အောစာအုပ်

ဆရာမရဲ့ အားပေးမှု

ဒီနေ့ နောငရြဲ တဈယောကြ အထကတ်န်းတုန်းက ကိုယ့ကြို ဂိုကလြုပဖြူးသော အဈမတဈယောကန်ှင့ြ ခွိန်းထားသည်။ အခုတော့ နောငရြဲလည်း ဘှဲ့ရပြီး၊ လုပင်န်းခွငထြဲ ဝငရြတော့မည် ဖြစ်သည်။ အထကတ်န်းတုန်းကတော့ ဂိုကမြမ မှာ ရည်းစား ရှိသည်။ တခါတလေ ဂိုကမြမကို လာကြိုတတသ်ည်။

နောငရြဲသည် လူပျိုပေါကအြရှယမြို့လို့၊ နီးစပရြာ ဆရာမကို အရမ်း စိတဝြငစြားသည်။ ဆရာမသည် အဲ့တုန်းက အငဂြငွန်ီယာကြောင်း တကန်တော ဖြစ်သည်။ ကြောင်းဆင်းဆင်းချင်ြး နောငရြဲကို စာလာသငရြရင် သူတို့ကြောင်းက ယူနီဖောင်းဝတစြုံနှင့မြို့ ဆရာမက အရမ်းကြည့်ကြောင်းသည်။ အနီးကပ် ထိုငရြသောကြောင့ြ ဆရာမရဲ့ ခွှေးနံ့ နှင့ြ ရမှေှေးနံ့ ရောထားသော ကိုယသ်င်းနံ့လေးက နောငရြဲကို တအား စွဲဆောငသ်ည်။ လူပျိုပေါကအြရှယ် တွေ့လို့လည်း ကိုယရြဲ့ စိတန်စေိတထြား၊ ပြောင်းလဲပုံက အစ ဆရာမက အဈမသဖြယ် ထိန်းကြောင်းပေးခဲ့သည်။

နောငရြဲ နှင့ြ ဆရာမသည် အသကအြားဖြင့ြ ၅ နှစ်လောကသ်ာ ကြီးသည်။ ဆရာမရဲ့ အနီးကပ် သငတ်န်းပို့ခမွှုကြောင့ြ အထကတ်န်းကို အောငမြှငခြဲ့ပြီး၊ ကြနပြှူတာတကျကသိုလ် ဝငခြှင့ရြခဲ့သည်။ ခတ်ရှေေ့ပြေး ကြည့်တ်တသ်ော ဆရာမကြောင့လြည်း ကြနပြှူတာတကျကသိုလအြပြင် တခွား ကြနပြှူတာသငတ်န်းကြောင်းများကိုလည်း တကဘြို့ အကြံပေးခဲ့သည်။ အခုတော့ ဘှဲ့လည်း ရပြီမို့ အလုပခြှငဝြငရြမည့ြ အရေးကို နောငရြဲ ကြောကန်သည်ေ။

နောငရြဲသည် ငယစြဉထြဲက မိဘတွေ အိမထြောငကြှဲခွင်းကြောင့ြ အမနှငေ့သ်ာ နခေဲ့ရသည်။ ထို့ကြောင့လြည်း အားငယစြိတတ်ှေ၊ ပူပငစြိတတ်ှေ၊ ကြောကရြှံ့မှုတွေ ကြားမှာ နသေားကကြာ ဘာမဆို လုပရြမှာ ကြောကန်သည်ေ။ တခုခု ကို စလုပရြမညဆြိုလွှင် သလေောကအြောင် ကြောကတ်တသ်ည်။

တကျကသိုလ် စတကတ်ုန်းကဆို ဆရာမ နှင့ြ အမပေါ ကြောင်းကို လိုကပျို့ရသည်။ တဈပတလြောကြ နသေားကမွှ လိုကမြပို့တော့တာ ဖြစ်သည်။ အခုလည်း လုပင်န်းခွင် ဝငရြမညဆြိုသညန်ှင့ြ နောငရြဲမှာ ကြောကန်မေိသည်။ အမကလေည်း ဆရာမကို ဆကသ်ှယကြာ တဈခုခု ကူညီဖေးမပေးပါဦးဟု ဆိုသောကြောင့ြ ဒီနေ့ သူမ နထေိုငရြာ မှို့လယထြဲက အထပမြှင့ြ တိုကခြန်းလေးဆီသို့ ခွိန်းဆိုထားခွင်း ဖြစ်သည်။

