အောစာအုပ်

သမီး တစ်ယောက်ထဲလား

ရနကြုနမြှ မန်တလေးသို့ ထွကခြှာမယ့် အမှတ်(၅) အဆန် အမှနည်ရထားကြီးရဲ့ အိပစြငတ်ှဲဆီ မီခယွြ အခွိနမြီ ရောကလြာခဲ့တယ်။ အဝတအြစားထည့်တဲ့ အိတ် တဈလုံးပဲ ပါတာမို့ ရထားပြတင်းနားက ပစ်စည်းတငစြားပြဲလေးအောကန်ားမှာ အိပကြို ကပထြားလိုကတ်ယ်။

ဖုန်းကိုဖြင့်ပြီး နာရီကြည့်လိုကတ်ော့ ရထားထွကဖြို့က မိနဈအနည်းငယလြောကပြဲ လိုတော့တာပါ။ မိန်းကလေးတဈယောကထြဲမို့ အိပခြန်းထဲရှိ အခွားခရီးသညတ်ှဟော မိန်းကလေးတွပေဲ ဖြစ်ပါစလေို့ စိတထြဲက ကြိတဆြုတောင်းနမေိသေးတယ်။ တကယလြို့ ဒီအိပခြန်းထဲ နောကထြပဝြငလြာမယ့် သုံးဦးဟာ ဘဲကြီးတွေ ဖြစ်ခဲ့ရင် ဘယန်ှယ့်လုပရြပါ့။

မီခယွြ့ ဆုတောင်းက မပြည့်။ မီခယွြ မဖြစ်စချင်ေတ်ဲ့အတိုင်း အိပစြငခြန်းထဲကို လူလတပျိုင်းအရှယ် ယောကြွားသုံးဦး အထုပအြပိုး ကိုယစြီသယပြှီး ဝငလြာတယ်။ မီခယွြ့ ရငထြဲ ထိတကြနဲ ဖြစ်သှားတယ်။ တကယတ်ော့ မီခယွဟြာ ယငဖြိုမွှ မသမ်းဘူးသေးတဲ့ အပျိုမဒန်းလေးတော့ မဟုတပြါခွေ။ ဦးမင်းဝဠာဆိုတဲ့ ဘဲကြီးတဈပြရေဲ့ ဖြုတခြှင်းကို ခံဖူးပြီးသားပါ။

မီခယွြ့ဘကကြလည်း အလိုတူ အလိုပါလို့ပဲ ဆိုကြပါစို့။ အဲဒီတုန်းကလည်း မီခယွကြ အပျိုဖောဝြငစြ ဘာမှ သိသေးတာမှ မဟုတတ်ာ။ မီခယွတ်ို့နဲ့ တဈအိမကြွောကြ မမနှနှင်ေးရဲ့ ယောကြွားမိန်းမ လိငဆြကဆြံတဲ့ တဈတဈခွခွစကားတွကေို နားထောငမြိရင်း လကတ်ည့်စမ်းလိုကမြိတာပေါ့လေ။ ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး ယောကြွားမရသေးရင် မိန်းမဆိုတာ အပျိုပဲလေ။ ဘယသ်ူသိတာမှတလြို့။

မမနှနှင်ေးတောင် ဘဲပြပြေီး အခစွန်ယတ်ှေ ဒီလောကလြှနန်တောတောင် အပျိုလုပန်သေေးတာကို။ မီခယွဆြိုတာ လီးတဈချောင်း တဈကြိမတ်ဈခါပဲ ဝငပြှီး စောကပြတထြဲ သုကရြည် တခါပဲ အထည့်ခံဖူးတာလေ။ များမှ မများတာ။ ရာသီလာခွိနန်ဲ့လည်းဝေး၊ ဆေးလည်းသောကလြိုကတ်ော့ ငယင်ယရြှယရြှယန်ဲ့ ကလေးအမလည်ေး မဖြစ်ရတော့ဘူးပေါ့။

တကယလြို့ ကိုယလြေးလကဝြနရြှိသှားရင် ကိုယပြဲအရှကကြှဲရမှာကို မီခယွြ သိထားပြီးသား။ ဦးမင်းဝဠာက မိန်းမရှိတယ်။ ကလေး နှစ်ယောကအြဖေ အသကြ ၄၀ ကြောြ အောငမြှငတ်ဲ့ စီးပြားရေးသမား။ မမနှနှင်ေးကို လာလာဖြုတန်တေဲ့ ဘဲကြီးပေါ့။

မီခယွလြည်း မမနှနှင်ေး အဆှယကြောင်းတာကြောင့် တဈကြိမတ်ဈခါ မိုကမြဲမိခဲ့လိုကတ်ာ။ ကြာပါပြီ။ လှနခြဲ့တဲ့ ၅ နှစ်လောကကြ အဖြုတခြံရတာ ခုဆို မီခယွြ့ အသကြ ၂၁ နှစ်ထဲ ဝငလြာပြီပဲ။ ဟိုဒီတွေးရင်း မီခယွြ သတိရလာတော့ အခန်းဖောြ ၃ ဦးကို မသိမသာ အကဲခတ် ကြည့်မိတယ်။

ရညရြညမြှနမြှန် လူကြီးတွလေို့ ယဘေုယွ ကောကခြကြခြနွိုငတ်ယ်။ အရာရှိကြီးတွလေား စီးပြားရေးသမားတွလေား တဈခုခုပဲ။ အသားဖြူဖြူ ခပသ်န့်သန့် ကိုယခြန်ဓာတုတတ်ုတန်ဲ့လူက စကားစလာတယ်။

“သမီး တဈယောကထြဲလား”

“ဟုတ်”

“တဈဖကအြခန်းတွနေဲ့ လူချင်ြးခွိန်းကြည့်ပါလား မိန်းကလေး တဈယောကထြဲဆို မသင့်တောပြါဘူး”

