အောစာအုပ်

ထူးဆန်းတဲ့အမွေ (အပိုင်း ၅) ဇာတ်သိမ်း

ထူးဆန်းတဲ့အမှေ (အပိုင်း ၅) ဇာတသ်ိမ်း
ရေးသားသူ – တပကြှပကြှီး

(အခစွတ်ကျကသိုလတ်ှင် စတင် တငဆြကသ်ည်)

ထိုကဲ့သို့ ကြှနတ်ော့မြှာ နောငတ်ရလိုကြ၊ စိတအြလိုလိုကလြိုကြ၊ ကောင်းတဲ့စိတန်ဲ့ တဏှာစိတ်၊ ဗုံလုံတဈလှည့ြ ငါးဖြံတဈလှည့ဖြှင့ပြင် တကျကသိုလမြှ ဘှဲ့ရခဲ့လသည်ေ။ ဖိုးဖိုးခနွထြားခဲ့သော အမှမှော ကြှနတ်ော့အြဖို့ တောရြုံလစာလောကဖြှင့ြ အလုပလြုပခြငွစြိတမြရှိလောကအြောင် သုံးဖြုန်းဖို့ လုံလောကန်သဖြေင့ြ ကြှနတ်ော့င်ယခြစွလြည်းဖြစ် အခုထိလည်း အနှံအတာခံသော ရငရြငထြှေးနှင့ြ အိမထြောငပြှုပြီး မိသားစုတဈခု အခွခတွေော့မညဟြု စဉြးစားရင်း လကထြပဖြို့စီစဉတ်ော့သည်။ ရငရြငထြှေးမှာလည်း ကြှနတ်ောန်ှင့ြ တောကလြွှောကြ တွဲလာခဲ့သူဖြစ်သဖြင့ြ ကြှနတ်ော့တ်ှင် မိန်းမများအပေါြ ဆှဲဆောငမြှု အငအြားတဈခုရှိသညဆြိုတာကိုတော့ ရိပမြိလသည်ေ။ သို့သောလြည်း မမလေေေးလိုတော့ မိန်းမတောတ်ောမြွားများ ကြှနတ်ောန်ှင့ြ မလှတကြင်းဘူးဆိုတာမွိုး မသိခွေ။ သို့ပမေဲ့ သူ့အပေါြ သဈစာမဖေါကရြငပြှီးရောဆိုသည့ြ စိတကြိုတော့ သှင်းထားပုံရသည်။

ဖိုးဖိုးသတမြေးစာမှာပါသည့အြတိုင်း ကြှနတ်ောြ အသကပြှည့သ်ှားသဖြင့ြ အုပထြိန်းသူများမှလှှဲပေးလိုကသ်ည့ြ စိတ်တကရ ရဲတိုကကြှီးမှာပဲ ကြှနတ်ောတ်ို့ မင်ျဂလာအခမ်းအနားကိုလုပဖြို့ စီစဉလြိုကသ်ည်။ မင်ျဂလာအခမ်းအနား အကြီးအကယွလြုပပြှီး အရင်းနှီးဆုံးသူငယခြငွြး ဆှမွေိုးများကိုသာခနွကြာ သုံးရကြ အစားအသောကြ အလွှံပယကြွှေးမှေး၊ ပါတီလုပပြှီးမှ ကြှနတ်ောတ်ို့နှစ်ယောကထြဲ ဟာဝိုငရြီကြှန်းသို့ ဟန်းနီးမှန်းထွကမြညဟြု အစီစဉဆြှဲထား၏။ ဘာကြောင့လြဲဆိုတော့ ကြှနတ်ောတ်ို့ မင်ျဂလာပြဲလုပရြာ ယမုနဠမှို့ဆီသို့ သူတို့မှာ တကူးတက လာကြရမှာဖြစ်တော့ နာရီပိုင်းလောကအြတွကြ လယောဉြ၊ ရထား၊ ကားတို့ဖြင့ြ လာကြရမညဆြိုပါက မညသ်ူမွှ ကြနပေန်ိုငမြညမြဟုတကြှောင်း ကြှနတ်ောသ်ိသောကြောင့ြ ဖြစ်လသည်ေ။

ပထမဆုံး မင်ျဂလာဧည့ခြံပြဲနေ့ လူတွတဈေအုန်းအုန်းနှင့ြ အစားအသောကြ၊ ဖြောဖြှမှေုတွနေဲ့ အောငမြှငစြှာ ပြီးဆုံးသှားခဲ့ရပြီး ညနပေိုင်းမှာတော့ ရင်းနှီးသည့ဆြှမွေိုးများနှင့ြ သူငယခြငွြးများသာ စိတ်တကရမှာ ကနွခြဲ့ကြတော့သည်။ မင်ျဂလာဦးည ညစာစားပြဲ ခင်းကငွြးထားသော စားပြဲရှညကြှီးမှာ ထိုငန်ေ စားသောကန်ကြသေောသူများကို တဈဦးချင်ြးစီကြည့်ပြှီး ကြှနတ်ော့ခြေါင်းထဲမှာတောင် ရီဝဝေေ ဖြစ်လာရသည်။ သောကတ်ာကလည်း (၃) ရကလြောကြ ဆကန်ပြေီလေ။ မိန်းမတွလည်ေး ရှုပကြုနပြှီ။ ကြှနတ်ောြ မလုပရြသေးတဲ့ မိန်းမများ ဒီအထဲကနွသ်ေးလားမသိဘူးလို့တောင် လွှောကတ်ှေးနမေိသည်။

အင်း …နအေုန်း ယမုနဠကို စရောကတ်ဲ့နေ့ကစပြီး ဖြေးဖြေးခွင်း ပြနစြဉြးစားရအောင်……..

ကဲ ပထမဆုံးနေ့ …………………………

မင်ျဂလာဧည့ခြံပြဲမတိုငမြှီကတည်းက ဧည့သ်ညတ်ှကေ တဖြဲဖြဲရောကလြာကြတာလေ။ ရောကတ်ော့လည်း ဆှမွေိုးတွေ၊ သူငယခြငွြးတွမေို့ ဟိုလူခေါတ်ိုကြ ဒီလူခေါတ်ိုကန်ှင့ြ တဈနေ့လုံးလိုလို မူးနရသေည်။ မူးလိုကြ၊ ပြသှေားလိုကြ၊ ထပခြလွိုကဖြှင့ြ သံသရာလညန်ေ၏။ နောကပြှီး သတို့သား၊ သတို့သမီး မင်ျဂလာဦးအတွကြ ပြငဆြငထြားသော အခန်းကိုလည်း မင်ျဂလာပြဲနေ့မတိုငမြှီ သတို့သမီးက မမှငကြောင်းဘူးဆိုကာ အတူလည်း မအိပခြိုင်းသဖြင့ြ ကြှနတ်ော့မြှာ ရငရြငန်ဲ့ နီးလကြန်ှင့ြ ဝေးနရသေည်။ ကြှနတ်ောကြလည်း မင်ျဂလာဆောငပြှီးရငတ်ော့ လကစြှပဗြူးကို တဈနရောဖြကထြားလိုကြဦးမညဟြု တွေးထားရာ မင်ျဂလာဦးမတိုငမြှီအထိ ကောင်းကောင်းအသုံးခလွိုကြဦးမညဟြုလည်း အားခဲထား၏။ ထို့ကြောင့ြ ပထမဦးဆုံး စိတ်တကရကို ရောကသ်ညန်ှင့ြ ကြှနတ်ောတ်ို့အတွကြ ပြငဆြငပြေးထားသော မင်ျဂလာဦးအခန်းထဲက ကုတငကြှီးပေါမြှာ ပကလြကလြှဲရင်း မင်ျဂလာပြဲလာမည့ြ ပျိုပျို အိုအို ဆောတ်ှထေဲက ခခွငွတ်ာတွကေို တန်းစီစဉြးစားရင်း ညီတောမြောငကြ ခေါင်းထောငထြလာပြီး လကထြဲက လကစြှပဗြူးက ထောကကြနဲ ပြင့သ်ှားသည်။ လကစြှပအြကြီးကို ကြှနတ်ော့လြကမြှာ စွပလြိုကသ်ည့အြခွိနမြှာ တံခါးခေါကသ်ံ ကြားလိုကရြသည်။ အင်း လာပြီဟေ့ ဘယသ်ူလဲတော့ မသိဘူး။ ကံစမ်းမဲလိုပဲ ခိခိ။ ရငရြငကြတော့ ဒီအခန်း လာရမှာမဟုတတ်ော့ သူကလှဲရင် အကုနဖြစ်နိုငတ်ယ်။ ကဲ ယောင်ျကြားတော့မဖြစ်နဲ့ မိန်းမဆို ဘယမြိန်းမဖြစ်ဖြစ် ဈေးဦးဖောကလြိုကမြယဟြု တွေးရင်း တံခါးကို အသာဖြင့ကြှည့လြိုကသ်ည်။

“ဟော မမေေ..“

အခန်းဝမှာရပန်တောက ရငရြင့အြမေ ဒေါရြတနာနှယထြှေး။ ကြှနတ်ော့ယ်ောကျခမကြီး။ ဒေါရြတနာနှယထြှေးက အခုမှ အသကြ လေးဆယကြွောပြဲ ရှိသေးသည်။ ငယင်ယရြှယရြှယန်ဲ့ သမီးအကြီးဆုံး ရငရြငထြှေးကိုမှေးပြီး ယောင်ျကြားဆုံးသှားခဲ့သည်။ နောကြ တဈအိမထြောငထြူပြနရြာ သမီးတဈယောကြ ထပမြှေးပြီး ထိုယောင်ျကြားနှင့ြ ပြတစြဲခဲ့ရပြနတ်ယ်။ ထိုသမီးမှာ ရငရြင့ြ အမတေူအဖကြေဲ ညီမလေး တငတ်ငထြှေးဖြစ်ပြီး ၁၀ တန်းကြောင်းသူ ဖြစ်လသည်ေ။

“ဟေး မင်ျဂလာဦးအခန်း ကြည့်ခြငွလြို့..“

လို့ တိုးတိုးလေးပြောလို့ ကြှနတ်ောကြ တံခါးဖြင့ပြေးလိုကပြါတယ်။ သူ့နောကကြနေ စင်ျကြံတဈလွှောကကြို အမှနကြှည့လြိုကတ်ော့ ဘယသ်ူမှမတွေ့တာနဲ့ တံခါးကို အသာပိတပြှီး ဂကြခြလွိုကပြါတယ်။ ဒေါရြတနာနှယထြှေးက ဖြူဖြူဖြေးဖြေး တောင့တ်ောင့တ်င်းတင်းနှင့ြ ချောမောလှသော မိန်းမတဈဦးမို့ ကြှနတ်ောလြည်း လကစြှပကြို သုံးလိုကြဦးမယလြို့ တွေးလိုကပြါတယ်။ ဒေါရြတနာနှယထြှေးက ကြှနတ်ောတ်ို့ရဲ့ မင်ျဂလာကုတငကြှီးဆီ လွှောကသ်ှားပြီး မှေ့ယာအထူကြီးကို သူ့လကန်ဲ့ အသာဖိကြည့်လြိုကပြါတယ်။ သူ့ရဲ့ဖြံ့ထွားလှတဲ့ တငသ်ားကြီးတွကေ နည်းနည်းလေး ကုန်းလိုကတ်ာနဲ့ ကားကနဲ တကလြာသလို ကြှနတ်ော့ကြောငကြှီးလည်း ထောင်းကနဲ ထွကလြာပါတယ်။

“အင်း မှေ့ယာကတော့ အိနတောပဲ..အဲဒါကြောင့လြည်း …အို့….အဲ….“

သူက ရုတတ်ရကြ နောကလြှည့ပြှီး စကားပြောလိုကတ်ော့ အနောကမြှာကပရြောကလြာတဲ့ ကြှနတ်ောန်ဲ့ ဝငတ်ိုကမြလို ဖြစ်သှားတယ်။ သူ နည်းနည်းလန့သ်ှားပြီး အနောကန်ည်းနည်း ဆုတလြိုကလြိုကတ်ယ်။ ကြှနတ်ော့ြ ပုဆိုးအောကကြ ကုန်းထနတေဲ့ အကောငကြှီးကို သတိထားမိတော့ စကားနည်းနည်းလည်း ထဈသှားပြီး မကြစြေ့ကို အတင်းလှဲလိုကပြါတယ်။

“အဲ ….အဲ …….ဈေးကြီးပေးရတာပဲ……“

“ကြှနတ်ောြ မမေေ့ကို တိုငပြငစြရာရှိလို့… ဟောဒီမှာ ရင့အြတွကြ လကထြပလြကစြှပ် ကြှနတ်ောြ လုပထြားတာလေ.. သူနဲ့ တောပြါ့မလားလို့ .. သူ့ကိုလည်း မမှငစြချင်ေသ်ေးဘူးလေ..“

“ပြစမ်း..အင်း သူနဲ့ ငါနဲ့က လကခြွောင်းဆိုကြ အတူတူလောကရြှိတယ် တောမြှာပါ..“

ဒေါရြတနာနှယထြှေးက ပြောပြောဆိုဆိုနဲ့ သူ့လကသ်ူကြှယကြို လကစြှပကြလေး စွပထြည့လြိုကတ်ယ်။ သူ့မကြလြုံးတွေ ခကြခြငွြး အရောငပြှောင်းသှားတယ်။ အခုတော့ သူ့မကြလြုံးတွကေ ကြှနတ်ော့ပြုဆိုးအောကကြ ထိုးထောငထြနတေဲ့ ကောငကြှီးဆီကို ရောကသ်ှားတယ်။ ဒီတဈခါတော့ သူ မကြလြုံးတွကေို မလှဲပစ်လိုကတ်ော့ဘူး။

“ဟင်း ငါ့စိတတ်ှေ ဘယလြိုဖြစ်တာပါလိမ့ြ..“

သူ့ကိုယသ်ူ ရရှတေလြိုကရြင်း သူ့လကတ်ှကေ ပုဆိုးပေါကြနေ ကြှနတ်ော့ကြောငကြှီးကို လှမ်းဆုပကြိုငလြိုကပြါတယ်။

