အောစာအုပ်

သှေးရည်စကျတို့ထိမှန်ခွင်း

သှေးရညစြကတ်ို့ထိမှနခြှင်း
ရေးသားသူ – ?????

ကြင်းထဲသို့ မအေးမှင့ြ မသှားချင်တ်ာ အမှနပြင်။ မိုးကုနသ်ှားပြီဆိုပမယေ့ြ တဈညလုံးကထွားသော ဆောင်းနှင်းတွကြေောင့ြ ကနဇြင်းရိုးတွင် ချောခြွောခြွှတခြွှတ် ဖြစ်နသေေးသည်။

သှားရမည့အြခွိနကြလည်း မနကစြောစောသှားဟု အရီးလေးက ခိုင်းထားသည်။ စီးနကြေ သားရစေိမ်းဖိနပဆြို ဝေးရော့…။ ဖိနပစြီး၍ရသည့ခြရီးမဟုတ်..။ ဒါကိုဘဲ မအေးမှင့ြ စိတည်ဈရခွင်းဖြစ်သည်။

သှားရမည့ခြရီးကလည်း မအေးမှင့တ်ို့ ကြုံတာရှာမှ တဈနာရီနီးပါးလွှောကရြမည့ြ ကြင်းခေါငခြေါငမြှ ကိုသာစိန်၏ လယတ်ဲကို ဖြစ်သည်။

သီးထပစြိုကသ်ဖြင့ြ ကိုသာစိနတ်ို့လငမြယားက တဲတွငပြှောင်းနသညေမြှာ တဈလခန့ရြှိပြီဖြစ်သည်။ ကြင်းထဲသှားတာ ဝလေီဝလင်ေး ထ၍လာရသည်။ နထွကေမြှဆိုလွှင် နပေူဒဏကြို မခံနိုင်။

ဒီနေ့ စပါးဝယမြည့သ်ူ လာမညဖြစ်သဖြင့ြ စပါးခွငရြန် ကိုသာစိနအြား အရီးလေးက ခေါခြိုင်းခွင်း ဖြစ်သည်။ တခွားလူတွကေို ခေါြ၍ခွငခြိုင်းရငလြည်း ရတာပါပဲ..၊ ဒါပမယေ့ြ မအေးမှင့ြ အရီးလေးကို မပြောဝံ့ပါ..။ အရီးလေးတို့လို ရှေးဆနသ်ော လူကြီးတွကေ တောတ်ောမြွားများကို ပုံသမှတေထြားတတကြှတာ မဟုတလြား..။

မအေးမှင့ြ ဒီလယကြှင်းနှင့ြ လယအြလုပကြို မလုပခြငွြ၍ အပငပြန်းခံကာ စာကြိုးစား၍ ကြောင်းတကခြဲ့သည်။ အခု ကြေးရှာကောငစြီ စာရေးဖြစ်နရေုံမွှမက စာပေးစာယူဖြင့ြ ဘှဲ့တဈခုလည်း ရခဲ့ပြီ။ အခု သူမအသကြ ၂ရနှစ် ရှိပြီဖြစ်သည်။ အများကတော့ အပျိုကြီးဟု ခေါဝြေါသ်မုတကြှသည်။

ဒီလိုအပျိုကြီးဖြစ်ရတာကလည်း ရမှလေေိုကသ်ှားတာဖြစ်မည်။ မအေးမှင့ြ ၏ မိဘသားချင်ြးများက ကြုံကြိုကရြှာတွငရြှိသည်။ ဒီကြုံတာရှာမှာက မအေးမှင့ြ၏ ဖိုးအဖြေားအမွေားက သူမ၏အရီးလေး မအုံးနှင့ြ အတူနခေဲ့သည်။ အရီးလေးမအုံးက အပျိုကြီး ။ နောကတ်ော့ ဖိုးအဖြေားအမွေား ဆုံးသှားပြီး အရီးလေးက တဈယောကထြဲ ဖြစ်နတေော့ မအေးမှင့ကြို ခေါြ၍ အတူနခေဲ့ကြခွင်းဖြစ်သည်။

မအေးမှင့ြ အရီးလေးထံ ရောကတ်ော့ အသကြ ၁၀ နှစ်သမီးသာ ရှိသေးသည်။ အရီးလေးက လယ် ၁၅ ဧကကြောကြွောရြှိသည်။ အခုနသညေ့ြ ပဉွထြောငအြိမ်း ဆောကထြားသည့ခြှံကြီးကပဲ နှစ်ဧကနီးနီး ရှိသည်။

ဒီလယဒြီခွံအပြင် စပါးပေး၊ ငါးပေး ပေးကာ အရီးလေးနှင့ြ မအေးမှင့တ်ို့ တူဝရီး ချောငခြွောငလြညလြညဖြှင့ြ မအေးမှင့ပြင် ဘှဲ့တဈခု ရခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ အခုတော့ အရီးလေး၏ အသကကြ ချောကဆြယကြွောြ ခုနှစ်ဆယအြတွင်း ကပန်ပြေီ။ စိတထြငတ်ိုင်း မသှားနိုငမြလာနိုငတ်ော့သဖြင့ြ မအေးမှင့ကြို ခိုင်းခဲ့ခွင်း ဖြစ်သည်။

သှားစလွှောကစြ နည်းသဖြင့ြ မအေးမှင့ြ၏ ခွဖဝေါးတွေ နာလာသည်။ အရေးထဲ မအေးမှင့ကြ နီတွတကြို သတိရလိုကသ်ေးသည်။ နီတွတဆြိုတာက အသကြ ၁၆နှစ် ၁ရနှစ်လောကြ ကောငလြေး..။ ရှာတွင် ကြှဲကြောင်းနှားကြောင်း သူရင်းငှားလုပန်သေူဖြစ်ပြီး ရပဆြှရပေမြွိုးတွလေို နသေူဖြစ်သည်။

ခိုင်းစရာရှိလွှင် နီတွတကြို ခေါြ၍ခိုင်းနကဖြှေဈသည်။ အခုနီတွတကြ သူ့ဦးလေးနှင့ြ အင်းထဲသို့ လိုကသ်ှားသည်။ မနကမြှ ပြနလြာမည်။ ဒါကြောင့ြ မအေးမှင့ြ အခု ကြင်းထဲသို့ ကိုယတ်ိုငလြာခဲ့ရခွင်းဖြစ်သည်။

မအေးမှင့ြ ခေါင်းတွင် ပတ်၍ပေါင်းထားသော သဘကကြို အတနင်ယမ်၍ နဖူးမှစို့လာသော ခွှေးကို လကဖြဝါးဖြင့သ်ုတရြင်း ရပလြိုကသ်ည်။ ရှေ့ကို မွှောကြှည့လြိုကတ်ော့ ကိုသာစိန်၏တဲကို ခပပြပြလွေးမှငန်ရပြေီဖြစ်သည်။ အားတင်း၍ မအေးမှင့ြ ဆကလြွှောကလြာခဲ့လသည်ေ။

——————————————–

သာစိနလြှမ်းကြည့်လြိုကတ်ော့ ဟိုးခပဝြေးဝေးက လွှောကလြာနသညေမြှာ မအေးမှင့ဖြစ်ကြောင်း ခန့မြှန်းမိလိုကသ်ည်။ မှငလြိုကသ်ညန်ှင့ြ ဒီလိုခန့မြှန်းသိရှိလိုကရြခွင်းကလည်း မအေးမှင့ကြ တခွားသူတွနေဲ့ မတူ..။ ကိုယလြုံးကိုယပြေါကကြ ထူးထူးခွားခွား အခွိုးကလွှပသည်။ တဈရှာလုံးက ယောကြွားတွေ မအေးမှင့ကြိုတွေ့လွှင် လီးမတောငသ်ူ မရှိသလောကြ ဖြစ်သည်။

တွေးရင်းကပင် သာစိန် စိတတ်ှထလောသည်။ သာစိနဆြိုတာကလည်း အသကြ ၄၀ အရှယ် သနတ်ုန်းမှနတ်ုန်း ဖြစ်ကာ မိန်းမကိဈစလည်း ဝါသနာကထုံသေး၏။ အခုမယားကြီးဆုံး၍ နောကတ်ဈယောကယ်ူထားသညမြှာ လပိုင်းမွှသာ ရြှိသေးသည်။ သာစိန့မြိန်းမ ခငရြှှကေ မအေးမှင့န်ှင့ြ အသကခြငွြး မတိမ်းမယိမ်း..။ ပြီးတော့ မအေးမှင့ြ၏ ဖြားအဖကေကြ ညီအဈမဝမ်းကြဲလည်း တောသ်ေး၏။