မီခယွြ အဲဒီလူကြီးကို မော့ကြည့်လိုကမြိတယ်။ ကိုယ့်အတွကြ စဉြးစားပေးတဲ့ စကားကြောင့် နည်းနည်း စိတအြေးသှားသလိုရှိမိတယ်။ အဲဒါနဲ့ ဘေးကပရြကြ အခန်းတွဆေီ ကူးပြီး အကူအညီတောင်း ကြည့်တော့ အဆငမြပြေ။ တဈခန်းက မိသားစုလိုကမြို့ လဲမပေးနိုငပြါတဲ့။ နောကတ်ဈခန်းက အားလုံး မိန်းကလေးတွခညွြေးမို့ လဲခိုင်းဖို့ရာ အဆငမြပြေ။ ရှိပါစတေော့လေ။

မီခယွကြိုယတ်ိုငလြည်း စောစောကလောကမြှ စိတမြပူတော့တာ။ မီခယွြ့ကို စကားစပြောတဲ့ အနကြယကြှီးက ဦးသိမ်းပိုကြ တဲ့။ နောကတ်ဈယောကကြ ဦးလောရုံတဲ့။ ကနွတ်ဈယောကကြ ဦးမှင့်ကြည် ဆိုပဲ။

“ဟုတကြဲ့သမီးက မီခယွပြါ။ ဦးတို့ သမီးအရင်းလို သဘောထားပြီး သှနသ်ငဆြုံးမပါရှင့်”

မီခယွကြ တတန်ိုငသ်မွှ စကားတံတိုင်း ကာလိုကတ်ာပါ။ တဈဖကကြ လူကြီးတွကေို ဂုဏသ်ိကျခာနဲ့ လှမ်းခွုပကြှည့်လိုကတ်ာ။ ရထားကြီးက ထွကပြှီ။ အရှိနအြဟုနပြှင်းပြင်း ဒေါမာနတ်ကြီး လထေုထဲကို ခွင်းဝငရြင်း သံလမ်းပေါမြှာ မကောင်းဆိုးဝါးအသံကုနဟြဈနသလေို တဂွုန်းဂွုန်းခုတန်တယ်ေ။

“သမီးအပေါအြိပစြငမြှာတကအြိပပြေါ့ကြယ်”

မီခယွကြ ကိုယ့်အဖအရှေယ် ယောကြွားတဈဦး ရဲ့ အထကမြှာ မအိပလြိုပမယ်ေ့ သူတို့ပြောစကားက သင့်လွောန်တေော့ မငှင်းမိတော့။ ခေါင်းပဲ ညိတပြှလိုကတ်ယ်။ နလေုံးဝငပြှီ။ ည မိုးစုန်းစုန်းခွုပပြှီ။ အရှေ့ဘကြ အဇဋာမှာ ဘောင်ှစန်ေဒာက တိမအြမွှငစြတွကေို တွန်းဖယရြင်း မပြူ့တပြူ လင်းပ လာခဲ့ပြီ။ ဘူတာက ဝယလြာတဲ့ ညစာဖော့ထမင်းဗူးကို မီခယွြ ဖြင့်စားလိုကတ်ယ်။

“အနကြယတ်ို့ စားပါဦး”

“စားစား သမီး အနကြယတ်ို့က ထမင်းစားလို့မရသေးဘူး။ ဪ ဒါနဲ့ အနကြယတ်ို့ကို နည်းနည်းပါးပါး သောကခြှင့်ပြုပါ သမီး”

“ရပါတယရြှင့် သမီးကို အားမနာပါနဲ့။ သောကပြါ”

ဒါကတော့ အလိုကအြထိုကြ လိုကပြှောလိုကရြတာဖြစ်ပြီး တကယတ်ော့ သူတို့ အရကသ်ောကကြှမှာကို မီခယွြ့အနနေဲ့ သဘောမတွေ့လှ။ မတောလြို့များ အရကတ်နခြိုးနဲ့ ငါ့ကိုဆိုတဲ့ အတွေးက ကြကသ်ီးဖနွြးဖနွြး ထစတယ်ေ။ တဈဖကကြ ယဉကြွေးစွာ ခွင့်ပနလြာတာကို ခါးခါးသီးသီး အကဲဆတန်လေို့ မသင့်မှန်း သိနလေို့သာ မီခယွြ ခေါင်းညိတပြှရခွင်းသာပါ။ သူတို့ အရကသ်ောကကြှတယ်။

လေးထောင့်ပုလင်းလေး တဈလုံးပဲ။ မသိမသာ ခိုးဖတကြှည့်တော့ ဂိုးလလြဘယေဆြိုလားပဲ။ မီခယွကြ ဖုန်းကိုဖြင့်ပြီး ဖေ့ဘှတ် ကြည့်နလေိုကတ်ယ်။ (သတိ။ မီခယွြ့ရဲ့ ဖေ့ဘှတ် အကောင့် ကို မစုံစမ်းရ။ လုံးဝ မပြောပြနိုငဘြူး) သတင်းတွလည်ေး တကလြာတယ်။

မုဒိမ်းမှုတခွို့ဆို မထငရြကစြရာ သိကျခာရှိ သမာဓိရှိလိမ့်မယ် ထငရြသူတွရေဲ့ လီးသရမ်းမှုတွေ။ မီခယွြ နည်းနည်း ကြောခမွြးလာတယ်။ သူတို့ သောကခြါစကတော့ ဣန်ဒွရရေပဲ။ ပုလင်း တဈဝကလြည်းကြိုးလာရော သူတို့အသံတွကေ အာလေးလွှာလေး ဖြစ်လာကြပြီ။ မူမမှနခြငွတ်ော့။ မိန်းမအင်ျဂါဝေါဟာရကို အသုံးပြုပြီး ဆဲရေးတိုင်းထွာသံတွကေ စိပလြာတယ်။

မီခယွြ မအိပခြငွသ်ေးပမယ်ေ့ အပေါတ်ကလြှဲနတော ကောင်းမယလြို့ တွေးမိပြီး ဖုန်းကိုပိတ်၊ ကိုယ့်ကြောပိုးအိတကြို အပေါထြပ် အိပရြာဆီ လှမ်းတငလြိုကတ်ယ်။ အမလေး ။ အိတကြ လေးလည်းလေးတာမို့ လကန်ှဈဖကန်ဲ့ ပင့်ရတယ်။ မမှီ့တမှီမို့ ခွဖြေားထောကပြှီး အပေါဘြကအြိပစြင် အခန်းနံရံဆီထိ တွန်းအပို့ ပြလွေော့နတောကို သတိမထားမိတဲ့ ခါးက ထမီလေးဟာ လွှောကနဲ ကမျဘာကြီးရဲ့ ဆှဲအားမှာ ကြင်းလုံးပုံသှားတယ်။