“ဟယ် ငါ ဘယလြိုဖြစ်တာလဲ….ငါ့ စိတင်ါမထိန်းနိုငတ်ော့ဘူး …“

“နေဦး ကြှနတ်ောြ ခွှတပြေးမယ်..“

ပြောပြောဆိုဆိုနဲ့ ကြှနတ်ောကြ ပုဆိုးကို ကြင်းလုံးခွှတခြပြဈလိုကပြါတယ်။

ဒေါရြတနာနှယထြှေးက ကြှနတ်ော့လြိငခြွောင်းကြီးကို မကြခြှမပြေတ် စေ့စေ့ကြည့်န်ရင်ေးက သူ့အဝတအြစားတွကေိုလည်း တဈခုမကနွြ ခွှတခြပြဈနပေါတော့တယ်။ အားပါး မိုကလြိုကတ်ဲ့ ဘောဒြီ။ အင်း ရငရြင် အသကကြှီးလို့ အဲလိုဖြစ်လာရင် မိုကပြှီလို့တောင် တွေးမိပါတယ်။ ကြှဲကောသီးလောကရြှိတဲ့ နို့ကြီးတွကေ သမီးနှစ်ယောကမြှေးထားလို့ နည်းနည်းလေး တွဲသယောငယ်ောငဖြစ်နပမေေဲ့ တင်းဖောင်းနဆေဲ၊ ဖြူဖြေးနလေို့ နို့ကြီးနှစ်လုံးက အကြောစိမ်းလေးတွတေောင် မှငန်ရတေယ်။ နို့သီးခေါင်းတွကတေော့ ညိုညိုတုတတ်ုတကြှီးတွပေေါ့။ မာတောငန်ပြေီလေ။ ဖြူဖြေးဝင်းဝါနတေဲ့ ပေါငန်ှဈလုံးကလည်း နည်းနည်းတုတပြမေဲ့ အဆီပြင် တဈတဈရဈရဈတွမရှေိ ချောမှတဖြှောင့စြင်းနလေို့ ကြည့်လြို့အရမ်းကောင်း၊ ပေါငခြှဆုံက စောကဖြုတကြှီးကသာ ဖုဖောင်းထနပြေီး အမှှေးပါးပါးလေးညှပထြားတဲ့အောကကြ နှုတခြမ်းညိုညို အဖတလြေးလနထြှကပြှီး အတွင်းသား နီနီတွကေို အရညစြိုရှှဲနတော မဟတဟနဲ့ မှငန်ရတေယလြေ။ ကြှနတ်ောလြည်း ကိုယလြုံးတီးနဲ့ ယောကျခမကြီးကိုကြည့်ပြှီး ညဈညဈပတပြတ် ပြောချင်စြိတပြေါကလြာတယ်။

“ကဲ မမေေ့ကို ဘာလုပပြေးစချင်ေလြည်း။ ကြှနတ်ော့ကြိုပြောလေ..“

“ငါ့ကို လုပပြေးပါ..“

“မမေေ့ကို ဘယသ်ူက ဘာလုပပြေးရမလဲ ကယွကြယွပြှောလေ..“

“ငါ့ကို ငါ့သမကကြ လိုးပေးတာခံချင်တ်ယ်..လိုးပေးပါ…“

ကြှနတ်ောလြည်း ဒီလောကတ်ော့ တောင့မြခံနိုငတ်ော့ဘူး။ သူ့ကို ကုတငစြောင်းမှာထိုငခြိုင်းပြီး ပေါငန်ှဈခုကားခိုင်းလိုကတ်ယ်။ ကြှနတ်ောကြ သူ့ပေါငန်ှဈခုကြားမှာ ဝငရြပပြှီး ရှေ့ကိုတိုးသှားတော့ ကြှနတ်ော့ြ ဒဈထိပဖြူးနဲ့ သူ့အဖုတဝြ ထိမိသှားတယ်။ ဒေါရြတနာနှယထြှေးက အမှနလြိုနပြေီမို့ ကြှနတ်ော့လြီးကြီးကို သူ့လကန်ဲ့ အတင်းဆှဲယူလိုကတ်ယ်။

“နေဦး လီးထိပန်ဲ့ စောကစြေ့ကို ပြတပြေးဦး…“

ကြှနတ်ောကြ အမိန့ပြေးလိုကတ်ယ်။ သူက လသေံပြော့ပြော့လေးနဲ့

“ငါ့အထဲကို ထည့ပြေးပါတော့ စိုင်းလေးရယ်…“

“ဟင့ြ ကြှနတ်ောပြှောတဲ့အတိုင်း အရငလြုပြဦး…“

သူက တကယလြုပပြါတယ်။ ကြှနတ်ော့ြ လီးထိပန်ဲ့ သူ့စောကစြိပြတတ်ာက သူရော ကြှနတ်ောရြော အသည်းအသနခြံရအောင် အရသာရှိလှလို့ ဒူးတောငည်ှှတခြှကခွေငွရြပါတယ်။

“အား ကြာ လုပတ်ော့ကြာ မခံနိုငတ်ော့ဘူး…“

ကြှနတ်ောလြည်း ဒီယောကျခမ အချောထွားကြီးကို အနိုငကြငွ့ရြတာ ဇိမတ်ှေ့နပမေေဲ့ တဈယောကယ်ောကြ ရောကလြာမှာစိုးလို့ သူ့အဖုတကြှဲချောင်းထဲ တေ့ပြီး ဗှိကနဲ ဆောင့သ်ှင်းလိုကရြပါတော့တယ်။

“အား…အင့ြ ..နင့ြ ဟာကြီးက ကြီးလိုကတ်ာ အီးးးးးးး အား…“

ကြှနတ်ောလြည်း အခုမှ လကစြှပအြကြီးဝတထြားမိတာ သတိရလိုကတ်ယ်။ ကြှနတ်ော့ကြောငကြှီးက လကစြှပအြရှိနန်ဲ့ အဆမတန် ကြီးမားနပြေီမို့ ဒေါရြတနာနှယထြှေးခငမြွာ မခွိမဆန့ြ ကြပတ်ည်းပြီး ခံလို့ကောင်းနတေဲ့သဘောမှာရှိတယ်။ လီးကြီးမှာလည်း စောကခြေါင်းအတွင်းထဲ အဆုံးလောကထြိ ရောကန်တေော့ နှစ်ယောကစြလုံး အရသာကို အပြည့အြကြပ် ခံစားနရတောပေါ့။ ကြှနတ်ော့မြှာလည်း ယောကျခမ ချောချောလှလှ ထွားထွားကြီးကို မင်ျဂလာဦးဈေးဦးပေါကြ ကုတငစြောင်းမှာ တငလြိုးနရလေို့ ကြာကြာတော့မထိန်းနိုငပြါ။ ဆောင့ခြကြတ်ှမှနေလြာပြီး သုတရြညမြွား တထုတထြုတ် ပန်းထွကသ်ှားတော့တယ်။ သို့သောလြည်း ဒေါရြတနာနှယထြှေးမှာ မရပန်ိုငပြဲ ဆကပြှီးကော့ ကော့ပေးနပြနေပြါတယ်။ နောကြ သုတရြညတ်ှထွကေပြှီး ပြီးသှားလို့ ပြော့ပြီး ပြနထြှကလြာတဲ့ ကြှနတ်ော့လြိငခြွောင်းကြီးကို သူ့လကန်ဲ့ ဆုပကြိုငထြားပြီး သူ့အဖုတထြဲ အတင်းပြနထြည့န်လေို့ ကြှနတ်ော့မြှာ အရမ်းကိုနာလာပြီး သူ့လကကြို ဖမ်းဆုပထြားလိုကမြိတယ်။

ကြှနတ်ောကြ သူ့လကကြို အတင်းဆှဲပြီး လကစြှပကြိုခွှတဖြို့ ကြိုးစားသောလြည်း လကစြှပမြှာ စောကအြရေးထဲ ကြပပြှီး ခွှတမြရ ဖြစ်နတယ်ေ။ ကြှနတ်ော့မြှာ အခုမှ ခွှေးပြနရြပြီ။ ခေါင်းလည်းနောကြ၊ ဘယသ်ူ့ကို အကူညီခေါရြမလဲ စဉြးစားရင်း နောကဆြုံးအကြံရကာ ဒေါရြတနာနှယထြှေး လကကြောကဝြတကြို ကိုငပြှီး ကုတငဘြေးမှ ဖုန်းကို ကောကကြိုငရြင်း အိမတ်ှင်းနံပါတတ်ဈခုကို နှိပလြိုကတ်ယ်။

“မာမီ..ကြှနတ်ော့ြ အခန်းကို အခုခကြခြငွြး အမှနလြာခဲ့လို့ရမလား…“

“သား ဘာတွေ ဖြစ်နလေို့လဲ..အခွနကေေောင်းရဲ့လား…“

“မာမီ အခုခကြခြငွြး မလာရငတ်ော့ အခွအနေကေောင်းဖို့ မမှငဘြူး…“

“လာပြီ၊ လာပြီ အခုပဲ….“

ကြှနတ်ောြ အခန်းဝတံခါးဖြင့ဖြို့အသှား ဒေါရြတနာနှယထြှေးက အနောကမြှအတင်းဖကပြှီး ကြှနတ်ော့ကြောငကြှီးကို ဆုပကြိုငပြှနန်လေို့ သူ့နို့ကြီးနှစ်လုံးမှာ ကြှနတ်ော့ကြွောပြငကြို အိကနဲ လာဖိပြီး မာတောငန်သေော နို့သီးခေါင်းများက ကြှနတ်ော့ကြွောပြငကြို လာထောကန်လတေေော့ ကြှနတ်ော့လြိငတ်နကြှီးမှာ ပြနလြညထြောငမြတလြာရပြနလြတယ်ေ။

“ဒေါကြ..ဒေါကြ..သား..စဝဟြှမ် ရေ..“

မမလေေေး စောမှတသ်ီတာအသံကြားလို့ ကြှနတ်ောကြ တံခါး အမှနအြဆန် ဖြင့ပြေးလိုကပြှီး မမလေေေး အထဲရောကတ်ာနဲ့ တံခါးကို အမှနပြှနပြိတလြိုကရြတယ်။

“ဟယ်..ရတနာ ..သား… ဘယလြိုဖြစ်ကြတာလဲ..“

“နောကမြှ မေး မာမီ.. သူ့လကထြဲက လကစြှပကြို အရငခြွှတပြေးပါဦး..“

“ဟင်…ဒီလကစြှပပြဲလား..ဖြစ်ရမယ်..အား ..အီး..“

မမလေေေးရဲ့စကားက ကြှနတ်ော့န်ားထဲ နည်းနည်းထူးဆန်းသှားသောလြည်း အခု အခွအနေကတေော့ ဒီလကစြှပ် ဒေါရြတနာနှယထြှေးလကထြဲက ကြှတဖြို့ အရေးကြီးနတောနဲ့ ဘာမှမပြောလိုကတ်ော့ပါဘူး။ အခုတော့ ကြှနတ်ောကြ ကုတငပြေါထြိုငရြကြ ကြှနတ်ော့လြိငတ်နကြှီးကို ဆုပကြိုငထြားတဲ့ ဒေါရြတနာနှယထြှေးရဲ့ လကခြွောင်းထဲက လကစြှပကြို ဆှဲထုတဖြို့ အကပြရြိုကန်ပေါတယ်။ မမလေေေးက ရချိုးခန်းထဲ အမှနဝြငသ်ှားပြီး လိုးရှင်းတဈဗူး ယူလာခဲ့ပါတယ်။ နောကတ်ော့ ဒေါရြတနာနှယထြှေးလကပြေါကြနေ အုပကြိုငလြိမ်းလိုကပြါတယ်။ နောကတ်ော့ ကြှနတ်ော့လြိငတ်နကြှီးကို ညှဈအားလွော့ကသွှားပြီး ဒေါရြတနာနှယထြှေးတဈယောကြ ကုတငဘြေးကြမ်းပေါကြို ခွကနေဲ ကသွှားတာ တွေ့လိုကရြပါတယ်။ ကြှနတ်ောကြ ထပြီးကြည့်မြယ် အလုပမြှာ မမလေေေးက ကြှနတ်ော့ရြငဘြတကြို တွန်းပြီး အိပယ်ာပေါကြို ပကလြကလြှနစြလေိုကပြါတယ်။ ပြီးတော့ ကြှနတ်ော့လြကထြဲကို လကစြှပ် အသေးလေး ထည့ပြေးလိုကပြါတယ်။ နောကတ်ော့ သူ့လကထြဲက လိုးရှင်းတွနေဲ့ ကြှနတ်ော့ြ လိငတ်နကြှီးကိုဆကပြှီး ဂွင်းတိုကပြေးနပြနေပြါတယ်။ ကြှနတ်ော့ြ ကောငကြှီးက အခုတော့ အရမ်းကို တင်းမာ ထောငမြတန်ပြေီပေ့ါ။

မမလေေေးက ထမိနကြို ကြင်းလုံးခွှတခြပြှီး အတွင်းခံပငတ်ီကိုပါ ခွှတပြဈလိုကပြါတယ်။ နောကတ်ော့ ကုတငပြေါြ ပကလြကဖြစ်နတေဲ့ ကြှနတ်ော့အြပေါကြို ခွပြီး ဆောင့ကြှောင့ထြိုငလြိုကပြါတယ်။ နောကတ်ော့ သူ့လကန်ဲ့ပဲ လိုးရှင်းတွနေဲ့ ပနတေေဲ့ ကြှနတ်ော့ြ လိငတ်နကြှီးကို သူ့အဖုတဝြမှာတေ့ပြီး ဖြေးဖြေးချင်ြး ထိုငခြလွိုကပြါတော့တယ်။ မမလေေေးက ကြှနတ်ော့ကြိုယပြေါမြှာ မှင်းလိုစီးနရင်ေးက သူ့အင်ျကြီတွကေို တစစီခွှတခြှာနတေော့ ကြှနတ်ော့မြှာ ခုနဈလှှာအက ကြည့်န်ရသေလိုပေါ့။ လီးကြီးမှာလည်း အရသာရှိ၊ နို့အုံထွားထွားကြီးတွေ ခုနပြေါကထြှကလြာတာကလည်း ကြည့်လြို့ကောင်းတော့ အောကကြ ပြနပြှနကြော့ပေးနရတော အားမရတော့ပါဘူး။ မမလေေေးရဲ့ နို့နှစ်လုံးကိုဆှဲပြီး အောကကြ ပစ်ဆောင့ရြင်းက ခဏနားရင်း

“မာမီ လေးဘကထြောကပြေးတော့ သား အနောကကြပဲ အားရပါးရ ဆောင့တ်ော့ မယ်.. “

မမလေေေး နဲ့ ကြှနတ်ောြ အခစွကြှမ်းပြီးတော့ ကြမ်းပေါမြှာ ခွခွလေေေး အိပပြွောန်သေေးတဲ့ ယောကျခမကြီးကို ရပတေတ်ိုကြ၊ သန့ရြှင်းရေး လုပပြေးပြီး အဝတအြစားတွေ ပြနလြဲပေးလိုကတ်ယ်။ မမလေေေးက သူခေါသ်ှားလိုကမြယဆြိုပမေဲ့ မနိုငမြှာစိုးလို့ ကြှနတ်ောပြါ လိုကတ်ှဲပို့ပေးလိုကပြါတယ်။