အခွိနကြ နထွကေလြာတာ နကြှတေရြုံသာရှိသေးသည်။ သာစိနကြ မအေးမှင့မြှန်း သိလိုကထြဲက အရီးလေးခိုင်းလိုကသ်ဖြင့ြ သူ့ထံလာနခွင်ေး ဖြစ်သညကြို အတတသ်ိပြီးဖြစ်သည်။

သာစိနအြတွေးတဈမွိုးရကာ နှားစာစဉြးနရင်ေးမှ တဲထဲသို့ ဝငခြဲ့လိုကသ်ည်။ တဲထဲတွငတ်ော့ မိန်းမဖြစ်သူ ခငရြှှကေ ပကလြကလြေး အိပပြွောန်သေေးသည်။ မနကမြိုးလင်းခါနီး လင်းဆှဲ ဆှဲထားသဖြင့ြ ခငရြှှတဈေယောကြ မောမောဖြင့ြ အိပပြွောန်ခွင်ေး ဖြစ်သည်။

ခငရြှှေ၏ ရငရြှားထားသော ထဘီက ရငဘြတပြေါကြနေ ပြလွေော့ကာ ဗိုကပြေါသ်ို့ရောကန်သည်ေ။ ယောကြွားကြီးလကသ်ီးဆုပန်ီးနီးလောကရြှိသော နို့ကြီးနှစ်လုံးက လုံးတဈပြောငတ်င်း၍ ထွကပြေါန်သည်ေ။ သာစိန် စို့ပါကိုငပြါများသဖြင့ြ နို့သီးကလေးတွကေ နီညိုရောင် သန်းနခွပြေေီ..။

သာစိနကြ သူ့ကိုယပြေါတ်ှင် ဝတထြားသော စဈအင်ျကြီအဟောင်းကြီးကို ခွှတလြိုကသ်ည်။ ပြီးတော့ သူ့ခါးမှ ပုဆိုးကိုလည်း ခွှတခြလွိုကသ်ည်။ သာစိန် ကိုယလြုံးတီး ဖြစ်သှားသည်။ သူ ငုံ့ကြည့်လြိုကတ်ော့ ဖြားဖကတ်ောြ လီးကြီးက အကြောတောင် မာကြောနပြေီ..။

သာစိန် တဲအပြငသ်ို့ ခေါင်းပြူ၍ကြည့်လြိုကသ်ည်။ သူတို့တဲထံသို့ ဦးတည်၍လွှောကလြာနသေော မအေးမှင့ကြို လူလုံးကြဲကြဲပြားပြား မှငန်ရပြေီ..။ ခဏကြာလွှင် တဲသို့ မအေးမှင့ြ ရောကလြာတော့မည်။

သာစိန် သူ့မိန်းမ ခငရြှှေ့ဘေးသို့ ဒူးထောကြ၍ထိုငခြလွိုကပြှီး ခငရြှှေ၏ကိုယလြုံးကို အသာဖကြ၍ မလိုကသ်ည်။ အိပပြွောန်သေော ခငရြှှေ နိုးသှားသည်။

“ ဟင်…….ကိုသာစိန် ..ဘာလုပအြုံးမလို့တုံး….”

“ ဒီမှာလဟော.. ငါ မနနေိုငတ်ော့လို့ တဈခါလောကြ လုပအြုံးမလားလို့…”

ခငရြှှေ၏ကိုယပြေါမြှ ပြလွေော့နသေော ထဘီကို ဆှဲခွှတန်ရင်ေးက တောငမြတန်သေော သူ့လီးကြီးကို ငေါကခြနဲ ငေါကခြနဲ ကော့၍ပြလိုကသ်ည်။

သာစိနကြ ကာမအရသာ ခံစားခဲ့တာနှစ် ၂၀ ကြောလြောကရြှိပြီဖြစ်သည်။ မခငရြှှကေ ဒီအရသာကို ခံစားဖူးတာ လပိုင်းမွှသာ ရှိသေးသည်။ ပြီးတော့ အနီးကပတ်ှေ့လိုကရြသည့ြ လီးကြီးကလည်း ထိပဖြူးကြီး ပြောင်းတင်း၍ ငေါကင်ေါကတ်ောင် ထနတေော့ ခငရြှှတဈေယောကြ ….

“ ရှငကြလဲ….”

ဆိုသော စကားလေးကိုသာ မပြင့တ်ပြင့ပြှောလွှကြ သာစိန်၏ လီးကြီးကိုသာ ပြောငလြကသ်ော မကြဝြန်းအစုံဖြင့ြ စိုကကြှည့လြွှကြ အသာငှိမန်လေိုကလြသည်ေ။ ခဏအတွင်း မခငရြှှတဈေယောကြ ကိုယလြုံးတီး ဖြစ်သှားရလသည်ေ။

“ ခငရြှှေ…. ဖငဗြူးတောင်း ထောငပြေးဟာ…”

“ တောကြလဲ….”

ဒါပဲပြောပြီး မခငရြှှေ လူးလဲထကာ ဖငဗြူးတောင်း ထောငပြေးသည်။ ခန်ဓာကိုယအြရှေ့ပိုင်းက ပြားပြားဝပကြာ အောကပျိုင်းက ဒူးထောကြ၍ ဖငကြှီးကို ထောငထြားသဖြင့ြ မော့တကန်သေော ဖငကြှီး လုံးတဈကောကထြှကကြာ မကမြောစရာကြီး ဖြစ်နသည်ေ။

“ ဘာကြည့်န်တောလဲ…လုပမြှာ လုပလြေ…”

ဒီတော့မှ ခငရြှှေ၏ ဖငကြှီးကို ကြည့်ရြင်း မအေးမှင့ြ၏ ဖငကြှီးဟု မှငယ်ောငကြာ စိုကကြှည့န်မေိသော သာစိနကြ သူမ၏ နောကဖြကသ်ို့ တိုးကပလြိုကသ်ည်။

ခငရြှှလည်ေး စိတထြနပြေီ ထင်၏။ နောကဖြကသ်ို့ စူထွကန်သေော စောကဖြုတန်ှုတခြမ်းသားကြီးများက ပြောငတ်င်းခုံးတကြ၍နသည်ေ။ တဈပငစြနှစ်ပငစြ စောကမြှှေးမဲမဲလေးတွကလေည်း နောကဖြကသ်ို့ တစွန်းတစ ထွကန်လသေည်ေ။

လီးခေါင်းကြီးကို တေ့၍ ခငရြှှေ၏ခါးကို လကန်ှဈဖကဖြှင့ြ ဆှဲယူကာ လိုးသှင်းလိုကသ်ည်။

“ ဗွှတ်….ဗွဈ……အင့ျ……..”

“ အ…..အ….တအားဘဲ……”

ခငရြှှတဈေယောကြ သာစိန့လြီးကြီးကို စိုကကြှည့ပြှီးကထဲက စိတတ်ှကြှနေပေုံရသည်။ စောကခြေါင်းထဲတွင် အရညတ်ှေ စိုစိ၍နပြေီ။ သာစိနကြ လီးကိုခပဖြှေးဖြေးသှင်းလိုကတ်ာဆိုပမယေ့ြ လီးဝငဖြူးသညမြှာ လပိုင်းမွှသာရှိသေးသော မခငရြှှေ၏ စောကဖြုတကြ ကဉွြးကြပလြှန်းလှပြီး သာစိန့လြီးကလည်း နဲနဲနောနောကြီး မဟုတတ်ော့ မခငရြှှေ အတောလြေး ခံလိုကရြသည်။

လအနေသ်ံလေးနှင့ြ အတူ တအားပဲဟု မှညတ်မ်းရင်း ဖငန်ှဈလုံးကို တောင့ခြံကာ ငှိမန်လေိုကသ်ည်။ ခငရြှှေ ဖြေးဖြေးလုပပြါဆိုသော စကားကို မပြော။

“ ဗွဈ…ဖြတ်…….ပြှတ်……..”

“ အ…အီး…….အင့ျ……….”