ရုတတ်ရကြ နားရင်းပါးရင်းတွေ ထူပူပြီး လှည့်ကြည့်မိတော့ လူကြီး ၃ ယောကြ မကြလြုံးတွကေ ရမျမကခြိုးတွေ သမ်းနပြေီ။ ခေါင်းကိုသာ တွငတ်ှငင်ုံ့ရင်း ထမီကို ပြနဆြှဲအတင်

“မဝတပြါနဲ့တော့ သမီး ”

“ရှင် အို တောင်းပနပြါတယ် သမီးကို ခမွြးသာပေးပါ အနကြယတ်ို့ရယ် ”

“ဟားဟားဟား သမီးကို ဦးတို့က ခမြျးသာပေးမှာပါ ကာမခမြျးသာလေ ဟားဟားဟား သမီး သဘောကမြှာပါ”

“ဟင့်အင်း ဟင့်အင်း သမီးက မိကောင်းဖခင် သားသမီးပါ”

“အေးပါ ဒါကြောင့် တလေးတစား လိုးပေးမလို့ပါ စောကပြတလြည်း ယကပြေးမယ်”

ကြားလိုကရြတဲ့စကားက လူယဉကြွေးတွတေဲ့လားလို့တောင် သံသယဖြစ်စဖြယ်။

ကလကခွေစကေား ဆနလြိုကတ်ာ။ ထမီ ထကဆြငစြကို ဦးသိမ်းပိုကြ ဆိုတဲ့လူကြီးက မိမိရရ ဖမ်းကိုငထြားတာကြောင့် မီခယွခြမွာ အရှကလြုံခွုံမှု မရသေး။ ထမီက ခွသလေုံးအဖြားကနေ ဒူးအထကထြိ မတကန်ိုင်။ မီခယွြ့မှာ အောကခြံဘောင်းဘီမဝတလြာမိခွင်းကို နောငတ် တောတ်ောရြမိသှားတယ်။

ဘဲကြီးတဈပြရေဲ့ တဈကြိမတ်ဈခါမွှသာ အပျိုရညပြကြရြုံ လိုးတာခံဖူးတဲ့ မီခယွြ့ စောကပြတကြလေးကို သူတို့ မှငသ်ှားကြတာ အသအချောပါပဲ။ ဘာမှမဖြစ်ရင် ဘာမှမဖြစ်ဘူး။ ဖြစ်ရငတ်ော့ ဖြစ်ပြီပဲ။ ဘောင်းဘီရှည် ဝတမြလာဘဲ စောကပြတရြှပြီး ထမီဝတလြာမိတဲ့ ကိုယ့်ကိုယကြို အပြဈတင် မဆုံးတော့။ ခွနအြားချင်ြးက မမွှတ။

မိန်းကလေးတဈယောကြ ယောကြွားကြီး သုံးယောကြ လှနဆြှဲပြဲမှာ မီခယွြ ရှုံးပါတယ်။ ပါးစပမြှာ ဆိုလာတိတအြဝါ ကပပြှီး ပိတခြှင်း ခံလိုကရြတယ်။ ထမီဟာ ရထားကြမ်းခင်းပေါမြှာ ကြင်းလိုကကြလေး။ ဖငပြှောငပြှောင် အဖုတဟြောင်းလောင်းနဲ့ မီခယွြ တတန်ိုငသ်မွှ ရုန်းကနကြှည့်ပါသေးတယ်။ မရ။ အောလြို့လည်းမရ။ မကြရြညပြှည့်လွှမ်းတဲ့ မကြလြုံးအကြည့်တို့ဖြင့်သာ တောင်းပနန်ရတေယ်။ ဒါကိုလည်း ကာမမုဆိုးကြီး ၃ ယောကကြ ဥပကျေခာပြုထားဆဲ။

“ရုန်းရင် ကနရြင် အောရြင် ဟဈရင် သမီးကို အနကြယတ်ို့က သတပြဈမယ်။ ငှိမခြံရင် သမီးအကြိုးရှိမယ်။ ဒါ ဘယသ်ူမှ သိတဲ့ ကိဈစမဟုတဘြူး။ အုတအြောသ်ောင်းနင်းလုပလြို့ သူများတွေ ရိပမြိကုနရြင် ငါတို့က မင်းကို ပိုကဆြံပေးပြီး ခေါခြတွာလို့ လွှောကပြှောမယ်။ မင်း ဖာသညမ် ဖြစ်သှားမယ်။ ဦးတို့က သမီးကို ခမွြးသာပေးမလို့ပါ။ ကာမခမွြးသာ ပေးမလို့”

သူက ပြောရင်းဆိုရင်း ရထားပြတင်းကို ထပိတတ်ယ်။ မှနတ်ံခါးရော သံတံခါးရော ပိတတ်ယ်။ မီခယွြ ပြနစြဉြးစားမိတယ်။ ရုံးရောကြ ဂတရြောကဆြို ကိုယကြ တယောကထြဲ။ ဘယသ်ှားလို့ ဘယလြာရမှန်းသိတာ မဟုတ်။ ခုခတ်ကေ ငှမွေား တရားနိုငတ်ာ မဟုတလြား။ ပြီးတော့ မီခယွကြ အပျိုစငမြှ မဟုတတ်ာ။ ထူး နဈနာစရာ ဘာမှမရှိဘူး။ မီခယွြ စိတလြွှော့ခလွိုကတ်ယ်။