ညနဘကေမြှာပဲ သူငယခြငွြးတွေ ရောကခြလွာလို့ စားကြသောကကြှ ကာရာအိုကဆေို ကကြ သီချင်ြးဆိုကြ လုပကြှပါတယ်။ မတွေ့တာလည်း ကြာပြီမဟုတလြား။ ကြောသ်ကခြိုငန်ဲ့ ကြညပြှာကလည်း အိမထြောငကြနွပြေီ။ ဝင်းမာကတော့ အပျိုကြီးပဲ ရှိသေးတယ်။ အင်း ဝင်းမာကြည့်ရြတာ ယောင်ျကြားလေးတွမွေား စိတမြဝငစြားဘူးလားမသိ။ ငယင်ယကြတည်းက ယောင်ျကြားလွာလို နလောတာ။ အခုလည်းကြည့်လြေ လူကသာ စီးပြားရေးတကျကသိုလမြှာ ဆရာမပြနလြုပန်တော ဆံပငကြ ယောင်ျကြားလေးလို ခပတ်ိုတို နားရှကဖြေါပြှီး နားသယမြှာ ဒေါကန်ဲ့၊ ရှေ့မှာတော့ ရှညရြှညထြားပြီး တဈခကြတ်ဈခကြြ မကြလြုံးပေါြ ဖုံးနတတေတ်ဲ့ ဆံပငပြုံမွိုး၊ ပစ်စီကပ် (pixie cut ) စတိုငလြမြွိုး၊ အခုလည်း ကြည့်လြေ ကြှနတ်ောတ်ို့စုံတွဲတွေ သီချင်ြးနဲ့ ဆူညံပြီး ကနကြတေော့ သူတဈယောကထြဲ စီးကရကြ တဈလိပ် လကကြှားညှပ်၊ ဝိုငတ်ဈခွကြ ရှေ့မှာ ခပြှီး ထိုငန်တယ်ေ။

ကြောသ်ကခြိုငကြ ကြညပြှာကို ကြှနတ်ော့လြကထြဲ လာထိုးထည့ပြှီး ရငရြင့ကြိုဆှဲခေါသ်ှားပြီး ကနတေော့ ပထမတော့ အောင့သ်ကသ်ကြ ဖြစ်သှားပမေဲ့ အင်း သူ့အမလည်ေး ငါလုပဖြူးတာပဲလေ။ အခု သူ့မိန်းမလည်း ငါ့ရငခြှငထြဲ မထူးပါဘူးဆိုပြီး ကြညပြှာ့ခါးလေးကိုကိုငပြှီး ကနလေိုကမြိတယ်။ ကတယဆြိုတာက ကြှနတ်ောတ်ို့ရဲ့ ဖေါမြယဒြငန်ာမို့ အားလုံးလည်း အနောကတ်ိုင်းဝတစြုံတွေ ဝတထြားကြတာ မဟုတလြား၊ ပြတသ်ဘငလြို့ခေါရြငတ်ော့ ပိုမှနလြိမ့မြယ်၊ ဟဲဟဲ။

မိုးခွုပလြာတော့ လူတွလည်ေးမူးပြီး မှောကလြာကြပြီဆိုတော့ ပြဲလည်းကြမ်းလာတယ်။ အဲဒီအခွိနမြှာတော့ ကြှနတ်ော့ရြငခြှငထြဲ ရငရြင် ပြနရြောကန်ပြေီလေ။ ကြှနတ်ောတ်ို့စုံတွဲ ဝင်းမာနားရောကသ်ှားတော့ ဝင်းမာတဈယောကြ စီးကရကမြီးခိုးငှေ့တွကေို ဟူးကနဲ မှုတထြုတလြိုကရြင်းနဲ့ ရငရြင့ကြို စူးစူးဝါးဝါးလေး ကြည့်န်တော တွေ့ရတယ်။ သူ့မကြလြုံးတွလည်ေး ရီဝနပြေေီဆိုတော့ သူလည်း မှနန်ပြေီလို့ထငတ်ယ်။

“ဟေ့ကောင် ဝင်းမာ လာလကြော.. နင် တဈယောကထြဲ မပငွြးဘူးလား ..ငါတို့နဲ့ လာက…“

“ဟင့အြင်း နပေါစကြော.. မင်းတို့ ဘာသာပဲ လုပကြှပါ…“

ကြှနတ်ောကြ လကတ်ဈဖကကြ ရငရြငကြိုကိုငထြားရင်း ဝင်းမာကို နောကလြကတ်ဈဖကန်ဲ့ သှားဆှဲလိုကတ်ယ်။ ရငရြငကြလည်း ခေါင်းညိမ့ပြှလိုကတ်ော့ ဝင်းမာက သူ့စီးကရကကြို ပြာခွကထြဲ ထိုးခွခေဲ့ပြီး ကြှနတ်ောတ်ို့ဆီကို ထလာတယ်။ ကြှနတ်ောကြ ဝင်းမာကို ကြှနတ်ောန်ဲ့ ရငရြင့ကြှားကို ဆှဲသှင်းလိုကတ်ော့ ဝင်းမာက ရငရြငဘြကကြို လှည့သ်ှားတယ်။ ကြှနတ်ော့ရြဲ့ ထောငမြတန်တေဲ့လီးကြီးက ဝင်းမာရဲ့ ဖငလြုံးကစွကြစွလြေးနှစ်လုံးကြားကို အမှှောင်းလိုကြ ထောကမြိရကသ်ား ဖြစ်သှားတယ်။ ဝင်းမာရဲ့ နို့လုံးကစွကြစွလြေးကလည်း ရငရြငရြဲ့ ဖြံ့ထွားလှတဲ့ နို့အစုံကို သှားဖိကပမြိနတောမို့ ဝင်းမာလည်း သူ့ဖငကြို ဂရုစိုကပြုံမရတော့ပါဘူး။ မီးရောငကြလည်းမှိနမြှိန် လူတွကလေည်း ကိုယ့အြတွဲနဲ့ ကိုယမြို့ ဘေးဘီ ဘယသ်ူမှ ဂရုစိုကမြနတေော့ပါဘူး။ ဝင်းမာက တောတ်ောလြေးမှင့တ်ဲ့ ဒေါကမြှင့ဖြိနပဝြတထြားတာမို့ ကြှနတ်ော့ကြောငကြှီးက သူ့ဖငလြုံးလေးနှစ်လုံးကြားမှာ ကောင်းကောင်းကြီး လွှောတိုကပြှတပြေးနလေို့ရတာပေါ့။

ကြှနတ်ောြ သူတို့နှစ်ယောကကြို ပိုမှောငတ်ဲ့ အခန်းထောင့ြ တဈနရောကို မသိမသာတွန်းရင်း ခေါသ်ှားမိတယ်။ တဈခွိနထြဲမှာပဲ ဝင်းမာရဲ့စကတကြို မသိမသာ လှနလြာတာ အခုတော့ သူ့ဖငအြပေါလြေးတောင် ရောကလြို့။ ကြှနတ်ော့ရြဲ့ ဘောင်းဘီအောကကြ ကောငကြှီးက ဝင်းမာရဲ့ အတွင်းခံ ပငတ်ီအနကလြေးကို တိုကရြိုကြ ပြတပြေးနမေိပြီ။ ကြှနတ်ောကြ ဝင်းမာ ဂုတန်ားကပပြှီး တိုးတိုးလေး…….

“ဟေ့ ရငရြင့ြ စကတကြို လှနလြိုကြ မသိမသာလေး…“

ကြှနတ်ောလြည်း အဲဒီအမှောငဒြေါင့လြေးက မရှှေ့တော့ပဲ သူတို့ကို ဆှဲထားပါတယ်။ ဝင်းမာကလည်း မခပဘေေူးပဲ။ ရငရြင့စြကတ် ပေါငပြေါရြောကတ်ာနဲ့ သူ့ပေါငတ်နကြို ရငရြင့ပြေါငကြှား ထိုးထည့လြိုကတ်ယ်။ ရငရြင့ဆြီက တဈခကြြ ငှီးသံလေး ထွကလြာတယ်။ ကြှနတ်ောကြ ဝင်းမာဖငကြို အနောကကြနေ ညှောင့န်သလေို ဝင်းမာကလည်း သူ့ပေါငတ်နန်ဲ့ ရငရြင့ြ အဖုတကြို လှှဆှဲနတောပေါ့။ ဝင်းမာရဲ့ လကဖြဝါးနှစ်ဘကကြလည်း ရငရြင့တ်ငပြါး တဈဖကတ်ဈခကြကြို အုပကြိုငထြားတာ တွေ့ရတယ်။ ကြှနတ်ောကြ ဝင်းမာခါးလေးကို ကိုငထြားရာကနေ လကကြိုရှေ့ဘကရြှှေ့ပြီး ရငရြင့စြကတအြောကကြနေ ရငရြင့ပြငတ်ီကို ဘေးဖယပြေးလိုကတ်ယ်။ အခုတော့ ဝင်းမာပေါငလြုံးက ရငရြင့ြ အဖုတန်ှုတခြမ်းတွကေို တိုကရြိုကပြှတမြိနပြေီကော။ ခဏနတေော့ ရငရြင် ရုတတ်ရကြ တောင့သ်ှားတယ်။

“ဟေး ..ဟိုး..နငတ်ို့ နှစ်ယောကြ ငါ့ကို ဘာလုပန်တောလဲ.. တောပြှီ ရပလြိုကတ်ော့…“

ရငရြငကြ ဝင်းမာကို တွန်းထုတလြိုကပြှီး သူ့စကတကြို အောကပြှနဆြှဲခလွိုကတ်ယ်။ နောကြ ကြှနတ်ော့ကြို မကြစြောင်းတဈခကြထြိုးပြီး ဆောင့ကြှီး အောင့ကြှီးနဲ့ ထွကသ်ှားတော့တယ်။ ကြှနတ်ောလြည်း နည်းနည်းမူးနတောရယ် ရငရြငလြည်း အဲ့လောကန်ဲ့တော့ ကြှနတ်ော့ကြို စိတအြကြာကြီးမကောကဘြူးဆိုတာ သိထားတော့ ကြှနတ်ောကြ လိုကမြသှားတော့ပါဘူး။ ဝင်းမာခါးလေးကိုပဲ ဆကဖြကထြားရင်း ကြှနတ်ော့ကြောငကြှီးနဲ့ ဝင်းမာဖငကြှားကို ဆကပြှတပြေးနလေိုကတ်ယ်။ နောကတ်ော့ ကြှနတ်ော့လြကတ်ှကေို ဝင်းမာရဲ့ ဗိုကသ်ားခပြခြပြလြေးတွကေို ပြတသ်ိပပြှီးတော့ လိမျမောသ်ီးလောကြ နို့လေးတွပေေါကြို အုပကြိုငလြိုကတ်ယ်။ ဝင်းမာ ဘယတ်ော့ ကြှနတ်ော့လြကတ်ှကေို ဆှဲခွာပြီး ထွကသ်ှားမလဲလို့ စောင့န်ရင်ေး အကဲစမ်းတဲ့သဘောနဲ့ ဖြဖြလေး ဆုပည်ှဈကြည့်လြိုကတ်ယ်။ ဝင်းမာ ငှိမခြံနတောတွေ့တော့ ဘရာဇီယာပြော့ပြော့အောကကြ ထောငထြနတေဲ့ နို့သီးခေါင်းလေးတွကေို ကြှနတ်ော့ြ လကမ်၊ လကည်ှိုးထိပကြလေးတွနေဲ့ ညှပလြှိမ့ကြစားရင်း သူ့လညဂြုတလြေးနား ကပပြှောလိုကတ်ယ်။

“နင့ကြို ရငရြငန်ဲ့ အိပရြအောင် ငါကြံပေးရင် နင် ငါ့ကို ဘာလုပပြေးမလဲ ဝင်းမာ..“

“ရငရြငကြ ဘယတ်ော့မှ ရမှာ မဟုတပြါဘူး….“

ဝင်းမာကပြောရင်းနဲ့ ကြှနတ်ော့ဘြကကြို မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် လှည့လြိုကတ်ယ်။ ကြှနတ်ောကြ ညာဘကလြကကြ သူ့ခါးလေးကို ဆကကြိုငထြားရင်း ဘယဖြကလြကကြ သူ့ စကတအြောကကြနေ သူ့ အဖုတကြို လိုကစြမ်းနမေိတယ်။

“ကဲ ငါရအောင် ကြံပေးမယ် ဆိုရငကြော….“

ကြှနတ်ော့လြကကြ ဝင်းမာရဲ့ ပငတ်ီခွဆုံကနေ သူ့ အဖုတကြို သှားစမ်းမိနပြေီ။

“ငါက ရငရြငန်ဲ့အတူတူ တဈညလောကြ အိပခြှင့ရြဖို့ကို ဘာလုပရြလုပရြဆိုတာ နငသ်ိနပြေီ မဟုတလြား…“

“အိုကေ နင် ငါ့ကိုသာ အခုပြုစုပေးလိုကြ။ နင် မပြနခြင် ဒီရကထြဲမှာ ရငရြငန်ဲ့ အဆငပြှအေောင် ငါလုပပြေးမယ်။ ကဲ ဘယလြိုလဲ…“

ကြှနတ်ောကြ ဝင်းမာရဲ့ နားနားကိုကပပြှီး တိုးတိုးလေးပြောနသလေို ကြှနတ်ော့လြကတ်ှကလေည်း အရညရြှှဲနပြေီဖြစ်တဲ့ ဝင်းမာရဲ့ စောကစြေ့နရောလေးကို ပြတခြွနလေေို့ ဝင်းမာ အသကရြှူမှနလြာတာကို သတိထားမိပါတယ်။

“အိုကေ ငါဘာလုပပြေးရမလဲ… ငါ နင့ြ အလိုးတော့ မခံနိုငဘြူး….“

“ငါ့ကို ပုလှပေဲမှုတပြေးဟာ ဒါဆိုရင်…“

ဝင်းမာက ကြှနတ်ော့ကြိုယကြ ခွာရပလြိုကပြှီး ကြှနတ်ော့ြ မကြလြုံးတွကေို စေ့စေ့ကြည့်ရြင်း

“နင် ငါ့ကို အာတာမဟုတဘြူးလို့ ဘယလြိုသိနိုငမြလဲ…“

“ငါဘယတ်ုန်းက လိမဘြူးလို့လဲ။ နငင်ါ့ အကြောင်းသိတာပဲ ဟာ …“

“အိုကေ ဒါဆိုရင် ဘယသ်ှားမလဲ …“

ကြှနတ်ောကြ စကားပြနမြပြောတော့ပဲ ဝင်းမာလကကြိုဆှဲပြီး အနားက ရချိုးခန်းအိမသ်ာတဈခုကို အမှနဝြငလြိုကပြါတယ်။ ဝင်းမာ ကြှနတ်ော့ရြှေ့ ဒူးထောကထြိုငခြပြှီး ကြှနတ်ော့ြ ဘောင်းဘီဇဈဖြုတန်တောကို နံရံမှာကပထြားတဲ့ မှနထြဲကနေ ကြည့်န်မေိပါတယ်။

“နင် ပြီးခါနီး ပြောနောြ။ ငါ့ ပါးစပထြဲ ပြီးတာ မကြိုကဘြူး…“

ကြှနတ်ော့လြီးကြီးကို သူ့လကန်ဲ့ ဖြဖြလေးကိုငပြှတသ်ပပြှီး သူ့ပါးစပန်ားတေ့လိုကရြင်း မော့ပြောလာတဲ့ ဝင်းမာရဲ့ မကြဝြန်းနကန်ကလြေးတွကေို ကြည့်ရြင်း..

