ခြှေးမလေး ဖြိုးဖြိုး
ရေးသားသူ – ?????
“ဖြိူး စားလေ… ရော့”
စားပြဲပေါြ ရှိ ပန်းကနထြဲက ဘူးသီးကြောတ်ဈခုကို ကောကယ်ူပြီး ဖြိုးဆိုတဲ့ ခစွသ်ူလေးကို ဖိုးကြောကြ ခွံ့ကြှေးလိုကသ်ည်။ ဖြိုးကို ဖိုးကြောြ မှတမြှတန်ိုးနိုးကို ခစွရြှာသည်။ ခစွသ်ူသကတ်မ်း(၂)နှစ် အတွင်းမှာ လကကြိုငရြုံ ပါးလေးနမ်းရုံကလှဲပြီး ကနွတ်ာဘာမှ မလုပပြေ။ ခစွရြသောဖြိုးကို ဖိုးကြောြ တနဖြိုးထားသည်။
ဒါကြောင့မြို့လည်း ဆငဆြငခြငွခြငွန်သည်ေ။ အခွင့အြရေးတွရှေိပမယေ့ြ မယူခဲ့တာ ဖိုးကြောရြဲ့ ဖြိုးအပေါထြားတဲ့ ခစွခြှင်းသညသ်ာ။ ဘူးသီးကြောခြှံ့ကြှေးနတေဲ့ မောင့ကြိုကြည့်ရြင်း ရငထြဲမှာအခစွတ်ှပြညေ့န်သည်ေ။ ဒီလိုဂရုတစိုကြ ရှိတဲ့သူမို့လည်း ဖြိုးကို သူပစ်သှားမှာကြောကသ်ည်။ အခွင့အြရေးမယူတတသ်ောသူမို့လည်း မောင့ကြို လေးစားမိသည်။ (အခွင့အြရေး ယူခဲ့မယဆြိုရငလြည်း ပေးဖို့အသင့ပြါမောငရြယ်)။
“အနတ်ီ ကြှနတ်ောတ်ို့ ဘယလြောကကြလွဲခငဗြွ”
“ဘူးသီးကြောတ်ဈပြဲတည်းဆိုတော့…ငါးရာပဲကပြါတယကြှယ်”
ဖိုးကြောြ ငါးရာတဈရှကြ ထုတပြေးလိုကသ်ည်။ ပိုကဆြံရှင်းပေးပြီးသညန်ှင့ြ ကားတံခါးကို ဖြိုးဝငထြိုငဖြို့ အသင့ဖြစ်အောင် ဖြင့ပြေးလိုကသ်ည်။
“မောင့ရြဲ့ ဒီလို ဂရုတစိုကရြှိမှုတွကြေောင့ြ ဖြိုး စိတခြမွြးသာရပါတယ် မောငရြယ်”
လို့ ရငထြဲမှာ တိုးတိုးလေးပြောနမေိတယ်။
“ဖြိုးဖာသာဖြင့လြို့ရပါတယ် မောငရြဲ့”
“မောငကြိုယတ်ိုင် ဖြင့ပြေးချင်လြို့ပေါ့ ဖြိုးရဲ့…”
“ဖြိူဘယသ်ှားချင်သ်ေးလဲ… ”
“သှားစရာမရှိတော့ပါဘူးမောငရြယ်”
ဖြိုးကို လမ်းထိပခြပြေးပြီး ဖိုးကြောြ အိမကြိုပဲ ပြနလြာခဲ့သည်။
“သား…လာထိုငအြုန်း”
ကြောမှီတဲ့ ပေါမြှာ နဂါးပုံ ဖောထြားတဲ့ တတမြလမ်းသားခုံကြီးပေါမြှာ မိန့မြိန့ကြှီး ထိုငသ်ော ဦးဘထူးက အခုမှဝငလြာသော သားဖြစ်သူကို လှမ်းခေါလြိုကသ်ည်။
“ဟုတကြဲ့…ဖဖေေ”
ဖိုးကြောြ ခါးလေးကိုင်းကာ ဖဖေေ့ရှေ့ရှိ ခုံတဈခုံတွင် ထိုကလြိုကသ်ည်။ ဖဖေေ့ကို ဖိုးကြောြ ခစွကြှောကရြိုသသည်ေ။ ငယစြဉကြတည်းက မိခငမြရှိတော့သဖြင့ြ ဒီအဖကပေဲ သူ့အပေါမြှာ မိခငလြိုတဈမွိုး ဖခငလြိုတဈမွိုး ဒီအရှယထြိရောကအြောင် ထိန်းကြောင်းလာခဲ့ရတာ ဖိုးကြောအြသိပါ။
“သားအခု မင်းအသကဘြယလြောကရြှိပြီလည်း”
“၂၅ နှစ်ထဲမှာပါ ဖဖေေ”
“အေး…ဒါဆို ငါ့သားမှာ ခစွသ်ူရှိလောကရြောပေါ့”
“ဗြာ…”
ဖဖအေခေုလို မေးလာလိမ့မြယလြို့ ဖိုးကြောမြထငထြားပေ။ ဘယလြိုပြနဖြှရမှေန်းလည်း မသိပါ။ ရငတ်ှလည်ေးတုနန်သည်ေ။ ဖြစ်နိုငရြင် ဖေ့ဖေ့ရှေ့ကနေ ခကြခြှင်းပြောကကြှယ် သှားချင်မြိတယ်။
“ဖဖေေ…မေးနတော ဖြလေေ သားမှာ ရည်းစားရှိနပြေီလား”
ဖဖကေထေပမြေးနတေော့ မဖြလေို့မဖြစ်တော့ပေ။ ဖဖစေေိတတ်ိုလာလွှင် ကြောကဖြို့ ကောင်းသည်။ အရဲစွန့ပြှီး ဖြလေိုကသ်ည်။
“ဟုတရြှိပါတယ်…ဖဖေေ”
“ဟား…ဟား….ဟား… ငါ့သားက ဘယဆြိုးလို့လဲကြ ရည်းစားတွေ ဘာတွတေောင် ရှိနပေါပေါ့လား ဟား…ဟား….ဟား…”
ဖဖရေေဲ့ရယမြောသံကြားမှပဲ စိတတ်ှတညေင်ှိမစြပြုလာခဲ့သည်။ နောကထြပဘြာများ ပြောဦးမလည်းဆိုပြီးနားစိုကထြောငန်မေိသည်။ ဖဖဟေော အခုအခွိနမြှာ မိခငတ်ဈယောကလြိုမွိုး သားဖြစ်သူကို မေးနရှောသည့အြတွကြ ဖိုးကြောစြိတမြကောင်း ဖြစ်မိပြနသ်ည်။