လူကြီး ၃ ယောကြ ဝိုင်းလိုးမှာကို အော့နှလုံးနာစွာ ကြညဖြှူပေးရတော့မယ်။ ကိုယကြ အလိုးခံဖူးသူမို့ အဲဒီအရသာဟာ စွဲမကစြရာကောင်းကြောင်းတော့ သိတယ်။ ရုန်းကနရြှကရြှံ့နမယ်ေ့အစား ကာမခမွြးသာကိုပဲ လိုလိုလားလား ခံစားဖို့ ဆုံးဖြတခြကြခြလွိုကမြိတယ်။ တကယတ်မ်း မညာတမ်းပြောရရင် မီခယွဟြာ အလိုးခံရတာကို စွဲမကပြါတယ်။

ဒါပမယ်ေ့ ဒီနိုငင်ံရဲ့ ဓလေ့ထုံးတမ်းတွကြေောင့် ဆန်ဒကို မွိုသိပန်ရခွေင်းမွှသာ။ ဦးမင်းရာဇာသူ့ကိုဖြုတပြှီး နောကရြကတ်ှမှော မီခယွတ်ောင် စဉြးစားမိသေးတယ်။ ဦးမင်းဝဠာရဲ့ မိန်းမ ဒေါသ်ှယဇြငမြှင့်ကို ကပဖြားပြီး စောကပြတတ်ှေ ဘာတွေ မရှံမရှာ ယကပြေး၊ အိမအြလုပကြူလုပပြေး၊ ကလေး နှစ်ယောကကြူထိန်းပေးပြီး မယားငယခြံမလားလို့တောင် တွေးမိတာ။

ဒါပမယ်ေ့ အရှကကြ ခွင့်မပြုခဲ့တာကြောင့် မလုပဖြစ်ခဲ့။ ခုတော့ ၅ နှစ်တာ ဝေးကြာနခေဲ့ရတဲ့ လီးအရသာကို ပြနခြံစားရတော့မှာပါလား။

“အဲဒလို လိမျမာမှပေါ့ ခစွလြေးရယ်”

ဟှန်းမုန်းတာ။ ဦးသိမ်းပိုကဆြိုတဲ့ လူကြီးပေါ့။ သူ အတင်းဆှဲဖြဲနတေဲ့ ပေါငန်ှဈချောင်းကို တောင့်မထားတော့ဘဲ လွော့ပေးလိုကလြို့ အလှယတ်ကူ ပေါငန်ှဈချောင်း ကြာအသှားမှာ ရရှတေတ်ဲ့ စကား။ ဘာတဲ့။ ခစွလြေးတဲ့။ သူ့မှာ သမီး မရှိဘူးလားမသိဘူး။ သမီးအရှယလြေးကို မယားပြုရကတ်ယ်။ ရကစြကလြိုကကြှတာ။ အို ယောကြွားတွေ အကုနပြါပဲ။ ၃၇၆ ကြောကလြို့သာ။ မဟုတရြင် ပုပုရှရှနုနုလှလှ မှငသ်မွှမိန်းမ လိုကလြိုးနကြမေလား မသိ။

အင်း ငါရော ဘာထူးလဲ။ ဓလေ့ထုံးတမ်းအစဉအြလာရဲ့ ကန့်သတမြှုကြောင့်သာ အရှကကြိုငဲ့ပြီး မသောင်းကနွြးရဲတာ။ လီးအမွိုးမွိုးကို စောကပြတန်ဲ့ တကင်ုံပစ်ချင်တ်ာများ ရှစိကိုထိုးလို့။ ဟင့်အင်းကြာ ဘာညာ ဟနဆြောငင်ှင်းရင်း ပေါငတ်ံခါးကြီး ပြင့်သှားပါပြီ။ ပေါငကြှားမှာ ဘာရှိသလဲ။ ပေါငကြှားမှာ အနကရြောင် ကြဲပါးပါး စောကမြှေးကောကကြောကလြိမလြိမလြေးတွေ ခွံရံထားတဲ့ သဘာဝ အသားစိုင် အကကြှဲကြောင်းလေး ရှိပါတယ်။

အင်ျဂလိပဘြာသာနဲ့ (ပူစီ) လို့ခေါပြှီး မှနမြာလို စောကပြတ် သို့မဟုတ် စောကဖြုတလြို့ ခေါတ်ဲ့ မိန်းကလေးတွရေဲ့ ရတနာလှိုငဂြူကလေးပါ။ စကားမစပ် စောကပြတလြို့ ဘာလို့ ခေါလြဲ သိကြလား။ ချောကကြမျဘားလို နကစြောကတ်ဲ့ တွင်းလိုဖြစ်နလေို့ လို့ “စောကြ” ကိုယူတယ်။ အသားနုနုလေးတွကေ တွင်းကို ပတထြားလို့ “ပတ်”ကို ယူတယ်။ ဒါကြောင့် စောကပြတပြါ။

စောကဖြုတကြလည်း ရှင်းပါတယ်။ မှပြငေမြှာ ကပပြေါကတ်ဲ့ မှကြ အနည်းငယကြို မှကဖြုတလြို့ခေါတ်ာ ယူတို့ ကြားဖူးကြတယမြလား။ စောကမြှေးတွကေ မှကဖြုတကြလေးလို တညရြှိနတောမို့ စောကဖြုတလြို့လည်း ခေါပြါတယ်။ လီးဆိုတာတော့ မီခယွလြည်း မသိဘူး။ ရှိတဲ့သူတွပေဲ ကိုယ့်ဟာကိုယ် တွေးကြတော့ ။ မီခယွလြည်း ကိုယ့်ရှိတာပဲ တွေးတတတ်ယ်။

ရထား အိပစြငအြခန်းလေးထဲမှာတော့ အရကန်ံ့တွေ တလှိုငလြှိုင် အဆီတပြနပြှန် မကြန်ှာကြီးတွကေ ရထားမထွကခြငတ်ုန်းက လူကြီးလူကောင်း ၃ ယောကမြဟုတတ်ော့ သလိုပဲ။ သူတို့ဟာ လူ့အသှငထြကြ ကြောကမြကဖြှယ် ဘီလူး သဘကြ အသှင် ပိုဆောငလြာကြတယ်။