နောငရြဲ အိမကြ ထွကထြဲက စိတတ်ှေ လှုပရြှားနသည်ေ။ အဈမနှင့ြ မတွေ့ရသညမြှာ ၃ နှစ်နီးပါး ရှိပြီ ဖြစ်သည်။ ဖုန်းဖြင့သ်ာ အဆကအြသှယ် ရသည်။ အဈမ ဘယလြိုမွိုး ပြောင်းလဲနပြေီလဲ။ အဈမ ရည်းစားနဲ့ အတူတူ နပြေီလား။ စသော မေးခွန်းပေါင်း များစွာဖြင့ြ အဈမရဲ့ တိုကခြန်းလေးဆီ တကလြာခဲ့သည်။ အထပမြှင့လြို့သာ ပြောပြီး ဓါတလြှကေားလည်း မရှိသော ချောကထြပတ်ိုကပြေါသ်ို့ တကခြဲ့သည်။

အဈမရဲ့ မိဘတွကေ နယဘြကမြှာ ဖြစ်ပြီး၊ အဈမတဈယောကထြဲ ရနကြုနမြှာ အခွခနွေထေိုငခြှင်း ဖြစ်သည်။ အမတွကေေ ငယသ်ူငယခြငွြး ဖြစ်သောကြောင့ြ ဟိုဘကအြိမ်၊ ဒီဘကအြိမ် သူစိမ်းမဆနတ်ာလည်း ပါသောကြောင့ြ အဈမနှင့ြ ဆိုလွှင် ပြောရဲဆိုရဲခွင်း ဖြစ်သည်။

“တင်း… တောင်…”

“ဟော… နောငရြဲ ရောကပြှီပဲ… ခဏလေး… အဈမ တံခါးဖြင့ပြေးမယ်…”

“ဟုတ်… အဈမ…”

“မင်းတောင် မတွေ့ရတဲ့ အတောအတွင်း ဝဖြိုးပြီး ကြည့်ကြောင်းလာတာပဲ…”

“ကြောင်းပြီးတော့ အလုပမြတွေ့ခင် စားလိုကြ အိပလြိုကမြို့ပါ… တကယတ်ော့ အဈမက ပိုလှလာတာဗွ…”

“ဒီကောငလြေးကတော့… အဈမ မုန့ကြွှေးမှာပါကြ… လာ… ထိုင်…”

“ဟုတကြဲ့…”

“ကဲ… ကောငလြေး… ဘာစားမလဲ… ဘာသောကမြလဲ… အဲ့လိုမေးလို့ မင်းစားချင်တ်ာ အဈမဆီမှာ မရှိရင် ပြသနာ… ဒီတော့ အဈမ မုန့ဟြင်းခါး ခကြထြားတယ်… အကြောတ်ော့ မန်းကြောန်ဲ့ အီကြာကြေးပဲ ရှိတယကြှာ… အိုးဘဲဥတော့ အိုးထဲမှာ ရှိဦးမယ်… စားမလား… ကောဖြီလည်း ရှိတယ် ဆိုတော့… စားသောကရြင်း တို့တွေ စကားပြောတာပေါ့…”

“ဟုတ်… အဈမ… အဈမ ကိုယတ်ိုင် ခကြတ်ာလား… စားကြည့်ြဦးမှပဲ…”

“အေး… မှည်းကြည့်လြိုကြ… နေဦး… မင်း အဈမအိမကြို လာတာ လမ်းမှတမြိရဲ့လား…”

“မှတမြိပါတယ်… အဈမ… ဘာလို့လဲ…”

“အဈမ ခကြတ်ဲ့ မုန့ဟြင်းခါး စားပြီး မင်း အားလုံးကို မေ့သှားမှာ စိုးလို့…”

“ဟားဟားဟား…”

တခွားသူတွနေဲ့ စကားပြောရင် နှုတစြေးနသလေို၊ ပါးစပကြ လှုပလြို့မရ။ ဘာစကားလုံးမှ ပြောမထွကသ်လောကြ။ အဈမနှင့ြ စကားပြောလွှင် ပြောရြှှငန်မေိသည်။ အဈမသည် လုံးဝ မပြောင်းလဲ။ သူ့အပေါြ အရငအြတိုင်း ခငခြငမြငမြင် ပြောဆိုသည်။ ပြောင်းလဲတာက အဈမ နည်းနည်းလေး ပြည့လြာသည်။ လှမှဲ လှဆဲ ဆိုတာထကြ လှသထကြ လှနသည်ေ ဆိုတာက မှနမြည်။

မုန့ဟြင်းခါး အတူတူစားပြီး၊ ကောဖြီသောကကြာ ရှေးဟောင်း နှောင်းဖြစ်တွနှငေ့ြ ကြောင်းတကတ်ုန်းက ကြုံရပုံများကို ပြောဖြစ်သည်။ အဈမကလည်း သူ့အလုပအြကြောင်းတွေ ပြောပြသည်။ အဈမက အခု MBA တကန်သည်ေ။ သူက လွှပစြဈဆိုငရြာ အငဂြငွန်ီယာမို့လို့ လောလောဆယတ်ော့ လွှပစြဈပစ်စည်းများ ရောင်းရာ နရောတွေ ပညာရှင် အဖြစ် လုပန်သေောလြည်း MBA ပြီးပါက စီမံအုပခြွုပရြေးပိုင်းသို့ ပြောင်းကာ ရာထူးတိုးလာနိုငသ်ည်။

