ကြှနတ်ော့ြ ဂိုကဆြရာမလေး (အပိုင်း ၇) ဇာတသ်ိမ်း
ရေးသားသူ – ၂၄ မကြန်ှာ
ခဏကြာတော့ သူမ ရချိုးခေါင်းလွှောပြှီး ထွကလြာလသည်ေ၊ သူမက ဒီနေ့အတွကြ အပြာရောငန်ှင့ြ အဖြူစင်းဖြင့ြ ပုံဖောထြားသော ဂါဝနရြှညလြေးကို ဝတဆြငလြိုကလြသည်ေ၊ မှနတ်ငခြုံရှေ့တွင် သူမက လိုးရှင်းလိမ်းနစဉြေ ကြှနတ်ောကြ သူမကိုကူညီပြီး… သူမရဲ့ ဆံနှယမြွားကို dryer ဖြင့ြ မှုတပြှီးအချောကခြံပေးလသည်ေ၊ ပြီးနောကြ ခေါင်းလိမ်းဆီပါ လိမ်းပေးလိုကသ်ေးသည်။ ပြီးတော့ မဝသုနကြ သူမရဲ့ ခရီးသှားအိတထြဲကနေ ပြောပြှဲစားထွကရြာတွင် အောကခြံအနဖြငေ့ြ သုံးသော အဝတစြအရှညကြို ထုတလြိုကလြသည်ေ၊ ကြှနတ်ောကြ
“ ပြောပြှဲစားထွကရြငသ်ုံးဖို့ ယူလာတာလား”
“ ဟုတတ်ယ်…ထင်းရှူးတောထဲ လမ်းလွှောကပြှီးတော့ အဲ့မှာပဲ နေ့လညစြာစားကြမယလြေ… ဒါကိုအခင်းအဖြစ် သုံးတာပေါ့… အဲ မောငလြည်း လှယအြိတထြဲ အခင်းထည့်ပြီးယူခဲ့… မနကစြာစားပြီးရင် ကလောမှို့မဈေးထဲ သှားလညပြှီး အစားအသောကတ်ှဝယေရြင် လှယအြိတထြဲ ထည့လြို့ရအောင်”
“ အင်း…မ..ကရော…ဘာသယမြှာလဲ”
“ ဘာမှသယဘြူးလေ..မောင့န်ောကလြိုကရြုံပဲ… ခစ်ခစ်.. ဒီအဖြူရောင် ဦးထုပလြေး ဆောင်းပြီးတော့ အလှလိုကရြုံပဲ… ခစ်ခစ်”
“ ရပါတယဗြွာ”
“ ကဲ..အဲ့တာဆို အောကဆြင်းပြီး မနကစြာစားရအောင် အခန်းပြနမြလာတော့ဘူး.. လှယအြိတပြါယူခဲ့တော့.. အခန်းသော့လည်း မေ့မနနေဲ့ဦးနောြ”
“ Yes…sir”
ထို့နောကြ ဟိုတယကြကြှေးသော နံနကစြာဘူဖေးကိုစားပြီး နှစ်ယောကသ်ား ထင်းရှူးတောဖကသ်ို့ ထွကလြာခဲ့လသည်ေ၊ အရငဆြုံး ကလောမှို့မဈေးထဲသို့ ဝငပြှီး ဒသအေစားအစာများကို ဝယယ်ူကြလသည်ေ၊ ဈေးထဲလည်း တဈပတလြှည့ကြာ လွှောကကြှည့လြိုကသ်ေးသည်၊ ပြီးမှ ဝယယ်ူလာသော ရိကျခာအစုံအလငကြို ကြောပိုးအိတထြဲထည့ပြှီး ထင်းရှူးတောဖကသ်ို့ သှားကြလသည်ေ။
ထင်းရှူးတောနားအရောကတ်ှင် ဈေးဆိုငလြေးတဈဆိုငတ်ှေ့သဖြင့ြ သူတို့ဆိုငကြ မုန့အြနည်းငယဝြယယ်ူအားပေးပြီ ဆိုငရြှငအြဒေါကြှီးဆီ ဆိုငကြယအြပခြဲ့ကာ ထင်းရှူးတောဖကသ်ို့ ခွလငွေခြရီးဆကကြှလသည်ေ။ မဝသုနကြတော့ တောတ်ောပြွောန်ပေုံရသည်…၊ .အရှေ့ဆုံးကနေ ခွလှမြေးသှကသ်ှကဖြှင့ြ လွှောကကြာ ခုနပြေါကပြှေးလှှားနလသေည်ေ၊ ရှူ့ခင်းလှသောနရောများရောကသ်ည့အြခါတွင် သူမကိုလည်း ထုံးစံအတိုင်း ဓာတပြုံရိုကပြေးရသေးသည်၊ ကြှနတ်ောကြတော့ ကြောပိုးအိတလြှယပြှီး ပုံမှနအြတိုင်းလမ်းလွှောကလြကြြ ရှူ့ခင်းများကို ကြည့်ရြှူ့ခံစားလသည်ေ။
ခစွသ်ူမဝသုနကြတော့ အပြာနုရောငဂြါဝနရြှညလြေးဖြင့ြ ကြှနတ်ော့ဖြကလြှည့ကြာ အနောကပြှနလြမ်းလွှောကလြိုကြ.. ဦးထုပအြဖြူရောငလြေးကိုကိုငပြှီး ယုနမြလေးလို ခုနပြေါကလြိုကန်ှင့ြ ပြောရြှှငမြှူးတူးနလသေည်ေ၊ သှားရင်းနှင့ပြင် ကြှနတ်ော့ဖြကလြှည့ကြာ စကားများကလည်း ပြောနသေေးသည်။
“ မောင်…ညောင်းပြီလား”
“ မညောင်းပါဘူး…ဘောလြုံးသမားပဲဟာ သကလြုံကောင်းတယဗြွ.. ဒီလောကကြတော့အပြော့.. ဘာလဲ…မ..က လှယအြိတကြူသယပြေးချင်လြို့လား”
“ နိုးပါ…ဒို့ကမေးရုံမေးကြည့်တ်ာ..ခစ်ခစ်…ကိုယ့ဘြာသာလှယ်”
“ အဲ့တာဆိုဘာလို့မေးနသေေးတာလဲဗြ”
“ ရောြ..မေးချင်လြို့လေ..ခစ်ခစ်”
ဟုပြောပြီး သူမရဲ့လွှာလေးကိုထုတကြာ ကြှနတ်ော့ကြို ပြောငပြှလသည်ေ။ တဖြည်းဖြည်းနှင့ြ ထင်းရှူးသီးရနံများသင်းနသေော ထင်းရှူးတော၏ အတွင်းပိုင်းသို့ ရောကရြှိသှားလသည်ေ၊ ကြှနတ်ောကြ
“ မ..ရေ..ဆကသ်ှားဦးမှာလား..အထဲတောတ်ောရြောကန်ပြေီ”
“ ရောကတ်ုန်းရောကခြိုကြ အဆုံးထိသှားကြည့်မြယလြေ… လာပါမောငရြဲ့ ”
“ အတွင်းထဲရောကသ်ှားရင် လူပြတမြှာစိုးလို့ မရဲ့”
“ အခုအပြငမြှာကော လူရှိလို့လား”
“ အင်းပါ…သူများတွကေ ထင်းရှူးတော အစပန်ားမှာပဲ ဓာတပြုံရိုကပြှီးပြနကြှတာကို၊ အထဲထိဆိုတော့လည်း နှစ်ယောကတ်ည်းဆိုတော့ လှတလြှတလြပလြပပြေါ့… ဟီးဟီး”
တောတ်ောကြှာကြာသှားလိုကတ်ော့ ထင်းရှူးတော၏ တဈဖကအြစွန်းထိ ရောကရြှိသှားလသည်ေ၊ ထိုအခါ ဘေးနားတွင် ဂငယ် ပုံသဏျဍနအြပြင့ဖြစ်နသေော စိနန်ားပနခြှုံတဈခုကို တွေ့လိုကရြသည်။ ထိုအဝိုင်းထဲတွငရြှိသော သဈရှကခြှောကမြွားအား သဈကိုင်းတဈခုနှင့ြ ရှင်းလင်းလိုကလြသည်ေ၊ ပြီးနောကြ အခင်းအား လှယအြိတထြဲကနထေုတပြှီး ခင်းလိုကလြသည်ေ၊ အခင်းပေါတ်ှင် နှစ်ယောကသ်ား ကြောချင်ြးကပထြိုငပြှီး အရှေ့မှငကြှင်းရှိ ထင်းရှူးတောကြီးကို ကြည့်ြ၍ အမောဖြကြလေသည်ေ။
ခဏအမောဖြပြေီးသော အခါတွင် မဝသုနကြ ဘေးပတဝြန်းကငွကြို လမ်းလွှောကကြှည့လြိုကသ်ေးသည်၊ လာပါဦး… ဒီဘကကြနေ ဓာတပြုံရိုကပြေးဦးဟု ဆင့ခြေါလြရော ဓာတဖြမ်းသမားလေး ကြှနတ်ောမြောငရြဲမာနကြ သှား၍ဓာတဖြမ်းပေးရသေးသည်၊ ၁၅ မိနဈလောကြ အဲ့နားဝန်းကငွတ်ဈဝိုကြ ဓာတပြုံရိုကပြှီးမှပင် စိတကြွနပေသ်ှားလသည်ေ။
မဝသုနသ်ည် ကလေးတဈယောကလြို လွှောကဆြော့ပြီး မောကာမှပင် အခင်းဆီသို့ပြနလြာထိုငလြသည်ေ၊ ကြှနတ်ောကြ ဗိုကဆြာပြီလား..မရေ..ဟု မေးတော့သူမက စားမယ်..စားမယဟြု ကလေးလေးလို ပြနဖြှလသေည်ေ၊ ကြှနတ်ောကြ မနကကြဈေးထဲက ဝယလြာသော ကောကည်ှင်းကညွတ်ောကန်ှင့ြ ပြားလိမျမောသ်ီးအခွို့ကို လှယအြိတထြဲကနေ ထုတယ်ူလိုကလြသည်ေ။ သူမက ကြှနတ်ော့ရြဲ့ရငခြှငထြဲကို ကြောရိုးမဲ့သတ်တဝါလေးလိုမှီပြီး ခွဆင်ေးထိုငန်လသေည်ေ၊ ကြှနတ်ောကြ ကြောကည်ှင်းကညွတ်ောကကြို နှှာပြီး ပါးစပထြဲခွံကြှေးရသေးသည်…၊ သူမကိုလည်းကြှေး.. ကိုယလြည်းစားပေါ့၊ ကောကည်ှင်းကညွတ်ောကန်ှဈချောင်း အကုနတ်ှင် လိမျမောသ်ီးကို ဆကပြှီး နှှာကြှေးလသည်ေ၊ လိမျမောသ်ီးစားရင်း သူမက
“ စားပြီးရင် ဟိုဘကန်ားလေး လမ်းလွှောကလြိုကြဦးမယ် မောငလြိုကြဦးမလား”
“ လိုကခြဲ့မယလြေ အဝေးကြီးမသှားနဲ့နောြ တောထဲရောကသ်ှားလိမ့မြယ်”
“ မောငကြလည်း မသှားပါဘူး… အိမကြအဖကြေီးကြနတောပဲ အိမန်ဲ့ခရီးသှားရင် ကတိုကကြရိုကန်ဲ့ ဇိမမြရှိလို့ သူနဲ့လာပါတယဆြို သူကလည်း ပြစိပြစိနဲ့”
“ စိတပြူလို့ပြောတာပါ…မောငလြည်းလိုကခြဲ့မှာပေါ့”
“ မောငကြ အဲ့လိုမှပေါ့..ဟီးဟီး”
စားသောကပြှီး သူမနှင့ြ အနီးနားတဈဝိုကြ လမ်းလွှောကကြှသေးသည်။ လမ်းတွင် တောနကြောရိုင်းများ ပြင့န်သညေကြို တွေ့သဖြင့ြ မဝသုနကြ နကြောပန်းတဈခိုင် ခွိုးခဲ့သေးလသည်ေ၊ လမ်းလွှောကသ်ညကြနေ ပြနရြောကတ်ော့ ကြှနတ်ောကြအခင်းပေါတ်ှင် ပကလြကလြှနလြှဲလိုကပြှီး လကကြိုခေါင်းအုံးကာ ကောင်းကငကြှီးကို မေ့ာကြည့်လြိုကလြသည်ေ၊ မဝသုနကြလည်း ကြှနတ်ော့ဘြေးနားတွင် လာလှဲအိပလြသည်ေ။ သဈပငအြောကတ်ှင် ပကလြကအြနအထေားဖြင့ြ လှဲအိပရြာတွင် မှငရြသည့မြှငကြှင်းမှာ အလှနတ်ရာ လှပလှန်းလသည်ေ၊ နှေဦးကရွောကတ်ော့မညဖြစ်၍ လရေူးများတိုကခြတသ်ဖြင့ြ ထင်းရူးပင်၏ အကိုင်းအခကတ်ို့မှာ ဘယည်ာယိမ်းထိုးနလသေည်ေ၊ မှန်းလှဲနကလေည်း ထင်းရှူးပငမြွားကိုဖြတ်၍ ခစွသ်ူနှစ်ဦးအပေါြ ရှှဝေါရောင် နရေောငခြှညပြွောကမြွား ဖြာလဲ့ကနွလသေည်ေ။
