင်းတယဗြွ။ နောကဆြုံး ကြောင်းပေါင်းစုံရဲ့ ဖိုငန်ယအြထိ တကသ်ှားပြီး နောကဆြုံးဖိုငန်ယန်ေ့မှာ တဈဖကအြသင်းကို အပြနအြသတန်ိုငပြှီး ပထမဆုကို ဆှတခြူးခဲ့ရပါတယ်။ အဲ့ဒီနေ့မှာ ကြှနတ်ောန်ဲ့ ရငရြငရြဲ့ ဆကဆြံရေးလယဗြယ် တဈဆင့တ်ကခြဲ့ရပါတယ်။

“ရငရြယ် ရငလြေးက အရမ်းတောတ်ာပဲ…“

“မဟုတပြါဘူး ကိုရယ် တဈသင်းလုံးကောင်းလို့ပါ..“

“ရငတ်ော့ သိပပြွောတ်ာပဲ ကို။ ဒီနေ့ည မှို့ထဲက အမွိုးအိမ် သှားအိပမြယလြို့ ရငတ်ို့ ဟောကြူတာကို ခွင့တ်ိုငထြားတယ်။ ကို ဘယသ်ှားမလဲ..“

ကြှနတ်ော့ရြငထြဲ ဒိန်းကနဲ ခုနသ်ှားတယ်။ အဟီး မိန်းမတွနေဲ့ မဆကဆြံဘူးတာကြနတောပဲ။

“ရတယလြေ။ ကိုတို့ ရုပရြှငကြှည့မြယ်။ ဘုရားသှားမယ် ဟောတ်ယမြှာ အိပမြယလြေ…“

“ဟုတပြှီ ရင့ကြို ညနစေောင်းလာခေါြ ဟုတပြှီလား..“

ရငရြငန်ဲ့ လမ်းခွဲပြီးတာနဲ့ ကိုဝင်းမောငကြို အပူကပရြတော့သည်။ ကိုဝင်းမောငကြ ဒါမွိုးတော့စိတခြရွသည်။ ဟိုတယလြိပစြာနှင့ြ ဘယလြိုသှားရမညကြအစ သချောပြောပြလိုကသ်ည်။ သူနဲ့ ဒေါရြှုလှမတ်ောင် ပြီးခဲ့သည့အြပတကြ သှားခဲ့သေးသညဟြု ဆိုသည်။ အဲ့လိုနဲ့ အတိုခွူပလြိုကရြရင် ရုပရြှငကြှည့ြ၊ ဘုရားရငပြှငပြေါြ ခဏလွှောကပြှီးတော့ ရငရြငကြပဲ ပငပြန်းနပြေီ နားရအောငဆြိုလို့ကြိုပြီး အခန်းယူထားတဲ့ ဟိုတယကြို တကျကစီငှားပြီး ပြနလြာခဲ့ကြသည်။

တဈညနလေုံး ရငရြငရြဲ့ကိုယလြုံးလေးနဲ့ မထိတထိနဲ့မို့ ကြှနတ်ော့ကြောငကြှီးက တောငန်ပြေီ။ ကြှနတ်ောတ်ို့ ဟိုတယကြအခန်းထဲ ဝငသ်ှားတော့ ကြှနတ်ောြ ရောငရြမ်းပြီး အိတထြဲနှိုကရြှာလိုကပြှီးမှ လကစြှပဗြူး ကြှနတ်ော့အြခန်းထဲမှာ ဖြကထြားခဲ့တာ သတိရတယ်။ ကိုယ့ဘြာသာကိုယ် ပြုံးမိသေးတယ်။ ငါ လကစြှပမြပါပဲနဲ့ မိန်းမတွကေိုလုပဖြူးတာ ပထမဆုံးအကြိမ် မနန်းဖူးဖူးပြည့န်ဲ့တုန်းကပဲ ကြုံဖူးသေးတယ်။ ကနွတ်ာတွကေ လကစြှပန်ဲ့စခဲ့ကြတာပဲ။ နောကကြှမှ အခွအနေပေေါမြူတညပြှီး ဆကဖြစ်သှားကြတာ မဟုတလြား။

အခန်းထဲရောကလြို့ ကြှနတ်ောကြ အခန်းတံခါးလည်း ပြနပြိတပြှီးရော ယောငန်နနဲ့ ရှကကြိုးရှကကြန်းလေး ဖြစ်နရှောတဲ့ ရငရြင့ကြိုအသာဆှဲယူပြီး ရငခြှငထြဲ ထွေးပြေ့လိုကတ်ယ်။ ရှကလြို့ ခေါင်းလေးငုံ့နရှောတဲ့ ရငရြင့ကြို မေးလေးက ကိုငမြော့စပြေီး နူးနူးညံ့အိထွေးလှတဲ့ နှုတခြမ်းဖူးဖူးလေးတွကေို ငုံစုပလြိုကတ်ယ်။ ရငရြငရြဲ့ လကတ်ှကလေည်း ကြှနတ်ော့လြညဂြုတကြို တွယဖြကလြာခဲ့တယ်။ ရငရြင့ခြါးကငွကြငွလြေးကို တဈဖကကြ ကိုငဖြကထြားရင်း ရင့ရြင့မြကြန်ှာအနှံ့ကို အားမလို အားမရ အနမ်းမိုးရှာခလွိုကတ်ယ်။

“ခစွတ်ယ် ရငလြေးရယ်..“

“ရငကြလည်း ကိုကို့ကို ခစွပြါတယ်။ ဒါပမေဲ့ ကြောကတ်ယ် ကိုရယ်..“

အဲတော့မှ ကြှနတ်ော့ရြဲ့ ထောငမြတန်တေဲ့ ကောငကြှီးက ရငရြင့ဗြိုကသ်ားလေးကို ထိုးထောကန်တောကို သတိရတော့တယ်။ အဟီး။

“လာ မကြောကန်ဲ့ လာ..လာဦး။ ကို ပြောပြမယ်..“

ကြှနတ်ောကြ ရငရြင့ကြို ကုတငရြှိရာခေါသ်ှားပြီး ကြှနတ်ော့ြ ဘေးမှာ ထိုငခြိုင်းလိုကတ်ယ်။

“ရငရြငကြို ဖြေးဖြေးချင်ြးပဲ ခစွမြယန်ောြ။ ရငရြငစြိတထြဲမှာ တဈခုခုမကြိုကတ်ာပဲဖြစ်ဖြစ် နာတာပဲဖြစ်ဖြစ် ကို့ကို ခကြခြငွြးပြော သိလား။ ဘာမှလည်း မကြောကန်ဲ့၊ ကို့ကိုလည်း မရှကန်ဲ့ အားမနာနဲ့ သိလား..“

မကြလြုံးအဝိုင်းသားနဲ့ မကြရြညလြေးတွဝေဲနတေဲ့ ရငရြငကြ မကြန်ှာမှာ ရှကသ်ှေးတွဖြန်ေးလို့ ခေါင်းလေးကို တဆတဆြတ် ငှိမ့ပြှတယလြေ။ အဲဒါနဲ့ ကြှနတ်ောကြ သူဝတထြားတဲ့ ဘလောကဈြအင်ျကြီလေးကို ကြယသ်ီးတဈလုံးစီ စဖြုတတ်ော့တယ်။ ရငရြငကြ ရှကလြို့ မကြလြုံးပိတထြားလရေဲ့။ အင်ျကြီကြှတသ်ှားတော့ အောကကြအားကစား ဘရာဇီယာလေးက တင်းတင်းလေး စည်းထားတာတောင် ရုန်းကနထြနတေဲ့ နို့လုံးလေးတွကေ ဖောင်းအိထနတယ်ေ။

ကြှနတ်ောကြ သူ့ဂွိုင်းအောကတ်ဈဖကတ်ဈခကြကြ လကလြွှိုပြီး ဘရာဇီယာခွိတကြို ဖြုတလြိုကတ်ယ်။ လှလိုကတ်ဲ့ နို့လေးတွေ လုံးဖောင်းပြီး အိနလေိုကတ်ာ နို့သီးခေါင်းလေးတွကလေည်း သေးသေးလေး ပန်းနုရောငရြင့ရြင့လြေးတွေ ကြှနတ်ော့ပြါးစပန်ဲ့ ခပဖြှဖြလေးငုံပြီး စုပလြိုကတ်ယ်။ အီးကနဲအောပြှီး ရငလြေးက ကြှနတ်ော့ခြေါင်းကို ဖကတ်ှယလြာခဲ့တယ်။ ခါးကလေးပါ ကော့တကလြာခဲ့တယ်။ နုထွေးလိုကတ်ဲ့ နို့ကလေးတွေ ကြှနတ်ော့ပြါးနဲ့ ပြတပြေးလိုကတ်ာတောင် အရသာရှိနတယ်ေ။ အပျိုစငလြေးရဲ့ နို့က အခုတော့ နို့သီးခေါင်းလေးတွေ ခွှနထြလာရတယ်။ ကြှနတ်ော့လြကခြွောင်းတွကေ ရငရြငရြဲ့ ပြလွှေောနတေဲ့ ထမီအောကကြပဲ ရငလြေးရဲ့ ဗိုကသ်ားနုနု ဆီးခုံမောကမြောကလြေးကို ပြတသ်တပြှီး အမှှေးနုနုလေးတွကေို ပြတသ်ပကြစားလိုကတ်ယ်။ အမှှေးဖုတဖြုတလြေးရဲ့ အတွင်းထဲမှာ အရညစြိုစိုစွတစြှတန်ဲ့ ဖောင်းနတေဲ့ အကြဲကြောင်းလေးကို စမ်းမိလိုကတ်ယ်။ အကြဲကြောင်းလေးက နှုတခြမ်းလေးတွကလေည်း အိလို့။ အဝကို ကြှနတ်ော့လြကခြွောင်းထိပကြလေးက ကြူးကြောဝြငရြောကလြိုကတ်ာနဲ့ အို့ ဆိုတဲ့ အပျိုမလေးအသံထွကလြာတယ်။