နုညကစြိုစွတလြှသော စောကခြေါင်းနှေးနှေးကြီး၏ အတွေ့က မာနဟြုနပြှင်း၍ အကြောကြီးတွေ ဖောင်းထနသေော လီးကြီးကို လှှမ်းခွုံရဈသိုင်း ထိတွေ့လာတော့ သာစိနလြည်း မခငရြှှကေို မညှာတော့ပါ။

ဆောင့ခြကြတ်ှကေ ပြင်းထနလြာပြီး တဈခကြဆြောင့လြိုကတ်ိုင်း ခငရြှှေ၏ နှုတခြမ်းနှစ်လှှာဟ၍ ပါးစပကြလေးပြင့ပြှင့သ်ှားနရလေသည်ေ။

——————————————–

မအေးမှင့ြ သာစိနတ်ို့တဲနားရောကတ်ော့ လှမ်းခေါြ၍ အသံပြုမညဟြု ကြံလိုကသ်ေးသည်။ ဒါပမယေ့ြ လာရသည့ခြရီးက မနီးလတေော့ မအေးမှင့ြ မောချင်န်သည်ေ။ ပြီးတော့ တဲဆီမှလည်း လှုပရြှားသံတခွို့က ခပသ်ဲ့သဲ့ ကြားနရသေည်။

သာစိန်၏တဲရှိရာ ကုန်းကာဘေးဖကမြှ လှည့ပြတဝြငရြသည်။ တဲရှေ့ကိုပတ်၍လွှောကလြာသော မအေးမှင့တ်ဲဝအရောကတ်ှင် လှမ်းနသေော ခွထေောကကြ ဗှုန်းခနဲ ရပ်၍သှားသည်။

“ ဟာ……..”

မအေးမှင့ြ ခကြခြငွြးထိုငခြလွိုကပြှီး တဲရှေ့ရှိ နှားစားကငွြးကြီးဘေးသို့ ပြေးကပလြိုကရြသည်။ မှငကြှင်းက ရှင်းနသည်ေ။ လယတ်ဲဆိုတာက အထဲတွင် အခန်းတွဘောတွေ ကာထားတာမဟုတ်။ မအေးမှင့ြ ပထမဆုံး မကြတ်ောငခြပရြန် မေ့သှားသည်။

ပြီးမှ မကြတ်ောငကြို ပုတခြတပြုတခြတလြုပရြင်း ကြည့်သ်ည်။ ကြည့်ရြင်း မအေးမှင့ြ၏မကြလြုံးအစုံက တောကပ်၍လာသည်။ လညခြွောင်းထဲက အလိုလို ချောကသ်ှေ့၍လာသည်။

“ အင်း….ဟင်း….ကို သာစိန် ရယ်…အင်း…ကြှတ် ကြှတ်… ဖြတ်..ပလှတ်…အ…အ….ကြှတ်..ကြှတ်…အင်း..ဟင်း…….”

ထွကပြေါလြာသော မခငရြှှေ၏ ညည်းသံသဲ့သဲ့က မအေးမှင့ြ၏ရငထြဲ နင့ခြနဲနင့ခြနဲ ဖြစ်သှားကာ အသကရြှူသံတွေ ပြင်းလာသည်။

မခငရြှှေ၏နောကကြနေ ဆောင့ဆြောင့ထြည့န်သေော လီးကြီးက အရညတ်ှစေိုရှှဲနပြေီး ဒေါမာနထြနသညေမြှာ မအေးမှင့အြတွကြ ချောကခြှားစရာ ကောင်းနသည်ေ။ ညည်းသံသဲ့သဲ့လေးဖြင့ြ မသံပေးရင်း နောကပြှန်၍ကော့ဆောင့ပြေးနသေော မခငရြှှေ၏ ဖငကြှီးက မအေးမှင့အြဖို့ အားကစွရာ..။ မကြန်ှာလေးရှုံ့မဲ့၍ မခွိမဆန့လြေး ဖြစ်ကာ ကောင်းချင်တ်ိုင်း ကောင်းနသေော မခငရြှှေ၏ မကြန်ှာလေးက ဆောင့ကြှောင့ထြိုငန်သေော မအေးမှင့ြ၏ ဒူးနှစ်လုံးကို တဆတဆြတရြိုကလြာစသည်ေ။

တစိမ်းတွေ မဟုတ်၊ မခငရြှှကေ မအေးမှင့န်ှင့ဆြိုလွှင် ညီအဈမနှစ်ဝမ်းကြဲလောကြ တောစြပသ်ည်။ သညလြို သှေးသားတောစြပမြှုက မအေးမှင့ြ၏ ခံစားခကြတ်ို့ကို ပို၍ နကရြှိုင်းစွာ ထနစြသည်ေ။

“ ဖြတ်…ပလှတ်…..အင်း…….ခငရြှှေ..ငါ ထွကတ်ော့မယ်… ဖြတ်..ဗှဈ….အင်း…..”

“ အင်း….ကြ…ကမွ လဲ ထွကတ်ော့မယ်… နာနာလုပ်…လုပ်…….အမလေး….”

ခေါင်းထောငကြှည့လြိုကမြသော မအေးမှင့ြ တဈကိုယလြုံး နတပြူးသလို တုနလြာသည်။ ခဏအတွင်းမှာပင် အမလေးချင်ြးဆကကြာဆကကြာ တရင်း ဖငကြှီးရမ်းခါကာ ရှေ့သို့ ဟတထြိုးကသွှားသော မခငရြှှေ၏ ခါးပေါသ်ို့ တအားဖကရြင်း မကြန်ှာကြီးရှုံ့မဲ့သှားသော ကိုသာစိနမြှာလည်း မှောကရြကသ်ား ပါသှားတော့သည်။

မအေးမှင့ြ တဈကိုယလြုံး တုနန်သညေမြှာ တောတ်ောန်ှင့ြ ငှိမမြသှား။ အသကမြှနမြှနရြှူရင်း ခဏကြာ ငှိမန်ပြေီးမှ မအေးမှင့လြှမ်းကြည့်လြိုကတ်ော့ ကိုသာစိနန်ှင့ြ မခငရြှှတေို့ အဝတအြစားတွေ ဝတန်ခွပြေေီ..။ အားယူ၍ မအေးမှင့ြ အသာလေးထလိုကသ်ည်။ သူမတဈကိုယလြုံး နုံးခွိနသည်ေ။

“ ဟော…အေးမှင့ပြါလား… လာလဟော….”

သူမ ဘာပြောရမှန်း မသိခင် တဲရှေ့သို့ လှမ်းကြည့်လြိုကသ်ော ကိုသာစိနကြ စ၍ နှုတဆြကလြိုကသ်ည်။

“ ဟို…….အရီးလေးက ညနကေို စပါးခွငစြရာ ရှိလို့ ဦးလေးသာစိနကြို ခေါခြိုင်းလိုကလြို့…”

“ အောျ…..အေး…အေး…လာခဲ့မယ်…”

မအေးမှင့ြ ပြောလည်းပြော တဲရှေ့တွင် ခွတွေဲလောင်းခွ၍ ဝငထြိုငသ်ည်။

“ အေးမွင့ျ…. ဖိုးအေးမိန်းမ မှေးပြီလား….”

“ မမှေးသေးဘူး..အဈမ…ဒီတဈရကန်ှဈရကတ်ော့ မှေးလိမ့မြယလြို့ အရီးလေး ပြောတာပဲ…”

ထဘီရငရြှားဖြင့ြ မခငရြှှအမေေးကို မအေးမှင့ကြ နောကသ်ို့လှည့မြကြည့်ဘြဲ ဖြသည်ေ။ မအေးမှင့ြ အသံကို မနည်းထိန်း၍ ပြောနရသေည်။

“ ခငရြှှေ….အရီးလေးအတွကြ..ကနစြှန်းရှကြ ဆင်းခူးဟာ..များများခူး…နင့အြမအေိမအြတွကပြါ ထည့ပြေးလိုကရြအောင်…”

“ အင်း…ဟုတတ်ယ်… လူကြုံမွှောန်တောနဲ့ နငရြောကလြာတာ အတောပြဲ…”

တဲနှင့ြ ဝါးနှစ်ရိုကလြောကအြကြာတွငရြှိသော ကနစြှန်းခင်းသို့ မခငရြှှေ ထွကသ်ှားသည်။ ကိုသာစိနကြ နောကမြှလိုကသ်ှားသည်။ တဲဘေးအရောကြ ကိုသာစိနကြ ရပ်၍ကနွန်ခေဲ့ပြီး မခငရြှှေ ကနစြှန်းခင်းထဲ ဆင်းတော့မှ သူက တဲရှေ့သို့ ပြန်၍ဝငခြဲ့သည်။

ထိုအခိုကြ သူမကိုယသ်ူမ မလုံသော မအေးမှင့ကြ မတတ်တရြပ်၍ ထဘီလှည့ဝြတန်သည်ေ။ ဝတလြာသည့ထြဘီက အဝါခံ ပြင့ရြိုကလြေး..။ ထဘီတွင် အရညတ်ှကေ စိုရှှဲ၍ ကြကန်သညေကြ တဈထွာပတလြညမြက..။ သာစိနကြ မအေးမှင့ြ၏အနားသို့ လူချင်ြးတိုးထိမတတ် ကပရြပလြိုကရြင်း …

“ ဟ…အေးမှင့ြ…နင့ထြဘီမှာ ဘာတွလေဲ……”

“ အို….မသိပါဘူး….”