(ကစွြ..ကစွြ…ကလိ…ကလိ…ကလိ…ဥသှ…ဥသှ…..ကစွြ…ကစွြ…..ဥသှ…ဥသှ (ကြေးငှကမြွားအောသ်ံ))
မဝသုနကြ ဘေးနားကနေ
“ ဟင်…နှတေောင် မရောကသ်ေးဘူး ဥသှသံတွေ ကြားနရပြေီ”
“ ဆောင်းအကုန် နှေးအကူးလေ မရဲ့ ”
“ ဟိတ်..ကောငလြေး…တို့လှလား”
ဟု ဘေးနားလှဲနသေော မဝသုနကြ ကြှနတ်ော့ဖြကသ်ို့ တစောင်းလေးလှည့ကြာ သူမကို ကြည့်ခြိုင်းလသည်ေ။ မဝသုနကြ စောနတုန်းက ခွိုးလာခဲ့သော တောနကြောရိုင်းကိုင်းမှ နကြောပြင့တ်ဈပြင့ကြို ခွိုးပြီး သူမနားတွငပြနထြားလသည်ေ၊ နကြောပန်းအဝါရောငကြ သူမရဲ့ဖြူစငဝြင်းပနသေော မကြန်ှာပေါအြရောငဟြကကြာ ပိုမိုလှနသယေောင်…. ကြှနတ်ောကြ သူမရဲ့ ပါးပြငလြေးကိုသပပြှီး ကိုငလြိုကလြသည်ေ၊ သူမမကြန်ှာကိုလည်း သသခွေောခွာလေး ကြည့်လြိုကလြသည်ေ၊ သူမရဲ့ သမငမြကြလြုံး…. ဇငယ်ောမြကြခြုံး… ဖြောင့စြင်းနသေော နှာခေါင်းလေးအပေါကြ မှည့ပြွောကလြေး… သူမရဲ့ နားရှကအြောကခြှနေားလေးက နားသယမြှှေးနုနုလေးတွေ၊ ဒါတွကေိုပိုငဆြိုငခြှင့ရြသညမြှာ ကြှနတ်ော့အြတွကြ ဘုရားကပေးတဲ့ ဆုလာဘတ်ဈခုအလား၊ သူမက…
“ မောင်…လှလားလို့”
“ လှလှန်းလို့ မှငသ်ကမြိနတော”
“ မှှောကသ်ှားပြီ..ခစ်ခစ်”
သူမက ပကလြကလြှဲအိပန်သေော ကြှနတ်ော့ကြို စတငပြှီး နှုတခြမ်းချင်ြး လာနမ်းလသည်ေ၊ သူမအနမ်းက ရှကရြှံရှံနဲ့… မထိတထိလေး နမ်းပြီးတော့ ခေါင်းကိုအနောကပြှနဆြုတသ်ှားလသည်ေ၊ ကြှနတ်ောကြ သူမရဲ့ဂုတပျိုးလေးကို လကန်ှင့ဆြှဲကိုငလြိုကပြှီး သူမ မပြီးပြတသ်ေးသော အနမ်းတဈခွို့ကို ဆကလြိုကလြသည်ေ…..၊ အနမ်းတွဟော ခွိုမှမှ… နကြောပန်းလေး၏ ဝတမြှုနလြေးတွကေို စုပယ်ူစားသုံးနသညေ့ြ ပြားပိတုန်းနှယ်၊ အသကရြှူသံတွမှေားသညအြထိ အနားမယူပဲ နှုတခြမ်းချင်ြး ဂဟဆကေမြိကြလသည်ေ။
အနမ်းတွလှေိုင်းထနပြှီးသောအခါ သူမအား ကြှနတ်ောန်ှင့ြ ဆန့်ကငွဖြကသ်ို့ တစောင်းလေး လှည့စြလေိုကသ်ည်။ သူမရဲ့နောကကြွောပြငတ်ဈခုလုံးကို ကြှနတ်ော့ရြငခြှငထြဲသို့ ကြားလမတေိုးနိုငအြောင် ထည့ထြားလိုကသ်ည်။ သူမရဲ့ပုခုံးပြငကြိုအနောကကြနေ ဖြဖြလေး နှုတခြမ်းလေးနှင့ြ ဖိကိုကကြာ ခရီးဆကလြသည်ေ။ ကြှနတ်ော့လြကတ်ှကလေည်း သူမရဲ့ရငဘြတပြေါတ်ှငရြှိသော တောငကြုန်းနှစ်ခုပေါသ်ို့ ခရီးနှငစြလသေည်ေ၊ တောငကြုန်းပေါကြနေ အောကသ်ို့တဖြည်းဖြည်းဆင်းလာပြီး သူမရဲ့ခွိုင့ဝြှမ်းဒသတွေင် ခရီးတဈထောကန်ားလသည်ေ၊ သှားလညရြာတွကြ အတားအဆီးဖြစ်နသေော ဂါဝနရြှညအြစကို အပေါသ်ို့ပင့တ်ငလြိုကလြသည်ေ။
သူမရဲ့ ခွိုင့ဝြှမ်းဒသကေ ဧည့သ်ညအြဖြစ် အလညအြပတလြာရောကသ်ော ကြှနတ်ော့လြကခြွောင်းလေးမွာကို နှေးထွေးစွာပြေ့ဖကြ၍ ခရီးဦးကြိုပြုလသည်ေ၊ ဒသထွေကြ သဘာဝအကြိအခွှဲရကနေတ်ှင် လကခြွောင်းလေးကိုစိမကြာ အပန်းဖြလသေည်ေ၊ မပြနခြငတ်ှင် ခွိုင့ဝြှမ်းဒသေ၏ ခေါင်းဆောငဖြစ်သော ပန်းနုရောင် အစိဘုရငမြလေးနှင့ပြါ ထိတွေ့နှုတဆြကခြဲ့သေးသည်။ မဝသုနရြဲ့ ကိုယခြန်တာကပေးသော အထိအတွေ့အာရုံကြောင့ြ ကြှနတ်ော့ခြန်တာကိုယအြောကပျိုင်းတွင် အိပပြွောန်သေော မှှကြေီးနိုးလာလသည်ေ၊ မှှကြေီးကအတင်းရုန်းကနလြရော ဘောင်းဘီကိုခွှတပြှီး မှှကြေီးကိုလှတလြပခြှင့ြ ပေးလိုကလြသည်ေ၊ သူမရဲ့ပေါငတ်ံတဈချောင်းကို လကဖြှင့မြတငပြှီး ကြှနတ်ော့မြှှကြေီးကို ခွိုင့ဝြှမ်းဒသရှေိ လှိုငဂြူထဲသို့ လေ့လာရေးခရီးစဉြ ပို့ပေးလိုကလြသည်ေ၊ လှိုငဂြူထဲသို့ ဝငလြိုကထြှကလြိုကြ လညပြတရြသညမြှာ ပြောကြှောင်း မှှကြေီးက ခေါင်းတဆတဆြတ် ညိမ့ပြှလသည်ေ။
ကြှနတ်ောလြည်း သူမ၏ခေါင်းလေးကို ကြှနတ်ော့ဖြကသ်ို့လှည့လြိုကကြာ ရမျမကထြနသ်ော အနမ်းများဖြင့ြ နမ်းရှုံ့ပေးလသည်ေ၊ လကကြလည်း ဂါဝနအြပေါပျိုင်းကနေ အတင်းထိုးထည့ကြာ သူမ၏ရငန်ှဈမှှာကို ယုယစွာ ကိုငတ်ှယပြေးလသည်ေ၊ ခစွသ်ူနှစ်ဦးက တဖြည်းဖြည်းချင်ြး အခစွဆြိပတ်ကလြာကြပြီး တဈကိုယလြုံး ပူထူလာ၍ နှလုံးခုနန်ှုန်းများ အမှင့ဆြုံးအထိ ရောကရြှိသှားကြလသည်ေ၊ မဝသုနကြ ပါးစပလြေး မဟတဈဟဖြင့ြ…
“ အင်း….အင်းး..အင်း…မောင်….အင်း….အင်း…ကောင်းတယ်”
“ ဇွိ..ဇွိ….ဇွိ”
“ အင်း….မ…ရဲ့ရငသ်ားကိုတအားမကိုငန်ဲ့…အင်းးး..မောင်..အင်းးး…အှန်းးးးး”
ဟု ငှီးလသည်ေ။ ကြှနတ်ောကြ တဈစောင်းလှဲ၍ ဆကဆြံရသညမြှာ အားမရ၍ ထိုငလြိုကလြသည်ေ၊ အနည်းငယပြူလာ၍ ကြှနတ်ော့အြင်ျကြီကိုလည်း ခွှတလြိုကလြသည်ေ…၊ ပုဇွနတ်ုတကြှေးလေးကို လှဲနသေော မဝသုန်၏အောကပျိုင်းကို အကုနမြှငရြအောင် ဂါဝနကြို ခါးအထိ မတငလြိုကလြသည်ေ၊ ထိုအခါမှပင် လုံးဝန်းဖြူစွတန်သေော ဖငလြုံးလုံးလေးကိုရော.. အထုတအြသှင်းလုပန်သညေ့ြ သူမရဲ့ ပခွုပထြဲက အရညဖြှူများဖြင့ြ စိုရှှဲနသေော မှှကြေီးကိုရော သချောမှငရြလသည်ေ၊ သူမ၏တငပြုဆုံကနေ သချောကိုငကြာ ဖြည်းဖြည်းချင်ြး အဆုံးထိရောကအြောင် သှင်းပေးနလသေည်ေ၊ မကြာခငပြင် သူမရဲ့ငှီးညူသံလေးများပေါလြာကာ အဖုတထြဲက တဆဈဆဈဖြင့ြ ညှဈ၍ မဝသုနတ်ဈယောကြ တိမတ်ှပေေါသ်ို့ ရောကရြှိသှားလသည်ေ။
“ ဇွိ……ဇွိ……ဇွိ….ဖတ်….ဖတ်….ဖတ်…အင်း…မောင်….အင်း…အင်းး….အှန်း….အှန်း….အှန်း…အှန်း…..အီး….အီး…အှန့ျ…အှန့ျ…..အင်းး”
ကြှနတ်ောကြတော့ အခုထိ တဈကြောင်းမပြီးသေး…၊ ခစွရြသော နကြောပန်းလေး ဖူးငုံနရောမှ ပြင့အြာလာအောင် စိတန်ှဈထားရသောကြောင့ြ ဖြစ်သည်၊ ဒီတဈခါက သူမအတွကြ ဒုတိယအကြိမ် ဆကဆြံမှုဖြစ်၍ ပထမဆုံးတဈခေါကကြလို နာကဉွမြှုသိပမြရှိပဲနှင့ြ အရသာကိုပြည့ပြှည့ဝြဝ ခံစားစလေိုသောကြောင့ဖြစ်သည်၊ သူမ ခရီးဆုံးတိုငရြောကသ်ှားသောအခါတွင် ခဏနားစပြေီး သူမရဲ့ကိုယပြေါရြှိသော ဂါဝနရြှညကြိုရော… ဘောလြီကိုပါ ခွှတပြေးလိုကလြသည်ေ။
ထင်းရှူးတောထဲက စိနန်ားပနခြှုံနားတွင် ခစွသ်ူနှစ်ဦး အဝတဗြလာကငွြးကာ သဘာဝနှင့ြ တဈသားထဲ ဖြစ်သှားလသည်ေ၊ သူမကို လှဲနရောမှ ဆှဲထူလိုကပြှီး ဖားမလေးလို လကထြောကစြပြေီး… ပေါငန်ှဈဖကကြို ကား၍ထားစသည်ေ၊ သူမရဲ့ သဘာဝတငပြါးနှစ်လုံးကို လကဖြှင့ပြှတသ်တပြှီး ဖြစ်ညှဈပေးလိုကသ်ည်၊ ပြီးနောကြ အခစွရြညမြွားဖြင့ြ စိုရှဲနသေော သူမရဲ့ ပန်းဖူးလေးကို အနမ်းပေးလိုကလြသည်ေ၊ အနမ်းပေးတာ ခဏကြာတော့ သူမက