“ကို ဘာတွလေုပန်တောလဲ ကြာ တို့ရှကတ်ယ်…“

“ရငလြေးရယ် ကိုက ခစွမြလို့လေ..“

ပြောတာပြောတာပါ ကြှနတ်ောလြည်း အခွိနမြဆှဲချင်တ်ော့ပါဘူး။ ကြှနတ်ော့ြ ငပဲက တင်းမာထောငမြတန်လေို့ အတွင်းခံဘောင်းဘီအတွင်းမှာ ရုန်းကနန်ရင်ေး နာနရပေါပြီ။ အဲဒါကြောင့ြ ကြှနတ်ော့ြ ပုဆိုး၊ ဘောင်းဘီတွေ ကြမ်းပေါြ ဒီတိုင်းပစ်ခလွိုကပြှီး ရငရြင့ပြေါငန်ှဈလုံးကြားကို ဒူးထောကဝြငလြိုကတ်ယ်။ ရငရြင့ထြမီကို ဗိုကပြေါြ အသာလှနတ်ငလြိုကပြှီး သူ့အတွင်းခံဘောင်းဘီပြော့ပြော့ကို ချောမှတန်တေဲ့ ပေါငန်ှဈလုံးက ဆှဲခွှတဖြို့ကြတော့ ဖငလြေးကို အသာကြှပေးတာနဲ့ အလှယတ်ကူပဲ ခွှတလြိုကပြါတယ်။ ချောမှတန်ုနယလြှတဲ့ အသားအရညကြှောင့ြ ကြှနတ်ောြ ရငရြင့တ်ကိုယလြုံးကို မကြန်ှာ၊ လညတ်ိုငကြနေ ဟင်းပန်းကနလြုံးလေး မှောကထြားသလိုလှပတဲ့ ရှှရငေအြစုံ၊ ချောမှတဖြှောင့တ်န်းတဲ့ ပေါငန်ှဈလုံးနဲ့ အမှှေးပါးပါးလေးဖုံးနတေဲ့ စောကဖြုတမြို့မို့လေး အရမ်းကိုခစွစြရာကောင်းလှပါတယ်။

ကြှနတ်ောကြ ရငရြင့ပြေါငခြှဆုံကို မကြန်ှာအပပြှီး မို့မို့ ဖောင်းဖောင်း အဖုတလြေးကို အမှှေးလေးတွဖယေပြှီး ဟတတ ပန်းနုရောင် နှုတခြမ်းနှစ်လှှာကို လွှာဖြားလေးနဲ့ ထိုးကလိလိုကပြါတယ်။ ရငရြငကြ ကြှနတ်ော့ြ ခေါင်းကို အတင်းဆှဲဖိလာပါတယ်။ ကြှနတ်ောလြည်း လကြကြောင်းကောင်းနဲ့ အပျိုစငအြဖုတလြေးကို အားရပါးရ လကြပြေးလိုကတ်ော့ ကြှနတ်ောလြည်း လွှာညောင်း သူလည်း တောတ်ောမြွော့သှားပါတယ်။ ရငရြင့ြ အဖုတလြေးကတော့ အရညတ်ှနေဲ့စိုရှှဲလို့နပေါပြီ။ ကြှနတ်ောကြ ရငရြင့ပြေါငတ်န် တဈဖကကြို လကန်ဲ့ မလိုကပြှီး ပေါငခြှဆုံကို နဲနဲလေးကားပေးလိုကပြှီး ဟာတာတာလေးဖြစ်သှားတဲ့ အဖုတဝြမှာ ကြှနတ်ော့ြ လိငတ်နထြိပဖြူးကို အသာတေ့ပြီး ဖိသှင်းလေးသှင်းလိုကပြါတယ်။

“အာ့…နာတယ် ကိုရယ်..မရဘူးထငတ်ယ်…“

အရညတ်ှနေဲ့ ချောချောလေးဖြစ်နလေို့ ကြှနတ်ော့ဒြဈခေါင်းတဈလုံးလုံး ဝငသ်ှားပမေဲ့ လိငတ်နကြှီးတဈဝကလြောကမြှာ စကြပလြာလို့ ရငရြငကြ မကြလြုံးအဝိုင်းသားနဲ့ ကြှနတ်ော့လြကကြို အတင်းဆုပကြိုငလြာပါတယ်။ ကြှနတ်ောလြည်း သနားတာနဲ့ အသာနားထားလိုကပြှီး ကြှနတ်ော့ဒြဈဖြားမှာ ဆုပည်ှဈထားသလို တင်းကြပန်ပမေေဲ့ အိအိနှေးနှေးလေး အရသာကိုလည်း ခံစားရင်း ရငရြငရြဲ့ ခစွစြဖြယန်ို့လုံးလေးတွကေို တဈဖကကြကိုငရြင်း ပါးစပတ်ဈဖကကြ နို့သီးခေါင်းသေးသေးလေးကို စုပပြေးနမေိပါတော့တယ်။ ဒါပမေဲ့ ရငရြငင်ှိမသ်ှားတာနဲ့ မသိမသာလေး ဖိသှင်း ထိုးသှင်းလေးလုပလြိုကတ်ာ ကြှနတ်ော့ြ လိငတ်နကြှီးတဈချောင်းလုံး အဆုံးထိဝငဖြို့ လကန်ှဈလုံးစာလောကပြဲ ကနွပြါတော့တယ်။ ကြှနတ်ောကြ အဆုံးထိဆောင့လြို့ရနပြေီမှန်း သိသောလြည်း တမငမြလုပသ်ေးပဲ ပြနပြှနဆြှဲထုတပြှီး သှင်းသှင်းပေးနလေိုကပြါတယ်။

ရငရြငတ်ဈယောကြ အသကရြှုသံလေး မှနလြာပြီး လူးလှန့လြွှကြ မသိမသာ ခါးလေးလိမလြိမလြာလို့ သူလည်း အရသာတွေ့နပြေီဆိုတာ သိရပါတယ်။ ကြှနတ်ောကြ ပြီးခါနီး အခွိနန်ားထိ ဖြေးဖြေးချင်ြး အသှင်းအထုတလြုပန်ရောကနေ လိငခြွောင်းကြီးမှာယားပြီး ပြီးချင်လြာသဖြင့ြ အဆုံးထိ ဆောင့ခြလွိုကတ်ော့ ရငရြင့ဆြီးခုံနှင့ြ ကြှနတ်ော့ဆြီးခုံ ဖတကြနဲရိုကမြိပြီး ကြှနတ်ော့လြိငခြွောင်းကြီးတဈချောင်းလုံး ရငရြင့စြောကခြေါင်းထဲ မှုပသ်ှားပါတော့တယ်။ အားကနဲ အောလြိုကတ်ဲ့ ရငရြင့အြသံနဲ့အတူ တင်းကြပလြှန်းလှတဲ့ ရငရြငရြဲ့စောကခြေါင်းကြောင့ြ ကြှနတ်ော့ြ လိငတ်နထြဲက သုတရြညမြွားဟာ သင်ျကြနရြပြှတေန်ဲ့ ရပကေလြိုကသ်လို ပြှတကြနဲ ပြှတကြနဲ ပန်းထွကသ်ှားပါတော့တယ်။ ရငရြငကြလည်း သူ့စောကခြေါင်းအတွင်းထဲမှာ နှေးကနဲနှေးကနဲ အရညတ်ှေ ပန်းထွကလြာတာကို သိလိုကရြပြီး သူကိုယတ်ိုငလြည်း အကြောအခဉွတ်ှေ တဖငွြးဖငွြးထကာ ကာမအရသာ အထွတအြထိတသ်ို့ ရောကသ်ှားတယ် ထငပြါတယ်။ ကြှနတ်ော့ကြို အတင်းဖကြ တွယလြာပြီး ကုတခြှဈလိုကလြို့ ကြှနတ်ော့အြရညပြှားပေါမြှာ သူ့လကသ်ည်းရာတွေ ထငကြနွခြဲ့ရပါတယ်။