သူ့ရည်းစားအကြောင်း မေးတော့ မကြန်ှာပကြသ်ှားတာကို ပြနထြိန်းကာ ရည်းစားနှင့ြ အဆငမြပြေ ဖြစ်လို့ ပြတသ်ှားပြီ ဖြစ်ကြောင်း ပြောသည်။ အဈမ စိတဆြင်းရဲမှာစိုးလို့ အပြည့အြစုံ မမေးလိုတော့။ နောငရြဲအတွကြ အခွင့အြရေး ရသလိုပင် ခံစားလိုကရြသည်။

“ကဲ… မင်းက နောကလြက စပြီး အလုပဝြငရြတော့မှာ ဆိုတော့… စိတပျိုင်းဆိုငရြာ အဆငပြှပြေီလား…”

“ဟုတ်… အဈမ… ကနွောြ အလုပအြတွကြ အငတ်ာဗွူးသှားဖြတေုန်းကတော့ အဈမပြောသလို စိတကြို ပြငဆြငပြှီး သှားတာပဲ… တောသ်ေးတာက ဟိုမှာ ကနွော့ကြို ဗွူးတာက အနကြယလြကြှီးတွေ အနတ်ီကြီးတွေ ဆိုတော့ ကနွောြ ပြောရဲဆိုရဲ ဖြစ်သှားလို့…”

“နပေါဦး… ကောငလြေး… မင်းက တကယ့ကြို ကောငမြလေးတွနေဲ့ စကားပြောလို့ မရတာလား… မပြောရဲတာလား…”

“ဟို… အဲ့ဒါက ကနွောြ ပြောဘို့ ကြိုးစားကြည့်တ်ယ်… အဈမ… စကားလုံးတွေ လုံးဝကို ထွကမြလာတာ…”

“ဒါဆို အဈမကို ကတ်ော့ ဘာလို့ ပြောလဲ…”

“အဲ့ဒါလည်း ကနွောြ မသိဘူး… ကနွောကြိုယတ်ိုငလြည်း စဉြးစားရင် အံ့သှမိတယ်…”

“ဒါဆို မင်း ရည်းစား မထားဖူးဘူးပေါ့…”

“အဈမရယ်… မိန်းကလေး သူငယခြငွြးတောင် မရှိတာ…”

“ဒါဆို လကရြော ကိုငဖြူးလား…”

“ဟင်… မရှိပါဘူးဆိုမှ…”

“မဟုတဘြူးလေ… မတောတ်ဆ ဖြစ်ဖြစ် ကိုငဖြူးလား မေးတာ…”

“အင်း… ကိုငဖြူးတာထကြ ထိဖူးတာဆိုလို့ အဈမလကပြဲ ရှိတယ်…”

“ဟုတပြှီ… ဒါဆို အဲ့တုန်းက ဘယလြို ခံစားရလဲ…”

“မပြောတတဘြူး… ရငထြဲ လှိုကကြနဲပဲ ဓါတလြိုကသ်လို ဖြစ်သှားတာ…”

“ခိခိ… မင်းကတော့ တကယ့ကြောငပြဲကြာ… ဒါဆို အဈမလကကြို အခု ကိုငခြငွလြား…”

“တကယလြား… အဈမ… ဟီး.. ကိုငခြငွတ်ာပေါ့…”

“အိုခေ… ပေးကိုငမြယ်… ဒါပမယေ့ြ ဒီအတိုင်း မရဘူး… ဂိမ်းဆော့မှ ရမယ်… လာ… လိုကခြဲ့…”

အဈမသည် သူတို့ တိုကခြန်းလေးရဲ့ ဝရံတာနားက စကတ်ီခုံမှာ သှားထိုငသ်ည်။ တိုကခြန်းက အမှင့ြ ဖြစ်သည့အြပြင် ဘေးပတဝြန်းကငွမြှာလည်း အဲ့လောကြ အမှင့ြ တိုကခြန်း မရှိသောကြောင့ြ လင်းရှင်းနပမေယေ့ြ မိမိတို့ကို အလှယတ်ကူ မမှငန်ိုငသ်ည့ြ အနအထေားပင်။ နောငရြဲလည်း အဈမရဲ့ ဘေးနားမှာ သှားထိုငလြိုကသ်ည်။ အဈမက နောငရြဲဘကကြို လှည့ထြိုကသ်ဖြင့ြ နောငရြဲလည်း လှည့လြိုကရြာ စကတ်ီခုံပေါတ်ှင် မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် အနအထေား ဖြစ်သှားသည်။