“အု” ပေါငတ်ံခါးကြီး ဖြင့်ထားလို့ အတိုင်းသား မှငန်ရတေဲ့ မီခယွြ့ရဲ့ မိန်းမအင်ျဂါ လှိုငဂြူအဝနား ဦးသိမ်းပိုကြ ဆိုတဲ့ လူကြီး မကြန်ှာအပပြှီး တခကြြ နမ်းရှုပလြိုကခြွိန် မပီဝိုးတဝါး မီခယွြ့ အသံကလေး ထွကခြဲ့ရတယ်။ ဆိုလာတိတအြဝါကြီးကြောင့် အသံသိပမြကယွြ။ ဆိုငလြင့်ဆာတပထြားတဲ့ သနတေပြှောင်းဝက ကညွထြှကသ်လို ခပအြုပအြုပသ်ာ ထွကပြေါလြာတယ်။ မီခယွြ သိတယ်။ ကိုယ့်စောကပြတကြို ကိုယ် သိတယ်။

စောကပြတကြလည်း အမြဲတိုကခြွှတဆြေးကြောနကြမေို့ အနံ့အသကြ ကင်းနမှောမှန်းသိတယ်။ ရထားမတကခြငကြလေးကမှ ရမေိုးခွိုးလာခဲ့တာဆိုတော့ ဆပပြှာနံ့လေးတောင် ကနွခြငွကြနွြဦးမှာ။ သန့်စငဆြေး လည်း သုံးတာဆိုတော့ ကိုယ့် စောကပြတကြလေးဟာ မှှေးကြိုငမြနဘေူးဆိုတောင် နံစောန်မှော မဟုတဘြူးလေ။

“မင်း အလိုးခံဖူးလား—ခစွလြေး–”

“အု—အု—-”

“ဪဟောြ—ဟုတသ်ားပဲ။ ဟေ့ မှင့်ကြည် တိပပြှနခြှာပေးလိုကပြါကြာ။ သူ့ကို ငါတို့ ကာမခမွြးသာ ပေးကြမှာ ဆိုတော့ အနှောငအြဖြဲ့နဲ့ မလုပခြငွဘြူး သူလည်း အရသာ ရှိရှိ ခံစားပါစေ—တိပ် ခွာပေးလိုကြ”

“ ဟေး သဲလေး မင်း မအောဖြူးမို့လား ခေါင်းညိတပြှ”

မီခယွြ ခေါင်းညိတပြှလိုကတ်ယ်။ တိပကြို ခွာပေးတယ်။ အခွိနမြဆိုင်းဘဲ ဦးသိမ်းပိုကြ နှာတံကြီး ကမွ အကြဲကြောင်းကြားထဲ နဈမှုပလြာပြီး ရှုးခနဲ နမ်းတယ်။ စိုစိစိ စေးကပကြပ် အရညလြေးတွေ စောကပြတထြဲမှာ ရှိနတေော့ ဦးသိမ်းပိုကြ ဆိုတဲ့ ဘဲကြီး ခမွာ မီခယွြ့ အရညတ်ှေ သူ့နှာခေါင်းမှာ ပကြေံသှားမှာပဲ။

သူက လကန်ှဈဖကန်ဲ့ စောကပြတကြို ဆှဲဖြဲတယ်။ အတွင်းမှာ စောကစြိပြူးပြူးလေး ရှိနမှောမှန်း ဒီဘဲကြီး မသိဘဲ နမလေား။ လွှာဖြားအခွှနကြလေးနဲ့ မီခယွြ့စောကစြိကိုမှ ဂေါကရြိုကတ်ံနဲ့ ဂေါကသ်ီးရိုကသ်လို တခကြြ ခတထြုတတ်ယ်။ လူတကိုယလြုံး တုနတ်ကသ်ှားတယ်။

“အူး—” စောကပြါးစပကြလည်း တားမရဆီးမရ ညည်းသံလေး သဲ့သဲ့ ထွကသ်ှားစတယ်ေ။ သူက မီခယွြ့ရဲ့ စောကပြတဘြေးနား ပေါငရြင်း အတွင်းဘကကြို ကဈဆငရြိုကတ်ယ်။ အကြဲကြောင်းကို သူ့ လကတ်ဘကန်ဲ့ စုနခြညွြ ဆနခြညွြ ပြတဆြှဲပြနတ်ယ်။ မီခယွြ့ရငထြဲ အသည်းနှလုံးတွေ တဗှုတဗြှုတ် ဆှဲဖြုတသ်လို ခံစားလိုကရြတယ်။ မကြလြုံးတွေ စင်းကသွှားတယ်။

အောကအြိပစြငပြေါြ အလွားလိုကြ လှဲပေးထားရင်း ကားပေးထားတဲ့ ပေါငကြှားမှာ ဆံပငဖြှူစပြုနပြေီ ဖြစ်သောလြည်း သနစြှမ်းကမွြးမာတဲ့ ဘဲကြီး ရဲ့ ဘာဂွာအငထြရိုက မီခယွြ့ကို ဆှမွေိုး မေ့စတယ်ေ။ ရထားသံတဂွုန်းဂွုန်းကြားမှာ မီခယွြ့ ညည်းသံလေးဟာ စည်းခကြည်ီညီ ထွကပြေါန်တေော့တယ်။ ခဏနတေော့ ကိုယ့်နှုတခြမ်းတွကေို နူးညံ့စိုစွတတ်ဲ့ တစုံတခု လာထိမှန်း သိလိုကတ်ော့ မကြလြုံး ဖြင့်ကြည့်လိုကမြိတယ်။

ဦးစွာပထမ လိမကြောကရြှုပထြှေး အုံထူထူ လမှေးတွကြေားမှာ မဲမဲသဲသဲ လီးကောကကြောကကြှီး။ဟင်–ဘယသ်ူ့ ဟာပါလိမ့်?? မော့ကြည့်လိုကတ်ော့ ဦးမှင့်ကြည် ဆိုတဲ့လူ။ သူက အသားခပည်ိုညို။ သူလီးကြီးက ခါးလယမြှာ ကြေးနပြေီ အပေါကြို ကော့ပြံနတယ်ေ။ နည်းတာကြီးတွတေော့ မဟုတဘြူး။ မီခယွြ့ပါးစပန်ဲ့ ဆန့်ပါ့မလားတောင် မသိဘူး။ လီးက ကောကန်လေို့သာ လီးအလွားက ဆန့်လိုကရြင် ရှဈလကမ် ကြောမြလားဘဲ။