အသံက တုနန်သည်ေ။ ပြနလြည်းပြော ထဘီကိုလည်း ကမန်းကတန်း ဝတကြာ ကြပပြစွပြေါသ်ို့ ခွတွေဲလောင်းခွ၍ ပြနထြိုငလြိုကသ်ည်။ ကိုသာစိနကြို မကြည့်ရြဲ…၊ မကြလြှှာခထွားသည်။

ကိုသာစိနန်ှင့ကြ လကတ်ဈကမ်းပင် မကြာ..။ မအေးမှင့အြား ကိုသာစိနကြ အနီးကပတ်စိမ့စြိမ့ြ ကြည့်န်ေ၏။ မအေးမှင့ြ ရငတ်ှေ တဒိန်းဒိန်း ခုနလြာနသည်ေ။ အတောလြှတာပဲ…ဟူသော အတွေးဖြင့ြ ကိုသာစိနတ်ဈယောကြ စောစောကမှ သူ့မိန်းမကို လိုးပြီးထားသော လီးက ပြန်၍တောငထြလာသည်။

“ နင်..စောစောက ငါနဲ့ နင့အြဈမ ခငရြှှတေို့ကို ကြည့်န်တော မဟုတလြား…”

မအေးမှင့ြ အသားတွေ ဆတဆြတတ်ုနလြာပြီး အသကရြှူကြပလြာသလို ခံစားလာရသည်။ ကိုသာစိန်၏အမေးကို မအေးမှင့ြ ဘာမှပြနမြဖြမေိ..။ ဒီနရောမှ ထ၍ထွကသ်ှားရင် ကောင်းမလားဟူသော အတွေးမဆုံးမှီမှာပင် ကိုသာစိန်၏ လကန်ှဈဖကကြ သူမ၏ ပခုံးနှစ်ဖကပြေါြ ရောကလြာသည်။

“ ဟင်…….ရှင်…ရှင်…..အို………..”

ဒီစကားနှစ်လုံးပင် မဆုံးလိုကြ..။ ကိုသာစိနကြ မအေးမှင့အြားငုံ့၍ ပါးဖြေးဖြေးမို့မို့လေးနှစ်ဖကကြို အငမ်းမရ နမ်းပစ်လိုကသ်ည်။ မအေးမှင့ြ ကြကသ်ီးမှှေးညှင်းတွေ ထ၍ တဈကိုယလြုံး ဖိန်းရှိန်းသှားသည်။

ကိုသာစိနကြ သူ့လကန်ှဈဖကကြို ရုတသ်ိမ်း၍ မသှား..။ တိုး၍ဖကကြာ မအေးမှင့ကြို နောကသ်ို့ဖိ၍ ခသွည်။

“ လှှတ်….လှှတန်ောြ…. အမခငရြှှကေို အောခြေါလြိုကမြှာ…..”

“ အေးမှင့ြ…နင် ခံချင်လြို့ အရတွေေ ဘဲထွကန်ပြေီပဲ ဟာ….”

“ အို…မရ……မရဘူး…အခုလှှတ်……..”

မိန်းမကမွြးကြခေဲ့သော ကိုသာစိနကြ မအေးမှင့ြ၏ အသံ မာနမြရှိတော့ကြောင်း သိလိုကသ်ည်။ သူမ၏ ကိုယလြုံးကိုလည်း လှုပသ်ညဆြိုရုံမွှသာ လှုပ်၍ရုန်းနေ၏။ ပြီးတော့ သူမ မောနသည်ေ။

“ ခဏလေးပဲဟာ… ဘယသ်ူသိတာမှတလြို့… လုပပြါဟာ…နောြ…..”

“ အို…..ဟင့အြင်း….အို…..အိုး…..”

မအေးမှင့ြ၏ ကြောပြငကြ ကြမ်းပြငကြို ထိမိနပြေီ..။ သူမ၏ခွနှစ်ေချောင်းက တဲခါးပန်းတွင် တွဲလောင်း…။ ဘာနဲ့တူသလဲ ဆိုရင် မအေးမှင့ကြ ကြပပြစွပြေါတ်ှင် ကန့လြန့ဖြှတလြှဲနပြေီး ကြပပြစွစြောင်းတွင် ခွတွေဲလောင်းခထွားသည့ြ ပုံစံမွိုး ဖြစ်နသည်ေ။

ကိုသာစိနကြ ပြောရင်း ခပကြားကားဖြစ်နသေော သူမ၏ပေါငန်ှဈလုံးကြားခွဆုံသို့ ငုံ့၍ မကြန်ှာအပကြာ အိစကဖြောင်းမို့နသေော အပျိုကြီး မအေးမှင့ြ၏ စောကဖြုတကြှီးကို ထဘီပေါမြှပင် သူ့နှာခေါင်းကြီးဖြင့ြ ထိုး၍ ထိုး၍ ဖိနမ်းသည်။

မအေးမှင့ြ ကြုံးထရန် ကြိုးစားရင်း တံတောငန်ှဈဖကထြောကလြိုကသ်ည်။ ထိုအခွိနမြှာပင် ကိုသာစိန့လြကတ်ဈဖကကြ မအေးမှင့ြ၏ ပခုံးတဈဖကကြိုကိုင်၍ တွန်းဖိထောကထြားရင်း ကနွလြကတ်ဈဖကဖြှင့ြ သူ့ပုဆိုးကို ဆှဲ၍ခွှတခြလွိုကသ်ည်။ နဂိုက အင်ျကြီမဝတရြသေးသော ကိုသာစိန် ကိုယလြုံးတီး ဖြစ်သှားသည်။

“ ဟင်…..အင်း……”

ကိုသာစိန်၏ လီးဒဈပြဲကြီးက တငေါကင်ေါကြ တဆတဆြတဖြစ်နလသေည်ေ။ ဒါကြီးကိုပဲ မအေးမှင့ြ မှငသ်ကမြိ၍ စိုကကြှည့န်မေိသည်။

သူမ၏ ထဘီအား ကိုသာစိနကြ လကတ်ဈဖကဖြှင့ြ လှနတ်ငရြန် ကြိုးစားခိုကြ ခွနှစ်ေချောင်း လိမထြားသော မအေးမှင့ြ၏ မကြန်ှာကို လှမ်းကြည့်လြိုကတ်ော့မှ လီးကြီးကို စိုကစြိုကပြါအောငကြှည့န်သေော မအေးမှင့ကြ မကြန်ှာကို ရှကရြှံ့စွာဖြင့ြ တဈဖကသ်ို့လှှဲပစ်လိုကသ်ည်။

“ ရှင်….ရှငပြှောလို့ မရဘူးလား…ကမွ အောလြိုကမြှာနောြ……”

“ အေးမှင့ကြလည်းဟာ…အခု ဘယသ်ူမှမသိတဲ့ဥဈစာကို…နင် လူသိအောင် လုပအြုံးမလို့လား….”

ပြောလည်းပြော ကိုသာစိနကြ ရုန်းရင်းကနရြင်း ကြပပြစွစြောင်းတွင် ကြေးလကြလြေးတငန်သေော မအေးမှင့ြ၏ ခွထေောကတ်ဈဖကမြှ ထဘီနှင့လြှတန်သေော ခွသလေုံးသား ဖြေးဖြေးကြီးကို သူ့လီးတနကြှီးနှင့ြ ဘေးတိုကြ ပြတထြိုးသပလြိုကသ်ည်။

မအေးမှင့ြ အောကန်ှုတခြမ်းလေးကို ကိုကြ၍ မကြရြညတ်ှေ စီးကလွာသည်။ တဈသကလြုံး ထိန်းသိမ်းလာသည့ြ သူမ၏ အပျိုစငဘြဝ အဆုံးသတရြတော့မည်။ ဒီအသကအြရှယအြထိ ရည်းစားပင် မထားဘူးခဲ့..။ တဈခုတော့ရှိသည်။ မှို့နယကြောငစြီရုံးသို့ စာရင်းပို့သည့ကြိဈစ၊ လစာထုတသ်ည့ကြိဈစ ၊ ရုံးကိဈစအဝဝဖြင့ြ ရောကလြွှင် မှို့နယရြုံးမှ စာရေးကြီး တဈယောကကြ သူမကို လဈလွှငလြဈသလို ဖကဖြကန်မ်းတတသ်ည်။ တဈကိုယလြုံး ကိုငခြငွရြာ ကိုငတ်တသ်ည်။