“အေးပါဟ နငကြလည်း….ဒါနဲ့ နင် ပုလှရေော မှုတဖြူးရဲ့လား အရငကြ….“

ကြှနတ်ော့မြှာ သူ မလုပတ်တ် လုပတ်တန်ဲ့ ကြှနတ်ော့ကြောငကြှီး သှားနဲ့ခွဈပြီး ဒဏရြာရမှာလည်း မလိုလားဘူးလေ။ ခိခိ။

“အင်း ..“

လို့ပဲ ဖြရင်ေး သူ့လွှာထိပကြလေးနဲ့ ကြှနတ်ော့ြ အရညကြှညသ်ီးနတေဲ့ လီးထိပ် အကြဲကြောင်းလေးကို တို့လိုကတ်ယ်။

“ဒါပမေဲ့ ငါက စောကဖြုတ် အရသာကိုပဲ ပိုကြိုကတ်ယ်..ခစ်ခစ်..“

နောကတ်ော့ သူ့လွှာအပြားနဲ့ ကြှနတ်ော့ြ ဒဈလညပြင်းကို ပတလြကြလြိုကပြှီးမှ သူ့နှုတခြမ်းပါးလေးနဲ့ ကြှနတ်ော့ြ ကြမ်းသီးလုံးကို ငုံခဲလိုကတ်ယ်။

“အိုးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးး“

ဝင်းမာက လုပဖြူးရုံတငဘြယကြမလဲ တောတ်ောကြွှမ်းတာပဲ။ သူ့နှုတခြမ်းလှှာကို ကြှနတ်ော့ဒြဈဖူးအရင်းမှာ တင်းတင်းလေး စိလိုကတ်ယ်။ ပြီးမှ သူ့ပါးစပထြဲ ကြှနတ်ော့ကြောငကြှီး ဝငန်ိုငသ်မွှဝငအြောင် ဖြေးဖြေးချင်ြး သူ့မကြန်ှာကို ရှေ့တိုးလာတယ်။ သူ့လညခြွောင်းနဲ့ ကြှနတ်ော့လြီးထိပထြိမှ ရပလြိုကပြှီး အပြငဘြကမြှာ ကနွန်သေေးတဲ့ ကြှနတ်ော့ြ လီးအရင်းကို သူ့ လကဖြဝါးနဲ့ ဆုပကြိုငပြှီး နရောမှတလြိုကတ်ယ်။ သဘောက ကြှနတ်ောြ ဘယလြိုစိတထြပြီး အတင်းဆောင့လြည်း သူ့လညခြွောင်းထဲထိ မဝငန်ိုငတ်ော့ဘူးလေ။ သူ့လကကြ စတော့ပါလို့ လုပထြားတာကိုး။ သူ့နှုတခြမ်းနဲ့ သူ့လကတ်ှနေဲ့ ထိသှားရင် နယကြုနပြဲ လေ။ အဲ့တော့ သူက သူ့မကြန်ှာကို ရှေ့တိုးနောကင်ငလြုပတ်ာ မှနလြာသလို သူ့နှုတခြမ်းတွကလေည်း ကြှနတ်ော့ြ လိငခြွောင်းကို တင်းတင်းကြပကြှပကြှီး စိညှဈပေးထားတယလြေ။ ကြှနတ်ော့မြှာတော့ ကောင်းလှန်းလို့ မထိန်းနိုငတ်ော့ပဲ သူရဲ့ ပစ်စီစတိုငဆြံပငကြို လကန်ှဈဘကန်ဲ့ ကိုငဆြှဲရင်း သူ့ ရဲ့ စောကဖြုတကြှိုကတ်ဲ့ ပါးစပထြဲ ကြှနတ်ော့လြီးကြီး ထည့လြိုးနမေိတော့တာပေါ့။

သိပမြကြာပါဘူး ကြှနတ်ော့ြ လီးထိပကြှီးလည်း အရမ်းယားလာတော့ ပါးစပကြ ဟေးဟေးပဲ ရှိသေးတယ်။ သူလည်း သတိလဈသှားလား လကခြွောသ်ှားသလားမသိ ကြှနတ်ော့လြီးထိပကြ သူ့လညခြွောင်းဝသှားထိပြီး ကြှနတ်ော့လြရညတ်ှေ ဗစွကြနဲဗစွကြနဲ စပန်းထွကတ်ော့တာပါပဲ။ သူလည်း ကမန်းကတန်း တွန်းထုတပြှီး သူ့မကြန်ှာကို နောကဆြုတလြိုကတ်ော့ ပန်းလို့မပြီးသေးတဲ့ ကြှနတ်ော့ြ လီးကြီးကလရညတ်ှကေ သူ့မကြခြှံတွေ နှာခေါင်း၊ ပါးစပတ်ှပေေါကြို ဆကထြှကကြသွှားတော့တာပေါ့။ အရှိနသ်သှေားတော့မှ ကြှနတ်ော့သ်ုတရြညတ်ှပသှေေားတဲ့ သူ့မကြန်ှာလေးကိုကြည့်ပြှီး အားနာသှားလို့ အနားက ဘစငေပြေါကြ တဈရှုးတဈခွို့ထုတပြှီး ပေးလိုကရြတယ်။ သူက ကြှနတ်ော့ဆြီက တဈရှုးကို ဆောင့ကြှီးအောင့ကြှီးယူပြီး သူ့မကြန်ှာကို မှနထြဲမှာ ကြည့်သ်ုတန်လေိုကရြင်းက ..

“ခွေးကောင် ဘယမြလဲ ပြီးရငပြှောမယ် ဆိုတာ…. ရှီးမှပဲ… အဲဒါကြောင့ြ ငါ မိန်းမတွကေို ပိုကြိုကတ်ာ..“

“ငါလည်း အတူတူပါပဲဟာ..“

ကြှနတ်ောကြ ပြုံးစစနဲ့ မှနထြဲမှာ သူ့ကိုကြည့်ရြင်း ပြောလိုကတ်ော့ ကြှနတ်ောတ်ို့ တဈယောကမြကြန်ှာတဈယောကြ ကြည့်ရြင်း ခွကထြိုးခွကလြန် ရယမြိကြပါတယ်။

“ဟားဟားဟားဟား….“

“ခွေးကောင်…ခစ်ခစ်..ခစ်..ခစ်.. ဗိုကတ်ောငန်ာတယ်။ ဟီးဟီး ရယရြတာ၊ ငါ့ ဗိုကန်ဲ့ လညခြွောင်း ဘယဟြာက ပိုနာမှန်းတောင် မသိတော့ပါဘူး .. ခစ်ခစ်…“

ကြှနတ်ော့မြှာ လကစြှပသ်ုံးစရာမလိုပဲ ဝင်းမာရဲ့ ပုလှမှေုတပြေးတာခံခဲ့ရပမေဲ့ တကယ့အြဖုတကြို မလုပရြလို့ သိပတ်ော့အာသာမပြသေေးပါဘူး။ ဒါပမေဲ့ မိုးလည်းခွုပန်ပြေီလေ။ မှို့ထဲက ဟိုတယတ်ှမှောတည်းတဲ့ မိတဆြှတွလေည်ေး ပြနကြုနကြှပြီ။ အိမမြှာ အိပကြှတဲ့ ဧည့သ်ညတ်ှလည်ေး အသီးသီး ကိုယ့အြခန်းကို ပြနပြှီဆိုတော့ ကြှနတ်ောလြည်း ကြှနတ်ော့မြင်ျဂလာဦးအတွကြ ပြငဆြငထြားတဲ့အခန်းကို ပြနလြာခဲ့ပါတယ်။ ကြှနတ်ော့ြ အခန်းထဲက ရချိုးခန်းမှာပဲ ရမေိုးခွိုးလိုကတ်ော့ လူက နည်းနည်းပြနလြန်းသှားတယ်။ မကြန်ှာသုတပြုဝါကို ခါးမှာပတပြှီး အခန်းထဲပြနဝြငလြာတော့ တံခါးခေါကသ်ံ ဒေါကဒြေါကန်ဲ့ ကြားရပါတယ်။ ဘယသ်ူများလဲလို့ တံခါး သှားဖြင့လြိုကတ်ော့ ရငရြင့ည်ီမ တငတ်ငထြှေးနဲ့ သူ့သူငယခြငွြးမလေး ခိုငခြိုငတ်ို့ ဖြစ်နပေါတယ်။ သူတို့က ကြှနတ်ော့ြ အခန်းဝမှာ ပြုံးစိစိနဲ့ ရပန်ရင်ေးက လူသှားစင်ျကြနဖြကကြိုလည်း လှည့ကြှည့လြှည့ကြှည့ြ လုပရြင်း

“ကိုရီးစဝြ အခန်းထဲ ခဏဝငကြှည့လြို့ရမလား…“

ဆိုတဲ့ တငတ်ငထြှေးရဲ့အမေးကို ခေါင်းငှိမ့ဖြှရင်ေး တံခါးကို သူတို့ဝငန်ိုငအြောင် ကယွကြယွလြေး ဖြင့ပြေးလိုကပြါတယ်။ သူတို့ဝငသ်ှားပြီးမှ ကြှနတ်ောလြည်း အခန်းအပြငဘြကကြို ခေါင်းထွကပြှီး သူတို့ ကြှနတ်ော့အြခန်းထဲဝငလြာတာ ဘယသ်ူတွေ့သေးလဲလို့ ဟိုဟိုဒီဒီကြည့်ပြှီးမှ တံခါးကိုပိတ် ဂကြခြလွိုကပြါတယ်။ အဲ့လို တံခါးဝမှာ ကြှနတ်ောြ ရပန်တေဲ့အခွိနလြေးမှာပဲ ဟို အပျိုမနှစ်ယောကကြ ကြှနတ်ောတ်ို့ ကုတငန်ားရောကန်ပေါပြီ။

“ဟောတော့ အဲဒါ လကထြပလြကစြှပထြငတ်ယ် လှတယတ်ော့…“

“ဟုတမြယဟြ နင် အဲ့ဒါဝတ် ငါအဲ့ဒါဝတမြယ်။ ခစ်….ခစ် ငါတို့ သတို့သား၊ သတို့သမီး လုပတ်မ်းကစားရအောင် ခစ်ခစ်…“

ကြှနတ်ောတ်ားမလို့ ပါးစပအြဟောင်းသားနဲ့ နောကကြသွှားပါတယ်။ ကြှနတ်ော့ခြေါင်းထဲမှာလည်း တကယတ်ော့ ခွီတုံခတွုံမို့ပါ။ တားလိုကရြမလား ဒါမှမဟုတ် မုတဆြိတပြွားစွဲတာပဲ လှှတပြေးလိုကရြမလား။ အဲလို စဉြးစားရင်းမို့ပါ။ သူတို့ နှစ်ယောကြ ကြှနတ်ောရြမချိုးခင် ခဏဆိုပြီး ကုတငဘြေးစားပြဲပေါမြှာ တငထြားတဲ့ လကစြှပန်ှဈကြင်းကို တဈယောကတ်ဈကြင်းစီ ကောကစြှပလြိုကကြှတယ်။ ကြှနတ်ောာြ နည်းနည်းတော့ စိုးရိမသ်ှားတယ်။ လကစြှပအြသေးဝတတ်ဲ့သူကို မစိုးရိမပြမေဲ့ လကစြှပအြကြီး ဝတတ်ဲ့သူကို စိုးရိမမြိတယ်။ ကြှနတ်ော့အြတွေ့အကြုံအရ ကြောသ်ကခြိုင်၊ ဒေါန်ီလာထွန်းနဲ့ လေးလေးစဝခြှနဖြတို့ မခွိမဆန့ြ ဖြစ်သှားကြတာ မဟုတလြား။

အမလေး ပြောတာတောင် နောကကြနွပြေီ။ တငတ်ငထြှေးတဈယောကြ မကြစြေ့ပိတပြှီး မှေ့ယာပေါြ ပကလြကဖြစ်နပြေီ။ ခိုငခြိုငကြသာ မကြန်ှာလေးနီမှန်းလို့ ကြှနတ်ော့ကြို တွယဖြကလြာတယ်။ ကြှနတ်ော့မြှာ စိတန်ှဈခွ ဖြစ်နရပြေီ။ လုံးလုံးကစွကြစွြ အပျိုမလေးနှစ်ယောကကြို လှှတပြဈရမှာက အဆီတဈဝင်းဝင်း၊ စားရမှာကလည်း သဲမရှပတ်ဲ့အပြင် ထုတထြုတ် ထုတထြုတန်ဲ့ ဝကသ်ားတုတထြိုးက ဝကန်ားရှကကြို ဝါးရသလိုနမှောပဲ။ အဟီး….။ ဖြစ်ချင်ရြာဖြစ်တော့ကြာ။ ဒါပမေဲ့ လကစြှပအြကြီးဝတထြားတဲ့ တငတ်ငထြှေးကို ဒီအတိုင်း အကြာကြီး လှှတထြားလို့မရဘူး။ သူ့လကစြှပအြကြီး မခွှတခြင် ခိုငခြိုင့ကြို အမှနဆြှဲမှပဲဟု တွေးကာ ခိုငခြိုငကြိုယလြေးကို ဆှဲဖကပြှီး နှုတခြမ်းလေးကို စုပန်မ်းလိုကတ်ယ်။ ခိုငခြိုငမြှာ အရပ် ၅ ပတေောင် ပြည့ရြဲ့လားလို့ တွေးနမေိတယ်။ ကြှနတ်ော့ြ ၅ ပေ ၁၁ လကမ် အရပန်ဲ့ဆို တဈအားကုန်းနမ်းနရသေလိုမို့ သူ့ကိုယလြေးကို ခါးက ကိုငမြပြီး ကုတငပြေါတ်ငလြိုကတ်ယ်။

တငတ်ငထြှေးက မကြစြိစုံမှိတရြင်း သူ့ဂငွြးဘောင်းဘီအတိုလေးကို သူ့ဘာသာ ကြယသ်ီးဖြုတန်တေုန်းပဲ။ ကြှနတ်ောကြလည်း ခိုငခြိုငရြဲ့ ဘောင်းဘီတိုနှံ့နှံ့လေးကို ကြယသ်ီးဖြုတ် ဇဈဆှဲခရွင်းက ခွကငွြေးဝတအြထိ ဆှဲခွှတပြဈလိုကတ်ယ်။ နောကတ်ော့ အောကကြပန်းရောင် ခညွသ်ားဘောင်းဘီလေး၊ အာပါး အဖုတလြေးက နှုတခြမ်းပါးလေးဗွ၊ အမှှေးကလည်း နုနုလေးပဲ ရှိသေးတယ် တိုတိုလေး သိပမြရှညဘြူး။ ချောမှတန်တေဲ့ ပေါငသ်ားလေးတွနေဲ့ သသပေလြှပလှတဲ့ စောကပြတကြလေး။ ကြှနတ်ောြ မနနေိုငတ်ော့ဘူး။ ငုံ့ပြီး နမ်းလိုကမြိတယ်။ တဈဆကတ်ည်းမှာပဲ လွှာနဲ့ အပြားလိုကြ လကြလြိုကမြိတယ်။ နုနုဖတဖြတ် နှုတခြမ်းပါးပါးလေး ရှားရှားပါးပါးလေးလေ။ အတွင်းသားလေးတွပေါ လွှာစောင်းနဲ့ ထိုးလကြလြိုကတ်ော့ သူ့ပေါငတ်နလြေးတွနေဲ့ ကြှနတ်ော့ခြေါင်းကို အတင်းညှပလြာပါတယ်။ ခဏလောကြ လွှာညောင်းအောင် လကြပြှီး၊ ခေါင်းထောငထြကြည့်လြိုကတ်ော့ တငတ်ငထြှေးတဈယောကလြည်း အောကပျိုင်းဗလာကငွြးနပြေီး အရညတ်ှရှေှဲနတေဲ့ သူ့စောကဖြုတကြလေးကို သူ အတင်းပြတန်တော တွေ့ရတယ်။ အဲဒါနဲ့ ငါလည်း အမှနလြုပမြှရတော့မယဆြိုပြီး ခါးမှာပတထြားတဲ့ သဘကကြို ဖြညခြလွိုကပြါတယ်။