“ကဲ… ကောငလြေးငယ်… အဈမလကကြို ကိုငရြမယ်… ဒါပမယေ့ြ ဂိမ်းကစားရအောင်…”

“ဟုတ်… အဈမ… ဘယလြို ကစားရမှာလဲ…”

“အဈမလကကြို ဒီမှာ ထားထားမယ် (အဈမရဲ့ ရငဘြတအြရှေ့မှာ လကန်ှဈဘကကြို ထောငကြာ ဖြန့ရြင်း) … အဲ့ဒါကို မင်းက လိုကဖြမ်းရမှာ…”

“ဟုတပြှီလေ… ဒါဆို လောင်းကြေးကရော…”

“ဟိတ်… မင်း အဈမလကကြို ကိုငလြို့ ရပြီလကြော…”

“အဈမကလည်း ဒီအတိုင်းက ကစားလို့ မကောင်းဘူး… ကစားနည်းတိုင်းဟာ လောင်းကြေးရှိမှ ကစားလို့ ကောင်းတာ…”

“ဟုတပြှီလေ… နိုငတ်ဲ့သူ က ကြိုကတ်ာ တဈခု တောင်းဆိုကြေး…”

“အိုခေ… စိမလြိုကလြေ…”

“အဈမက ၁ ၂ ၃ အောမြှ ဖမ်းရမှာနောြ…”

“ဟုတကြဲ့…”

“စမယန်ောြ… ၁ ၂ ၃”

နောငရြဲသည် အဈမရဲ့ ၃ မတိုငခြငမြှာပင် အဈမရဲ့ လကကြို ဆုတကြိုငလြိုကသ်ည်။ တဒင်ျဂအတွင်း ကမျဘာကြီး ရပသ်ှားသလို၊ လောကကြီး တိတသ်ှားသလို၊ အဈမ တဈယောကပြဲ လင်းလကန်သလေို ခံစားလိုကရြသည်။

“ဟိတ်… လူညဈလေး… အဈမ အောတ်ာ ၃ တောင် မရောကသ်ေးဘူး…”

“ဟီး… စိတလြောသှားလို့ပါ… အဈမ… ပြနစြနောြ…”

“အိုခေ… ပြနစြမယန်ောြ…”

“၁ ၂ ၃”

ဒီတခေါကတ်ော့ နောငရြဲ လကန်ှေးသှားသည်။ အဈမ လကကြို မမိတော့။ နောကအြခေါကတ်ှမှောလည်း မမိဘူး။ မမိလေ၊ အဈမက စလေ ဆိုတော့ မခံချင်စြိတ် ဖြစ်လာသည်။ ဒါနဲ့ပဲ၊ နောငရြဲသည် အဈမရှိရာ အရှေ့ကို နည်းနည်း တိုးလိုကသ်ည်။ ဒီတခေါကတ်ော့ မလှတစြရဘေူးပေါ့… အဈမရာ။

“ကဲ… ကောငလြေးငယ်… စပြီနောြ…”

“၁ ၂ ၃”

ကြှေးကြောထြားသလို မဖြစ်လာခဲ့။ အဈမလကကြို လှတသ်ှားပြနသ်ည်။ သို့သောြ နောငရြဲ မိလိုကတ်ာ ရှိသည်။ အဈမရဲ့ ရငသ်ား နှစ်မှှာကို။ တိတိပပ ပြောရရင် အဝတသ်ား ပြော့ပြော့လေးနှင့ြ ခွုပထြားသော ဘရာ ကို ဝတထြားသည့ြ အဈမရဲ့ နို့ ၂ လုံးကို။ အရှိနန်ှင့ြ အုပလြိုကသ်ောကြောင့ြ လကအြနအထေားက ကြကတ်ိပင် လုံးလုံးကစွကြစွလြေးကို ဆုတကြိုငလြိုကသ်လို ဖြစ်သှားသည်။

လကကြနေ တဆင့ြ ခံစားရတဲ့ ကငွတ်ကသ်ှားသော ခံစားမှုလေးသည် နှလုံးသားကို ဖြတကြာ ဦးနှောကသ်ို့ သတင်းပို့လသည်ေ။ နှလုံးသားကို ဖြတလြာသောကြောင့ြ နှလုံးသားက သတင်း အမှောငခြလွိုကသ်ည်။ ဒီတော့ ဦးနှောကကြ ဘာဆကလြုပရြမှန်း မသိတော့ပဲ၊ လကသ်ည် အဈမရဲ့ နို့ကို အုပလြို့ကောင်းတုန်း၊ ကိုငလြို့ ကောင်းတုန်း။

“အဟင်း… အဟင်း… ကောငလြေးငယ်… သတိထားပါဦး…”

“ဟာ… အဈမ… ဆောရီး… ကနွောြ သတိလကလြှတသ်ှားတယ်…”