“ကဲ သားမှာ ရည်းစားရှိတယဆြိုတော့ မနကဖြှန် သား ကောငမြလေးကို ဖဖနေေဲ့ တွေ့ဖို့ ခေါလြာခဲ့ ဟုတပြှီလား။ ဖဖတေေို့က ခမွြးသာပြီးသားဆိုတော့ ဆင်းရဲတာ ခမွြးသာတာ မလိုဘူး စိတရြင်းကောင်းတဲ့သူပဲလိုတယ်။ ကဲ…ကဲ… သားလည်း သှားတော့ ဖဖေေ သတင်းစာဖတလြိုကြဦးမယ်”
ဖခငရြှေ့မှ ဝမ်းသာခွင်းများစွာနဲ့ မိမိအခန်းရှိရာသို့ ခွလှမြေေးတွေဦးတညလြိုကသ်ည်။ အိပယ်ာပေါမြှာ ဖြိုးနဲ့တွေ့ရင် ပြောပြဖို့ စကားတွစဉြေးစားရင်း ညအတောန်ကတ်ော့မှ အိပပြွောသ်ှားသည်။
“ဖြိုး”
“ပြောလမေောင် ဘာပြောမလို့လည်း”
“မောင့ြ ရဲ့ ဖဖကေေ ဖြိုးကိုတွေ့ချင်လြို့တဲ့။ အဲဒါဖြိုးဘကကြ လိုကတ်ှေ့ဖို့ရာ အဆငပြှမပြေေ”
“ဖြစ်ပါ့မလားမောငရြယ် ဖြိုးကဆငရြဲတော့”
ဖြိုးဆီကသိမင်ယတ်ဲ့ စကားတွေ ထပမြကြားချင်တ်ော့၍ ဖြိုးရဲ့နှုတခြမ်းလေးကို ဖိုးကြောြ လကဖြှင့ြ ပိတလြိုကသ်ည်။
“အဲဒါတွလွေောကမြပြောပါနဲ့ ဖြိုးရယ်။ မောင့ဖြဖကေေ ဆင်းရဲခမွြးသာမရှေးတတပြါဘူး။ အခုလိုခေါတ်ှေ့တာကလည်း ဖဖကေဖြေိုးကို အကဲခပကြှည့ရြုံသကသ်ကပြါ။ ကနွတ်ာဘာမှ လွောကမြတွေးနဲ့တော့။ မနကဖြှန် ဖြိုးကို မောင် လမ်းထိပကြနလောစောင့ပြှီးခေါမြယ်။ ကဲ…တဈခုခုစားပြီးပြနကြှစို့”
ပန်းခွံထဲကအထွကမြှာ ဖြိုးလကကြလေးကို ဖိုးကြောြ အားပေးသည့အြနဖြငေ့ြ ကိုငလြွောကလြာသည်။ မနကဖြှန် ဖဖနှေငေ့ြ သူ့ခစွသ်ူလေးဖြိုးတို့ တွေ့ဆုံမှုမှာ အဆငပြှပေါစလေို့လည်း ရငထြဲမှာ ကြိတပြှီးဆုတောင်းနမေိသည်။
“လာပါ ဖြိုးရဲ့ မကြောကပြါနဲ့”
မောင့ဖြဖရေေဲ့ အိမကြှီးက ခမ်းနားလှန်းလှသည်။ မိမိက ပိုကဆြံတအား မခမွြးသာပမယေ့ြ သူများစားသလိုစားနိုငသ်ည်။ သူများဝတသ်လိုဝတန်ိုငသ်ည်။ ဒါပမယေ့ြ မောင့ဖြဖရေေဲ့ ခမွြးသာမှုက သူမကို အားငယစြသည်ေ။ အိမထြဲသို့ ခွလှမြေးရနပြင် မဝံ့ရဲတော့ပေ။ မောငဇြှတအြတင်းဆှဲခေါလြာလို့သာ မောင့ဖြဖရှေေေ့ရောကလြာရတာ။ ဘေးမှာ မောငသ်ာမရှိရင် ဒူးတွခွပြေေီးလဲကသွှားနိုငသ်ည်။
မောင့ဖြဖကေေို မကြည့်ရြဲကြည့်ရြဲဖြင့ကြှည့လြိုကတ်ော့ ခန့ည်ားလှန်းလှသည်။ မောငကြသာ အသကင်ါ့ဆယ့င်ါးနှစ်လို့ ပြောမထားရင် လေးဆယကြွောလြောကပြဲ ထငရြလောကအြောင် မောင့ဖြဖကေေ နုပျိုလှသည်။
“ဖဖေေ သားသူ့ကိုခေါလြာခဲ့ ပါပြီ”
ဦးဘထူး သတင်းစာဖတန်ရောကနေ ကောငမြလေးကို ခွဆေုံးခေါင်းဆုံး အကဲခပကြှည့လြိုကသ်ည်။ ကောငမြလေးက အသားလေးကဝင်းဖန့ပြှီး မကြန်ှာလေးကလည်း ချောသည်။ အရပကြလည်းမှင့သ်ညလြို့ပြောလို့ရသည်။ ခါးလေးကလည်း သေးသှယသ်ည်။ နှုတခြမ်းလေးကလည်း ကြေးညှှတန်သည်ေ။ သားဖြစ်သူရှေးတကသ်ားပဲလို့ စိတထြဲကနေ ပြောမိသည်။
“ကဲ ထိုငကြှ” နှစ်ယောကသ်ား နီးရာ ခုံတွမှောဝငထြိုငလြိုကကြှသည်။
“သူ့နာမညကြ ဖြိုးဖြိူးပါ ဖဖေေ”
“ဖေ့ဖေ့နာမညကြ ဦးဘထူးတဲ့”
“သမီးအသကဘြယလြောကရြှိပြီလည်း”
ဘယကြနစမေေးရမှန်းမသိတော့ ဦးဘထူးအသကကြို အရငမြေးလိုကရြသည်။
“၁၉ နှစ်ထဲမှာပါဦး”
“ကြောင်းကရော ပြီးသှားပြီလား”
“ဟုတကြဲ့ ရှင့ြ”
“ဘာမဂြောနဲ့လဲ သမီး”
“အီးမဂြောနဲ့ပါ ရှင့ျ”
ဖဖနှေငေ့ြ ဖြိုးစကားပြောနတောကို ကြည့်ရြင်း ဖိုးကြောကြှညန်ူးမိနသည်ေ။ ဖြိုးနဲ့ ဖဖေေ တောတ်ောလြေးအဆငပြှတောတွေ့တော့ ဝမ်းသာမိသည်။ ဖြိုးကို ဖဖခွှေေေးမအဖြစ် လကခြံမည့သ်ဘောမှာရှိသည်။ ဖဖတေေို့ပြောနတောတောတ်ောြ ကြာပြီလို့ တွေးနတေုန်းရှိသေးတယ်….