ကုတငဘြေးမှာရပလြကြန်ဲ့ ကြှနတ်ောကြ ကုတငပြေါမြှာ ထိုငန်သေေးတဲ့ ခိုငခြိုင့ကြို ဒူးထောငပြေါငကြားခိုင်းပြီး ဟတတ အဖုတလြေးထဲ လီးကြီးတေ့လိုကပြါတယ်။ ကြှနတ်ော့ဒြဈကို အသာဖိသှင်းလိုကတ်ာနဲ့ ခိုငခြိုင့ဆြီက အသံထွကလြာပါတယ်။ ဒါပမေဲ့ ငှင်းဆနတ်ာတော့ မဟုတပြါဘူး။ ကြှနတ်ောကြလည်း အလိုကတ်သိနဲ့ အတင်းတော့ မလုပပြါဘူး။ ဒါပမေဲ့ အခွိနလြည်းသိပမြဆှဲရဲတော့ အထဲကို ဝငန်ိုငသ်လောကြ သာသာပဲ ဖိထိုးပေးပြီး ပြနဆြှဲထုတလြိုကတ်ယ်။ ဒါပမေဲ့ လကစြှပအြရှိနရြယ် နဂိုထဲက ထနပြုံရတဲ့ ကောငမြလေးမို့လားမသိ သူ့ဖငလြေးကို အတင်းကြှကြှပေးနလေို့ ကြှနတ်ောဆြောင့ခြလွိုကတ်ိုင်း ကြှနတ်ော့လြီးကြီးက သူ့အဖုတလြေးထဲ တဈရဈချင်ြး ဝငသ်ှားတော့တယ်။ အား ကြပလြိုကတ်ာဗွာ ဒါပမေဲ့ အရညရြှှမ်းလှန်းတော့ ကြှနတ်ော့လြီးကတော့ မနာဘူးဗွ။ နောကြ အရှိနရြလာတော့ ခိုငခြိုင့ကြို ကြှနတ်ောြ ဆောင့လြိုးနပမေေဲ့လည်း ကုတငပြေါမြှာ ကော့ပြနပြှီး ကိုယ့အြဖုတကြို သည်းသည်းမဲမဲ ပြတန်တေဲ့ တငတ်ငထြှေးကို ကြည့်မြိပြီးတော့ ကောငမြလေး တဈခုခုဖြစ်သှားမှာ စိုးရိမလြာတယ်။ အဲဒါနဲ့ ကြှနတ်ော့လြီးကြီးကို ခိုငခြိုင့အြဖုတလြေးထဲ အဆုံးထိ မှှုပဖြိကပထြားရင်းနဲ့ တငတ်ငထြှေး လကစြှပဝြတထြားတဲ့ လကကြို လှမ်းဆှဲလိုကတ်ယ်။ သူ့လကထြဲက လကစြှပကြှီးကိုလည်း ဆှဲခွှတလြိုကရြော သူ့တဈကိုယလြုံး ပြော့ခွပြေီး အိပပြွောသ်ှားသလို ဖြစ်သှားတယ်။ အဲဒါနဲ့ လကစြှပအြကြီးကို ကြှနတ်ော့လြကမြှာ ဝတထြားလိုကတ်ယ်။

အား မေ့သှားလို့ဗွ။ အပျိုမ သေးသေးလေး အဖုတထြဲ အဆုံးထိမှုပန်တေဲ့ ကြှနတ်ော့လြီးကြီးက လကစြှပအြရှိနန်ဲ့ ဖောင်းပြကြီးထွားလာတော့ ပိုကြပလြာတာပေါ့။ ဒါပမေဲ့ မိန်းမတွရေဲ့ စောကခြေါင်းက ကလေးတောင် မှေးနိုငသ်ေးတာပဲ။ လီးလောကကြတော့ ဟဲဟဲ ပေါ့။ ဒါပမေဲ့ ကြှနတ်ောကြ အပျိုမလေးစောကခြေါင်းအတွင်းသားတွေ အရမ်းပြန်းသှားမှာစိုးလို့ ဖြေးဖြေးချင်ြး ထုတသ်ှင်းလုပရြင်းက အရညပျိုရှှမ်းလာအောင် သူ့စောကစြေ့လေးကို ဖိပြတပြေးနတယ်ေ။ နောကတ်ော့ အဆငပြှလောပြီး ပုံမှနဆြောင့လြို့ရလာတော့ သူ့လကကြ လကစြှပလြေးကို ဆှဲခွှတလြိုကတ်ယ်။ သူလည်း ထုံးစံအတိုင်း ဇဝဇေဝါ ဖြစ်နပမေေဲ့ အရှိနရြနပြေီလေ။ သူ့လကလြေးနှစ်ဘကန်ဲ့ ကြှနတ်ော့ကြို အတင်းဖကတ်ှယထြားတယ်။ ခဏအကြာမှာပဲ သူ့ကိုယလြေး တဆတဆြတတ်ုနပြှီး ကာမအရသာ အထွတအြထိပ် ရောကသ်ှားရှာတယ်။

ကြှနတ်ောကြ တဈခကြြ နှစ်ခကြဆြကဆြောင့ပြှီး ကောငမြလေးအနားရအောငဆြိုပြီး ခဏနားတဲ့အနနေဲ့ သူ့ အဖုတလြေးထဲ ကြှနတ်ော့ြ လီးကြီးကို စိမပြှီး မှုတထြားရင်း လကတ်ဈကမ်းမှာရှိတဲ့ တငတ်ငထြှေး အဖုတလြေးကို လှမ်းကိုငလြိုကတ်ယ်။ အခုနက အရညလြေးတွတေောင် ချောကစြပြုနတေဲ့ တငတ်ငထြှေးအဖုတလြေးကလည်း ကြှနတ်ော့လြကဖြဝါး လကခြွောင်းတွအေောကမြှာ ပြနလြညစြိုစွတလြာခဲ့တယ်။ ကြှနတ်ော့လြကတ်ှကေို သူ့လကကြလေးတွနေဲ့ လာအုပကြိုငလြိုကလြို့ ကြှနတ်ောကြ သူ့မကြန်ှာကို လှမ်းကြည့်လြိုကတ်ော့ တငတ်ငထြှေးရဲ့ မကြလြုံးတွကေ ပြင့န်ပြေီ။ နောကြ သူ့သူငယခြငွြးနဲ့ ကြှနတ်ောန်ဲ့ နှစ်ယောကအြခွအနေကေို တွေ့သှားတော့ သူ့မကြလြုံးတွေ ပြူးသှားတယ်။ သူအိပပြွောသ်ှားတုန်း သူ့ သူငယခြငွြးက အခွင့အြရေးယူပြီး ကြှနတ်ော့ကြို ကြံသှားတယတ်ောင် ဖြစ်ရသေးတယ်။ အဟီး မိန်းကလေးတွမွေား တဈခါတဈလေ အံ့သှဖို့ကောင်းပါလား။

အတိုခွုံးရမယဆြိုရငတ်ော့ ကြှနတ်ော့ခြယမြလေး တငတ်ငထြှေးကိုလည်း ပါကငဖြှင့ခြှင့ရြခဲ့ပါတယ်။ သူတို့နှစ်ယောကစြလုံးက အပျိုပေါကမြလေးတွပေီပီ အဆီပြငတ်ှေ အကုနမြစဈသေးလို့ ခါးလေးတွေ သေးကငွမြနသေေးပမေဲ့ ပေါငလြုံးလေးတွကေ ရငရြင့လြို ကစွလြဈမာကြောမနပေဲ အဆီတုံးလေးတွလေို ဖေါင်းဖေါင်းကဈကဈလေးတွမေို့ အထိအတွေ့က တဈမွိုးတဈဘာသာ အရသာရှိနပေါတယ်။ နှစ်ယောကစြလုံးရဲ့ နို့ကလေးတွကလေည်း လိမျမောသ်ီးလောကလြေးတွနေဲ့ နို့သီးခေါင်းသေးသေးလေးတွနေဲ့ ခစွစြရာကောင်းလှပါတယ်။ တငတ်ငထြှေးရဲ့ ထူးခွားတာကတော့ သူ့ဖငကြှီးဖြစ်ပါတယ်။ သူက ခိုငခြိုင့လြို ဖငလြုံးသေးသေးလေး မဟုတပြဲ သူ့အရှယန်ဲ့မလိုကအြောင် စွင့ကြားကော့ကောကန်ပေါတယ်။ အဲဒါကြောင့ြ သူ့ကို ကုတငစြောင်းမှာ မှောကရြကကြုန်းခိုင်းပြီး အနောကကြနေ ဆောင့လြိုးခဲ့ရတာ အရသာထူးပါပတယေလြို့ တွေးမိနပေါတော့တယ်။

ဒုတိယနေ့

မနေ့ညက သောကထြားကြလို့ နေ့လညလြောကကြှမှနိုးကြပြီး နေ့လညစြာတန်းစားကြ၊ ကလေးတွေ လူကြီးတွရေော ရကေူးကနဘြေးနားတို့ ထမင်းစားခန်းတို့ စသဖြင့ြ သူ့အုပစြုနဲ့သူ စကားစမှည် ပြောဆိုနကြပေါတယ်။ ကြှနတ်ောြ ရငရြငတ်ဈယောကြ ကြောသ်ကခြိုငန်ဲ့ ကြညပြှာတို့လငမြယားနဲ့ စကားပြောနတော တွေ့လို့ အနားကပသ်ှားပြီး ရငရြင့ပြါးကလေးကို ရှှတကြနဲ နမ်းလိုကပြါတယ်။

“ဟော အိပပြုတကြှီး နိုးလာပြီ…“

ရငရြငကြ ကြှနတ်ော့ကြို မကြစြောင်းလေးတဈခကြထြိုးရင်း ဗိုကခြေါကမြနာအောင် လာဆှဲပါတယ်။ ကြောသ်ကခြိုငကြ

“ဟေး စဝဟြှမ် မင်းတော့ မသိဘူး။ ငါတော့ ညကသောကတ်ာ နည်းနည်း များသှားတယ်။ အဟီး..“

“ငါလည်း အတူတူပါပဲကြာ.. “

“အေး ငါတို့ ဗိုကဆြာလာပြီ သှားစားလိုကြဦးမယ်..ငါ မင်းနဲ့လည်း စကားပြောစရာ ရှိသေးတယ်..“

“အေးအေး စားပြီးရငပြှောတာပေါ့။ သှားစားထားနှင့ြ ငါတို့ လိုကလြာခဲ့မယ်…“

ရငရြငကြ ကြှနတ်ော့လြကကြိုဆှဲကာ အခန်းထောင့တ်ဈနရောခေါသ်ှားပြီး

“ကို မနေ့ညက ဝင်းမာကို ဘာလို့ အတင်းမှှောကပြေးနတောလဲ။ သူ တောတ်ောကြှည့ခြငွန်တယေပြေါ့လေ မိန်းမချင်ြးကို ဟင်း….“

“ဝင်းမာ တဈယောကထြဲ ပငွြးနမှောစိုးလို့ပါ။ ကို့ ငယသ်ူငယခြငွြးအရင်းကြီးပဲဟာ.. အခစွြ စိတဝြငစြားရငလြည်း ကိုကအားပေးပါတယ်..“

“အောငမြယ်။ သှား ဘာအားပေးတာလဲ.. စမ်းတော့ စမ်းချင်တ်ယ် ခစ်ခစ်၊ တဈခါမှတော့ မကြုံဖူးဘူး..“

“အခစွစြမ်းချင်ရြင် ဝင်းမာက အသင့လြွောဆြုံးပဲ… ဝင်းမာထကရြင်းတဲ့ သူငယခြငွြး ဘယမြှာ ရှာလို့ရမလဲ.. တကယပြှောတာ… ကို့ဘကကြလည်း ဘာမှကန့ကြှကစြရာမရှိဘူး..“

ကြှနတ်ော့မြှာ အောငမြှငဖြို့လမ်းစတွေ့လိုကလြို့ အလှနအြမင်း စိတတ်ကကြှှလှုပရြှားသှားတာကို မနည်းဖုံးဖိကာ ပြောနရတေယ်။ ရငရြငရြဲ့ မကြန်ှာလေးက ပန်းနုရောငတ်ကလြာတယ်။

“မသိသေးပါဘူး။ အခွအနေကြညေ့တ်ာပေါ့… ကဲ လာ သှားစားရအောင် ဗိုကဆြာလာပြီ..“

နေ့ခင်းဘကြ ရကေူးကနဘြေးမှာ ဘီယာတဈယောကတ်ဈလုံးကိုငရြင်း ကြောသ်ကခြိုငန်ှင့ြ ကြှနတ်ောြ တီးတိုးပြောဖြစ်ကြတယ်။

“ငါ့မှာ အခု ပြူနာ ဖြစ်နတယေကြှာ…“

“ဘာပြူနာတုန်းကြ မင်းကလည်း..“

“ကြညပြှာက လိငကြိဈစကို သိပစြိတမြပါတော့ဘူးကြ…“

“မင်းကလည်း မဖြစ်နိုငတ်ာကြီးကြာ..“

ကြှနတ်ောကြ ရကေူးကနအြခွားဘကကြ သဈပငအြောကြ အစားအသောကြ၊ အအေးတွတငေထြားတဲ့ စားပြဲနားမှာ ကုလားထိုငန်နေဲ့ထိုင် အာရိုကန်ကြတေဲ့ အမွိုးသမီးအုပထြဲက ကြညပြှာကို လှမ်းကြည့်ရြင်း ပြောလိုကတ်ာဖြစ်တယ်။ ကြညပြှာက တကယတ်မ်းကြတော့ တောတ်ောတ်ောင့တ်ယ်။ အခု ကလေးတဈယောကြ အမမေို့လားမသိ ခါးကလေး နည်းနည်း တုတလြာသောလြည်း ကြည့်ကြောင်းသေးတယ်။ ဒေါကဖြိနပဝြတထြားလို့ ကြှတကန်သေော တငပြါးအစုံအောကကြ ပေါငတ်နအြစုံက ထမိနအြောကမြှာ ဖြောင့တ်န်းနတော မှငန်ရတေယ်။ သူနှင့ြ စကားပြောနသေော ဝင်းမာက ကြှနတ်ော့ကြို လှမ်းကြည့်န်လေို့ မသိမသာ လကမြထောငပြှလိုကရြတယ်။