ဒီလီးဟာ ရထားပေါမြှာ မီခယွြ ပထမဆုံး မှငတ်ှေ့ခွင့်ရတဲ့ လီးပါ။ ဦးမှင့်ကြညကြ မီခယွြ့ နှုတခြမ်းနီထွေးထွေးလေးအပေါကြို အားမနာလွှာမကြိုး မှိုပြင့်ကြီးလို ဒဈညိုညိုကြီးနဲ့ နှုတခြမ်းနီဆိုးပေးနတယ်ေ။ ထိပဖြူးမှိုပြင့်အဝက အရညကြှညလြေးတွကြေောင့် မီခယွြ့ နှုတခြမ်းလေးတွေ တောကပြရှှန်းလကလြာတယ်။

အောကကြ ဘဲကြီးကလည်း စောကပြတန်ှဈခွမ်းကို ဖြဲပြီး သူ့လွှာကြမ်းကြီးနဲ့ စောကစြေ့ကို ခွင်းသမား ခွင်းတော့သလို တဖပြဖြပြြ အခတမြှာတော့ မီခယွြ့တကိုယလြုံး အရညပြွောကြသွှားရတယ်။

“ရှီး—အားဟား—”

မီခယွြ့ ပါးစပအြပြင့်ကို ချောင်းနတေဲ့ ဦးမှင့်ကြညရြဲ့ လိငတ်ံကြီးက ပလှတဆြို ဝငလြာတယ်။ မီခယွြ နှုတခြမ်းလေးတွနေဲ့ ငုံပေးလိုကတ်ယ်။ လွှာဖြားနဲ့ ဒဈကို လှမ်းလှမ်းပုတပြေးလိုကမြိတယ်။

“အ—အ—”

ဒါ က မီခယွြ့အသံ မဟုတ်။ ဦးမှင့်ကြည် အသံ။ ယောကြွားတဈယောကြ ကော့ပြံသှားအောင် ညည်းစုပန်ိုငသ်လား မီခယွလြို့ မမေးပါနဲ့။ လကြဦးဆရာ မမနှနှင်ေးနဲ့ ဦးမင်းဝဠာ ရှိခဲ့ဖူးတယလြေ။ မမနှနှင်ေးကြောင့် မီခယွြ စောကပြတယ်ကပြေးတတသ်လို ဦးမင်းရာဇာနဲ့ လကတ်ှေ့သငတ်န်းဆင်းခဲ့ရတာကြောင့် လီးစုပတ်တတ်ာလည်း ဆန်းမှ မဆန်းဘဲကို။ နှောလေ။

“မေးနတော ဖြပေါဦးကြာ အလိုးခံဖူးလားလို့”

ဦးသိမ်းပိုကကြ မီခယွြ့ စောကပြတဆြီမှ မကြန်ှာ ခဏခွာရင်း မေးတယ်။

“အှင်း–”

ပါးစပထြဲမှာ လီးပလုတပြလောင်းနဲ့ မီခယွဖြှရတောပါ။ ဘယပြီသပါ့မလဲ။ ဒါပမယ်ေ့ သူတို့ နားလညပြါတယ်။ မီခယွြ အပျိုမဟုတဘြူး ဆိုတာ။

“ဖငရြော ခံဖူးလား”

“အှင်း”

“မညာနဲ့ မင်းဖငအြရာမယှင်းသေးဘူးရယ်။ ငါ မသိဘူး မှတလြို့လား—ငါ မိန်းမတွကေို လိုးလာတာ မင်းသကစြေ့တောင် မကတော့ဘူး နားလညလြား—”

အမလေး။ ဒါဆို သူ သူ မိန်းမ၂၁ ယောကကြွောအြောင် လိုးဖူးတာပေါ့။ ဒါဆို မီခယွကြ ဘယန်ှဈယောကမြှောကလြဲ။ အပေါကတ်ကာ လွှိုထားတဲ့ လီးကြီးနဲ့ ငါ အလိုးခံရတော့မှာပါလား ဆိုတဲ့ အတွေးကြောင့် လာနတေဲ့ ဖီလငတ်ှတေောင် ပြောကခြငွသ်လိုလို ရှံရှာသှားမိတယ်။

ဟောတောြ့။ ဒါ မီခယွြ့ပါးစပကြို လိုးတာပေါ့နောြ။ ဦးမှင့်ကြညကြ သူ့လီးကောကကြောကကြှီးကို ရှေ့တိုးနောကင်ငပြှုတယ်။ သူက ဒူးထောကလြကြြ အနအထေားနဲ့ ခါးအားကို အသုံးပြုပြီး သူ့လီးတံကြီး မီခယွြ့ ပါးစပထြဲကို ဆောင့်နတယ်ေ။ မီခယွမြှာ အာခံတွင်းကိုလာလာထောကတ်ဲ့ ဒဈဖြားကြောင့် ပျို့ပြိူ့တကသ်ှားရတယ်။

“လောရုံ မင်းလာယကလြှည့်ဦး”

ဦးသိမ်းပိုကစြကားအဆုံး ဦးလောရုံထလာဟနရြှိတယ်။ အသံကြားရတာကိုး။ သူက ပိုဆိုးတယ်။ သူ ယကပြုံက ငှငသ်ာသိမမြှေ့မှု မရှိဘူး။ ဦးသိမ်းပိုကြ ဆိုတဲ့လူကြီးက စောကပြတယ်ကတ်ာ တယုတယလေး ယကတ်ာ။ မှတန်ိုးမှု အပြည့်နဲ့ ယကတ်ာ။ ကမွစောကစြေ့လေးကိုဆို ကပြောကလြောကတ်ဲ့ ကြောကရြိုင်းပြင့်လေးကို ဂရုစိုကသ်လိုမွိုး သှားနဲ့ အသာလေးဖိလိုကြ၊ လွှာနဲ့ ပတဝြိုကပြှီး ကလောလြိုကြ ခတလြိုကန်ဲ့ မီခယွြ့ကို ဖငန်ဲ့ကြမ်းပြင် မထိဘဲ ကော့ပြံတွန့်လိမန်အေောင် ကြငကြှငန်ာနာလေး ယကတ်ာပါ။