“ခိခိ… အေးပါဟယ်… မင်းကလည်း အရှိနန်ဲ့ကို အုပကြိုငတ်ော့တာပဲ…”

“ဟီး…”

“ဘယလြိုလဲ… ဘယလြို ခံစားရလဲ…”

“ဟဲ… မပြောတတဘြူးဗွ…”

“မင်းလည်း အဲ့ မပြောတတဘြူးဆိုတာခညွြးပဲ ပြောနတယ်ေ…”

“ကဲ… ဂိမ်း ပြနကြစားမှာလား…”

“ကစားမယ်… အဈမ…”

“ဒီတခါတော့ သတိထားနောျ… စပြီ… ၁ ၂ ၃”

ဒီတဈခေါကတ်ော့ အဈမက အလွော့ပေးလိုကသ်ည် ထငသ်ည်။ အဈမလကကြို အလှယတ်ကူ ဖမ်းဆုတမြိသှားသည်။ အဈမလကတ်ှသည်ေ ထငထြားသညထြကြ ပိုနူးညံ့နသည်ေ။ သှယလြပြှပြဈေသည်။

“ကဲ… ကနွောြ နိုငသ်ှားပြီ… ကနွောြ လိုချင်တ်ာ တောင်းဆိုလို့ ရပြီလား…”

“ခိခိ… အေးပေါ့… သနားလို့ လွှော့ပေးလိုကတ်ယ် မှတပြါ…”

“ဘာဖြစ်ဖြစ်… ကနွောန်ိုငတ်ယ်… ဒါပဲ… ကနွောြ လိုချင်တ်ာက…”

“အင်း… ပြောလေ…”

“တကယပြှောရင် အဈမ စိတမြဆိုးနဲ့နောြ…”

“ပြောပါ… မင်း တောင်းဆိုမှုပေါြ မူတညပြှီး ဆုံးဖြတရြမှာပဲ…”

“ဟို… ဟို… အဈမရဲ့ နှုတခြမ်းကို နမ်းချင်တ်ယ်…” (ပြောပြီး… အဈမကို မကြန်ှာချင်ြး မဆိုငရြဲတာကြောင့ြ ခေါင်းငုံ့နရသေည်)

“ခိခိ… မင်းကတော့လည်း တုံးတာလား… ရဲတာလား… မပြောတတတ်ော့ပါဘူး…”

“အဈမ စိတမြဆိုးဘူး မလား…”

“မဆိုးပါဘူးကြာ…”

“ဒါဆို…”

“နပေါဦး… အဈမ ပြောဦးမယ်… မင်းရဲ့ တောင်းဆိုခကြကြို အဈမလကခြံတယ်… ခွှင်းခကြအြနနေဲ့ အဈမ ပြောတဲ့ အတိုင်း လုပရြမယ်… ဘယလြိုလဲ…”

“ရတယ်… အဈမ… ဘယလြို ဖြစ်ဖြစ်…”

“ဟားဟား… မင်းကတော့ တကယ့ကြောငကြှာ… နေဦး…”

အဈမသည် ထိုငခြုံပေါကြနေ ထလိုကပြှီး ထမင်းစား စားပြဲခုံဘကကြို ထွကသ်ှားသည်။ အဈမကို အနောကကြနေ မှငရြတဲ့ အဈမကောကကြှောင်းက လှနခြဲ့တဲ့ ၄ နှစ်လောကကြ နောငရြဲရဲ့ စိတကြူးယဉန်တသ်မီးလေးရဲ့ ကောကကြှောင်းပါ။ ထမီ ဝတထြားသောကြောင့ြ ခါးကဉွကြဉွလြေးအောကမြှာ နိမတ်ုံမှင့တ်ုံနဲ့ လှုပန်တေဲ့ တငပြါးတွကေ အရမ်းကြီးကို မိုကန်သည်ေ။

အဈမသည် ထမင်းစားပြဲကနေ တစုံတခုကို ကောကယ်ူပြီး ပြနလြှည့လြာတော့ နောငရြဲနှင့ြ မကြလြုံးချင်ြး ဆုံသှားသည်။ နောငရြဲလည်း ရှကသ်လို ဖြစ်သှားကာ ခေါင်းကို ပြနင်ုံ့ထားလိုကသ်ည်။ အဈမဆီက ရယသ်ံလှငလြှငလြေး ကြားရသည်။

“ရော့… ဒါနဲ့ အုပ်…”

“ဟင်… microwave မှာ အပူပြနန်ှေးရင် သုံးတဲ့ wrapping ကြီးပါလား…”

“အေးလေ… ပလတစြတဈ အပါးလေးဆိုတော့ မင်းနဲ့ အဈမနဲ့လည်း တိုကရြိုကကြှီး နှုတခြမ်းချင်ြး ထိစရာ မလိုတော့ဘူးပေါ့… ပြီးတော့ မင်းဆန်ဒအတိုင်း အဈမနှုတခြမ်းကို နမ်းပြီးသား ဖြစ်တာပေါ့…”