“မင်း လုပပြေးမလား…“

ကြှနတ်ောြ ရုတတ်ရကြ ကြောငသ်ှားတယ်။ ဒီကောင် ဘာပြောလိုကပြါလိမ့ပြေါ့။

“ဟေ မင်း ဘာပြောတာလဲကြ…“

“ကြညပြှာ့ကိုလေ စိတပြှနပြါလာအောင် မင်းလုပပြေးမလားလို့….“

ကြှနတ်ောကြ ဒီကောငမြွား ငါ့လာထည့န်တောလားလို့။ ကြောသ်ကခြိုငမြကြလြုံးတွကေို စူးစိုကကြှည့တ်ော့ အတညပြှောနတော သိရလို့ ထူးဆန်းသှားတယ်။

“မဟုတသ်ေးပါဘူး မင်းကလည်း..“

“ဟုတပြါတယကြှာ။ မင်းမှာ အစွမ်းတဈခုခုရှိတာ ငါသိတယ်။ ငါတို့ ရှှမှေို့တောသ်ှားတုန်းက ရထားပေါမြှာလေ။ မင်းတဈခုခု လုပပြေးတာ မဟုတလြား..။ ငါ ရိပမြိပါတယ်။ ကြညပြှာ ငါ့ကို တကကြိုလုပတ်ာလေ..“

ကြှနတ်ောြ ကောင်းကောင်းမှတမြိတာပေါ့။ ကြောသ်ကခြိုငကြို လကစြှပအြကြီး ပေးဝတလြိုကမြိလို့ ဒုကျခများခဲ့ရပြီး ကြညပြှာကို လကစြှပအြသေး ပေးဝတလြိုကလြို့ ကြောသ်ကခြိုငပြေါြ တကလြုပခြဲ့တာလေ။

“နပေါဦး ငါက ဘာလုပပြေးရမှာလဲ..“

“မင်းကလည်းကြာ..ကြညပြှာနဲ့ အိပပြေးဖို့ပြောတာ.. လခွီးမှပဲ အမလိုလိုနဲ့ ထုံလိုကတ်ာ..“

“ဟာ မင်းကလည်း ကြညပြှာက မင်းမိန်းမလေ။ ငါက လုပလြို့ ကောင်းပါ့မလား။ ပြီးတော့ မင်းက သဘောတူတာကောင် ကြညပြှာကရော ဘယခြံမတုန်းကြ။ မင်းက ဟင်းရှကကြစွန်းရှကကြှနတောပဲ ခွီး..“

“ကြညပြှာက မင်းဆိုရင် ရပါတယကြှာ.. ငါမပြောချင်လြို့ အဟီး အရငကြတည်းက မင်းအပေါမြှာ သူကကနွတော မင်းက သူ့ကို စိတမြဝငစြားလို့..“

“အင်း ထားပါတော့။ ကြညပြှာကလည်း သဘောတူတယဆြိုရင် မင်းအတွကကြ ဘာအကြိုးအမှတ် ရှိလာမလဲ…“

“အကြိုးအမှတကြတော့ နည်းနည်း စွန့စြားရတာပေါ့ကြာ.. ကြညပြှာ လိငကြိဈစကို ပြနစြိတပြါလာရင် ငါ့အတွကြ ကောင်းတာပေါ့.. မင်းကလည်း မင်ျဂလာဆောငတ်ော့မယ့လြူဆိုတော့ မင်းနဲ့က မဖြစ်နိုငဘြူးဆိုတာ သူသိထားတာပဲ။ ဟဲဟဲ နောကတ်ဈခုကတော့ ငါ မနီလာကို အရမ်းစိတလြာနတယ်ေ။ မင်း နီလာ့ကို ပေးနတယေဆြိုတာ ငါရော ကြညပြှာရော သိထားတယလြေ ခွိ..“

ခွေးမသား လကစြသတတ်ော့ သူ့မရီးကို လုပခြငွန်တောကိုး။ မနီလာဆိုမှ ကြှနတ်ောလြည်း သတိရတယ်။ မနီလာလည်း အိမထြောငကြနွပြေီ။ ဒါပမေဲ့ သူ့ယောင်ျကြားက စဈတပကြဆိုလား ခွင့မြရလို့တဲ့ သူပဲရောကလြာတယ်။ ကြှနတ်ောြ ကြောင်းသားဘဝ နှရောသီ ပြင်ဦးမာလာပြနတ်ိုင်း မမေ့မလွော့ သှားသှားပေးနခေဲ့တဲ့ မနီလာလေ။ အင်း ကြှနတ်ော့ခြေါင်းထဲမှာ ဖြစ်နိုငခြွတွေေ အပြေးအလှှား စဉြးစားလိုကတ်ယ်။ ဒီညတော့ ပြဲကြမ်းဦးတော့မှာပဲ။

“အဲဒါဆို ဒီလိုလုပကြှာ မင်းကြညပြှာ့ကို ပြောထား။ နင့ကြို ငါ စဝဟြှမန်ဲ့သှားဖို့ ခွင့ပြေးမယ်။ ငါ့ကို မနီလာနဲ့ သှားခွင့ပြေးလို့။ သူက အိုကဆေိုရင် ပြီးရော။ နီလာ့ကို ငါမင်းတို့အခန်းထဲ ပင့ခြလွာမယ်။ ဘယလြိုလဲ..“

“အေး အဲဒါဆိုရငတ်ော့ ပြီးရော ငါပြောထားလိုကမြယ်..။ ဒါနဲ့ မင်းက မနီလာကို ဘယလြိုပြောခေါလြာမှာလဲ..အဟီး..“

“အဲဒါအတွကြ မင်း စိတမြပူနဲ့ ငါ့တာဝနထြား လိုကြ ..“

ညနစေောင်းတာနဲ့ ထုံးစံအတိုင်း အသောကအြစားတွေ ကာရီရောကီတွေ အကတွနေဲ့ လူတွေ စညကြားလှုပရြှားနခွေိနမြှာ ကြှနတ်ောန်ဲ့ မနီလာက အိမထြောင့ကြ ချောငလြေးတဈခုမှာ မနီလာက ကြှနတ်ော့ရြှေ့မှာဒူးထောကပြှီး ကြှနတ်ော့ကြို ပုလှပေေးနတယ်ေ။ ခဏနတေော့ ကြှနတ်ောကြ သူ့လကမြောင်းလေးနှစ်ဘကကြို ဆှဲထူမလိုကပြှီး

“မနီလာ ကြှနတ်ောြ တောင်းဆိုစရာ တဈခုရှိလို့။ ကြှနတ်ော့ကြို အလိုလိုကန်ိုငမြလား…“

“အမလေး စဝဟြှမရြယ် အခုကြမှ ထူူးထူးခွားခွား နငကြ ငါ့အပျိုစငဘြဝလည်း ယူပြီးပြီ ငါ့တကိုယလြုံးလည်း နငကြှိုကသ်လို လုပခြဲ့ပြီးပြီ။ နငင်ါ့ကို မယူနိုငလြို့ ငါ ဟိုစဈဗိုလကြိုယူခဲ့ရတာ.. ကဲ ပြော ငါဘာလုပပြေးရမလဲ…“

“ဒီလို မနီလာ ကြှနတ်ောြ ကြညပြှာ့ကို လုပခြငွတ်ယ်…“

“ကြညပြှာက သူ့လငကြှီး နင့သ်ူငယခြငွြးတဈယောကလြုံး ဒီမှာပါလာတဲ့ဟာကို နငကြ ဘယလြိုလုပမြှာလဲ ဟ..“

“အဲဒါကြောင့ြ မနီလာ့အကူအညီလိုတယလြို့ ပြောတာပေါ့ မနီလာရဲ့..“

“ကြညပြှာ့ကို ငါကပြောပေးလို့ရတောငမြှ ကြောသ်ကခြိုငကြို ဘယန်ားသှားထားမလဲ ဟဲ့..“

“ကဲ ဒီလို မနီလာရေ၊ ကြောသ်ကခြိုငကြ သူ မနီလာကိုရရင် ကြှနတ်ော့ကြို ကြညပြှာနဲ့ရအောင် လုပပြေးမယတ်ဲ့…“

“အင် အဲလိုလား..ဒီကောငကြ ငါ့ကို စိတဝြငစြားတယတ်ဲ့လား ဟီဟိ..“

“အဟုတပြေါ့ မနီလာရဲ့…“

“အမလေး ဒါများ ငါ့ကို တိုကရြိုကလြာပြောလိုကရြင် သူ့မိန်းမတောင် နင့ပြေးပြီး စားစရာမလိုပါဘူး ခစ်ခစ်.. နောြ..“

“ဟာဗွာ မနီလာကလည်း လုပပြှီ…“

“ဟဲ့ ငါက နောကတ်ာပါဟယ် နင့မြယားလောင်းကိုရော ဘယလြိုလုပမြလဲ …“

“သူနဲ့က မနကဖြှနည်ကြရင် ကြှနတ်ောတ်ို့ မင်ျဂလာဦးအခန်းထဲမှာ အားရအောင် ခစွမြယလြေ။ ပြီးမှ ဟန်းနီးမှန်းသှားမှာ… ကဲ မနီလာ.. လာ ကြှနတ်ောန်ဲ့လိုကခြဲ့ အခွိနမြရဘူး…“

ကြှနတ်ောန်ဲ့ မနီလာ ကြောသ်ကခြိုငတ်ို့ အခန်းထဲကို ဝိုငပြုလင်းတဈလုံးနဲ့ ဝငသ်ှားတဲ့အခွိနမြှာ ကြောသ်ကခြိုငကြ အင်ျကြီခွှတန်ဲ့ အောကကြ ပုဆိုးပဲရှိတယ်။ ကြညပြှာကတော့ တကိုယလြုံးတဈဆကတ်ည်း ခွဖြေားထိရောကတ်ဲ့ ညဝတအြင်ျကြီလိုမွိုး ဂွိုင်းပြတအြသားပါးပါးလေးကို ဝတထြားတယ်။ ကြညပြှာက နည်းနည်းရှကအြန်းအန်း ဖြစ်နသလေိုပဲ။ ကြောသ်ကခြိုငကြ ကြှနတ်ော့န်ား နားကပပြှီး ငါပြောထားပြီးပြီ ကြညပြှာက အိုကပေဲလို့ ပြောလိုကပြါတယ်။ ဒါပမေဲ့ သူတို့ကလည်း ညီအဈမဆိုတော့ ကြှနတ်ောလြည်း ပေါတ်ငကြှီး ဘယလြိုစရမှန်းမသိတော့…

“ကြောသ်ကခြိုင် မှူးဇဈဖြင့ကြှာ ငါဝိုငဖြောကလြိုကမြယ်။ ငါတို့ ဒီအခန်းမှာ ပါတီ အသေးစားလေး လုပကြှတာပေါ့…“

သိပမြကြာလိုကပြါဘူး။ အခန်းထဲမှာ မှူးဇဈနဲ့ ဝိုငခြှကကြလေးတွသေောကရြင်း ကြှနတ်ောကြ ကြညပြှာ့လကကြိုဆှဲပြီး စကလိုကတ်ယဆြိုရငပြဲ ကြောသ်ကခြိုငကြလည်း နီလာ့လကကြိုဆှဲ ထကကြပါတယ်။ အခန်းထဲမှာ မီးကလည်း မှိနမြှိနလြေးမို့ တဈယောကန်ဲ့ တဈယောကြ ပြတပြှတသ်ပသ်ပ် ကကြတာပေါ့။ ကြှနတ်ော့ြ နှုတခြမ်းတွကေ ကြညပြှာ့နှုတခြမ်းပေါမြှာ ဖိကပစြုပန်ပြေီး ကြှနတ်ော့လြကတ်ှကလေည်း ကြညပြှာ့တငပြါးကြီးတွကေို ဆုပန်ယန်မေိပြီ။

ကြောသ်ကခြိုငကြတော့ ဘယန်ှဈခုနှစ်ထဲက အောင့ထြားရလို့လဲမသိဘူး။ မနီလာကို ဆိုဖာပေါမြှာ တကခြှနပြေီ။ နောကတ်ော့ မနီလာရဲ့ငှီးသံနဲ့ တဖုန်းဖုန်းသံကြားရတော့ ကြောသ်ကခြိုငတ်ဈယောကြ မနီလာကို ပေါငန်ှဈချောင်းထမ်းပြီး ဆောင့န်ပြေီ။ ကြညပြှာကနှုတခြမ်းတွန့ြ ပြုံးပြရင်းက ကြှနတ်ော့ဘြောင်းဘီဇဈဖြုတပြှီး လီးကြီးကို သူ့လကကြလေးနဲ့ ပြတသ်ပန်တယ်ေ။ ကြှနတ်ောကြ သူ့နို့ကြီးတွကေို အင်ျကြီပေါကြပဲ ငုံစုပပြဈလိုကတ်ယ်။ ဘရာဇီယာမဝတထြားလို့ အင်ျကြီပါးပါးအောကကြ နို့သီးခေါင်းတွကေ ကြှနတ်ော့ပြါးစပထြဲမှာ မာတောငန်တော သိနရတေယ်။ နောကတ်ော့ ကြညပြှာက ကြှနတ်ော့ရြှေ့မှာ ဒူးထောကခြလွိုကပြှီး ကြှနတ်ော့လြီးကြီးကို စစုပပြေးနတေော့ ကြှနတ်ော့ကြ ကြညပြှာ့ခေါင်းလေးကို ပြတသ်ပပြေးရင်း ဖီးခံနလေိုကတ်ယ်။

ကြောသ်ကခြိုငတ်ဈယောကြ ပြီးသှားတာလား သေးပေါကခြငွလြို့လားမသိ နီလာ့ကို ဆိုဖာပေါမြှာ ပကလြကြ ဒီအတိုင်းပြဲကားထားခဲ့ပြီး ရချိုးခန်းထဲ ဝငသ်ှားတာ တွေ့လိုကရြတယ်။ အင်း ဒီကောငမြှနလြှခွီလား။ ဒါကြောင့လြည်း ကြညပြှာက ဖီးအောကန်တောလား မသိဘူးလို့ ကြှနတ်ောြ စဉြးစားနတေုန်း ဝုန်းကနဲ တံခါးပြင့လြာပြီး အခန်းထဲကို ရငရြငန်ဲ့ ဝင်းမာ ဝငလြာတာ တွေ့လိုကရြတယ်။