ဦးလောရုံကတော့ ကြမ်းစားထားတဲ့ လွှာကြမ်းကြီးနဲ့ စောကပြတအြကြဲကြောင်းကို တံဇဉြးနဲ့ စားသလို တဖကသ်တ် ပြတဆြှဲတယ်။ စောကပြတန်ှဈခွမ်းကိုလည်း တလှည့်စီ ငုံပြီး စုပဆြှဲလိုဆှဲ။ စောကစြိကို သှားနဲ့ ဖိကိုကပြှီး ကြှတပြါသှားရမတတ် ပါးစပန်ဲ့ စုပယ်ူနတေော့တာ။ စောကစြိလေး ကြိန်းစပလြာတဲ့ အထိပဲ။ စောကပြတကြိုလည်း လဆငေန်ှာမောင်း ဖြတတ်ိုကခြံရသလို သူ့လွှာကြီးနဲ့ တရကြမ်း မှှပြနေတ်ယ်။

ပြီးတော့ စောကခြေါင်းထဲကို သူ့လွှာကြီး ဝငန်ိုငသ်လောကထြိသှင်းပြီး တဇတဇြတန်ဲ့ လိုးနသေေးတာ။ မီခယွလြား။ မီခယွြ နတပြှညရြောကန်တယ်ေ။ မီခယွြ တိမတ်ှကေို မှင်းလုပစြီးနရတေယ်။ ငှိမ့်ညောင်းတဲ့ ရသ၊မခံမရပန်ိုငအြောင် ထွန့်ထွန့်လူးရတဲ့ ဖီလင်။ စောကပြတဆြိုတာ တူမတူအောင် အရသာပေးစွမ်းတဲ့ နရောမှာ ဂရိတပြါပဲ။

သူတို့ရဲ့ အာစွမ်းလွှာစွမ်းတွကေို မီခယွကြ စောကပြတကြနေ တဆင့် တကိုယလြုံး ဖိန့်ဖိန့်တုနအြောင် ခံစားနမေိတာ။ ကမွ တဈခွီပြီးသှားခဲ့တယ်။ ဖငကြှီးကို မောတ်ာတပထြားသလို ကော့မှှပြေီး စောကရြညတ်ှေ ပန်းပေးလိုကတ်ယ်။ ဦးလောရုံဟာ ကမွ စောကရြညတ်ှကေို တစကမြကနွြ အကုနသ်ောကပြေးခဲ့တယ်။ လူလည်းပြော့ခွနေုံးခွိသှားပြီလေ။ တပျိုငထြဲပဲ။

တိုငပြငထြားသလိုပဲ ဦးမှင့်ကြညကြ မီခယွြ့ ပါးစပထြဲကို သုကရြညပြန်းထည့်တယ်။ ပြီးတော့ လီးကို ထုတမြပေးဘဲ စိုကထြားတယ်။ စိမထြားတယပြေါ့။ ဘာမှမတတန်ိုငတ်ဲ့ မီခယွလြည်း သုကရြညတ်ှေ သောကလြိုကရြတာပါပဲ။ မီခယွြ နည်းနည်း ရဲတင်းလာပြီ။ ခုနတုန်းကလို သိပမြရှကတ်ော့။ ယောကြွားမိန်းမ လိုးခွင်းဟာ အဆန်းတကြယမြဟုတ်။ လူ့အသိုင်းအဝိုင်းရဲ့ စည်းမဉွြးဘောငတ်ှေ ကြောင့်သာ ထိန်းထိန်းသိမ်းသိမ်း နနရေတော။ ပြင့်လင်းပြီဟေ့ဆို ယောကြွားမိန်းမ လိုးပြဲတိုင်းဟာ အရှကကြုန် မီးကုန် ယမ်းကုနပြဲ ဆိုပါတော့။

တကယပြါ အမှနရြထား ညအိပစြငအြခန်းကလေးတဈခုထဲမှာ ကငွြးပတဲ့ ဒီအခစွလြှနဆြှဲပြဲလေးမှာ မီခယွလြည်း မထူးဇာတန်ဲ့အတူ အမှတရြအောင် စိတပြါလကပြါ ခံပေးလိုကဖြို့ ယတိပြတ် ဆုံးဖြတလြိုကပြါပြီ။ ပကလြကလြှနပြှီး ခွထေောကန်ှဈချောင်းကို တံခါးပတ်တာခေါကြ ခေါကပြေးလိုကတ်ော့ မီခယွြ့ ဒူးနှစ်လုံးက ခုနကမှ ခွှတပြဈလိုကလြို့ ဗလာကငွြးသှားတဲ့ နို့အုံလေးနဲ့ ထိကပန်တယ်ေ။

ဖဝါးမိုးထောငန်တောကို မီခယွကြ လကန်ဲ့ ပိုကသ်ိမ်းပေးလိုကတ်ယ်။ ခါးနည်းနည်းညောင်းပမယ်ေ့ လီး အဝငန်ကတ်ယလြေ။ စောကပြတကြလေးလည်း ပြဲအာပြူထွကန်မှော။ လီးအရင်းထိ နကန်ကရြှိုင်းရှိုင်း ဝငလြာနိုငမြယ့် ပုံစံ။

“ကြေးဇူးတငတ်ယ် သမီး။ အနကြယတ်ို့ မင်းကို ကြေးဇူးတကယတ်ငပြါတယ် ။ သမီး ကာမခမွြးသာကို ထိထိမိမိ ခံစားပါ။ အနကြယလြိုးတော့မယန်ောြ”

စဈကြငှောတာများလား။ အနကြယလြိုးတော့မယန်ောတ်ဲ့။ ဟောဒီက ခံစဈကြောင်းကလည်း အသင့်ပြငပြှီးသားပါ။ တံတွေးတွရေော စောကရြညတ်ှရေော ရောသမမှှေ ရှှဲစိုနတေဲ့ စောကပြတကြ ရှငတ်ို့လီးကြီးတွကေို မှှကေ ဖားကိုမှိုသလို မှိုပစ်မှာပါရှင့်။ သိကြရဲ့လား။