“သားတို့ အေးအေးဆေးဆေးစကားပြောခဲ့ကြအုန်း။ ဖဖေေ အခန်းထဲသှားနားလိုကြဦးမယ်။ ဪ ဒါနဲ့ သားသူ့ကို ထမင်းကြှေးပြီးမှပြနပျို့။ ဒေါလြေးမှကို ဖဖေေ ထမင်းဟင်းခကြခြိုင်းထားတယ်။ သမီးလည်း ထမင်းစားပြီးတော့မှပဲသှား”
“ဟုတကြဲ့ ရှင့ြ”
ဖဖကေတေော့ ဖြိုးကို ခွှမတေောဖြို့ လကခြံသှားပြီနဲ့တူတယ်။ မောင် ပြောလြိုကတ်ာ ဖြိုးရယ်။ သူတို့ မင်ျဂလာဆောငကြို လာတဲ့ဧည့သ်ညတ်ှကေို လိုကလြံနှုတဆြကရြင်း ဖိုးကြောန်ဲ့ ဖြိုးဖြိုး ပြောလြို့ မဆုံးတော့။ ဖကေေ ဇွတစြီစဉလြို့သာ ဒီမင်ျဂလာပြဲလေး ဖြစ်လာခဲ့တာ။ လာသမွှဧည့သ်ညတ်ှကေို အပြုံးကိုယစြီနှင့ြ ဧည့ခြံနကြသေည်။ မင်ျဂလာဆောငအြခန်းအနားပြီးသှားတော့ ဖိုးကြောတ်ို့တို့နှစ်ယောကကြို ဦးဘထူးက သူ့အိမမြှာပဲ ခေါထြားလိုကသ်ည်။
“သား…”
“ဗြာ…ဖဖေေ”
“ရော့…သားတို့အတွကြ အခန်းသော့။ ဖဖကေေ သတို့နှစ်ယောကအြတွကြ မင်ျဂလာဦးလကဆြောင် အဖြစ်ပေးတာ”
ဖဖကေတေော့ သူတိုနှစ်ယောကအြတွကြ အခန်းသော့ပေးပြီးတာနဲ့ ထွကသ်ှားသည်။ ဖဖပေေေးသောအခန်းသော့လေးကို ကိုငကြာ ပူပူနှေးနှေး ဇနီးလေးဖြိုးနှင့အြတူ မိမိတို့နှစ်ယောကြ အိပမြည့အြခန်းကို အပြေးလေးသှားကြည့်မြိတော့သည်။ လုံးဝကိုမထငမြှတထြားရလောကအြောငဖြဖေေ အခန်းကိုပြငပြေးထားတာပါလား။
ကုတငန်ဲ့မှေ့ယာကလည်း နိုငင်ံခွားဖြစ်တွေ။ မှနတ်ငကြုနကြအစ နိုငင်ံခွားဖြစ်တွေ။ မှေ့ယာကိုသသခွေောခွာကြည့်လြိုကတ်ော့ စပလိနမြှေ့ယာဖြစ်နသည်ေ။ ဖြိုးကတော့မှနတ်ငကြုနမြှာထိုငပြှီး အလှပြငထြားတဲ့ ပစ်စည်းတွကေို ဖြုတမြလို့လုပန်သည်ေ။ ဝတထြားသော ထိုင်းမသိမ်းအင်ျကြီလေးကိုပါ လဲတော့မညထြငသ်ည်။
“ဖြိူး”
“ပြောလမေောင်”
“လကဝြကလြကစြားနဲ့ ထိုငမြသိမ်းအင်ျကြီတွကေို မလဲသေးပါနဲ့အုန်း”
“ဘာဖြစ်လို့လဲ မောငရြဲ့”
“မောင့ဇြနီးလေးကို ဒီသတို့သမီဝတစြုံလေးနဲ့ ခစွခြငွလြို့ပါ”
“ဟာ…မောငန်ောြ ဘာတွလွှေောကပြှောနတောလည်း ရှကစြရာကြီး”
“လွှောကပြှောတာမဟုတပြါဘူး ဖြိုးရဲ့ နှစ်ယောကကြောင်းဖို့ပြောတာပါ”
“မောငန်ောြ…သှား”
“မသှားပါဘူးဖြိုးရဲ့…ဖြိုးကို ခစွရြအုန်းမယလြေ”
”ဟာကြာ ဒါပဲပြောပြောနတေော့တာပဲ”
ဖြိုးဖြိူးရဲ့ သှယလြတွဲ့ခန်ဓာကိုယလြေးကို ဖိုကြောပြှေ့ခွီးပြီးကုတငပြေါတ်ငလြိုကသ်ည်။ ဖြိုးဖြိုးရဲ့ ပါးလေးကို စပြီးနမ်းလိုကတ်ဲ့ အခွိနမြှာပဲ အောကကြညီတောမြောငကြလည်း တောငလြာလသည်ေ။ ထိုအခွိနမြှာပဲ….
“ဖိုးကြောျ…ရေ…ဖိုးကြောျ”
သူ့နာမညကြို အိမအြပြငဘြကမြှလှမ်းခေါသ်ံကြားလိုကရြသည်။ အခုမှအစပျိုးကာရှိသေး အပြငဘြကကြ ခေါသ်ံကြောင့ြ ဖိုးကြောြ ဖီးပကြသ်ှားသည်။
“ဟေး…ဘာလဲကြာ”
“ခဏလေးနောဖြှိုး မောင့သ်ူငယခြငွြးတွကေိုထွကတ်ှေ့ လိုကအြုန်းမယ်”
“မင်းရဲ့ မင်ျဂလာဦးည မှာ ငါတို့ကို လိုကပြှီး ပြုစုဦးမှပေါ့ကြ” ငဟိန်းက စပြီးပြောလိုကသ်ည်။
“မင်းငါတို့ကိုလိုကမြတိုကရြင် ငါတို့နှစ်ယောကစြလုံး မပြနပြဲဒီမှာ အိပလြိုကမြှနောြ”
ငဝင်းက ထပပြှီး ခွှနပြေးလိုကသ်ည်။
“ဟာမင်းတို့ကလဲကြာ…ဒီလိုလုပလြို့ဘယဖြစ်ပါ့မလည်း မနကဖြှနမြှ ငါလိုကတ်ိုကမြယလြနေောြ”
“ငါတို့ကဒီနေ့သောကခြငွတ်ာ မင်းလိုကတ်ိုကမြလား မတိုကဘြူးလား”
“ငါတို့တောတ်ောြ တင်းလာပြီနောြ”
ငဟိန်းနှင့ြ ငဝင်းတို့ စိတဆြိုးမှာကို ဖိုးကြောမြလိုချင်ပြါ။ အခစွဆြုံးသူငယခြငွြးတွဆေိုတော့လည်း လိုကတ်ိုကဖြို့ဆုံဖြတလြိုကသ်ည်။
“ဒါဆိုလည်း ခဏစောင့အြုန်းကြာ ဖြိုးကို အကြိုးအကြောင်း သှားပြောလိုကြဦးမယ်”
“ဟေး…ဒါမှ ငါ့တို့သူငယခြငွြးကြ”
ငဟိန်းနှင့ြ ငဝင်းပျိုငတ်ူပြောလိုကကြှသည်။
“ဖြိုး…ဟိုလေ…”
“ဘာပြောမလို့လဲမောင် ပြောလေ”
“မောင့သ်ူငယခြငွြးတွကေ ဇွတလြိုကတ်ိုကခြိုင်းနလေို့ အဲဒါ”
“ဪ…မောငရြယ်…ဒါများ လိုကတ်ိုကလြိုကပြေါ့။ တဈခုတော့ ရှိတယန်ောြ မောငသ်ာအများကြီး မသောကခြဲ့နဲ့”
“အင်းပါ ဖြိုးရဲ့ ဒါတွကြေောင့ြ ဖြိုးကို မောငခြစွန်ရတော အဝတစြားတွေ မလဲပစ်နဲ့နောြ”
“အင်းပါ”
သူ့ရဲ့အသဈစကစြကဇြနီးလေးကို နဖူးလေးနမ်းပြီးဖိုးကြောြ သူငယခြငွြးတွနှငေ့ြ ဘီယာဆိုငကြို လိုကသ်ှားတော့သည်။ လကမြလေးတွထေောငပြေးပါအုန်းနောြ… ခစွသ်ယရြင်းတို့ “ဒငဒြေါင်…ဒငဒြေါင်….” နာရီသံကြားလို့ လှမ်းကြည့်လြိုကတ်ော့ ၁၀ နာရီထိုးသှားပြီ။
မောင့သ်ူငယခြငွြးတွေ မောင့ကြို အရကတ်ှမွေားမူးအောငတ်ိုကန်တောလား။ မောငကြလည်းပြနမြလာသေးဘူး။ ဗိုကတ်ှကလေည်း ဆာနပြေီ။ ဒီအခွိနထြိ ထိုငမြသိမ်းအင်ျကြီကြီးနဲ့ဆိုတော့ အပြငထြှကစြားဖို့ကလည်းမသင့ပြေ။ မောင့အြဖတွေေ့သှားရင် သူမကို ရူးသှားပြီ ထငရြငအြခကပြါ။ဘာလုပလြို့လုပရြမှန်းမသိပါ။
“ဝှီး…. ဖုတ်”
“အမလေး…”
အိမမြှှောငတ်ဈကောင် သူမ၏ အပေါသ်ို့ကလွာသဖြင့ြ သူမ လန့ပြှီးအောပြှီနောကမြေ့သှားသည်။
“ဟေ့…ဘာဖြစ်နကြတောလည်း”
ဦးဘထူး လှမ်းပြီအောမြေးလိုကသ်ည်။ စူးစူးဝါးဝါးအောသ်ံကြောင့ြ လငမြယားနှစ်ယောကရြကာစရှိသေးတယ် ရနဖြစ်နတောလားဆိုပြီး စိတပြူသှားသည်။ သတင်းစာဖတန်သညေ့ြ အရှိနလြေးတောင် ပကြသ်ှားသည်။