ပြောရငယ်ုံပါ့မလားမသိဘူး။ အဲဒီညက အဲဒါနဲ့တင် ပြဲပြတသ်ှားခဲ့ရပါတယ်။ အပျိုမလေးခငမြွာ သူ့အဖုတလြေးပြဲသှားပါပြီ ဆိုပြီး ကြှနတ်ော့ကြို ပေးမထိတော့တာ နောကန်ှဈပတလြောကကြှာတဲ့အထိပါပဲ။ ဒါပမေဲ့ ကြှနတ်ော့ရြဲ့ စိတရြှညရြှညကြှိုးစားမှုကြောင့ြ နောကပျိုင်းကတော့ ကြှနတ်ောန်ဲ့ သူနဲ့ အပေးအယူမွှလာခဲ့ရပါတယ်။ ပုံမှနအြားဖြင့ြ ကြှနတ်ောကြ အတွေ့အကြုံရှိတဲ့ အမွိုးသမီးကြီးတွနေဲ့ ကြုံတွေ့ဖူးတော့ အားနာစရာမရှိ လုပခြငွသ်လို အားရပါးရ လုပန်ိုငခြဲ့တာရယ်၊ အခစွမြပါ ကာမအရသာခံစားမှု သကသ်ကရြယသ်ာကြောင့ြ ပုံစံမွိုးစုံ၊ အနုအကြမ်းအစုံ လုပခြဲ့ပါတယ်။ ရငရြငကြှတော့ အပျိုစဈစဈလေး ဖြစ်ရုံသာမက ကြှနတ်ော့ရြဲ့သူငယခြငွြးလည်းဖြစ်၊ ခစွသ်ူလည်းဖြစ်၊ ကြှနတ်ော့အြပေါန်ားလညမြှုလည်းအပြည့မြို့ ကြှနတ်ော့ရြဲ့ဘဝကြငဖြောအြဖြစ် လကတ်ှဲမယလြို့တောင် ဆုံးဖြတခြဲ့ပါတယ်။ ကြှနတ်ောတ်ို့ နှစ်ယောကစြလုံး ကြောင်းပြီးတာနဲ့ လကထြပကြှဖို့ကိုလည်း အစီအစဉြ ခခွဲ့ကြပါတယ်။

အဲဒါတွကြေောင့လြည်း ရငရြငန်ဲ့ ဆကဆြံတဲ့အခါမှာ ကြှနတ်ောဟြာ ဘယတ်ော့မှ အကြမ်းမဖကရြကခြဲ့ပါဘူး။ တဈခါတဈလေ ပုံစံပြောင်းလို့ သူ့မကြန်ှာလေးမဲ့သှားလို့ သူနာသှားတယထြငရြင် ကြှနတ်ော့ြ ငပဲကတောင် ပြော့သှားတတပြါတယ်။ သူ့ကို ခစွတ်ဲ့စိတန်ဲ့ သူ့ကို ပုလှမှေုတခြိုင်းဖို့တောင် အားနာခဲ့ပါတယ်။ သူလုပခြငွတ်ဲ့ ပုံပြရငလြည်း ကြှနတ်ောကြ ငှင်းဆနခြဲ့ပါတယ်။ သူ့ကိုတော့ ကြှနတ်ောကြ ဘာဂွာကောင်းကောင်းပေးခဲ့ပါတယ်။ နူးညံ့အိစကလြှတဲ့ သူ့အဖုတလြေးကလည်း မှုတလြို့ ဖုတလြို့ မဝနိုငပြါဘူးဗွာ။ အဲ့လိုနဲ့ ကြှနတ်ောလြည်း တဖုတသ် ဖြစ်နခေဲ့တာ လနဲ့ခွီကြာနခေဲ့တဲ့ တဈနေ့ အနတ်ီသူဇာသားလေး မှေးတယလြို့ သတင်းကြားရတော့ စိတထြဲတဈမွိုးကြီး ခံစားရတယ်။ အဲဒီနေ့က ကိုဝင်းမောငခြေါပြှီး အရကမြူးအောင် သှားသောကပြဈလိုကမြိတယ်။

ကိုဝင်းမောငကြတော့ ဘာမှန်းမသိပါဘူး။ ကြှနတ်ောကြသာ ကိုယ့ဘြာသာ ကလေးအဖဖြစ်ေရတဲ့ အထိမ်းအမှတ် ကငွြးပလိုကတ်ာပါ။ အင်း အပြငမြှာတော့ ကြှနတ်ော့ည်ီဝမ်းကြဲပေါ့။ ဒါပမေဲ့ အနတ်ီသူဇာနဲ့ ကြှနတ်ောတ်ို့ နှစ်ယောကထြဲသာသိတာက ကြှနတ်ော့ရြဲ့သားလေး၊ ကြှနတ်ောြ အဲဒီအခွိနတ်ုန်းက မိုကမြိုကမြဲမဲ လုပခြဲ့မိတာတွကေို နောငတ်ပြနရြမိတယ်။ အခုတော့ သားကို အဖလေို့လည်း ဖြင့မြပြောနိုင်၊ သားကလည်း ကိုယ့အြဖအမှေနကြို အဖမှန်ေး ဘယတ်ော့မှ သိမှာမဟုတတ်ော့ဘူး။ ကြှနတ်ောြ ဖိုးဖိုးရဲ့ခံစားမှုကို နားလညသ်လို ရေးတေးတေးတော့ ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ အရမ်းမူးလာတော့လည်း အနတ်ီသူဇာနဲ့ အခစွကြှမ်းခဲ့ကြတဲ့ အထိအတွေ့ ပုံစံမွိုးစုံတွကေို ပြနတ်မ်းတမိသေးတယ်။ အားမနာတမ်း ကြှနတ်ောကြှမ်းခဲ့သမွှကို တကည်ီလကည်ီပြနပြေးနိုငခြဲ့တဲ့ အရှယရြောကြ အတွေ့အကြုံရှိ အမွိုးသမီးကြီးတွရေဲ့ အထိအတွေ့ အပြုအစုကို တဈခါလောကြ ပြနရြချင်သ်ေးတယ်။ မူးမူးနဲ့ အိပပြွောခြါနီး ဖြကထြားတဲ့နရောက မထုတဖြစ်တာကြာပြီဖြစ်တဲ့ လကစြှပဗြူးလေးကိုထုတပြှီး ဘောင်းဘီအိတထြဲထိုးထည့ပြှီးနောကြ ဘာမှန်းမသိတော့ဘဲ တုန်းကနဲ အိပပြွောသ်ှားပါတော့တယ်။

မနကြ အိပယ်ာထတော့ ငူတူတူဖြစ်နတောနဲ့ ကငတ်င်းမှာ လဘကရြညဆြိုင် ထိုငန်လေိုကတ်ယ်။ နောကမြှ ရငရြင် စိတပြူနေဦးမယလြဆေိုပြီး စာသငဆြောငတ်ှဘကြေ ထွကလြာခဲ့တယ်။ ကြှနတ်ော့ကြို တွေ့တာနဲ့ ရငရြငတ်ဈယောကြ အပြေးကလေး ရောကလြာပြီး

“ဘယတ်ှေ သှားနတောလဲ ကိုရယ် ရင့မြှာ စိတတ်ှပေူလို့.. ညကလည်း မူးတယဆြို ကိုရီးပြောလို့..“

“ဘာမှ မဟုတပြါဘူး ရငရြယ်.. စိတန်ည်းနည်း လနလေေို့ပါ..“

“ကို့ကို တီခယွြ ဒေါမြရဝင်းသန့လြာရှာတာ နှစ်ခေါကရြှိပြီ တွေ့ရင် သူ့ရုံးခန်း လှှတလြိုကပြါတဲ့…“

“ဪ ကို့အိမကြ တဈခုခုမှာလို့ထငတ်ယ်။ သှားတွေ့လိုကြဦးမယ်..“

ကြှနတ်ောလြည်း ရငရြင့ကြို လူမမှငအြောင် ပါးပေါြ ရှှတကြနဲ နမ်းလိုကရြင်းက ဒေါမြရဝင်းသန့အြခန်းဆီကို ထွကလြာခဲ့လိုကတ်ယ်။

“ဟေး လာ ရှမ်းလေး ကိုယ် မင်းကိုလိုကရြှာနတော ဒီမနကြ..“

“ဟုတကြဲ့ တီခယွြ.. ကနွတ်ောလြည်း သူငယခြငွြးတွပြေောလို့ လာခဲ့တာ ဘာများကိဈစရှိလို့လဲ ဟင်..“

“တဈခွားတော့ မဟုတပြါဘူးကြယ်.. မမသူဇာက မင်းနဲ့ ဖုန်းပြောချင်လြို့တဲ့ ဒီညနပြနေခြေါမြယဆြိုတော့ မင်း သှားစရာမရှိရင် တီခယွန်ဲ့ အိမလြိုကခြဲ့လေ..“