“ အား….မောင်…ပြနဖြစ်လာပြီ…အား…အထဲကယားတယ်…မောင်…မောင်”
“ အား…..မောငရြေ…လူများကိုမနှိပစြကန်ဲ့တော့ကြာ……မောင်…ခစွပြေးတော့ကြာ…မောင်…အားးးးးး….ရှီးးးးး”
ကြှနတ်ောကြ ပန်းဖူးလေးကို အနမ်းပေးတာကိုရပလြိုကပြှီး ကြှနတ်ော့မြှှကြေီးကို ပန်းဖူးလေးနှင့ြ တေ့ပေးလိုကလြသည်ေ၊ သူမက ဖငကြိုအနောကသ်ို့ကော့ပြီး စီးကြိုလသည်ေ၊ ကြှနတ်ောလြည်း ရုတတ်ရကြ ဆတကြနဲ အထဲသို့ ထည့ပြေးလိုကသ်ည်။
“ အား…..ကောင်းလိုကတ်ာမောငရြယ်… အင်းးး.အင်း…အင်း…အင်း”
“ မ..က အနောကကြနလည်ေး အရမ်းလှတာပဲဗွာ… ကြှနတ်ောမြထိန်းနိုငတ်ော့ဖူး…ရော…ရော့…ဖတ်…ဖတ်…ဖတ်…ဖတ်…ဖတ်…ဖတ်…ဗှဈ…ဗှဈ..ဗှဈ…ဗှဈ”
“ အီး…အင်း…အင်း…အင်း…အင်း….အှန်း…အှန်း..အှန်းးးးး”
ကြှနတ်ောကြ သူမလကန်ှဈဖကကြိုဆှဲထူလိုကပြှီး ဂွိုင်းနှစ်ဖကဖြှင့ည်ှပကြာ အပေါအြောကခြုနန်သေော သူမရဲ့ခွိုဗူးနှစ်လုံးကို နယပြှီး ခပကြှမ်းကြမ်းလေး ဆောင့ပြေးလိုကသ်ည်၊ သူမကလည်း အနောကပြှနလြှည့ကြာ ကြှနတ်ောန်ှင့ြ အနမ်းချင်ြးဖလှယလြသည်ေ။
“ အှန်း….ဝှန့ြ….ဝှန့ြ…ဝှန့ြ….အင်း…..ပြှတဈြ…ပြှတဈြ….ပြှတဈြ… ပြှတဈြ”
“ ဖတ်….ဖတ်…ဖတ်…ဖတ်…ဖတ်…အား……..အား…..အင့ျ….အင့ျ…အင်…..အှန်း….အှန်း…အှန်း….မောင်…အှန်း”
“ မောင်…မောင်…မောင်…ကောင်းတယ်…ကောင်းတယ်…..အား…အား..အား…အားးးးးးးးး”
သူမက နောကတ်ဈခေါကြ ဂိတဆြုံးသို့ရောကသ်ှားကာ သူမခန်တာကိုယအြရှေ့ပိုင်းက အပေါသ်ို့ကော့တကသ်ှားပြီး အောကတ်ှငခြင်းထားသော အခင်းပေါြ မှောကယ်ကကြသွှားလသည်ေ၊ ကြှနတ်ောလြည်း မကြာခင် ခရီးဆုံးတော့မညဖြစ်သဖြင့ြ သူမရဲ့ခါးပေါရြှိ တငပြုဆုံးရိုးနှင့ြ ကြောရိုးဆကသ်ော နရောလေးရှိ အခွကလြေးနှစ်ခုကို လကမြနှစ်ချောင်းထည့ြ ခါးကိုအပြီကိုငကြာ လူ့ဘဝ၏ နိဗျဗာနသ်ို့ ခစွသ်ူနှင့အြတူ ရောကသ်ှားကြလသည်ေ။
“ ဖုန်း…ဖုန်း…ဖုန်း….ဖတ်….ဖတ်…ဖတ်….ဖတ်…ဖတ်……အင်း..အင်း..အင်း..အင်းမောင်…..အား..အား..အား”
“ ဖတ်…ဖတ်…ဇွိဇွိဇွိ….. ဇွိဇွိဇွိ…..အင်း….အား…အား…အား…အား….အား….မ..ကြှနတ်ောပြှီးပြီဗွာ….ရော့..ရော့…ဖတ်…ဖတ်..ဖတ်…ဖုန်း..ဖုန်း..ဖုန်း”
“ အင်း….အင်း…အှန့ျ…အှန့ျ….ဖတ်…ဖတ်..ဖတ်…ယား….အား..အား..အားးးးးးး”
ခရီးဆုံးထိ ရောကပြှီးသောအခါ ခစွသ်ူနှစ်ဦး တဈဦးကိုတဈဦးပြေ့ဖကပြှီး သဘာဝအလှတရားကြားထဲတွင် ဘဝ၏အလှအပကို ခံစားကြလသည်ေ၊ အမောပြတေော့ ပြနလြည်၍ ခစွစြခန်းဝငပြှီး လောကရဲ့နိဗျဗာနကြို အတူသှားဖြစ်ခဲ့ကြလသည်ေ။
ကြှနတ်ောန်ှင့ြ မဝသုနတ်ို့နှစ်ယောကသ်ား ထင်းရှူးတောဆီသို့ပြောပြှဲစား ထွကပြှီး ဟိုတယသ်ို့ပြနအြရောကတ်ှင် ရမေိုးခွိုးပြီး ကိုယ့ကြုတငပြေါကြိုယလြှဲကာ အနားယူနကြသေည်၊ မဝသုနကြတော့ သူမဖုန်းကိုနားကြပတ်ပကြာ ဇာတကြားကြည့်န်သညေထြငသ်ည်၊ ကြှနတ်ောကြ ထင်းရှူးတောထဲမှာ သိုင်းခရွတာများသှားသဖြင့ြ အစာစားပြီး ဗိုကပြှည့တ်ော့ အိပရြာပေါတ်ကပြှီး အိပဖြို့ရာ ကြံရှယလြိုကလြသည်ေ။
အိပခြါနီး မဝသုနဆြီသို့သှားကာ နားကြပကြိုဖြုတလြိုကပြှီး ကြှနတ်ောကြ..
“ မ..မအိပသ်ေးဘူးလား…ဘာတွကြညေ့န်တောလဲ”
“ ကိုရီးယားကားလေ…မောင်..ပငပြန်းနပြေီမလား..အိပတ်ော့လေ”
“ အင်း..မ..ရောဘယအြခွိနအြိပမြှာလဲ”
“ မလည်းခဏနအေိပတ်ော့မယ်…ဇာတကြားကကောင်းခန်းရောကန်လေို့ အိပတ်ော့လေ…မောင်..မနကကြှစောစောထကြမယန်ောြ”
“ ဟင်..ဘယသ်ှားစရာကနွသ်ေးလို့လဲ”
“ ဘယမြှမကနွပြါဘူး..မနကဖြှနန်ောကဆြုံးရကဆြိုတော့ ဟိုတယမြှာပဲ နားကြမလားလို့ .. ဒီရောကကြတည်းက မနကဆြို နောကကြှမှပဲ နိုးကြတာကိုး… အဲ့တာကြောင့ြ မနကအြစောထပြီး လမ်းလွှောကကြှမလားလို့ပါ”
“ ဟုတပြှီလေ…လမ်းလွှောကတ်ာလည်း သဘောကတွယ်… ဟိုတယမြှာနားမယ့ြ အစီအစဉတ်ော့ ပိုတောငသ်ဘောကသွေးတယ်.. ဟီးဟီး”
“ နှာဘူးလေး…မင်းဘာတွေးနတယေဆြိုတာ သိပါတယန်ောြ”
“ မ..လည်း သဘောကတွယမြလား”
“ မသိဘူး…ဘာတွလောမေးနတောလဲ..သှား..အိပခြွတေော့”
“ ဟုတကြဲ့…good night နောြ..မ..မှ”
မနကခြှောကန်ာရီရောကတ်ော့ မဝသုနပြေးထားသည့ြ alarm က တဂွီဂွီအောလြသည်ေ၊ ကြှနတ်ောကြ သူမထကြ အရငန်ိုးလာလသည်ေ….၊ သူမကတော့ သူ့ဘေးနားဖုန်းက အောန်တောတောငမြနိုး…. ခေါင်းမှီးခွုံပြီး ဆကအြိပန်လသေည်ေ၊ ကြှနတ်ောကြ သူမခွုံထားသော စောငကြိုဆှဲဖယလြိုကပြှီး….
“ မ..ရေ..ထတော့လေ…သူပဲ မနကအြစောလမ်းလွှောကမြယဆြိုပြီးတော့”
“ အှန်း…အင်းး….နောကထြပင်ါးမိနဈပဲမောင်…နှပလြိုကြဦးမယ်”
“ ပြီးတာပဲ”
ငါးမိနဈဆိုသောလြည်း ကြှနတ်ောသ်န့စြငခြန်းထဲဝငကြာ မကြန်ှာသဈသှားတိုကပြှီးသညထြိ သူမက အိပရြာပေါကြ ခွမခေသွေး။ ထို့ကြောင့ြ အကြမ်းနည်းသုံးကာ စောငကြိုလည်းဆှဲဖယပြှီး လူကိုလည်း လကကြနေ အားဖြင့ြ ဆှဲထူလိုကရြသည်…၊ ဒါတောင် သူမက
“ နောကထြပင်ါးမိနဈပဲကြာ…မောငကြလည်း..ခဏပဲ..အှန်း…အှန်း”
ဟူ၍ အပငွြးကြီးနသေေးသည်၊ ကြှနတ်ောကြ လကမြလွှော့ပဲ ထူပေးလိုကမြှပင် သူမကလကမြောင်းကို အပေါသ်ို့ဆန့တ်န်းကာ အကြောဆန့လြိုကပြှီး တဝါးဝါးဖြင့ြ သန့စြငခြန်းထဲသို့ ဝငသ်ှားလသည်ေ၊ မကြန်ှာသဈပြီး ပြနထြှကလြာတော့ ကြှနတ်ောကြ
“ မ..ရဲ့မကြလြုံးကြီးတွကလေည်းမို့အဈနတောပဲ…ညက ကိုရီးယားကားကြည့်ရြင်းငိုထားလို့လား”
“ မဟုတပြါဘူး… ညကအပြီးထိ ကြည့်လြိုကတ်ော့ ညနည်းနည်းနကသ်ှားလို့… ကဲ.. အဝတအြစားလဲပြီး သှားကြမယလြေ”
“ ကြှနတ်ောကြပြီးပြီ..မ..ကိုစောင့န်တော”
သူမ အဝတအြစားလဲပြီးနောကြ နှစ်ယောကသ်ား အောကဆြင်းကာ ထမင်းစားကြပြီး မှို့ထဲသို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လမ်းလွှောကသ်ှားကြလသည်ေ၊ လမ်းတလွှောကတ်ှင် ကလောမှို့၏ ရှူ့ခင်းအလှများ… အိမယ်ာအလှများကို ကြည့်ပြှီး လတဆြတသ်ောလကေို တဝကြီးရှူကာ နှစ်ယောကအြတူ လမ်းလွှောကကြှလသည်ေ။ ၉ နာရီ လောကရြောကတ်ော့ ဟိုတယကြို ပြနရြောကခြဲ့ကြလသည်ေ၊ ရချိုးရန် ခွှေးတိတအြောင် ခဏနားကြလသည်ေ…၊ ခဏကြာတော့ မဝသုနကြ ထမီရငလြွားကာ ရချိုးခန်းသို့ဝငရြန် ပြငလြသည်ေ၊ ရချိုးခန်းတံခါးနားအရောကတ်ှင် သူမက… ကုတငပြေါလြှဲနသေော ကြှနတ်ော့ဖြကသ်ို့လှည့ကြာ ပြုံးစိစိဖြင့ြ…
“ မောင်….ရအတေူခွိုးကြမလား”
ဟုမေးလသည်ေ၊ ဒီကလည်း နှစ်ခါမမေးရ ဖိုးကြိုင်းတုတလြေးဆိုတော့…
“ ဟဲဟဲ…ငါးစကျကန့ပြဲစောင့ြ”
ဟုပြောပြီး အင်ျကြီရော ဘောင်းဘီရော ခွှတကြာ ကိုယတ်ုံးလုံးဖြင့ြ သူမနောကသ်ို့ လိုကသ်ှားလသည်ေ။ ရချိုးခန်းထဲရောကတ်ော့ သူမအနောကကြနေ သိုင်းဖကပြှီး ရငလြွားထားသော ထမီအား ဆှဲခွှတလြိုကလြသည်ေ၊ သူမက..