ဘာသံမှထပမြကြားတော့ ပိုပြီးစိတပြူသှားကာ သားဖြစ်သူတို့အခန်းရှေ့ရပကြာ တံခါးကို ဆှဲဖြင့လြိုကသ်ည်။ ခွှေးမဖြစ်သူဖြိူးဖြိုးက ကြမ်းပြငတ်ှငလြဲကနွသည်ေ။ သားဖြစ်သူကို ရှာတော့ အခန်းထဲမရှိ။ ဒီကောင် ဘယမြွားထွကသ်ှားပါလိမ့ြ။အင်း…မဖြစ်ခွသေေးပါဘူးဆိုပြီး အခန်းထဲဝငလြိုကသ်ည်။ခွှေးမဖြစ်သူ ဘယလြိုကနေ သတိလဈသှားလည်းမသိ။ ဦးဘထူး သတိပြနလြညအြောငလြုပန်ရသေည်။
“သမီး…သမီး…”
ဖြိုးဖြိုးရဲ့ ပခုံးလေးကို ကိုငလြှုပပြှီး ဦးဘထူးခေါန်သည်ေ။
“အား…ကြှတ်…”
“သမီး သတိရလာပြီလား”
“ဘယလြိုဖြစ်ပြီး သတိလဈနတောလည်းကြယ်”
“ဟို…သမီးအပေါကြို အိမမြှှောငပြှုတကြလွို့”
ဦးဘထူးအခုမှ သူ့ခွှေးမလေးကို သသခွေောခွာကြည့်လြိုကမြိသည်။ သတို့သမီး ထိုငမြသိမ်းအင်ျကြီကိုအခုအခွိနထြိ မလဲရသေးတာကို သတိထားမိလိုကသ်ည်။ စီးထားသော ပုံတောကြတ်တီပါ ဖိနပကြလေးကအစ ရှိနသည်ေ။ ဒီတော့ ဦးဘထူး မနနေိုငတ်ော့ပဲ မေးလိုကသ်ည်။
“သမီ…အခုခွိနထြိ ဘာတဈခုမှမလဲရသေးတာလည်း”
“ဟို…မောငကြ သူပြနလြာတဲ့ထိ ဒီပုံစံအတိုင်းလေးထားဆိုလို့ပါ”
“သူပြနလြာတဲ့အထိဆိုတော့ အဲဒီကောငကြ ဘယသ်ှားနလေို့လည်း”
“သူ့သူငယခြငွြးတွေ အိမကြိုလာပြီး ခေါလြို့ ဘီယာဆိုငလြိုကသ်ှားတာပါ ဖဖေေ”
“အေးကောင်းကြာ…ပြနလြာမှတွေ့ဦးမယ်…ဒီကောငတ်ော့လား…”
“သမီး…မသကသ်ာသေးဘူးလား”
ခေါင်းကို လကခြွောင်းလေးတွနှငေ့ြ ဖိနှိပန်ရှောသောခွှမလေေးရဲ့ ပုခုံးလေးကို ထိန်းကိုငထြားရင်းကဦးဘထူး မေးလိုကသ်ည်။
“ဟုတ်…ကဲ့ရှင့ျ…”
“ကဲထထ ဒီကြမ်းပြငပြေါအြကြာကြီး ထိုငလြို့မကောင်းဘူး သမီး။ ကြှပြေားတွေ ခင်းထားတာဆိုတော့အေးတယ်…တောကြှာဖြားနအေုန်းမယ်။ ကုတငပြေါမြှာ ခဏလှဲနေ…”
“ ဒုတ်…”
“ဘုန်း…”
ခွှေးမလေးရဲ့ လကမြောင်းလေးကို ဦးဘထူးကိုငပြှီး လိုကအြပို့မှာ ကုတငန်ားတွင် တဈယောကခြှတဈေယောကြ ခလုပတ်ိုကမြိသလိုဖြစ်ပြီး ဟနခြကြပြကြကြာ အသဈစကစြကြ စပရိနမြှေ့ယာကြီးပေါသ်ို့ နှစ်ယောကသ်ား လဲကသွှားသည်။ အသကင်ါးဆယ့င်ါးနှစ်အရှယရြှိ ဦးဘထူး၏ ကနွြးမာတောင့တ်င်းသော ကိုယလြုံးကြီးအောကမြှာတော့ အသကြ၁၉နှစ်အရှယပြငဖြစ်သောလြည်း ဖြံ့ထွားလှသော ဖြိုးဖြိုးတဈယောကြ ပိလို့နသည်ေ။
“လှလိုကတ်ာ…သမီးလေးရယ်”
မိန်းမဖြစ်သူ ဆုံးပါးသှားကတည်းက တဈကိုယရြနလေောတဲ့ ဦးဘထူးတဈယောကြ အထိအတွေ့တွကေို မရှောငန်ိုငတ်ော့ပေ။ သားဖြစ်သူ အခုမှမင်ျဂလာဆောငထြားသော မိန်းကလေးပါလားဆိုတာလည်းသတိမရတော့။ သတို့သမီး ထိုငမြသိမ်းအင်ျကြီလေးနှင့ြ လှချင်တ်ိုင်းလှနရှောသော ဖြိုးဖြိုးရဲ့ နုနယပြွိုမှဈတဲ့အလှတရားတွပေဲ မှငန်ရသေောကြောင့ြ ဦးဘထူးရဲ့ အသိစိတတ်ှေ ဖုန်းလှှမ်းသှားသည်။
ခွှမဖြေဈသူရဲ့ မကြန်ှာလေးကလည်း မိမိ၏ မကြန်ှာနှင့ြ မကြန်ှာခွင်းဆိုငဆြိုတော့ ခွှေးမဖြစ်သူရဲ့ စိုပြညပြှီးရှင်းသန့န်တေဲ့ မကြန်ှာလေးရဲ့ အလှတရားများကလည်း ဦးဘထူးကို ပိုပြီးရငခြုနစြသည်ေ။ ဦးဘထူးတဈယောကြ ပါးစပကြနေ နှစ်ကိုယကြှားရရှတေပြှီး ခွှမဖြေဈသူရဲ့ ပန်းရောငဆြိုးထားထားသော ကော့ညှတန်တေဲ့ နှုတခြမ်းလေးကို အငမ်းမရ စုပယ်ူနမ်းလိုကမြိတော့သည်။
“ပြှတ်…ပြှတ်…”
“အှန့ျ…အှန့ျ…”
ဖြိုးဖြိုးခဗွာ ဘယလြိုမှ ထငမြှတမြထားတာကြောင့ြ ရှောငတ်ိမ်းလို့မရတော့ပဲ ဦးဘထူးရဲ့ ငတမြှတတ်ဲ့ အနမ်းတွအေောကမြှာ အသံလေး တအှန့ြ…အှန့ြ…မညရြင်း ခံလိုကရြရှာသည်။ တွန်းထုတဖြိုးကြိုးစားတော့လည်း ဦးဘထူးရဲ့ သနစြှမ်းတဲ့ ခန်ဓာကိုယကြှီးကို ဘေးလဲကအွောင် မတွန်းထုတန်ိုငတ်ော့ပေ။
သူမရဲ့ နှုတခြမ်းကို စုပန်မ်းရင်း တဖြည်းဖြည်း မာပြီးကြီးလာသည့ြ မောင့ဖြဖရေေဲ့ အတနကြှီးကလည်း သူမရဲ့ ထိုငမြသိမ်းလုံခညွအြောကကြ အဖုတလြေးကို ဖိထားသည်။ နောကပြှီးတော့ မောင့ဖြဖရေေဲ့ လကတ်ှကလေည်းအငှိမမြနတေော့ပဲ သူမရဲ့ လဖကရြညကြှမ်းပန်းကနသ်ာသာရှိသော သူမရဲ့ နို့အုံလေးကို ထိုငမြသိမ်းအင်ျကြီပေါကြနေ ဆုပကြိုငလြိုကြ၊ ပြတသ်ပလြိုကြ၊ နယလြိုကလြုပန်သည်ေ။
မောင် တဈခါမှ မထိမကိုငခြဲ့တဲ့နရောတွကေို မောင့ဖြဖကေေ အငမ်းမရကိုငတ်ှယန်တေော့ စိတထြဲမှာလည်း ဝမ်းနည်းတာလိုလို သာယာမိတာလိုလိုဖြစ်နရပြေီ။။ မောင့စြောင့ထြိန်းသမွှကို မောင့ဖြဖကေေ တဈရကတ်ည်း တဈခုပြီးတဈခု ဖကြစြီးပစ်ဖို့ကြိုးစားနတယ်ေ။
တညကြှညခြန့ည်ားလှတဲ့ မောင့ဖြဖကေေ သူ့သားအခုမှယူထားတဲ့ သတို့သမီးလေးဆိုတာလားဆိုတာတောင် သတိမရနိုငလြောကအြောင် အသိစိတကြင်းမဲ့သလိုဖြစ်နသည်ေ။ မကြလြုံးတွကလေည်း ရဲနပြေီး နှုတ်းခမ်းမှှေးတွလည်ေးထောငန်သည်ေ။ သူ့သားပြနမြလာခင် ကိဈစတွပြေီးပြတဖြို့အတွကြ ခွှေးမပူပူနှေးနှေးလေးရဲ့ နှုတခြမ်းတွကေို ငုံစုပန်ရောကရပလြိုကပြှီး ခွှမလေေးရဲ့ ခွထေောကန်ှဈချောင်းကို ဖြဲပြီး အလယမြှာ နရောယူလိုကသ်ည်။
“တောပြါတော့ ဖဖရေယ်ေ…မလုပပြါနဲ့တော့… သမီးကို သနားပါအုန်း….အင့ြ…ရှှတ်….”