“ဟာ… အဈမကတော့ လူလညကြတွယကြှာ…”

“ခိခိ… ဘာလဲ… မလုပဘြူး ဆိုလည်း ရတယန်ောြ… အဈမက ဒါတောင် မင်းမို့လို့ လိုကလြွောထားတာ…”

“ဟီး… မရ ရတာ ယူရမှာပဲ… နမ်းမယ်…”

“ခိခိ… တကယ့ကြောင်…”

အဈမရဲ့ နှုတခြမ်း တဝိုကြ အရှယအြစားအတိုင်း ပလတစြတဈအလှှာလေး ကို ဖြတပြှီး အဈမနှုတခြမ်းပေါြ တငလြိုကသ်ည်။ ထို့နောကြ အဈမနှုတခြမ်းသားအပေါမြှာ မင်းမူနတေဲ့ ပလတစြတဈလေးကိုပဲ နောငရြဲ နမ်းလိုကသ်ည်။ အဈမရဲ့ နှုတခြမ်းသားသာ ဆိုလွှင် ဘယလြောကြ နူးညံ့မညန်ည်း။ အဈမရဲ့ နှာခေါင်းဝဆီကနေ ထွကလြာတဲ့ မောဟိုကန်တေဲ့ လပြညှေင်ေးတွကလေည်း နောငရြဲရဲ့ နှုတခြမ်းကို လာတိုးသည်။ နောငရြဲ စိတတ်ှေ ယောကယ်ကခြတလြာသည်။

“ကဲ… ကောငလြေးငယ်… တောပြှီ… မင်း… အခုဆို မိန်းမတဈယောကကြို တောတ်ောလြေး ထိတွေ့လိုကတ်ာဆိုတော့ နောကဆြိုရင် မိန်းကလေးတွနေဲ့ စကားပြောရင် ပြောရဲပြီမလား…”

“ကနွောတ်ော့ မထငဘြူး… အဈမ… ကြိုးစားကြည့်ရြမှာပဲ…”

“မင်းကလဲ… အဈမက ဒီလောကြ လုပပြေးထားတာတောင်… မင်းက စိတထြဲ ဘဝငမြကဖြှဈနပေုံပဲ…”

“ကနွောြ နောကထြပ် တောင်းဆိုချင်တ်ာလေး ရှိသေးတယ်…”

“တကယလြို့… မင်းအခု တောင်းဆိုတာကို အဈမက လိုကလြွောရင် မင်းအနနေဲ့ နောကဆြိုရင် ကောငမြလေးတွနေဲ့ စကားပြောရဲလာပြီလို့ အာမ ခံနိုငလြား…”

“မကြိမ်းသပမေယေ့ြ ကနွောြ ကြိုးစားမယလြို့တော့ အာမ ခံနိုငတ်ယ်… အဈမ…”

“မင်းကတော့ တောတ်ောြ တတလြည်း တတန်ိုငတ်ဲ့ ကောငပြဲ… ကဲ… ပြော… ဘာ ဆကလြုပခြငွလြဲ…”

“ကနွောြ… ကနွောြ… အဈမရဲ့ ခွှေးနံ့သင်းနတေဲ့… ပငတ်ီကို ရှူချင်တ်ယ်…”

“ဟာ… မင်းက တကယ့ကြောငပြါပဲ…”

“ဟီး… ကနွော့ကြို ဂိုကလြာသငထြဲက အဈမကို သဘောကနွတော… အဲ့အခွိန် အဈမက ကြောင်းဝတစြုံလေးနဲ့ လာရင် အဈမရဲ့ ခွှေးနံ့လေးနဲ့ ကိုယသ်င်းနံ့လေးက တအားမှှေးတယ်… ဘယလြို စိတလြဲတော့ မသိဘူး… အဈမရဲ့ ပငတ်ီလေးကိုသာ ရှူလိုကရြရငဆြိုတဲ့ အတွေးနဲ့တင် ကနွော့ရြဲ့… ဟိုဒင်းဟိုဟာကလည်း မတလြာတယ်…”

“မင်းကတော့ တကယ် မလှယဘြူးဟေ့… မိန်းကလေးတွကေို စကားမပြောတတပြလေို့ပဲ… အခုကတွော့ ကိုယ့အြဈမကို ပြောတာ တောတ်ောကြှီး ရဲတင်းပါလား…”

“မသိဘူး… အဈမရယ်… အဈမနဲ့ စကားပြောနရင်ေးနဲ့ကို ဘယကြ ဘယလြို ပြင့လြင်းမှန်း မသိ ပြင့လြင်းလာတာ…”