“ မောင်… လကကြငှိမင်ှိမန်ေဦး ရအရေငပြှီးအောငခြွိုးရအောင်… ရချိုးကနထြဲ မ… ရနှေေးစပထြားတယ်… သှား ဆပပြှာနည်းနည်း ထပထြည့လြိုကြဦး အမှုတကြ လိုနသေေးတယ်”
“ ဟုတကြဲ့ပါ ခငည်ာ”
“ အင်း မောင်..အရငရြထေဲစိမန်ှင့ြ…မ..က ဒီနေ့ ခေါင်းမလွှောတ်ော့ ဆံပငကြိုထုံးပြီး ရမစေိုအောင် အကာနဲ့ စွပလြိုကြဦးမယ်”
“ မှနမြှနလြာခဲ့နောြ…”
ကြှနတ်ောကြ သူမစပထြားသော ရနှေေးပူပူထဲတွင် ဆပပြှာရညထြပထြည့ကြာ အမှုတမြွားများထွကရြန် ပြုလုပလြိုကပြှီး ရကနေထြဲသို့ဝငကြာ ရစေိမန်လေိုကလြသည်ေ၊ ခဏကြာတော့ သူမက ရကနေထြဲသို့ဝငလြာပြီး ကြှနတ်ော့ဘြကကြိုကြောပေးကာ ခွဆင်ေးထိုငန်သေော ကြှနတ်ော့ပြေါငကြှားထဲသို့ သူမဖငကြှီးဖြင့ြ ထိုငခြလွိုကလြသည်ေ၊ ပြီးတော့သူမက အနောကကြိုမှီပြီး ရငခြှငထြဲတိုးဝှေ့ကာ ခေါင်းကို ကြှနတ်ော့ပြုခုံးပေါြ တငထြားလသည်ေ၊ သူမက..
“ ရနှေေးစိမရြတာကောင်းလိုကတ်ာနောြ…အညောင်းပြတယ်ေ..ရနှေေးနဲ့ခွိုးတာ”
“ အင်း…ဟုတတ်ယမ်..ကြှနတ်ောဂြွီးတွန်းပေးရမလား”
“ ခဏနမှတွေန်းလေ…အခုမှရထေဲစစိမတ်ာ…ရနေူးအောငလြုပလြိုကြဦး”
“ အင်းပါ…မရယ်…အင်း…ပြှတ်…ပြှတဈြ…ပြှတဈြ”
ကြှနတ်ောြ ထိန်းမထားနိုငတ်ော့ ပုခုံးပေါမြှီပြီး စကားပြောနသေော သူမရဲ့ဟနပြနလြေးက အငမြတနမြှ ခစွစြရာကောင်းလှန်းနလသေည်ေ။ သူမ အသကရြှူသှင်းရှူထုတလြိုကတ်ိုင်း နှာခေါင်းထဲကလလေေးက ကြှနတ်ော့ရြဲ့လညပြင်းပေါကြို ကြီစယန်လသေည်ေ၊ ထို့ကြောင့ြ သူမရဲ့မကြန်ှာလေးပေါကြို အနမ်းများ ကြဲခလွိုကသ်ည်။ နှုတခြမ်းချင်ြးနမ်းမိတော့ သူမကလည်း လွှာဖြားလေးကို ထုတကြာသှင်းကာ ပြနလြညတ်ုန့ပြှနန်မ်းလသည်ေ။ ရနေူးသည်… မနူးသညတ်ော့ မသိ။ ကြှနတ်ော့လြကဖြဝါးပြငန်ှဈခုလုံးကတော့ သူမရဲ့ ရငသ်ားနှစ်မှှာပေါတ်ှင် ဆော့ကစားနသည်ေ၊ သူမလည်း စိတလြှုပရြှားနပေုံရသည်။ အထဲသို့နဈဝငန်သေော နို့သီးခေါင်းလေးများက တဖြည်းဖြည်းကြှတကလြာသည်၊ ကြှနတ်ော့ရြဲ့ မှှကြေီးကလည်း သူမခုထိုငန်သေော ဖငန်ှဈခွမ်းအောကတ်ှင် နိုးထလာလသည်ေ။
ကြှနတ်ော့လြကတ်ဈဖကကြ မဝသုနရြဲ့ခွိုဗူးကြီးတွဆေီကနေ စောကဖြုတမြုန့ပြေါင်းလေးဆီသို့ တဖြည်းဖြည်း ဆင်းသှားလသည်ေ၊ ဂီတာကြိုးညှိသလို အသံထွကမြှနအြောင် ကြိုးကိုအလွော့အတင်းလုပရြသလို မဝသုနရြဲ့ညီမလေးကိုလည်း လကခြွောင်းလေးဖြင့ြ… ညငသ်ာစွာ အထုတအြသှင်း ပြုလုပ် ပေးလိုကသ်ည့အြခါ… မဝသုနတ်ဈယောကြ တအင်းအင်းဖြင့ြ အသံထွကလြာလသည်ေ။ မဝသုနရြဲ့ ရှှလညေတ်ိုငကြိုလည်း အလှတမြပေး။ တရှိုကမြကမြကြ စုပန်မ်းပေးလသည်ေ။ လညတ်ိုငပြှီးတော့ သူမရဲ့ နို့အုံလေးအလှည့ပြေါ့။ သူမကတော့ အရသာကောင်းကောင်းသိနပြေီဖြစ်၍ နို့သီးခေါင်းလေးကို စုပယ်ူပြီး လွှာဖြင့ြ ကစားပေးလိုကသ်ောအခါများတွင် ရငဘြတကြို ကော့ကော့ပေးလသည်ေ၊ အောကကြလကကြလည်း… အစိလေးကိုပြတ်… အပေါကြလည်း ခွိုဗူးကိုမလှတတ်မ်း စုပပြေးလိုကတ်ော့ မဝသုနတ်ဈကိုယလြုံး လှုပစြိလှုပစြိဖြစ်လာကာ သာယာနာပြောဖြှယ် ညည်းသံလေးထုတပြှီး တဈခွီပြီးသှားရှာလသည်ေ။
“ မောင်…ဟင်း….ဟင်း…အင်း…မောင့ျ…..အင်း…အှန်း…..အှန်း….အှန်း…အှန်းးးးးးးးးး”
သူမ ပြီးခါနီးတော့ ခန်တာကိုယတ်ဈခုလုံးကို လိမဖြယ်…လိမဖြယဖြှင့ြ လှုပန်သဖြေင့ြ ကနထြဲက ရတေောတ်ောမြွားများလွှံကာ ကြမ်းပြငပြေါသ်ို့ ဖိတစြငသ်ှားလသည်ေ၊ သူမပြီးသှားတော့ ကြှနတ်ော့ရြငခြှငထြဲတွင် ခဏအနားယူပြီး ငှိမသ်ကန်လသေည်ေ၊ ပြီးတော့ သူမက
“ လာ…ထတော့ ရကေို ပြီးအောင် အရငခြွိုးရအောင်”
ဟုပြောပြီး ကနထြဲရှိတဲ့ရကေို ဖောကခြလွိုကလြသည်ေ။
ပြီးသောအခါမှ ရပန်ေးဖြင့ြ မတတ်ပရြပကြာ အပြီးသတရြချိုးကြလသည်ေ။ ကြှနတ်ော့တ်ဈကိုယလြုံးကိုလည်း ဆပပြှာဖြင့ြ ပြတတ်ိုကဆြေးကြောပေးလသည်ေ၊ သိတဲ့အတိုင်း စောနတုန်းက အရှိနကြှောင့ြ လီးကမိုးမွှောထြောငမြတန်ရော။ မကနွိုငဘြဲ ဟိုဘကရြမ်းလိုကြ ဒီဘကရြမ်းလိုကန်ှင့ြ ရှိနလသေည်ေ။ ဆပပြှာတိုကရြချိုးပြီးတော့ သူမက ကြှနတ်ော့ကို ရချိုးတဘတဖြှင့ြ ရသေုတပြေးလသည်ေ၊ ပြီးမှသူမရဲ့ ခန်တာကိုယကြိုသုတလြသည်ေ။ ပြီးတော့ မပြောမဆို ရချိုးခန်းကြမ်းပြငပြေါထြိုငခြလွိုကပြှီး ကြှနတ်ော့ရြဲ့လီးကို လကဖြှင့ကြိုငကြာ ဂွင်းထုပေးလသည်ေ၊ ဂွင်းထုပေးရင်း… ကြှနတ်ော့ည်ီလေးကို ပြုံးစိစိဖြင့ြ ကြည့်န်လသေည်ေ..၊ ကြှနတ်ောကြ…
“ ဘာတွပြေုံးစိစိနဲ့ ကြည့်န်တောလဲ”
လို့ မေးတော့ သူမက
“ အောငကြောင်းထကြ အဆောငမြှာတုန်းက မောငရြချိုးရင်း ဂွင်းထုနတောကို မ တွေ့သှားတဲ့ဟာကို သတိရမိသှားလို့ပါ… ခစ်ခစ်”
“ အဲ့ဒီတုန်းက မ အကုနမြှငသ်ှားသေးလား”
“ မှငတ်ာပေါ့… အဲ့တုန်းက မ.. က ယောကြွားလေးဟာဆိုလို့ ကလေးတွဟောပဲ မှငဖြူးတာ၊ မောင့ဟြာကို ရချိုးခန်းထဲမှာ တွေ့လိုကရြတော့ လန့ဖြှန့သ်ှားတာ”
“ ကြှနတ်ောလြည်း အဲ့တုန်းက တောတ်ောရြှကသ်ှားတာ… ဟီး”
“ ရချိုးခန်းထဲဝငခြွိုးရငလြည်း ဂလန့သ်ချောမခဘွူး… ပြီးတော့ မဟုတကြဟုတကြကလည်း လုပန်သေေးတယ်… နှာဘူးလေး… ဖြန်း”
မဝသုနကြ ဂွင်းထုပေးနရင်ေး မပြောမဆို ကြှနတ်ော့ဖြငကြို လကဝြါးဖြင့ြ ရိုကထြည့လြိုကတ်ော့ တွန့တ်ကသ်ှားလသည်ေ၊ ရိုကပြှီးမှ သူမက အပေါသ်ို့ မော့ကြည့်ကြာ
“ နာသှားလား..”