ဖြိုးဖြိုး အခုမှတောင်းပနပြှီး ငိုရှိုကန်ိုငတ်ော့သည်။ သူမအဖုတလြေးကိုလည်း လုံခညွပြေါကြနေ အုပပြှီးကာထားသည်။
“ဖဖေေ့စိတတ်ှေ ထိန်းလို့ မရတော့ဘူး သမီးရယ် ဖဖကေေို ခွင့လြှှတပြါတော့ကြယ်”
ဖိုးကြောြ လူမှန်းမသိခငကြတည်းက ကင်းကြာခဲ့တဲ့ အရာဆိုတော့လည်း ဦးဘထူး လကမြလှှတခြငွတ်ော့။ ခွှေးမလေးရဲ့ ပေါငကြိုလည်းဖြဲထားပြီး လိုးဖို့နရောယူထားပြီးပြီ။ လိုးတော့မညဟြု စိတပျိုင်းဖြတကြာ ပန်းရောငထြိုငမြသိမ်းလုံခညွလြေးကို လှနပြဈလိုကသ်ည်။ ထို့နောကြ ဝတထြားတဲ့အတွင်းခံ အဖြူရောငဘြာင်းဘီလေးကို ရိူးရိုးတန်းတန်း မခွှတတ်ော့ပဲ ဖုတဖြုတလြေးကို မှငတ်ှေ့ချင်ဇြောကြောင့ြ ဖြဲပစ်လိုကသ်ည်။
“ဗွိ…”
ဖြိုးဖြိုးမှာ အတွင်းခံလေးပြဲသှားသံနှင့အြတူ အဖုတလြေးက အေးကနဲဖြစ်သှားသည်။ အရမ်းလည်းရှကသ်ှားသည်။ မကြစြိကိုစုံပိတပြှီ ပေါသ်ှားသော ဖုတဖြုတလြေးကို လကဖြှင့ြ မမှီမကန်း လှမ်းပိတလြိုကသ်ည်။ တစိမ်းယောကြြား တဈယောကရြှေ့မှာ ပထမဦးဆုံး ဖုတဖြုတလြေးပေါသ်ှားတာဆိုတော့ တောတ်ောတ်ောအြရှကသ်ည်းမိသှားသည်။
“ဖြေးသန့ပြှီးဖောင်းနတောပါလား သမီးရယ်”
ထွကပြေါလြာတဲ့ ခွှေးမလေးရဲ့ ပစ်စည်းလေးကိုကြညိ့ရင်း ဦးဘထူး တိုးတိုးလေး ရရှတေလြိုကသ်ည်။ စောကဖြုတဖြောင်းဖောင်းလေးမှာ အမှေးနုလေးသာ ရေးတေးတေး ပေါကန်သညေကြ အူယားစရာ။
“ပြှတ်…” “အို…”
“အား…အဲဒီလိုမလုပပြါနဲ့… သမီးတော့ ငရဲကြီးတော့မှာပဲ…”
“ပလကျ..ပလကျ…”
ခွှေးမလေးဖြိုးဖြိုးရဲ့ ဖငသ်ားတွကေို လကန်ဲ့လွိုပြီး ပင့ကြိုငလြိုကကြာ ကြှတကလြာတဲ့ ဖုတဖြုတလြေးကို ဦးဘထူး လွာပြားကြီးနှင့ြ လကြပြဈလိုကသ်ည်။ လွာဖြားနဲ့လည်း အစိလေးပတပြတလြညကြို မှှပေေးလိုကသ်ည်။
“ပြှတ်…”
“ဖတ်…”
ဖုတဖြုတလြေးရဲ့နှုတခြမ်းသားလေးနှစ်ခုကိုလည်း ဦးဘထူးသူ၏ နှုတခြမ်းနှင့ြ ညှပဆြှဲပြီး လှှတထြည့လြိုကသ်ည်။
”အား…”
“ဟင့ျ…”
“အို….မရတော့ဘူး….”
“ဆကမြလုပပြါနဲ့တော့ ဖဖရေယ်ေ”
“ပလကျ…ပလကျ”
ဦးဘထူးမှာ ခွှေးမလေးရဲ့ ဖငသ်ားနှစ်ခုကို ကိုငပြှီးလကြန်သဖြေင့ြ သူ့ခွှမလေေး ပြီတော့မယဆြိုတာကို အိစကန်သေောဖင်းသားလေးများက သူ့လကထြဲမှာ တင်းလာလိုကြ ပြနအြိသှားလိုကဖြစ်နသေောကြောင့ြ ကြိုသိသည်။ ထို့ကြောင့ြ အသကရြှုကြပမြတတ် နှာခေါငပြါ ဖုတဖြုတန်ှုတခြမ်းသားထဲ နဈဝငအြောင် ဖိလိုကပြှီး ဖုတဖြုတလြေးရဲ့ အတွင်းသားများကို တရစပလြကြပြဈလိုကသ်ည်။
“ပလကျ…ပလကျ….”
“ဟင့ျ…”
“အား…”
“ပလကျ…ပလကျ…”
“ဗှကျ…”
ဖြိုးဖြိုးမှာ ဦးဘထူး၏ အပြုစုအောကတ်ှင် တင်းနသေောဖငသ်ားလေးများ ပြလွေော့ကာ အရညလြေးများထွကကြကြုနသ်ညအြထိ ကာမ၏အရသာကို သိရှိသှားသည်။ စောကဖြုတလြေး တဈခုလုံးလည်း သတွေးများနှင့ြ စောကရြညလြေးများပါ ပကြေံလကြသ်ည်။
သတို့သမီးထိုငမြသိမ်းအင်ျကြီပန်းရောငလြေးနှင့ြ လှချင်တ်ိုင်းလှနပြေီး ပြီးသှားလို့ ပြော့ခွသှေားတဲ့ ခွှေးမလေးကို ဦးဘထူး တပမြကစြှာကြည့်လြိုကသ်ည်။ မကြန်ှာမှားလည်းရှကသ်ှားလေးများနီရဲနသဖြေင့ြ သူမ၏အလှကို ထထပဆြင့လြှနအေောငခြယွသ်ထားလို ဖြစ်နသည်ေ။ ဦးဘထူး ပုဆိုးလှနလြိုကပြှီးလီးကိုထုတကြာ စောကရြညလြေးများရှှဲနသေော ခွှမလေေးရဲ့ စိနသေောစောကဖြုတဖြောင်းလေးရဲ့ ကြားထဲကို လီးကိုလကဖြှင့ကြိုငကြာ အထကအြောကြ ပြတဆြှဲလိုကသ်ည်။
ထို့နောကြ ပြဲလနန်သေော ဒဈပြဲကြီးကို စိနတေဲ့အဖုတလြေးထဲကို ခါးလေးကော့ပြီး ထိုးထည့လြိုကသ်ည်။
“ဗွဈ…”
“ဗွိ…”
“အား…အမလေး…”
“သပေါပြီ…နာလိုကတ်ာ…”
“ထပမြလုပပြါနဲ့တော့ ဖဖရေယ်ေ…”
“အရမ်းနာလို့ပါ…စပလြဲစပတ်ယ်….”