ကြှနတ်ော့ရြငထြဲ ဒိန်းကနဲဖြစ်သှားပြီး မနေ့ညကဖီလင် ပြနတ်ကလြာခဲ့တယ်။ အနတ်ီသူဇာ ဘာများပြောချင်လြို့လဲ။ ကြှနတ်ောတ်ို့ ကလေးအကြောင်းများလား။ ကိုယ့သ်ားအကြောင်း စဉြးစားရင်း ပီတိတဈမွိုးဖြစ်ရသလို အနတ်ီသူဇာနဲ့ ခစွပြှဲဝငခြဲ့တာတွတွေေးရင်း ဖီးတကလြာခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီအခွိနမြှာပဲ ကြှနတ်ော့ဘြောင်းဘီအိတထြဲထည့ထြားတဲ့ လကထြဲ ထောကဆြိုပြီး အဖုံးပြင့သ်ှားတာနဲ့အတူ ကလွာတဲ့ လကစြှပန်ှဈခုကို အမှတမြထင် ထုတကြှည့လြိုကမြိတယ်။

“ဟယ် လကစြှပကြလေးတွေ လှလိုကတ်ာ တီခယွြ ကြည့်လြို့ရမလား..“

ကြှနတ်ောြ ဘာမှမပြောနိုငခြငမြှာပဲ အနားရောကလြာတဲ့ ဒေါမြရဝင်းသန့ကြို လကဝြါးဖြန့ပြေးလိုကပြါတယ်။

“အင်း ဒီဟာလေးကတော့ မိန်းကလေး ဝတဆြိုကပြဲ..“

ဟု ပြောပြီး သူ့လကသ်န်းကလေးမှာ ဝတကြှည့လြိုကပြါတယ်။ ကြှနတ်ောလြည်း မသုံးတာကြာလို့မေ့နတေဲ့ လကစြှပအြစွမ်းကို ခကြခြငွြးပြနသ်တိရမိပြီး ဒုကျခပါပဲဟု ရရှတေလြိုကမြိပါတယ်။ ဒါပမေဲ့ သိပန်ောကကြသွှားပါပြီ။ နောကပြှီးတော့ ရငဖြုံးလကရြှညန်ဲ့ ရခိုငအြခွိတ် မရမ်းနုရောင် ဝတထြားတဲ့ လှပသော ကောကကြှောင်းများဖြင့ြ အခွိုးကကြ ကိုယလြုံးကိုယထြညတ်ောင့တ်င်းဖြံ့ထွားလှသော ဒေါမြရဝင်းသန့ကြို ကြည့်မြိရင်း အိုး မထူးတော့ပါဘူးကြာဟု စိတထြဲမှာရရှတေရြင်း လကစြှပအြကြီးကို ကြှနတ်ော့လြကခြွောင်းမှာ ဝတလြိုကပြါတော့တယ်။ လကစြှပန်ှင့ပြတသ်ကလြို့ အတွေ့အကြုံရှိနပြေီဖြစ်သော ကြှနတ်ော့အြဖို့ ဒေါမြရဝင်းသန့ရြဲ့ မကြန်ှာ အရိပအြကဲကို အကဲခတစြရာ မလိုတော့ပဲ တခွားသူများ ရုတတ်ရကြ မဝငလြာနိုငအြောငသ်ာ ဒေါမြရဝင်းသန့ြ၏ အခန်းတံခါးကို အမှနသ်ှားပိတကြာ အတွင်းဘကမြှ ဂလန့ခြထွားလိုကရြတယ်။ မကြန်ှာပေါမြှာ အရိပမြွိုးစုံဖြတသ်န်းသှားတဲ့ ဒေါမြရဝင်းသန့ြ ကြှနတ်ော့ဆြီကို လွှောကလြာတာနဲ့ ကြှနတ်ောကြ သိမ်းကြူံးပြေ့ဖကပြှီး ကကြသ်ရရှေိလှတဲ့ သူမမကြန်ှာအနှံ့ကို နမ်းရှုံ့လိုကမြိပါတယ်။ နောကတ်ော့ နှုတခြမ်း အစုံပေါ့။

နှေးထွေး၊ အတွေ့အကြုံရှိပြီး ရမကပြှင်းပြင်းနဲ့ ခွိုမှိနလြှတဲ့ နှုတခြမ်းအစုံကို စုပကြောင်းကောင်းနဲ့ အားရပါးရ စုပပြဈလိုကပြါတယ်။ ဒါပမေဲ့ အခုဟာက ဘာမှ ကြိုတငပြှငဆြငထြားတာလည်း မရှိဘူး။ နောကြ အခွိနကြလည်း ကိုးလို့ကန့လြန့ြ၊ သူ့ စာသငခြွိနရြှိလားလည်း ကြှနတ်ောမြသိ။ သူ့ကြောင်းသားတွထေဲကလည်း အခွိနမြရှေး တံခါးလာခေါကန်ိုငလြို့ အမှနလြုပဖြို့ ဆုံးဖြတလြိုကပြါတယ်။

ကြှနတ်ောကြ ဒေါမြရဝင်းသန့ရြဲ့ လကကြို ဆှဲပြီး သူ့ အလုပစြားပြဲဆီ ခေါလြာခဲ့ပါတယ်။ ကြှနတ်ောကြ ဒေါမြရဝင်းသန့ရြဲ့ ထိုငခြုံမှာထိုငလြိုကပြှီး သူမကို ကြှနတ်ော့ရြှေ့ကြမ်းပေါမြှာ ဒူးထောကထြိုငစြပြေီး ကြှနတ်ော့လြုံခညွခြါးပုံစကို ဖြခလွေိုကပြါတယ်။ လကစြှပအြရှိနကြှောင့ြ တုတခြိုငမြာတင်းနတေဲ့ ကြှနတ်ော့ြ လိငတ်နကြှီးက ပေါကတ်ူးအရိုးလို ထောငမြတန်ပေါတယ်။ ကြှနတ်ောကြ ဒေါမြရဝင်းသန့ကြို လကကြလေးဆှဲရင်းက ခေါင်းကိုပါ အသာနှိမ့ပြေးလိုကတ်ော့ သူမရဲ့လှပတဲ့ နှုတခြမ်းလှှာတွနေဲ့ ကြှနတ်ော့လြိငတ်နကြှီးကို ငုံစုပလြိုကပြါတယ်။ တဈဆကထြဲမှာပဲ သူမရဲ့လွှာက ကြှနတ်ော့လြိငတ်နကြှီးဒဈဖြားကို ရဈပတလြကြပြေးရုံမက ထိပပြေါကလြေးကိုပါ ထိုးကစားလိုကပြါသေးတယ်။ ဒါပမေဲ့ အခွိနကြ သိပမြရှိတာမို့ သူမရဲ့ ဆံထုံးမှင့မြှင့ကြို ပုံမပကြသ်ှားအောင် ဖြဖြလေးကိုငပြှီး ခေါင်းကိုဖိဖိပေးရင်း ကြှနတ်ော့ဖြငကြိုလည်း ကြှလကြြ ဒေါမြရဝင်းသန့ပြါးစပကြို လိုးနမေိပါတော့တယ်။

ကြှနတ်ောြ လကစြှပဝြတရြကန်ဲ့ကတော့ တောတ်ောန်ဲ့ ပြီးမှာမဟုတလြို့ ကြှနတ်ော့လြကစြှပကြိုလည်း ခွှတပြှီး ဘောင်းဘီအိတထြဲ ထည့လြိုကပြါတယ်။ အဲဒီတော့မှ ကြှနတ်ော့လြိငခြွောင်းကြီးကလည်း ယားယံလာပြီး ပြီးချင်လြာပါတယ်။ အဲ့ဒီတော့ ကြှနတ်ောလြည်း စဉြးစားမိတယ်။ သူမဆီက လကစြှပကြို မခွှတသ်ေးပဲထားရင် ဒေါမြရဝင်းသန့ကြ သူမအဖုတကြိုလိုးပြီးတဲ့အထိ ကပန်ေဦးမှာပဲ မထူးတော့ပါဘူးဆိုပြီး ကြှနတ်ောလြည်း ပြီးခါနီးမှာ သူမဆီက လကစြှပကြိုပါ ဆှဲခွှတလြိုကပြါတယ်။ လကစြှပကြွှတသ်ှားပမေဲ့ ကိုယခြန်ဓာက လုပန်တေဲ့အရှိနကြရှိနတေော့ ဆကစြုပပြေးနပေါတယ်။ ဒါပမေဲ့ သူမကိုယသ်ူမ နားမလညသ်လိုဖြစ်လို့ တုန့ဆြိုင်းဆိုင်း ဖြစ်နခွေိနမြှာ ကြှနတ်ောကြလည်း ပြီးချင်န်ပြေီမို့ ဒေါမြရဝင်းသန့ခြေါင်းကို မလှှတပြဲ ခွူပကြိုငထြားပြီး သူမပါးစပကြို ဆကလြိုးနမေိပါတယ်။ မကြာပါဘူး ကြှနတ်ော့လြိငတ်နကြှီးက သုတရြညမြွား တထုတထြုတန်ဲ့ ဒေါမြရဝင်းသန့လြညခြွောင်းထဲ ပန်းထုတလြိုကမြိပါတော့တယ်။