“ဟင်…ဒါက ဘယလြိုဖြစ်တာလဲ..“

ရငရြငကြ အထိတတ်လန့ြ မေးလိုကတ်ယ်။ ဝင်းမာလည်း မကြလြုံးလေးတဈခကြြ ပြူးသှားပမေဲ့ သဘောပေါကသ်ှားတယထြငတ်ယ် ပြုံးသှားတယ်။ မနီလာကို ပကလြကကြှီး ပေါငကြားယားနဲ့ ဆိုဖါပေါမြှာ တွေ့လိုကရြတော့ အရမ်းကို စိတဝြငစြားသှားပုံပဲ။ ကြညပြှာကလည်း ကြှနတ်ော့လြီးကြီးကိုငပြှီး ဆကစြုပရြမလို ထပြေးရမလို ရငရြင့ကြိုတဈလှည့ြ ကြှနတ်ော့ကြိုတဈလှည့ြ ကြည့်န်တယ်ေ။

“ကိုယ်..ရှင်းပြပါရစေဦး အခစြျ..“

ကြှနတ်ော့ကြို ဆကအြပြောမခံပဲ ရငရြငကြ လကတ်ားလိုကပြါတယ်။ သူ့မကြန်ှာက ဘာမှသိပမြပြောင်းလဲလို့ ကြှနတ်ောြ နည်းနည်းတော့ ထိတလြန့သ်ှားပါတယ်။ ငါ့ကို မုန်းသှားပြီလား။ စိတပြှတသ်ှားပြီလားပေါ့။ ကြှနတ်ောြ မွှောလြင့ထြားတာကတော့ ပြေးလာပြီး ကြှနတ်ော့ကြို ထုရိုကဆြဲဆိုမယပြေါ့။

“ရှင်းပြမနနေဲ့ ကို ရတယ်။ ရှင်းစရာ မလိုတော့ဘူး။ ကြညပြှာဆကလြုပကြှာ ဘယမြလဲဝိုင် နငတ်ို့ကြီးပဲ ပါတီသီးသန့ြ လုပလြို့ ဘယရြမလဲ..“

ထိုအခိုကြ ရချိုးခန်းထဲက လီးတန်းလန်းနှင့ြ ထွကလြာသော ကြောသ်ကခြိုင် ရငရြင့ကြိုတွေ့တော့ ကြောကရြုပဖြစ်သှားသည်။

“ဟိုကျ“

“ဪ ဒီလိုလား ..ကောင်းသားပဲ ..မဝင်းမာ တံခါးကို ကြေးဇူးပြုပြီး သှားဂလန့ခြလွိုကပြါတော့။ ဒီထကလြူများသှားရင် မကောင်းတော့ဘူး။“

ဝင်းမာကလည်း ရငရြင့ြ စကားနားထောငန်တယ်ေ။ ပြေးပြီး တံခါးပိတဂြလန့ခြလွိုကတ်ယ်။ ရငရြငကြ ကြောကရြုပကြှီးလို ရပန်သေော ကြောသ်ကခြိုငန်ားကို လွှောကသ်ှားရင်း ကြှနတ်ော့ဘြကကြို လှည့ကြှည့ကြာ

“ကို့ကို ခွင့လြှှတစြချင်ေရြငတ်ော့ ရင့ကြိုလည်း ခွင့လြှတတ်ော့…“

ဟုပြောရင်း ကြောသ်ကခြိုငရြှေ့ ဒူးထောကထြိုငခြကြာ ကြောသ်ကခြိုငလြီးကြီးကို စစုပလြတေော့တာပဲ။

ကြှနတ်ော့မြှာ ရငရြငကြ ကြောသ်ကခြိုငကြို လီးစစုပတ်ာနဲ့ ကြှနတ်ော့လြီးကြီးက ကြညပြှာ့ပါးစပထြဲမှာ အဆမတန် တင်းမာလာရတော့တာပေါ့၊၊ မကြာမှီမှာပဲ ကြှနတ်ော့သ်တို့သမီးလောင်းပါးစပထြဲကို သူ့မာတောငန်သေော လီးကြီး ထိုးထည့န်သေော ကြောသ်ကခြိုင်၊ မနီလာပေါငန်ှဈလုံးကြားခေါင်းငုံ့ကာ အဖုတကြိုအားရပါးရ လကြန်သေော ဝင်းမာ၊ ကြည့်ရြင်းကြည့်ရြင်း မထိန်းနိုငတ်ော့ ကြညပြှာ့ပါးစပထြဲ သုတရြညတ်ှေ ဒလဟော ပန်းထုတပြဈလိုကမြိလတေော့တယ်။ နောကတ်ော့ ကြှနတ်ော့မြကြစြိရှေ့မှာ ကြညပြှာ့အဖုတကြို လေးဘကထြောကကြာ ကုန်းလကြပြေးနသေော ရငရြင့ကြို အနောကဘြကမြှ ရငရြင့ခြါးကိုကိုငကြာ အားရပါးရဆောင့န်သေော ကြောသ်ကခြိုငကြိုကြည့်ရြင်း စိတထြဲမှ မအပေေး ဘယတ်ုန်းကများ ငါ့ဆောကြိုခခွငွန်လေဲ မသိဘူး။ စောကကြောင် အားရပါးရကို ကြုံးနလေိုကတ်ာ။ မင်းအမကေိုလည်း ငါ အခွီပေါင်းများစွာ ဆောဘြူးတယကြှ။ ပုံစံမွိုးစုံနဲ့တငမြက ဖငပြါဆောဘြူးတယကြှ စသဖြင့ြ ကြုံးဝါးနမေိတယ်။

ကြှနတ်ောြ ကြည့်န်ရင်ေးမှ ကြောသ်ကခြိုငကြ အရှိနပြှင်းလာသလို ရငရြငကြလည်း အရမ်းကောင်းလာလို့ထငတ်ယ်။ ကြညပြှာ့ အဖုတကြိုတောင် မလကြန်ိုငတ်ော့၊ မကြစြေ့လေးမှိတ် အံလေးကြိတကြာ ရှေ့လကန်ှဈဘကကြိုအားပြုရင်း သူ့ ဖငကြှီးနောကသ်ို့ ကော့ကာ ကော့ကာ ကြောသ်ကခြိုင် အလိုးအဆောင့ကြို စည်းခကြန်ှင့အြညီ လုပပြေးနလရေေဲ့။ အဆမတနတ်င်းမာလာသော ကြှနတ်ော့လြီးကြီးကို လကကြကိုငရြင်း ကြှနတ်ောြ ခကြခြငွြးသတိရလိုကတ်ာ ဝင်းမာ၊ ဟင်း ဒီယောင်ျကြားလွာမကို လိုးချင်န်တော။ အခုအတောပြဲ မနီလာ အဖုတကြို ဖငထြောငကြုန်းလကြန်တေဲ့ ဝင်းမာ အနောကဘြကကြိုသှားကာ သူ့ဂငွြးဘောင်းဘီ ကြယသ်ီး ဖြုတပြှီး ပေါငရြင်းထိ ခွှတခြပြဈလိုကတ်ယ်။ ဝင်းမာက မနီလာ အဖုတကြိုမဲနတေော့ သတိမထားမိခွိန် ကြှနတ်ော့လြီးကြီးက သူ့ အဖုတထြဲ တိုးဝငန်ပြေီ။ သူ့ဖငမြှာ ရငရြင့လြို အလုံးကြီး ကားကား မဟုတသ်ောလြည်း မိန်းမဆိုတော့ လုံးလုံးလေးမဟုတလြား။ ပေါငတ်နလြေးနှစ်ချောင်းကလည်း ဖြောင့စြင်းပြီး ချောမှတန်တယ်ေ။ ဝင်းမာလို ယောင်ျကြားလွာကိုလိုးရင် ဘယလြိုနမလေဲဆိုပြီး မနေ့ကတည်းက တွေးလာတာကို အခု အကောငအြထညဖြောလြိုကန်ိုငတ်ာကို ပီတိဖြစ်မိသလို စေးနတေဲ့အဖုတကြှောင့လြည်း ကြှနတ်ော့လြီးကြီးမှာ အရသာအတောတ်ှေ့နရပေါတယ်။

အရသာရှိလှန်းလို့ မကြစြိမှိတဆြောင့န်တေဲ့ ကြှနတ်ောြ ရုတတ်ရကြ အောလြိုကတ်ဲ့ ရငရြင့အြသံကြောင့ြ မကြလြုံးဖြင့ကြှည့လြိုကပြါတယ်။ ရငရြငန်ဲ့ ကြောသ်ကခြိုငကြ အရငအြတိုင်းပါပဲ ရငရြငကြ အခုနလို လေးဘကထြောကမြဟုတတ်ော့ပဲ ဖငဗြူးတောင်းထောင် ဖြစ်နပေါတယ်။ ကြောသ်ကခြိုငကြ အခုနအတိုင်းပဲ ရငရြင့ကြို အနောကကြ လုပန်တေုန်းပါပဲ။ ဒါပမေဲ့ အရမ်းအရှိနန်ဲ့ဆောင့တ်ာ မဟုတပြဲ သူ့လီးကို သူငုံ့ကြည့်ပြှီး ဖြေးဖြေးချင်ြး သှင်းထုတလြုပန်တော တွေ့ရတယ်။ ရငရြငကြတော့ လကသ်ီးလေး နှစ်ဖကလြည်းဆုပလြကြြ အံကိုကြိတကြာ ခေါင်းရမ်းလကြြ…..

“အား..ဖြေးဖြေး ..ကိုကြောြ..ကြှနမ် ဖငတ်ဈခါမှ မခံဖူးဘူး။..ကြှတကြွှတ်….“

ဟာ ခွေးမသား ကြောသ်ကခြိုင် ငါ့ဆောဖြငကြို ပါကငဖြှင့န်ပြေီ။ ကြှနတ်ော့စြိတထြဲ ထောင်းကနဲ ဖြစ်သှားတယ်။ ရာရာစစ ရငရြငကြရော ဘယလြိုဖြစ်တာလဲ။ ကြှနတ်ော့ကြိုတော့ သူ့ဖငကြို လကည်ှိုးနဲ့တောင် ပေးမထိဘူး။ အခု ခငပြှန်းလောင်းရှေ့မှာ ခငပြှန်းလောင်း သူငယခြငွြး ဖငတ်ကခြနွတောကိုတော့ ခံနတယေတ်ောကြ။ ငါလည်း ဘာထူးလို့လဲ အခု အခန်းထဲက ဆောတ်ှအကေုနလြုံးလည်း ငါခပြှီးပြီ။ ရငရြင့ြ အမရေော၊ ကိုယ့မြိထွေးရော၊ အဒေါဝြမ်းကြဲတွရေော၊ ဆရာမ ဒေါမြရဝင်းသန့ြ၊ ကြောသ်ကခြိုငအြမေ အစရှိသူတွကေိုလည်း လိုးခဲ့ဘူးတဲ့အပြင် နှစ်ယောကကြ ကလေးပငမြှေးသှားခဲ့သညဆြိုတာ ရငရြငသ်ာ အကုနသ်ိသှားရင် ဒီထကပျို အရှဲ့တိုကတ်ော့မှာပဲ။ အင်းလေ သိသှားတော့လည်း ကောင်းတာပေါ့။ သိသှားရကန်ဲ့ ငါ့ကို ဆကခြစွန်ေဦးမယ်၊ ငါနဲ့ ဆကပြေါင်းသှားဖို့လည်း စိတကြူးနသေေးတယဆြိုရငတ်ော့ ဒီလိုမိန်းမမွိုး ဘယမြှာသှားရှာလို့ရမှာလဲ။ လုပပြါစတေော့ သူစိတခြမွြးသာသလို လုပပြါစတေော့ဟု တွေးမိလိုကပြါတော့တယ်။

ရငရြင့ြ ဖငအြခခွံနရတောကို သိရလို့ ကြှနတ်ော့စြိတတ်ှကေ ဒေါသထွကတ်ာ ပြနကြသွှားပြီး ကာမစိတတ်ှေ ထပတ်ိုးလာခဲ့ရလတေော့ ဝင်းမာအဖုတထြဲ ဝငထြှကန်သေော ကြှနတ်ော့လြီးကြီးကို အဆုံးထိ ထွကခြါနီးနားထိ ဆှဲထုတပြှီးမှ ဖုန်းကနဲ ဖုန်းကနဲ မှညအြောင် ပစ်ပစ်ဆောင့မြိနလတေေော့တယ်။ ကြှနတ်ော့ြ မကြလြုံးများကတော့ ရငရြင့မြကြန်ှာလေးကို စေ့စေ့ ကြည့်န်မေိတယ်။ ရငရြငကြလည်း ကြှနတ်ော့ကြို မကြလြုံးချင်ြးစိုကကြှည့လြကြကြ အံလေးကိုကြိတကြာ

“ဆောင့တ်ော့ ကိုကြောသ်ကခြိုင် ရပြီ ဆောင့တ်ော့ ကောင်းလာပြီး အား ကောင်းလာပြီ…အီးးးးးးးးးး“

————————

ကုနလြှနဖြှတသ်န်းခဲ့ရတဲ့ နှစ်တွကေို ပြနလြညစြဉြးစားကြည့်လြိုကလြငွြ အခွိနဆြိုတာ သိပပြှီး မှနမြှနသ်ှားနတေဲ့ ယာဉကြှီးတဈစီးလိုပဲလို့ ဦးစဝဟြှမကြိုးလုံ ထငမြိသည်။ အခုဆိုရင် သူ့ အသကမြငယတ်ော့။ အရှယင်ယစြဉကြ သောင်းကနွြး စိတအြလိုလိုကထြားသမွှတွကေို ကိုယဘြာမှသိပမြလုပန်ိုငတ်ော့မှပဲ နောငတ်တွရနေသညေမြှာ မထူးတော့ပြီလားဟု တဈခါတဈရံ သူ တွေးမိသေးသည်။ သူ့အခစွဆြုံးနှင့ြ တသကလြုံး လကတ်ှဲမဖြုတခြဲ့တဲ့ ဒေါရြငရြငထြှေးတဈယောကလြည်း ဆုံးပါးသှားရှာလပြေီ။ နောကြ သူ အတညတ်ကြ မယူတော့သောလြည်း သူ့မှာတော့ ထုံးစံအတိုင်း မိန်းမဆိုတာက မရှားပါ။ သူလိုချင်တ်ာကို ရနတေုန်း၊ သူတောငခြငွလြငွြ သူ့ပစ်စည်းကြီးက မာတောငန်တေုန်းဖြစ်သည်။ ဒါပမေဲ့ ခန်ဓာကိုယကြ မလိုကန်ိုငတ်ော့ပြီ။ များသောအားဖြင့ြ မိန်းကလေးများကို မှင်းစီးခိုင်းခွင်း၊ ပုလှမှေုတခြိုင်းခွင်း စသညတ်ို့ကိုသာ လုပစြတေော့သည်။ သူ့စိတထြဲမှာလည်း တောရြုံ ကာမစပရြှကမြှုမွိုးကို ပငွြးလာသလို ဖြစ်ခဲ့ရသည်။