ခွှမလေေးဖြိုးဖြိုး လူးလှန့သ်ှားကာ ညည်းသံပါထွကလြာသည်။
မိမိလီးကြောင့ြ ဖုတဖြုတလြေးကြဲသှားမှန်း ဦးဘထူးသိသည်။ သားဖြစ်သူ ဖိုးကြောြ၏ လီးကတောတ်ောသ်ေးတာပဲလို့တွေးမိသည်။ သူလုပလြိုကမြှ ခွှေးမလေးရဲ့ ဖုတဖြုတကြ ကြဲသှားသဖြင့ြ အရသာတွေ့သှားသည်။ ခါးအားကိုသုံးကာ ဖြေးဖြေးလေးခွင်း ညှောင့သ်ှင်းသည်။ ညှောင့ရြင်းနှင့ပြင် တဈစုံတဈခုသော အတားအဆီက ဦးဘထူးရဲ့ လီးတဈဝကကြွောလြောကအြဝငမြှာ ဒဈထိပကြို လာထိမိသည်။ ဦးဘထူး အံ့ဩသှားသည်။
ခွှေးမလေးရဲ့ အပျိုးအမှေးပါးလေးမှန်း ဒကခြနဲသိလိုကသ်လို လီးကြီကလည်း ထိုအပျိုအမှေးလေးကို ထိုးဖောကရြနအြတွကြ တအားမာထောငလြာသည်။ ပန်းရောငအြိပယ်ာခင်းလေးမှာ အပျိုအမှေးလေးပေါကသ်ှားရင် သှေးစတွပသှေေားနိုငသ်ညကြိုတွေးမိသဖြင့ြ ခုနက ဆုတဖြှဲထားသော အဖြူရောင် အတွင်းခံလေးကို ခွှေးမလေး၏ ဖငအြောကြ၌ ဖြန့ခြင်းလိုကသ်ည်။
“ဒုတ်… ဖောကျ….”
“အား… သပေါပြီ ဖဖရေယ်ေ”
“ကောင်းလိုကတ်ာ သမီးရယ်…ခွှေးမလေးရယ်”
ဖြိုးဖြိုးရဲ့ အပျိုအမှေးပါးလေးမှာ ဦးဘထူး၏ ဆောင့ထြည့လြိုကသ်ော အရှိနကြှောင့ြ ပေါကပြှဲသှားသည်။ ဦးဘထူး ဖြန့ခြင်းထားသော အဖြူရောငအြတွင်းခံဘောင်းဘီလေးမှာလည်း ဖုတဖြုတလြေးထဲမှ ထွကလြာသောသှေးများနှင့ြ စွန်းပသှေားသည်။
“ဗွဈ…”
“ဒုတ်…”
“ဗွဈ…”
“ဒုတ်…”
“အား…နာလိုကတ်ာ ဖဖရေယ်ေ…”
“ဖြေးဖြေးလုပပြါတော့…”
“အမလေး…”
“ကြှတ်…ကြှတ်…”
ရှညလြွားတုတခြိုငသ်ော လီးကြီးက သူမရဲ့ သားအိမကြို လာထိတိုင်း သူမမှာ အောင့အြောင့တ်တသ်ှားသည်။ သူမ၏ ဖုတဖြုတလြေးထဲသို့ မဆနမြပြဲဝငလြိုကြ ထွကလြိုကလြုပန်သေောလီးကြီးက ကြီးလှသဖြင့ြ ဖုတဖြုတလြေးတဈခုလုံး ကြိမ်းစပန်သည်ေ။ ဒီအခွအနေထေိရောကမြှတော့ သူမလည်း မောင့ဖြဖရေေဲ့ အလိုးကို ဆကပြှီးခံရုံပဲ ရှိတော့သည်။ ဦးဘထူးမှာလည်း အပျိုစဈစဈလေးကို လိုးနရသေဖြင့ြ ဖုတဖြုတလြေးရဲ့ ကဉွြးကြပတ်ဲ့ အရသာကို ကောင်းကောင်းကြီးခံစားနရသေည်။
“သမီးရယ်….အား….သမီလေးရယ်…”
“ဖဖေေ…အား….ဖဖရေယ်ေ….”
“ဗွဈ…”
“ဒုတ်…”
“ပြှတ်…”
“ဗွှကျ”
တဈယောကန်ဲ့တဈယောကြ အပြနအြလှနခြေါကြှရင်း ကာမပန်းတိုငသ်ို့ ပျိုငတ်ူတကလြှမ်းလိုကကြှသည်။ ထိုအခွိနမြှာပဲ အိမရြှေ့မှကာသံကြားရသဖြင့ြ သားဖြစ်သူဖိုးကြောပြှနလြာပြီဆိုတာ သိလိုကသ်ည်။ ဦးဘထူး တွဝမေနေပေဲ ဖြိုးဖြိုးရဲ့ သှေးလေးတွနေဲ့ပနသေေော အတွင်းခံလေးကို ကောကယ်ူပြီး ဖြိုးဖြိုးရဲ့ နှုတခြမ်းလေးကို နမ်းလိုကကြာ အခန်းထဲမှ ထွကသ်ှားသည်။
ဖြိုးဖြိုးလည်း သူ့ရဲ့ တွန့ကြှနသေေော သတို့သမီးဝတစြုံလေးကို သသခွေောခွာ ပြနပြှီးပြငဆြငလြိုကသ်ည်။ ခုနကမှ မောင့ဖြဖကေေ သူ့ရဲ့ လီးကြီးနဲ့ သူမရဲ့ စောကဖြုတလြေးကို အားရပါးရ လိုးသှားသဖြင့ြ စောကဖြုတတ်ဈခုလုံး နာနသည်ေ။
အခုလည်း မောငကြ အရကမြူးပြီး ပြနလြာကာသူမကို လိုးပအေုန်းမည်။ မောင့အြတွကတ်ော့ သူမစိတမြကောင်းပေ။ သူမရဲ့ ပန်းဦးကို မောငကြိုယတ်ိုင် မယူခဲ့နိုငလြို့ပါ။ မောင့ဖြဖကေတေော့ သူမရဲ့ ပန်းဦးကို အဓမျမ ယူသှားခဲ့သည်။
“ဖြိုး…ရေ… မောင့ြ မယားလေးရေ… မောင့ကြို လာတွဲပါဦး…”
ဖိုးကြောြ အာလေး လွှာလေးဖြင့ြ ဖြိုးဖြိုးကို လှမ်းခေါလြိုကသ်ည်။
“မောင် ဘာလို့အများကြီးသောကလြာတာလည်း”
“နည်းနည်းလေးပါ….ဖြိုးရဲ့”
အခန်းထဲရောကတ်ဲ့အထိ မောင့ကြိုတွဲခေါလြာခဲ့သည်။ မောင့ဆြီက အရကန်ံ့တွကလေည်း နံစောန်သည်ေ။ အခန်းထဲရောကတ်ော့ မောငကြ ဖြိုးကို မှေ့ယာပေါလြှဲခပြှီး ထဘီလှနကြာ စောစောကမှဖဖလေေိုးသှားခဲ့တဲ့ စောကဖြုတလြေးကို မောငကြ တန်းလိုးသည်။ မောင့ဖြဖေေ့တုန်းကလို သူမကိုမနှူးမနပတ်ော့ ဘာအရသာမှမရှိပေ။