——————————

ဇာတလြမ်းကို အကယွမြခွဲ့တော့ပဲ ပြောရရငတ်ော့ ကြှနတ်ောန်ဲ့ ဒေါမြရဝင်းသန့တ်ို့လည်း ကာမခစွသ်ူတွေ ဖြစ်သှားခဲ့ရတာပေါ့ဗွာ။ ဒေါမြရဝင်းသန့ကြလည်း ထနသ်ဗွ။ ကြှနတ်ောြ ပထမဆုံးအကြိမကြလှဲလို့ နောကပျိုင်းတွမှော လကစြှပကြိုသုံးရတယ် မရှိပါဘူး။ သူ့ရုံးခန်းထဲမှာဖြစ်တဲ့နေ့မှာပဲ သူ့အိမကြိုလိုကသ်ှားပြီး အနတ်ီသူဇာနဲ့ ဖုန်းပြောခဲ့ရတယ်။ အနတ်ီသူဇာက သူ့အသကအြရှယကြှောင့ရြယ် သူ့ပထမသမီးတုန်းကလည်း ခွဲမှေးခဲ့တာကြောင့ြ အခုသားလေးကိုလည်း ဆရာဝနန်ဲ့တိုငပြငပြှီး ဗိုကခြှဲမှေးခဲ့ရကြောင်း ဆရာဝနကြလည်း သူငယခြငွြးမို့ သူ့ယောင်ျကြားသင်ျကာမကင်း မဖြစ်ရလအေောင် လမစေ့ပဲ လူကြီးရော ကလေးရော စိတခြရွအောင် ခွဲမှေးလိုကသ်ညဟြု ပြောပေးကြောင်း ကြှနတ်ော့သ်ားလေးကို အခု နှရောသီကြောင်းပိတရြကပြှနလြာရင် တွေ့ ရမညဖြစ်ကြောင်း ပြောဆိုပြီး ဖုန်းထဲမှာပင် တဈယောကန်ှင့တ်ဈယောကြ သတိရကြောင်း ပြောဆိုခဲ့ကြတယ်။

နောကြ ဒေါမြရဝင်းသန့ယ်ောင်ျကြားကလည်း သူ့တာဝနကြတွဲ့တပရြင်းရှိရာမှာသာနပြေီး အိမကြို နှစ်လတဈခါလောကမြှ ပြနလြာလေ့ရှိတယ်။ ဒေါမြရဝင်းသန့မြှာလည်း ခမွြးသာသူမိဘများက မှေးဖြားလာသူမို့ အိမမြှာခိုင်းစရာ ပြုစရာ အဖောအြလှောမြွား တဈပုံတဈခေါင်းကြီးနဲ့ နသေူဖြစ်ပြီး လူများနှင့ြ မပြတသ်ဖြင့ြ ကြှနတ်ောအြိပသ်ည့ည်မှာပင် သူများတွေ အိပမြောကခွိနမြှ သူ့အခန်းသို့ တိတတ်ိတလြေးဝငပြှီး ခစွပြှဲဝငကြှရတယ်။ အသားညိုညို၊ ပါးခွိုင့ခြှကကြလေးနဲ့ မကြန်ှာခွိုခွို ဒေါမြရဝင်းသန့တ်ဈယောကလြည်း လီးဆို၍ သူ့ယောင်ျကြားတဈယောကသ်ာခံဘူးပြီး အမြဲတမ်း လှကြေီးထိုးရိုးရိုးသာ ထမိနလြှနလြိုးခွင်း ခံနရရောမှ ကြှနတ်ောန်ှင့တ်ှေ့တော့ နည်းမွိုုးစုံ လေ့လာတတမြှောကသ်ှားလတေော့တယ်။ နဂိုထဲကလည်း ဉာဏရြညထြကမြှကသ်ူမို့ ပုလှလည်ေးအရမ်းကောင်း၊ မှင်းစီးလည်းကောင်း၊ ဒေါ့ကီလည်း အပေးကောင်းသူမို့ ကြှနတ်ော့မြှာ ကြှနတ်ော့ရြည်းစား ရငရြငကြလှဲရင် ဒေါမြရဝင်းသန့ြ တဈယောကထြဲကို တောတ်ောစြှဲစွဲမှဲမှဲ ကြာကြာလေး ဆကဆြံနမေိတော့တယ်။

ကြမျမာဝငခြငွသ်ည့တ်ဈနေ့ အစားမတောတ်ဈလုတဆြိုသလိုပဲ ဒေါမြရဝင်းသန့တ်ဈယောကြ ဗိုကကြှီးရပြနလြတယ်ေ။ ထိုကိဈစကလည်း ကြှနတ်ောြ နှရောသီကြောင်းပိတရြကြ မတိုငမြှီလေးမှ ဖြစ်ရလို့ ကြှနတ်ော့မြှာ စာမေးပြဲတဈဖကဖြှင့ြ စိတပြူရပြနတ်ယ်။ သူတို့လငမြယား ကလေးရဖို့မလှယဘြူးဆိုတာ သူ့ယောင်ျကြားရဲ့ ဆရာဝနကြိုယတ်ိုင် ပြောထားဘူးတာမို့ ဒေါမြရဝင်းသန့ကြိဈစမှာ တောတ်ောကြှံရ ကြပရြလတယ်ေ။ ဒေါမြရဝင်းသန့မြှာလည်း မဖကြခြလွို၊ ကလေးကို သူမှေးမညဆြိုပြီး ခေါင်းမာနလေို့ ကြှနတ်ော့မြှာ တောတ်ောစြိတဒြုကျခရောကရြလတယ်ေ။ ကိုယ့အြတွကကြှောင့ြ သူများအိမထြောငကြိုလည်း မပကြစြီးစချင်ြေ၊ ဘယလြိုကြံရမညမြှန်းမသိ၊ အခကအြခဲနှင့ြ ရငဆြိုငန်ရပြေီး ထုံးစံအတိုင်း လကစြှပဗြူးမှ သတိပေးစာတန်းကို သှားသတိရမိပြနတ်ယ်။ နောကကြို တောပြှီ စိတအြလိုမလိုကတ်ော့ပြီဟု တွေးမိပြနတ်ယ်။

ကံကောင်းတာလား ဆိုးတာလား မသိ။ ဒေါမြရဝင်းသန့ြ ကိုယဝြနရြှိမှန်းသိပြီး နောကတ်ဈလအကြာမှာ သူ့ယောင်ျကြား အိမအြပြနခြရီး၌ ထိုဒသကေ တိုင်းရင်းသား လကန်ကကြိုင် တောလြှနရြေးတိုကပြှဲဝငသ်ူများ၏ မိုင်းဗုံးမိပြီး ကဆွုံးသှားသညဟြု သတင်းကြားရတယ်၊၊ ဒေါမြရဝင်းသန့အြဖို့ သူလိုချင်သ်ော ကလေးကို စိတမြပငပြန်းရတော့ပဲ မှေးဖြားခွင့ရြဖို့အကြောင်း ဖြစ်သှားလတေော့တယ်။ ဒေါမြရဝင်းသန့ယ်ောင်ျကြားဆုံးသောအခွိနမြှာ ကြှနတ်ောကြ နှရောသီကြောင်းပိတရြကမြို့ ကြှနတ်ောတ်ို့မှို့ ပြင်ဦးမာလာကို ပြနရြောကန်တောဆိုတော့ တယလြီဖုန်းကပဲ ဒေါမြရဝင်းသန့န်ဲ့ စကားပြောဆို အားပေးခဲ့ရပါတယ်။

ကြှနတ်ောြ ပြင်ဦးမာလာရောကတ်ော့ အဖကေ ထုံးစံအတိုင်း ခရီးသှားနပြနေတ်ယ်။ မမလေေေး စောမှတသ်ီတာတဈယောကပြဲ အိမမြှာ ရှိနပေါတယ်။ ခရီးပန်းလာတာရယ်၊ ဒေါမြရဝင်းသန့ရြဲ့ ကိုယဝြနပြှူနာရယကြှောင့ြ ကြှနတ်ောြ မကြန်ှာမကောင်း ဖြစ်နတောကို မမလေေေး စောမှတသ်ီတာက မှငတ်ော့ ထုံးစံအတိုင်း ပြာပြာသလဲ ဖြစ်ရပြနပြါတယ်။

“သား မကြန်ှာ မကောင်းပါလား ဘာလို့လဲ သား။ စာမေးပြဲ ဖြနေိုငရြဲ့လား..“

“ဖြနေိုငပြါတယ် မာမီ နည်းနည်း ခရီးပန်းလာလို့ပါ..“

“အေးအေး သား အဲဒါဆိုလည်း ရမေိုးခြိုး …“

နောကန်ေ့ အနတ်ီသူဇာတို့ အိမရြောကသ်ှားတယ်။ အနတ်ီသူဇာက ကြှနတ်ော့ကြိုတွေ့တော့ အရမ်းဝမ်းသာသှားပုံပဲ။

“ဟေး စဝဟြှမ် မတွေ့တာ ကြာပြီနောြ…“

“အင်း ဟုတ် အနကြယတ်ို့ရော …“

“သူ့သမီးနဲ့ သူငယခြငွြးတွေ ခရီးသှားမလို့တဲ့ သှားပို့တယ်။ အခု အိမမြှာ ငါနဲ့ သားလေးပဲ ကနွခြဲ့တာ..“