“ အင်းနည်းနည်းပါ…ရပါတယ်”
“ အနာပြအေောငလြုပပြေးမယ်…ဖြ..အှင့ြ”
“ အား….ရှီး….မ..အား…”
သူမက အနာပြအေောငလြုပပြေးမယ် ပြောပြီး ဒဈဖြားကိုအနောကသ်ို့ ဆှဲလှနလြိုကကြာ သူမရဲ့နှုတခြမ်းဖူးလေးကိုဟပြီး ပါးစပထြဲဆှဲစုပပြှီး ပလှမှေုတပြေးလသည်ေ၊ ကြှနတ်ောခြစွရြတဲ့ ကောငမြလေးက ကြှနတ်ော့ကြို ဒီလိုပြုစုပေးလာတော့… ကြညန်ူးခွင်း နှင့ြ အားနာခွင်းကို ရောပြှန်းခံစားလိုကရြသည်၊ ကြှနတ်ောကြ သူမရဲ့ခေါင်းကိုကိုငပြှီး လီးနှင့ြ ခွာလိုကကြာ..
“ မ..အားနာစရာကြီး…ဒီလိုမလုပပြါနဲ့”
လို့ပြောတော့ သူမက
“ မောငလြည်း မကို မရှံမရှာ လုပပြေးခဲ့သေးတာပဲ၊ မလည်း မောင့ကြို ကောင်းအောင် လုပပြေးချင်တ်ယ်.. မနေ့ညက ဘယလြိုလုပရြလဲတောင် အငတ်ာနကထြဲကရှာကြည့်ထြားရတာ… မ.. လုပပြေးတာ အဆငပြှတယေမြလား”
“ ကောင်းပါတယ်…ဒါပမယေ့ြ…ဖြန်း..အား”
“ ကောင်းရငင်ှိမင်ှိမန်ေ…စကားမများနဲ့…အှန့ြ…ပြှတ်…ပြှတ်”
ကြှနတ်ောကြ ငှင်းဆနန်တေော့ သူမက ကြှနတ်ော့ပြေါငကြိုအသာရိုကလြိုကပြှီး ဆကလြကြ၍ မှုတပြေးလသည်ေ၊ ညက သူမသငခြဲ့သည့ြ သငခြန်းစာတွအတေိုင်း သဝမသေိမ်း လိုကလြုပပြေးနရှောပုံပေါသ်ည်၊ ကပျပါယအြိတလြေးကိုလည်း… ဖြဖြလေးနမ်းလိုကြ.. ငုံလိုကြ…. လီးဒဈလေးကိုလည်း လွှာလေးဖြင့ြ ရဈပတရြင ပါးစပထြဲသို့ အာလေးဖြင့ဖြိကာ ဂွင်းတိုကပြေးလသည်ေ၊ ကြှနတ်ော့ည်ီလေးကလည်း သူမရဲ့အပြုအစုကို အငမြတန် သဘောကနွလသေည်ေ၊ သူမ ပလှပေေးတာ.. နှစ်မိနဈလောကကြှာတော့ ကြှနတ်ောကြ.. သူမခေါင်းကို ဆှဲခွာလိုကကြာ…
“ မ..တောတ်ော့..ကြှနတ်ောလြုပခြငွပြှီဗွာ..ထတော့”
“ ဟင့အြင်း..ပြီးအောငလြုပပြေးမယလြေ”
“ နောကတ်ဈခါမှလုပတ်ော့..ထ”
ဆိုပြီး ထိုငန်သေော သူမကို ဆှဲထူလိုကလြသည်ေ။ ပြီးနောကြ သူမကို အနောကသ်ို့လှည့ကြာ ဘစငေပြေါတ်ှင် လကထြောကခြိုင်းပြီး ဖငကြိုကော့ပြီး ခါးကိုကုန်းစလေိုကသ်ည်….၊ သူမကလည်း ကြှနတ်ော့အြလိုကို လိုကပြေးရှာသည်၊ ကြှနတ်ောကြ ဒီတဈခါ ငါ့အလှည့ပြဲကြာဟုတွေးပြီး ထိုငလြိုကကြာ သူမရဲ့ပေါငကြားထားသော အောကသ်ို့ ထိုငခြလွိုကလြသည်ေ။ မဝသုနကြ ဘစငေပြေါတ်ှင် လကထြောကပြှီး ဖငကြုန်းပေးထားသဖြင့ြ ထိုငလြိုကသ်ောအခါ ပြူးပြူးလေးထွကန်သေော အဖုတဖြောင်းဖောင်းလေးကို မှငရြလသညေ့ြ၊ ကြှနတ်ောကြ အခွိနဆြှဲမနတေော့ပဲ ဖငန်ှဈခွမ်းကိုဖြဲလိုကပြှီး အဖုတကြို လကြပြေးလိုကလြသည်ေ။
“ မောင်….အာ့….မောင်….အင်း….အှန်း…ဟင်း…ဟင်း…မောငရြေ…အား”
“ ပလပ်…ပလပ်…ပလကြ…အား…ဟင်း…အှန်း…ဝှန်း…အင်း…..ပလကြ..ပလကြ..ပလကြ…ပြှတ်….ပြှတ်…..အင်း…မောင်…ထည့ပြေးတော့ကြာ….အား…အထဲကယားနပြေီ…လုပပြေးတော့..ဟင့ြ…ဟင့ြ”
သူမရဲ့အဖုတထြဲ အရညမြွားပြနစြိုလာတော့ မတတ်ပရြပပြှီး ဖငကြုန်းပေးနသေော မဝသုနရြဲ့ အဖုတဖြူးဖူးလေးထဲသို့ အကြောများထောငန်သေော လီးကို သူမတောင်းဆိုနသလေို သှင်းပေးလိုကလြသည်ေ….
“ ဇွိ…ဇွိ..ဇွိ….ဗှဈ…ဗှဈ..အင်း..မောင်..ကောင်းတယ်…အဆုံးထိထည့ပြေး…အင်း….မောင်…ကြိုကတ်ယ်…….အင်း..အင်း”
“ ဆောင့ပြှီနောြ…မ.ရေ…ဖတ်…ဖတ်…ဖတ်…..ဖတ်…ဖတ်…ဇွိ..ဇွိ..ဇွိ…ဗှဈဗှဈဗှဈ….အင်း….အင်း…အင်း…မောင်…ဆောင့ပြေး…အင်း..မှနမြှနလြေး…အား”
“ အား…ဟင့ြ…အား…အား…မောငရြေ…အား…အား..ကောင်းတယကြှာ….မရဲ့နို့လေးတွကေို ကိုငပြေး…အား…အား..အင်း…ဟုတတ်ယ်…အဲ့လိုလေးနယပြေး…အား”
“ မ..ရာ..နို့တွကေ ကိုငလြို့ကောင်းလိုကတ်ာ…ရော့….ရော့…ဖတ်…ဖတ်…ကြှနတ်ောလြုပပြေးတာကိုကြိုကလြား…အင့ြ..အင့ြ”
“ အင်း..အင်း..ကြိုကတ်ယ်…..အင်း..အင်း”
ရချိုးခန်းထဲက ဘစငေကြိုလကထြောကပြှီး သူမကတငပြါးကို အနောကပြှနပြှီး ဆောင့ပြေးလသည်ေ။ ကြှနတ်ောကြလည်း ရှိသမွှအားကုနထြုတပြှီး ဆောင့လြိုးပေးလသည်ေ၊ ဘစငေရြှေ့က မှနကြရငှေေ့ရိုကသ်ဖြင့ြ ဝါးနရော လကဖြှင့ြ ကြညအြောငပြှတလြိုကတ်ော့ ရမျမကထြနန်တေဲ့ မဝသုနရြဲ့မကြန်ှာလေးကို မှငရြလသည်ေ။ သူမရဲ့ထနန်တေဲ့မကြန်ှာလေးကို ကြည့်ပြှီး ဆောင့ပြှီးလိုးပေးတာ ပိုပြီးအရသာထူးလသည်ေ။ သူမရဲ့ဂွိုင်းအောကကြနေ လကန်ှဈဖကကြိုလွှိုကာ ဘယည်ာယိမ်းနသေော ရငသ်ားနှစ်မှှာကို လကန်ှဈဖကဖြှင့ြ ဆုပန်ယကြာ အရှိနကြိုအဆုံးထိတငပြှီး ဆောင့လြိုးပေးလိုကလြသည်ေ။
“ ဖတ်…ဖတ်…ဖတ်…အား…အား..အား…မောင်…အား..ကြပတ်ယကြှာ……မ.ပြီးတော့မယ်..အားအား…မှနမြှနလြေး…အား..မောင်”
“ ဖတ်…ဖတ်..ဖတ်..ဇွိ…ဇွိ…ဇွိ…ဗွဈ…ဗွဈ…ဗွဈ…အင်း…အှန့ျ….အား…ကောင်းတယ်..အား..အား…အှန်းးးးး”
“ ဖတဖြတ်…ဖတ်…ဖတ်…အား….အား…အား……အားးးးးးးးးးးးး” (fuck combo ×2 ×3 ×4 ×5 ×6 ×7 ×8 ×9 ×10 ×11 ×12 x13 x14 👉👉👌👌👌🔥🔥🔥💦💦💦💦💦🌬🌬🌬🌈🌈🌈🌈🌈☄☄☄☄🌚🌚🌚)
မဝသုနရြော ကြှနတ်ောပြါ ဒူးများခွညှတေကြပြှီး ပြီးသှားလသည်ေ၊ သူမရဲ့အဖုတလြေးထဲသို့ သုတရြညမြွားကို တဆဈဆဈဖြင့ြ ပန်းထည့ပြှီး နဖူးကလမွေားပင် တစီစီဖြင့ြ ထွကသ်ှားလသည်ေ။ စိတရြှိတိုင်း နှစ်ယောကသ်ား ထငတ်ိုင်းကြဲပြီးလို့ အားရတော့မှ ရချိုးခန်းထဲကနေ ထွကလြာခဲ့ကြလသည်ေ၊ ကြှနတ်ောကြ အဝတအြစားဝတရြနပြှငန်တေဲ့ မဝသုနကြို အနောကကြနဖကေကြာ လီးကိုညှောင့ပြှီး ထောကလြှမ်းရေး လုပလြိုကလြသည်ေ….၊ သူမက..
“ ဟာ…မောင့ဟြာက ပြနဖြစ်လာပြနပြှီလား၊ ညမှလုပတ်ော့နောြ… သိလားလို့… မောင်.. ဟာ”
“ အခုလည်းအားနတောပဲကို…ဟဲဟဲ..ညကြတော့လည်းနောကတ်ဈခွီပေါ့”
“ မဟုတဘြူး..မ.အပြငသ်ှားစရာရှိလို့…ခဏဖယပြေးဦး”
“ ပြောတော့ ဘာအစီအစဉမြှ မရှိဘူးဆို”
“ မောငန်ဲ့ပဲမရှိတာလေ….မ..အဝေးသငတ်ကတ်ုန်းက သူငယခြငွြးကောငမြလေးတဈယောကကြ ဒီမှို့မှာ တာဝနကြနွတော အဲ့တာ သူနဲ့သှားတွေ့မလို့”
“ မောငကြရော”
“ မောငကြ လိုကလြို့မဖြစ်ဘူးလေ… နှစ်ယောကတ်ည်း ခရီးထွကတ်ာ သိသှားမှာပေါ့”
“ ဪ ပြီးတာပဲ…ကြိုလည်းမပြောဘူး… ဒီမှာက တန်းလန်းကြီးဖြစ်နပြေီ”
ဟုပြောရင်း ထောငမြတန်သေော အောကကြအကောငကြို လကည်ိုးနှင့ြ ထိုးပြလိုကသ်ည်…၊ သူမက.. ကြှနတ်ော့အြငယကြောငကြို ဖြဖြလေး ဆုပကြိုငပြှီး ကြှနတ်ော့ကြို…
“ ညမှကောင်းကောင်းလေး ပြနခြွော့ပေးမယလြေ…မောင်…သိတယမြလား အားမှေးထားလိုကြဦး…ခစ်ခစ်”
ဟု ပြောလသည်ေ၊ ကြှနတ်ောကြ မကြမခေမွြးဖြင့ြ
“ ဒါဆိုလည်းပြီးတာပဲဗွာ…ဘယလြောကကြှာမှာလဲ”
“ ညနစေောင်းမယထြငတ်ယ်… ဗိုကဆြာရင် မှာစားထားနှင့န်ောြ… မ..ကတော့အပြငကြပဲ စားခဲ့ဖြစ်လောကတ်ယ်”
မကြာခငပြင် သူမ အဝတအြစားလဲပြီး ထွကသ်ှားသဖြင့ြ အခန်းထဲ တဈကောငတ်ည်း ကနွရြဈခဲ့လသည်ေ၊ ကနွရြှိသော နေ့လညခြင်းကို အိပလြိုကြ အငတ်ာနကသ်ုံးလိုကြ ဟိုတယကြ TV ကိုကြည့်လြိုကန်ှင့ြ အခွိနဖြှုန်းနလေိုကသ်ည်၊ မဝသုနကြ တောတ်ောန်ှင့ြ ပြနမြရောကသ်ေး…၊ ည ၈ နာရီမတတ်င်းလောကမြှ ပြနရြောကလြာလသည်ေ၊ အခန်းထဲဝငလြာတော့ ယိုငတ်ိုငတ်ိုင် ခွလှမြေးများနှင့ြ ဝငရြောကလြာသဖြင့ြ ကြှနတ်ောကြ..