ဖုတဖြုတထြဲက မောင့လြီးက မောင့ဖြဖလေေီးလောကမြတုတ် မရှညတ်ော့ ဟာတာတာဖြစ်နသည်ေ။ သူမ ဘာတွလွေောကတ်ှေးနပေါလိမ့ြ။ မောင့ရြဲ့လီးကို မောင့ဖြဖလေေီးနဲ့ နှိုင်းယှဉမြိနတောပါလားဆိုပြီး ကိုယ့ကြိုယကြို ရှကသ်ှားမိသည်။
“ဗွဈ…”
“ကောင်းလိုကတ်ာ ဖြိုးရယ်”
သူမက စဉြးစားတွေးနတေုန်းရှိသေးတယ် မောငကြတော့ ပြီးသှားသည်။ အဟုတကြို ဘာမှန်းမသိလိုကပြါ။ မောငသ်ာတဈယောကတ်ည်း ပြီးသှားသည်။ သူမကတော့ ပြီးလုပြီးခငလြေးမှာ မပြီးလိုကရြသောကြောင့ြ ဆတသ်ငံ့ငံ့ ဖြစ်ကနွခြဲ့သည်။
“ဒေါမြှ”
“ရှင်”
“ကလေးတွကေို မနကစြာစားရအောင် သှားခေါလြိုကပြါဦး”
ဦးဘထူး၏ စကားဆုံးသညန်ှင့ြ ဒေါမြှ ဖိုးကြောန်ှင့ြ ဖြိုးဖြိုးကို ခေါဖြို့ထွကသ်ှားသည်။ ဒေါမြှဆိုတာက လည်းအခွားလူမဟုတပြေ။ ဦးဘထူးနဲ့ အမွိုးတောသ်ည်။ ဦးဘထူးရှာကို အလှူသှားလှူတုန်းက ဒေါမြှ နရထေိုငရြတာ အဆငမြပြတောကိုတွေ့လို့ မှို့ကို ခေါလြာခဲ့ခွင်းဖြစ်သည်။ အိမမြှုကိဈစလည်းနိုငန်င်းသည်။ ယုံလည်းယုံကြညရြသည့ြ ဒေါမြှပါပေ။
ခဏနတေော့ ဒေါမြှနဲ့အတူ ဖိုးကြောတ်ို့လငမြယားနှစ်ယောကပြါလာသည်။ ဦးဘထူး ကတော့ ခပတ်ညတ်ညပြင် ကောဖြီသောကလြိုကြ သတင်းစာဖတလြိုကြ လုပန်သည်ေ။ သူတို့နှစ်ယောကဖြို့ ဒေါမြှက ကောဖြီနှင့ြ မုန့ကြို စီစဉပြေးလိုကသ်ည်။
“သား”
“ဗြာ…ဖဖေေ”
“မင်ျဂလာဆောငန်ဲ့ အလုပတ်ှမွေားနတေော့ ကုမျပဏီကို ဖဖမေသှေားဖြစ်တာ တောတ်ောကြှာနပြေီ။ ဒီကြားထဲမှာ ဦးစိုးမင်းနဲ့ ဖဖလှေေှဲထားရတယ်။ သား မနကစြာစားပြီးရင် ဖဖတေေို့ရဲ့ ကုမျပဏီကို သှားလိုကြဦး။ ဖဖကေတေော့ သားလည်းမိန်းမရပြီဆိုတော့ နားလိုကြဦးမယ်။ သားက ဦးစိုးမင်းနဲ့တွဲပြီး ကုမျပဏီကကို တိုးတကအြောငလြုပ်။ တကယလြို့ လုပင်န်းနဲ့ ပတသ်တပြှီးနားမလညတ်ာရှိရင် အခကအြခဲရှိရင် ဖဖကေေိုပြော ဟုတပြှီလား”
“ဟုတကြဲ့ စိတခြပြါဖဖေေ သားသချောလုပပြါ့မယ်”
“အေးအေး ကောင်းတယ် ကောင်းတယ်”
ဖြိုးဖြိုးလည်း မနေ့ကဘာမဖြစ်ခဲ့သလို ဟနဆြောငကြာ စားစရာရှိတာစား သောကစြရာရှိတာသောကန်သည်ေ။ နှစ်ယောကစြလုံး ခပတ်ညတ်ညပြင်။ ဦးဘထူးတို့ ပြောနကြတောကို ခေါင်းငုံပြီးစားသောကရြင်းက နာထောငန်သည်ေ။ အမှနကြတော့ ဦးဘထူး ညဈလိုကခြှင်းဖြစ်သည်။
သူ့သားကို ကောငမြလေးအနားမရှိအောင် ဂွငဆြငလြိုကသ်ညသ်ာ။ လှပသော ဖြိုးဖြိုးကို အားပါးတရ ထပခြစွခြငွသ်ေးသည်။ အခုလည်းကြည့်လြေ မနကစြာစားပြီး ထသှားသော ခွှေးမဖြစ်သူရဲ့ နောကပျိုင်းအလှကို တပမြကစြှာလိုကကြှည့န်သည်ေ။ မနေ့က အဖြစ်အပကြတ်ှပြနေတ်ှေးမိတော့ လီးကတောငလြာပြနသ်ည်။
“ကလဈ..”
တံခါးဖြင့သ်ံ တိုးတိုးလေးကြားလိုကလြို့ ဖြုးဖြိုး အိပရြင်းလှည့ကြှည့မြိသည်။
“ဟင်… ဖဖေေ… ဘာလာလုပတ်ာလည်း…”
“သမီးလေးကို ခစွရြတာမဝသေးလို့ လာတာပေါ့။ သမီးကို အရမ်းခစွမြိသှားပြီကြယ်”
“ရှှတ်…ရှှတ်…ရှှတ်…”
ဦးဘထူးပြောပြောဆိုဆိုနဲ့ ဖြိုးအိပန်တေဲ့ ကုတငပြေါမြှာ ဝငထြိုငလြိုကပြှီး ဖြိုးရဲ့ နုနယတ်ဲ့မကြန်ှာလေးကို သူ့နှာခေါင်းနဲ့ နမ်းလိုကတ်ော့သည်။ ဖြိုးဖြိုးရဲ့ပါးပေါမြှာလိမ်းထားသော သနပခြါးများ မှေးမှိနသ်ှားသညအြထိ ဦးဘထူး နမ်းရှိုကလြိုကသ်ည်။
“ဟင့အြင်း…မလုပပြါနဲ့တော့… လှှတ်…ပါ….”
အပေါကြနေ အုပမြိုးပြီး မိမိပါးလေးကို တရစပန်မ်းနသေော ဦးဘထူး၏ ခန်တာကိုယကြိုကြီးကို တွန်းကာ ဖြိုးဖြိုးပြောလိုကသ်ည်။ ပြောလို့သာပြော၊တွန်းလို့သာတွန်းနရတော ဦးဘထူးက မိမိအပေါမြှာ အဲဒီလို ဇွတအြတင်း အဓမျမလုပန်တောတွကေို မိမိ၏ မသိစိတတ်ှကေ ကြနပေန်မေိတာ။ ဖြိုးကို မောင့ဖြဖကေေ အဲဒီလိုအတင်းအဓမျမလုပလြေ ဖြိုးရဲ့ အသှေးအသားတွကေ ပိုဆာလောငလြာသလိုပါပဲ။
“ပြှတ်…ပြှတ်….ပြှတ်…”
“ပလပ်…ပလပ်…ပလပ်….”