တကယတ်ော့ ရှငတ်ို့ လီးတွကေ စောကပြတရြဲ့ အမှိုကို မရှုမလှ ခံကြရတဲ့ သနားစရာ အချောင်းအတံကြီးတွပေါ။ တောင် ဘယလြောကကြှီးကြီး ဖဝါးအောကြ ရောကရြသလို လှိုင်းဘယလြောကကြှီးကြီး လှအေောကြ ရောကရြသလို လီးဘယလြောကကြှီးကြီး စောကပြတထြဲမှာ ကူကယရြာမဲ့ နဈမှုပရြမှာပါ။ မယုံမရှိပါနဲ့။ လီးက စောကပြတထြဲကို ဝငလြာရပုံမှာ ညစာခိုးစားမယ့်ကိုရင် ကကြသ်ရတေိုကဆြီ လှမ်းသလို မရဲတရဲ ခိုးကြောင် ခိုးဝှကြ နိုငလြှန်းလှတယ်။

ဦးသိမ်းပိုကရြဲ့ လီးဟာ မီခယွရြဲ့ စောကပြတကြလေးထဲကို တထဈချင်ြး တိုးဝငန်တယ်ေ။ လီးကြီးဟာ ဘူတာမှ ထွကစြရထားလို တဖြည်းဖြည်းချင်ြး အရှိနယ်ူနတယ်ေ။ စောကပြတတ်ဆုံး ဖြည်းဖြည်းချင်ြး တထဈထဈ တိုးဝငသ်ှားတယ်။ သှားရညစြောကရြညရြောနှောစိုရှှဲနတေဲ့ စောကပြတမြို့ လီး အဝငကြ ခပကြှပကြှပဆြိုပမယ်ေ့ သိပမြခကခြဲ။ လီးတဆုံး စောကပြတထြဲအဝငမြှာတော့ မီခယွြ့နှုတဖြွားမှာ ကာမဂီတအသံလေးတွေ ပြံ့လှင့်ကုနတ်ယ်။

ယောကြွားမိန်းမ လိုးပြဲတိုင်းမှာ မိန်းမကသာ ညည်းတွားရှိုကင်ငရြတာမလား။ ညည်းသံလေးက အသံလုံ ရထားအိပစြငခြန်းထဲမှာ သန်းခေါငယ်ံ ဂီတပါပဲ။ စောကပြတကြလေးဟာ သူ့အထဲတိုးဝငလြာတဲ့ လီးတံကြီးကို ရဈပတဆြှဲငငန်ိုငသ်လောကြ ဆှဲငငန်တောမို့ ပြနအြထုတမြှာ စောကပြတအြတွကြးသားနုနုလေးတွကေ လနလြနပြှီးပါလာတယ်။ လီးပြနအြဝငမြှာလည်း စောကပြတန်ှုတခြမ်းသားလေးတွပေါ လိပဝြငလြိုကပြါသှားကြတယ်။

“အားအား ဇွပ် ဇွပဇြှပဖြန်းဖန်း”

ဆီးခုံချင်ြး ပစ်ရိုကကြှတယ်။ လိငအြင်ျဂါနှစ်ခုက နကရြှိုင်းစွာ ပေါင်းစည်းမိကြတယ်။ လီးအဝငဟြာ စီးစီးပိုငပျိုငရြှိလှတယ်။

စောကပြတကြလည်း ဧည့်သညတ်ောြ အချောင်းအတံကြီးကို ဧည့်ဝတကြွအေောင် ဧည့်ခံတယ်။ စောကခြေါင်းနံရံတွကေ လီးကို တင်းကြပစြှာ ပြေ့ဖကကြှိုဆိုတယ်။ စောကစြိလေးဟာ သူ့ကို လီးချောင်းကြီး ဝငထြှကပြှတတ်ိုကသ်ှားတိုင်း စောကပြတပျိုငရြှငမြလေးအတွကြ နတခြကြတ်ဲ့ အာဟာရတွေ တကိုယလြုံးကို တိုကကြွှေးနတေော့တယ်။

မီခယွလြည်း ဘယန်ှဈခါမှန်းမသိ ပြီးနရသေလို ဘဲကြီးသုံးပြဟောလည်း တလှည့်စီ ဝိုင်းလိုးလိုကကြှတာ ကမျဘာကြီးတဈခုလုံး တမေ့တမောပါပဲ။ သာစညအြဝငမြှာပဲ ကာမဂုဏသ်ား လူသား၄ယောကြ မောမောနဲ့ အိပပြွောသ်ှားတာ မန်တလေးရောကတ်ောင် မနိုးဘူး။ ရထားတွဲစောင့်က တကန်ှိုးမှ နိုးကြတဲ့ အထိပါ။

မီခယွြ ရထားပေါကြ ဆင်းတော့ ဟိုဘဲကြီး၃ပြေ မရှိတော့ပါဘူး။ သူ့ ကြောပိုးအိတထြဲကို တဈသောင်းတနတ်ဈအုပ် မရမက ထည့်ပေးသှားတယ်။ သမီးကို ကြေးဇူးဆပတ်ာပါတဲ့။ စောကကြောငမ် မီခယွရြယ်။ ညည်းမလဲ ဖြစ်လိုကရြင် အဖအရှေယတ်ှနေဲ့ခညွြးပဲ။ သကတ်ူ ရှယတ်ူ ပါဖြောင့်ဖြောင့် ဟိုဒင်းစံခွိနမြီတဲ့ ကောငလြေးတဈယောကလြောကန်ဲ့ မလုပခြငွဘြူးလားလို့ တယောကယ်ောကကြ မေးလာခဲ့ရင် မီခယွြ ဖြပေါ့မယ်။

“သှား နားရှကစြရာ ဘာတွေ လာပြောနမှန်ေး မသိဘူး”လို့။

ပြီးပါပြီ။

သမီး တဈယောကထြဲလား
ရေးသားသူ -?????