“စဝဟြှမ် အဲဒါနင့သ်ားလေးပဲလေ ကြည့်စြမ်းပါဦး ဘယလြောကခြစွစြရာကောင်းသလဲ…“

အနတ်ီစောမှတသ်ူဇာက ဝမ်းသာအားရပြောနပမေေဲ့ ကြှနတ်ော့ရြငထြဲမှာတော့ ဆို့နဈလို့။ ဒါပမေဲ့ သဈသားပုခကလြေးပေါြမြှာ မကြန်ှာနီနီလေးနဲ့ ကိုယ့ရြငသ်ှေးလေးကို ငုံ့ကြည့်လြိုကတ်ော့ ကြညန်ူးပီတိဖြစ်မိတာ ဘာနဲ့မှမတူပါလား။ ဒါပမေဲ့ ကိုယ့ရြငသ်ှေးလေးက တဈသကလြုံး သတေဲ့အထိ ကိုယ့အြဖအရေင်း ဘယသ်ူလဲဆိုတာ သိသှားမှာ မဟုတတ်ော့ဘူးဆိုတဲ့ အတွေးက ကြှနတ်ော့ကြို တုနလြှုပစြခေဲ့တယ်။ ဖိုးဖိုးရဲ့ခံစားခကြကြို ကြှနတ်ောြ အခုမှ ကြကကြှကကြှင်းကြင်း သဘောပေါကသ်ှားပြီ။ ကြှနတ်ောတ်ို့ ကိုးလုံအမွိုးတွရေဲ့ ထုံးစံဆိုရင် ဒီကြှနတ်ော့သ်ားလေးကို ကြှနတ်ော့လြကစြှပ် အမှပေေးရမှာပါလား။ သူလည်း ကြှနတ်ော့လြို အမှားတွေ ကြူးလှနမြိဦးမယ်။ ကြှနတ်ော့တ်ဈကိုယလြုံး ကြကသ်ီးမှှေးတွေ ဖငွြးကနဲ ထသှားတယ်။ အခု ဒေါမြရဝင်းသန့ဆြီက ကိုယဝြနကြလည်း ဘာလေးမှေးဦးမလဲ မသိ။ ကြှနတ်ောြ လီးသရမ်းလို့ မဖြစ်တော့ဘူးလို့ ကိုယ့ကြိုယကြို ဆုံးမမိတယ်။

နှစ်နှစ်ခွိုကခြွိုကလြေး အိပပြွောန်ရှောတဲ့ ကြှနတ်ော့သ်ားလေးကို ငုံ့ကြည့်န်တေုန်း ကြှနတ်ော့လြကမြောင်းမှာ အိကနဲ ဖြစ်သှားလို့ လှည့ကြှည့လြိုကတ်ော့ အနတ်ီစောမှတသ်ူဇာ။ သူ့ရဲ့ရငသ်ားအစုံက ရငသ်ှေးကို နို့ခွိုတိုကကြွှေးနရလေို့ထငတ်ယ် ဖောင်းကားမို့မောကြ တင်းရင်းနတယ်ေ။ ကလေးမှေးပြီးလို့ သှေးသဈလဲထားတယလြို့ သူများတွပြေောသလိုပဲ သူ့ရဲ့ကကြသ်ရရှေိလှတဲ့ မကြန်ှာလေးကလည်း နုလှနတယ်ေ။

“စဝဟြှမကြို ကိုယ် အရမ်းလှမ်းတယကြှာ…“

ကြှနတ်ော့လြကတ်ှကေ သူ့ကြောပြငကြို သိုင်းဖကလြိုကမြိတယ်။ နမ်းနကြထေုံးစံအတိုင်း နှုတခြမ်းအိဖေါင်းဖေါင်းကို ဖိကပန်မ်းစုပလြိုကတ်ော့ အနတ်ီစောမှတသ်ူဇာရဲ့ လကတ်ှကေ ကြှနတ်ော့ြ လညဂြုတကြို တွဲခိုလာခဲ့တယ်။ နောကတ်ော့ နှစ်ယောကစြလုံးရဲ့ အသကရြှုသံတွမှနေလြာတယ်။ အနမ်းတွေ ကြမ်းလာတယ်။ အင်ျကြီကြယသ်ီးတွေ ပြုတကြုနတ်ယ်။ လကမြနီးပါးတုတပြှီး တဈလကမြလောကရြှညထြှကန်တေဲ့ နို့သီးခေါင်းညိုညိုတွကေို စုပလြိုကတ်ော့ နို့တွေ ကြှနတ်ော့ပြါးစပထြဲ ပန်းထွကလြာတယ်။ ပထမ ကြှနတ်ောြ လန့သ်ှားသေးတယ်။ နောကတ်ော့လည်း အရသာရှိလို့ အငမ်းမရ စုပလြိုကမြိတယ်။

အနတ်ီသူဇာ အသကရြှုတွမှနေပြှီး ကြှနတ်ော့ဆြံပငတ်ှကြေားကို သူ့လကခြွောင်းတွနေဲ့ ကုတခြှဈပေးနတယ်ေ။ သူ့ကို ကုတငန်ားတွန်းသှားပြီး ထမီဆှဲခွှတလြိုကပြှီးမှ ကြှနတ်ောြ တဈခု သတိရလိုကတ်ယ်။

“အနတ်ီသူဇာ ကြှနတ်ောတ်ို့ ဟိုဟာလုပလြို့ရပြီလား…“

“ရပြီ စဝဟြှမ် အခု နှစ်လကြောန်ပြေီ။ ဒါပမေဲ့ ဗိုကပြေါတ်ော့ ဖိမရသေးဘူး ဘေးတဈစောင်းပဲလုပန်ောြ ခွဲထားတဲ့နရော ဖိမိမှာစိုးလို့…“

“အနတ်ီ မရသေးရငလြည်း နပေါစနေောြ မလုပတ်ော့ဘူးနောြ..“

“စဝဟြှမ် တို့ကလည်း လိုချင်တ်ာပါ …“

အင်း အဲလိုဆိုတော့လည်း မငှင်းသာဘူးလေ။ ကုတငပြေါတ်စောင်းလေးလှဲပေးတဲ့ အနတ်ီစောမှတသ်ူဇာကို အနောကကြ ပုဇွနထြုတကြှေးလေးလို ဖြေးဖြေးချင်ြး လုပပြေးမိတယ်။ သှေးသဈတွလေဲပြီး လတလြတဆြတဆြတ် အဖုတမြို့လားမသိ အိလိုကတ်ာ မဓမ်းထောပတထြဲ လီးကြီးထိုးထည့ရြသလိုပဲ။ အား ကောင်းလိုကတ်ာ။ အနတ်ီစောမှတသ်ူဇာကိုလည်း နာမှာစိုးလို့ သူ့နို့ကြီးတွကေိုကိုငပြှီး ဖြေးဖြေးခွင်း လိုးပေးခဲ့ရတာ။ မမေ့နိုငတ်ဲ့ အတွေ့အကြုံတဈခုပဲလို့ ပြောပါရစတေော့ဗွာ။ နောကတ်ော့ သိတဲ့အတိုင်းပေါ့ ကြောသ်ကခြိုငအြမေ ဒေါခြငမြှင့မြှင့ြ၊ ဒီဟာမကြီးကလည်း ရှထနတောပဲဗွ။ ကြှနတ်ော့သ်ူငယခြငွြးကိုတော့ အားနာမိတယ်။ ဒါပမေဲ့ အဲဒီဟာကြီးက ကြှနတ်ော့ကြို နည်းမွိုးစုံနဲ့လာပြီး မှူဆှယန်တယေဆြိုတော့လည်း ကြှနတ်ောလြည်း စိတထြတဲ့အခွိန် တဈခါနှစ်ခါ သှားလုပပြေးလိုကပြါတယ်။ နောကြ မနီလာ၊ သူကတော့ ကောင်းတယဗြွာ။ အားကစားလည်းလုပတ်ော့ သူ့ဘောဒြီက ကစွလြဈပြီးတော့ အဆီပြငတ်ဈခုမှမရှိတဲ့ ကိုယလြုံးလေးဆိုတော့ ကြှနတ်ော့ခြစွသ်ူ ရငရြငထြှေးနှင့ြ နငလြား ငါလားပဲ။ တဈယောကြ တဈမွိုးစီ ကောင်းကြတယ်။

ထိုတဈည ကြှနတ်ောြ အိမမြှာ စောစောပြနရြောကလြို့ ညနစောစားပြီး မမလေေေး စောမှတသ်ီတာနဲ့ စကားစမှည် ပြောနတေုန်း တယလြီဖုန်းမှညလြာတယ်။ မမလေေေးက ဖုန်းကောကကြိုငလြိုကပြှီးနောကြ တဈခွန်းနှစ်ခွန်းပြောပြီး ကြှနတ်ော့ကြို ဖုန်းလှမ်းပေးတယ်။