အစတော့ ကြေးရှာကောငစြီ စာရေး မအေးမှင့ြ စိတဆြိုးသောလြည်း ဒီစာရေးကြီးက လူကြီးတွအေားလုံးကို ပိုငသ်ည်။ သူမကို ဟိုအဝေးကြီး ပငလြယဝြက ရှာတွသေို့ ပြောင်းပစ်လိုကလြွှင် အခကြ..။ ပြီးတော့ လကဆြောငတ်ှလည်ေး ပေးတတသ်ည်။ ဒါကြောင့ြ မအေးမှင့ြ ငှိမန်ခေဲ့ရသည်။

ကြာလာတော့ သာယာမိတာလည်း ပါတာပေါ့..။ ဒါပမယေ့ြ ပေါငန်ှဈလုံးကြားထဲက ပစ်စည်းကိုတော့ သူမထိန်းသိမ်းနိုငခြဲ့သည်။ ခုတော့……

သူမ၏ ပေါငန်ှဈလုံးပေါကြ ထဘီက ခါးထိလနတ်ကသ်ှားပြီ..။ သူမတဈကိုယလြုံးလည်း အားအငတ်ှကေ မရှိတော့ပေ။

“ ဟာ…..လှလိုကတ်ဲ့ဟာကြီး….”

“ အိုး….အ…အင့ျ…ဟင့ျ ဟင့ျ….. ဟင့ျ…”

လကသ်ီးဆုပလြောကြ ခုံးထနသေော လကတ်ဈဝါးစာ မကသော စောကဖြုတကြှီးက အမှှေးပါးပါးလေးတွေ တွန့လြိမကြောကကြှေးလကြြ ထွကပြေါလြာသည်။ စိတမြထိန်းနိုငတ်ော့သော ကိုသာစိနကြ ငုံ့၍ သူ့နှာခေါင်းကြီးဖြင့ြ နမ်းပစ်လိုကပြှနသ်ည်။

သာစိန့န်ှာခေါင်းထိပကြ မအေးမှင့ြ စောကစြေ့ကို မိမိရရ ပြတ်၍ထိမိသှားသည်။ သာစိန် အံ့သှသှားသည်။ နဲနဲနောနော စောကစြေ့မဟုတ်..။ ဇီးကင်းလောကပြင် ရှိမည် ။ ပြူးထွကြ တောငတ်ကန်သည်ေ။

မအေးမှင့ကြတော့ ခါးလေးကော့ကာ ဆတခြနဲတုနသ်ှားပြီး တဟင့ဟြင့ဖြှင့ြ ကြိတ်၍ငိုပါတော့သည်။ သူမ၏ ပေါငန်ှဈလုံးကို ဆှဲကား၍ ပေါငန်ှဈလုံးကြားသို့ ဝငရြပလြိုကတ်ော့ လီးထိပန်ှင့ြ စောကပြတကြှီးက ခွိနစြရာမလို တည့တ်ည့မြတမြတ် အံကိုကလြကြြ လီးထိပကြို စောကပြတဝြသို့တေ့၍ အသာလေး ဖိသှင်းလိုကသ်ည်။

“ အင့ျ…..အ……အဟင့ျ…”

မအေးမှင့ြ တွန့ခြနဲ ဖြစ်သှားရသည်။ လီးထိပကြှီး တဈဝကလြောကအြဝင် လကမြထိပဖြှင့ြ စောကစြေ့ကြီးကို ဖြဖြလေးပြတပြေးရင်း လီးကြီးကို ထပ်၍ဖိထိုးသှင်းသည်။

“ ဗွဈ…….အ………ကြှတ်….ကြှတ်…….”

စောကဖြုတကြှီးက ခုံးခနဲ ကော့တကလြာပြီး စောကရြညလြေးများ စီးခနဲ လီးထိပကြှီးဘေးမှ တိုး၍ထွကကြလွာသည်။ မအေးမှင့ြ အငို ရပသ်ှားပြီ..။ အသကရြှူသံတွေ တဟင်းဟင်းဖြစ်ကာ ရောကယ်ကထြနပြေီး ဘေးတွငခြထွားသော လကဖြဝါးလေးများက ဆုတခြညွဖြှန့ခြညွြ ဖြစ်နသည်ေ။

စောကရြညတ်ှကေ မှငမြကောင်းအောင် ထွကလြာသည်။ အခွိနသ်ိပမြရှိတော့ကြောင်း သာစိန် သတိရလိုကသ်ည်။ လီးကို ခပဆြတဆြတလြေး ဆောင့ြ၍ဖိသှင်းလိုကသ်ည်။

“ ဗွဈ….ဗွဈ…ဒုတ်….အား…အ…အု….အီး…”

တဈခါတည်းနှင့ြ လီးကို တဆုံးသှင်းခပြဈလိုကသ်ည်။ ခါးလေးအတောကြှီးကော့တကကြာ သတိလကလြှတ် အောတ်ော့မည့ြ မအေးမှင့ြ၏ပါးစပကြို လကဝြါးတဈဖကဖြှင့ြ လှမ်းပိတလြိုကရြသည်။

လီးက အိဖောင်းနသေော မအေးမှင့ြ၏ စောကဖြုတကြှီးထဲသို့ တဆုံးဝငန်ပြေီဖြစ်သည်။ မအေးမှင့ြ၏ ဖငကြှီးတွကေ ဘယစြောင်းညာလှိမ့ဖြှင့ြ ကော့ကော့တကန်သည်ေ။

လီးမဝငဖြူးသေးသည့ြ စောကဖြုတမြို့ လီးကို လကဖြှင့ဖြမ်းဆုတထြားသလို ကြပည်ှပတ်င်းပြည့ြ၍နသည်ေ။

စောကဖြုတထြဲသို့ အဆုံးဝငန်သေော လီးကြီးမှာ သံချောင်းကြီးတဈချောင်းထိုးထည့ထြားသလို ခိုးလိုးခုလုကြီးဖြစ်လကြြ မအေးမှင့မြှာလည်း လညခြွောင်းထဲသို့ပင် ပျို့တကခြငွန်သည်ေ။

ပြီးတော့ သူမ၏စောကဖြုတထြဲက တဈစုံတဈခုသော ခံစားခကြတ်ဈခုကို ပြင်းပြစွာ လိုလား၍ နသည်ေ။ ထို့ကြောင့ြ အားမလိုအားမရနှင့ြ သူမ၏စအိုကို ရှုံ့ရှုံ့သှင်းလိုကမြိလတေိုင်း စောကခြေါင်းထဲမှ အသားမွှငမြွားက လီးကြီးကို အထဲသို့ဆှဲ၍ ဆှဲ၍ သှင်းသလိုဖြစ်နသည်ေ။

ရှကရြမှန်း မအေးမှင့ြ သတိမရတော့..။ တအင်းအင်းဖြင့ြ မကြလြုံးစုံမှိတ် ညည်းတွားရင်း စအိုလေးကို ရှုံ့ရှုံ့သှင်းကာ စောကဖြုတကြို ကော့၍ ကော့၍ မော့တငပြေးနမေိတော့သည်။

မိန်းမဆို ဘာမထီတဲ့ သာစိနတ်ဈယောကြ သူ့တူမလောကသ်ာရှိသော မအေးမှင့န်ဲ့ကမွှ မေးကြောကြီးတွေ ထောငလြာပြီး ဒူးတုနလြာသည်။ ကောင်းလိုကတ်ာလည်း မပြောနဲ့တော့..။ လင်းဆှဲလည်း မဆှဲထားဘူး၊ စောစောကလည်း မခငရြှှကေို လိုးမထားခဲ့ဘူးဆိုလွှင် သာစိန် လီးသှင်းရုံနှင့ြ လူပျိုလေးတဈယောကလြို ပြီးသှားလောကန်ပြေီ..။

လီးတဆုံးသှင်းထားပြီး မအေးမှင့ြ၏ အခွအနေကေို အကဲခတလြိုကပြှီး သိပပြှီးနာကငွန်ပေုံမရသဖြင့ြ ဆကလြိုးရန် စဉြးစားလိုကသ်ည်။

မအေးမှင့ကြ အသကြ ၃၀ နားနီးနပြေီဆိုတော့ ခံနိုငရြတေော့ တောတ်ောလြေး ရှိနပေါပြီ..။

စောကဖြုတထြဲမှ လီးကို ဖြည်းဖြည်းချင်ြးဆှဲထုတသ်ည်။ စောကခြေါင်းထဲမှ အသားလေးတွကေ လီးကို အပြငသ်ို့ အထုတမြခံချင်ြ။ အတင်းဆှဲညှဈထားကြသည်။ ထို့အတူ မအေးမှင့ြ၏ လကတ်ဈဖကကြလည်း ကိုသာစိန်၏ လကမြောင်းတဈဖကကြို လှမ်း၍ ဖမ်းဆုတထြားသည်။

ဖြေးဖြေးချင်ြးလီးကို ဆှဲအထုတ် မေးဖြားလေး မော့တကလြာသော မအေးမှင့ြ၏ ပါးစပလြေးမှာ တဖြေးဖြေးချင်ြး ဟ၍ ဟ၍လာသည်။

“ ဖြတ်…ပလှတ်…ဗွဈ…..ဒုတ်……ပလှတ်….ဒုတ်….ဗွဈ…ဗွဈ…….ဒုတ်…….”