“ပြှတ်…ပြှတ်….ပြှတ်…”
အခုလည်းကြည့်လြေ မောင့လြို ဖုတဖြုတလြေးကိုတန်းမလိုးပဲနဲ့ ပါးလေးနမ်းလိုကြ၊ နှုတခြမ်းလေးစုပလြိုကြ၊ နို့လေးစို့လိုကြ၊ ဗိုကသ်ားလေးတွကေို သူ့လွာပြားကြီးနဲ့ လကြလြိုကြ၊ ဖုတဖြုတလြေးကို လကြလြိုကြ၊ စောကစြိလေးကိုစုပလြိုကန်ဲ့ သူမကို ကာမစိတတ်ှေ မထကြှလို့မနနေိုငလြောကအြောငဖြစ်နရတော။
“ပြှတ်…ပြှတ်….ပြှတ်…”
“အို…အား…”
တဆင့ပြှီးတဆင့ြ လုပလြာရင်းကနေ ဖြိုးရဲ့ ဖြူဝင်းပြီးဖောင်းအိနတေဲ့ ခွခွေောင်းလေးတွကေိုပါမခနွြ စုပန်တေော့ ဖြိုးလေ ဘယလြိုဖြစ်သှားမှန်းကိုမသိဘူး ဖုတဖြုတလြေးကို အလိုးမခံရပဲနဲ့ တဈခွီပြီးသှားတယ်။ ခွှေးမလေး၏ခါးလေးကော့တတသ်ှားသဖြင့ြ ခွှေးမလေး တဈခွီပြီးသှားမှန်း ဦးဘထူးသိလိုကသ်ည်။
ခွှေးမလေးရဲ့ ခွခွေောင်းလေးတွကေို စုပန်တောက ရပလြိုကကြာ ခွှေးမလေး၏ ရငဘြတပြေါတ်ကခြှလိုကသ်ည်။ ခွှမဖြေဈသူဖြိုးရဲ့ ရငဘြတကြို မိမကြိုယလြုံးဖိမိမှာစိုးသဖြင့ြ ဒူးနှစ်ဘကကြို ဘေးသို့ကားထောကလြိုကပြှီး ပုဆိုးအောကစြကို ဆှဲလှနလြိုကသ်ည်။
“ဟင်…”
မကြန်ှာနားတွငဝြေ့ဝဲကာ ပေါထြှကလြာသော မောင့ဖြဖရေေဲ့လီးကြီးက အတောကြှီးလှသဖြင့ြ သူမယာငပြှီး တော့ အသံထွကမြိသည်။
“ကိုငကြှည့ပြါဦး…သမီးရဲ့…”
သူမရဲ့ ဖြူဖြေးနနေဲ့ လကဖြကကြို ဆှဲယူပြီး သူ့လီးညိုညိုတုတတ်ုတကြှီးကို ကိုငခြိုင်းတာ။ လီးကြီးကလည်းကြီးလိုကတ်ာ သူမရဲ့ လကန်ှဈဖကန်ှင့မြဆန့ြ။ ရှညလြိုကတ်ာကလည်း သူမလကသ်ီးစုပန်ဲ့ဆို ငါးစုပစြာလောကရြှိသည်။ အကြောတွကလေည်း အပျိုင်းပျိုင်းထနသည်ေ။
“ဖေ့ဖေ့လီးနဲ့ ဖဖေေ့သားလီး ဘယသ်ူကပိုကြီးလဲ…”
“ဟာ…ဖဖကေလေည်း…ဘာတွလော…”
“ပလှတ်…”
“အု…”
ဖြိုးပြောနတောလေးတောငမြဆုံးလိုကဘြူး။ ပြောရင်းတန်းလန်းဟနတေဲ့ ဖြိုးရဲ့ ပါးစပထြဲကို မောငမြောင့ဖြဖရေေဲ့လီးဒဈကြီးဝငလြာလို့ ဖြိုးမှာ အသကရြှူတောငကြှပသ်ှားတယ်။ သူမရဲ့ ခေါင်းကို မောင့ဖြဖကေေ လကန်ှဈဖကန်ှင့ြ ထိန်းကိုငထြားတော့ ရုန်းလို့ကမရပေ။
“ပလှတ်…ပလှတ်”
ဦးဘထူးကတော့ သူ့ခွှေးမလေးရဲ့ခေါင်းကိုကိုငပြှီး သူ့လီးဒဈကို ထုတလြိုကသ်ှင်းလိုကန်ဲ့ ခွှေးမလေးရဲ့ ပါးစပလြေးကိုလိုးနသည်ေ။ ဖြိုးဖြိုးလည်း မထူးတော့ပြီမို့ ပါးစပလြေးကို အစွမ်းကုနဟြကာ ဝငလြိုကထြှကလြိုကန်ဲ့လိုးနသေော မောင့ဖြဖရေေဲ့ လီးဒဈကြီးကို မကြလြုံးကလေးမှိတကြာ ငှိမခြံနတေော့သည်။
ဦးဘထူးကတော့ မကြလြုံးလေးမှိတပြှီး ငှိမခြံနရှောသော ခွှေးမလေးရဲ့ နုနယတ်ဲ့ မကြန်ှာလေးကိုကြည့်ရြင်း ပါးစပလြေးကို လိုးနရသေဖြင့ြ ပြောမပြတတလြောကအြောင် အရသာတွေ့နသည်ေ။
“ပလှတ်…ပလှတ်”
“ပြဈ…ပြဈ…”
“အား…သမီး…သမီး…သမီးလေးရယ်”
ခွှေးမလေးရဲ့ပါးစပကြို လိုးနရင်ေးက စိတမြိန်းနိုငတ်ော့ပဲ လရညမြွားထွကကြာ ခွှေးမလေးဖြိုးရဲ့ ပါးစပထြဲမှာပဲ ပြီးသှားသည်။
“အှန်း…အှန်း….”
“ဂလု…”
ဦးဘထူးမှာ သူ့လီးကြီးကို မိမိ၏ ပါးစပထြဲမှ မထုတသ်ေးပဲ စိမထြားသဖြင့ြ လရညမြွားကို ထွေးထုပလြို့ မရပဲ သူမလညခြွောင်းထဲစီးဝငသ်ှားသည်။ မိမိ၏ ပါးစပလြေးကိုပါ မောင့ဖြဖေေ မညှာမတာလိုးပြီး ပါးစပပြန်းဦးကိုပါ ထပခြှှသှေားသည်။
“ပလှတ်…”
ဦးဘထူး၏ လီးကြီးမှာ ပြီးသှားပမယေ့လြည်း သူမပါးစပထြဲက ထုတလြိုကတ်ဲ့အခါမှာ လီးတနကြှီးက တောငမြှဲတိုင်းတောငန်သည်ေ အရှိနမြသသေေးပေ။ ဒါတွကြေောင့မြို့လည်း သူမက မောင့ဖြဖရေေဲ့ လီးကြီးကို မောင့ရြဲ့လီးထကန်ှဈသကမြိတာ။
“သမီးရယ်….ခစွပြှီးရင်း ခစွမြိနပြေီကြယ်”
သူမကိုအဲဒီလိုပြောပြီး သူမအဖုတလြေးကို ထပလြိုးတာ။ သူမဖုတဖြုတလြေးကို နာရီဝကလြောကြ လိုးပြီးမှ မောင့ဖြဖေေ နောကခြွီပြီးသှားသလို သူမလည်း သူနဲ့အတူ တဈခွီထပပြှီးခဲ့ရတယ်။ မောင့ဖြဖနေေဲ့အတူ ကာမစကယ်ှကရြတာကို ဖြိုးအရမ်းနှစ်ခွိုကသ်ှာမိတယ်။ ဖြိုးမှာ ကနွသ်ေးတဲ့ ပန်းဦးတွကေိုလည်း မောင့ဖြဖဘေယေလြိုနည်းနဲ့ပဲ ယူယူ ဖြိုးငှင်းနိုငမြယမြထငတ်ော့ပါဘူး။
ဪ သူမရဲ့ ပန်းဦးလေးတွကေို တဈခုခွင်းခွှမယေ့ြ ပန်းဦးခွှမယေ့ြ မောင့ဖြဖဖေပေေါလေ….။
ပြီးပါပြီ။