သို့သောလြည်း ကာမစိတဆြိုတာက ထမင်းစားနသလေိုပဲ မဟုတပြါလား။ ထမင်း ဝသှားခွိန် ဘာမှကို မစားချင်တ်ော့သောလြည်း၊ အခွိနကြှတော့ ဗိုကပြှနဆြာလာလငွြ စားချင်တ်တကြှတာပဲ မဟုတလြား။ ကာမဆန်ဒဆိုတာလည်း ထို့အတူပငလြို့ တွေးမိသည်။ အဲဒါကြောင့ြ သူအရှယရြောကလြို့ သကလြတပျိုင်းအရှယ် အားကောင်းမောင်းသနတ်ုန်းကဆိုရင် တောရြုံမိန်းကလေးဆိုသညမြှာ လိုချင်ရြငရြနိုငတ်ော့ သူပငွြးနပြေီ။ အဲဒါနဲ့ သူ့သားဟု သူတို့ကိုယသ်ူတို့ မသိသောကောငတ်ှရေဲ့ မိန်းမတွေ၊ သတို့သမီးလောင်းတွေ၊ ရည်းစားတွကေိုပါ စိတလြှုပရြှားမှုအတွကြ သူကြူးလှနမြိခဲ့လသည်ေ။ ထိုအခါတွမှော သူ့အဖိုးခေါသ်ည့ြ သူ့အဖရင်ေး၏ စိတခြံစားမှုတွကေို သဘောပေါကလြာခဲ့ရသည်။ နားလည် ခွင့လြှှတန်ိုငခြဲ့ရသည်။ သူ့ကလေးတွအခေငွြးချင်ြး အဖတေူ အမကြေဲမှန်းမသိ ဖြစ်တော့မလိုလို ဖြစ်သမွှတွကေို သူလိုကလြံတားဆီး ဖကြပြဈနရတောကလည်း အလုပတ်ဈခုဖြစ်ခဲ့ရသညသ်ာမက၊ သူကိုယတ်ိုငလြည်း တောတ်ောြ စိတသ်ောက ရောကခြဲ့ရသည်။ သူမသိလိုကသ်ော သူ့ကလေးတွလည်ေး ရှိနေဦးမညဆြိုတာ သူသိသည်။ သူ့အသိ အသိုင်းအဝိုင်းမှ သူနှင့ြ ဆကစြပခြဲ့ဘူးသော အသိုင်းအဝန်းတွင်းမှ မိန်းမပျိုတွဆေိုရင် သူအမြဲတမ်း သံသယထားမိသည့ြ အကငွ့ြ ဖြစ်လာရသည်။ သူ မကြံခင် နောကကြှောင်း ရာဇဝင် တတန်ိုငသ်မွှ လိုကစြုံစမ်းပြီးမှ လုပရြဲသညအြထိ ဖြစ်လာခဲ့ရသည်။

သူ့ဘဝ အဆုံးသတခြါနီးအထိ သူ့စိတမြှာ မပြတသ်ားခဲ့တော့ သူ့မှာ နောငတ်ရစရာတွေ အများကြီး ဘဝမှာ ကြုံခဲ့ရပြီ။ တဈခါတဈရံ သူ့ကိုယသ်ူ ဒီလကစြှပတ်ှေ အမှမရေခဲ့ရင် ကောင်းမှာပဲ ငါ့မှာ စိတလြှုပရြှားစရာ ဘဝကို ဖြတသ်န်းခဲ့ရမှာပဲဟုလည်း တွေးမိသည်။ မိန်းကလေးတဈယောကကြို ကိုယလြိုချင်လြကြန်ဲ့ မရလို့ ခံစားရတဲ့ ဝဒနောမွိုး သူမခံစားဘူးတော့ သူ့မှာ တဈခုခုလိုနသလေို ဖြစ်နခေဲ့ရသည်။ နောကတ်ဈခုက သူ့လကစြှပကြို ထုံးစံအတိုင်းဆိုလငွြ အနတ်ီသူဇာနှင့ြ သူ၏သား သူ့အတွကတ်ော့ အကြီးဆုံးသားကို သူအမှပေေးခဲ့ရတော့မည် ဖြစ်သည်။ သူ့စိတထြဲမှာ မပြတသ်ားတော့ ဒီလကစြှပကြို သူ့ လကထြကမြှာပင် အမှဈဖြတပြဈချင်စြိတ်၊ ဖကြစြီးပစ်ချင်စြိတတ်ှေ ခဏခဏပေါခြဲ့ရသည်။ သို့သောလြည်း သူ မဖကြစြီး ဖြစ်ခဲ့။ အမှဆကေပြေးဖို့ကိုလည်း သူ တကယ့ကြို ခွီတုံခတွုံ ဖြစ်နခေဲ့ရသည်။ သူ စိတမြခတွော့ သူ့တုန်းကပင် အမှားပေါင်းများစွာ လုပလြာခဲ့မိပြီး သူ့ဘဝကို စခွင့ရြလငွတ်ောင် သူ သာမနယ်ောင်ျကြားသားအနနေဲ့ပင် ပြနစြချင်စြိတပြေါလြာမိသညမြှာ အကြိမကြှိမ် ဖြစ်သည်။

နောကဆြုံးမှာ သူ စိတပြှတပြှတသ်ားသားဖြင့ြ ဆုံးဖြတခြကြတ်ဈခု ခလွိုကတ်ော့သည်။ ဒီလကစြှပကြို သူ့လကထြကမြှာ အဆုံးသတလြိုကတ်ော့မည်။ နောကမြွိုးဆကြ ကိုးလုံတွေ သူ့လိုမွိုးဘဝကို မဖြစ်စလေိုတော့ပါ။ ရိုးရိုးသာမာနဘြဝက အကောင်းဆုံးဆိုတာကို အခွိနလြှနမြှ သူသိခဲ့ရသလို သူ့မွိုးဆကတ်ှကေို မဖြစ်စလေိုတော့ပါ။ တနေ့ သူ့စိတ်တကရ ရဲတိုကကြှီး၏ အခန်းတဈခန်းကို ပြငဆြငမြှမ်းမံပြီး သူ စုဆောင်းထားခဲ့သော ပန်းပု၊ ပန်းခွီကားများသာ ထားဖို့ လုပန်လသေည်ေ။ ထိုအခွိနမြှာပင် သူ့ လကစြှပန်ှဈကြင်းကို အရညကြှိုစကော နံရံ ပလာစတာ မှနရေောသို့ လောင်းထည့လြိုကလြတေော့သည်။

တနေ့ သူ ရငဘြတအြရမ်းအောင့န်ပြေီး နထေိုငမြကောင်းဖြစ်နရင်ေး စိတထြဲမှာ သူစုဆောင်းထားသော ပန်းခွီကားများထဲမှ Renoir ရဲ့ Reclining Nude ဆိုတဲ့ ကားလေးကို သူတို့ သသသေပေသ်ပမြှ ထားရဲ့လားလို့ ကြည့်ခြငွလြာပြီး သူ့ ရဲ့ အဲဒီအထူးခန်းလေးကို ဝငလြာခဲ့မိသည်။ စိတထြဲမှာလည်း ဘာရယမြဟုတ် ခါတိုင်း သူ့ကိုတွဲခေါပြေးနကြေ နန်းကြာဖြူလေးကိုတောင် မခေါခြဲ့မိတော့။ အင်း တောသ်ေးတယ် အဲဒီကားလေးကို အလင်းရောငတ်ည့တ်ည့ြ မကနွိုငအြောင် ထားထားဖို့ သူ သချောမှာထားတဲ့အတိုင်း လုပထြားလို့ ပန်းခွီကားလေးကို သူ ခပကြှာကြာလေးက ရပကြှည့န်မေိပြီး Renoir တဈယောကြ အဲဒါဆှဲတုန်းက ဘယလြိုခံစားပြီး ဆှဲနလေဲလို့လည်း သူ တွေးနမေိသည်။ အဲ့ဒီမောဒြယန်ဲ့ရော သူလှတရြဲ့လား၊ နောကပြှီး သူဆှဲတဲ့ ကားတွထေဲက မောဒြယတ်ှကလေည်း ဦးစဝဟြှမအြကြိုကြ ထွားထွားလုံးလုံးတွကြေီးပဲ မဟုတလြား။ မှကခြင်းပေါမြှာ ကြောပေးပြီး အိပန်တေဲ့ မိန်းမတဈယောကပြုံလေ၊ မှကတ်ှကေို အင်းပရကရြှင်းနဈတွရေဲ့ ထုံးစံအတိုင်း စုတခြကြလြေးတွေ ပေးထားပမေဲ့ အဓိကပြချင်တ်ာက ဖငလြုံးကြီးနှစ်လုံးပေါအြောင် အောကကြဝတရြုံကို ဒူးခေါကကြှေးထိ ဆှဲခထွားပြီး အလင်းရောငပြေးထားလိုကတ်ာ သဘာဝအလှနဲ့ ဖငလြုံးကြီးနှစ်လုံးအလှက ရှုမောစရာပါလား။ ပန်းခွီကားထဲက မိန်းမရဲ့ လှတလြပမြှုနဲ့ သဘာဝပေါခြံစားမှု၊ ကြညန်ူးမှုတွေ သူ့ရငထြဲဝငလြာသလို၊ တပမြကမြှု တဏှာဇောလည်း ကြှလာခဲ့ရသည်။ ဦးစဝဟြှမလြီးကြီး ထောငကြနဲ ဖြစ်လာခဲ့ရသည်။

အဲဒီအခွိနမြှာပဲ နန်းကြာဖြူရဲ့တူမလေး ညိုညို အခန်းထဲကို ဝငလြာတာတွေ့ရသည်။ နာမညကြသာ ညိုညို လူက အသားဖြူဖြူဖြေးဖြေးနဲ့ ၀၀လုံးလုံးကဈကဈ မကြန်ှာဝိုင်းဝိုင်းနဲ့ ခစွစြရာ ကောငမြလေး၊ အသကကြလည်း နှစ်ဆယအြောကြ။ အခုမှ ၁၀ တန်းအောငလြို့ တကျကသိုလမြသှားခင် ဦးစဝဟြှမရြဲ့ အငယဆြုံးမယားလေး သူ့အဒေါန်ဲ့ ခဏလာနနတေော။ ဦးစဝဟြှမ် သူ့လီးကြီးတောငလြာတဲ့ ပုံစံကရော ကောငမြလေး သူ့ကို ကြည့်လြိုကတ်ဲ့ မကြလြုံးတွကရေော သူနဲ့ အလှနတ်ရာ ရင်းနှီးနတေဲ့ပုံတွေ ဖြစ်နလေို့ ခကြခြငွြး သူသတိရသှားသည်။ ဘုရားရေ ဒုကျခပဲ ဒီအခန်းတော့ ကြိနစြာသင့ပြှီ ထငတ်ယ်။ ငါ့ လကစြှပ် နှစ်ကြင်းစလုံး ဒီအခန်းနံရံတွမှော မှှုပခြဲ့လိုကတ်ာ မဟုတလြား။

Renoir ပန်းခွီကားရှေ့မှာ ရပကြှည့န်တေဲ့ ဦးစဝဟြှမရြဲ့ရှေ့မှာ ညိုညိုတဈယောကြ ဒူးထောကခြလွိုကပြှီး ဦးစဝဟြှမရြဲ့ လုံခညွကြို ဆှဲဖြခလွေိုကသ်ည်။ သူ့မကြန်ှာကို ထိုးဖောကတ်ော့မလောကြ ထောငမြတန်တေဲ့ ဦးစဝဟြှမရြဲ့ လိငတ်နကြှီးကို ညိုညိုတဈယောကြ ငုံခဲလိုကမြိပါတော့သည်။ ဦးစဝဟြှမရြဲ့ လိငတ်နကြို အားရပါရ စုပမြိနတေဲ့ ညိုညိုတဈယောကြ သူ့ပါးစပထြဲကို အရညတ်ှေ တထုတထြုတ် ပန်းထွကလြာတာကို အလွှငမြှီအောင် အတင်းမှိုခနွရသေည်။ မှိုခနွရင်ေးကမှ သူ့ကိုယသ်ူလည်း နားမလညန်ိုင် ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ ဘဘကြီးစဝဟြှမ် သူ့ကိုဘာမှမပြောပါပဲနဲ့ သူ့အလိုလို ဘဘကြီး လိငတ်နကြှီးကို စုပခြဲ့မိတာကိုတော့ သူသတိရသည်။ ဒါပမေဲ့ ဘာလို့လဲဆိုတာ သူ မတွေးတတတ်ော့။ သူ့ပါးစပထြဲမှာ ဦးစဝဟြှမ် လိငတ်နကြှီး တဖြေးဖြေးချင်ြး ပြော့ခွသှေားသလို သူ့ဆံပငတ်ှကေို ဆှဲဆုပကြိုငထြားတဲ့ ဦးစဝဟြှမလြကတ်ှကလေည်း တဖြေးဖြေး ပြလွှေော့သှားခဲ့ရသည်။ ဦးစဝဟြှမတ်ဈယောကြ သူ့ဘေးကြမ်းပြငကြို ဘုန်းကနဲ လဲကသွှားမှပဲ ညိုညိုတဈယောကြ အလန့တ်ကြား အောဟြဈမိလိုကပြါတော့သည်။

“ဒေါလြေး…ဒေါလြေး..လုပပြါဦး။ ဒီမှာ ဘဘကြီး လဲကသွှားလို့…….“

အိမသ်ားတွေ အားလုံးရောကလြာကြတဲ့ အခွိနမြှာတော့ ဦးစဝဟြှမ် ဘဝတပါးသို့ ပြောင်းသှားရှာပါပြီ။

ယမုနန်ာအင်းကြီးကို တောငမြွားက ဝန်းရံထားကြလေ၏။ အင်းကြီးမှာ စိမ်းနကသ်ော ရပြငေရြှိ၍ အလွား ၅ မိုင်၊ အနံ ၅ မိုင် ကယွဝြန်းသညဟြု ပြောကြသည်။ အင်းကြီး၏တဈဖကတ်ှင် မောပြညန်ယ်၏မှို့တောြ လှပသော ယမုနရဋျဌမှို့တညရြှိ၍ သူနှင့ြ မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် အင်းတဈဖကတ်ောငခြှတွင်ေ ‘စိတ်တကရ’ ရဲတိုကကြှီးရှိ၏။ ရဲတိုကြ၏ ကြောနောကတ်ှင် ထင်းရှူးပငန်ှင့ြ ယူကလဈသဈပငမြွားက ခွံစည်းတံတိုင်းသဖြယ် စီရံထားသော ပန်းဥယွာဉကြှီးရှိသည်။ မှကလြမ်းကလေးများ ရကဖြောကထြားပြီး လမ်းဆုံတို့၌ ပန်းရုံကလေးများရှိသည်။ ဥယွာဉြ၏ အလယ်၌ ကြေးဖြံကောင်၏ ပါးစပမြှ ရမွေား ပန်းထွကဖြှာကနွေ၏။ ရဲတိုကြ၏ ရှေ့မကြန်ှာစာ အုတလြှကေားထဈမှ ကြည့်လြိုကလြငွြ တဈဖကကြမ်းရှိ ယမုနရဋျဌမှို့ရှုခင်းကို ကောင်းစွာမှငန်ိုငလြသည်ေ။

ထူးဆန်းသောအမှေ ဇာတလြမ်း ဤမှာ ပြီးပါပြီ။