“အ…အင်း…..အ…အကို…အား…..အား…..အီး….အိုး…….ရှီး….အင့ျ..”

သာစိန် လေးငါးခကြမြွှပင် ဆောင့လြိုကရြသေးသည်။ မအေးမှင့ြ၏ ဖငကြှီးကော့တကလြာကာ သူမ၏ခေါင်းလေး သှကသ်ှကခြါသှားအောင် ဘယည်ာရမ်းခါသှားသည်။

စီးခနဲ စီးခနဲ လီးနှင့ြ စောကပြတန်ှုတခြမ်းသားကြားမှ ထွကလြာသည့ြ အရညတ်ှမှောလည်း တပုံတပငကြှီး ဖြစ်သည်။ ကောင်းမလေး ပြီးသှားသည်..။ သူလည်း ပြီးချင်န်ပြေီ..။ သာစိန် ခပသ်ှကသ်ှကလြေး လိုးသည်။ မအေးမှင့ြ အောကန်ှုတခြမ်းလေးကို ကိုကြ၍ မာနတ်င်းခံသည်။ ခဏအတွင်း စောကခြေါင်းထဲမှ ညှဈဆှဲအားကြောင့ြ ပြီးချင်သ်လိုဖြစ်လာကာ လီးကြီး ဆိမ့တ်ကလြာသည်။

ပြဲသိမ်းဆောင့ခြကြမြွားကို ခပသ်ှကသ်ှကကြှီး ဆောင့လြိုးပစ်လိုကသ်ည်။

“ ကိုသာစိန်……ကိုသာစိန်….”

မခငရြှှေ၏ အသံ…၊ ပြီးလုပြီးခင် ဖြစ်နသေော လီးကြီး ကြောကအြားလန့အြားဖြင့ြ ဗှုံးခနဲ သာစိန် ဆှဲထုတလြိုကသ်ည်။

“ ပလှတ်….ပြှတ်…”

“ အ…..အ………အီး…..”

အပြငရြောကမြှ ပြီးသှားသည်။ သာစိနကြ သူ့လီးကို လကတ်ဈဖကဖြှင့ြ ဆုတလြိုကသ်ည်။ လီးထိပကြ သုတရြညတ်ဈစကကြ ပြှတခြနဲ ထွကကြာ မအေးမှင့ြ ဆီးစပသ်ို့ ကသွည်။

“ ဟင်…..အို…..”

မအေးမှင့ြ ကြုံးထ၍ ကြပပြစွအြောကြ မှကြေီးပေါမြှနေ၍ သူမ၏ ပေါငန်ှဈလုံးကြားတွင် မတတ်တရြပထြားသော ကိုသာစိန်၏ခါးကို လကန်ှဈဖကဖြှင့ြ ဖကကြာ သူမ၏ခေါင်းက သာစိန်၏ရငဘြတသ်ို့တိုကကြာ လီးကြီးကို ကြည့်သ်ည်။ သာစိန်၏ လကတ်ဈဖကကြ မအေးမှင့ြ၏ကြောကို သိုင်းဖကလြိုကသ်ည်။ တဈစကျကန့အြတိုင်းအတာအတွင်းသာ ရုတခြညွြး ဖကတ်ှယလြိုကမြိကြခွင်း ဖြစ်သည်။

“ အ….အ……..အီး…..”

သာစိန်၏ ခါးကြီး ကော့ခနဲ ကော့ခနဲဖြစ်ကာ လကဖြှင့ဆြုတထြားသော လီးကြီးက သုတရြညတ်ို့ ပြှတခြနဲ ပြှတခြနဲ ပန်းထွကလြာကြတော့သည်။

“ ကိုသာစိန်…ကိုသာစိန်…..လာပါအုံး…ဒီမှာ ကနဂုတကြှီးလား မသိဘူး…တော့…”

မခငရြှှေ၏ အသံအဆုံး မအေးမှင့ြ၏ပါးကို ရှှတခြနဲနအေောင် နမ်းပြီး ခွဖြေားတွင် ကြင်းလုံးကြှတကြနွသေော ပုဆိုးကို ကောကစြှတ်၍ တဲဝတွငထြောငထြားသော ဆောငဓြါးကို ယူ၍ ကိုသာစိန် မခငရြှှရှေိရာ ကနစြှန်းခင်းသို့ ပြေးထွကသ်ှားပါတော့သည်။

( ကနဂုတဆြိုသညမြှာ မှှလေိုသတ်တဝါမွိုး ၊ ခေါင်းကြီးကြီးဖြစ်ပြီး မှှလေောကြ အဆိပမြပြင်းသောလြည်း အဆငမြသင့လြွှင် သတတေသ်ည်။ ပြီးတော့ သတ်၍စားမညဆြိုပါက ငါးရှဉ့ဟြင်းထကပျို၍ လေးလေးပငပြင် စားကောင်းလှပါသည်။ )

——————————————–

မအေးမှင့ြ ပြနပြှီး စဉစြားမိလိုကတ်ိုင်း ကြကသ်ီးလေးတွေ ထရင်း ထိုနရောလေးမှ ထွေးထွေးနှေးနှေးလေးဖြစ်ကာ တဈမွိုးလေး ခံစားရသည်။ လကဖြဝါးလေးဖြင့ြ ထဘီပေါမြှပင် ယောငယ်မ်း၍ စမ်းလိုကမြိသည်။ သူမ၏ ဆီးစပန်ရောလေး..။ တဈနေ့က ကိုသာစိန်၏ သုတရြညစြကလြေး ထိမှန် ကရွောကခြဲ့သည့ြ နရောလေး..။

ပြငပြအရပြေားပေါြ နရောမှာပင် ဤမွှလောကထြိတွေ့ခံစားနရလွှေင် စောကခြေါင်းအဆုံး သားအိမထြဲသာ ထိမှနခြဲ့လွှင် ဟူသော စိတကြူးဖြင့ြ မအေးမှင့ြ စဉြးစားတွေးတောမိရင်း ခံစားချင်န်မေိသည်။

စဉြးစားရင်း မအေးမှင့ြ၏ ခန်ဓာကိုယတ်ှင်းသို့ စိမ့ခြနဲ ခံစားမှုတဈခု ဝငရြောကလြာသည်။ စောကဖြုတန်ှုတခြမ်းသားလေးများ စဈခနဲ တင်းခနဲဖြစ်သလို ခံစားလိုကရြမိသည်။

သူမ၏စိတအြစဉတ်ှင် သူမအား မကမြကရြရ လိုးနသေော ကိုသာစိန်၏ခန်ဓာကိုယန်ှင့ြ ဟနပြန်..။ ပြီးတော့ အရညတ်ှစေိုရှှဲနသေော လီးချောင်းကြီး..။ ထိုလီးကြီး ဆတခြနဲ ငေါကခြနဲဖြစ်ကာ တပြှတပြှှတ် ထွကလြာသော ဖြူဖြေးသည့သ်ုတရြညစြကမြွား…။ တဈခုချင်ြး ရုပရြှငအြနှေးပြကြကကြှည့န်ရသေလို ပြန်၍မှငယ်ောငလြာသည်။

မအေးမှင့ြ၏ နားရှကဖြွားလေးများ ပူပူထူထူလေး ဖြစ်၍လာသည်။ အမှငလြေးများကို ပြနတ်ှေးမိရင်း အဲဒီတုန်းက ခံစားခဲ့ရသည့ြ ခံစားခကြကြလည်း ရောငပြှနဟြပလြာသည်။