“ မ..ရေ..နောကကြှတယန်ောြ..ခေါငရြညသ်ောကလြာပြနတ်ာလား”
“ နည်းနည်းပါ..မောငကြလည်း..မဆူပါနဲ့…ဒါနဲ့ လုပင်န်းစကြတော့မလား…ခစ်ခစ်..ဒို့ကတော့ ရယဒြီပဲနောြ”
“ ရယဒြီဖြစ်လှန်းလို့ တဈဖကကြမ်းရောကပြှီး ဟိုဖကကြမ်းကနတေောင် ပြနကြူးလာပြီ လှမ်းလိုကတ်ာဗွာ… မှ…မှ…မှ”
“ အာ…မောငကြလည်း ခဏ.. ကိုယလြကသ်တလြိုကြဦမယ်”
“ သတမြနနေဲ့တော့ ခွှေးပြနထြှကမြယ့အြတူတူ”
“ အ..မောငကြလည်း…အား….အင်း…ပြှတ်…ပြှတဈြ…ယားတယမြောင်…အား”
“ ……………………………………”
“ …………………………………..”
“ …………………………”
ထိုနေ့ညက ကြှနတ်ောန်ှင့ြ မဝသုနတ်ို့နှစ်ယောကြ တဈခွီဆှဲလိုကြ နားလိုကြ… တဈယောကကြိုတဈယောကြ နှူးနှပပြေးလိုကြ…. ပြီးလငွြ ပြနပြှီး တဈကြောင်းကဈလိုကန်ှင့ြ ဆှဲလိုကတ်ာ ညသန်းခေါငအြရောကမြှပင် နှစ်ယောကလြုံးမောပြီး အိပမြောကသွှားလတေော့သည်။
မနကခြင်း ကြှနတ်ောန်ိုးလာတော့ ၈ နာရီ ရှိနလပြေေီ။ သူမနှင့အြတူအိပခြဲ့သော အိပရြာပေါတ်ှင် ကြှနတ်ောတ်ဈယောကသ်ာ အိပယ်ာပေါကြနွခြဲ့လသည်ေ၊ သူမကတော့ ထနှင့ပြှီထငသ်ည်။ အိပရြာပေါကြ ထလိုကပြှီး…. ရချိုးခန်းထဲမှာလားလို့ ကြည့်လြိုကတ်ော့လည်း မရှိခွေ၊ ဪ… အစောနိုးပြီး ဗိုကဆြာလို့ ထမင်းသှားစားနှင့ပြှီနမှောဟု တွေးမိလိုကပြှီး ကိုယ့ဘြာသာ ရချိုးခန်းသို့ဝငပြှီး မကြန်ှာသဈသှားတိုကလြိုကသ်ည်။
ရချိုးခန်းထဲက ပြနထြှကလြာသောအခါတွင် အခန်းကို ပတကြှည့လြိုကသ်ောအခါ သူမအဝတအြစားတွရေော အိတကြိုပါ မတွေ့မိ၍ ခေါင်းနားပနကြှီးသှားလသည်ေ၊ ထို့ကြောင့ြ အားသှင်းထားသော ဖုန်းကို ကြိုးဖြုတကြာ သူမရဲ့ဖုန်းနံပါတကြို ဆကလြိုကလြသည်ေ။
“ တူ….တူ…လူကြီးမင်းခေါဆြိုသော ဖုန်းမှာ ဆကသ်ှယရြေး ဧရိယာပြငပြသို့ ရောကရြှိနပေါသဖြင့ြ ခေါဆြို၍ မရနိုငပြါရှင်”
မဝသုန် ကြှနတ်ော့ကြို blacklist ထဲ ထည့လြိုကသ်ညကြို မယုံနိုငသ်ေး… နောကတ်ဈကြိမ် ထပခြေါလြိုကလြသည်ေ….။
“ တူ….တူ… လူကြီးမင်းခေါဆြိုသော ဖုန်းမှာ ဆကသ်ှယရြေးဧရိယာ ပြငပြသို့ ရောကရြှိနပေါသဖြင့ြ ခေါဆြို၍ မရနိုငပြါရှင်”
ဒီလောကဆြို သချောသှားလပြေီ။ ကြှနတ်ော့ကြိုလည်း ဘာအကြိုးအကြောင်းမှ မပြောပဲနဲ့ ထွကသ်ှားလပြေီ။ အတွေးတွကေ လှင့ပြွံကာ ဘာလုပလြို့ ဘာကိုငရြမှန်း မသိတော့ခွေ၊ လူရောစိတပြါ ထူပူနလပြေေီ။ အလှပြငတ်ဲ့ မှနတ်ငခြုံပေါြ ကြည့်လြိုကတ်ော့ တဈရှူးဗူးနှင့ြ ဖိထားသည့ြ စာရှကတ်ဈရှကအြား တွေ့လိုကလြသည်ေ၊ ထိုစာရှကအြား ဖြင့ဖြတကြှည့လြိုကသ်ောအခါ
“ မောငရြေ..
မ.. အစကတည်းက ဒီလိုနေ့ကို ရောကလြာလိမ့မြယလြို့ ကြိုတငတ်ှေးထားမိပမယေ့ြ ဒီလောကမြှနမြှန် ဖြစ်သှားလိမ့မြယလြို့တော့ မထငခြဲ့မိဘူး၊ မောင့ကြို အစကတည်းက ဒီအကြောင်းတွေ ပြောပြမလို့ပါပဲ….၊ မောငကြ စာမေးပြဲဖြနတေောကြောင့ြ စိတမြညဈစချင်ေလြို့ မပြောဖြစ်ခဲ့တာပါ။
အမှနတ်ကယကြတော့ မတို့အိမကြ လူကြီးချင်ြးသဘောတူထားတဲ့ အဈကိုကြီးတဈယောကရြှိတယ်…၊ မနဲ့လည်း ငယင်ယကြတည်းက သူငယခြငွြး….၊ သူ့အဖနေဲ့ မရဲ့အဖနေဲ့က တပရြင်းချင်ြး အတူတူဆိုတော့ အဈမတို့နှစ်ယောကကြို ကြီးလာရင် နရောခစွီစဉပြေးဖို့ ငယင်ယကြတည်းက ပြောထားကြတာ….၊ ဒါကို မလည်း သိပါတယ်….၊ မကိုက ရူးမိုကပြှီး မောင့အြပေါြ သံယောဇဉတ်ှယခြဲ့မိတာပါ။
အရငလြကတည်းက မနဲ့ သဘောတူထားတဲ့ အဈကိုကြီးက အရာခံဗိုလဖြစ်လာတော့ အဈမတို့ကို စီစဉပြေးဖို့ကိဈစပြောပြီး သူတို့ဖကကြ မကို လာတောင်းကြတယ်၊ မက အမတေို့အဖတေို့ကို သမီးမှာ ခစွသ်ူရှိတယဆြိုပြီး ငှင်းတာကို လကမြခံဘူး… ဇွတအြတင်းပဲ သူနဲ့ပဲ ပေးစားကြတယ်…၊ ငါတို့ကို မကြန်ှာပကြအြောင် လုပတ်ာလား ဘာလားနဲ့လည်း အဆူခံရတယ်၊ အဲ့တာကြောင့ြ မက စိတည်ဈညဈနဲ့ အခုလို မောငန်ဲ့ ခရီးထွကဖြစ်ခဲ့တာ။
အစကတော့ သူတို့ပေးစားတာကို ငှင်းဆနရြင်း မောင် အလုပအြကိုငန်ဲ့ ဖြစ်တဲ့အထိ စောင့မြလို့ပါပဲ..၊ မောငရြယ်… ဒါပမယေ့ြ မနေ့ညက အဖေ့ဆီက ဖုန်းဝငလြာတော့ အမကေ အဈမကြောင့ြ စိတထြိခိုကလြို့ နှလုံးရောဂါကြောင့ြ စဈဆေးရုံတကန်ရတေယတ်ဲ့၊ ဒါကိုကြားပြီးတော့ မလည်း ဆုံးဖြတခြကြတ်ဈခု ခလွိုကတ်ယ်….၊ မနကဖြှနကြှရင် မောငန်ဲ့ နောကဆြုံးအနနေဲ့ အတူတူပြောပြှီး နကြမေယလြို့ပေါ့နောြ…..၊ မောင့ကြိုလည်း မကြန်ှာချင်ြးဆိုငပြှီး ဒီအကြောင်းတွေ… ပြောမထွကခြဲ့ဘူး…၊ မကို ခွင့လြှှတပြါနောြ..။
မောင့ကြို မောငလြေးအရင်းတဈယောကလြိုရော… တပည့တ်ဈယောကလြိုရော…. ခစွသ်ူယောကြွားလေးတဈယောကလြိုပါ သိပခြစွခြဲ့ပါတယ် မောငရြယ်…..၊ ဒါပမယေ့ြ လကတ်ှေ့ဘဝက ကိုယဖြစ်စချင်ေတ်ဲ့အတိုင်းမှ မဖြစ်နိုငတ်ာ…..၊ ဒါကြောင့ြ ဒီဘဝတော့ ဒီမွှနဲ့ပဲ လမ်းခွဲကြတာပေါ့၊ မောငကြ အဈမထကြ အများကြီး ငယပြါသေးတယ်….၊ မအပြင် နောကထြပ် မောင့ကြိုခစွပြေးနိုငမြယ့ြ ကောငမြလေးတွလည်ေး ရှိဦးမှာပါ….၊ မ.. စိတရြင်းနဲ့ မောင့ကြို တောင်းပနပြါတယန်ောြ…၊ မောင့အြတွကြ ညနကေားလကမြှတကြို ခေါင်းအုံးအောကမြှာ ထားခဲ့ပေးတယ်။
မောင့ကြို သိပခြစွတ်ဲ့……..