“ရှှမှေို့တောကြတဲ့ သားကိုပြောချင်လြို့တဲ့….“

ကြှနတ်ောဖြုန်းကိုငလြိုကတ်ော့ ဒေါမြရဝင်းသန့ြ ဖြစ်နတယ်ေ။ သူ့ယောင်ျကြားဆုံးသှားတဲ့အကြောင်း၊ သူ့ကိုယဝြနကြိဈစကို ဖြရှင်ေးဖို့ မလိုတော့တဲ့အကြောင်း၊ သို့ပမေဲ့ နှစ်အတောကြှာကြာ အတူနလောခဲ့သူမို့ စိတမြကောင်းဖြစ်ရကြောင်း၊ ရုတတ်ရကလြည်း အားကိုးရာမဲ့ ဖြစ်သှားရသလို ခံစားမိကြောင်း၊ ကြှနတ်ောလြည်း အနားမှာ မရှိနတေော့ အတောကြို စိတအြားငယမြိကြောင်း၊ ငိုတဈလှည့ြ ရှိုကတ်ဈလှည့ြ ပြောနရှောတယ်။ ကြှနတ်ောလြည်း ကြှနတ်ော့အြရှယန်ဲ့မမွှတဲ့ ဝနထြုပကြှီးလို ခံစားရပြီး ဒေါမြရဝင်းသန့ကြိုတော့ ဖုန်းထဲမှာ အားပေးလိုကပြှီး ဖုန်းခလွိုကတ်ဲ့အခွိနမြှာ ကြှနတ်ော့မြကြန်ှာက ဘယလြိုမှ ဟနဆြောငမြရအောငကြို ပကြန်ခေဲ့ရပါတယ်။ မမလေေေးကလည်း ခကြခြငွြးရိပမြိပါတယ်။ ကြှနတ်ော့ကြို ဆိုဖာပေါမြှာ ခဏလှဲနခေိုင်းပြီး သံပုရာရည် သှားဖြောယ်ူလာပါတယ်။ ကြှနတ်ော့ကြို ဘာမှမေးခွန်းမထုတပြါဘူး။ ကြှနတ်ောတ်ောင် အံ့သှမိပါတယ်။ ကြှနတ်ောကြသာ မမလေေေးမေးခဲ့ရင် ဘယလြိုပြနဖြှရမေလဲဆိုတာကို ဦးနှောကစြားနခေဲ့တာပါ။

မမလေေေးက ကြှနတ်ော့ကြို သံပုရာရညတ်ိုကြ၊ နောကြ ရခေဲစိမစြနိုးတာဝါလေးနဲ့ နဖူး၊ ပါးပြင်၊ လညပြင်းတို့ကို ပြတသ်ပပြေးနပေါတယ်။ ကြှနတ်ော့ကြို စိတပြူတကြီးနဲ့ လုပကြိုငပြေးနရှောတဲ့ မမလေေေးကို ကြှနတ်ောြ ဘာရယမြဟုတ် ကြည့်န်မေိပါတယ်။ အိမန်ရင်ေး ရငဖြုံးအင်ျကြီဝတထြားပမေဲ့ ဖောင်းမို့နတေဲ့ ရငသ်ားအစုံက အနတ်ီသူဇာလောကမြကြီးပမေဲ့ သိသိသာသာ ဖေါင်းမို့ထနတောက သူ့ရဲ့ခပြခြပြယ်ပယ်ပရြှိတဲ့ ဗိုကသ်ားလေးတွကြေောင့ဖြစ်မယထြငတ်ယ်။ အနကရြောငအြောကခြံမှာ မနောတိုငလြေးတွလေို အဝါ၊ အစိမ်း ဒေါငလြိုကအြစင်းလေးတွနေဲ့ ထမိနလြေးကို ခါးမှာ တင်းတင်းလေးဝတထြားတော့ အောကကြ ကားစွင့န်တေဲ့ တငပြါးကြီးတွကေ ဝိုင်းစကအြိတင်းနတယ်ေ။ ဝင်းဝါတဲ့အသားအရညန်ဲ့ နကမြှောငတ်ဲ့ မကြခြုံးထူထူလေးတွေ၊ ကယွပြှန့တ်ဲ့ မဟာနဖူး၊ နကမြှောငထြူထဲလှတဲ့ ဆံပငထြှေးကြီးကို ဂုတအြနောကမြှာ တဈပတလြွှိုလေးထုံးထားတဲ့ မမလေေေးကို ကြည့်ရြင်း ကြှနတ်ော့ကြောငကြှီး ခေါင်းထောငထြလာတယ်။

အခုနတုန်းက နှမ်းလွှမောသှားတဲ့စိတတ်ှအစေား တဖြိုးဖြိုး တဖငွြးဖငွြးနဲ့ တကကြှှတဲ့ အသှေးအသားနဲ့ စိတရြိုင်းတွကေ နရောဝငယ်ူလာလို့ ကိုယ့ကြိုယကြို လန့တ်ောငသ်ှားမိတယ်။ ငါ့မှာ လကစြှပတ်ောင် မလိုတော့ဘူးလား။ ငါလကစြှပကြို သုံးပါများလို့ မကောင်းဆိုးဝါးတွကေ ငါ့ကိုယထြဲမှာ လကစြှပမြပါပဲတောင် အလုပလြုပန်ပလေားဟု တွေးပြီး လန့လြာခဲ့မိတယ်။ မမလေေေးမှာလည်း ကြှနတ်ော့စြိတအြပြောင်းအလဲကို တိုကရြိုကခြံစားမိတယ် ထငတ်ယ်။ နှုတခြမ်းအစုံက ပြုံးလဲ့လဲ့နဲ့ ရီဝတေဲ့ မကြလြုံးအစုံနဲ့ သူ့မကြန်ှာက ကြှနတ်ော့ြ မကြန်ှာနားမှာကပလြို့။ ကြှနတ်ော့လြကတ်ှကေ အလိုလို မမလေေေးရဲ့ ကိုယလြုံးလေးကို ခါးကကိုငပြှီး ကြှနတ်ော့ဆြီကို ဆှဲယူလိုကမြိတယ်။ မမလေေေး စောမှတသ်ီတာရဲ့ နှုတခြမ်းအစုံလေးက ပြင့အြာလို့ ကြှနတ်ောအြောကန်ှုတခြမ်းလေးကို ဆှဲယူစုပလြိုကတ်ော့ သူကလည်း ကြှနတ်ော့အြပေါန်ှုတခြမ်းကို စုပယ်ူလိုကတ်ယ်။ ဆိုဖာပေါမြှာ ကြှနတ်ော့အြပေါကြိုင်းကလွာတဲ့ သူ့ကိုယပြေါကြ အဝတအြစားတွကေို ကြှနတ်ေ့လြကတ်ှကေ အမှနအြဆန် ဖယရြှားနမေိသလို သူ့လကတ်ှကလေည်း ကြှနတ်ော့အြဝတအြစားတွကေို ဖယရြှားပစ်နတယ်ေ။ ကြှနတ်ော့အြကြိုကြ လုံးကြီးပေါကလြှ ကိုယခြန်ဓာပိုငရြှင် မမလေေေးကို အစွမ်းကုန် ပညာကုနအြခစွတ်ှေ သှနခြနွမေိပြီကော။ ကြှနတ်ောတ်ို့နှစ်ယောကြ အဲဒီဧည့ခြန်းမှာပဲ မုနတ်ိုင်းထနလြိုကကြှတာ မနကအြာရုဏတ်ကတ်ော့မှ ပငပြန်းပြီး တဈယောကန်ဲ့တဈယောကြ ဖကလြကြြ အိပပြွောသ်ှားကြပါတော့တယ်။

ကြှနတ်ောြ တဈရေးနိုးလာတော့ တောတ်ောန်မှငေ့န်ပေါပြီ။ ဟိုကြ ငါ ဘာတွလေုပခြဲ့မိပြီလဲလို့ နောငတ်ခကြခြငွြးတန်းရခဲ့ပါတယ်။ ပြူနာတဈခုက မဆုံးသေး နောကပြှူနာတဈခုကို စမိပြနပြှီကော။ အနတ်ီသူဇာ၊ နောကြ ဒေါမြရဝင်းသန့ြ၊ အခု မမလေေေး၊ ကြှနတ်ောြ ဘာကောငဖြစ်နပြေီလဲ။ ဒီလကစြှပကြှောင့ြ ကြှနတ်ောြ မကောင်းဆိုးဝါးတဈကောင် ဖြစ်ခဲ့ပြီလား။ ကြှနတ်ောြ ခကြခြငွြးပဲ ဒီလကစြှပကြို ပငလြယန်ကန်ကြ တဈနရောမှာ သှားပစ်ခလွိုကခြငွစြိတ် ပေါလြာခဲ့ရတယ်။ ငါ မမလေေေးကို ဘယလြိုမကြန်ှာချင်ြးဆိုငရြတော့မလဲ။ ခေါင်းရှုပပြှီး ဆိုဖါပေါမြှာ ငုတတ်ုတထြထိုငလြိုကမြိတုန်း……