“ကဲ… ဒါဆိုလည်း လှယလြှယန်ဲ့ မရဘူး… ဂိမ်း ကစားဦးမယ်…”

“ခုဏကလိုလား…”

“မဟုတဘြူး… မင်းကြောကုံးပေါကြို အဈမက လကခြွောင်းတွနေဲ့ စာရေးပြီး မေးခွန်း မေးမယ်… မင်းက အဲ့မေးခွန်းတွကေို ဖြပေေါ့…”

“လကဝြါး မဟုတဘြူးလား အဈမ… ကြောကုံးလား…”

“အင်း… လကဝြါးဆိုတာက ခံစားမှုအာရုံကြောတွေ များတယ်… ကြောကုံးက နည်းတယ်… ဒါကြောင့ြ ကြောကုံးမှာ ရေးမှာ…”

“ဟုတ်… နိုငရြငတ်ော့ အဈမ ပငတ်ီကို ရမှာပေါ့နောြ…”

“အင်း… ဟုတတ်ယ်…”

“အဈမ နိုငရြငရြော…”

“အဲ့တော့မှ ပြောမယလြေ…”

“အိုခေ…”

“ကဲ… ဟိုဘကလြှည့ြ…”

နောငရြဲရဲ့ အပေါကြဝတလြာတဲ့ တီရှပကြို ခွှတလြိုကကြာ အဈမဆီသို့ ကြောပေးလိုကသ်ည်။ အဈမရဲ့ လကခြွောင်းလေးတွကေ ကြောကုံးကို အပေါကြနေ အောကြ ကုတခြှဈကစားနသည်ေ။ ပြီးတော့မှ လကသ်ည်းခွှနခြွှနလြေး တဈချောင်းထဲနှင့ြ စာလုံးတွလေို လွှောကခြှဈနတေော့သည်။ အဈမ ရေးတာကို မသဲကြဲလို့ ထပမြံတောင်းဆိုပြီး နောကတ်ဈခေါကြ ရေးခိုင်းရသည်။

“သိပြီ… အဈမ… အဈမ မေးထားတာက… မင်း လူပျို စဈလား… ဟုတတ်ယမြလား… အဲ့မေးခွန်း…”

“အင်း…”

“စဈသမှ သိပစြဈ အဈမရေ… ရတေောင် မရောဘူး…”

“ခိခိ…”

“ကဲ… ကန်ော့ျ အလှည့ျ…”

အဈမကို ကြည့်လြိုကတ်ော့ တခုခုကို စိုးရိမန်ဟန်ေ ရှိသည်။ နောငရြဲ စဉြးစားကြည့်လြိုကသ်ည်။ နောငရြဲကို ဒီမေးခွန်းမေးထားတော့ သူ့ကိုလည်း ဒီမေးခွန်းပဲ မေးမညကြို စိုးရိမန်သလေားလို့ ထငမြိသည်။ အဈမကို ကြည့်ကြာ ပြုံးပြလိုကပြှီး ဟိုဘကလြှည့ခြိုင်းလိုကသ်ည်။ အဈမ လုပသ်ှားပုံလေးက ခစွစြရာ ကောင်းသည်။ သူ့ကို မကြစြိတဈဖကြ မှိတပြှပြီးတော့ ဟိုဘကကြို လှည့ကြာ သူ ဝတထြားတဲ့ အင်ျကြီကို ခေါင်းပေါကြနေ ခွှတပြှီး လကန်ရောမှာတင် ထားတာ ရငဘြတကြို အုပထြားလိုကသ်ည်။

“ကဲ… ကောငလြေးငယ်… မင်း စာရေးရမှာ နရော သိပမြရှိပဲ နမယ်ေ… အဈမရဲ့ ဘရာကို ခွှတလြိုကြ…”

“ဟာ… တကယလြား… အဈမ…”

“ကဲ… အဈမ နှစ်ခါ မပြောချင်ဘြူး…”

“ဟုတ်… ဟုတ်… အဈမ…”

နောငရြဲလည်း ဘရာကို ခွှတခြငွသ်ောင်ှားလည်း ဘယလြို ခွှတရြမှန်း မသိဖြစ်နသည်ေ။ အဈမက မင်းကတော့ တကယ့ကြောငကြှာ ဆိုပြီး သူ့ဘာသာ ခွှတပြေးသှားသည်။ ဒါနဲ့ပဲ အဈမရဲ့ ကြောကုံးလေးကို နောငရြဲ လကသ်ည်းနှင့ခြှဈကာ မေးခွန်း မေးလိုကသ်ည်။

“မရှိဘူးကြ… အခုလောလောဆယ် တို့က စငဂြဲ ပဲကြာ…”