မဝသုနဖြူး.. ”
မဝသုနခြနွခြဲ့သော စာကိုဖြင့ဖြတပြှီး ထိုနရောမှာပင် မလှုပမြယှကပြဲ နာရီဝကအြကြာလောကြ ငေးငိုကန်မေိသည်၊ အရာအားလုံးဟာ မနေ့ကနဲ့ တဈခုမှမတူတော့….၊ အားလုံး ပြီးဆုံးသှားခဲ့လပြေီ။ ကြှနတ်ောဟြာ အိမမြကကြောင်းလေး မကန်စဉြေ လန့န်ိုးလာတဲ့သူတဈယောကလြို ငေးငိုငန်မေိလသည်ေ၊ ဖြစ်နိုငလြငွြ လကထြဲကစာရှကကြို ဖတရြသညကြိုပင် အိမမြကဆြိုးတဈခုသာ ဖြစ်စချင်ေသ်ည်….၊ မဖြစ်နိုငမြှန်းသိသောလြည်း သူမရဲ့ဖုန်းကို နောကတ်ဈခါ ဆကလြိုကလြသည်ေ…။
“ တူ….တူ…လူကြီးမင်းခေါဆြိုသော ဖုန်းမှာ ဆကသ်ှယရြေးဧရိယာ ပြငပြသို့ ရောကရြှိနပေါသဖြင့ြ ခေါဆြို၍ မရနိုငပြါရှင်”
သူမကတော့ အကြောင်းပြခကြတ်ှပေေးပြီး စာလေးတဈစောငန်ှင့ြ ထားရဈခဲ့လသည်ေ။ ကနွရြဈခဲ့သူကို… မေးခွန်းထုတခြှင့ြ တဈခုမှမပေး…၊ လုပရြကလြသည်ေ၊ ဒီလိုတော့ အဖြစ်မခံနိုင်။ မဝသုနသ်ည် ကြှနတ်ော့အြတွကတ်ော့ ဒီကမျဘာပေါတ်ှင် အခစွရြဆုံးသော သူစိမ်းတဈယောကြ… သို့မဟုတ်… အခစွြဦးဖြစ်လသည်ေ၊ မိတ်ထီလာသှားပြီး သူမနှင့ဆြုံကာ အကြောင်းပြခကြသ်ှားတောင်းမည်…၊ ဖြစ်နိုငလြငွြ ကြှနတ်ောန်ှင့ြ အိမကြိုလိုကခြဲ့ဖို့ ခေါမြည်၊ ကြှနတ်ောြ ကြောင်းမပြီးသေးသောလြည်း တဈနှစ်သာကနွတ်ော့၍ မဂလြာဆောငပြှီးမှ ဆကတ်ကြ၍လည်းရသည်….၊ ဟုတတ်ယ်… သူ့ဆီသှားတွေ့ပြီး စကားပြောကြည့်ရြဦးမယ်….၊ ဒီလိုတော့ အဆုံးမသတန်ိုင်။
မိမိကိုယကြို စိတသ်ကသ်ာရာရကြောင်းကိုတွေးပြီး အားတင်းကာ အဝတအြစားများကို သိမ်းဆည်းပြီး ဟိုတယမြှ check out လုပပြှီး ကားဂိတကြို ထွကခြဲ့လသည်ေ၊ အခွိနတ်ှကေ ဘယလြိုကုနဆြုံးသှားသညမြသိ….၊ ကြှနတ်ော့ကြို ကြှနတ်ောပြင် မသိလိုကခြငမြှာပင် Express ကားပေါြ ထိုငန်လပြေေီ၊ စိတန်ဲ့လူနဲ့ သိပမြကပခြငွတ်ော့….၊ ကြှနတ်ောဝြတထြားသော အပေါထြပအြနှေးထညတ်ှင် သူမရဲ့ ကိုယသ်င်းနံ့ အငှေ့အသကလြေးက အခုထိ ကနွရြှိနသေေးသည်၊ သူမနဲ့ နှစ်နှစ်တာပြောခြဲ့ဖူးတဲ့ အမှတတ်ရတွကေို ပြနတ်ှေးရင်း မကြရြညမြကအွောင် မကြတ်ောငမြခတပြဲ ထိန်းထားရလသည်ေ။
ကားပေါတ်ှင် တဈညလုံး အိပပြွောတ်ဈဝကြ နိုးတဈဝကဖြှင့ြ ဖြတသ်န်းလာပြီးနောကြ မိတ်ထီလာအရောကတ်ှင် အထုပမြွားဆှဲကာ ဆိုငကြယထြားခဲ့သော အဒေါြ့အိမသ်ို့ဝငပြှီး ဆိုငကြယမြောင်းကာ မဝသုနန်ထေိုငသ်ော ဝနထြမ်းအိမယ်ာဖကြ ထွကခြဲ့လသည်ေ၊ အပေါကဝြအရောကတ်ှင် အရငတ်ဈခါက မဝသုနကြို ခေါပြေးခဲ့ဖူးသော ကလေးက ကြှနတ်ော့ကြိုတွေ့တော့..
“ အဈကိုကြီး…မဝသုနရြှိဘူးဗွ… စောနကပဲ သူ့အိမကြ ကားနဲ့လာခေါသ်ှားပြီ”
“ ဟုတလြား ညီလေး…. သူ့အိမပြှနသ်ှားတာလား”
“ မဟုတဘြူးထငတ်ယ်… သားအမတေို့ ပြောတာတော့ မဝသုနကြို ယောကြွားပေးစားမလို့တဲ့….. သူ့နဲ့ယူမယ့ြ အဈကိုကြီးက နပြညေတ်ောမြှာ တာဝနကြလွို့ အဲ့ဒီမှာပဲ မဂလြာဆောငမြှာတဲ့ဗွ”
“ ဟုတလြား….ကြေးဇူးပဲကြာ”
“ ဒါနဲ့ အဈကိုက မဝသုနန်ဲ့ အမွိုးတောတ်ာလား…. မဝသုနကြို ခဏခဏ လာကြိုတာ တွေ့လို့လေ.. ဒါမှမဟုတ်… အဈကိုက မဝသုနရြဲ့ ရည်းစားလား”
“ ………………”
ကြှနတ်ော့ရြငထြဲ ဆို့နင့သ်ှားသည်။ မေးခွန်းထုတလြာသော ကောငလြေးကို ဘာအဖြပြနေပြေးရမှန်းမသိတော့…။ ကြှနတ်ောကြ သူမရဲ့ခစွသ်ူလား…. သူစိမ်းသကသ်ကလြားပင်… ကိုယ့ကြိုယကြိုပင် မဝခွေဲတကတ်ော့၊ စပစြုနသေော ကောငလြေးကို ပြုံးရုံသာပြုံးပြခဲ့ပြီး ဆိုငကြယကြို လီဗာအဆုံးထိ တငစြီးကာ အိမကြိုပဲ ပြနခြဲ့လတေော့သည်။
အိမကြိုပြနရြောကတ်ော့ အမကေ ခရီးသှားတာ ပြောခြဲ့ရဲ့လားလို့ မေးတော့… ကြှနတ်ောကြ ပြောခြဲ့ပါတယ် အမလေို့သာပြောပြီး ခရီးပန်းခဲ့သညဟြု အကြောင်းပြကာ အိပယ်ာထဲသို့ ဝငခြဲ့လသည်ေ၊ အခုတော့ အားလုံး တကယပြှီးဆုံးသှားလပြေီ…၊ ကြှနတ်ောလြုပန်ိုငတ်ာ ဘာမှမရှိတော့….၊ အရှုံးသမား မဖြစ်ချင်ခြဲ့သောလြည်း… နောကဆြုံးတော့ လကခြံခဲ့ရလပြေီ၊ ကြှနတ်ော့မြကြဝြန်းအိမကြ မကြရြညမြွားကို မထိန်းထားနိုငတ်ော့….၊ မကြတ်ောငမြခတပြဲ စိတတ်င်းထားသောလြည်း မကြရြညမြွားက အလိုအလွောကြ စီးကလွာလသည်ေ၊ စိတထြဲတွင် သူမကို မတွေးမိအောင် ကြိုးစားကြည့်သ်ောလြည်း အမှတတ်ရများက တဈခုချင်ြး ခေါင်းထဲ ပြနပြေါလြာလသည်ေ….၊ ကြှနတ်ောြ မတတန်ိုငတ်ော့…၊ စိတကြိုလှှတခြပြှီး ခေါင်းအုံးပေါတ်ှင် ငိုမိခဲ့လသည်ေ….၊ ဘယအြခွိနတ်ှင် မောပြီး အိပပြွောသ်ှားသညကြို မသိခဲ့လတေော့….။
………………………
အခုဆို အိမပြှနရြောကခြဲ့သညပြင် တဈလခန့ြ ကြာမှင့ခြဲ့လပြေီ။ အခွိနကြ လူကိုကုစားပေးသညဟြု ဆိုသောလြည်း အခုထကထြိ သူမနှင့ြ အတူရှိခဲ့သော အတိတတ်ှထေဲမှာပင် ချောငပြိတမြိနဆေဲ။ အိမကြိုတော့ ဘာမှမပြောဖြစ်…၊ လုပစြရာရှိသော အလုပမြွားကိုသာ ကူလုပပြေးနလသေည်ေ၊ သူမကတော့ ကြှနတ်ော့ဖြုန်းကို အခုထိ ဘလော့ထားသည်…၊ ဖုန်းနံပါတအြသဈနှင့ြ တဈခါ ဆကကြှည့တ်ုန်းကလည်း ကြှနတ်ော့အြသံကြားတော့ ခကြခြငွြး ဖုန်းခသွှားလသည်ေ။
တဈနေ့ကြတော့ Facebook တွင် ဆယတ်န်းတုန်းက ဂိုကဆြရာမ ဟမန်ေ၏ အကောင့ကြို တွေ့သဖြင့ြ သူမကို friend request လုပပြှီး fri ဖြစ်သောအခါတွင် သူမရဲ့ messenger ကိုသှားပြီး မဝသုနရြဲ့ သတင်းကိုမေးလသည်ေ၊ မဟမောနကြ သူသိသမွှ ပြောပြလသည်ေ…၊ မဝသုနကြ ဒီနှစ်ထဲ ဝါတွင်းမရောကခြင် မင်ျဂလာဆောငမြည် ဖြစ်ကြောင်း… သူတို့နှစ်ယောကြ စေ့စပလြမ်းကြောင်းပြီးပြီ ဖြစ်ကြောင်းနှင့ြ သူမကို မေ့လိုကရြန် နားခလွသည်ေ၊ ကြှနတ်ောကြ နောကဆြုံးတဈခေါကအြနနေဲ့ စကားပြောချင်တ်ယလြို့ မဝသုနကြို ပြောပေးဖို့ တောင်းဆိုလိုကလြသည်ေ။
နောကတ်ဈနေ့ရောကတ်ော့ ဆရာမဟမနေကြ message ပြနပျို့လသည်ေ၊ မဝသုနကြ ကြှနတ်ော့ကြိုတွေ့ဖို့ လကခြံလိုကကြှောင်းနှင့ြ သဘကခြါတွင် မိတ်ထီလာကနရြှိ ရလယေဘြုရားတွင် မနကခြှောကန်ာရီခန့ြ လာတွေ့ရန် ပြောလသည်ေ၊ ထို့ကြောင့ြ ကြှနတ်ော့အြိမကြို ဟိန်းထကဆြီသို့ အလညသ်ှားမညဟြူသော အကြောင်းပြခကြဖြှင့ြ ပြောပြီး ထွကခြဲ့လသည်ေ။
ခွိန်းထားတဲ့ရကရြောကတ်ော့ ဟိန်းထကအြိမကြနေ အစောထွကကြာ သူမနှင့တ်ှေ့ရန် ရလယေဘြုရားဆီသို့ ထွကလြာခဲ့လသည်ေ၊ ဘုရားသို့ရောကသ်ောအခါ သူမ ရောကမြလာသေး…၊ ထို့ကြောင့ြ ရလညေဘြုရားဆီသို့သှားသော လွှောကလြမ်းတံတားပေါတ်ှင် မတတ်ပရြပပြှီး သူမကို စောင့န်လသေည်ေ။
လှနခြဲ့သော နှစ်နှစ်ကြောခြန့ကြ သူမရဲ့မှေးနေ့တွင် ပထမဆုံး သူမနှင့ြ နှစ်ယောကထြည်း စတွေ့တဲ့နေ့တုန်းကလိုပဲ မိတ်ထီလာကနကြှီးကတော့ လှိုင်းကြကခြှပလြေး အနည်းငယ်…. လကလေေး တဖြူးဖြူးဖြင့ြ သာယာနဆေဲ…..၊ ကြှနတ်ောန်ှင့ြ မဝသုနန်ှဈယောကသ်ာ အရငကြနှင့မြတူပဲ ပြောင်းလဲသှားကြလသည်ေ၊ ခဏကြာတော့ တံတားထိပကြနေ ကြှနတ်ော့ဆြီ လမ်းလွှောကလြာနသေော မှနမြာဝတစြုံလေးနှင့ြ သူမကို တွေ့လိုကရြသည်၊ ကြှနတ်ော့န်ားရောကလြာတော့ သူမက ကြှနတ်ော့န်ှင့ြ မကြန်ှာလှဲပြီးတော့ စကားပြောလသည်ေ။
“ နောကဆြုံးတဈခေါကအြနနေဲ့ တွေ့ချင်တ်ယဆြိုလို့ လာခဲ့တာ.. ဘာပြောမလို့လဲ.. ပြောလေ”
“ မ.. ကြှနတ်ောန်ဲ့လိုကခြဲ့ပါလား… ကြှနတ်ောတ်ို့ ခိုးပြေးရအောငလြေ”
သူမက မဲ့ပြုံးတဈခကြြ ပြုံးလိုကပြှီး….