ကြမ်းပြငပြေါတ်ှငထြိုငန်သေော မအေးမှင့ြ နရောပြင်၍ထိုငလြိုကရြင်း ဟင်းခနဲ သကပြှင်းတဈခကြြ ခလွိုကရြာမှ ပေါငပြေါသ်ို့တငထြားသော မဂျဂဇင်းစာအုပကြို ဖြင့လြိုကကြာ ရှေ့နားမှ ဖယောင်းတိုငတ်ငထြားသော နို့ဆီခွကကြို အနားသို့ ဆှဲလိုကသ်ည်။

ဒီမှာတင် မအေးမှင့အြကြည့်ကြ ရှေ့နားတွင် ရှိသော ထောငထြားသည့ြ ဇာခွငထြောငအြတွင်းသို့ ရောကြ၍သှားသည်။ ဇာခွငထြောငပြါးပါးလေးအတွင်းတွငတ်ော့ နီတွတဆြိုတဲ့ကောငလြေးက ပကလြကလြေး အိပမြောကနွသည်ေ။ မအေးမှင့ြ နီတွတ်၏မကြန်ှာလေးကို စိုကြ၍ကြည့်န်မေိသည်။ အသကကြ ၁၆ ၊ ၁၇ နှစ်လောကြ ရှိပြီ..။ မကြန်ှာလေးက နုနယ်၍ ငယစြဉကြထဲက အလုပကြှမ်း လုပလြာရသညမြို့ ခန်ဓာကိုယကြတော့ တောင့တ်င်းသနမြာလှသည်။

လူမမယကြလေးထဲက နီတွတကြို အရီးလေးနှင့ြ မအေးမှင့ကြ ခိုင်းစရာရှိခိုင်း..၊ ကြှေးစရာရှိ ကြှေး ၊ ပေးစရာရှိ ပေးဖြင့ြ သူတို့လကပြေါတ်ှင် ကြီးပြင်းခဲ့ရသော နီတွတ် ဖြစ်သည်။

ကနေ့ည ဖိုးအေးမိန်းမ မကြန်ှာမှငမြညဖြစ်၍ အရီးလေးက ညသှားအိပရြသဖြင့ြ နီတွတကြို မအေးမှင့န်ှင့ြ အဖောြ လာအိပစြခွင်ေး ဖြစ်သည်။ အရငကြလည်း အရီးလေး ညအိပည်နသှေားလွှင် နီတွတကြ မအေးမှင့န်ှင့ြ အဖောလြာလုပန်ကဖြှေဈသည်။

နီတွတရြောကလြာကထဲက အရကန်ံ့ ရနသည်ေ။ ဒါက ရပရြှာဓလေ့စရိုကအြရ မဆန်းတော့..။ မိန်းမသားခညွြးနသေော အိမဖြစ်၍ နီတွတကြို အိမရြှေ့ခန်းတွငသ်ာ အိပရြာပြငပြေးခဲ့သည်။

၁၀ နာရီကြောမြှ အိပတ်တသ်ော မအေးမှင့ကြ ၉ နာရီခန့သ်ာရှိသေး၍ အိမရြှေ့ဧည့ခြန်း နီတွတ်၏အိပရြာအနီး၌ပင် ထိုင်၍ မဂျဂဇင်းဖတန်ခွင်ေးဖြစ်သည်။ အင်ျကြီခွှတဖြှင့ြ အိပပြွောန်သေော နီတွတ်၏ကိုယလြုံးက ထွားကြိုင်းသနမြာလှသညကြို အတိုင်းသားတွေ့နရသေည်။

မအေးမှင့ြ သူမ၏မကြလြုံးကို မဂျဂဇင်းစာအုပဆြီသို့ ပြနပျို့လိုကရြင်း စိတကြ ကိုသာစိန်၏ကိုယလြုံးနှင့ြ နီတွတ်၏ကိုယလြုံးတို့ကို ယှဉြ၍ စဉြးစားကြည့်န်မေိသည်။

နုပျိုခွင်းသာလှနသ်ူ နီတွတ်၏ခန်ဓာကိုယကြ ပို၍စွဲမကခြငွစြဖြယ် ဖြစ်နသည်ေ။ နီတွတထြံမှ လှန့လြူးသံကြားလိုကရြသည်။ မအေးမှင့ြ၏အကြည့်ကြ နီတွတထြံရောကြ၍ သှားပြနသ်ည်။ မအေးမှင့သ်ည် နီတွတ်၏ ခန်ဓာကိုယကြို မကမြောမိသလို ခံစားလိုကရြသည်။

ဒီလိုတွေးမိပြနတ်ော့ ရငထြဲမှာ ခံစားဖူးသော လှိုင်းငယလြေးများ လှုပခြတလြာရတော့သည်။ လကထြဲမှ မဂျဂဇင်းစာအုပကြို ဘေးသို့ခလွိုကပြှီး နီတွတကြို စူးစိုကစြှာ ကြည့်မြိသည်။ မိမိရှိရာဖကသ်ို့ လှည့ကြာ စောင်းအိပန်သေော နီတွတကြ အိပမြောကနွဆေဲပင်..။

ပြလွေော့နသေော သူ့ပုဆိုးက ဝမ်းဗိုကကြို ဖုံးမထားနိုင်…၊ ဆီးစပပြင် လကန်ှဈလုံးလောကြ ပေါန်သည်ေ။ မအေးမှင့ြ ပုဆိုးနဲ့လှတန်သေော နီတွတ်၏ဆီးစပကြို ငေးကြည့်န်မေိသည်။ ပြလွေော့နသေော ပုဆိုးကို အားမရချင်သ်လို ဖြစ်မိသည်။

သူမဘာသာ သတိမထားလိုကန်ိုငခြငမြှာပင် မအေးမှင့ြ ခွငထြောငဘြေးသို့ တိုး၍ထိုငလြိုကမြိရာက တုနယ်ငန်သေော လကဖြှင့ြ ခွငထြောငစြကို မ၍ဝငလြိုကသ်ည်။

ပြလွေော့နသေော နီတွတ်၏ပုဆိုးကို အသာအယာဖြည်၍ အောကဖြကသ်ို့ ခပဖြှည်းဖြည်း ဆှဲယူလွှောခကြှည့မြိသည်။

တထိတထြိတခြုနန်သေော ရငကြို တညင်ှိမအြောင် ကြိုးစားရင်း တံတွေးတဈခကြကြှိတ်၍ မှိုခလွိုကမြိသည်။ ထိုအခိုကြ လှုပသ်ှားသော နီတွတကြှောင့ြ ရငထြဲ ဒိတခြနဲဖြစ်သှားရပြီး စောင်းအိပန်ရောမှ ပကလြကလြှနလြိုကသ်ော နီတွတကြို ရငတ်လှပလြှပဖြှင့ြ ကြည့်မြိသည်။

လွှောကနွသေော ပုဆိုးအောကမြှ နီတွတ်၏ လီးက တဈဝကခြန့ြ ပေါလြာသည်။ မအေးမှင့သ်ည် မှငကြှင်းကို အားမရစွာ ကြည့်ရြင်း ပုဆိုးကို ဖြေးဖြေးအောကသ်ို့ ဆကြ၍ဆှဲလွှောခသွည်။ ဘှားခနဲပေါလြာသော ပစ်စည်းကြီးက အရှယန်ှင့မြမွှအောင် တုတ်၍ရှညန်ကော ပြော့ခွခွကြေေီးဖြစ်နသည်ေ။

ဒဈဖြားနီနီပေါတ်ှင် အရခွေံက တဈဝကခြန့ဖြုံးနသည်ေ။ ထို့ပြင် လုံးလုံးတဈတဈ ဂွေးဥနှစ်လုံးက အမှှေးနကလြေးတွေ ကြိုးတိုးကြဲတဲပေါကကြာစသာ ရှိသေးသည်။ မအေးမှင့ြ အသိတရားများ လှင့ပြယွပြွောကကြုနပြှီ..။ ဘာကိုမှ မသိတော့..။ နီတွတ်၏လီးကြီးကို လကဖြှင့အြသာအယာ ဆုပကြှည့မြိသည်။

ခပပြွော့ပြော့လီးက နင့န်င့န်ဲနဲလေး လကဆြုပထြဲပါလာသည်။ ပြီး ဖုံးနသေော အရပြေားကို လကည်ှိုးလကမြတို့ဖြင့ြ ဆှဲခလွိုကသ်ည်။ နီနီရဲရဲထိပဖြူးက ဒဈကားကားဖြင့ြ ထွကပြေါြ၍လာသည်။ လကထြဲတွင် ကိုငထြားလကြကြ နည်းနည်း မာလာသလို ခံစားသိရှိလိုကရြသည်။ အခုမှတော့ မထူးတော့ပြီ..။