“ဟေး သားနိုးလာပြီလား…“

ထမင်းစားခန်းဘကကြထွကလြာတဲ့ မမလေေေးရဲ့ မကြန်ှာကအပြုံးက အရငတ်ုန်းကအတိုင်း ဘာမှမပြောင်းလဲ။ သူ့မကြလြုံးအစုံကလည်း အရငတ်ုန်းကအတိုင်း ကြှနတ်ော့အြပေါြ ကြငန်ာမှုတွေ၊ နှေးထွေးတဲ့ မတ်ေတာဓါတတ်ှေ အပြည့န်ဲ့ပဲ။ ကြှနတ်ောြ နည်းနည်းတော့ စိတပြေါ့သှားသလိုပဲ။ မမလေေေး ငါ့ကို စိတမြဆိုးဘူး။ ဒါမှမဟုတ် ညက အဖြစ်အပကြကြို သူ စိတလြှတသ်ှားပြီး ဖြစ်ခဲ့တာဖြစ်လို့ မနကကြှတော့ ဘာမှသတိမရတာလား။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကြှနတ်ောန်ိုးခါစလောကတ်ော့ စိတမြလေးတော့တာ အမှနပြဲ။

“ကဲ သှားသှား မကြန်ှာသဈခွေ.. သားကြိုကတ်ဲ့ ကောကည်ှင်းပေါင်းနဲ့ ဆတသ်ားချောကဖြုတလြေးရှိတယ်။ ကောဖြီလည်း နှပပြှီးခါစ ပူပူလေး သောကရြအောင်…“

ကြှနတ်ောြ မကြန်ှာသဈပြီး ပြနဝြငလြာတော့ မီးဖိုချောငမြှာ တလှုပလြှုပန်ဲ့ ကောဖြီဖြောြ၊ ကြှနတ်ောစြားဖို့ စားပြဲပေါမြှာ စားစရာတွေ ပြငဆြငပြေးနတေဲ့ မမလေေေး စောမှတသ်ီတာကို တွေ့ရတယ်။ သူက ကြှနတ်ော့ကြို ကြောပေးပြီး လုပန်တောမို့ အခွိုးကြ တောင့တ်င်းလှတဲ့ နောကပျိုင်းအလှကို ငေးကြည့်ရြင်း ငါ ညက အမုန်းဆှဲခဲ့တဲ့ ပစ်စည်းကြီးပါလားလို့ တွေးမိရင်း ညီတောမြောငကြ ထောင်းကနဲ ဖြစ်ရပြနပြါတယ်။ ဒါပမေဲ့ မမလေေေးရဲ့ အခွအနေကေ ဘာမှန်းမသိတာမို့ မီးစငကြှည့ကြမယလြို့ပဲ ဆုံးဖြတလြိုကတ်ယ်။

ကြှနတ်ော့လြည်း စားသောကစြရာတွပြငေထြားတဲ့ စားပြဲမှာ ခုံတဈလုံးကို ဆှဲယူပြီး ထိုငလြိုကတ်ော့မှ ဗိုကကြလည်း တောတ်ောဆြာနမှန်ေး ကိုယ့ကြိုယကြို သိတော့တယ်။

“ကဲကဲ သားကြိုကတ်ဲ့ ကောကည်ှင်းပေါင်းနဲ့ ဆတသ်ားချောကလြေးလည်း စား၊ နောကပြှီး ညက ကုနထြားတဲ့ အားတွအတွေကြ နို့ပူပူလေးထဲမှာ ကြကြဥခေါကြ ဖြောပြေးထားတာလည်း သောကလြိုကြဦး ကောဖြီ မသောကခြငမြှာ..“

မကြန်ှာက အပြုံးမပကြပြဲ အထကပြါစကားကို ပြောလိုကတ်ဲ့ မမလေေေးကြောင့ြ ကြှနတ်ော့ခြငမြွာ ပါးစပအြဟောင်းသား ဖြစ်သှားရပါတော့တယ်။

“အင်း ဘာလဲ သားက အံ့သှနတောလား..။ သား ယမုနဠက ပြနလြာကတည်းက သား ပြောင်းလဲသှားပြီဆိုတာ မာမီသိတယ်။ သားက သားဖိုးဖိုးလိုပဲ ဖြစ်လာတယ်။ သူ့အနားမှာရှိနတေဲ့ မိန်းမတိုင်းကို ညှို့ယူနိုငစြှမ်းရှိတယ်။ မာမီလည်း အဲဒီစကကြှင်းက မလှတခြဲ့ပါဘူး။ သားဟာ သူတို့တွေ ပြောနကြသေလို ဖိုးဖိုးရဲ့သားဆိုတာ အမှနပြဲဆိုတာ အဲဒီကတည်းက မာမီသိခဲ့ရပြီ။ သူဇာနဲ့ကိဈစရော မာမီမသိဘူးထငလြို့လား။ သား တကျကသိုလမြသှားမှီ သူဇာတို့လာတဲ့ ည မာမီ ကောင်းကောင်း မှတမြိတာပေါ့…“

“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်လေ သားက မာမီ့အတွကြ သားအဖိုးနဲ့ မတူတာက မာမီက သားဖိုးဖိုးကို မငှင်းနိုငခြဲ့ပမေဲ့ မာမီ မခစွခြဲ့ဘူး။ တဈခါတဈလေ မုန်းတောငမြုန်းသေးတယ်..။ သားကိုတော့ မာမီက ငယင်ယကြတည်းက ကိုယ့သ်ားလို ပျိုးထောငပြေးခဲ့တာမို့ ခစွတ်ယ်။ ဘယလြိုပဲဖြစ်ဖြစ် မာမီမမုန်းဘူး..။ အဲတော့ သားလည်း ကိုယ့ကြိုယကြို ဘာမှစိတမြကောင်းဖြစ်မနနေဲ့..။ သား အခု ခဏတဖြုတ် အိမပြှနလြာတုန်း ပြောပြွောသ်ာ နသှေားတော့ ဟုတပြှီလား..“

“သားကို တဈခုပဲ မာမီ တောင်းဆိုချင်တ်ယ် ..။ ကိုယ့ကြှောင့တ်ော့ သူများမိသားစုတွေ အပျိုအကြဲ မဖြစ်ပါစနေဲ့လို့ ..“

ကြှနတ်ောြ မမလေေေး စောမှတသ်ီတာကို အသာဆှဲယူ ပြေ့ဖကလြိုကတ်ယ်။

“စိတခြပြါ မာမီရယ်၊ မာမီ့ပြောစကားကို သား နားထောငပြါ့မယ်….“

ကြှနတ်ောြ အဲဒီ နှကြေောင်းပိတရြကပြှီးလို့ ကြောင်းရှိရာ ရှှမှေို့တောကြို မပြနခြငတ်ော့ မမလေေေးစောမှတသ်ီတာနဲ့ အနတ်ီစောမှတသ်ူဇာတို့ နှစ်ယောကကြိုသာ အခစွတ်ှတဝေကြီး သှနပြေးခဲ့ပါတော့တယ်။ ရှှမှေို့တောပြှနရြောကတ်ော့ ထုံးစံအတိုင်း ခစွသ်ူလေးရငရြငန်ဲ့ ဆရာမဒေါမြရဝင်းသန့တ်ို့ကို ပြနဆြုံတွေ့ရတော့တာပေါ့လေ။

ကြှနတ်ော့မြှာ မုဆိုးမ ပူပူနှေးနှေးလေး ဖြစ်သှားရရှာသော ကာမခစွသ်ူလေးအတွကြ စိတမြကောင်းဖြစ်ရသောလြည်း ကိုယဝြနသ်ုံးလေးလကြောလြောကြ သန်ဓသေားအတွကြ အန်တရာယမြရှိနိုငသ်ောအခွိနတ်ှင် ဆကဆြံမိသည့အြခါ အရငတ်ုန်းကနှင့မြတူ ပို၍နူးညံ့ပြီး စန်းစန်းတင့ဖြစ်နသညေ့ြ ဒေါမြရဝင်းသန့ြ၏ စောကခြေါင်းအတွင်းသားများ၊ ဖောင်းကြှလာသော နို့အုံကြီးများ၊ အလုံးတုတပြှီး အဆံရှညလြာသော နို့သီးခေါင်းကြီးများမှာ တဈမွိုးတဈဖုံ အတွေ့ထူးများဖြင့ြ ကြုံနရသေဖြင့ြ ပိုပြီး ကာမဆကဆြံမှု အကြိမရြတွေေ တိုးနရလေတေော့တယ်။ သို့သောလြည်း ဒေါမြရဝင်းသန့ြ ယောကျခမများက သူတို့၏ ပထမဦးဆုံး မှေးဦးလေးဆိုပြီး အရမ်းကို ဂရုတစိုကြ မကြစြေ့ဒေါကထြောကကြှည့န်ကြလေို့ ကိုယဝြနရြင့လြာပြီး မှေးခါနီးကြတော့ အနားကပလြို့ မရတော့ခွေ။ နောကတ်ော့ သမီးကလေး မှေးသညဟြု သတင်းကြားရလတေော့တယ်။

🏵️ ထူးဆန်းတဲ့အမှေ (အပိုင်း ၅) ဇာတသ်ိမ်း ဆကဖြတရြန် ဒီကိုနှိပပြါ 🏵️