အဈမရဲ့ စကားလုံးတွေ သုံးနှုန်းတာ ပြောင်းသှားသည်။ ဒီတခါတော့ နောငရြဲ အလှည့ြ။ အဈမ ရေးခွဈလိုကသ်ညကြ နောငရြဲပင် မယုံနိုငအြောင် ဖြစ်နသည်ေ။ သို့သောြ အမေးရှိက အဖြေ ရှိရမညလြေ။

“၅ လကမ် ခွဲ ရှိတယ်… မ…”

နောငရြဲလည်း သူ့ကို မ လို့ တဈလုံးထဲ ခေါလြိုကသ်ည်။ ဒီတခါ နောငရြဲ အလှည့ပြေါ့။ ဘာမေးရမှန်း မသိ။ ဒါနဲ့ပဲ အသဲပုံလေး ဆှဲပေးလိုကသ်ည်။ ဒီတော့ သူ့ဘကကြို ဖြည်းဖြည်းချင်ြး လှည့လြာကာ၊

“တို့ကို မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် ပြောကြာ…”

“မ ကို ကနွောြ ခစွတ်ယ်…”

“ခစွတ်ယ် ဆိုတာက သကာလိမ်းထားတာပဲကြ… အဓိက အကြောင်းရင်းကို ပြောကြာ…”

“မ ကို ကနွောြ လိုးချင်တ်ယ်…”

“ခိခိ… မင်းကတော့ တကယ့ကြောငပြဲကြာ… ကဲ… တို့ မေးအလှည့ြ… ဟိုဘကလြှည့ြ…”

“ဟုတ်…”

ဒီတခါတော့ အဈမ ရေးတာက အင်ျဂလိပ် စာလုံးလေးတွေ။ အစဦးဆုံးက အေ… ပြီးတော့ အကဈြ… နောကတ်ဈခုက ယူ… ပြီးတော့ အစဉလြိုကအြတိုင်း အယလြြ.. အိုင်.. ခေ.. အီး…။ ဒါဆို အဈမ ပြောချင်တ်ာက as u like ပေါ့။ နောငရြဲလည်း အဈမဘကကြို လှည့လြိုကသ်ည်။ သူ့ရငဘြတမြှာ အုပထြားတဲ့ အင်ျကြီကို ဆှဲခလွိုကတ်ော့ နို့ အကြီးကြီးတွေ ပေါလြာသည်။ ထမီကို ဆှဲခွှတလြိုကသ်ည်။

“ဟိတ်… တို့အိတ်… အိပခြန်းထဲမှာ ရှိတယ်… အဲ့ထဲမှာ မင်းအတွကဆြိုပြီး ဝယထြားတာ ရှိတယ်… သှားယူလိုကြ…”

အဈမ ပြောသည့အြတိုင်း အဈမအိတကြို သှားရှာတော့ ကြနဒြုံး အတွဲလိုကြ တွေ့ရသည်။ ပြီးတော့ မှင်ျဟသာ တဲ့။ ဆှဲပြီလေ။ ဝရံတာ နားက ထိုငခြုံမှာ ထိုငပြှီး အခစွပြှဲ ဆငန်ှှဲကြသည်။ တကယလြို့များ အခုခတ်လေိုသာ မိုးမွှောတ်ိုကတ်ှေ များလာလွှင် နောငရြဲတို့ စုံတွဲလည်း အဲ့လို လုပလြို့ရမည် မထငပြေ။

နောကျ ၅ နှစ် ခန့ျ ကြာသောျ…

“မရေ… မောင် အိမပြှနန်ောကကြမွယန်ောြ… အလုပကြိဈစ စကားပြောစရာ ရှိတယ်… ပြီးရင် သူတို့နဲ့ အတူ စားရင်းသောကရြင်း ကာရာအိုကေ သှားကမွယ် ပြောတယ်…”

“မောင်… အိုခလေေ… စောစော ပြနလြာခဲ့ဦး… သားလေးက ဒီနေ့ အမတေို့ အိမမြှာ အိပမြယတ်ဲ့… နခေဲ့တယ်…”

“ဟုတလြား… ပြနလြာခဲ့မယ်…”

“သှောြ… မောင်… အိတထြဲမှာ ကြနဒြုံးပါတယမြလား… မောင့ကြို ဘာမှ မပိတပြငဘြူးနောြ… မ အတွကြ အားလေးသာ နည်းနည်း ခနွလြာခဲ့… ခိခိ…”

“ဟုတကြဲ့ပါ… မ… မ ကြေးဇူးကြောင့ပြဲ… မောင် မိန်းမတွေ အားလုံးကို ရငဆြိုငသ်ှားနိုငတ်ာ…”

“ခိခိ… ပြနလြာရင် ကြေးဇူးဆပ်… ဒါပဲ…”

ခငတ်ဲ့
နောငရြဲ (ဖဖေောဝြါရီ၊ ၂၀၁၉)

ဆရာမရဲ့ အားပေးမှု
ရေးသားသူ – နောငရြဲ