နီတွတ်၏ပုဆိုးကို ကြင်းလုံးကြှတအြောင် ဆှဲခွှတပြဈလိုကသ်ည်။ နီတွတ် ကိုယလြုံးတီး ဖြစ်သှားသည်။ မအေးမှင့ြ စိုကကြှည့န်ပြေီးမှ သူမ၏ကိုယပြေါမြှ အင်ျကြီကို ခွှတ်၍ခွငထြောငအြပြငသ်ို့ လကလြှမ်းပြီး ထုတလြိုကသ်ည်။ ပြီးမှ ထမီကို ဖြညကြာ ရငဘြတထြိဆှဲတငလြိုကပြှီး နီတွတ်၏ဘေးတွင် အသာကပ်၍လှဲအိပခြလွိုကသ်ည်။

နီတွတ်၏လီးကို ဆုတခြညွန်ယခြညွပြှုကာ အရညပြှားကို ထကအြောကရြှေ့လွားပေးနမေိသည်။ လီးကြီးက လကထြဲတွငပြူနှေးနပြေီး ဆတခြနဲ ထောငထြလာသော အတွေ့ကို ကြညန်ူးခံစားမိသည်။ ရုတခြညွြး မာကြောလာသော လီးကြီးကို အားမလိုအားမရဖြင့ြ အားစိုကြ၍ဖြစ်ညှဈလိုကမြိသည်။

နီတွတ် မကြလြုံးဖြင့ကြှည့လြိုကသ်ည်။ သူ့ကိုပြုံး၍ကြည့်န်သေော မအေးမှင့ကြ သူမ၏ရငဘြတပြေါမြှ ထမီကို အောကသ်ို့ ဆှဲခပြှလိုကသ်ည်။ လကဖြကရြညပြန်းကနလြုံးအရှယ် နို့လေးနှစ်လုံးက ဝင်းမှတစြှာ လှုပခြနဲ ထွကပြေါလြာသည်။

နီတွတကြလည်း ခသေူမဟုတပြါ..။ ရှာတွင် မိုးရာသီဆို ပုဇွနထြောင်..၊ နှဆေို အင်းထဲတွင် အနမွေား၍ လူကြီးများ မှှောကပြင့ပြေးသဖြင့ြ အတွေ့အကြုံ တဈကြိမမြက ရှိခဲ့ဖူးပြီးသားပါ..။

နီတွတ် မအေးမှင့ဖြကသ်ို့ စောင်းကာ မကြန်ှာချင်ြး ဆိုငလြိုကသ်ည်။ သူ့ကို ပြုံး၍ကြည့်န်သေော မအေးမှင့ြ မကြလြှှာခွ၍အသှား ပါးတဈဖကကြို ဖိ၍နမ်းလိုကပြှီး ခကြခြငွြးပင် သူမကြန်ှာက မအေးမှင့ြ၏ ရငဘြတပြေါသ်ို့ ရောကသ်ှားသည်။

တခဏအတွင်း မအေးမှင့မြှာ နှုတခြမ်းနှစ်လှှာတင်းတင်းစေ့၍ ရငဘြတလြေး ကော့တကလြာရသည်။ နီတွတ် နို့စို့ အတောသ်နတ်ာဘဲ ဟု တွေးမိသည်။ နီတွတကြ မအေးမှင့ြ၏ ကိုယပြေါမြှ ထဘီကို အောကဖြကသ်ို့ ဆှဲ၍အခွှတ် ဒူးဆဈလောကအြရောကသ်ှားတွင် မအေးမှင့ကြ ခွနှစ်ေချောင်းကို ပြတ်၍သူမ၏ထဘီကို ကနထြုတကြာ ခွှတပြဈလိုကသ်ည်။ နီတွတ်၏ လကတ်ဈဖကကြ သူမ၏ပေါငကြှားသို့ ရောကအြသှား ပေါငန်ှဈလုံးကို ဟပေးလိုကသ်ည်။

စောကပြတအြကြဲကြောင်းတလွှောကြ လကခြလယန်ှင့ြ ပြတတ်ိုကပြှီး အပေါကဝြလေးသို့ အသာဖိ၍ ထိုးလိုကရြာ မအေးမှင့သ်ညတ်ဒိတဒြိတခြုနန်သေော ရငဖြှင့ြ တိုးညှင်းစွာ ညည်းလိုကမြိသည်။

“ အိုး…..မောငလြေး…..ရယ်……”

ခဏအတွင်း နီတွတသ်ည် မအေးမှင့ြ၏ ကိုယပြေါသ်ို့ ရောကရြှိသှားသည်။ ပကလြကအြနအထေားဖြင့ြ ခပကြားကားဖြစ်နသေော ပေါငန်ှဈလုံးကြားသို့ဝင်၍ နရောယူလိုကပြှီး အမှှေးများဖြင့ြ မို့မောကန်သေော မအေးမှင့ြ၏ စောကပြတန်ှုတခြမ်းသားနှစ်ဖကကြို ဖြဲကာ အရညမြွား ရှှဲနဈနပြေီဖြစ်သော စောကခြေါင်းအဝသို့ လီးထိပတ်ေ့ကာ တဈရဈချင်ြး ဖိသှင်းလိုကသ်ည်။

“ ဗွဈ…..အင့ျ…..ဗွဈ…ပြှတ်…. အိုး…… အိုး..အား…ပြှတ်…ဒုတ်…..အား…….အင်း…”

မအေးမှင့သ်ည် ဖငကြှီးကို ကော့တငပြေးရင်း နီတွတကြို ဆှဲ၍ဖကထြားလိုကမြိသည်။ အဆုံးထိဝငသ်ှားသော လီးကြီးကို ပြနန်ှုတလြိုကြ လိုးသှင်းလိုကဖြှင့ြ လကတ်ဈဖကကြလည်း မအေးမှင့ြ၏ နို့တဈဖကကြို ဆှဲခွပေေးနသည်ေ။

“ နီတွတ်…မောငလြေးရယ်… အင်း.ဟင်း…. ကောင်းလိုကတ်ာ…ကြယ်…အင်း….”

မပီမသ စကားလုံးတို့ဖြင့ြ မပြင့တ်ပြင့လြေး ညည်းသည်။ နီတွတကြလည်း မအေးမှင့ြ၏ ပခုံးနှစ်ဖကကြို ဆှဲပြီး အားဖြင့ြ ဆောင့ြ၍ခပသ်ှကသ်ှကလြေး လိုးသည်။ မအေးမှင့ကြလည်း သူမ၏ ဖငဆြုံကြီးကို ကော့၍ကော့၍ ပေးကာ နီတွတ်၏ကြောပြငကြှီးကို မလှတတ်မ်း ဖကထြားမိသည်။

“ ပြှတ်…ပလှတ်…ပြှတ်…..ဒုတ်…ဗွဈ…. ဖြတ်……..”

“ အား….ကောင်း………ကောင်းလိုကျ တာ…ကြာ… အိုး…….အ..အမေ့…..”

ညည်းသံအဆုံး သံရှညဖြှင့ြ ညည်းလိုကရြင်း မအေးမှင့ြ မကြန်ှာလေးတဈခုလုံး ရှုံ့မဲ့သှားရာမှ တဈကိုယလြုံး ကော့တကသ်ှားသည်။

ပြီးချင်န်သေော နီတွတ်၏ ဆောင့ခြကြမြွားက ပို၍ ပြင်းထနလြာသည်။ ကော့တကသ်ှားသော မအေးမှင့ြ ငှိမကြသွှားခိုကြ..အင်း ခနဲ အသံတဈခကြပြှုကာ နီတွတကြ လီးကြီးကို စောကခြေါင်းထဲသို့ တဆုံးပင် အတင်းဖိကပစြိုကထြည့ပြှီး သုတရြညမြွားကို ပန်းထည့လြိုကသ်ည်။

ပြဈခဲနသေော သုတရြညပြူပူတို့က မအေးမှင့ြ၏ သားအိမန်ုနုအတွင်းသို့ အရှိနပြှင်းပြင်းဖြင့ြ ပန်းဝငသ်ှားတော့သည်။

“ အိုး….အ…အ…မောင်….မောင်………အ…ဟ…အဟင့ျ…….အ.”

မအေးမှင့တ်ဈကိုယလြုံး ဆတခြနဲ တုနသ်ှားပြီး မကြဖြှူလေးများပင် လှန်၍လှန်၍ သှားရလတေော့သည်…။

ပြီးပါပြီ။