“ မင်းခိုးပြေးမယဆြိုလည်း တို့က မလိုကန်ိုငတ်ော့ဘူး… မင်းသိတဲ့အတိုင်း တို့မှာ စေ့စပထြားတဲ့သူရှိတယ်”
“ ဟာ…လာဗွာ…အဲ့တာတွေ ကြှနတ်ောမြသိချင်ဘြူး…. သှားရအောင်..လာ”
ကြှနတ်ောကြ သူမလကကြို အတင်းဆှဲပြီးခေါတ်ော့ သူမက ရုန်းကနပြှီး ကြှနတ်ော့ကြို ရိုကန်ှကထြုလသည်ေ…၊ သူမက
“ ရဲမာန်…မင်း..လှှတန်ောြ..ငါအောလြိုကမြှာနောြ”
“ မရဘူးဗွာ… မ..က သူ့ကို တကယယ်ူတော့မှာလား.. တကယခြစွလြို့လား”
“ ခစွတ်ာမခစွတ်ာထကြ… အခုသူ့ကိုပဲ ယူရတော့မှာ သူနဲ့စေ့စပပြှီးပြီ”
“ အဲ့တာဆို…ကြှနတ်ောကြရော… ကြှနတ်ောကြရော ခငဗြွားကြီးအတွကြ ဘာကောငလြဲဗွ”
ကြှနတ်ောြ ဒေါသကို မထိန်းထားနိုငတ်ော့ ရငထြဲမွိုသိပထြားရတာတွကေို သူမရဲ့လကမြောင်းနှစ်ခုကို လှုပကြိုငကြာ အောမြေးလိုကသ်ည်၊ သူမက ဘာမှပြနမြပြော၊ သူမရဲ့ပါးပြငပြေါကြတော့ မကြရြညမြွား လှိမ့ဆြင်းလာလသည်ေ…၊ သူမ ငိုကြှေးလပြေီ…။
မဝသုန် မကြရြညကြတွော့ ကြှနတ်ော့ရြငထြဲက ဒေါသများက ဝမ်းနည်းမှုအဖြစ် ပုံစံပြောင်းသှားလသည်ေ၊ သူမကို ရငထြဲသို့ ဆှဲယူပြေ့ဖကထြားလိုကလြသည်ေ…၊ သူမက ဖကထြားတာကနေ အတင်းရုန်းထွကကြာ…
“ ရဲမာန်… အဈမတို့က မဖြစ်သင့တ်ော့ဘူးလေ… သိလား…၊ မလည်း ဒီလိုဖြစ်ချင်ခြဲ့တာ မဟုတဘြူးလေ၊ ငါမင်းကိုခစွပြါတယ်..၊ ဒါပမယေ့ြ ဘဝတဈခုလုံးနဲ့ မိဘတွနေဲ့တော့ အလဲအလှယလြုပတ်ဲ့အထိတော့ မဟုတဘြူး”
“ ဟကြ…အဲ့တာဆို.. ကြှနတ်ော့ကြို အပြောတ်ှဲခဲ့တာလား”
“ ဒီမှာ…အဈမမကြန်ှာကိုကြည့်ြ မောငလြေး…၊ ဒီမှာ.. အပြောတ်ှဲခဲ့တာ မဟုတဘြူးဆိုတာ မင်းလည်းသိပါတယ်….၊ မင်းကို အကုန် အလိုလိုကခြဲ့တာပဲ…၊ မင်းကို ခစွလြို့ပဲ အိပရြာပေါကြ ကိဈစတောင် ငါ့ဘကကြ အလွှော့ပေးပြီး လိုကလြွောခဲ့တာပဲကြာ”
“ အဲ့တာဆို ဒီအတိုင်း လကလြှှတရြတော့မှာလား.. ပြောလေ”
“ ဟုတတ်ယ်… ဒီအတိုင်းပဲ ငါ့ကိုမေ့လိုကတ်ော့… မင်း အသကြ ငယပြါသေးတယ်..၊ ငါ့ထကြ မင်းအပေါကြောင်းပေးနိုငမြယ့ြ တဈယောကြ ရှိဦးမှာပါ”
“ မသိတော့ဘူးဗွာ… လှှတ်… ကြှနတ်ော့ြ လကကြိုလှှတ်”
“ ငါတောင်းပနပြါတယ်..ရဲမာနရြယ်…၊ အခုလို နောကဆြုံးတဈကြိမတ်ှေ့တဲ့အခါလေးကို ဒီလိုစကားများပြီးတော့.. အဆုံးသတခြငွတ်ာလား”
“ ………”
ကြှနတ်ောြ ဘာမှမပြောထွကတ်ော့…၊ ရငထြဲမှာ ခံပြင်းခွင်း… သိမင်ယခြှင်း… ဝမ်းနည်းချင်ြးတို့ကို တဈလှည့စြီ ခံစားနရသေည်၊ သူမကလည်း ကြှနတ်ော့ရြှေ့တွင် တရှုံ့ရှုံ့ငိုကြှေးနလသေည်ေ၊ ကြှနတ်ောကြ..
“ အဲ့တာဆို နောကလြထဲပေါ့….. မင်ျဂလာဆောငပြှဲက”
လို့ မေးတော့ သူမက ခေါင်းငှိမ့ပြှလသည်ေ၊ ကြှနတ်ောကြပင် ဆကြ၍..
“ ကြှနတ်ောြ နောကဆြုံးအကြိမမြေးမယ်… မ… တကယပြဲ ကြှနတ်ော့ကြို ထားခဲ့တော့မှာလား”
“ …….”
“ အဲ့တာဆိုလည်း ပြီးတာပဲဗွာ…. ပြောရြှငပြါစပေေါ့… ဟကဟြကြ.. ပြနတ်ော့လေ… အိမကြစိတပြူပြီး လာခေါန်ေဦးမယ်”
“ အဈမ တကယ်… တောင်းပနပြါတယ်.. ရဲမာနရြာ”
“ ရပါပြီ… မလည်း မငိုပါနဲ့တော့…. မ.. ဖြစ်စချင်ေတ်ဲ့အတိုင်း ဖြစ်စရမေယဗြွာ.. ဟုတပြှီလား”
“ ……………..”
“ ………………..”
နှစ်ယောကလြုံး ငါးမိနဈလောကြ ငှိမသ်ကသ်ှားပြီး ဘယသ်ူမှစကားမပြောပဲ ငှိမသ်ကန်ကြသေည်၊ သူမကပငစြ၍ ငှိမသ်ကမြှုကို ဖြိုခွင်းလိုကလြသည်ေ..။
“ ရော…မင်းရဲ့လကစြှပ်..ငါနဲ့မထိုကတ်နပြါဘူး”
ဟုပြောပြီး လကဆြောငပြေးခဲ့သော လကစြှပလြေးကို ကြှနတ်ော့လကထြဲသို့ ထိုးထည့ပြေးလသည်ေ၊ ကြှနတ်ောကြ ပြောစရာစကားများပင် မရှိတော့…၊ သူမကိုပဲ ငေးကြည့်န်မေိသည်၊ မဝသုနကြ..
“ ပြနတ်ော့မယန်ောြ…..ရဲမာန်…ကနွြးမာရေးဂရုစိုကန်ောြ…ငါသှားပြီ”
“ အင်း….အဈမရောပဲ”
နောကဆြုံးတော့ မဝသုနကြ ကြှနတ်ော့အြား ကြောခိုင်းပြီး ပြနလြှည့ထြှကသ်ှားလသည်ေ။ သူမရဲ့ နောကကြွောကို ငေးကြည့်ရြင်း ကနွရြဈခဲ့လသည်ေ၊ ဒီနရောမှာ ဆကမြနချင်ေတ်ော့သဖြင့ြ လမ်းလွှောကထြှကခြဲ့လသည်ေ။ ကြှနတ်ောလြှမ်းနသေော ခွလှမြေးတဈလှမ်းစီချင်ြးက ကြှနတ်ော့ရြဲ့နှလုံးသားပေါြ တကန်င်းခွနသေကေဲ့သို့ ခံစားရသည်။
သူမအား နောကထြပ် ပြနတ်ှေ့ရတော့မညမြဟုတဘြူးဆိုသည့ြ အတွေးကြောင့ြ ရငဘြတထြဲ ဗလောငဆြူနသည်ေ….၊ မကြရြညကြိုထိန်းကာ လညခြွောင်းမှ တံတွေးကို အကြိမကြှိမ် မွိုခမွိလသည်ေ။
သူမရဲ့ အပြုံးလေးတွကေို ကြှနတ်ောြ မပိုငဆြိုငရြပဲနဲ့ တပါးသူလကထြဲ ရောကသ်ှားပြီဟု တွေးမိသောအခါ နာကညွြးရသည်၊ ခစွလြကြန်ှင့ြ ခွဲခွာရခွင်းက ကမျဘာပေါမြှာ အဆိုးဆုံး ခံစားရခွင်းတဈမွိုးဖြစ်ကြောင်း နားလညသ်ိရှိသှားလသည်ေ၊ ရှေ့လွှောကြ ကြှနတ်ော့ကြမျဘာထဲတွင် သူမ ရှိနိုငတ်ော့မည် မဟုတတ်ော့။
မိတ်ထီလာကနဘြောငတ်ှင် တဈယောကထြည်း ငုတတ်ုတထြိုငကြာ ဘာအကြောင်းအရင်းမှမပါပဲနဲ့ ကနရြပြငေကြို ငေးကြည့်န်မေိသည်၊ ယောကြွားတနမြဲ့ မကြရြညမြွားကလည်း ထွကကြလွာလသည်ေ။ မိတ်ထီလာကနတ်ှင် သူမနှင့ြ အမှတတ်ရများစွာ ရှိခဲ့ဖူးလသည်ေ၊ ဒီနရောတွငပြဲ သူမဆီက ခစွပြါသညဆြိုသော အဖြကေို ရရှိခဲ့သည်..။ ဒီနရောတွငပြဲ သူမနှင့ြ ရကပြေါင်းများစွာ ပြောရြှှငခြဲ့ဖူးသည်….၊ အခု ဒီနရောတွငပြဲ သူမက ဘဝအတွကဟြု အကြောင်းပြပြီး ကြှနတ်ော့ကြို ထားခဲ့ပြနလြသည်ေ၊ သချောတာတဈခုကတော့ ဒီမိတ်ထီလာကနကြို ကြှနတ်ောြ နောကတ်ဈခေါကြ ပြနလြာဖြစ်မည် မထငတ်ော့..။
ငှိမသ်ကန်သေော ရပြငေထြဲကို …… ငှရေောကြ လကစြှပလြေးတဈကြင်း…. အရှိနန်ှင့ြ ကလွာလသည်ေ…။
“ ပလုံ….”
ငှရေောငလြကစြှပကြသွှားသော နရောတွင် လှိုင်းကြကခြှပ် အဝိုင်းလေး အနည်းငယ် လှုတခြပသ်ှားလသည်ေ…..။ နောကတ်ော့ တဖြည်းဖြည်းနှင့ြ ကနရြပြငေဟြာ နဂိုအတိုင်း ပြနလြညတ်ညင်ှိမသ်ှားလတေော့သည်။
ပြီးပါပြီ။